2014 – கணிப்பும் கனவும் : 8

Varanasi-201213-inner3உங்கள் கணிப்பைப் பொய்யாக்கிவிட்டு மோடி பிரதராகிவிட்டார்.

என் கணிப்பு மட்டுமல்ல பலருடைய கணிப்புகளைத் தவிடுபொடியாக்கிவிட்டிருக்கிறார். ஆனால், ஜெயலலிதா தமிழகத்தில் அமோக வெற்றியைப் பெற்றுவிட்டிருக்கிறார். மோடியின் வெற்றியைவிட அதிக பயத்தை அதுதான் தருகிறது.

மோடியின் வெற்றி பயத்தையா தருகிறது உங்களுக்கு. முதல் வேலையாகத் தன் தாயிடம் ஆசிகள் வாங்கியிருக்கிறார். அத்வானியின் காலில் விழுந்து மூத்தோர்களுக்கான மரியாதையை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். கங்கையில் ஆரத்தி வழிபாட்டில் பங்கெடுத்திருக்கிறார். அகமதாபாத்திலும் வாரணாசியிலும் அவர் ஆற்றிய உணர்ச்சிமயமான உரைகள் நம்பிக்கையைத் தரவில்லையா..? அனைவரையும் உள்ளடக்கிய வளர்ச்சிதான் தன்னுடைய தாரக மந்திரம் என்று அவர் தெளிவாக அறிவித்த பிறகும் உங்களுக்கு பயமா?

நீங்கள் சொன்னவை எல்லாமே மிகுந்த மன நிறைவையே தருகின்றன. அவர் தாயின் காலில் விழுந்து வணங்கியதை பெண்கள் மீதான பக்தியாகப் பார்க்கிறேன். அவர் அத்வானியின் காலில் விழுந்து வணங்கியதை முன்னோர்களின் நம் பாரம்பரியத்தின் மீதான மரியாதையாகப் பார்க்கிறேன். அவர் கங்கைக் கரையில் மக்களை உறுதிமொழி எடுக்க வைத்ததைப் பார்க்கும்போது ஒவ்வொரு தனி நபரும் திருந்தினால்தான் தேசம் வளர்ச்சி அடைய முடியும் என்ற வளர்ச்சியின் துல்லியமான செயல்திட்டமாகப் பார்க்கிறேன். இன்னும் சொல்லப்போனால், சிக்கலான அயோத்தி பிரச்னையைப் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டு கங்கையைச் சுத்தப்படுத்துதல் என்ற லட்சியத்தில் இந்து சக்திகளை ஒருங்கிணைப்பதன் மூலம் சுமுகமான சூழலை உருவாக்கமுனைந்திருக்கிறார். இது அற்புதமான மாஸ்டர் ஸ்ட்ரோக்தான். திரிசூலத்தின் இந்தப் புதிய முகங்களை வரவேற்கவே செய்கிறேன். காந்தி எப்படி சுதந்தரப் போராட்டத்தை மக்களின் போராட்டமாக ஆக்கினாரோ அதுபோல் வளர்ச்சிக்கான தனது கனவை அனைத்து மக்களும் ஒன்று சேர்ந்துதான் சாத்தியப்படுத்த முடியும். அனைவரும் ஒன்று சேருங்கள் என்று அறைகூவல் விடுத்திருக்கிறார். பிரித்தாளும் ஆட்சிக்கு முடிவு கட்டியாகிவிட்டது. இனிமேல் இணைத்து ஆளும் ஆட்சி வந்துவிட்டது என்று சொல்லியிருக்கிறார். அவர் அப்படிச் செய்ய ராமர் மட்டுமல்ல, குரு கோவிந்தும் அல்லாவும் ஏசுவும்கூட அவருக்கு அருள் புரியட்டும். மோடியின் தலைமையில் இந்தியா உண்மையாகவே ஒளிரும் என்றால், அதைவிட வேறு என்னதான் வேண்டும் ஒருவருக்கு? ஆனால், அவர் சுதேசித் தொழில்கள், சுதேசி நலன் சார்ந்து எந்த அளவுக்குச் செயல்படுவார் என்ற சந்தேகம் இருக்கிறது. அது நடக்காமல் வளர்ச்சி சாத்தியமில்லை. அல்லது அந்த வளர்ச்சி ஏற்றத்தாழ்வை மேலும் அதிகரிக்கவே செய்யும். இந்தியா போன்ற பன்மைத்துவ தேசத்தில் பலன்கள் பகிர்ந்தளிக்கப்படுவதே சுமுகமான சூழலை சாத்தியப்படுத்தும். இல்லையென்றால் அந்த வளர்ச்சியானது நீர்க்குமிழியின் உப்பல்போல் எந்த நிமிடமும் வெடித்துச் சிதறிவிடும்.

அந்த பயம் ஒரு பக்கம் இருக்கத்தான் செய்கிறது. ஆனால், காந்தியைக் கொன்ற இயக்கத்தின் ஆதரவுடன் வந்த ஒருவர் காந்தியை முன்னுதாரணமாகச் சொல்வதைக் கேட்டபோது கொஞ்சம் நெருடலாகத்தான் இருந்தது.

நீங்கள் சொல்வதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை.

காந்தியை ஆர்.எஸ்.எஸ். கொல்லவில்லை என்ற வழக்கமான பாடலைப் பாடப்போகிறீர்களா..?

நிச்சயமாக இல்லை. உச்ச நீதிமன்றம் காந்தி கொலைக்கும் ஆர்.எஸ்.எஸுக்கும் சம்பந்தம் இல்லை என்று மிகத் தெளிவாகச் சொன்ன நிலையிலும் ஆர்.எஸ்.எஸின் சித்தாந்தமே காந்தியின் கொலைக்கு அடிப்படையாக இருந்தது என்ற அளவில் காந்தியை ஆர்.எஸ்.எஸ்தான் கொன்றது என்றே சொல்கிறேன். ஆனால், காந்தியை அவர்கள் கொன்றது தவறு என்று நான் நினைக்கவில்லை.

என்ன சொல்கிறீர்கள்?

ஆமாம். ஆர்.எஸ்.எஸ். காந்தியைக் கொன்றது சரிதான். இது உங்களுக்குப் புரியவேண்டுமென்றால் ஆர்.எஸ்.எஸ். எந்த காந்தியைக் கொன்றது என்று நீங்கள் பார்க்கவேண்டும். காந்திக்கு பல முகங்கள் உண்டு. அவர் ஹரிஜன்களுக்காக பாடுபட்டார். அந்த காந்தியை ஆர்.எஸ்.எஸ். கொல்லவில்லை. ஏனென்றால், ஆர்.எஸ்.எஸும் காந்தியைவிட ஒருபடி மேலாகவே சாதியை எதிர்க்கத்தான் செய்கிறது. காந்தி கிராமப்புறப் பொருளாதாரத்தை ஆதரித்தார். அந்த காந்தியை ஆர்.எஸ்.எஸ். கொல்லவில்லை. இன்று ஆர்.எஸ்.எஸ். சுதேசிப் பொருளாதாரத்தில் இருந்து விலகி வந்துவிட்டிருக்கிறது என்றாலும் 1960கள் எழுபதுகள்வரை அது சுதேசிப் பொருளாதாரத்துக்குத்தான் ஆதரவாக இருந்தது. அதிலும் காந்தி கொல்லப்பட்ட காலத்தில் காந்தியைவிட சுதேசிப் பொருளாதாரத்துக்கு ஆர்.எஸ்.எஸ்.ஸே கூடுதல் முக்கியத்துவத்தைத் தந்தது. பசுவதையை காந்தியைப் போலவே ஆர்.எஸ்.எஸும் எதிர்த்தது. இரண்டு பேருக்குமே ராம ராஜ்ஜியம்தான் லட்சியம். எந்த எளிமையையும் தியாகத்தையும் காந்தி முன்வைத்தாரோ அதை ஆர்.எஸ்.எஸ்ஸினர் அவரைவிட அதி தீவிரமாகக் கடைப்பிடிக்கவே செய்கின்றனர். அந்த காந்தியை எல்லாம் ஆர்.எஸ்.எஸ். கொல்லவில்லை. முஸ்லிம் பிரச்னையில் காந்தி நடந்துகொண்டவிதம் மட்டும்தான் ஆர்.எஸ்.எஸுக்கு உவப்பாக இருக்கவில்லை. அதிலும் ஆர்.எஸ்.எஸ். முஸ்லிம்களை அடியோடு வெறுப்பதால் அப்படிச் செய்தார்கள் என்று நிச்சயம் சொல்ல முடியாது. காந்தி முஸ்லிம்களிடம் மட்டுமல்ல முஸ்லிம் தீவிரவாதிகளிடமும் அன்புடன் நடந்துகொள்ளச்சொன்னார். அதைத்தான் ஆர்.எஸ்.எஸால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

இஸ்லாமியர்கள் மீதான ஆர்.எஸ்.எஸ். அல்லது பிற இந்து அடிப்படைவாத அமைப்பின் தாக்குதல் என்பது எதிர்வினையாகத்தான் இதுவரையும் இருந்திருக்கின்றன. இனியும் அப்படித்தான் இருக்கவும் செய்யும். எதிர்த்துத் தாக்கும்போது அப்பாவி முஸ்லிம்களையும் கொல்கிறார்களே என்ற விமர்சனத்தைத்தான் வைக்கமுடியுமே தவிர தாமாகவே இஸ்லாமியர்களை அடித்ததாக ஒருபோதும் சொல்லவே முடியாது. ஆனால், டைரக்ட் ஆக் ஷன் டே என்றும் பிரிவினை என்றும் ஆயிரக்கணக்கான இந்துக்களையும் சீக்கியர்களையும் கொன்று குவித்த இஸ்லாமியத் தீவிரவாதிகளிடம் அன்புடன் நடந்துகொள்ளச் சொன்னார் காந்தி. அந்த காந்தியைத்தான் கோட்ஸே கொன்றான். நினைத்துப் பாருங்கள்… கோட்ஸேக்கு முஸ்லிம்கள் மீது வெறுப்பு இருந்திருந்தால் அவர்களைத்தானே கொன்றிருப்பான். ஆனால், அவன் இஸ்லாமியத் தீவிரவாதத்தை ஆதரித்த காந்தியை மட்டும்தானே கொன்றான்.

காந்தி இஸ்லாமிய தீவிரவாதத்தை ஆதரித்தை அவருடைய இடத்தில் இருந்த பார்த்தால் சரியாகவே தோன்றக்கூடும். சிறுபான்மை என்னதான் கோபத்தில் செயல்பட்டாலும் பெரும்பான்மை பொறுமையாகத்தான் நடந்து கொள்ளவேண்டும். நாய் என்னதான் குரைத்தாலும் பெரிய சத்தம் வராது. ஆனால், சிங்கம் கர்ஜித்தால் காடே கிடுகிடுங்கிவிடும். பத்து பேர் என்னதான் சண்டை போட்டாலும் ப்த்து பேருக்குத்தான் கஷ்டம் வரும். ஆனால், 90 பேர் திருப்பி அடித்தால் அது மிக மிக மோசமான விளைவை ஏற்படுத்திவிடும் என்று அவர் பயந்தார். மேலும் அடிப்பவனை திருப்பி அடிப்பதன் மூலம் வெல்ல முடியாது. தீயை இன்னொரு தீயால் அணைக்க முடியாது என்று அவர் நம்ப்னார். ஆனால், அதை எல்லாரும் ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும் என்று சொல்ல முடியாதே. எல்லாருமே ஒரு கன்னத்தில் அடித்தால் இன்னொரு கன்னத்தைக் காட்டிக் கொண்டா நிற்பார்கள். ஒரு சிலர் திருப்பி அடிக்கவும் விரும்புவார்கள் அல்லவா. அதைக் கூடாதென்று தடுத்தால் தடுப்பவர் மேல்தானே நம் கோபம் திரும்பும்.

இன்று தமிழ் தேசியவாதிகளிடமோ விடுதலைப் புலிகளிடமோ ராஜ பக்சே மீதும் சிங்களர்கள் மீதும் அன்புடன் நடந்துகொள்ளச் சொல்லி ஈ.வே.ரா. போராடியிருந்தார் என்றால் ஆண்மையுள்ள ஏதாவது ஒரு ஒரு தி.க. காரரின் கையால்தானே அவர் சாகடிக்கப்பட்டிருப்பார். அந்தத் தி.க.காரருக்கு ஈ.வே.ரா. செய்த பிற நல்ல செயல்கள் எதுவுமே கண்ணுக்குத் தெரியாமல் போய்விட்டிருக்கும். உணர்ச்சிபூர்வமான ஒரு விஷயம் மட்டுமே முன்னால் வந்து நிற்கும். கோட்ஸேக்கும் ஆர்.எஸ்.எஸுக்கும் அதுவே வந்து நின்றது. எனவே, அந்த காந்தியை கோட்ஸே கொன்றதிலும் அதற்கான நியாயத்தை ஆர்.எஸ்.எஸ் உருவாக்கித் தந்ததிலும் எந்தத் தவறும் இல்லை. இன்றைய முற்போக்காளர்களும் இன்ன பிற போராளிகளும் இஸ்லாமியத் தீவிரவாதத்தைப் பொறுத்தவரையில் காந்தியின் குரலில்தான் பேசிவருகிறார்கள். கோட்ஸேவின் மறு அவதாரத்துக்கான நேரம் உருவாக்கப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் மோடி வளர்ச்சியின் பாதையில் தேசத்தை அழைத்துச்சென்று அதன்மூலம் வெறுப்பையும் அதிருப்தியையும் போக்கவேண்டும். குஜராத்தில் செய்து காட்டியதுதானே. என் பயம் ஜெயலலிதாவின் ராட்சஸ வெற்றியைக் குறித்துத்தான்.

அவருடைய தயவில்லாமலேயே ஆட்சி அமைக்க முடிந்துவிட்டிருக்கிறதே… இன்னும் என்ன பயம்?

அது பயத்தை அதிகரிக்கத்தான் செய்திருக்கிறது. ஒருவேளை தி.மு.க. 37 இடங்களில் வெற்றி பெற்றிருந்தால், இந்துத்துவ அலை தேசம் முழுவதிலும் வீசிய நிலையிலும் பெரியார் மண் அதை எதிர்த்து நின்றிருக்கிறது என்று உங்களுக்கு பயம் வந்திருக்கும் அல்லவா?

ஆமாம். ஆனால் அப்படி நடக்கவில்லையே. சொல்லப்போனால், மோடியின் அலை தமிழகத்திலும் வீசியிருக்கிறது. ஜெயலலிதாவை மோடியின் இந்துத்துவத்தின் சகோதரியாகத்தான் மக்கள் பார்த்திருக்கிறார்கள். அதனால்தான் வாக்குகளை அள்ளி வீசவும் செய்திருக்கிறார்கள். அவர் என்னதான் தன்னுடைய வெற்றி என்று சொல்லிக் கொண்டாலும் தமிழகத்திலும் மோடி ஃபேக்டர் நிச்சயம் செயல்பட்டிருக்கிறது.

அவையெல்லாம் உண்மைதான். ஆனால், ஜெயலலிதா அதை ஏற்றுக்கொண்டு நடப்பார் என்று சொல்லவே முடியாது. அவர் தன் இயல்பில் இந்துத்துவத்தின் கூட்டாளி என்பதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை. ஆனால், அவர் சுதந்தரமாக இயங்க அனுமதிக்கப்பட்டால்தான் அந்தக் கூட்டு வலுப்பெறும். இல்லையென்றால் அவர் விஷ முள்ளாக இருந்து விபரீதத்தை விளைவித்துக்கொண்டேதான் இருப்பார்.

ஜெயலலிதாவின் சுதந்தரத்துக்கு என்ன குறை? பேரரசியாக வானுக்கும் மண்ணுக்குமாக அல்லவா நிமிர்ந்து நிற்கிறார்.

அது வெளிக்குத் தெரியும் தோற்றம். ஊழல் வழக்குகளிலும் வேறு பல வலைகளிலும் சிக்கியும் கிடப்பவர் அவர். அவரைப் போன்றவர்களின் கூந்தல் யார் கைக்குக் கிடைக்கிறதோ அவர்களால் அவரை எளிதில் சாமியாடவும் வைக்க முடியும். சாந்தமாகவும் இருக்கவைக்க முடியும்.

இது அபாண்டமான அபத்தமான ஆதாரமற்ற குற்றச்சாட்டு.

இது போன்றவற்றுக்கெலாம் ஆதாரம் தர முடியாதுதான். ஆனால், நடக்கும் விஷயங்களில் எதையெதை எங்கெங்கு வைத்துப் பார்க்கவேண்டுமோ அப்படிச் செய்தால் உண்மையைக் ஊகித்துவிட முடியும். வாழ்க்கை ஒரு புதிர். கலைந்து கிடக்கும் துண்டுகளை சரியாகப் பொருத்தினால் ஒழுங்கான உருவம் கிடைத்துவிடும். சரி… உங்களுக்குப் புரியம்வகையில் சொல்கிறேன். ஜெயலலிதா இந்துத்துவர் என்பதுதானே உங்கள் கருத்து. அப்படியானால், ஜெயேந்திரர் கைதை எப்படி விளக்குவீர்கள்?

அது அவர் கொலையில் சம்பந்தப்பட்டிருந்தார். அதனால் கைது செய்யப்பட்டார். அதோடு ஜெயலலிதாவைத் தரக்குறைவாகப் பேசியதாகவும் ஜயங்கார்-ஐயர் பகைமையோடு அதுவும் சேர்ந்துகொள்ளவே சிறைச்சாலை வா வா என்று அவரை அழைத்துவிட்டது.

