இந்திய தேசியவாதம் எப்படிப்பட்டது?

நவீன இந்தியா / அத்தியாயம் 7

6a00d8341c464853ef019101fb0f25970c-500wi1905ம் ஆண்டு முதல் தேசியவாத தலைவர்களும் அறிவுஜீவிகளும் சுயாட்சி குறித்து விவாதிக்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள். அதை ஒரு கோரிக்கையாக மக்கள் முன்வைக்கவும் அவர்கள் தயாராயினர். முதல் உலகப் போர் முடிவில், 1918ம் ஆண்டு அவர்கள் வயது வந்தவர்களுக்கான வாக்குரிமை பற்றியும் அரசாங்கத்தில் பங்கேற்பதன் அவசியம் பற்றியும் குரல் கொடுக்கத் தொடங்கினார்கள். 1929ம் ஆண்டு முழுமையான சுதந்தரத்தை இந்திய தேசியவாத இயக்கம் முன்வைத்தது. இதையே தனது அரசியல் நோக்கமாகவும் அது வரித்துக்கொண்டது என்கிறார் பிபன் சந்திரா. இந்தப் போராட்டம் பல கட்டங்களில் நடைபெற்றது. இறுதிக் கட்டத்தில்தான் பெரும் திரளமான மக்கள் பங்கேற்பு இருந்தது. இதுவே விடுதலைப் போராட்டத்தை உந்தி முன் தள்ளவும் செய்தது.

இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் அமைப்பின் பங்கு இதில் குறிப்பிடத்தக்கது என்கிறார் பிபன் சந்திரா. தேசியவாத இயக்கத்தை ஒரு விரிவான கோட்பாட்டுத் தளத்தில் வைத்து ஆராய்ந்த வரலாற்றாசிரியர்களில் இவர் முக்கியமானவர். சுதந்தரப் போராட்டத்தை முன்னின்று ஒருங்கிணைத்த காங்கிரஸின் பாத்திரத்தை விரிவாக ஆராயும்போது சில முக்கிய அம்சங்களைக் குறிப்பிடுகிறார் பிபன் சந்திரா. தொடக்கம் முதலே காங்கிரஸ் கட்சி ஒரு நாடாளுமன்ற அமைப்பின் வடிவமாகவே இருந்தது வந்தது. அதன் செயல்பாடுகளில் ஜனநாயகத்தன்மை இருந்தது. வெவ்வேறு சிந்தனையோட்டம் கொண்டவர்கள் அதில் அங்கம் வகித்தபோதும் தொடக்கம் முதலே எதேச்சதிகாரப் போக்கு அமைப்பில் பரவவில்லை.

தேசத்தின் பிரச்னைகள் சீரானமுறையில் விவாதங்கள்மூலம் அலசப்பட்டன. இந்தச் சந்திப்புகள் அனைத்தும் ஆவணமாகப் பதிவு செய்யப்பட்டன. குறிப்பிட்ட ஒரு முடிவு எடுக்கப்பட்ட பிறகு அது வாக்களிப்புக்கு விடப்பட்டது. அனைவரின் ஒப்புதலும் பெற்றபிறகே திட்டம் நடைமுறைக்குச் சென்றது. ஜனநாயகமும் மதச்சார்பற்ற தேசியவாதமும் அமைப்பின் அடிப்படைகளாகத் திகழ்ந்தன. இந்த அடிப்படைகள் முக்கியமானவை; வெவ்வேறு பிரதேசங்களில், வெவ்வேறு மொழிகள் பேசும், வெவ்வேறு மதங்களைப் பின்பற்றும், வெவ்வேறு சமூகப்பொருளாதாரப் பின்னணியில் வாழும் மக்களை ஒன்றுதிரட்ட இந்த நோக்கங்கள் பயன்பட்டன.

இந்தியா முழுக்க உள்ள பொதுவான பிரச்னைகளை எடுத்துப் பேசினால்தான் அனைவரும் திரள்வார்கள் என்று இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் கணக்கிட்டது. சமூக சீர்திருத்தத்தை இப்போதைக்கு காங்கிரஸ் எடுத்துக்கொள்ளாது என்று தொடக்கத்திலேயே தெளிவுபடுத்தினார் தாதாபாய் நவுரோஜி. இதில் பலருக்குக் கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்ததுதான் இதற்குக் காரணம். ‘ஒட்டுமொத்த தேசமும் நேரடியாகப் பங்கேற்கும்படியான விஷயங்களை மட்டுமே தேசிய காங்கிரஸ் கையாளவேண்டும். நம்முடைய அரசியல் விழைவுகளை நம்முடைய ஆட்சியாளர்களுக்குப் பிரதிபலிப்பதற்காகத்தான் ஓர் அரசியல் அமைப்பாக நாம் திரண்டிருக்கிறோம்.’ இந்தத் திரட்சி சாத்தியமாகத் தொடங்கிய பிறகே சமூக மாற்றம், பொருளாதாரம், சமூக நீதி உள்ளிட்ட அம்சங்களில் காங்கிரஸ் கவனம் செலுத்தத் தொடங்கியது என்கிறார் பிபன் சந்திரா.

கலாசாரத்தை மையமாக வைத்து தேசியவாத இயக்கத்தைக் கட்டமைக்கும் போக்கையும் காங்கிரஸ் தலைவர்கள் மேற்கொள்ளவில்லை. இந்திய வேற்றுமையின் முக்கியத்துவத்தை அவர்கள் உணர்ந்திருந்ததால் மதம், கலாசாரம், பண்பாடு ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் புதிய தேசத்தை அவர்கள் நிர்மாணிக்க விரும்பவில்லை. மதச்சார்பின்மையே இந்தியாவின் அடையாளமாக இருக்கும் என்பதில் அவர்கள் தெளிவாக இருந்தனர். மதச்சார்பின்மையை வலியுறுத்தினால்தான் பல்வேறு மதப் பிரிவினரும் ஒருங்கிணைந்து வாழ்வது சாத்தியம் என்று அவர்கள் நம்பினர்.

பெரும்பாலான இந்திய மக்கள் அப்போது படிப்பறிவு இல்லாதவர்களாக இருந்தனர் என்பதால் அவர்களுக்குப் புரியும்படியான அம்சங்களைக் கொண்டு அவர்களை ஒருங்கிணைக்கவும் அவர்களால் ஏற்கமுடியாதவற்றை ஒதுக்கித் தள்ளவும் தேசியவாதத் தலைவர்கள் தயாராகயிருந்தனர். மதத்தை முன்னிறுத்தி மேற்கொள்ளப்பட்ட தேசியவாத எழுச்சிகளை காங்கிரஸ் ஏற்கமுன்வரவில்லை. இந்து தேசியவாதம், சீக்கிய தேசியவாதம், இஸ்லாமிய தேசியவாதம் என்று அவற்றை அழைக்காமல் வகுப்புவாத எழுச்சிகள் என்றே அவற்றை காங்கிரஸ் அடையாளப்படுத்தியது. அமைப்பில் இருந்த வகுப்புவாதச் சக்திகளை அடையாளம் கண்டு 1938ம் ஆண்டு வெளியேற்றியது காங்கிரஸ். இதன்மூலம் வகுப்புவாதத்துக்கு இடமில்லை என்பதையும் அது உறுதிபடுத்தியது.

அதே சமயம், இந்திய தேசிய காங்கிரஸால் வகுப்புவாதத்தைக் கட்டுப்படுத்தமுடியவில்லை. (இது பற்றி நாம் பின்னர் விரிவாகப் பார்க்கவிருக்கிறோம்). காலனியாதிக்கத்தை எதிர்த்ததைப் போல் வகுப்புவாதத்தை ஒரு வலுவான செயல்திட்டத்தை வடிவமைத்து எதிர்க்க காங்கிரஸ் முன்வரவில்லை. 1946-47ல் வெடித்த வகுப்புவாத மோதல்களும் பாகிஸ்தான் பிரிவினையும் உணர்த்தும் உண்மை இதுவே.

பிபன் சந்திராவைப் பொருத்தவரை, இந்திய தேசிய காங்கிரஸின் முதன்மையான வெற்றி என்பது ஒரு வலுவான தேசியவாத இயக்கத்தைக் கட்டமைத்து காலனியாதிக்க எதிர்ப்பை மேற்கொண்டதில்தான் அடங்கியிருக்கிறது. சாதிய ஏற்றத்தாழ்வு, வர்க்க வேறுபாடு, வகுப்புவாதம், சமூக மாற்றம், பாலின வேறுபாடு ஆகியவற்றில் காங்கிரஸ் கவனம் செலுத்தவில்லை.

0

தேசியவாதிகளின் வரலாற்றுப் பிரதிகள் காலனியாதிக்க வரலாற்றுப் பிரதிகளின் தொடர்ச்சியாக எழுதப்பட்டவை. காலனியாதிக்கத்தின் விளைவாக எழுதப்பட்டவை அல்லது காலனியாதிக்கத்தை எதிர்க்கும் நோக்கில் எழுதப்பட்டவை என்றும் இவற்றை அழைக்கமுடியும். பிபன் சந்திரா அடிப்படையில் ஓர் இடதுசாரி என்றபோதும் அவர் தேசியவாத வரலாற்றாசிரியராகவும் மதிப்பிடப்படுபவர். காந்தி, கார்ல் மார்க்ஸ் இருவரையுமே இவரால் ஏற்கமுடிந்தது. ஆனால் தீவிர இடதுசாரிகள் பிபன் சந்திரா போன்ற தேசியவாதிகளின் வரலாற்றுப் பார்வையை ஏற்பதில்லை.

1967ல் உருவான நக்சல்பாரி எழுச்சிக்குப் பிறகு தோற்றம் பெற்ற இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் (மார்க்சிஸ்ட் லெனினிஸ்ட்) கட்சியின் நிறுவக உறுப்பினர்களில்ஒருவர், சுனிதி குமார் கோஷ். இந்திய தேசியவாதத்தை மட்டுமல்ல, அதன் நாயகமாக தேசியவாதிகளுக்குத் தோற்றமளிக்கும் இந்திய தேசிய காங்கிரஸின் பாத்திரத்தையும் சுனிதி குமார் கோஷ் கேள்விக்கு உட்படுத்துகிறார். தனது India & the Raj என்னும் புத்தகத்தின் முன்னுரையே இதனை நமக்குத் தெளிவுபடுத்துகிறது. ‘அந்நிய ஆட்சிக்கு எதிராக விடுதலையை நோக்கி இந்தியமக்களை வழிநடத்திச் சென்றது இந்தியத் தேசிய காங்கிஸே; முப்பதாண்டுகாலம் இதன் தலைவராக இருந்த காந்திதான் ஆழ்துயிலில் இருந்த மக்களுக்கு விழிப்புணர்ச்சி ஏற்படுத்தினார்; உலகிலேயே வலிமைவாய்ந்த பேரரசைத் தோற்கடித்தத் தனிச் சிறப்பான ஆயுதத்தை (சத்தியாகிரகத்தை) இம்மக்களுக்காக வடிவமைத்துத் தந்தவரும்இவரே; விடுதலை வேள்வியின் ஊடாக இந்த மாபெரும் தேசத்தை உருவமைத்தது இந்தியத் தேசிய காங்கிரஸின் தலைமையே; இந்தியராயினும் சரி, வெளிநாட்டினராயினும் சரி, வரலாற்றாளர்களும், அரசியல் விஞ்ஞானிகளும் பெரும்பாலும் இந்தக் கருத்தே கொண்டிருந்தனர்.’