இவையெல்லாம் தோதான சூழல்கள். நம்பும்படியான முகாந்தரங்கள். உண்மை அது அல்ல. ஜெயேந்திரரை அவர் மூலம் இந்து மதத்தை அவமானப்படுத்த வேண்டும் என்ற எண்ணம் கொண்டவர்களால் ஜெயலலிதா முடுக்கிவிடப்பட்டார். கைது படலம் நடந்தேறியது. பின்னால் இருப்பவர்கள் சாவி கொடுப்பதற்கு ஏற்ப பொம்மை ஆடித்தானே ஆகவேண்டும். ஜெயலலிதாவின் மீதான பயம் உண்மையில் அவர் குறித்தது அல்ல. அவரைப் பின்னால் இருந்து இயக்குபவர்களைக் குறித்தது.  இந்திய விரோத சக்திகள் இந்தியாவில் ஆழமாகக் காலூன்றியிருக்கின்றன. ஜெயலலிதா போன்ற ஊழல் பேர்வழிகள் அவர்களுக்கு லகுவான வலுவான துருப்புச் சீட்டுகள்.

ஜெயேந்திரர் குற்றமற்றவர் என்று நினைக்கிறீர்களா? அந்த வழக்கில் 83 பிறழ் சாட்சியங்கள் என்பது ஒன்றே போதுமே, உண்மை என்ன என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள?

அதைத்தான் நானும் சொல்கிறேன். 83 பிறழ் சாட்சியங்கள் என்பது உண்மையில் அரசு(சி) பொய்யாக ஜோடித்த வழக்கு அது என்பதைத்தானே காட்டுகிறது.

வேலைக்குப் போகும் பெண்கள் ஒழுக்கம் கெட்டவர்கள் என்று சொன்ன ஒருவரை எப்படி உங்களால் நியாயப்படுத்த முடிகிறது?

பெரும்பாலானவர்களின் மனோபாவமே இதுதான். கொலையில் அவருடைய பங்கு என்ன என்பது பற்றியெல்லாம் எந்தக் கவலையும் இல்லை. ஜெயேந்திரர் பிற்போக்கானவர். எனவே, அவர் மீதும் அவருடைய நிறுவனம் மீதும் இருக்கும் கோபத்தையெல்லாம் வழக்கில் காட்டிவிட்டார்கள். காலச்சுவடு போன்ற ஈலக்கியப் பத்திரிகைகளில் ஆரம்பித்து அம்பை போன்ற ஜான்சிராணிகள் வரை அனைவரும் ஜெயேந்திரரின் அந்த ஒற்றை வாக்கியத்தை மையமாக வைத்துத்தான் அவரை நிராகரிக்கிறார்கள். விமர்சிக்கிறார்கள். ஜெயேந்திரர் விஷயத்தில் தர்மாவேசம் கொள்பவர்கள் அவரைவிட பல மடங்கு தவறுகள் செய்பவர்களுடன் எந்தக் கூச்சமும் இன்றி கொஞ்சிக் குலாவுவதை நாம் பார்க்கத்தானே செய்கிறோம். ஆதாயத்துக்கு இழுக்கு வராத இடங்களில் மட்டும் அறச்சீற்றம் அல்லது சின்ன மீனைப் போட்டுப் பெரிய மீனைப் பிடிப்பது என்பதெல்லாம் தேவையான ஒரு பண்புதான். பிழைப்பு நடந்தாகவேண்டுமே… ஆனால், என்றாவது உண்மையின் பக்கமும் வந்துபோவது நல்லது.

சங்கரர் பெயரில் நூற்றுக்கணக்கான மருத்துவமனைகள், பள்ளிகள், பிற நலப்பணிகள் செய்யும் அறக்கட்டளைகள் நடத்தப்பட்டுவருகின்றன. அவை எல்லாவற்றிலும் பெருமளவில் பணி புரிவது பெண்கள்தான். அதிலும் அவர்கள் நடத்தும் பள்ளிகளில் 80-90 சதவிகிதம் பெண்கள்தான். இப்போது உங்கள் முன்னால் இரண்டு உண்மைகள் இருக்கின்றன. ஒன்று அவர் சொன்ன ஒற்றை வாக்கியம். இன்னொன்று பல ஆண்டுகளாக பணிக்கு வரும் பெண்களை கவுரவமாக நடத்தும் ஒரு நிறுவனம். ஒன்று சொல். இன்னொன்று செயல். எதைவைத்து முடிவெடுக்கவேண்டும் என்பது நீங்கள் முகமூடியை அணிய விரும்புகிறீர்களா முகத்துடன் வலம் வர விரும்புகிறீர்களா என்பதைப் பொறுத்தது.

ஜெயலலிதா சுதந்தரமாக நடப்பவராக இருந்தால் ஜெயேந்திரர் விஷயத்தில் இவ்வளவு பதற்றமும் ஆவேசமும் கொண்டிருக்கமாட்டார். அந்த அடிப்படையில்தான் அவரைப் பின்னால் இருந்து இயக்குபவர்களைப் பற்றிய அச்சங்களை முன்வைக்கிறேன். இப்போது அவர் இந்து-இந்திய விரோத சக்திகளின் பிடியில் இருப்பதாக அஞ்சுகிறேன். நாடாளுமன்றத் தேர்தல் முடிவுகள் ஓரளவுக்கு உறுதியான நிலையில் அவர் ஆற்றிய உரையைப் பார்த்திருப்பீர்கள் அல்லவா? ஏதோ தமிழகத்தில் சட்டசபைத் தேர்தல் நடந்ததுபோலவும் இந்தியா, மோடி, பி.ஜே.பி எல்லாம் அந்நிய நாட்டு நிகழ்வுகள் போலவும் அவர் பேசிச் சென்றதைப் பார்த்திருப்பீர்கள் அல்லவா? புதிதாக அமையவிருக்கும் ஆட்சிக்கு வாழ்த்துகள் என சொல்லிச் சென்ற இரண்டு பேர் யார் தெரியுமா? ஒருவர் தியாகத் திரு உருவம் சோனியா அம்மையார்… இன்னொருவர் புரட்சித் தலைவி அம்மா அவர்கள். கூட்டிக் கழிச்சுப் பார்த்தால் சரியான விடை கிடைக்கும்.

இவ்வளவு ஏன், தமிழ் தேசியவாதிகள் கருணாநிதியை எதிர்க்கும் அளவுக்கு ஜெயலலிதாவை எதிர்ப்பது இல்லை என்பது உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும். ஜெயலலிதா இரும்புக்கரம் கொண்டு அடங்கிவிடுவார் என்று அஞ்சுவதாகச் சொல்வார்கள். அவருடைய பிம்பத்துக்கு ஏற்ற யூகம்தான். உண்மை அது அல்ல. பொன் முட்டையிடும் வாத்தைத் தடவித்தானே கொடுக்கவேண்டும்.

இப்போது மோடியின் பதவி ஏற்பு விழாவுக்கு ராஜ பக்சேவை அழைப்பதற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்திருக்கிறாரே…

அதுதான் சொல்கிறேனே… இதுபோன்று மெள்ள மெள்ள ஜெயலலிதா மூலமாக இந்திய விரோத நடவடிக்கைகள் தமிழகத்தில் முன்னெடுக்கப்படும். காவிரி பிரச்னை, முல்லை பெரியாறு பிரச்னை என மத்திய அரசு பல விஷயங்களில் தமிழர் நலனுக்கு ’விரோதமாகவே’ செயல்படப்போகிறது. அவையெல்லாம் ஜெயலலிதாவுக்கும் அவரைப் பின்னின்று இயக்குபவர்களுக்கும் கிடைத்த நல் வாய்ப்புகள். உண்மையில் ஊழல் வழக்குகளில் ஜெயலலிதாவுக்கு எதிராகத் தீர்ப்புவரும் என்ற பயத்தில் ஈழத்தாயாகவும் தமிழ் அன்னையாகவும் அவதாரமெடுப்பார்.

உண்மையிலேயே அவர் தமிழ் மக்கள் மீது அக்கறை கொண்டவராகவும் இருக்கலாம் அல்லவா?

அது இல்லைஎன்பதைத்தான் பல சந்தரப்பங்களில் நிரூபித்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்களே. தமிழர் நலனின் அக்கறை கொள்வதென்றால் முதலில் தமிழ் நாட்டுப்பள்ளிகளில் ஆங்கிலத்தை திணிப்பதை நிறுத்தவேண்டும். மெட்ரிக் பள்ளிகளில் ஆங்கிவழிக்கல்வியை நிறுத்தவேண்டும். ஆனால், அதையெல்லாம் ஜெயா அக்காவும் செய்யமாட்டார். கருணாநிதிஜியும் பண்ணமாட்டார். இருவரும் ஈழ விஷயத்தில் அக்கறைகொள்வதுபோல் வேடம் போட்டுத் தங்கள் செல்வாக்கை மீட்க முயற்சி செய்வார்கள். ஈழத்தமிழர் போராட்டமானது இலங்கையில் முடிந்துபோன ஒன்று. ஆனால், அதைவைத்து இந்திய விரோதத்தை வளர்க்க முடியும். ஆண்டுதோறும் தெவசம் செய்வதுபோல் அமெரிக்கா ஒரு தீர்மானத்தைக் கொண்டுவருவரும் தமிழ் தேசியக் குஞ்சுகள் அதையொட்டி இங்கு படபடப்பதும் ஒரே லட்சியத்தைக் கொண்டே முன்னெனெடுக்கப்படுகின்றன. அது தமிழ் நாட்டை இந்திய தேசியத்துக்கு எதிராகக் கொண்டு நிறுத்துவதுதான். அதற்கு ஜெயா போன்ற ஊழல்வாதிகள் அவர்களுக்குக் கிடைத்த துருப்புச் சீட்டு. மடியில் கனம் இருப்பவர்களுக்கு வழியில் பயம் இருந்துதானே தீரும். எனவே, அந்த பயத்தை வைத்து மறைமுக இலக்குகளை பின்னால் இருந்து இயக்குபவர்கள் நிறைவேற்றிக் கொள்வார்கள். அதே நேரம் அது வெளியில் தெரியாமல் இருக்க அபரமான நியாயங்களை இதுபோல் உருவாக்கித் தரவும் செய்வார்கள். மோடியிடம் அண்டை நாட்டுடன் நல்லுறவை உருவாக்குங்கள் என்ற போர்வையில் ராஜ பக்சேவை அழைக்கச் சொல்வார்கள். ஜெயாவிடம் எதிர்க்கச் சொல்வார்கள். சதுரங்கத்தின் இருபக்கமும் அமர்ந்துகொண்டு அவர்களே ஆடுவார்கள்.

பெரியார் மண் எப்போதும் இந்திய – இந்து தேசியத்துக்கு எதிராகத்தானே இருக்கும்.

பெரியார் மண்ணா… அது பெரியாரிஸ்ட்களின் தலைக்குள் மட்டுமே இருக்கிறது. இங்கு பெரியாரின் தாக்கம் என்றைக்காவது இருந்திருந்தது என்றால் தமிழகத்தில் பெருகியிருக்கும் கோவில்களை பக்திப் பிரவாகத்தை எப்படி விளக்குவீர்கள். இன்றும் இரட்டைகுவளைமுறை, காலில் செருப்பு அணிந்து செல்லக்கூடாது, கலப்பு மணத்துக்கு எதிர்ப்பு என நடந்துகொண்டிருப்பதை எப்படி விளக்குவீர்கள்?

பெயர்களுக்குப் பின்னால் சாதியைச் சேர்ப்பதை தடுத்து நிறுத்தியிருக்கிறார்களே…

உண்மைதான். இத்தனை ஆண்டுகால பெரியாரிய அலை செய்திருக்கும் ஒரே விஷயம் இதுமட்டுமே. எஞ்சிய மாற்றங்கள் எல்லாம் நவீனத்துவத்தின் வருகையாலும் காமராஜர் போன்றவர்கள் முன்னெடுத்த தொழில் வளர்ச்சியின் விளைவாலும் உருவானவையே.

0

Share/Bookmark

2014 – கணிப்பும் கனவும் : 5

இதற்கு முன்

_62363_indian_democracy300மின்னணு வாக்குப் பதிவு எந்திரத்தில் நீங்கள் சொல்லும்படி தில்லுமுல்லுகள் செய்ய முடியுமென்றால், ஆளுங்கட்சிகள் வெகு எளிதில் வெற்றி பெற்றுத் தொடர்ந்து ஆட்சியில் நீடிக்க முடியுமே. ஏன் அப்படி நடப்பதில்லை. பெரும்பாலான மாநிலங்களிலும், மத்தியிலும் தொங்கு சபைகளே அமைகின்றனவே.

இந்த மோசடிகளை இந்திய கட்சிகள் எதுவும் செய்வதாக நானும் நினைக்கவில்லை.

அப்படியானால் யார்தான் செய்கிறார்கள்?

முதலிலேயே சொன்னேனே… அமெரிக்கா உலகம் முழுவதும் தனது பொம்மை அரசுகளை உருவாக்கி அந்ததந்தப் பகுதி வளங்களைச் சுரண்ட முயற்சிசெய்துவருகிறது. உலகின் அனைத்து பகுதிகளிலும் தனது நலனையும் மதிப்பீடுகளையும் அது மிகவும் தந்திரமான முறையில் நிறைவேற்றி வருகிறது. அவர்கள்தான் தமக்குத் தோதான ஆட்சியை ’ஜனநாயக’ முறையில் உருவாக்கிவருகிறார்கள்.

அப்படியானால், தோற்கும் கட்சிகளாவது மின்னணு வாக்குப் பதிவு எந்திரத்தின் மீதான புகாரை எழுப்ப முடியுமல்லவா? அதை ஏன் செய்வதில்லை.

பொதுவாக இது மிகவும் புத்திசாலித்தனமாக தந்திரமாக முன்னெடுக்கப்படுகிறது. வெறுமனே மின்னணு வாக்குப் பதிவு எந்திர மோசடியை மட்டுமே வைத்து ஒரு கட்சியின் வெற்றியோ இன்னொரு கட்சியின் தோல்வியோ தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை. அதற்குத் தோதான பல விஷயங்கள் பல தளங்களில் முன்கூட்டியே செய்யப்பட்டு இறுதி உத்தரவாதமாக மின்னணு எந்திர மோசடி நடத்தப்படுகிறது. இதில் ஊடகங்கள் முக்கிய பங்குவகிக்கின்றன. அவற்றின் மூலம் ஏதாவது ஒரு கட்சிக்கு எதிரான விஷயங்கள் தீவிரமாக முன்னெடுக்கப்படுகின்றன. மக்கள் மத்தியில் அந்தச் செயல்பாட்டுக்கு எந்தப் பெரிய செல்வாக்கும் இருக்காது. எனினும் அதன் மூலம் மக்கள் மத்தியில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியதுபோல் ஒரு தோற்றம் உருவாக்கப்படும். வாஜ்பாய் அரசு அடுத்து ஆட்சிக்கு வரமுடியாமல் தோற்கடிக்கப்பட்டது, தொடர்ந்து மோடி வெற்றி பெற்றுவருவது, பிரபாகரன் கொல்லப்பட்டு தமிழகத்தில் ஈழ அனுதாப அலை வீசிய நேரத்தில் நடந்த தேர்தலில் திமுக+காங்கிரஸ் கூட்டணிக்கு கணிசமான இடம் கிடைத்தது, ஒரு பொறுப்பான எதிர்க்கட்சியாக எதுவுமே செய்யாத ஜெயலலிதா ஐந்தாண்டுக்கு ஒருமுறை அமோக வெற்றி பெறுவது எனப் பல தேர்தல் முடிவுகள் சந்தேகத்துக்கு இடமானவை. இவ்வளவு ஏன் கெஜ்ரிவாலின் அமோக வளர்ச்சிகூட நம்பமுடியாததாகவே இருக்கிறது. அவருடைய வெற்றிக்கும் கேங் ரேப் நிகழ்வுக்கு ஊடகங்கள் தந்த அதீத முக்கியத்துவத்துக்கும் இடையில் ஒரு வலுவான தொடர்பு இருக்கிறது.

கெஜ்ரிவாலின் வெற்றிக்கு அண்ணா ஹசாரே மூலம் அவருக்குக் கிடைத்த ஆரம்பகட்ட நன் மதிப்பும் ஊழக்கு எதிராக அவர் போராடுவார் என்ற நம்பிக்கைதானே காரணம்.

அவையும் ஒரு காரணம். ஆனால், உணர்ச்சிபூர்வமாக டில்லி ஆளுங்கட்சியின் மேல் பெரும் அதிருப்தி எழ கேங் ரேப் நிகழ்வுக்கு ஊடகங்கள் தந்த அதிகப்படியான முக்கியத்துவமே காரணம். அப்படியாக களம் முன்கூட்டியே தயார் செய்யப்பட்டுவிடுகிறது. அதன் பிறகு மின்னணு இயந்திர மோசடி மூலம் தேர்தல் வெற்றி தீர்மானிக்கப்படுகிறது. இதனால் யாருக்கும் எந்த சந்தேகமும் எழுவதில்லை.