இந்திய தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்தில் இரண்டு சக்திகள் பங்கேற்றன என்று குறிப்பிடும் சுனிதி குமார் கோஷ் அந்த இரண்டின் பண்புகளையும் விவரிக்கிறார். ‘நீண்டகாலக் காலனிய ஆட்சியின்போது ஒன்றுடன் ஒன்று போராடும் இரண்டு சக்திகள் இந்தியச் சமூகத்தில் தோன்றின. ஒன்று, பழங்குடிகள், விவசாயிகள், கைத்தொழில்கள், ஆலைத் தொழிலாளிகள், நகர்ப்புறச் சிறுமுதலாளிகள் ஆகியோரின் அணி. இரண்டு, (வணிகம் சார்ந்த அல்லது தொழில் சார்ந்த) பெருந்த தரகு முதலாளிகள், பெரு நிலப்பிரபுக்கள், இளவரசர்கள் மற்றும் அந்நிய ஆட்சியாளர்களின் கருத்துகளில் ஊறித் திளைத்தவர்களும், அவர்களின் ஆட்சி இந்தியாவுக்கு நன்மை தரக்கூடியதென்றும், முற்போக்கானதென்றும் முழுமையாக நம்பி வந்தவர்களும், சலுகைகளை அனுபவித்து வந்தவர்களுமான மேல்தட்டு அறிவுஜீவிகள், அதாவது பெரும் வழக்குரைஞர்கள், மருத்துவர்கள், அரசாங்க உயர் அலுவலர்கள் ஆகியோர் அடங்கிய அணி. இரண்டாவதாகச் சொல்லப்பட்ட இந்த அணியினர் தம் இருப்புக்கும் செழிப்புக்கும் வசதிகளுக்கும் காலனிய ஆட்சிக்குக் கடன்பட்டிருந்தார்கள். ஏகாதிபத்தியத்துக்கு ஒத்துழைக்கும் அதனுடன் சமசரம் செய்துகொள்ளும் அரசியலைப் பின்பற்றினார்கள். முதலில் சொல்லப்பட்ட அணியினரோ ஏகாதிபத்தியத்தின் மற்றும் உள்நாட்டில் அதற்கு ஒத்துழைப்பாக இருந்தவர்களின் கொள்ளைக்கும் ஒடுக்குமுறைக்கும் பலியாகிக் கொண்டிருந்தார்கள். இவர்களின் அரசியல், போதுமான அளவில் தெளிவாக முன்வைக்கப்பட்டதோ, இல்லையோ ஏகாதிபத்தியத்துக்கும் அதன் சுதேசிக் கூட்டாளிகளுக்கும் எதிரான சமரசமற்ற போராட்ட அரசியலாக இருந்தது. ’

கோஷ் தொடர்கிறார். ‘இந்த இரண்டு முகாம்களுக்கும் இடையிலான எல்லை அரசியல்ரீதியாக தெளிவாக வரையறுக்கப்படவில்லை என்று குறிப்பிடும் கோஷ், அவற்றுக்கு இடையிலான உறவு மிகவும் சிக்கலானாக இருந்தது என்றும் குறிப்பிடுகிறார். விவசாயிகள், தொழிலாளர்கள், நகர்ப்புறச் சிறு முதலாளிகள் ஆகியோரின் பொருளியல் நலன்கள், ஏகாதிபத்திய மூலதனத்துக்கு இடைத்தரகர்களாகப் பணியாற்றிய இளவரசர்கள், நிலக்கிழார்கள், பெருமுதலாளிகள் ஆகியோரின் பொருளியல் நலன்களுடன் தீவிரமாக மோதிக்கொண்டன. இருப்பினும் இரண்டாவதாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள வர்க்கங்களின் அரசியல் பிரதிநிதிகள் சூழ்ச்சியாளர்களாக இருந்தனர். கடுமையாகச் சுரண்டப்பட்டுவந்த பொதுமக்களை ஏறத்தாழ முதல் உலகப்போரின் முடிவிலிருந்தே குழப்பி வந்தனர். சில நேரங்களில் அவர்களைத் தமக்குப் பின்னால் அணிதிரட்டிக் கொண்டனர். பிற நேரங்களில் பிரிட்டிஷ் அரசுடன் சதி செய்து அவர்களின் போராட்டங்களைத் தடம்புறளச் செய்தனர். திசை திருப்பினர். அடக்கி ஒடுக்கினர். இது முரண்பாடு போல் தோன்றினாலும் இதுதான் உண்மை.’

விடுதலைப் போராட்டத்தை முன்னெடுத்துச் சென்றதாக அறியப்படும் தேசியவாதத் தலைவர்களின் நோக்கத்தை சுனிதி குமார் கோஷ் கேள்விக்கு உட்படுத்துகிறார். அவர்களுடைய நோக்கம் இந்திய விடுதலை அல்ல, அதற்கு எதிரானது என்னும் முடிவுக்கும் அவர் வந்து சேர்கிறார். ‘உண்மையான தேசிய விடுதலையை எதிர்த்த அவர்கள் (மேலே குறிப்பிட்டப்பட்டிருக்கும் இரண்டாம் அணியைச் சேர்ந்தவர்கள்) முன்யோசனையுடன் கூடிய செயலுத்தியாக காலனிய எதிர்ப்புப் போராட்டக் கொடியையும் உயர்த்திப் பிடித்தார்கள். ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புப் போராட்டங்களைத் தடுப்பதற்காக அவ்வப்போது கட்டாயத்தின் பேரில் அவர்களால் தொடங்கப்பட்ட இயக்கங்கள், தலைமை வரையறுத்த வரம்புகளைத் தாண்டியபோது மட்டுமே உண்மையான தேசிய விடுதலைப் போராட்டத் தன்மையைப் பெற்றன.’

இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்தின்முக்கிய மைல்கற்களாக கருதப்பட்டுவரும் பல இயக்கங்கள் இவ்வாறு வரம்புகளைத் தாண்டியவையேஎன்கிறார் சுனிதி குமார் கோஷ். 1919ல் நடைபெற்ற ரவுலட் சத்தியாக்கிரகம், 1920-22ல் நடைபெற்ற ஒத்துழையாமை இயக்கம், 1930-31ல் நடைபெற்ற சட்டமறுப்பு இயக்கம் ஆகியவை வெற்றிகரமான தேசியவாதப் போராட்டங்கள் அல்ல. இவை தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்தின் ‘தன்மையை அடையும்போல அச்சுறுத்தல் தோன்றியதுமே, அவசர அவசரமாகத் திடுதிடுப்பென திரும்பப் பெறப்பட்டன. அதனால் நாடு பலத்த ஏமாற்றத்துக்கும், உளச் சீரழிவுக்கும் உள்ளானது.’

படித்த, மேல்தட்டுப் பிரிவினர் விடுதலைப் போராட்டத்தில் வகித்த பாத்திரம் மக்களுக்கு விரோதமானதான அமைந்தது என்பதை பல மேற்கோள்களைச் சுட்டிக்காட்டி வாதிடுகிறார் கோஷ். மும்பையின் கவர்னராகவும் சுப்ரீம் கவுன்சிலின் உறுப்பினராகவும் இருந்த சர். பர்ட்டல் ஃபிரேரியின் கருத்து இது. ‘இப்போது நான் செல்லுமிடமெல்லாம் ஆங்கிலேய அரசாங்கத்தின் மிகச் சிறந்த கொள்கை விளக்குநர்களை, இந்திய மக்களுடைய தனித்தன்மைகளுக்குத் தக அந்தக் கொள்கையை மிகத் திறமையாக முன்வைக்கும் விளக்குநர்களை, படித்த சுதேசிப் பிரிவினரிடையே பார்க்கிறேன்.’

தாதாபாய் நவுரோஜியின் கருத்து இது. ‘அவர்கள் (இந்தியாவில் உள்ள படித்த வர்க்கங்கள்) பிரிட்டனுடன் இந்தியா மென்மேலும் உறுதியாகப் பிணைக்கப்படுவதற்கான பலம்வாய்ந்த இணைப்புக் கண்ணியாக இருக்கிறார்கள்.’ காலனியாட்சி படித்த வர்க்கங்களுக்கு ஒரு வரப்பிரசாதமாக இருக்கிறது என்று வேறோரிடத்தில் அவர் எழுதுகிறார். ‘பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் விளைவு இந்தியாவுக்கு ஆசிர்வாதத்தையும் இங்கிலாந்துக்கு பெரும் புகழையும் தரும் என்றே நான் நம்புகிறேன். புவிமீது மிகச் சிறந்ததும் மிகுந்த மனிதத்தன்மை உள்ளதுமான தேசத்துக்குத் தகுதியான விளைவுதான் இது. ’

இந்திய நடுத்தர வர்க்கத்தைக் குறித்து ஆய்வு செய்துள்ள பி.பி. மிஸ்ராவின் வார்த்தைகள் இவை. அவரைப் பொருத்தவரை மேல் நடுத்தரவர்க்க அறிவாளிகள் ‘இந்தியாவின் உள்நாட்டுச் சமூகத்தில் பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்கான அணைப்பாக அமைந்தார்கள். சார்லஸ் கிராண்ட், மெக்காலே, சர். சார்லஸ் உட் போன்றவர்களின் சமூக, அரசியல் கோட்பாடுகளின் பயன்பாட்டினால் உருவான ஆதாரகோல்களாக விளங்கினார்கள் .’

0

காலனியத்தை நியாயப்படுத்தமுடியுமா?

அத்தியாயம் 3

Bild 6
இங்கிலாந்து  ஆட்சி இந்தியாவுக்கு ஒரு வரப்பிரசாதமாக அமைந்தது என்னும் வாதத்தை மறுக்க பிபன் சந்திரா இங்கிலாந்தின் வரவுக்கு முந்தைய இந்தியாவை ஆராய்ந்து சில நிரூபணங்களை அளிக்கிறார். பிரிட்டனின் வரவுக்கு முந்தைய பதினெட்டாம் நூற்றாண்டு இந்தியா வளர்ச்சி அடையாமல் இருந்தது என்பது உண்மை. ஆனால் நிச்சயம் அது வளர்ச்சி குன்றிய நிலையில் இல்லை. உலக அளவில் வேறு பல நாடுகளைவிட இந்தியா குறைவாக வளர்ந்திருக்கவில்லை. இன்னும் சொல்லப்போனால் மற்ற நாடுகளைவிட இந்தியாஅதிக அளவில் வளர்ச்சியடைந்திருந்தது. ‘உலக வளர்ச்சியின் பெரும்பகுதி 18ம் நூற்றாண்டுக்குப் பின்னரே, குறிப்பாக 1850க்குப் பிறகே நிகழ்ந்தது. உண்மையில் முகலாய இந்தியாவுக்கும் தொழில்மயமத்துக்கு முந்தைய ஐரோப்பாவுக்கும், ஜப்பானுக்கும் இடையில் அதிக இடைவெளி இருக்கவில்லை. காலனிய ஆட்சியில்தான் அதன் விளைவாக இந்தியா சமகாலச் சூழலில் வளர்ச்சி குன்றியதாக ஆனது.’