சரி… கெஜ்ரிவால் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்… ஃபோர்டு ஃபவுண்டேஷனால் முன்னிறுத்தப்படும் நபர் என ஒரு விமர்சனம் முன்வைக்கப்படுகிறதே…

நிச்சயமாக அதற்கான அனைத்து வாய்ப்புகளும் இருக்கின்றன. ஃபோர்டு ஃபவுண்டேஷன் சில நல்ல காரியங்கள் செய்திருக்கலாம். ஆனால், ஆட்சி அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றும் அளவுக்கு அந்த அமைப்பு வலுப்பெறவே கூடாது. தேர்தலுக்கு முன்புவரை காங்கிரஸின் ஊழலைப் பற்றி வாய் கிழியப் பேசி வந்த கெஜ்ரிவால் ஆட்சி அமைக்க அவர்களின் ஆதரவு தேவை என்றதும் காங்கிரஸ் மீதான விமர்சனத்தை அப்படியே சுருட்டி வைத்துக்கொண்டுவிட்டார். எடுத்த எடுப்பிலேயே மத்திய மாநில அரசுக்கு இடையிலான சண்டையைப் பெரிதுபடுத்தும் முயற்சியில் இறங்கினார். மாநில அரசுக்கு ஜன் லோக் பாலை அமல்படுத்தும் அதிகாரம் கிடையாது என்றதும் நான் மக்கள் முன்னிலையில் சட்டமாக்குகிறேன் என்று மத்திய அரசுடனான விரோதத்தை பெரிதுபடுத்த முனைந்தார்.

மக்களின் பிரதிநிதியாக இருந்து ஆட்சி செய்ய விரும்புவதாக அவர் சொல்வது சரிதானே. ஒரு நியாயமான சட்டத்தை முழு வீரியத்தோடு இன்றைய அரசியல் சாசன சட்டத்துக்குட்பட்டு அமலாக்க முடியவில்லையென்றால், மக்கள் ஆதரவுடன் அதை அமல்படுத்த முன்வந்தது தைரியமான நேர்மையான செயல்தானே. அதிலும் ஒவ்வொரு முக்கிய முடிவையும் மக்களிடம் கருத்துக் கணிப்பு வைத்து அதன்படி முடிவெடுப்பேன் என்ற அவருடைய தீர்மானம் உண்மையான மக்களாட்சியைக் கொண்டுவருமல்லவா..?

நிச்சயமாக. அவருடைய அந்த முயற்சிகள் எல்லாமே பாராட்டத் தகுந்தவையே. காசிக்குச் சென்று வழிபாடு நடத்தியது, சிங்கத்தை அதன் குகையில் சென்று சந்திப்பதைப் போல் வாரணாசியில் போட்டியிடத் தீர்மானித்தது, கன்னத்தில் அறைந்த ஆட்டோ டிரைவரை வீட்டுக்குச் சென்று சந்தித்து பேசியது போன்றவையெல்லம் அவர் மீதான மதிப்பை அதிகரிக்கவே செய்கின்றன. ஆனால், அவர் நல்லவரா கெட்டவரா என்ற பயம் இருந்துகொண்டேயிருக்கிறது. ஒருவகையில் அவர் இந்தியாவின் கோர்பசேவ் ஆக ஆகிவிடுவாரோ என்ற பயம்கூட எனக்கு உண்டு.

ஏற்கெனவே காஷ்மீர் தனியாகப் பிரிந்து செல்ல வெளிப்படையான ஆதரவு அவரால் தரப்பட்டிருக்கிறது.

ஆமாம். மாநிலங்களுக்கு அதிக அதிகாரம் என்ற போர்வையில் அவர் பல விஷயங்களை முன்னெடுக்கக்கூடும். அவை இந்திய தேசியத்தை வலுவிழக்கவைக்கக்கூடும்.

ஆனால், அமெரிக்க பன்னாட்டு சக்திகளுக்கு இந்தியா ஒரே தேசமாக இருந்தால்தானே சுரண்டுவது எளிது. ஒவ்வொரு குறு நில மன்னரையும் சமாளிப்பதைவிட ஒரே ஒரு சக்கரவர்த்தியை சரிக்கட்டுவதுதானே அவர்களுக்கு எளிதாக இருக்கும். ஜமீந்தாரி முறையை காலனியவாதிகள் அமல்படுத்தியதன் நோக்கமே அதுதானே. ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனம் இந்தியாவில் கால்பதிக்க விரும்பினால் மத்திய அரசுடன் ஒரே ஒரு ஒப்பந்தம் செய்துவிட்டால் போதும். அதுவே அனைத்து மாநிலங்களிலும் அந்த நிறுவனத்துக்கு சிவப்புக் கம்பளம் விரித்துக் கொடுத்துவிடும். மத்திய அரசு வலுவாக இல்லாமல் இருந்தலோ அல்லது இந்தியா ஒவ்வொரு மாநிலமாகப் பிரிந்து சென்றாலோ ஒவ்வொரு மாநிலத்துக்கும் ஒப்பந்தம் போட்டு ஒரு நிறுவனம் தன் கிளைகளை விரிப்பது மிகவும் சிரமமாக இருக்குமே.

அது சரிதான். சுரண்ட விரும்பும் பன்னாட்டு வர்த்தக நிறுவனங்களுக்கு இந்தியா ஒரே தேசமாக இருப்பதுதான் நல்லது. எனவே, அவர்கள் அவ்வளவு சீக்கிரம் இந்தியாவைத் துண்டாக விடமாட்டார்கள். இந்து அம்சத்தை நீக்கிவிட்டு அந்த இடத்தில் கிறிஸ்தவ மேலாதிக்கத்தை நிலை நாட்டுவதுதான் அவர்களுடைய இலக்கு. எனவே, அந்தவகையில் ஒரு இந்தியன் கொஞ்சம் ஆசுவாசமடைந்துகொள்ளலாம். இந்தியாவை அவர்கள் துண்டாக விடமாட்டார்கள். ஆனால், இந்த இடத்தில் இன்னொரு சந்தேகம் வருகிறது. பன்னாட்டு ஆயுத நிறுவனங்களும் சுற்றுலா துறைகளும் இந்தியாவை அமைதியான, ஒரே தேசமாக இருக்கவிரும்பமாட்டார்கள். 9/11க்குப் பிறகு இந்தியாவை இஸ்லாமிய தீவிரவாதத்தின் முதல் இலக்காக மாற்ற அமெரிக்கா விரும்புகிறது. இந்தியாவில் இந்து அடிப்படைவாதத்தை கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் உதவியுடன் வளர்ப்பதுகூட அந்த சதியின் ஓர் அங்கமாகவே தோன்றுகிறது. அது உண்மையென்றால், கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களுக்கு ஒன்றுபட்ட இந்தியா முலம் கிடைக்கும் பொருளாதார லாபத்தைவிட இஸ்லாமிய தீவிரவாதத்தில் இருந்து அமெரிக்காவுக்குக் கிடைக்கும் பாதுகாப்பே பிரதானமாக இருக்கும். அதற்கு இந்தியாவை அழிவுப் பாதையில் தள்ளுவதே அவர்களுக்கு நல்லதாக இருக்கும்.

மேற்குலகம் இலங்கையில் செய்தார்களே அதுபோல்.

ஆமாம். சிங்கள், ஈழ சக்திகளுக்கு ஆயுதங்களைக் கொடுத்து மோதவிட்டு இலங்கையை அழித்தார்கள். இன்று இலங்கையைப் புனரமைக்கும் காண்ட்ராக்டையும் போர்க்குற்ற நடவடிக்கை எடுக்கும் பொறுப்பையும் அவர்களே எடுத்திருக்கிறார்கள். ஆக இரண்டு வகையிலும் லாபம். அழிப்பவனும் அமெரிக்கனே… காப்பவனும் அமெரிக்கனே. அப்படியாக சிவனாகவும் விஷ்ணுவாகவும் அடுத்தடுத்து அவதாரமெடுக்கிறார்கள். இந்தியாவில் மாநிலங்களிடையேயான சண்டை, சாதிகளுக்கிடையிலான சண்டை, வட – தென் இந்திய சண்டை இவற்றையெல்லாம்விட இந்து முஸ்லீம் சண்டைதான் சரியான துருப்புச் சீட்டு. லேசாகக் கொளுத்திப் போட்டாலே பற்றிக் கொண்டு எரியும். எனவேதான் மேடமும் மதச் சார்பற்ற சக்திகள் ஒன்று சேரவேண்டும் என்று முஸ்லிம்களுக்கு வெளிப்படையாக வேண்டுகோள் விடுத்திருக்கிறார். பி.ஜே.பி.யில் மிதவாத சக்திகள் ஓரங்கட்டப்பட்டு நான் ஒரு இந்து தேசியவாதி என கர்ஜிக்கும் மோடி முன்னிலைப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறார். இலங்கைத் தமிழர்களுக்கு எப்படி ஒரு பிரபாகரனோ அதுபோல் இந்திய இந்துக்களுக்கு ஒரு மோடி.

மோடி தொடர்ந்து தேர்தலில் வென்றதை நீங்கள் சந்தேகப்பட்டுச் சொல்லியிருந்தீர்கள்.

ஆமாம். இந்துப் பெரும்பான்மை ஒருபோதும் அடிப்படைவாதத்துக்கு ஆதரவாக இருந்ததில்லை… ஒருபோதும் இருக்காது என்பதே என் நம்பிக்கை. இந்த நம்பிக்கைக்குப் பின்னால் ஆயிரம் ஆண்டு கால சரித்திரம் இருக்கிறது. குஜராத்தில் கரசேவகர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டபோதுகூட ஒட்டு மொத்த இந்தியாவில் இந்துக்களின் மத்தியில் வாழ்ந்த இஸ்லாமியர்கள் மேல் ஒரு சிறு கீறல் கூட விழவில்லையே. நேர்மாறாக பங்களாதேஷில் என்ன நடந்தது என்று உலகம் பார்க்கத்தானே செய்தது. இந்தியாவில் தொழுகையே நடந்திராத ஒரு கட்டடம், முன்பு வழிபாடு நடந்து வந்த  ஒரு கோயில் இடிக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து பெரும்பான்மை இஸ்லாமியர்களின் மத்தியில் சிக்கியிருந்த இந்துக்கள் சின்னாபின்னப்படுத்தப்பட்டனர். பங்களாதேசம் முழுவதும் பற்றி எரிந்தது. ஏனென்றால், பங்களாதேசம் முழுவதும் இஸ்லாமியர்கள் இருந்தார்கள்.

இந்தியாவில் கோத்ரா படுகொலை நடந்த பிறகும் குஜராத்தில் அதுவும் சில மாவட்டங்களில் மட்டுமே இந்துக்கள் ஆயுதங்களுடன் தெருவில் இறங்கினார்கள். எஞ்சிய பகுதியில் இருந்த பெரும்பான்மை இந்துக்கள் அவர்களுடைய இயல்பான மத சகோதரத்துவத்துடன்தான் இருந்தார்கள். அந்த குஜராத் இந்துக்கள்கூட மோடிக்குத் தொடர்ந்து ஆதரவு தந்திருப்பார்களா என்ற சந்தேகம் எனக்கு உண்டு. அடிப்படைவாதத்தை நோக்கி நகர்ந்தால்தான் நமக்கு மக்கள் ஆதரவு கிடைக்கும் என்ற தவறான பாடத்தை இந்து சக்திகளுக்குப் புகட்ட மின்னணு வாக்கு எந்திர மோசடி மூலம் நடத்தப்பட்ட நாடகமோ என்ற சந்தேகம் எனக்கு உண்டு.

இந்து பெரும்பான்மை சாத்விகமானது என்று நம்புகிறீர்களா..?

அதில் என்ன சந்தேகம்? இந்துக்கள் பெரும்பான்மையாக இருந்த பிறகும் காஷ்மீரில் இஸ்லாமியர்களால் அவர்கள் அடித்துத் துரத்தப்பட்டது தொடர்பாக, எந்த இந்துவாவது ஆத்திரமடைந்து எந்தவொரு இஸ்லாமியரையாவது தாக்கியதுண்டா? குஜராத்தில் இந்து யானைக்கு ஒரே ஒரு முறைதான் மதம் பிடித்தது. காஷ்மீரில் ஆண்டுக்கணக்கில் அல்லவா இஸ்லாமிய யானை மதம் பிடித்து அலைகிறது. இஸ்லாமியர்கள் அதிகமாக இருந்தால்தான் இந்தப் பிரச்னை என்று இல்லை. இந்தியாவில் சுதந்தரத்துக்குப் பிறகு நடந்த 90 சதவிகித குண்டுவெடிப்புகளில் ஈடுபட்டது 15 சதவிகிதம் இருக்கும் இஸ்லாமியர்கள்தான். இந்துப் பெரும்பான்மை ஒப்பீட்டளவில் பெரிதும் அமைதியாகவேதான் இருக்கிறது. இந்த மனோபாவத்தைப் பார்க்கும்போது மோடி பெற்ற வெற்றி எனக்கு சந்தேகமாகவே இருக்கிறது. அதிலும் அது காந்தி பிறந்த மண். குஜராத் கலவரத்தில் மோடியின் பங்கு என்ன என்பதுகூட முக்கியமில்லை. இந்துப் பெரும்பான்மை சந்தேகத்துக்கு இடமான ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்காது என்றே நம்புகிறேன். இப்போதும்கூட இந்தியா முழுவதிலும் மோடியை ஆதரிப்பவர்களில் 80 சதவிகிதத்துக்கும் மேற்பட்டவர்கள் அவருடைய நிர்வாகத் திறமையைப் பாராட்டித்தான் அவரை பிரதமராக வேண்டும் என்று சொல்கிறார்கள்.

மோடி நல்லவரா…கெட்டவரா… உங்கள் பார்வை என்ன?

அவர் கெட்டவர் அல்ல. ஆனால், அவருடைய வருகையால் கெட்டது நடந்துவிடும் என்று அஞ்சுகிறேன். மோடியை முன்வைத்து தேசத்தில் ஒருவித பதற்றமான சூழல் வலிந்து உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. இது நல்லதல்ல. மோடியினால் இந்து சக்திகள் எந்த அளவுக்கு அடிப்படைவாதம் நோக்கிச் செல்வார்களோ அதைவிட மோடி எதிர்ப்பாளர்கள் திரிபுவாதம் நோக்கிச் செல்கிறார்கள். இது நாளை எளிதில் தீவிரவாதம் நோக்கிச் சென்றுவிடும்.

இந்துப் பெரும்பான்மை அவருடைய நிர்வாகத் திறமையை பார்த்து மட்டுமே வாக்களிக்க விரும்புகிறது. ஆனால், இஸ்லாமிய, முற்போக்குப் போராளிகள்தான் சுற்றிச் சுற்றி அவரை இஸ்லாமிய எதிரியாக முத்திரை குத்தி வருகிறார்கள். என்னமோ குஜராத் கலவரம் முடிந்து நேரடியாக அவர் பிரதமராக வரப்போவதுபோல், அவருடைய பத்தாண்டு கால மாநில ஆட்சியை மறந்துவிட்டுப் பேசுகிறார்கள்.

என்னதான் ஆனாலும் இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதிகள் செய்த தவறுக்கு இஸ்லாமிய அப்பாவிகளைத் தண்டித்தது / அதற்குத் துணைபோனது எந்தவகையிலும் சரியில்லையே…

அது தவறுதான். ஆனால், நான் இங்கு சுட்டிக் காட்டவிரும்புவது முற்போக்கு, மதச்சார்பற்ற அறிவுஜீவிகளின் இரட்டை வேடத்தைத்தான். அவர்கள் இந்து அடிப்படைவாதத்தை வளரவிடாமல் தடுக்கிறேன் என்ற பெயரில் இந்துப் பெரும்பான்மையின் உணர்வுகளை காலின் கீழே போட்டு மிதிக்கிறார்கள். நான் உங்களை இன்னொரு விஷயம் கேட்கிறேன். காஷ்மீரில் இந்துக்கள் பட்ட வேதனை குறித்து எந்த முற்போக்கு மேதாவியாவது வாய் திறந்து ஏதேனும் பேசியதுண்டா… காஷ்மீர் இந்தியாவில் இல்லையா… அப்பாவி இந்துக்களின் ரத்தத்துக்கு எந்த விலையும் கிடையாதா? முற்போக்குப் போராளிகளின் உடம்பில் ஓடும் பரந்த மனப்பான்மை கொண்ட இந்து ரத்தம், இஸ்லாமியர் படும் துன்பத்தைக் கண்டு வருந்திப் பேசவைக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. ஆனால், சொந்தத்தின் சோகத்தையும் கொஞ்சமாவது அது புரிந்துகொள்ளட்டுமே என்று எதிர்பார்ப்பது தவறா? ஒரு சில அடிப்படைவாதிகள் செய்யும் தவறுக்காக இஸ்லாமிய சமூகத்தையே பழிக்கக்கூடாது என்று சொல்லும் இந்த போராளிகளில் எத்தனைபேர் அப்பாவிகளான இந்துப் பெரும்பான்மையின் உணர்வுகளுக்கு மதிப்பளித்து ஒரு வார்த்தை பேசியிருக்கிறார்கள். இந்து அடிப்படைவாதிகள்தானே அவர்களுக்காகப் பேசியாக வேண்டியிருக்கிறது. இந்து அப்பாவிகளின் உணர்வுக்கு மதிப்புக் கொடுத்து ஒரு வார்த்தையை இந்தப் போராளிகள் பேசியிருந்தால் அடிப்படைவாதிகள் பக்கம் போக வேண்டிய அவசியமே வந்திருக்காதே… ஒரு எளிய இந்துவை இந்து அடிப்படைவாதம் நோக்கி யார் நகர்த்துகிறார்கள்.  மதச்சார்பற்றவர் என்ற போர்வையில் திரியும் இந்த முற்போக்காளர்கள்தானே. இது ஒருவகையில் பழி தீர்த்தலாகவே இருக்கிறது. ரஷ்யாவிலும் சீனாவிலும் கம்யூனிஸ மாவோயிஸ அராஜகவாதிகள் செய்தவற்றுக்கு இந்திய கம்யூனிஸ்ட்களைத் திட்டித் தீர்த்துவந்த இந்து சக்திகளுக்கு ஒருவித பதிலடியாகவே தரப்படுகிறதோ என்னவோ… கம்யூனிஸ்ட்கள் மிகுந்த பதற்றத்துடன் கண்மூடித்தனமாக மோடியை எதிர்ப்பதைப் பார்க்கும்போது இந்த சந்தேகம்  வலுப்படவே செய்கிறது. ஊரான் தவறை ஊதிப் பெரிதாக்கினால் தன் தவறு தானே மறையும் என்ற மனோதத்துவ அணுகுமுறை இதில் இருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன். இதில் வருந்த வேண்டிய விஷயம் என்னவென்றால், இந்த இந்து சக்திகளும், கம்யூனிஸ சக்திகளும் பரஸ்பரம் இப்படி மிகையாக ஒருவரை மாற்றி ஒருவர் விமர்சித்துக்கொள்வதால், உண்மையான எதிரி எந்த தடையும் இன்றி தன் இலக்கை நோக்கி முன்னேறுகிறான்.

0

யாருக்கு ஓட்டுப் போடுவது?

oped-2016--621x414

நரேந்திர மோடியை ஏன் எதிர்க்கிறேன்? என்று விரிவாக தமிழ்பேப்பரில் எழுதிய பிறகும், தொடர்ந்து சமூக வலைதளங்களில் அவரை எதிர்த்து எழுதிய போதும் நான் எதிர்கொண்ட பிரதான கேள்வி “மோடி வேண்டாம் எனில் வேறு யாரை ஆதரிப்பது?” என்பதுதான். அதாவது காங்கிரஸ் கழிசடை என்று தெரிந்ததால் தான் மாற்றாக மோடி வர வேண்டும் என்கிறோம், அவரும் ஆபத்து எனில் வேறு யாரைத் தான் ஆதரிப்பது என்று சொல் என்பதே இந்தக் கேள்வியின் அடிப்படை.

உண்மையில் இந்தக் கேள்விக்கு பதில் சொல்ல எனக்கு உவப்பில்லைதான். உதாரணமாக ஒவ்வொருக்கும் பிடித்தமான அல்லது உகந்ததான உணவு என்ன என்பதை அவரவர் தான் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். அது ஒவ்வொருவரின் உரிமை மற்றும் சுதந்திரம். அங்கே ஏற்கனவே உணவுகளைப் பற்றித் தெரிந்த ஒருவர் இருந்தால் அவர் இது விஷம், இதை உண்ணாதே என்று வேண்டுமானால் எச்சரிக்கை விடுத்து சில குறிப்பிட்ட உணவுகளைத் தவிர்க்கச் செய்யலாம். மற்றபடி என்ன உண்ண வேண்டும் என்பதை அவரவரே தீர்மானிக்க வேண்டும்.

இதே முறையைத் தான் தேர்தலில் தங்களுடைய பிரதிநிதிகளைத் தேர்ந்தெடுக்க மக்கள் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பது என் நிலைப்பாடு. அந்த அடிப்படையில் தான் நரேந்திர மோடி வேண்டாம் என்று எதிர்த்து வருகிறேன். ஆனால் அதைத் தாண்டி வேறு யார்? என்ற கேள்வியை அடிக்கடி சந்திக்க வேண்டி இருப்பதால் நான் எப்படி ஓட்டளிப்பேன் என்பதைச் சொன்னால் அதிலிருந்து அவரவர்க்கு உகந்த விஷயங்களை எடுத்து முடிவு செய்து கொள்ளலாம் எனத் தோன்றுகிறது.

*

பொதுவாக ஒரு கட்சியின் அல்லது தலைவரின் கடந்த கால தவறுகள் அல்லது அவர்கள் குறித்த எதிர்கால பயத்தின் அடிப்படையில்தான் அவரை நிராகரிக்கும் முடிவு வாக்காளர்களால் எடுக்கப்படுகிறது.

ஏற்கனவே குறிப்பிட்டது போல் 2002 குஜராத் கலவரங்களில் நரேந்திர மோடியின் நேரடிப் பங்களிப்பை நான் நம்புகிறேன் என்பதாலும், அயோத்தி ராமர் கோயில், பொது சிவில் சட்டம், அரசியல் சாசனப் பிரிவு 370ஐ ரத்து செய்தல், பசு வதைத் தடுப்புச் சட்டம் போன்றவற்றில் எனக்கு ஆர்வமில்லை என்பதாலும், அவரது நேர்மறை விஷயங்களாக முன்வைக்கப்படும் குஜராத் வளர்ச்சி விஷயங்களில் கணிசமானவை ஊதிப் பெருக்கப்பட்டவை என்று நான் கருதுவதாலும், அவருக்கு இணையான அல்லது மேலான நிர்வாகிகள் அவர் இருக்கும் பிஜேபி உட்பட பல கட்சிகளிலும் முதல்வர்களாக செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதாலும், அவர் வந்தால் தான் இந்தியா முன்னேறும் என்ற முரட்டுத்தன நம்பிக்கையை நான் கொண்டிக்கவில்லை என்பதாலும், பிஜேபியில் மோடிக்கு எதிராய் கருத்து கொண்ட அத்தனை தலைவர்களும் ஓரம் கட்டப்பட்டு உட்கட்சி ஜனநாயகம் குழி தோண்டிப் புதைக்கப்படுகிறது என்பதாலும், அதன் நீட்சியாக எதிர்காலத்திலும் மோடி கட்சியில் மட்டுமல்ல, ஆட்சியிலும் சர்வாதியாகவே நீடிப்பார் என்பதாலும்,  ஆர்எஸ்எஸ் என்ற இந்துத்துவ அமைப்பின் வலுவான கட்டுப்பாட்டில் தான் இன்னமும் பிஜேபி இருக்கிறது என்பதாலும், வாஜ்பாய் போன்ற மிதவாதிகள் இருந்த காலத்திலேயே அதை எதிர்கொள்வதில் சிரமங்கள் இருந்தன, நாளை மோடி என்ற மதவாதி வந்தால் ஆர்எஸ்எஸ் தான் நாட்டை ஆளும் என்பதாலும், அது இந்தியாவின் மதச்சார்பின்மைக்கு அச்சுறுத்தலாக அமையும் என்பதாலும், சிறுபான்மையினர் பாதிக்கப்படுவர் என்பதாலும் பிஜேபியை நிராகரிக்கிறேன்.

அடுத்து, கடந்த பத்தாண்டுகளாக ஊழல் மலிந்த, திறனற்ற நிர்வாகம் கொண்ட ஆட்சியை வழங்கி தேசத்தை சீரழித்ததற்காகவும், ஈழ இறுதி யுத்தத்தில் ராஜீவ் கொலைக்கு பழிவாங்கும் நோக்கில் செயல்பட்டு இலங்கைக்குப் போர் உதவிகள் செய்து தமிழர்கள் (விடுதலைப்புலிகள் அல்லாத பொதுமக்கள்) இறந்துபட நன்கு அறிந்தே காரணமாக இருந்ததாலும், தொடர்ந்து அதே பழிதீர்க்கும் வெறியை இலங்கை மீதான போர்க்குற்ற விசாரனை தொடர்பான ஐநா சபை வாக்கெடுப்பு, ராஜீவ் கொலைக்குற்றவாளிகள் விடுதலை எனப் பல விஷயங்களிலும் காட்டி வருவதாலும், அதன் தற்போதைய பிரதமர் வேட்பாளராக ஆக வாய்ப்புள்ள ராகுல் காந்தி அதற்கான எந்த அறிவோ தகுதியோ இல்லாத அட்சர சுத்தமான தற்குறி என்பதாலும், தற்போது காங்கிரஸ் ஆட்சியில் பிரதமராக இருக்கும் மன்மோகன் சிங் சுதந்திரமாய் செயல்படவில்லை. அவரது முடிவுகள் முழுக்க சோனியா மற்றும் கூட்டணிக் கட்சித் தலைவர்களின் கையில் தான் இருந்தது என்று பிரதமர் அலுவலக முக்கியஸ்தர் ஒருவரே தெளிவாகத் தன் புத்தகத்தில் சொல்லி இருப்பதாலும், அதனால் ஒருவேளை ராகுலுக்கு பதிலாய் வேறு எவர் பிரதமராய் அமர்த்தப்பட்டாலும் அவரும் இப்படித்தான் பொம்மையாய் செயல்பட வேண்டி இருக்கும் என்பது புரிவதாலும், நம்பிக்கை அளிக்கும் வேறு நல்ல தலைவர்களே அக்கட்சியில் தென்படவில்லை என்பதாலும் காங்கிரஸையும் நிராகரிக்கிறேன்.

இந்த இரண்டையும் நிராகரித்து விட்டு மீதம் இருப்பவர்களால் ஒரு வலுவான மூன்றாம் ஆணி உருவாக வேண்டும், அதில் ஆம் ஆத்மியும் பங்கேற்க வேண்டும் என்பதே என் எதிர்பார்ப்பு. உத்தேசமாய் காங்கிரஸ் 100க்குள், பிஜேபி 200க்குள் என்ற எண்ணிக்கையில் சீட்கள் பெற்றால் சுமார் 250 இடங்களை மூன்றாம் அணியும், ஆம் ஆத்மியும், மூன்றாம் அணியில் சேராத பிற கட்சிகளும் பெறும்.

இவர்களில் ஒத்த கருத்துடைய கட்சிகள் மட்டும் (குறைந்தபட்சம் 200 எம்பிக்கள் வேண்டும்) இணைந்து நின்று தங்களுக்குள் அதிக தொகுதிகள் பெற்ற ஏதேனும் கட்சியிலிருந்து நல்ல நிர்வாகத் திறமை கொண்ட ஒரு வலுவான தலைவரைத் (உதாரணமாய் நிதிஷ் குமார், நவீன் பட்நாயக், மாணிக் சர்க்கார், மம்தா பேனர்ஜி) தேர்ந்தெடுத்து ஆட்சி அமைப்பது. இன்னொரு தேர்தலைத் தவிர்க்க காங்கிரஸ் இந்த அரசை வெளியிலிருந்து ஆதரிக்கும். இது தான் இம்முறை என் எதிர்பார்ப்பு.

இதில் முக்கிய விஷயம் மூன்றாவது அணியின் வழியாக ஊழல் கறை படிந்த, பிற்போக்கு சிந்தனை கொண்ட, சர்வாதிகார மனப்பான்மையுடைய ஜெயலலிதா, முலாயம் சிங், மாயாவதி போன்ற யாரும் பிரதமராக வருவதை ஏற்க முடியாது. அதே போல் முதிர்ச்சியற்ற நிலையிலிருக்கும் அரவிந்த் கேஜ்ரிவாலும் பிரதமர் ஆகக்கூடாது. அதற்கேற்ற மாதிரி இக்கட்சிகள் குறைந்த எண்ணிக்கையிலான எம்பிக்களே பெற வேண்டும். ஆனால் பிராந்திய பிரதிநித்துவத்தை உறுதி செய்யும் நோக்கில் இவர்கள் இந்தக் கூட்டணி அமைச்சரவையில் இடம் பெறலாம். அது தேவையைப் பொறுத்து. ஆபத்துக்குப் பாவமில்லை என்ற அடிப்படையில்.

இதில் இருக்கும் ஒரு பிரச்சனை ஒரு மாநிலத்தில் நேர் எதிராக இருக்கும் இரு பிராந்தியக் கட்சிகள் இது போல் ஒன்று சேர்ந்து அமைச்சரவையில் பங்கேற்க ஒருபோதும் விரும்ப மாட்டார்கள். உதாரணமாய் மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் மற்றும் திரிணாமூல் காங்கிரஸ், திமுக மற்றும் அதிமுக, சமாஜ்வாடி மற்றும் பகுஜன் சமாஜ். இந்த நிலையில் ஆட்சி அமைக்கத் தோதானது எந்தக் கட்சி என கொள்கைகளின்  அடிப்படையிலும், முந்தைய செயல்பாடுகளின் கணக்கிலும், எம்பிக்களின் எண்ணிக்கை சார்ந்தும் மூன்றாம் அணி முடிவு செய்ய வேண்டும்.

இதை எல்லாம் ஒருங்கிணைத்து செயல்படுத்த ஒரு சிறந்த தலைமை இப்போது மூன்றாம் அணியிடம் இல்லை தான். ஆனால் அது இப்போது சாத்தியமோ அவசியமோ இல்லை எனத் தோன்றுகிறது. அதில் கம்யூனிஸ்ட்கள் தவிர்த்து ஒவ்வொரு கட்சியிலுமே பிரதமர் கனவு கொண்டவர்கள் இருப்பது தான் காரணம்.

ஆனால் தேர்தல் முடிவுகளுக்குப் பின் தம் பிரதமர் கனவுகள் எல்லாம் தகர்ந்து நிதர்சனத்தின் அடிப்படையில் இக்கட்சிகள் ஒன்று கூடும் போது இது சாத்தியம் தான். அப்போது அவரவர் பலத்தின் அடிப்படையில் ஒரு தலைமை உருவாகும்.

இது இந்தத் தேர்தலைப் பொறுத்தவரையிலான இடைக்கால ஏற்பாடு என்பதாக அல்லாமல் பொதுவாகவே இரண்டு பெரிய தேசிய கட்சிகளையும் மக்கள் நலனை முன்னிட்ட, மதச்சார்பற்ற நேர்ப்பாதைக்குக் கொண்டு வர குறைந்தபட்சம் அடுத்த பத்தாண்டுகளுக்கேனும் இந்த மாதிரி வைத்தியம் அவசியம் எனத் தோன்றுகிறது.

நான் அறிந்த வரை இந்தியா என்ற தேசத்தை மிகச் சிறப்பாக வழிநடத்திச் சென்ற பிரதமர்கள் இருவர்தாம்: ஒருவர் ஜவாஹர்லால் நேரு. இன்னொருவர் விபி சிங். இப்போது நம்மிடையே இருக்கும் தேசிய கட்சிகளில் நேரு இல்லை. அதனால் பிராந்தியக் கட்சிகளிலிருந்து விபி சிங் போன்றவரைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்.

*

அகில இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை இதுதான் என் எதிர்பார்ப்பு மற்றும் கனவு. இனி தமிழகம் மற்றும் புதுச்சேரியில் இருக்கும் 40 தொகுதிகளில் இந்தக் கனவை செயல்படுத்த நான் எப்படி வாக்களிக்கப் போகிறோம் என்பதைப் பார்க்கலாம்.

தமிழகத்தில் இம்முறை ஆறுமுனைப் போட்டி. இதில் பிஜேபி, காங்கிரஸ் ஆகிய கட்சிகளை ஏற்கெனவே நிராகரித்து விட்டோம். பிஜேபியில் கூட்டணியில் இருக்கும் கட்சிகளான பாமக (சாதி வெறிக் கட்சி), மதிமுக (சந்தர்ப்பவாதக் கட்சி), தேமுதிக (தகுதியற்ற தலைமை) ஆகியவற்றையும் நிராகரித்து விடலாம். மீதமிருப்பது அதிமுக, திமுக, ஆம் ஆத்மி, கம்யூனிஸ்ட்கள். இவற்றைப் பற்றிப் பார்க்கலாம்.

ஜெயலலிதா ஒருவரே போதும் அதிமுகவை நிராகரிக்க. அவர் மீது இருக்கும் பெரும்பாலான ஊழல் குற்றச்சாட்டுகளிலிருந்து அவர் வெளியே வரவில்லை. அடுத்து அவர் சாதிய மனோபாவம் கொண்டவர். 2011 பரமக்குடி கலவரம் ஓர் உதாரணம். பிராமணியத்தையும் மூட நம்பிக்கைகளையும் தூக்கிப் பிடிப்பவர்.

அவர் மோசமான சந்தர்ப்பவாதியும் கூட. சமீப நிகழ்வில் ராஜீவ் காந்தி கொலைக் குற்றவாளிகளை மரபார்ந்த முறையில் அமைதியாய் விடுவிப்பதை விட்டு விட்டு அரசியல் லாபத்திற்காக ஸடண்ட் அடித்து, பிரச்சனையை சிக்கல் ஆக்கியது ஓர் உதாரணம். உண்மையில் அவர் ஒருபோதும் ஈழத்தமிழர் நலனுக்கு யோசித்தவரே அல்ல. அவர் எவர் பேச்சையும் மதிக்காத சர்வாதிகாரி. கட்சியிலும் சொல்லிக் கொள்ளும்படி வலுவான இரண்டாம் மட்டத்தலைவர்கள் தலையெடுக்கவில்லை. இந்தக் காரணங்களால் தமிழகத்தில் அதிமுகவைப் புறக்கணிக்க வேண்டும்.

அடுத்து திமுக. தேசிய அளவில் மிக மிக மோசமான ஊழல் வழக்குகளில் இவர்களுக்கு நேரடித் தொடர்பிருப்பதும், ஈழ இறுதிப் போர் தொடர்பாய் ஒரு துரும்பைக் கூடக் கிள்ளிப் போடாததாலும், கலைஞர் தன் குடும்பத்தினர் நலன் தவிர வேறெதையும் யோசிக்க விரும்பாத சுயநலவாதியாகி விட்டார் என்பதாலும், தமிழகத்தின் கணிசமான தொழில்களில் திமுககாரர்கள் மட்டுமே செழித்தனர் என்பதாலும், கட்சியின் அனைத்து மட்டத்திலும் குடும்ப அரசியலில் ஆழமாக வேரூன்றி இருப்பதும் திமுகவை நாம் நிராகரிக்கப் போதுமான காரணங்கள். இனி ஸ்டாலின் வந்து தன் காலத்தில் இதை எல்லாம் சரி செய்ய முயற்சித்தால் அடுத்தடுத்த தேர்தல்களில் திமுகவுக்கு வாக்களிப்பதைப் பற்றி யோசிக்கலாம். அதுவரைக்கும் திமுக என்ற கட்சிக்கு படிப்பினையான இத்தண்டனை அவசியமே.