காலனியம் ஏற்பட்ட பிறகே இந்தியாவின் வளர்ச்சி குன்றத் தொடங்கியது என்கிறார் பிபன் சந்திரா. ‘1750ம் ஆண்டிலிருந்து நீடித்த இந்தியாவின் காலனியத்தின் நீண்ட வரலாற்றின் அடிப்படையான அம்சம் இந்தியாவில் உற்பத்தி செய்யப்பட்ட சமூக உபரியை பிரிட்டிஷார் தன் வசப்படுத்திக்கொண்டதாகும். உபரியை எடுத்துச்செல்லும் வடிவங்கள் காலனியத்தின் வெவ்வேறு கட்டங்களில் மாற்றத்துக்கு உள்ளாகிக்கொண்டே இருந்தன. அவை : நேரடியாக எடுத்துக்கொள்வது, தங்களது ஆட்களை அதற்காக வேலைக்கு அமர்த்துவது, சமமற்ற பரிவர்த்தனை (அதிக மதிப்புள்ள பொருள்களைக் குறைந்த விலை கொடுத்து எடுத்துக்கொள்வது), தொழில் முதலாளித்துவத்தின் லாபம், பொதுக் கடன்கள் மீதான வட்டி போன்ற வடிவங்கள். ஆனால் உபரியை எடுத்துக்கொள்வது நிலையானதாகவும், அடிப்படையாகவும் இருந்தது. ஆனாலும் பல மாற்றங்கள் இருந்தன. அவற்றில் சில ஆக்கப்பூர்வமானவையாகவும் இருந்தன. எடுத்துக்காட்டாக ரயில் பாதைகள். ஆனால் இந்த மாற்றங்கள் காலனியக் கட்டமைப்பின் பகுதிகளாகவே வந்தன. ஆதலால் வளர்ச்சியைக் குன்றச் செய்யும் போக்கின் ஒரு பகுதியாகவே வந்தன.’

1757 தொடங்கி 1947 வரை இங்கிலாந்து இந்தியாவில் இருந்து திரட்டிய செல்வத்தின் மதிப்பு (உபரி மதிப்பு) எவ்வளவு இருக்கும்? அதை அளவிடுவது சாத்தியமா? சில வரலாற்றாசிரியர்களும் பொருளாதார நிபுணர்களும் இத்தகைய ஆய்வுகளை மேற்கொண்டனர். ஆனால் அவர்கள் வந்தடையும் மதிப்பீட்டில் வேறுபாடுகள் உள்ளன. இந்தியாவின் நிகர வருவாயில் ஏறக்குறைய ஒரு பாதி என்கிறார் ஆர்.சி. தத். இந்தியாவின் மொத்த தேசிய வருமானத்தில் 6 சதவிகிதம் என்கிறார் ஜி.வி. ஜோஷி. இதையெல்லாம்விட மிதமாகவும்  அதிகமாகவும் மதிப்பிடுபவர்களும் உள்ளனர். இர்ஃபான் ஹபீப் அளிக்கும் தகவல்களின்படி 1783 தொடகி 1792 வரை தேசிய வருமானத்தில் 9 சதவிகிதத்தை இங்கிலாந்து இந்தியாவிடம் இருந்து திரட்டிக்கொண்டது. 1834 முதல் 1857 வரை ஆண்டுக்குச் சராசரியாக 6.3 மில்லியன் பவுண்ட் உபரி இந்தியாவில் இருந்து வெளியேறியது என்கிறார் ராமச்சந்திர முகர்ஜி.

பிபன் சந்திரா எழுதுகிறார். ‘காலனிய அரசால் இந்தியாவின் சமூக உபரியில் ஒரு மிகப் பெரும் பகுதி எடுத்துச் செல்லப்பட்டது. அதன் பெரும் பகுதி ராணுவ மற்றும் சிவில் நிர்வாகத்துக்கே செலவிட்டது. விவசாய மற்றும் தொழில்துறை வளர்ச்சிக்கு அல்லது சமூக அடிப்படைக் கட்டமைப்புக்கு அல்லது கல்வி மற்றும் மருத்துவ வசதிகள் அளிப்பது போன்ற தேச நிர்மாணச் செலவுக்கு மிகச் சொற்பமே செலவிடப்பட்டது. உண்மையில் காலனிய நிதி நிர்வாக முறைக்கும் இந்தியப் பொருளாதாரத்தின் தேவைகளுக்கும் சம்பந்தமே இருக்கவில்லை. இது காலனியக் கொள்கையின் பாதகமான அம்சமாகும். அதுபோல் இந்தியாவின் வளர்ச்சி குன்றியமைக்கான காரணமும் ஆகும்.’

அதிக வருமானம் நிலத்தில் இருந்தே அதாவது நில வரி மற்றும் நில வருவாய்மூலம் காலனிய அரசுக்குக் கிடைத்திருக்கிறது. 19ம் நூற்றாண்டின் முதல் பாதியில் ஆக்ராவில் நில வரி 70 சதவிகிதம் உயர்த்தப்பட்டதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார் இர்ஃபான் ஹபீப். இடத்துக்கு ஏற்ப நில வரி மாறுபட்டது. விவசாயிகளுக்கு இது குறையாத சுமையாக என்றென்றும் அழுத்திக்கொண்டிருந்தது. வரிச் சுமையைத் தாங்கிக்கொள்ளமுடியாதபோது உற்பத்தி பாதித்தது. மக்கள் தொகை பெருக்கத்துக்கு ஏற்ப உற்பத்தி பெருகாததால் தட்டுப்பாடு ஏற்பட்டது. நிலைமை இப்படியே தொடர்ந்தால் விவசாயிகள் கோபம் கொண்டு போராடத் தொடங்கிவிடுவார்கள் என்று அஞ்சிய அரசு 20ம் நூற்றாண்டு தொடக்கத்தில் தன் கொள்கையை மாற்றிக்கொண்டு நில வரியை உயர்த்துவதில்லை என்று முடிவெடுத்தது. பின்னர் இரண்டாம் உலகப் போர் மூண்டபோது பண வீக்கம் ஏற்பட்டதைத் தொடர்ந்து நில வரி மேலும் கணிசமாகக் குறைக்கப்பட்டது.

அதே சமயம் வருவாய்கும் தடை ஏற்பட்டுவிடக்கூடாது என்பதற்காகப் பிற வரிகள் விதிக்கப்பட்டன. உதாரணத்துக்கு, உப்பு வரி. ஆனால் இந்தச் சுமை ஏதுமற்ற ஏழைகளையே மேலும் ஒடுக்குவதாக இருந்தது. செல்வந்தர்களுக்கு நில வரி தவிர வேறு எதுவும் விதிக்கமுடியவில்லை. அந்த வரியையும் செல்வந்தர்கள் குத்தகை விவசாயிகள்மீதே சுமத்தியதால் நலிந்தவர்கள்மீதே சுமை அதிகம் விழும் நிலை நிலவியது.

british-loot-great-game-indiaஉற்பத்தியைப் பெருக்காத இந்த வருவாய் இரண்டு துறைகளில் செலவிடப்பட்டது. ராணுவச் செலவு மற்றும் நிர்வாகச் செலவு. 1890க்குப் பிறகு ராணுவச் செலவு மத்திய பட்ஜெட்டில் கிட்டத்தட்ட ஐம்பது சதவிகிதத்தை உறிஞ்சிக்கொண்டதை பிபன் சந்திரா சுட்டிக்காட்டுகிறார். காலனிய அரசின் கொள்கைகள் வளர்ச்சிப் போக்குக்கு எதிராக அமைந்திருந்தன. ‘பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் முடிவு வரை, காலனிய அரசின் பொருளாதாரக் கண்ணோட்டம் கச்சாப் பொருள்களையும் உணவுப் பொருள்களையும் பிரிட்டனுக்கு ஏற்றுமதி செய்யும் இந்தியாவின் ஆற்றலையும், பிரிட்டன் உற்பத்திப் பொருள்களை வாங்கும் ஆற்றலையும் அதிகரிப்பதற்கு மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட்டது’. கைவினைத் தொழில்களின் அழிவைத் தடுக்க காலனி அரசு மறுத்தது. புதிய தொழில்களை ஊக்குவிக்க மறுத்தது. ‘இந்தியாவின்மீது காலனிய அரசு சுதந்தரத வர்த்தகத்தைத் திணித்தது. பிரிட்டன், மேற்கு ஐரோப்பா மற்றும் அமெரிக்க அரசாங்கங்கள் அளித்தது போல் அப்போதுதான் தொடங்கப்பட்டிருந்த இந்தியாவின் தொழிற்சாலைகளுக்கு எந்த வரிப் பாதுகாப்பும் அளிக்கத் தவறியது. இதன் விளைவாக பிரிட்டன் அல்லது வேறு எந்த நாட்டின் துறைமுகங்களைவிடவும் இந்தியத் துறைமுகங்கள் போக்குவரத்துத் தடைகள் எதுவும் அற்றவையாக இருந்தன.’

விவசாயம் தேக்கமடைந்தது. அதே சமயம் பணக்கார விவசாயிகள் தோன்றினர். இவர்கள் நிலங்களை வாங்கிக்குவித்து நிலப்பிரபுக்களாகவும் கந்து வட்டிக்காரர்களாகவும் மாறினர். இப்படி ஒரு சிறு கும்பலை வளர்த்துவிட்டதைத் தவிர முதலாளித்துவம் விவசாயத்தைப் பெரிய அளவில் ஊக்குவிக்கவில்லை. தொழில்நுட்ப அடித்தளத்திலும் எந்தவகை மாற்றத்தையும் நிகழ்த்தவில்லை. 1946ம் ஆண்டு ஒன்பது விவசாயக் கல்லூரிகள் மட்டுமே இருந்தன. நிலத்தைச் சமன்படுத்துதல், வெள்ளக் கட்டுப்பாடு, கழிவு நீர் வெளியேற்றம், மண்ணை வளப்படுத்துவது ஆகியவற்றில் எந்த முதலீடும் செய்யப்படவில்லை. ஒரே விதிவிலக்கு நீர்ப்பாசனைத்துறை.  ‘ரயில் பாதை அமைக்கப்பட்டது. ஆனால் கூடவே தொழில்புரட்சி நடக்காததால் அது வர்த்தகப் புரட்சியை மட்டுமே ஏற்படுத்தியது. இது இந்தியப் பொருளாதாரத்தை மேலும் காலனிமயமாக்கியது.’

இருந்தும் இந்தியாவில் அதி விரைவான பொருளாதார வளர்ச்சி ஏற்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது என்றே பிரிட்டன் தொடர்ந்து சொல்லிவந்தது. இதனை இந்தியர்களில் சிலருமேகூட நம்பினர். அந்நிய நாடு என்றபோதும் பலம் வாய்ந்த ஓர் அரசால் ஆளப்படுவது இந்தியாவையும் நாளடைவில் ஒரு பலமான நாடாக மாற்றிவிடும் என்று அவர்கள் எதிர்பார்த்தனர். ஆனால் நாம் முன்னர் பார்த்த முரண்பாடுகள் ஒவ்வொன்றாக வெளிவரத் தொடங்கியதும் இந்த நம்பிக்கை மறைந்தது. இந்தியாவின் வறுமையும் மேலும் மேலும் மோசமடையும் நிலைமையும் காலனிய அரசுடன் தொடர்புடையது என்பதையும் அவர்கள் கண்டுகொண்டனர்.