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக அதிமுகவும் திமுகவும் தேர்தலுக்குப் பின் தேவை எனில் பிஜேபி கூட்டணியில் சேர்ந்து விடுவார்கள். அதனாலேயே இந்த நிராகரிப்பு.

விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சியினரும் ஈழ இறுதி யுத்தத்தில் எந்த நேர்மையான முயற்சியும் எடுக்கவில்லை என்பதால் அவர்களையும் நிராகரிக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு முறையும் கூட்டணி மாற்றும் புதிய தமிழகம் மீதும் நம்பிக்கை இல்லை. இது போக பிற ஜாதி கட்சிகளையும், முஸ்லிம் கட்சிகளையும் அவரவர் இருக்கும் கூட்டணி கட்சிகளின் காரணமாக நிராகரிக்க வேண்டியதாகிறது.

இப்போது சுயேட்சைகள் போக மீதமிருப்பது இரண்டு அணிகள் மட்டும் தான்: 1) 21 தொகுதிகளில் போட்டியிடும் கம்யூனிஸ்ட்கள் மற்றும் மதச்சார்பற்ற ஜனதா தளம் 2) 25 தொகுதிகளில் போட்டியிடும் எளிய மக்கள் கட்சி எனும் ஆம் ஆத்மி கட்சி.

இதில் ஆம் ஆத்மி கட்சியின் மீது எனக்கு குழப்பங்கள் உள்ளன; அவநம்பிக்கைகள் இருக்கின்றன; கேள்விகள் பதிலற்றே நீடிக்கின்றன. இலங்கைத் தமிழர், தமிழக மீனவர், இட ஒதுக்கீடு, அணு உலைகள், பொருளாதார வளர்ச்சி, வெளியுறவு போன்ற பல விஷயங்களில் அதன் துல்லியமான நிலைப்பாடு என்னவெனத் தெரியவில்லை. ஊழல் உள்ளிட்ட நான்கைந்து விஷயங்களையே அது முக்கிய எதிர்ப்பு வஸ்துவாகக் கட்டமைக்கிறது. பெரும்பாலான அதன் மேல்மட்டத் தலைவர்கள் ஊடக விளம்பரப் பிரியர்களாகவும் அதிர்ச்சி மதிப்பீடுகளை விரும்புவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். எதிலும் நீண்ட கால விளைவுகளை உத்தேசிக்காமல் உடனடி பலன்களை எதிர்பார்ப்பவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

டெல்லியைத் தவிர்த்துப் பார்த்தால் இன்னும் அக்கட்சியில் சாதாரணர்களின் பங்களிப்பு குறைவாகவே இருக்கிறது. அதன் மறைமுக கார்பரேட் ஆதரவு நிலைப்பாடுகள் அதிகார பரவலாக்கத்துக்கே எதிரானது. ஆம் ஆத்மி என்பது ஒரு வருடமே வயதான குழந்தை என்கிற காரணம் இது போன்ற தடுமாற்றங்களுக்கு சொல்லப்பட்டாலும் அக்கட்சி குறித்த என் இப்போதைய நிலைப்பாடு இது தான்.

இதே போல் கம்யூனிஸ்ட்களின் செயல்பாடும் திருப்திகரமாய் இல்லை. தமிழ் நாட்டில் திராவிடக் கட்சிகளின் வாலாகவே கடந்த இருபது வருடங்களுக்கும் மேலாக இருந்து வருகின்றன இரு கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளும். அதன் உச்சமாக பிஜேபியின் ஆதரவில் ஜெயலலிதா பிரதமரானாலும் சந்தோஷம் தான் என இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தமிழகத் தலைவர் தா.பாண்டியன் சொல்லுமளவு மோசமான நிலையில் கம்யூனிஸ்ட்கள் தம் சுயமரியாதையை இழந்து நிற்கிறார்கள். தமிழகத்தைப் பொறுத்த வரை மக்களிடம் கட்சியை எடுத்துச் செல்லுமளவு வலுவான தலைவர்கள் உருவாகவே இல்லை. நல்லக்கண்ணு, பி.மோகன் என சில தலைவர்கள் ஓரளவு நன்றாக செயல்பட்டாலும் தற்போது மக்களுக்கு தொலைவான ஓர் இடத்திலேயே கம்யூனிஸ்ட்கள் நிற்கிறார்கள்.

இப்போது கம்யூனிஸ்ட்களைத் தான் ஆதரிக்க வேண்டும் என்று சொன்னால் கூட பெரும்பாலானோரிடமிருந்து ஒரு நமுட்டுச் சிரிப்பு தான் பதிலாய்க் கிடைக்கும்.

ஆனால் நான் சொல்லப்போவது அது தான். தமிழகத்தில் திமுக, அதிமுக, பிஜேபி, காங்கிரஸ் தவிர்த்த ஒரு நிஜமான மூன்றாவது அணியைக் கொண்டு வர நாம் கம்யூனிஸ்டுகளைத் தான் பிரச்சனை அடிப்படையில் ஆதரிக்க வேண்டியுள்ளது.

கம்யூனிஸ்ட்கள் ஒப்பீட்டளவில் பெரும்பாலான விஷயங்களில் கறையற்றவர்கள் என்பது தான் இதற்கு முக்கியக் காரணம். நான் கம்யூனிஸ்ட் அல்ல. இதற்கு முன் வேறு எந்தத் தேர்தல்களிலும் அவர்களை ஆதரிக்க யோசித்தவனும் இல்லை. ஆனால் இன்றைய தேவை அப்படி இருக்கிறது. அதனால் வேறு வழி இல்லை.

ஆனால் கம்யூனிஸ்ட்கள் இருக்கும் நாற்பதில் 18 தொகுதிகளில் மட்டுமே போட்டி இடுகிறார்கள். 3 தொகுதிகளில் போட்டியிடும் தேவ கௌடாவின் மதச்சார்பற்ற ஜனதா தள வேட்பாளர்களுக்கு கம்யூனிஸ்ட்கள் ஆதரவளிக்கிறார்கள். இவர்கள் கர்நாடகத்தில் மூன்றாவது பெரிய கட்சி. தற்போது மூன்றாவது அணியிலும் இருக்கிறார்கள். இவர்களை ஆதரித்து இவர்கள் வென்றால் மூன்றாம் அணியின் பலம் கூடும். அதனால் அந்த அடிப்படையில் இவர்களையும் ஆதரிக்கலாம்.

இவை போக இருக்கும் 19 தொகுதிகளுக்கு வேறு ஒரு கட்சியைத் தேடினால் மீதமிருப்பதில் ஓரளவு ஒப்புக் கொள்ளக்கூடியதாக உள்ளது ஆம் ஆத்மி தான்.

அதன் பலம் அதில் இருக்கும் மாற்றம் விரும்பும் இளைஞர்கள், அரசியலுக்குப் புதிதாய் வந்திருப்பவர்கள், சமூக சேவகர்கள், முன்னாள் மற்றும் இந்நாள் போராட்டக்காரர்கள் மற்றும் சிந்தனையாளர்கள். இது போன்ற விஷயங்களால் அக்கட்சியின் மீது ஒருமுறை வாய்ப்புக் கொடுத்துத் தான் பார்ப்போமே என்கிற ஆதங்கம் சார்ந்த ஒரு மென்முனை மனதின் ஓரத்தில் வரத்தான் செய்கிறது.

அதனால் ஆம் ஆத்மி போட்டியிடும், அதே சமயம் கம்யூனிஸ்ட்கள் போட்டியிடாத தொகுதிகளாய் உள்ள 12 இடங்களில் அவர்களை ஆதரிக்கலாம். கூடங்குளம் போராட்டக்காரர்களான எஸ்பி. உதயகுமார் (கன்னியாகுமரி), எம். புஷ்பராயன் (தூத்துக்குடி) ஆகிய இருவரும் ஆம் ஆத்மி சார்பில் போட்டியிடும் தொகுதிகளில் கம்யூனிஸ்ட்களும் போட்டியிடுகிறார்கள். அவற்றில் மட்டும் கம்யூனிஸ்ட்களா இவர்களா என அப்பகுதிகளில் இருக்கும் நிலவரம் சார்ந்து முடிவு செய்யலாம்.

ஆரம்பத்தில் நான் கூடங்குளம் போராட்டக்காரர்கள் மூவரையுமே கட்சி தாண்டி அவர்களின் போராட்ட குணத்திற்காக ஆதரிக்க வேண்டும் என்று தான் எண்ணி இருந்தேன். ஆனால் சமீபத்தில் வெளியான எம். புஷ்பராயன் இடிந்தகரை ஊர்க்கமிட்டிக்கு எழுதிய ஒரு கடிதத்தில் எஸ்பி. உதயகுமார் மீது சொல்லி இருக்கும் குற்றச்சாட்டுகளுக்கு இதுவரை பதில் இல்லை. தற்போது அது போலிக் கடிதம் என எம். புஷ்பராயன் சொன்னாலும் அவரது பழைய ஃபேஸ்புக் நிலைத் தகவல்களின் அடிப்படையில் தர்க்கரீதியாக அக்குற்றச்சாட்டுகளில் உண்மை உள்ளதோ இல்லையோ அக்கடிதம் எழுதப்பட்டது உண்மையாகவே இருக்கும் என்பதே என் புரிதல். அதனால் அவர்களை ஆதரிப்பதில் தயக்கம் உள்ளது. ஆனால் அவர்களின் போராட்டப் பங்களிப்பை மறுதலிக்க முடியாது என்பதால் அந்த தொகுதிக்காரர்களே அவர்களின் தகுதியை வைத்து முடிவு செய்யட்டும்.

விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சி சார்பாக எழுத்தாளர் டி.ரவிக்குமார் திருவள்ளூர் தொகுதியில் நிற்கிறார். ஆனால் அவர் மீது சமீபத்தில் வருமானத்துக்கு மீறிய சொத்து சேர்த்த குற்றச்சாட்டு எழுந்துள்ளதாலும், அவர் சார்ந்திருக்கும் கட்சியின் மேல் நமக்கு விமர்சனங்கள் உண்டு என்பதாலும் அவரை நிராகரிக்கிறோம்.

திருநங்கை கல்கி விழுப்புரம் தொகுதியில் சுயேட்சையாகப் போட்டியிடுகிறார். ஒடுக்கப்படும், சுரண்டப்படும் திருநங்கைகளின் குரல் அரசிடம் சேர்வது முக்கியம் தான் என்றாலும் முதலில் சட்டமன்றத்தில் போட்டியிட்டு வென்றால் தான் அவர்களுக்கு தேவையான / முக்கியமான விஷயங்களைப் பற்றி பேச சரியாக இருக்குமென நினைக்கிறேன். அது போக ஒருவேளை அவர் வென்றால் பிஜேபிக்கோ, காங்கிரஸுக்கோ போக மாட்டார் என்பதற்கு எந்த உத்தரவாதமும் இல்லை. அதனால் இந்த லோக்சபா தேர்தலில் அவரை ஆதரிக்க இயலாது.

கம்யூனிஸ்ட்கள், ஆம் ஆத்மி என 33 தொகுதிகளில் இப்போது நாம் யாருக்கு ஆதரவளிக்கிறோம் என முடிவு செய்தாயிற்று. மீதமிருக்கும் 7 தொகுதிகளில் சுயேட்சையாக யாரேனும் தகுதியானவர் நிற்கிறார்களா எனப் பார்க்க வேண்டும். அப்படி இல்லை எனில் 49-ஓ என்ற நோட்டா (NOTA) பதிவு செய்ய வேண்டும்.

(நோட்டா போட்டாலும் மீதமிருக்கும் வாக்குகளின் படி மற்றவர்கள் ஜெயிப்பார்கள் தானே, அப்புறம் அதனால் என்ன பயன் உண்டு என யோசிப்பவர்களுக்கு: நீங்கள் சொல்வது சரியே, ஆனால் அதை மீறி நோட்டா போடச் சொல்வதற்கு காரணம் இருக்கிறது. அடுத்த கட்டுரையில் அது குறித்து விரிவாய் எழுத முயல்வேன்.)

சுருக்கமாய்ச் சொன்னால், இரு கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளும், மதச்சார்பற்ற ஜனதா தளமும் தான் முதல் சாய்ஸ்; அவர்கள் நிற்காத தொகுதிகளில் ஆம் ஆத்மி; இக்கட்சிகள் நிற்காத தொகுதிகளில் தகுதியான சுயேட்சைகள் அல்லது நோட்டா.

அவ்வளவு தான் விஷயம்!

*

தொகுதிவாரியான பட்டியல் அளித்தால் எளிதாய் இருக்கும் எனத் தோன்றுகிறது:

  1. திருவள்ளூர் (தனி) – ஏஎஸ் கண்ணன் (இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி)
  2. வட சென்னை – யூ. வாசுகி (மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி)
  3. தென் சென்னை – எம். ஜாகிர் ஹுஸைன் (ஆம் ஆத்மி)
  4. மத்திய சென்னை – ஜே. பிரபாகர் (ஆம் ஆத்மி)
  5. ஸ்ரீபெரும்புதூர் – எஸ்ஏஎன். வசீகரன் (ஆம் ஆத்மி)
  6. காஞ்சிபுரம் (தனி) – தகுதியான சுயேட்சை அல்லது நோட்டா
  7. அரக்கோணம் – எஸ். ராஜேஷ் (ஆம் ஆத்மி)
  8. வேலூர் – இம்தாத் ஷெரீஃப் (ஆம் ஆத்மி)
  9. கிருஷ்ணகிரி – என்எஸ்எம். கௌடா (மதச்சார்பற்ற ஜனதா தளம்)
  10. தர்மபுரி – தகுதியான சுயேட்சை அல்லது நோட்டா
  11. திருவண்ணாமலை – எம்ஆர். மாணிக்கவேலு (மதச்சார்பற்ற ஜனதா தளம்)
  12. ஆரணி – தகுதியான சுயேட்சை அல்லது நோட்டா
  13. விழுப்புரம் (தனி) – ஜி. ஆனந்தன் (மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி)
  14. கள்ளக்குறிச்சி – கே. முகமது யாசின் (ஆம் ஆத்மி)
  15. சேலம் – சதீஷ் குமார் (ஆம் ஆத்மி)
  16. நாமக்கல் – கலைவாணன் (மதச்சார்பற்ற ஜனதா தளம்)
  17. ஈரோடு – கேகே. குமாரசாமி (ஆம் ஆத்மி)
  18. திருப்பூர் – ஆர். சுப்பராயன் (இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி)
  19. நீலகிரி (தனி) – பேராசிரியர். எம்டி. ராணி (ஆம் ஆத்மி)
  20. கோயம்புத்தூர் – பி.ஆர்.நடராஜன் (மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி)
  21. பொள்ளாச்சி - தகுதியான சுயேட்சை அல்லது நோட்டா
  22. திண்டுக்கல் – என். பாண்டி (மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி)
  23. கரூர் – ஆர். வளையாபதி (ஆம் ஆத்மி)
  24. திருச்சிராப்பள்ளி – எஸ். ஸ்ரீதர் (மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி)
  25. பெரும்பலூர் – தகுதியான சுயேட்சை அல்லது நோட்டா
  26. கடலூர் – கே.பாலசுப்ரமணியன் (இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி)
  27. சிதம்பரம் (தனி) – தகுதியான சுயேட்சை அல்லது நோட்டா
  28. மயிலாடுதுறை – தகுதியான சுயேட்சை அல்லது நோட்டா
  29. நாகப்பட்டினம் (தனி) – ஜி. பழநிச்சாமி (இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி)
  30. தஞ்சாவூர் – எஸ். தமிழ்ச்செல்வி (மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி)
  31. சிவகங்கை – எஸ். கிருஷ்ணன் (இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி)
  32. மதுரை – பி. விக்கிரமன் (மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி)
  33. தேனி – ஜே. ராம்பிரகாஷ் (ஆம் ஆத்மி)
  34. விருது நகர் – கே. சாமுவேல்ராஜ் (மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி)
  35. இராமநாதபுரம் – ஆர்டி. உமா மகேஸ்வரி (இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி)
  36. தூத்துக்குடி – ஏ. மோகன்ராஜ் (இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி) அல்லது எம். புஷ்பராயன் (ஆம் ஆத்மி)
  37. தென்காசி (தனி) – பி. லிங்கம் (இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி)
  38. திருநெல்வேலி – எம்பி. ஜேசுராஜ் (ஆம் ஆத்மி)
  39. கன்னியாகுமரி – ஏவி. பெல்லர்மின் (மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி) அல்லது டாக்டர். எஸ்பி. உதயகுமார் (ஆம் ஆத்மி)
  40. புதுச்சேரி – ஆர். விஸ்வநாதன் (இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி)

(இதில் மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் சின்னம் சுத்தி அருவாள்; இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் சின்னம் கதிர் அருவாள்; மதச்சார்பற்ற ஜனதா தளம் கட்சியின் சின்னம் கதிர் சுமக்கும் பெண்; ஆம் ஆத்மியின் சின்னம் விளக்குமாறு. நோட்டாவுக்கு தனிச் சின்னம் ஏதுமில்லை – “NOTA” என எழுதி இருப்பார்கள்.)

இது கட்சிகளின் நிலைப்பாட்டை ஒட்டிய பட்டியல் மட்டுமே. தனிப்பட்ட எந்த வேட்பாளர்களைப் பற்றியதும் அல்ல. அந்தந்த உள்ளூர்க்காரர்களுக்கு இந்த வேட்பாளர்களைப் பற்றி இன்னும் அதிகமாய், நேரடியாய்த் தெரிந்திருக்ககூடும். அப்படி ஏதாவது இதில் இருப்பவர்கள் பற்றிய ஊழல் உள்ளிட்ட எதிர்மறை விஷயங்கள் உங்களுக்குத் தெரிந்தால் சொல்லலாம். நான் அதைப் பரிசீலிப்பேன்.

அதனால் இந்தப்பட்டியலை ஒருவர் அப்படியே பின்பற்ற வேண்டும் என்பதில்லை. மோடிக்கு ஓட்டு போட வேண்டாம் எனில் யாருக்கு வாக்களிக்க வேண்டும் என்ற பரவலான கேள்விக்குத் தான் சிந்தனாப்பூர்வமாய் பதிலளிக்க முயன்றிருக்கிறேன்.

இது கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளுக்கோ ஆம் ஆத்மிக்கோ மேற்கொள்ளும் பிரச்சாரம் இல்லை (அப்படி நான் பிரச்சாரம் செய்ய நினைப்பது ஆலந்தூர் இடைத்தேர்தலில் நிற்கும் எழுத்தாளர் மற்றும் பத்திரிக்கையாளர் ஞாநி ஒருவருக்கு மட்டும் தான்).

மற்றபடி என் தர்க்கத்தின் வழி நான் கண்டடைத்திருக்கும் பட்டியல் தான் இது. அந்தத் தொகுதிகளில் எனக்கு வாக்கு இருந்திருந்தால் இப்படி அளித்திருப்பேன்.

Happy voting, folks!

0

2014 – கணிப்பும் கனவும் : 2

பகுதி 1

reincarnation-2குஜராத் கலவரத்தில் மோடியின் பங்கு என்ன என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்?

அவரை குஜராத் மக்கள் இரண்டு முறை வாக்களித்துத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார்கள் என்பதை மதிக்கவேண்டும். என்றாலும் ஒருவேளை வாக்களித்தவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் வேறு காரணத்துக்காக வாக்களித்திருக்கக்கூடும். அதிலும் 50-60 சதவிகிதம் பேர் மட்டுமே வாக்களித்திருப்பார்கள். மற்றவர்கள் எல்லாம் மோடியை ஆதரிக்கவில்லை என்று எடுத்துக்கொள்ளலாம்தானே. எனவே அந்தத் தீர்ப்பை நிரபராதித்துவத்துக்கான சான்றாக எடுத்துக்கொள்ள முடியாது.

நீதிமன்றத் தீர்ப்பையும் ஒரளவுக்குத்தான் ஏற்றுக்கொள்ள முடியும். ஏனென்றால், சட்டத்துக்கு ஒரு குற்றத்தை நிரூபிக்க தெளிவான சாட்சியங்கள் தேவைப்படும். அது கிடைக்கவில்லை என்பதால் ஒருவர் நிரபராதி என்று சொல்லிவிட முடியாது. எனவே, மோடிக்கு குஜராத் கலவரத்தில் பங்கில்லை என்று இவற்றின் அடிப்படையில் சொல்லிவிட முடியாது. ஆனால், என்னைப் பொறுத்தவரையில், அவருடைய பங்கு என்பது குற்றச் செயலை முன்னின்று நடத்தியதோ, தூண்டியதோ அல்ல. குற்றவாளிகளை அவர் பாதுகாத்திருக்கிறார்.

விசாரணை முறையாகத்தானே நடைபெற்றிருக்கிறது. சிறப்பு புலனாய்வு அமைப்பானது மோடியின் கட்டுப்பாட்டில் இல்லாத ஒன்றுதானே. மோடியை எப்படியாவது வழக்கில் சிக்க வைத்துவிடவேண்டும் என்று நினைப்பவர்களின் வழிகாட்டுதலில் இயங்கிய ஒன்றுதானே.

அதுதான் சொன்னேனே… சட்டத்துக்கு தெளிவான சாட்சியங்கள் தேவை என்று. நீதி மன்றத்தால் குற்றம் சாட்டப்பட்டவருக்கு, அதற்கு முன்பாக, ஆட்சியில் இடம் கொடுத்திருக்கிறார். இவையெல்லாம் அவர் மீதான கறைகள். காரில் போகும்போது ஒரு  நாய்க்குட்டிக்கு அடிபட்டுவிட்டால் நமக்கு வருத்தம் இருக்கத்தானே செய்யும் என்ற அவருடைய பதிலில் குட்டி நாய்க்கு அடிபட்டாலே நமக்கு வருத்தம் ஏற்படும். பல மனித உயிர்கள் பலியானது என்றால் எவ்வளவு பெரிய வலி இருக்கும் என்று அவர் சொன்னதாக புரிந்துகொள்ள முடியும்தான். ஆனால், இன்னும் கொஞ்சம் வெளிப்படையாகப் பேசியிருக்கலாம். இந்த இடத்தில் இந்த சாதுரியமான பதிலைச் சொல்லியிருக்க வேண்டாம். ஒட்டு மொத்தமாகவே கோத்ரா படுகொலையைத் தொடர்ந்து நடந்த விஷயங்களை அவர் நல்லவிதமாகக் கையாண்டிருக்கலாம்.

அது நடந்த உடனேயே துணை ராணுவத்தை அழைத்திருக்கிறார். காவல்துறையின் துப்பாக்கிச்சூட்டில் கூட சில இந்துக்களும் இறந்திருக்கிறார்கள். ஆட்சிப் பொறூப்பேற்று நான்கு மாதமே ஆகியிருந்த நிலை. ஒரு முதல்வரால் என்ன செய்ய முடியுமோ அதைத்தானே அவர் செய்திருக்கிறார்.

அவர் ஒரு சொரணையுள்ள இந்துவாக நடந்துகொண்டிருக்கிறார். கருணையுள்ள இந்துவாக நடந்து கொண்டிருக்கலாம். நான் பொதுவாக ஒரு விஷயம் சரியா தவறா என்ற கேள்வி வரும்போது காந்தி இந்த இடத்தில் இருந்தால் என்ன செய்திருப்பார் என்று யோசித்துப் பார்ப்பேன். அவர் என்ன செய்திருப்பார்… இறந்த கர சேவகர்களின் அஸ்தியை தேசம் முழுவதும் பாத யாத்திரையாக எடுத்துச் சென்றிருப்பார். ஒவ்வொருவருக்கும் தேசத்தின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் ஒரு ராமர் கோயிலைக் கட்டியிருப்பார். அதைக் கட்டும் லட்சியத்தில்தானே அந்த உயிர்கள் பலிகொடுக்கப்பட்டிருந்தன. தேசம் முழுவதும் 58 ராமர் கோயில்களைக் கட்டியிருப்பார். அதுவும் எப்படி? கோயில் முதல் அஸ்திவாரச் செங்கல்லை ஒரு முஸ்லிமை விட்டு வைக்கச் சொல்லியிருப்பார். அந்தவகையில் கோத்ரா எரிப்பை இந்திய ஒற்றுமைக்கான அஸ்திவாரமாக ஆக்கிக் கொண்டிருந்திருப்பார். மத நல்லிணக்கத்தின் கோயிலை அவர் கட்டி எழுப்பியிருப்பார். காந்தி பிறந்த மண்ணில் பிறந்த மோடியும் அதையே செய்திருக்கலாம். இதையேதான் ராமர் மசூதி பிரச்னைக்கும் சொல்வேன்

ராமர் – மசூதியா?

ஆமாம். ராமர் கோயிலை இடித்துக் கட்டிய மசூதி.

ஆனால், அங்கு தொழுகைகள் எதுவும் நடந்திருக்கவில்லையே.

அது சரிதான். உண்மையில் ராமர் கும்மட்டம் என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.

சரி, அந்தப் பிரச்னையை எப்படித் தீர்க்கலாம் என்று சொல்கிறீர்கள்.

அந்த இடத்தை தேசிய ஒற்றுமைக்கான இடமாக மாற்றிக்கொள்ளலாம். கலங்கரை விளக்கம் போல் பிரமாண்டமான தூண் ஒன்று. அதின் உச்சியில் திரிசூலம் போல் மூன்று கட்டுமானங்கள். திரிசூலத்தின் நடுக்காலில் ஐநூறு பேர் அமர்ந்து தியானம் செய்ய முடியும் படியான ஓர் அரங்கம். அதில் பாரத மாத சிலை. அதன் கையில் தேசியக் கொடி படபடவென பட்டொளி வீசிப் பறந்து கொண்டிருக்கும். திரிசூலத்தின் வலது பக்க ஆரக்காலில் இமயம் முதல் குமரி வரையிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட கற்களாலான அருமையான ராமர் கோயில். இடது பக்கத்தில் வெண் பளிங்கிலான மசூதி. இந்துக்களுக்கு காசி போல், இஸ்லாமியர்களுக்கு மெக்கா போல் இந்தியர்களுக்கான புனித யாத்திரை பூமியாக அந்த இடம் ஆக்கப்படும். இன்று தேசத்தை பிளவு படுத்திக்கொண்டிருக்கும் அதே இடமானது தேசத்தை ஒன்றுபடுத்தும் புண்ணியஸ்தலமாக ஆக்கப்படும். காந்தி இதைத்தான் செய்திருப்பார்.

இவையெல்லாம் நடந்தால் நன்றாகத்தான் இருக்கும். ஆனால், நிஜத்தில் வேறு விஷயங்கள் அல்லவா நடக்கின்றன. இந்துத்துவம் என்பது வேறு முகத்துடன் அல்லவா வலம் வரத் தொடங்கியிருக்கிறது. இந்துத்துவம் என்றாலே விமர்சிக்க வேண்டிய ஒன்றாக அல்லவா ஆகிக் கொண்டிருக்கிறது.

அதுதான் ஏன் என்கிறேன்?

இந்தியாவில் இந்துக்கள் மட்டுமே இருக்கவேண்டும். இந்தியாவில் இருப்பவர்கள் அனைவருமே இந்துக்கள் என்றெல்லாம் சொன்னால் அந்த இந்துத்துவத்தை எப்படி ஏற்றுக் கொள்ள முடியும்?

இதற்கான பதிலைக் கொஞ்சம் விரிவாகத்தான் சொல்லியாக வேண்டும். எந்த இந்து அமைப்பும் இந்தியாவில் இருந்து இஸ்லாமியர்கள் ஓடிப் போய்விடவேண்டும் என்று சொல்லவில்லை.

சாவர்க்கரின், நாம் அல்லது நமது தேசியத்தின் விளக்கம் என்ற நூல்  அதைத்தானே சொல்கிறது.

இல்லை. அப்படிச் சொல்லவில்லை. இந்தியாவை உன் தேசமாக ஏற்காமல் இருந்தால் ஓடிப் போய்விடு என்கிறது. அதோடு ஆர்.எஸ்.எஸின் அந்த ஒற்றை புத்தகத்தை வைத்துக் கொண்டு அதை விமர்சிப்பதைவிட அவர்களுடைய ஆயிரக்கணக்கான செயல்பாடுகளை வைத்து அதை மதிப்பிடவேண்டும். அவர்கள் நடத்தும் பள்ளிகளில் ஆரம்பித்து மருத்துவமனைகளில் ஆரம்பித்து எந்த இடத்திலும் இஸ்லாமியர்களை அவர்கள் மறுதலிக்கவில்லை. ஆர்.எஸ்.எஸின் ஸ்தாபகர் ஹெட்கேவாரின் நினைவு மண்டபத்தைக் கட்டியதே இஸ்லாமியர்கள்தான். பாலா சாஹிப் தேவரஸ் காலகட்டத்தில் பல இஸ்லாமியர்கள் ஆர்.எஸ்.எஸில் சேர்ந்து பணி புரிந்திருகிறார்கள். இன்றும் இஸ்லாமியர்களுக்கான கதவுகள் திறந்தே இருக்கின்றன. ஆர்.எஸ்.எஸ். ஒப்பீட்டளவில் செல்வாக்குடன் இருக்கும் வட இந்தியாவில் திரையுலகம் ஆரம்பித்து பொருளாதார அமைப்புகள் வரை பலவற்றில் இஸ்லாமியர்களே ஆதிக்கம் செலுத்திவருகிறார்கள்.

எப்படி இஸ்லாத்தின் புனித நூலான குர்ரானில் பிற மத வெறுப்பு வாசகங்கள் அபரிமிதமாக இருந்த நிலையிலும் நடைமுறையில் இந்திய முஸ்லிம்கள் மத நல்லிணக்கத்தோடு வாழ்கிறார்களோ அதைவிட குறைவான வெறுப்பு வாசகங்களே ஆர்.எஸ்.எஸ். நூல்களில் இருக்கின்றன. அவர்களுடைய நடவடிக்கைகள் கூடுதல் மத நல்லிணக்கத்தை வெளிப்படுத்துபவையாகவும் இருக்கின்றன.

ஆனால், தொகாடியாக்கள் வேறுவிதமாக அல்லவா செயல்படுகிறார்கள்.

திராவிட இயக்கத்தை தீப்பொறி ஆறுமுகங்களை வைத்து எடைபோடக்கூடாது. ஓவைஸிகளை வைத்து இஸ்லாமை எடைபோடக்கூடாது. வெறுப்புப் பேச்சுகளுக்கு அதற்குரிய முகியத்துவம் மட்டுமே தரவேண்டும். இந்துத்துவம் என்பதற்கான உண்மை அர்த்தத்தை பார்ப்போம். இந்து என்ற சொல் மதத்தை மட்டும் குறிக்கவில்லை. நிலவியல் ரீதியான அர்த்தமும் அதற்கு உண்டு. சிந்து நதியின் கீழ் பக்கம் வசித்த அனைவரையுமே இந்து என்று அழைத்தார்கள். அப்படித்தான் பாரதவாசிகளுக்கு இந்து என்ற பெயரே வந்தது. இரண்டாவதாக, கடந்த பத்து நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு வரை பாரதத்தில் இந்துக்கள்தான் இருந்திருக்கிறார்கள். சமணம், பவுத்தம் எல்லாம் இந்து மதத்தின் மறு வடிவங்கள்தானே. மேலும் இன்று இந்தியாவில் இந்து மதத்தோடு அவர்கள் கலந்துவிட்டனர். இந்தியாவில் இருக்கும் கிறிஸ்தவர்கள், முஸ்லிம்களின் முன்னோர்கள் எல்லாம் இந்து வேர்களைக் கொண்டவர்களே. அவர்கள் வாள் முனையில் மதம் மாற்றப்பட்டார்களா… பணத்துக்காக மதம் மாறினார்களா… இந்து மதத்தின் சாதிய இறுக்கத்தை எதிர்த்து மதம் மாறினார்களா என்பது ஆய்வுக்குரியதுதான். இந்து மதத்தின் சாதிய கட்டுமானத்தை எதிர்த்து மட்டுமே மாறியிருந்தார்கள் என்றால் இன்று இந்திய கிறிஸ்தவத்துக்குள்ளும் இஸ்லாமுக்குள்ளும் இருக்கும் சாதி அணுகுமுறையை ஒருவரால் எப்படி விளக்க முடியும் என்று தெரியவில்லை. இருந்தும் போராளிகள் சொல்வதுபோல் சாதிக் கட்டமைப்புக்கு எதிராகத்தான் மாறியிருக்கிறார்கள் என்பதை ஏற்றுக்கொள்வோம்.

மேலும் யேசுவையும் அல்லாவையும் வணங்கத் தொடங்கிவிட்ட பிரிவினரை பழைய அடையாளமான இந்து என்ற பழைய அடையாளத்துடன் இணைப்பது சரியல்லதான். என்னை அப்படி அடையாளப்படுத்தாதீர்கள் என்று ஒருவர் சொல்லும்போது அதை நிச்சயம் ஏற்றுக் கொள்ளத்தான் வேண்டும். ஆர்.எஸ்.எஸும் இதை ஏற்கத்தான் செய்கிறது. ஆனால், இந்துக் கலாசாரத்தை இகழாதீர்கள்…. இந்தியாவை உங்கள் தேசமாக கெளரவத்துடன் சொல்லுங்கள் என்றுதான் அது கேட்டுக் கொள்கிறது.

அதோடு இந்து என்றால் யார்? உருவ வழிபாட்டைப் பின்பற்றுபவர்… சிறு குழு மனப்பான்மை கொண்டவர்… ஒருவருடைய வாழ்க்கையை அவருடைய பிறப்பும் வாழும் சூழலும் தீர்மானிக்கும் என்று நம்புபவர்… இறந்தவர்களை வணங்குபவர்… சுருக்கமாகச் சொல்வதானால், இந்து என்றால் பிற குழுக்களின் வாழ்க்கைப் பார்வைகளை, வழிபாட்டு வழிமுறைகளை மதிப்பவர் என்று பொருள். அதாவது பன்முகத் தன்மையை ஏற்றுக்கொள்பவர் என்று பொருள். கிறிஸ்தவமும் இஸ்லாமும் அப்படிச் செய்பவை அல்ல. அவை ஒற்றைப் படைத்தன்மையை வலியுறுத்துபவை. அவற்றின் மரபணுவிலேயே பிற மத ஒறுப்பு உண்டு. இந்தியாவில் இருப்பதானால், நீங்கள் மத நல்லிணக்கத்தைப் பின்பற்றியாகவேண்டும். பிற மத நம்பிக்கைகளை மதித்தாகவேண்டும். பன்முகத்தன்மையை ஏற்றுக்கொண்டாக வேண்டும். இதைத்தான் இந்துவாக இரு என்று சொல்கிறோம். பிற மத நம்பிக்கைகளை மதி என்று சொல்வதும் இந்துவாக இரு என்று சொல்வதும் ஒன்றுதான். இந்துத்துவத்திம் அந்த அம்சத்தை மட்டும் பிற மதத்தினர் ஏற்றுக்கொண்டால் போதும் என்றுதான் இந்துத்துவம் சொல்கிறது.