காலனியத்தை பிபன் சந்திரா இப்படி வரையறை செய்கிறார். ‘காலனியம் என்பது நன்கு கட்டமைக்கப்பட்ட முழுமையான, தனித்துவமான ஒரு சமூக அமைப்பு அல்லது துணை அமைப்பு.’ பழைய சமுதாயத்தின் பொருளாதார மற்றும் அரசியல் அடித்தளத்தை பிரிட்டிஷ் ஆட்சி தகர்த்துவிட்டது. முதலாளித்துவத்துக்கு முந்தைய உற்பத்தி முறையின் அடித்தளத்தை அழித்தது. ஆனால் அதைத் தொடர்ந்து ஒரு புதிய முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறை வரவில்லை. அதற்குப் பதிலாகப் புதிய காலனிய உற்பத்தி முறை இருப்புக்கு வந்தது. ‘

காலனியத்தை ஆதரிக்கும், எதிர்க்கும் பிரிவினர் இங்கிலாந்திலேயே இருந்தனர். நாம் யாரை அடிமைப்படுத்துகிறோமோ அவர்கள் பெயரில் காலனியத்தை நியாயப்படுத்தும் வழக்கம் எதிர்க்கப்படவேண்டும் என்று குரல் கொடுத்தார் ஹென்றி ஹின்ட்மென். சோஷியல் டெமாக்ரடிக் ஃபெடரேஷன், நேஷனல் சோஷலிஸ்ட் கட்சி ஆகியவற்றைத் தோற்றுவித்தவ இவர் ஓர் எழுத்தாளரும் ஆவார். ஒரு மாபெரும் நிலப்பரப்பையும் அதன் மக்களையும் ஒரு சிறு கூட்டத்தால் அடக்கியாளமுடியும் என்பதை இந்தியா உலகுக்குத் தெளிவாக நிரூபித்தது. ஒரு பெரும்பான்மை இனத்தை அந்நிய நிலத்தைச் சேர்ந்த சிறுபான்மையினர் அடக்கி ஆண்டனர். இது கண்டிக்கத்தக்கது என்று எழுதினார் ஹின்ட்மென். கட்டுப்படுத்தப்படாத முதலாளித்துவம் எத்தகைய விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள இந்தியா ஓர் உதாரணம் என்றும் அவர் குறிப்பிட்டார். இந்தியாவை பிரிட்டிஷ் மக்கள் ஆளவில்லை; பிரிட்டனுக்குக் கட்டுப்பட்ட இந்தியர்கள்மூலமே இந்தியா ஆளப்பட்டது. இந்தியாவில் நிலவிய குழப்பங்களை பிரிட்டன் தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டது என்றும் அவர் குறிப்பிட்டார்.

காட்டுமிராண்டித்தனமான, நாகரிகமற்ற, பிற்போக்கான ஒரு சமூகத்தை பிரிட்டன் ஆளவில்லை. இந்தியர்களை நாகரிக உலகுக்கு அழைத்துச் செல்வது பிரிட்டனின் நோக்கம் அல்ல. அப்படியொரு அவசியம் இந்தியாவுக்கு ஏற்படவும் இல்லை என்றார்  ஹின்ட்மென். இந்தியா வளமான, சிறந்த நாடாகத் திகழ்ந்தது. மேற்கு உலகம் பல நூற்றாண்டுகளாக இந்தியாவுடன் வர்த்தகம் மேற்கொள்ளத் துடித்து வந்ததை நாம் மறந்துவிடக்கூடாது. நாகரிகம் என்று சொல்லப்படுவது என்ன? அறிவியலில் முன்னேற்றம், கலாசாரம், கட்டடக் கலை, விவசாயம், தொழில்,  மருத்துவம், சட்டம், தத்துவம், மதம் ஆகியவை நாகரிகத்தைக் குறிக்கும் என்றால் இந்தியாவில் இவையனைத்தும் இருந்தன. ஐரோப்பாவின் எந்தவொரு நாகரிக நகரத்தையும் அப்போதைய இந்தியாவுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்துக்கொள்ளலாம். அக்பர், அவுரங்கசிப், ஷாஜஹான், சிவாஜி போன்றவர்களைக் காட்டிலும் சிறந்த மன்னர்களை ஐரோப்பிய முடியாட்சி உருவாக்கிவிடவில்லை. இன்னும் சொல்லப்போனால் இந்தியத் துணைக்கண்டத்திடம் இருந்து மேற்கு நிறைய கற்றுக்கொண்டுள்ளது.

பிரிட்டனின் வருகைக்கு முன்னால் இந்தியாவில் அராஜகவாதமே நிலவிவந்தது என்னும் கூற்றையும் ஹின்ட்மென் மறுக்கிறார். மத்திய காலத்தில் பிரான்ஸ், ஜெர்மனி, இத்தாலி போன்ற நாடுகளில் நிலவிய அராஜகவாதத்தைவிடவும் தீவிரமான அளவில் இந்தியாவில் அராஜகவாதம் நிலவியதில்லை என்கிறார் அவர். இந்தியாவை நாங்கள் முன்னேற்றிக் காட்டிருக்கிறோம் என்று பிரிட்டனால் சொல்லவேண்டுமானால் அதற்கான சாட்சியங்களையும் புள்ளிவிவரங்களையும் அவர்கள் தந்தாகவேண்டும். இந்தியாவை அடிமைப்படுத்த பிரிட்டனுக்கு எந்த அருகதையும் கிடையாது, அவர்கள் எந்தவிதத்திலும் தங்கள் செயலை நியாயப்படுத்தமுடியாது என்று அறுதியிட்டுச் சொல்கிறார் ஹின்ட்மென்.

மேற்கொண்டு வாசிக்க :

1) Nationalism and Colonialism in Modern India, Bipan Chandra, Orient Blackswan

2) காலனியம், பிபன் சந்திரா, தமிழில்: அசோகன் முத்துசாமி, பாரதி புத்தகாலயம்

3) Ruin of India by British Rule, H. M. Hyndman

காலனியத்தின் புதிர்கள்

அத்தியாயம் 2
article-1298569-02F49E4C0000044D-94_468x286

ஐரோப்பாவில் முதலாளித்துவம் வளர்ச்சி கண்டதற்கும் தொழில்மயமாக்கல் துரிதமடைந்ததற்கும் காலனியம் பேருதவி புரிந்தது. ஐரோப்பிய முதலாளித்துவத்தைப் பிறப்பிப்பதற்கு காலனியம் ஒரு மருத்துவச்சியாகப் பங்காற்றியது என்றுகூடச் சொல்லலாம் என்கிறார் அனியா லூம்பா. ஐரோப்பிய காலனயாதிக்கத்துக்கும் அறிவியல் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சிக்கும் உள்ள தொடர்பை 19ம் நூற்றாண்டு மற்றும் 20ம் நூற்றாண்டு பதிவுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. ஐரோப்பிய அறிவை நீட்டிப்பதன்மூலம் இந்தியத் துணைகண்டத்தை முன்னேற்றலாம் என்று 1854ம் ஆண்டு கல்வித் துறை சார்ந்த ஓர் அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது. ஆங்கிலக் கல்வி இந்தியாவை வளர்த்தெடுக்கும் என்று பிரிட்டிஷ் காலனிய அதிகாரிகள் மட்டுமல்ல பல இந்தியர்களும்கூட நம்பினர். இந்தியாவின் பரந்து விரிந்த இயற்கை வளங்களையும் மனித வளத்தையும் பயன்படுத்திக்கொள்ளும் திறன் ஆங்கிலக் கல்விமூலம் இந்தியர்களுக்குக் கைக்கூடும் என்பது அந்த நம்பிக்கையின் ஒரு பகுதி. கவர்னர் ஜெனரல் லார்ட் ஆம்ஹெர்ஸ்ட் என்பவருக்கு ராஜா ராம்மாகன் ராய் எழுதுகிறார். சமஸ்கிருதம் மற்றும் அரபி பெர்ஷியன் கல்விக்கு அரசு ஆதரவு அளித்தால் அது ’இந்தியாவை இருளில்தான் வைத்திருக்கும்’.

கார்ல் மார்க்ஸ் காலனியத்தை மனிதச் சாரத்தைக் கொள்ளையடிக்கும் முதலாளித்துவமாகக் கண்டார். பணத்துக்கும் பண்டத்துக்கும் முக்கியத்துவம் அளிக்கும் முதலாளித்துவம் மனிதர்களையும் ஒரு பண்டமாகவே பார்க்கிறது. காலனியம் மனிதர்களைச் சுரண்டுவதோடு நின்றுவிடாமல் மனிதப் பண்புகளையும் அழித்துவிடுகிறது. இவ்வாறு செய்யும்போது அது காலனியவாதிகளையும் சேர்த்தே தரம் தாழ்த்துகிறது.   Discourse on Colonialism என்னும் நூலில் Aimé Césaire  இதனை எளிமையாக்கித் தருகிறார். ‘காலனியாதிக்கம் என்பது அனைத்தையும் பண்டமாக்கும் முறை’.

காலனியத்தின் மிக முக்கியமான அதே சமயம் மிக விநோதமாகத் தோற்றமளிக்கக்கூடிய சில பண்புகளை பிபன் சந்திரா சுட்டிக்காட்டுகிறார். காலனியம் சில சமயம் காலனி நாட்டுக்கு சில நன்மைகளை அல்லது அவ்வாறு தோற்றமளிக்கக்கூடிய சில செயல்களைச் செய்கிறது. காலனி நாட்டில் உள்ள உயர் வர்க்கத்தினருக்கு எதிராகச் சில சட்டத்திட்டங்களை அது ஏற்படுத்துகிறது. தொழிற்சாலைச் சட்டம், குத்தகை மற்றும் கந்து வட்டிக்கு எதிரான சட்டங்கள் ஆகியவற்றை அது கொண்டுவருகிறது. சிறுபான்மைச் சமூகங்களுக்கு தனது ஆதரவைத் தெரிவிக்கிறது. காலனி நாட்டில் நிலவும் சில பிற்போக்குக் கூறுகளுக்கு எதிராகச் சில சீர்திருத்தங்களை முன்மொழிந்து செயல்படுத்தவும் ஆரம்பிக்கிறது. இந்த முரண்பாட்டை பிபன் சந்திரா ஆராய்கிறார். தான் அடிமைப்படுத்த விரும்பும் ஒரு நாட்டில் உள்ள சில முறைகேடுகளைக் களையவேண்டும் என்று ஏன் ஒரு காலனி நாடு பிரயத்தனப்படுகிறது? இந்தியாவில் உள்ள வளங்களைச் சுரண்டுவதுதான் பிரிட்டிஷ் காலனியத்தின் நோக்கம். அது எதற்கான இங்குள்ள சிறுபான்மையினர்மீது அக்கறை கொள்கிறது? எதற்காக இங்குள்ள செல்வந்தர்களின் அதிகாரத்தைக் கலைக்கப் பார்க்கிறது? இந்தியாவில் தொழிலாளர் நலச்சட்டங்களை ஏற்படுத்தவேண்டும் என்று கம்யூனிஸ்டுகள் அமைப்பு ஏதேனும் குரல் கொடுக்கலாம். ஒரு காலனிய அரசு ஏன் அதைச் செய்யவேண்டும்? இந்தியத் தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கைத் தரம் குறித்து லண்டன் தொழிலதிபர்கள் வருத்தப்படுவார்கள் என்று எதிர்பார்க்கமுடியுமா? யூத, அரேபிய இன எதிர்ப்பாளர்கள் இந்தியச் சிறுபான்மையினர் நலன் குறித்து அக்கறையுடன் சிந்திக்கிறார்கள் என்று எடுத்துக்கொள்ளமுடியுமா? இன வேறுபாட்டைக் களையமுடியாத ஓர் வெள்ளை அரசு இந்தியா சாதி வாரியாகப் பிரிந்திருப்பதைப் பற்றி மட்டும் கவலைக்கொள்கிறது என்று எடுத்துக்கொள்ளமுடியுமா?

பிபன் சந்திரா இந்த விசித்திரத்தை விளக்குகிறார். ‘சில குறிப்பிட்ட காலத்துக்கு, சில குறிப்பிட்ட நிலைமைகளில் காலனிய அரசு நிலப்பிரபுக்கள் மற்றும் குத்தகை விவசாயிகள், முதலாளிகள் மற்றும் தொழிலாளர்கள், உயர் சாதியினர் மற்றும் தாழ்த்தப்பட்ட சாதியினர் ஆகியோரை எதிரெதிராக நிறுத்தவு இது வழிவகுக்கின்றது. அனைத்து வகையான பெரும்பான்மை மற்றும் சிறுபான்மையினரை ஒருவருக்கு எதிராக மற்றவரை நிறுத்தவும் இது வழிவகுக்கின்றது.’

இதன் தொடர்ச்சியாக பிரிட்டிஷ் ஆட்சியை இங்குள்ள செல்வந்தர்களும் நிலப்பிரபுக்களும்கூட எதிர்க்கத் தொடங்கினர். அதாவது காலனி அரசின் ஆளும் வர்க்கத்துக்கும் காலனி நாட்டின் ஆளும் வர்க்கத்துக்கும் இடையில் மோதல்கள் வெடித்தன. பிபன் சந்திரா எழுதுகிறார். ‘போலந்து அல்லது எகிப்தைப் போல, காலனியாதிக்க எதிர்ப்புப் போராட்டத்துக்கு பெரும் நிலப்பிரபுக்கள்கூட தலைமை தாங்கமுடியும்.’ இந்தப் போராட்டத்தை மேலும் நுணுக்கமாக ஆராயும் பிபின் சந்திரா ஒரு புதிய வெளிச்சத்தை அளிக்கிறார். ஒடுக்க வந்த ஆளும் வர்க்கத்துக்கும் ஒடுக்கப்படும் சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஆளும் வர்க்கத்துக்கும் இடையிலான போராட்டம் அல்லது போட்டி தேசியவாதம் என்னும் கருத்தாக்கத்தைத் தோற்றுவிக்கிறது. அதாவது, ‘உள்நாட்டு மற்றும் வெளிநாட்டு உயர் வர்க்கத்தவருக்கு இடையில் அதிகாரத்துக்காக நடக்கும் போராட்டத்தின் விளைவே தேசியவாதம் எனும் கோட்பாடு.’
train-e1366715162410

காலனிய அரசு என்பது அடிப்படையில் ஒரு முதலாளித்துவ அரசு என்பதையும் பிபன் சந்திரா நிறுவுகிறார். ‘ஒரு காலனிய அரசு முதலாளித்துவச் சட்டங்களையும், சட்ட அமைப்புகளையும், முதலாளித்துவச் சொத்துறவுகளையும், சட்டத்தின் ஆட்சியையும், அதிகார வர்க்க நிர்வாகத்தையும் பல்வேறு கட்டங்களில் புகுத்துகின்றது. ஆதலால் காலனியாதிக்க முதலாளித்துவ நாட்டுக்கு ஏற்ப அது எதேச்சதிகார அரசாகவோ அல்லது ஆப்பிரிக்காவிலுள்ள பல காலனிகளைப்போல் பாசிச அரசாகவோ அல்லது இந்தியா போல் அரை எதேச்சதிகார மற்றும் அரை ஜனநாயக அரசாகவோ இருக்கலாம். அது எப்போதும் முழுமையான ஜனநாயக அரசாக இருக்கமுடியாது.’

ஒரு காலனி அரசு இப்படித்தான் தனது காலனி நாட்டிடம் நடந்துகொள்ளும் என்று உறுதியாகச் சொல்லமுடியாது. காலனி நாட்டின் பண்பு, கலாசாரம், வரலாறு, பொருளாதார முறை ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் காலனி அரசு தன் ஆட்சியையும் நிர்வாக முறையையும் வடிவமைத்துக்கொள்கிறது. வன்முறை அவசியம் என்றால் அதனைப் பிரயோகிக்கத் தயங்குவதில்லை. காலனி சமூகத்தில் சில சீர்திருத்தங்கள் தேவைப்படுகின்றன என்று ஒரு காலனி அரசு கருதினால் அதனை மேற்கொள்ளவும் அது தயங்குவதில்லை.

தொடக்கத்திலிருந்தே காலனியம் உள் முரண்பாடுகள் நிறைந்த ஒரு கட்டமைப்பாகவே திகழ்ந்தது. இந்த முரண்பாடுகளைக் கண்டறிந்து புரிந்துகொள்வதன்மூலமே காலனியத்தையும் அதன் பல்வேறு கட்டங்களையும் புரிந்துகொள்ளமுடியும். 1840கள் மற்றும் 1850களில் முதலாளித்துவத்தின் வர்க்க முரண்பாடுகள் யதார்த்த வாழ்வில் தோன்றியபோது கார்ல் மார்க்ஸ் அறிவியல் ரீதியாக முதலாளித்துவத்தை ஆராயத் தொடங்கினார் என்கிறார் பிபன் சந்திரா.  இந்தியாவிலும் அத்தகைய உள் முரண்பாடுகளை காலனியம் சந்தித்தது. அவற்றில் சிலவற்றை பிபன் சந்திரா பட்டியலிடுகிறார்.

1) வளமும் சுரண்டலும்

வளங்களைச் சுரண்டுவது என்பது காலனியாதிக்கத்தின் முக்கிய அம்சம். அதே சமயம் கிடைக்கும் அனைத்தையும் சுரண்டிவிட்டு ஓடிவிடுவது என்பது ஒரு காலனி அரசின் நோக்கமாக இருக்கமுடியாது. லாபம் ஈட்டவேண்டுமானால் உற்பத்தி பெருகவேண்டும். அப்போதுதான் உபரியும் பெருகும். எனவே பொன் முட்டை இடும் வாத்தை அறுப்பதற்கு பிரிட்டன் தயாராகயில்லை. எனவே தவிர்க்கவியலாதபடிக்கு காலனி நாட்டின் பொருளாதாரத்தை மறு உற்பத்தி செய்யவேண்டிய அவசியம் அதற்கு ஏற்பட்டது. பிரிட்டன் வங்கத்தைச் சுரண்டிய அதே சமயம், அதன் உற்பத்தியையும் பெருக்கியது இந்தக் காரணத்துக்காகத்தான்.

2) நலன்கள், ஆதாயங்கள்

கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் ஊழியர்கள் தங்கள் நலனைப் பெருக்கிக்கொள்வதில் தீராத ஆர்வம் கொண்டு ஆதாயங்களைத் தேடிக்கொண்டனர். இது அவர்களுடைய வளர்ச்சிக்கும் அவர்களுடைய நிறுவனத்தின் வளர்ச்சிக்கும் உதவியது. இந்த இரண்டு நலன்களுக்காகவும் இந்தியா சுரண்டப்பட்டது. சுரண்டலோடு சேர்ந்து உற்பத்திப் பெருக்கமும் நிகழும் என்று பார்த்தோம் அல்லவா? அந்த வகையில் இந்திய முதலாளி வர்க்கத்தின் நலன்களுக்காகவும் இந்தியப் பொருளாதாரத்தின் நலன்களுக்காகவும்கூட காலனியத் தொழில் முயற்சிகள் உதவின. இந்தக் காரணங்களுக்காகவும் இந்தியா சுரண்டப்பட்டது.

3) நவீனமயமாக்கல்

காலனியம் அதன் அடுத்தகட்ட வளர்ச்சியைச் சந்தித்தபோது, இந்தியாவை நவீனமயமாக்கவேண்டிய தேவை எழுந்தது. மேலும் ஆற்றல் கொண்டதாக, விரிவாக்கப்பட்டதாக இந்தியப் பொருளாதாரத்தை மாற்றவேண்டுமானால் அடிப்படை அம்சங்களை நவீனமயமாக்கவேண்டியது அவசியம் என்பதை பிரிட்டன் உணர்ந்திருந்தது. ‘இந்தியாவை வளர்ப்பது ஏகாதிபத்திய பிரிட்டனின் தேவையாக இருந்தது. நிதிக் கட்டுப்பாடுகள் இருந்த நிலையில் இந்தத் தேவை எழுந்தது.’ இந்தியப் பொருளாதாரம் தேக்கமடைந்திருந்தால் குறைவான பலன்களே காலனிய அரசுக்குக் கிடைக்கும். தேவைப்படும் வரிகளை விவசாயிகள் மற்றும் இதர பிரிவினர்மீது விதிக்கமுடியாது. ஏற்கெனவே பொருளாதாரம் சுணக்கமடைந்திருக்கும் நிலையில் வரிச்சுமையையும் சுமத்தினால் அவர்கள் அதிருப்தி தேவையற்ற விளைவுகளை ஏற்படுத்தும். இது காலனிய அரசின் அடித்தளத்தேயே பாதிக்கும்.  அதற்காக வரி விதிக்காமல் இருக்கவும் முடியாது. கிடைக்கும் பலன்களே போதும் என்று நினைக்கவும் முடியாது. சிவில், ராணுவச் செலவுகளைச் சமாளிக்க கூடுதல் வருவாய் அவசியம். ஆக மொத்தகம் இந்தியாவைக் கட்டுப்படுத்தவேண்டும். அதே சமயம் இந்தியாவை வளர்க்கவும் வேண்டும்.

4) விவசாய வளர்ச்சி

தொழில்துறையைப்போலவே விவசாயத்தை வளர்க்கவேண்டிய தேவை பிரிட்டனுக்கு ஏன் ஏற்பட்டது என்பதை பிபன் சந்திரா விவரிக்கிறார். ‘விவசாயிகளை பிரிட்டிஷ் பொருள்களை வாங்கக் கூடியவர்களாகவும், விவசாயத்தில் முதலீடு செய்பவர்களாகவும், தேவையான கச்சாப் பொருள்களை உற்பத்தி செய்பவர்களாகவும் மற்றும் பொதுவாக விரிவாக்கப்பட்ட அளவில் விவசாயத்தை மேற்கொள்பவர்களாகவும் ஆக்குவதற்காக அவர்கள் சேமிப்பதற்கு உதவவேண்டும். பேரரசின் பாதுகாப்புக்கும், விரிவாக்கத்துக்கும், அதன் நிர்வாகத்துக்கும் வளர்ச்சிக்கும் விவசாயியை வரி கொடுக்கும்படிச் செய்யவேண்டும் என்கிற எதிர்த் தேவையும் இருந்தது. மற்றும் ஏற்றுமதி செய்வதற்குத் தேவையான சமூக உபரியை விவசாயி வழங்கவேண்டியும் இருந்தது.’ இந்நிலை ஒரு முரண்பாட்டை ஏற்படுத்தியது. அதைச் சமாளிக்க விவசாயத்தை வளர்த்தெடுக்கவேண்டிய நிலை பிரிட்டிஷ் அரசுக்கு ஏற்பட்டது.