நான் மதத்தால் முஸ்லிம்… கலாசாரத்தால் இந்து என்று வெளிப்படையாகச் சொன்ன இஸ்லாமியர்கள் எத்தனையோபேர் இருக்கிறார்கள். கம்பராமாயணத்துக்கு விளக்க உரை எழுதிய நீதிபதி இஸ்மாயில், சபரி மலையில் தர்ம சாஸ்தாவைத் தூங்க வைக்க தினமும் பாடப்படும் ஹரிவராசனத்தைப் பாடிய ஜேசுதாஸ், இந்துஸ்தானி இசையில் உச்சத்தை எட்டிய கலைஞர்கள் என இந்து கலாசாரத்துக்கு வளம் சேர்த்த எத்தனையோ இஸ்லாமியர்கள் இருக்கத்தானே செய்கிறார்கள். சாரே ஜஹான் சே அச்சா இந்துஸ்தான் ஹமாரா என்று பாடியவரே ஒரு இஸ்லாமியர்தானே… இஸ்லாமிய விழாக்களில் உற்சாகத்துடன் பங்கேற்கும் இந்துக்கள் ஏராளம் உண்டே… நோன்புக் கஞ்சி குடிக்காத ஒரு இந்து அரசியல் தலைவரைக் காட்டுங்கள். இரண்டு கலாசாரங்கள் கலக்கும்போது பரஸ்பர மாற்றங்கள், கொடுக்கல் வாங்கல்கள் இருக்கத்தானே செய்யும்.

இதில் ஒரு வேடிக்கை என்னவென்றால், சாதி அமைப்பு அனைவரையும் பிரித்து வைக்கிறது என்று சொல்லித்தான் இந்து மதத்தையே விமர்சிக்கிறார்கள். அதே இந்து மதத்தைச் சேர்ந்த ஒரு அமைப்பு அனைத்து சாதிகளை மட்டுமல்ல அனைத்து  மதத்தினரையும் ஒன்று சேர்த்து அரவணைத்து ஓர் அடையாளத்தை முன்வைத்தால் அப்போதும் அதை வெறுக்கிறார்கள். அதுவும் இந்து சக்திகள் கேட்பது மிகவும் குறைவான ஒன்றுதானே. பாகிஸ்தானில் இருக்கும் ஒரு இந்துவை நீ பாகிஸ்தானி என்பதை மட்டும் ஒப்புகொள் என்று மட்டுமா கேட்டுக்கொண்டார்கள். முஸ்லிமாக மாறிவிடு என்று சொல்லி அல்லவா மாற்றிவிட்டார்கள். இந்துத்துவம் அப்படி எதையும் சொல்லவில்லையே. உங்களுடைய இஸ்லாமிய மதத்தைப் பின்பற்றிக் கொள்ளுங்கள் என்றுதானே இப்போதும் சொல்கிறது.

இன்றைக்கு இந்து என்ற பெயரை ஒப்புக்கொள் என்பார்கள். நாளை இந்துவாக மாறிவிடு என்பார்கள்.

இந்த பயம்தான் மிகையானது. இந்தியாவில் முஸ்லிம்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்தால் அது இஸ்லாமிய இந்தியாவாக மாறிவிடும் என்ற பயத்தில் இருக்கும் நியாயத்தில் துளி கூட இந்த பயத்தில் கிடையாது. ஏனென்றால், இந்து ஒருபோதும் அப்படியான எண்ணத்தைக் கொண்டிருக்கவில்லை. சாதிகளுக்குள்ளேயே கூட ஒவ்வொரு பிரிவினரின் மதிப்பீடுகளை அவர்கள் தக்க வைத்துக்கொள்ள இடமளித்திருக்கிறது. அப்படி இருப்பவர்கள் பிற மதத்தினர் மீது அதைத் திணிப்பார்களா என்ன? பிரிவினை காலகட்டத்தில் நடந்ததையே எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். அந்தப் பிரிவினையின் தீ நாக்குகள் பாகிஸ்தான் முழுவதும் பற்றி எரிந்தன. அனைத்து முஸ்லிம் கட்சிகளும் மத அமைப்புகளும் தெருவில் இறங்கி நர வேட்டையாடின. ஆனால், மாறாக இந்தியாவில் என்ன நடந்தது. இந்துகளின் கட்சிகள் என்ன செய்தன? இந்து மத அமைப்புகள் என்ன செய்தன… ஆர்.எஸ்.எஸ் என்ன செய்தது? இந்திய – பாகிஸ்தான் எல்லைப் பகுதி நீங்கலாக 90 சதவிகித இந்தியாவில் இந்துக்களின் மத்தியில் இருந்த இஸ்லாமியர்களில் ஒரு சிறு கீறலாவது விழுந்ததா? பாகிஸ்தானில் 90 சதவிகித முஸ்லிம்கள் மத்தியில் மாட்டிக் கொண்டு பத்து சதவிகித இந்துக்களில் ஒருவராவது விட்டு வைக்கப்பட்டாரா..?

பிரிவினை போன்ற கோரச் செயல் நடந்தபோதே அமைதியாக இருந்த பெரும்பான்மை அல்லவா இந்துப் பெரும்பான்மை. இன்றும் இஸ்லாமிய பயங்கரவாதத்தால் வெடிகுண்டு வைத்துக் கொல்லப்பட்ட இந்துக்களின் எண்ணிக்கையையும் இந்து தீவிரவாதத்தால் கொல்லப்பட்ட இஸ்லாமியர்களின் எண்ணிக்கையையும் ஒப்பிட்டுப் பாருங்கள். முற்போக்காளர்களும் இன்ன பிற போராளிகளும் என்னதான் இந்துவுக்கு கோரைப் பல்லையும் கூர் நகங்களையும் ஒட்டினாலும் அது அவர்கள் உடம்பில் ஒருபோதும் ஒட்டாது. இவ்வளவு ஏன் நீங்கள் கட்டம் கட்டித் தாக்கும் மோடியிஸம் உச்சத்தில் இருக்கும் குஜராத்திலேயே இஸ்லாமியர்கள் நலமாகத்தானே இருக்கிறார்கள். மோடியின் இந்துத்துவமும் நீங்களாக அடிக்காதவரை திருப்பி அடிப்பதில்லைதானே. இதில் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டிய ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், குஜராத் கலவரம் நடந்ததால்தான் இன்று இந்துத்துவம் விமர்சிக்கப்படுகிறது என்றில்லை. அதற்கு முன்பும்கூட இதே வேகத்தில் விமர்சிக்கப்பட்டுத்தான் வந்தது. குஜராத் கலவரம் அவர்களுடைய வெறுப்புப் பிரசாரத்துக்கு சிறு நியாயத்தை அளித்துவிட்டிருக்கிறது. அவ்வளவுதான்.

மோடியிஸத்தில் இவ்வளவு நியாயங்கள் இருப்பதாகச் சொல்லும் நீங்கள் பிறகு எதற்கு மோடி இஸ்லாமியரைப் பதவியில் அமர்த்திவிட்டு குஜராத்துக்குச் சென்றுவிடவேண்டும் என்கிறீர்கள்?

காரணம் வேறொன்றுமில்லை. தேசத்தை சீர் குலைக்கும் சக்திகள் மோடியை காரணம் காட்டி தங்கள் நாச வேலைகளைத் தீவிரப்படுத்தக்கூடும். மோடியினால் உற்சாகம் பெற்றிருக்கும் இந்து சக்திகள் அதைச் சரியாக எதிர்கொள்ளும் என்ற நம்பிக்கை எனக்குக் குறைவுதான். எனவேதான் மோடி கொஞ்சம் பின் அரங்குக்குச் செல்வது நல்லது என்று நினைக்கிறேன். கல்லெறிந்தால் கொத்தும் என்ற பயம் இருந்தால் போதும். எப்போதும் படத்தைத் தூக்கிக்கொண்டு திரியத் தேவையில்லை.

0

காம்ரேடுகள் கவனத்துக்கு

1390376470டெல்லியில் 2013 அக்டோபர் 30 அன்று சிபிஐ (எம்) கட்சி நடத்திய மதவாத எதிர்ப்புக் கூட்டத்தில் 17 கட்சிகள் கலந்து கொண்டன. ‘மதவாதத்திலிருந்து நாட்டைக் காப்பது மட்டுமே இந்தக் கூட்டத்தின் நோக்கம்’ என்று இக்கட்சியின் தலைவர் சீத்தாராம் யெச்சூரி தெரிவித்திருந்தார்.

மதவாதம் என்று இந்தக் கட்சியினர் குறிப்பிடுவதெல்லாம் பா.ஜ.க. வின் அரசியலையும், நாடாளுமன்ற அதிகாரத்துக்கு வருவதற்காக அக்கட்சி நடத்தும் தேர்தல் போட்டியையும், பிரதம மந்திரி பதவி மீதான மோகத்தில் மோடி மேற்கொண்டு வரும் பிரசாரத்தையும்தானே தவிர, சமூகத்தில் புரையோடிக் கிடக்கும் உண்மையான மதவாத உணர்வுகளையல்ல.

அவரவர் மதம் போதிக்கும் கருத்துக்களை ஏற்றுக்கொள்வதும், மதச் சம்பிரதாயங்களைக் கடைப்பிடிப்பதும் பொதுவாக அனைத்து மக்களும் மேற்கொள்ளும் வழக்கமாகும்.  ஆனால், ஒரு சாரார் தங்களின் மத நம்பிக்கைகளைப் பொதுவில் வைத்து, மக்கள்மீது திணிக்கும் போதுதான் மதவாதம் தலைதூக்குகிறது.  இந்த மதவாதம் வெறும் கருத்தாக்கத்தோடு நிற்காமல், மதவெறியாக மாறி வன்முறையைக் கட்டவிழ்த்துவிடுகிறது.  மனித உயிர்களைக் காவு வாங்குகிறது.  மக்களின் உடைமைகளைச் சூறையாடுகிறது.  மக்கள் அமைதியுடன் வாழ்வதற்கான சமூகச் சூழலையே அழித்துவிடுகிறது.

சகல மதங்களையும் கடைப்பிடிக்கும் சர்வ சமயவாதத்தையே இந்திய ஆட்சியாளர்கள் சமயச்சார்பின்மை என்று அழைக்கிறார்கள்.  அதையே சிபிஐ (எம்) கட்சியும் ஏற்றுக் கொள்கிறது.  இப்படிப் பலப்படித்தான சமயச்சார்பின்மை கண்ணோட்டம் கொண்டிருப்பதால்தான் இக்கட்சியினரால் சாதி-சமய, இனவாத, பிராந்தியவாதக் கட்சிகளோடு எளிதில் ஐக்கியமாகிவிட முடிகிறது.  இதன் விளைவாகவே இவர்கள் தேசியவாத காங்கிரஸ், அஇஅதிமுக (தற்போது தாற்காலிகமாக முறிந்திருக்கிறது – அதுவும் பெரிய கொள்கைக்காக உள்ளே சென்று, அந்த கொள்கை ஏற்கப்படவில்லை என வெளியே வரவில்லை – 2 சீட் கூட கிடையாது என்பதற்காக வெளியேற்றப்பட்டது), ஜார்கண்ட் விகாஸ் பரிஷ‌த், அசாம் கன பரிஷ‌த், போன்ற பிரிவினைவாதக் கட்சிகளுடன் கைகோர்த்து நிற்கின்றனர்.

அதோடு தாற்காலிகமாக எந்தெந்த கட்சிகள் பாஜகவுக்கு எதிராக இருக்கின்றனவேஅவையனைத்தையும் மதவாதத்துக்கு எதிரான கட்சிகளென்று இவர்களாகவே மதிப்பிட்டு பறைசாற்றிக் கொள்கிறார்கள்.  இவர்களின் இந்த மேடையில் பங்கேற்ற தலைவர்கள் யாவருமே ஏதாவது ஒரு தருணத்தில், தங்களின் கட்சியை பாஜகவுடன் இணைத்துக்கொண்டு, தேர்தலில் ஜெயித்து அவரவர் மாநிலங்களில் ஆட்சி அமைத்துக் கொண்டவர்கள்தாம்.

அதிமுக தற்போது பாஜக கூட்டணியில் இல்லை.  அதற்காக இவர் மதவாதத்துக்கு எதிரானவர் என்றாகிவிடுவாரா?  அயோத்திக்கு பூஜிக்கப்பட்ட செங்கற்களை அனுப்பியவர்கள் அதிமுகவினர்.  குஜராத்தில் மோடி ஆட்சியமைத்தவுடன் விமானத்தில் சென்று அகமகிழ்ந்து வாழ்த்தியவர் செல்வி ஜெயலலிதா.  தமிழகத்தில் ஆட்சியமைந்ததும் மோடியை அழைத்து கெளரவித்தவர் இவர்.

மேற்படி மதவாத எதிர்ப்பு கூட்டத்தில் வாசிக்கப்பட்ட உரையில், ‘கடந்த சில பத்தாண்டுகளாக இந்தியாவில் மதவாதம் அதன் ஆபத்தான கரங்களைப் பரப்பி வருகிறது.  இதனால் மத மோதல்களும், மத அடிப்படையிலான அரசியல்களும், மதவாத சக்திகளும் தமது அரசியலில் தலைதூக்கியுள்ளன’ என்று செல்வி ஜெயலலிதா கூறுகிறார்.  ஆனால், கடந்த சில பத்தாண்டுகளாக நமது அரசியலில் தலைதூக்கியுள்ள மத அடிப்படையிலான அரசியல்களும், மதவாத சக்திகளும் எவையெனக் குறிப்பிட மறந்துவிட்டார், இல்லையில்லை குறிப்பிடாமல் மறைத்துவிட்டார்.

இவர் மறைத்திருக்கலாம், ஆனால் இதன்மூலம் தனது உடன்பிறவா சகோதரரான மோடியையும், அவரது மதவெறி அரசியலையும் செல்வி.ஜெயலலிதா மறைத்துப் பாதுகாப்பதோடு, தனது இந்துத்துவ மத ஆதரவு நிலைப்பாட்டுக்கு மதச்சார்பின்மை முக்காடு போடுகிறார் என்ற உண்மை மார்க்சிஸ்ட் மேதாவிகளான பிரகாஷ் காரத், ராமகிருஷ்ணன் ஆகியோரின் அறிவுக்கு எட்டாமல் போனதுதான் விந்தை.

மூன்றாவது அணி கலகலத்துப் போய், தனது பிரதம மந்திரி கனவு நனவாகாது என்றால், இன்று மதச்சார்பின்மை அணியிலிருக்கும் அதிமுக மதவாத பாஜகவுடன் கைகோர்க்கும் என்ற தர்க்க நியாயம் கூட இவர்களின் பொது அறிவுக்கு எட்டாமல் போனது விந்தையிலும் விந்தை.

மேலும் மதவாதம் எனும்போது பாஜகவை மட்டும் குறிவைத்துத் தாக்குவதும், மதவாதத்துக்கு ஆதரவான பிற அரசியல் சக்திகளை அடையாளங்காண மறுப்பதும் இக்கட்சி தொடர்ந்து கடைப்பிடித்துவரும் வஞ்சகச் செயலாகும்.  1984ம் வருடம் காங்கிரஸ் ஆட்சியின்போது பம்பாயில் கூலி உயர்வுக்காகப் போராடிய மில் தொழிலாளர்கள் 20 பேர் கொல்லப்பட்டனர்.  அதை இந்து முஸ்லீம் கலவரத்தின் விளைவு என சித்தரித்தது காங்கிரஸ்.  பாபர் மசூதியை இடித்தது ஆர்எஸ்எஸ் ஆக இருக்கலாம், ஆனால் காங்கிரஸின் ஆசியுடன், இந்திய ராணுவம் துணை நிற்கத்தான் மசூதி இடிக்கப்பட்டது.  காங்கிரஸின் ஊழலைச் சுட்டிக்காட்டும் இவர்கள் இந்துக்களின் ஓட்டுக்களைப் பெறுவதற்காக காங்கிரஸ் அனுமதிக்கிற நர வேட்டையைக் கண்டு கொள்வதில்லை.

கூட்டணியிலிருந்து விலகிவிட்டாலும் இன்னும் காங்கிரஸ் ஆதரவு நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிருப்பதாலேயே கருணாநிதியை இந்த மதவாத எதிர்ப்புக் கூட்டத்துக்கு அழைக்கவில்லை என திரு ராமகிருஷ்ணன் கூறினார்.  உண்மையில் தமிழ்நாட்டில் பாஜகவுடன் அரசியல் ரீதியான நுழைவுக்கு ஜெயலலிதா காரணமாக இருந்தாலும், அதன் மதவாத அரசியலை தமிழ் மண்ணில் வேறூன்றச் செய்தவர் கருணாநிதிதான்.  1999ம் ஆண்டு நடந்த நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் பாஜகவுடன் கைகோர்த்து அது ஆட்சிக்கட்டிலில் அமர்வதற்கு உதவியவர் இவர்.  தன்னைப் பகுத்தறிவுப் பாசறையிலிருந்து வருபவன் என்று கூறிக்கொள்ளும் கருணாநிதி 1992 ல் முஸ்லீம் மக்கள் படுகொலை செய்யப்பட்ட போது வாஜ்பாய் அரசுக்கு ஆதரவாக நின்றவர். குஜராத் கலவரம் பற்றி பத்திரிக்கையாளர்களின் கேள்விக்கு பதிலளிக்கும்போது அது ஒரு மாநிலத்தின் பிரச்னை என்று பதில் கூறினார்.