இதனால் ஏற்பட்ட விளைவுகள் என்ன? ‘முதலாளித்துவ அடிப்படையில் விவசாயத்தை வளர்ப்பதற்கான அனைத்துத் திட்டங்களும் விவசாயத்தில் ஜமீன்தாரி முறையைப் புகுத்துவதில் போய் முடிந்தது. பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகள் எவ்வளவு அதிகமாக லேவாதேவிக்காரர்களைத் தவறாகப் பயன்படுத்தினார்களோ அவ்வளவு அதிகமாக அரசாங்கமும், விவசாயிகளும் வரி வாங்கவும் கொடுக்கவும் அவர்களையே சார்ந்திருக்கவேண்டியதாயிற்று. விவசாயிகள் தாங்கள் உயிர் பிழைத்திருப்பதற்கே அவர்களைச் சார்ந்திருக்க வேண்டியதாயிற்று.’

5) காலனியும் போராட்டமும்

மறு உற்பத்தி செய்யும் ஒரு காலனியாக இந்தியாவை மாற்றுவதற்கு பிரிட்டன் எடுத்துக்கொண்ட முயற்சிகள் பிரிட்டனுக்கு எதிரான போராட்ட அலைகளை ஏற்படுத்தியதும்கூட ஒரு முரண்பாடுதான். தன்னுடைய ஆதாயத்துக்காகப் பொருளாதார வளர்ச்சியை ஏற்படுத்த பிரிட்டன் விரும்பியது. ஆனால் நேர் எதிரான விளைவுகளையே இது ஏற்படுத்தியது. இந்த முரண்பாடு இந்திய பிபன் சந்திரா குறிப்பிடுவதைப்போல் காலனியத்துக்கும் இந்திய மக்களுக்கும் இடையிலான முரண்பாடாக வளர்ந்தது. தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்துக்கும் இது வழி வகுத்தது. ‘இந்தியாவைப் பயனுள்ள ஒரு காலனியாக ஆக்குவதற்குத் தேவையான ஒரு வரம்புக்குட்பட்ட மாறுதலும்கூட காலனியத்தை எதிர்க்கின்ற, அதற்கு எதிராக ஒரு போராட்டத்தை நடத்துகின்ற சமூக சக்திகள் தோன்றுவதற்கு இட்டுச் சென்றது.’

0

மேற்கொண்டு வாசிக்க :

1) Nationalism and Colonialism in Modern India, Bipan Chandra, Orient Blackswan

2) காலனியம், பிபன் சந்திரா, தமிழில்: அசோகன் முத்துசாமி, பாரதி புத்தகாலயம்

3) Colonialsm/Post-Colonialism, Ania Loomba, Routledge

காலனியம் : ஓர் அறிமுகம்

நவீன இந்திய வரலாறு / அத்தியாயம் 1

india

இரண்டு நூற்றாண்டுகளாக இந்தியாவைக் கட்டுக்கோப்பான பலத்துடன் ஆட்சி செய்துவந்த முகலாயர்களின் சாம்ராஜ்ஜியம் 18ம் நூற்றாண்டின் முதல் பாதியில் சரிந்து படிப்படியாக உடையத் தொடங்கியது. இந்தியப் பிரதேசங்களின் பெரும் பகுதியை ஆண்டுவந்த முகலாயர்களிடம் ஒரு கட்டத்தில் டெல்லியின் ஒரு சில சதுர மைல்கள் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தன. அதுவும்கூட நாளடைவில் பிரிட்டன் வசம் செல்ல, வரலாற்றுப் புகழ்மிக்க முகலாய சக்கரவர்த்தி பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்திடம் இருந்து உதவித் தொகை பெறும் ஒரு சாமானியராகச் சுருங்கிப்போனார்.  முகலாயர்களின் வீழ்ச்சி மத்தியகால இந்தியாவின் அரசியல், சமூக மற்றும் பொருளாதாரக் கட்டுமானங்களின் குறைபாடுகளையும் போதாமைகளையும் வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டுவந்தது.

1757 பிளாசி போரின் முடிவில் பிரிட்டிஷ் கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இந்தியா வந்து சேர்ந்தது. 1857ம் ஆணடு சிப்பாய் புரட்சி வெடித்தபோது அதைக் கட்டுப்படுத்திய பிரிட்டன் இந்தியாவை ஒரு காலனி நாடாகத் தன்னுடைய நேரடி ஆட்சியின்கீழ் கொண்டுவந்தது. ஆனால் முந்தைய முகலாய சாம்ராஜ்ஜியத்தைப் போலவே பிரிட்டிஷ் பேரரசும் பலமிழக்கத் தொடங்கியபோது இந்தியா உள்ளிட்ட தனது காலனி நாடுகளைவிட்டு வெளியேறவேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது.

முகலாய சாம்ராஜ்ஜியத்தின் வீழ்ச்சி, பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்ஜியத்தின் வீழ்ச்சி இரண்டையும் மிகவும் விரிவாகப் பல வரலாற்றாசிரியர்கள் பல்வேறு கோணங்களில் ஆராய்ந்து பதிவு செய்துள்ளனர். நவீன இந்தியாவைப் பற்றிய நமது இந்தத் தேடல் காலனியத்தையும் அதன் பங்களிப்பையும் ஆராய்வதில் இருந்து தொடங்குகிறது.

ஆக்ஸ்ஃபோர்ட் ஆங்கில அகராதியின்படி Colonialism என்பது காலனியா (வயல், குடியிருப்பு) என்னும் ரோமானிய வார்த்தையில் இருந்து உருவான ஒருசொல்லாகும். பிற இடங்களில் குடியேறிச் சென்ற ஆனால் தொடர்ந்து ரோமானியர்களாக நீடித்த மக்களைக் குறிக்க இச்சொல் பயன்படுத்தப்பட்டது. முழுமையான அகராதி விளக்கம் இது: ஒரு புதிய நாட்டில் உருவான குடியிருப்பு… தாய்நாட்டின் தொடர்பைத் துண்டித்துக்கொள்ளாமல்  ஒரு புதிய பகுதியில் குழுவாகச் சென்று குடியேறிய மக்கள் கூட்டம்… முதல் முறையாகக் குடியமர்ந்தவர்கள் அல்லது அவர்களுடைய வழித்தோன்றல்கள்.

எல்லா இடங்களிலும் வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் வெவ்வேறு முறைகளில் இத்தகைய காலனியாதிக்கக் குடியேற்றங்கள் நிகழ்ந்தன  என்றாலும் ஒரு பொதுவான  அடிப்படையை அவற்றில் காணமுடியும் என்கிறார் காலனியம், பின்காலனியம் ஆகிய கோட்பாடுகளை ஆராய்ந்துள்ள பென்சில்வேனியா பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியர் அனியா லூம்பா. ஒரு புதிய பிரதேசத்துக்குள் நுழையும் காலனியக் குழுக்கள் ஏற்கெனவே அங்கு வசித்துவந்தவர்களுடன் இணக்கமான உறவு கொள்வதில்லை. மாறாக, மனித குல வரலாற்றின் மிகவும் குழப்பமான, வலி மிகுந்த உறவுகளில் ஒன்றாக இந்த இருவருக்கும் இடையிலான உறவுமுறை அமைகின்றது என்கிறார் லூம்பா. காலனியம் குறித்த அகராதி விளக்கத்தையும் அவர் கேள்விக்கு உள்ளாக்குகிறார். ‘ஏற்கெனவே ஒரு சமூகம் குறிப்பிட்ட நிலப்பரப்பில் வாழ்ந்துவந்தபோது அங்குச் சிலர் குழுவாக வந்து குடியமர்ந்தனர் என்றால் அது எப்படி ‘புதிய பகுதி’ என்று அழைக்கப்படும்? ஒரு குழு அல்லது மக்கள் கூட்டம் ஒரு புதிய பிரதேசத்தில் குடிபுகுந்தபோது அங்கிருந்தவர்கள் என்ன ஆவார்கள்? அவர்களைக் குறிப்பதற்கு ஏன் சொற்கள் உருவாக்கப்படவில்லை?’

ஒரு காலனி நாடு தான் கண்டுபிடித்த ஒரு புதிய பகுதியில் தனது சமூகத்தைக் கட்டியெழுப்புவதற்கு முன்னால் முந்தைய சமூகத்தையும் அதன் கட்டமைப்பையும் நொறுக்கித் தகர்க்கிறது. வணிகம், கொள்ளை, பேச்சுவார்த்தை, போர், இனப்படுகொலை, ஒடுக்குமுறை, அடிமைப்படுத்துதல் ஆகியவற்றின்மூலம் ஒரு புதிய சமூக முறையை காலனி நாடு உருவாக்குகிறது. வரலாற்றில் இத்தகைய ஆக்கிரமிப்புகள் தொடர்ச்சியாக நடைபெற்றுள்ளன. கி.பி. இரண்டாம் நூற்றாண்டில் ரோம சாம்ராஜ்ஜியம் ஆர்மினியா முதல் அட்லாண்டிக் வரை பரந்துவிரிந்திருந்ததற்குக் காரணம் காலனி ஆக்கிரமிப்புகள். 13ம் நூற்றாண்டில் செங்கிஸ்கான் தலைமையில் மங்கோலியர்கள் மத்திய கிழக்கையும் சீனாவையும் ஆக்கிரமித்தனர். 15ம் நூற்றாண்டில் தென்னிந்தியாவில் உள்ள பல்வேறு சமஸ்தானங்கள் விஜயநகரப் பேரரசின்கீழ் கொண்டுவரப்பட்டன. தற்போதைய துருக்கியில் ஒரு சிறிய இஸ்லாமியப் பிரதேசமாக இருந்த ஒட்டமான் சாம்ராஜ்ஜியம் பெரும்பாலானா ஆசியா மைனர் மற்றும் பால்கன் பிரதேசங்களை ஆக்கிரமித்துக்கொண்டு தன்னைப் பலப்படுத்திக்கொண்டது.  வரலாறு நெடுகிலும் இத்தகைய பல உதாரணங்கள் விரவிக்கிடக்கின்றன.

Bipan Chandraஇந்தியாவில் காலனியம் இயங்கிய விதத்தைப் புரிந்துகொள்ள சரியான தொடக்கப்புள்ளி பிபன் சந்திரா (1928- 2014). இந்திய தேசியவாதிகளும் அறிவுஜீவிகளும் காலனியத்தை எப்படி அணுகினர், எப்படிப் புரிந்துகொண்டனர், எப்படிப் பதிவு செய்தனர் என்பதை பிபன் சந்திரா தனது படைப்புகளில் விரிவாக ஆராய்ந்துள்ளார். அவரைப் பொருத்தவரை தேசியவாதிகள் தொடக்கத்திலேயே காலனியம் குறித்து ஆராயவும் விவாதிக்கவும் தொடங்கிவிட்டனர் என்றபோதும் அவர்களுடைய படைப்புகள் முழுமையான, விரிவான ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட பார்வையை அளிக்கவில்லை. கே.டி. ஷா, சி.என். வகீல், பால் கிருஷ்ணா, வாடியா, மெர்ச்சண்ட் போன்ற சில பொருளாதார ஆய்வாளர்கள்  ‘ஆரம்பால தேசியவாத அணுகுமுறைக்கு அனுபவ அறிவுரீதியான, தத்துவரீதியான ஆதரவைத் தொடர்ந்து வழங்கிவந்தனர்.’ ஆனால் ‘காலனியம் பற்றிய தீவிர ஆய்வுகள் மட்டுமல்ல அடிப்படையான அலசல்கள்கூட மிகச் சமீபத்தில்தான் ஆரம்பிக்கப்பட்டன.’