இவ்வளவு ஏன்? பாபர் மசூதி இடிப்புக்கு முன்னோட்டமாக அத்வானி ஒரு மோட்டார் யாத்திரையை நடத்தினார். வழியெங்கும் வன்முறைகள் நிகழ்ந்தன.  ஆனால் மேற்கு வங்கத்தின் அன்றைய முதல்வர் ஜோதிபாசு அத்வானியை கைது செய்யவில்லை.  மாறாக பிகாரில் நுழையும்போது லாலு பிரசாத் அவரைக் கைது செய்தார்.  இந்துக்கள் ஓட்டுகளை இழந்துவிடுவோம் என்று  ஜோதிபாசு அமைதியாக இருந்துவிட்டார்.

சிபிஐ (எம்) மற்றும் சிபிஐ இரண்டும் முழுமையாக முதலாளித்துவக் கட்சிகளாக அவதாரமெடுத்து பல வருடங்கள் கடந்து விட்டன. சிபிஐ (எம்) கட்சி தன்னை நாடாளுமன்ற கட்சியென்று பகிரங்கமாகவே அறிவித்துவிட்டது.  அதற்கு பின்பாட்டுப்பாடும் சிபிஐ அம்மாவுக்குக் குழலுதும் அமைப்பாக மாறி பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டது.

சிபிஐ க்கு சொந்தமான அச்சகத்தில் சில்லரை வர்த்தகத்தில் அந்நிய முதலீட்டுக்கு ஆதரவாக நோட்டீஸ் அடிப்பது குறித்து பத்திரிக்கையாளர்கள் கேட்டால் தனது உயர்ந்தபட்ச மார்க்சிய மெய்ஞானத்தைக் கொண்டு கொள்கை வேறு வியாபாரம் வேறு என்று புத்தம் புதிய பொருளாதாரக் கொள்கையை வெளிப்படுத்துகிறார் தா.பாண்டியன். தொழிலாளி வர்க்கத்தின் விடுதலைக்காகப் பாடுபடும் சிபிஐ (எம்) கட்சி சென்னை நகரில் கட்டியிருக்கும் 3 மாடி அலுவலகத் திறப்பு விழாவுக்கு தமிழக பாஜக தலைவர்களையும் அழைத்து விருந்தோம்பல் செய்தது.

தகவலறியும் உரிமைச் சட்டத்தின் வரம்புக்குள் அரசியல் கட்சிகளைக் கொண்டு வர வேண்டுமென்பதற்கு எதிராக ஊழல் மற்றும் ரத்தக்கறை படிந்து கிடக்கும் அத்தனை முதலாளித்துவக கட்சிகளுடனும் சேர்ந்து ஊளையிட்டு, தங்களின் ஊழல் ஆதரவு நிலைப்பாட்டை இந்தக் காம்ரேடுகள் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். எப்படியாவது நாடாளுமன்றத்திலும், சட்டசபையிலும் தங்கள் கட்சிகளின் உறுப்பினர் எண்ணிக்கையை உயர்த்திக் கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக பாஜகவின் வெற்றிக்குத் தோள் கொடுத்த, அவர்களுடைய தயவால் பதவி அனுபவித்த பல்வேறு கட்சிகளுடன் இந்தத் தோழர்கள் தேர்தல் உறவு கொள்கின்றனர்.

செல்வி ஜெயலலிதாவைப் பிரதமராக்குவது குறித்துப் பரிசீலிப்போம் என்கிறார் சிபிஐ (எம்) கட்சியின் ராமகிருஷ்ணன்.  இவருக்கு ஒருபடி மேலே சென்று மோடியைவிடத் திறமையானவர் தமிழக முதல்வர் ஜெயலலிதாதான் என்கிறார் தா.பா (நன்றி ஜூ வி 25/09/13).  இதன்மூலம் 90 வருடங்களாகத் தங்கள் கட்சி செயல்பட்டு வந்தாலும் இந்தியப் பிரதமராகும் தகுதிபடைத்த எவரும் தங்கள் கட்சியில் இல்லை என்பதையே இவர்கள் பிரகடனப் படுத்துகிறார்கள்.

உச்சரிப்பது மார்க்சியம் என்றாலும், நடைமுறையில் காவி நிறத்துக்கும் சிவப்பு நிறத்துக்கும் இணைப்புப் பாலமிடும் சமரசப் பணியையே இவர்கள் மேற்கொண்டு வருகின்றனர். தேர்தல் முடிவுகள் வெளிவந்த பின்னர் இன்னும் பல நகைச்சுவை காட்சிகளை நாம் பார்க்கத்தான் போகிறோம்.

0

வளர்ச்சியா வீழ்ச்சியா?

bajrandal_AFP380இந்தியா சுதந்தரம் பெற்ற நாள் தொடங்கி இதுவரை எந்தக் கட்சியும் பிரதமர் வேட்பாளரை தேர்தலுக்கு முன்பே அறிவித்து வாக்குகள் சேகரித்ததில்லை. ஒரு ஜனநாயகத்தில் இதுதான் பொதுவான நடைமுறை. தங்கள் பிரதம மந்திரி யார் என்பதை வாக்களிக்கும் மக்கள்தான் தேர்ந்தெடுக்கவேண்டும். அதுதான் சரியான முறையும்கூட.

அதனாலேயே காங்கிரஸ் தனது பிரதமர் வேட்பாளரை அறிவிக்காமல் தொகுதிக்கான வேட்பாளரை மட்டும் அறிவித்து தேர்தல்களைச் சந்தித்திருக்கிறது. இப்போதும் அதைத்தான் செய்திருக்கிறது.

ஆனால் பாஜக அந்த முறையை மாற்றி ஒரு சர்வாதிகார தேசத்தில் நடப்பது போன்று பிரதமர் வேட்பாளாரை முன்னிறுத்தி வாக்கு கேட்டு வருகிறது. மக்கள்மீது அக்கறையில்லாத, மக்களாட்சியின்மீது அக்கறையில்லாத ஒரு கட்சியால்தான் இப்படிச் செய்யமுடியும்.

இதுவரை பதவி வகித்த எந்தப் பிரதமர் மீதும் கலவரங்களுக்குத் துணை போனதற்கான வழக்கு பதிவு செய்யப்படவில்லை. மத, இன உணர்வுகளை எந்தவொரு பிரதமரும் இதுவரை தூண்டிவிட்டதில்லை. ஆனால் பாஜகவின் பிரதம மந்திரி வேட்பாளரின் களமான குஜராத்தில் மத மோதல்கள் ஏற்பட்டு, அப்பாவி இந்துக்களும் இஸ்லாமியர்களும் கொல்லப்பட்டுள்ளனர். மோடியின் நிர்வாகம் செயலற்று அல்லது செயல்பட மறுத்து அமைதி காத்திருக்கிறது. இப்படிப்பட்ட ஒருவரை பாஜக தனது வேட்பாளராக எதற்கு முன்னிறுத்தவேண்டும்?

தனது கட்சியின் கொள்கைகளை முன்னிறுத்தி வாக்கு கேட்பதற்குப் பதில் தனியொரு நபரை வைத்து வாக்கு வேட்டை நடத்துகிறது பாஜக.

மோடி தன்னையே கட்சியாக கருதி நடந்துகொள்வது அப்பட்டமாகத் தெரிகிறது. நாங்கள் என்றுகூட அவர் சொல்வதில்லை, நான் என்றே முழங்குகிறார்.  இப்படிப்பட்ட ஒருவரால் எப்படி வேற்றுமையை ஒன்றுபடுத்தி தேசத்தை ஆளமுடியும்?

மோடியைப் பிரதமர் வேட்பாளராக அறிவித்தபோது நாடுமுழுவதும் கடுமையான எதிர்ப்பு கிளம்பியது, கடந்த 15 வருடங்களாகக் கூட்டணியில் இருந்த ஐக்கிய ஜனதாதளம் தனது கூட்டணியை முறித்துக்கொண்டது.

வெளிப்படையாக பாசிஸத்தைக் கடைபிடிக்கும் மகாராஷ்ராவின் நவ் நிர்மான் சேனாவுடன் பாஜக கூட்டணி சேர்ந்துள்ளது. மத உணர்வைத் தூண்டிவிடும் சிவ சேனாவுடனும் கைகோர்த்துள்ளது. இந்த மதவாதக் கூட்டணியையா நாம் ஆட்சியில் அமர்த்தவேண்டும்?

பாஜக தலைமையிலான இத்தகைய கூட்டணி இந்தியாவை வளர்ச்சிப் பாதையில் அல்ல, வீழ்ச்சிப் பாதையில்தான் அழைத்துச் செல்லும். அப்படியொரு நிலைமை வராமல் தடுக்கவேண்டியது நம் கடமை.

0

புரிந்துகொள்ள முடியாத நபர்

modiஅறுபதுகளின் தொடக்கத்தில் சுதந்தர இந்தியாவின் முதல் ஆன்மிகச் சாமியார் என்று அழைக்கப்பட்ட பாண்டுரங் சாஸ்திரி அதவாலே என்பவரின் சொற்பொழிவுகளை ஆர்வத்துடன் கேட்டு வந்திருக்கிறார் மோடி. அவர் உரையாற்றும் தன்மை தன்னை அதிகம் கவர்ந்ததாக மோடி குறிப்பிடுகிறார். தேசிய ஜனநாயக முன்னணி ஆட்சிக்கு வந்தபோது இவருக்கு பத்ம விபூஷன் உள்ளிட்ட பல விருதுகள் வழங்கப்பட்டன.

தன் மறைவுக்கு முன்னர் அதவாலே தன் வளர்ப்பு மகளான ஜெயஸ்ரீ அதவாலே என்பவரைத் தனது இயக்கத்தின் (ஸ்வத்யாய் இயக்கம் மற்றும் பரிவார்) ஆன்மிக வாரிசாக நியமித்தார். ஜூன் 2006ல் அகமதாபாத்தில் பங்கஞ் திரிவேதி என்னும் வெளிநாட்டு வாழ் இந்தியர் கொலை செய்யப்பட்டார். இந்தச் சம்பவத்துக்கும் ஜெயஸ்ரீ இயக்கத்தினருக்கும் தொடர்பு இருப்பதாகச் செய்திகள் வெளிவந்தன. கொல்லப்படுவதற்கு இரு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு முதல்வர் மோடியை திரிவேதி தொடர்பு கொள்ள முயற்சி செய்திருக்கிறார். ஜெயஸ்ரீ பரிவார நிர்வாகத்தில் பல குளறுபடிகள் நடைபெறுவதாகவும் அவர்களால் தன் உயிருக்கு ஆபத்து நேரலாம் என்று தான் அஞ்சுவதாகவும் திரிவேதி மோடிக்குக் கடிதம் எழுதியிருந்தார். சுமார் ஐந்தாண்டு காலத்துக்கு மீடியாவில் இந்த விவகாரம் தொடர்ந்து அலசப்பட்டது.  தனக்கும் இந்த விவகாரத்துக்கும் தொடர்பில்லை என்பதாக மோடி விலகிக்கொண்டார்.

மோடி புரிந்துகொள்ளமுடியாத ஒரு நபராகவே அன்று தொடங்கி இன்றுவரை நீடிக்கிறார் என்கிறார் கிங்ஷுக்நாக். தன் குடும்பத்தினர் உள்பட யாருடனும் அவர் நெருக்கமான உறவுகள் வைத்துக்கொண்டதில்லை. அரசியல் களத்தில்கூட மோடிக்கு நெருக்கமானவர்கள் என்று யாரையும் சொல்லமுடிவதில்லை. எந்தப் பெயர்களையும் குறிப்பிடமுடியவில்லை. ஜஷோதாபென் சிமன்லால் என்பவருடனான மோடியின் இளவயது திருமணம் குறித்து பத்திரிகைகளில் சில செய்திகள் வருவதற்கு முன்பு தங்களுக்கு எதுவுமே தெரிந்திருக்கவில்லை என்று பாஜகவிலேயே பலர் ஆச்சரியப்பட்டிருக்கிறார்கள். ஏற்கெனவே எழுதப்பட்டதைத் தவிர புதிதாக எந்த உபயோகமான தகவலும் கிடைக்கப்போவதில்லை என்பதால் நிலஞ்சன் முகோபாத்யாய் இது பற்றி மோடியிடம் எதுவும் கேட்கவில்லை.

மோடியின் முரண்பட்ட பர்சனாலிட்டிக்கு இது ஓர் உதாரணம் என்கிறார் முகோபாத்யாயிடம் உரையாடிய ஒரு ஆர்எஸ்எஸ் தலைவர். தான் எப்படிப்பட்டவர் என்பதை மோடி ஒரு போதும் பொதுவெளியில் வெளிக்காட்டியதில்லை. அவர் வெளிக்காட்டும் தோற்றம்தான் நிஜமானது என்று நினைப்பதும் தவறு என்கிறார் இவர். மோடி தன் மனைவியை ஏற்றுக்கொள்ளவும் இல்லை, முறைப்படி விவாகரத்தும் பெறவில்லை என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார் இவர்.

இது மோடியின் பிரச்னை மட்டுமல்ல என்கிறார் முகோபாத்யாய். சங் பரிவாரத்தில் பெண்களுடனான திருமண மற்றும் நட்புரீதியான உறவுமுறை நீண்டகாலமாகவே குழப்பம் மிகுந்ததாக இருந்து வருகிறது என்கிறார் அவர். ஆர்எஸ்எஸ் இயக்கத்தை நிறுவிய கே பி ஹெட்கேவாரின் மரணத்துக்குப் பிறகு பல இயக்கத் தலைவர்களின் உறவுமுறைகள் குறித்து மீடியாவில் விவாதங்கள் நடைபெற்றுள்ளன. இந்த விவாதங்களைத் தடுத்து நிறுத்தும் முயற்சிகளும் மேற்கொள்ளப்பட்டன. மோடியும்கூட மிரட்டலையும் சமரசத்தையும் பயன்படுத்தி தன் திருமணம் குறித்த செய்திகள் வெளிவராமல் இருக்கச் செய்தார்.  ஆனால் அவருடைய முயற்சிகள் குஜராத்தைத் தாண்டி வெற்றிபெறவில்லை.

தன் திருமணம் குறித்து மட்டுமல்ல பொதுவாகவே தனது கடந்த காலத்தைப் பற்றி எந்தவித செய்திகளும் வெளிவரக்கூடாது என்பதில் மோடி கவனமாக இருந்திருக்கிறார். சிறு வயதில் மோடி ஒரு நாடகத்தில் நடித்திருக்கிறார் என்பதைக் கண்டறிந்து செய்தி வெளியிட்டிருக்கிறார் ஒரு நிருபர். மோடிக்கு நன்றாக நடிக்க வருகிறது, இளம் வயதிலிருந்தே இயல்பாக அவருக்கு நடிக்க வந்துவிட்டது என்றும் அவர் எழுதிவிட்டதால் மோடி கோபம் அடைந்துவிட்டாராம்.

குஜராத் மாநிலம் உருவாகி இரு ஆண்டுகளில், அதாவது 1962ல் இந்திய சீனப் போர் மூண்டுவிட்டது. துருப்புகள் அங்கும் இங்கும் நகர்ந்துகொண்டிருந்தன. 12 வயது மோடி மெஹ்சானாவுக்குத் திரும்பி ஆர்எஸ்எஸ் இயக்கத்தினரின் தன்னார்வப் பணிகளில் இணைந்துகொண்டார். இந்தியப் போர்வீரர்களுக்கு ஆடைகள் வாங்குவதற்காக எல்லோரிடமிருந்தும் நிதி சேகரித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். மோடியும் அதில் சேர்ந்துகொண்டார். தேநீரும் தின்பண்டங்களும் கொண்டு சென்று வீரர்களுக்கு விநியோகித்தார்.

சீனப் போர் முடிவடைந்ததும் 1965ல் இந்தியா பாகிஸ்தான் மோதல் தொடங்கிவிட்டது. ஒப்பந்தங்களைமீறி ஊடுருவலும் தாக்குதல்களும் தொடர்ந்தன. செப்டெம்பர் 19ம் தேதி அப்போதைய குஜராத் முதல்வர் பல்வந்த்ராய் மேதா, அவர் மனைவி இருவரும் குஜராத் பாகிஸ்தான் எல்லையைப் பார்வையிட சென்றபோது விமானம் சுட்டு வீழ்த்தப்பட்டது. இருவரும் இறந்துபோனார்கள்.

இந்தக் காலகட்டம் தன் வாழ்வில் முக்கியமான ஒரு பகுதியாக விளங்கியது என்கிறார் மோடி. நேரு, சாஸ்திரி இருவரும் மரணமடைந்துவிட ஒரு வலுவான தலைவர் நாட்டுக்குத் தேவை என்னும் உணர்வு எங்கும் பரவியிருந்த சமயம் அது. தேசபக்தியுணர்வு தன்னையும் பற்றிக்கொண்டதாக மோடி நினைவுகூர்கிறார். சர்தார் வல்லபபாய் படேல் ஏன் பிரதமராகவில்லை என்று குஜராத்தில் இருந்த பலரையும் போல் மோடியும் அப்போது ஆதங்கப்பட்டிருக்கிறார்.

ஆர்எஸ்எஸ் இயக்கத்தில் இணைந்துகொண்டது குறித்தும் சங் பரிவார் பணிகள் குறித்தும் மோடி பெருமிதத்துடன் நினைவுகூர்கிறார். வகில் சஹாப் என்று அழைக்கப்பட்ட சங் பரிவார் தலைவர் லஷ்மண்ராவ் இனம்தாருடன் மோடிக்குப் பரிச்சயம் ஏற்பட்ட காலமும் இதுவே. அப்போது மோடி ஒரு பால சுவயம்சேவக். வகில் சஹாபின் உரைகள் அவரை மிகவும் கவர்ந்தன. பின்னர் அவர் பெயரில் குஜராத்தில் பள்ளி ஒன்றை அவர் தொடங்கிவைத்தார்.

(தொடரும்)