பிபன் சந்திராவின் கருத்துப்படி ‘ஒரு சமூக ஆதிக்க அமைப்பை முழுமையாக வலியுறுத்தும் ஒரு நவீன வகையாகக் காலனியம் என்கிற சொல் 1920களில் கம்யூனிஸ்ட் அகிலத்தின் ஒரு தீர்மானத்தின் மூலமும், உலகம் முழுவதும் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளின் பிரசாரம் மற்றும் போராட்டங்களின் மூலமும் பரவலான பயன்பாட்டுக்கு வந்தது. அன்றிலிருந்து ஏறக்குறைய மார்க்சிஸ்டுகள் மட்டுமே காலனியம் என்கிற கருத்து மற்றும் யதார்த்த நடைமுறை குறித்து மேற்கொண்டு நடந்த ஆய்வுக்குப் பங்களித்துள்ளனர்!’

முதன்மையான ஏகாதிபத்திய நாடுகளாக இருந்த பிரிட்டன், பிரான்ஸ் நாட்டு பல்கலைக்கழகங்கள் காலனியத்தைத் தொடக்கத்தி வெளிப்படையாக ஆதரித்துள்ளன. 1945க்குப் பிறகு உலகம் தழுவிய அளவில் தேசிய விடுதலைப் போராட்டங்கள் தீவிரமடைந்த காலகட்டத்திலும்கூட காலனியம் குறித்த ஆய்வுகள் தீவிரமடையவில்லை. 1945க்குப் பிறகான இருபதாண்டுகளில் சோஷலிச நாடுகள் நீங்கலாக வேறு எங்கிருந்தும் காலனியம் குறித்த காத்திரமான ஆய்வுகள் வெளிவரவில்லை என்கிறார் பிபன் சந்திரா. காலனியத்தைத் தொடர்ச்சியாகவும் தீவிரமாகவும் ஆய்வு செய்து விமரிசனம் செய்துவந்ததால் கம்யூனிஸ்டுகள் பல்கலைக்கழகங்களில் இருந்தும் ஆராய்ச்சி நிறுவனங்களில் இருந்தும் தேடித்தேடி விரட்டியடிக்கப்பட்டனர்.

1965ம் ஆண்டு வாக்கில் நிலைமை மாறியதற்குக் காரணம் தேசிய அளவில் நடைபெற்ற முக்கியப் போராட்டங்களும் அவற்றுக்குக் கிடைத்த கவனமும்தான். உதாரணத்துக்கு, கியூபப் புரட்சி, அல்ஜீரியா, வியட்நாம் ஆகிய நாடுகளில் நடைபெற்ற தேச விடுதலைப் போர்கள் மற்றும் பிரேசில், சிலி, அர்ஜெண்டினா உள்ளிட்ட லத்தின் அமெரிக்க நாடுகளில் நடைபெற்ற மக்கள் எழுச்சிகள் ஆகியவற்றைக் குறிப்பிடலாம். இவற்றைத் தொடர்ந்து காலனியம் குறித்து பல அடிப்படைக் கேள்விகளும் விவாதங்களும் எழுப்பப்பட்டன. காலனியாதிக்கத்துக்கு உட்படும் ஒரு நாடு எத்தகைய அரசியல், பொருளாதார, சமூக மாற்றங்களைச் சந்திக்கிறது? இந்த மாற்றங்கள் எல்லாமே தீமையானவை என்று சொல்லமுடியுமா? ஆதிக்கம் செலுத்தும் நாட்டின் பண்புகள் ஆதிக்கத்துக்கு உட்பட்டிருக்கும் நாட்டிடம் காணப்படுமா? காலனியாதிக்கத்துக்கு உட்படாமல் போயிருந்தால் ஒரு நாடு மேலான வளர்ச்சியை அடைந்திருக்குமா?

எந்தவொரு காலனி நாடும் தன் நோக்கங்களை நியாயப்படுத்தவே செய்யும். பிரிட்டனும் இங்கே அதைத்தான் செய்தது. இந்தியாவை ஒரு முதலாளித்துவ நாடாக மாற்றிக்காட்டுவோம் என்னும் முழக்கத்தை 19ம் நூற்றாண்டில் பல பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகள் ஆர்ப்பாட்டத்துடன் முன்வைத்தனர். இதற்கு இந்தியாவிலேயே பலருடைய ஆதரவும் கிடைத்தது. இந்தியா போன்ற ஒரு பின்தங்கிய நாட்டை பிரிட்டனின் ஆட்சி மேம்படுத்தவே செய்யும் என்று இவர்கள் வாதிட்டனர். விவசாயம், வர்த்தகம், ரயில்வே என்று இந்தியாவில் காலனியம் ஏற்படுத்திய மாற்றங்களைச் சுட்டிக்காட்டி காலனியத்தை இவர்கள் உயர்த்திப்பிடிக்கவும் செய்தனர். முதலாளித்துவ வளர்ச்சிக்கும் தேச வளர்ச்சிக்கும் இத்தகைய மாற்றங்கள் உறுதுணையாக இருக்கும் என்றும் மதிப்பிட்டனர்.

அப்படியென்றால் பல சமூகத் தளங்களில் ஏன் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றம் ஏற்படவில்லை? பிரிட்டனின் வருகைக்கு முன்னால் நிலவிவந்த நிலப்பிரபுத்துவத்தின் கூறுகள்  ஏன் களையப்படவில்லை? இன்னமும்கூட இந்தியா ஏன் வளரும் நாடாகவே உள்ளது? அதற்குக் காரணம் காலனியம் அல்ல, இந்தியச் சூழல்தான் என்று காலனிய ஆதரவாளர்கள் வாதிட்டனர். ‘காலனிகளில் உட்புகுந்து வெல்லமுடியாத அளவு நெருக்கமாக இருந்த சமூக, பொருளாதார, புவியியல், மக்கள்தொகை மற்றும் கலாசார நிலைமைகளே இந்நிலைக்குக் காரணம்’ என்றனர். காலனிய ஆதரவாளர்களைப் பொருத்தவரை முதலாளித்துவ வளர்ச்சியின் குறைபாடுகளுக்குக் காரணம் முதலாளித்துவமோ அதை அறிமுகப்படுத்திய ஆட்சியாளர்களோ அல்ல; மிகவும் தொடக்க நிலையில் இருந்து செயல்படவேண்டியிருந்த இந்திய நிலைமைதான். இன்றும்கூட இத்தகைய வாதங்கள் முன்வைக்கப்படுவதை ஒருவர் காணமுடியும்.

கார்ல் மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ் இருவருக்கும் காலனியாதிக்கத்தின் அடிப்படை நோக்கம் குறித்தும் செயல்பாடுகள் குறித்தும் சந்தேகம் எதுவும் இருக்கவில்லை. கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அறிக்கை இதைத் தெளிவுபடுத்துவதை பிபன் சந்திரா சுட்டிக்காட்டுகிறார். முதலாளித்துவம் ஓர் உலக அமைப்பு என்கிற வகையில் ‘அது அழிவின் விளிம்பில் இருக்கும் உலக நாடுகள் அனைத்தையும் முதலாளித்துவ நாடுகளாக ஆகுமாறு கட்டாயப்படுத்துகிறது. ஒரு வார்த்தையில் கூறினால், அது தன்னுடைய உருவத்தையொத்த ஒரு உலகத்தை உருவாக்குகின்றது’. முதலாளித்துவத்தால் ஒரு ஒற்றை நாட்டுக்குள் அல்லது பகுதிக்குள் முடங்கிக்கிடக்கமுடியாது; அதன் இயல்பு அப்படி என்பதை மார்க்ஸ் முதல்முதலில் உணர்த்தினார். ஒரு காலனியாதிக்க முதலாளித்துவ நாடு காலனி நாட்டிலும் தன்னுடைய முதலாளித்துவப் பண்பையே மறுஉற்பத்தி செய்யும் என்னும் மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸின் கருத்தை ராஜாராம் மோகன் ராய் ஏற்றுக்கொண்டார்.

வளர்ச்சியடைந்த ஒரு முதலாளித்துவ நாட்டால் ஆக்கிரமிக்கப்படும்போது காலனி நாட்டிலும் முதலாளித்துவ வளர்ச்சிக்கான பாதை திறந்துவிடப்படும் என்று கருதுவது தவறு என்கிறார் பிபன் சந்திரா. காலனியாதிக்கம் ஒரு நாட்டை நிச்சயம் உருமாற்றும் ஆனால் அது ஆராக்கியமான மாற்றமல்ல.  ‘முதலாளித்துவம் ஒரு ஒற்றை உலக அமைப்பாகவும், காலனிகள் அதன் அடிப்படை உறுப்புகளாகவும் இருந்தாலும், அவை காலனியாதிக்க நாடுகளைப்போல அதே வகையில் முதலாளித்துவ நாடுகளாக ஆகிவிடுவதில்லை. முதலாளித்துவம் ஒரு உலக அமைப்பு. ஆனால் அது ஏகாதிபத்திய நாடுகளில் ஒரு முகத்தையும், காலனி நாடுகளில் வேறொரு முகத்தையும் கொண்டுள்ளது… ஏகாதிபத்தியம் காலனிகளை அச்சு அசலாக வளர்ந்த நாடுகளைப் போல் மாற்றவோ அல்லது காலனிகளை வளர்ப்பதில் அது வெற்றிபெறவோ இல்லை. அது அவற்றை வளர்ச்சி குன்றச் செய்கின்றது. அவற்றைக் காலனியச் சமுதாயங்களாக ஆக்குகின்றது. ஏகாதிபத்தியம் காலனி நாடுகளில் முதலாளித்துவத்தையும் முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறையையும் முதலாளித்துவச் சொத்துறவுகளையும் புகுத்துகின்றது. ஆனால் வளர்ச்சியை அறிமுகப்படுத்துவதில்லை. அது பழைய பொருளாதாரத்தையும் சமூக வடிவத்தையும் அமைப்பையும் அழித்து மாற்றுகிறது. ஆனால் புதிய காலனிய பொருளாதாரமும் சமூக அமைப்பும் பிற்போக்குத்தனமானவையாக இருந்தன.’

சமூக வளர்ச்சியில் முதலாளித்துவம் என்பது ஒரு முன்னேறிய கட்டம். ஆனால் காலனியம் அப்படியானதல்ல என்கிறார் பிபன் சந்திரா. ‘அது காலனியாதிக்க முதலாளித்துவத்தின் ஒரு பிம்பம். ஆனால் எதிர்மறை பிம்பம்; அதன் எதிர்ப்பக்கம். அதன் வளர்ச்சியற்ற பகுதி.’ காலனியம் என்பது ஒரு உற்பத்தி முறையல்ல என்னும் முடிவுக்கும் வந்து சேர்கிறார் பிபன் சந்திரா. ‘3காலனியம் என்பது முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறை உள்பட பல்வேறு உற்பத்தி முறைகளும், உற்பத்தி உறவுகளும், சுரண்டல் வடிவங்களும் ஒத்து நிலவும் ஒரு சமூக அமைப்பாகும். நிலப்பிரபுத்துவம், அரை நிலப்பிரபுத்துவம், அடிமை முறை, கொத்தடிமை முறை, சிறு சரக்கு உற்பத்தி, வணிக மற்றும் கந்துவட்டிச் சுரண்டல், விவசாய, தொழில் மற்றும் நிதி முதலாளித்துவம் ஆகியவை ஒத்து வாழ்கின்றன. ஆனால் அவை அமைதியாகவோ அல்லது விரோதமின்றியோ உடனொத்து வாழ்ந்தன என்று கூறமுடியாது. காலனியப்படுத்தலின் முறைகளில் வெவ்வேறு வகையான கலவை வெவ்வேறு காலனிகளில், வெவ்வேறு காலங்களில், வெவ்வேறு கட்டங்களில் வேறுபட்டது. அனைத்து வேறுபட்ட உற்பத்தி முறைகளும் ஏகாதிபத்திய மூலதனத்துக்குக் கீழ்ப்படுத்தப்பட்டிருந்தன.’

காலனியக் கட்டமைப்பின் மூன்று அடிப்படைப் பண்புகளை பிபன் சந்திரா சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

1) அந்நிய நலன்கள்

காலனி நாட்டின் பொருளாதாரம் அந்நாட்டு நலன்கள் மற்றும் தேவைகளால் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை.காலனியாதிக்க நாட்டின் பொருளாதாரம், அதன் முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் தேவைகள், நலன்கள் ஆகியவற்றால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. உலக முதலாளித்துவம், உலகச் சந்தை ஆகியவற்றுடன் காலனி நாட்டின் பொருளாதாரம் ஒருங்கிணைக்கப்படுவதில்லை. மாறாக, அவற்றுக்குக் கீழ்படிந்திருக்கும்படி நிர்பந்திக்கப்படுகிறது.

2) சமமற்ற வேலைப்பிரிவினை

பரிவர்த்தனைகள் சமமற்றதாக இருக்கும். இந்தியத் தொழில்துறையின் நலன்களுக்கு அல்ல, பிரிட்டிஷ் உற்பத்தியின் தேவைகளுக்குச் சேவை செய்வதே நோக்கமாக இருக்கும். மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ் சுட்டிக்காட்டியதைப் போல் காலனி நாடுகள் கச்சாப் பொருள்களை உற்பத்தி செய்யும். தயாரிக்கப்பட்ட பொருள்கள் காலனியாதிக்க நாடுகளால் உற்பத்தி செய்யப்படும். காலனியாதிக்க நாடு உயர் தொழில்நுட்பம், உயர் உற்பத்தி ஆற்றல், உயர் ஊதியம் தேவைப்படும் சரக்குகளை உற்பத்தி செய்யும். காலனி நாடு கீழான தொழில்நுட்பம், கீழான உற்பத்தி ஆற்றல், குறைவான ஊதியம் தேவைப்படும் சரக்குகளை உற்பத்தி செய்யும். மொத்தத்தில், ஒரு சர்வதேச வேலைப்பிரிவினையைக் காலனியாதிக்கம் நடைமுறைக்குக் கொண்டுவந்துள்ளது.

3) சுரண்டல்

ஒரு காலனியாதிக்க நாடு காலனி நாடுகளின் செல்வத்தைச் சுரண்டி தன்னிடத்துக்குக் கொண்டுசென்று சேர்ப்பதை வழக்கமாக வைத்துக்கொண்டிருக்கும். இந்தியாவின் வறுமை, வளர்ச்சியின்மை ஆகியவற்றைப் புரிந்துகொள்ள இந்தச் சுரண்டலையும் நாம் புரிந்துகொண்டாகவேண்டும். காலனி நாட்டின் செல்வம் அந்நாட்டின் பொருளாதாரத்திலும் மறு உற்பத்தியிலும் நுழையாமல் ஏகாதிபத்திய நாட்டின் பொருளாதாரத்துக்குள் நுழைந்துவிடுகிறது. இது ஒரு பக்கம் ஏழைமையையும் இன்னொரு பக்கம் செல்வத்தையும் அதிகரிக்கிறது.

0

மேற்கொண்டு வாசிக்க :

1) History of Modern India, Bipan Chandra, Orient Blackswan

2) Nationalism and Colonialism in Modern India, Bipan Chandra, Orient Blackswan

3) காலனியம், பிபன் சந்திரா, தமிழில்: அசோகன் முத்துசாமி, பாரதி புத்தகாலயம்

4) Colonialsm/Post-Colonialism, Ania Loomba, Routledge

5) கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அறிக்கை, கார்ல் மார்க்ஸ், ஃபிரெட்ரிக் எங்கெல்ஸ்

 

முரட்டுச் சிங்கம் ஹைதர் அலி

hyderali_10461மன்னரின் மகன் மன்னராவதுதான் இந்திய மரபு. விதிவிலக்காக அரச மரபில் பிறக்காதவர்களும் தங்களின் அறிவுத்திறத்தால், உடல்வலிமையால் ஆட்சியைப் பிடித்து மன்னராவதும் உண்டு.

எளியவர்கள் தங்களின் அறிவால், துணிவால் அரியணையேறினாலும் அவர்கள் முழுவதுமாகத் தங்களை மன்னர்களாகவே கருதுவதில்லை. தாம் என்றும் ஒரு சாதாரண குடிமகன்தான் என்று நினைத்து குடிமக்களின் மன்னராகவே வாழ்வர். அத்தகையோருள் ஒருவர் ஹைதர் அலி, மற்றொருவர் திப்பு சுல்தான். இவர்களுள் ஒருவர் சிங்கம் என்றால் மற்றொருவர் புலி. ஹைதர் என்பதற்குச் “சிங்கம்“ என்று அர்த்தம். ஹைதர்அலி உண்மையிலேயே சிங்கம்தான். ஆனால் கொஞ்சம் முரட்டுச் சிங்கம். திப்பு சுல்தானுக்கு ஜாகோபியன்கள் “குடிமகன்“ என்ற பட்டத்தினை வழங்கினர். மன்னர் மரபினர் அல்லாத மன்னர்கள் மக்களின் மனத்தில் வாழும் நல்ல குடிமகன்கள்தான் என்பதற்கு இந்தச் சிங்கமும் புலியுமே சான்று.

சூஃபி மரபு

ஹைதர் அலியின் முன்னோர்கள் “அகவிழிப்புடைய மனிதர்கள்” என்று அழைக்கப்படும் சூஃபி குடும்பத்தினர். அவர்களுள் ஒருவர் ஃபட்டா முகம்மது. சூஃபி மரபினர் போர் வீரராவது ஒரு வகையில் முரண்தான்.  சூஃபி இஸ்லாமின் அடிப்படைக் கொள்கை சுல்ஹ்-இ-குல் என அழைக்கப்படுகிறது. இதன் பொருள் ‘அனைத்துடனும் சமாதானம்’ என்பதாகும்.

சமாதானத்தை விரும்பும் மரபில் போர் வீரர் உருவாவது முரண்தானே?. பத்தே முகம்மது ஆற்காடு நவாபின் முதன்மைத் தளபதியாக இருந்தவர். அவருக்கு இரண்டாவது மகனாக கி.பி.1720ஆம் ஆண்டு ஹைதர் அலி பிறந்தார்.

படைவீரர்

மைசூரை ஆண்ட இளம்வயது அரசர் கிக்க கிருஷ்ணராசாவிடம் படை வீரர்களாக ஹைதர் அலியும், அவரது அண்ணன் ஷாபாஸ் சாஹிபும் சேர்ந்தனர். கி.பி. 1749ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற தேவனஹள்ளிப் போரில் இவர்கள் காட்டிய வீரம் கிருஷ்ணராசாவை வியப்பில் ஆழ்த்தியது. அப்போரில் பெற்ற வெற்றிக்குக் கைமாறாக கிருஷ்ணராசா ஹைதர் அலியைக் குதிரைப்படைத் தளபதியாக்கினார்.

பிரிட்டிஷ் எதிர்ப்பு

கி.பி.1750ஆம் ஆண்டு பிரிட்டிஷாருக்கும் பிரெஞ்சுக்காரர்களுக்கும் இந்திய மண்ணில் கடும்போர் ஏற்பட்டது. இந்நிலையில் அரசர் கிக்க கிருஷ்ணராசா பிரெஞ்சுக்காரர்களுக்கு ஆதரவாக இருந்தார். இப்போரில்தான் ஹைதர்அலி பிரிட்டிஷாரை எதிர்த்து முதல் முதலில் மோதினார். தன் அணியினரான பிரெஞ்சுக்காரர்களிடமிருந்து நவீன போர் நுணுக்கங்களையும் ஆயுதங்களையும் அறிந்துகொண்டார்.

ஆயுதப்படை

பிரிட்டிஷாரை ஹைதர் அலி எதிர்கொண்ட விதத்தையும் வீரத்தைக் கண்டு வியந்த மைசூர் அமைச்சர் நஞ்ஞராஜர் மைசூர் ஆட்சியின் ஒரு பகுதியாக இருந்த திண்டுக்கல்லை நிர்வகிக்கும் பொறுப்பினை ஹைதர் அலிக்கு வழங்கினார்.

திண்டுக்கல்லில் ஹைதர் அலி தன் முழுத் திறமையையும் வெளிப்படுத்தினார். அங்கு இராணுவ ஆய்வுக் கூடத்தை உருவாக்கி, பிரிட்டிஷ் படையை எதிர்கொள்ளும் வகையில் பீரங்கிப் படையை அமைத்தார்.

வீரர்களின் நண்பர்

மைசூர் படையில் வீரர்களுக்கு ஊதிய நிலுவை, ஊதிய உயர்வு சார்ந்த சிக்கல்கள் எழுந்தன. அது பெருஞ்சிக்கலாகி கி.பி.1758ஆம் ஆண்டில் வீரர்களுக்கும் மன்னருக்கும் இடையில் ஒரு கலகமாக உருவெடுத்தது. அக்கலகத்தை அடக்கும் பொறுப்பை அரசர் கிக்க கிருஷ்ணராசா ஹைதர் அலியிடம் ஒப்படைத்தார்.

ஹைதர் அலி தன் சாட்டையைச் சொடுக்கிக் கலவரத்தை அடக்கி, நிலைமையைக் கட்டுக்குள் கொண்டுவந்தார். தன் முயற்சியால் கிருஷ்ணராசாவிடம் பணம்பெற்றும் தன் சொந்தப் பணத்தைக்கொண்டும் வீரர்களின் பண(மன)த்துயரைத் துடைத்தார். இதனால் படைவீரர்கள் மத்தியில் ஹைதர் அலிக்குச் செல்வாக்கு ஏற்பட்டது.

வெற்றிச்சிங்கம்

கி.பி. 1759ஆம் ஆண்டு மராட்டியப் படை மைசூரைத் தாக்கியது. மைசூர் படைக்கு ஹைதர்அலியைத் தலைமையேற்குமாறு அரசர் கிக்க கிருஷ்ணராசா கட்டளையிட்டார். மைசூர் படை ஹைதர் அலியின் தலைமையில் மராட்டியப் படையினை எதிர்த்தது. மகத்தான வெற்றியினைப் பெற்றது.

அரசர் கிக்க கிருஷ்ணராசா அவ்வெற்றியைக் கொண்டாடும் வகையிலும் ஹைதர்அலியைப் பாராட்டும் வகையிலும் ஹைதர் அலிக்கு “பதே ஹைதர் பஹதூர்“ என்ற பட்டத்தினை வழங்கினார். அதாவது “தைரியம் உடைய வெற்றிச் சிங்கம்“ என்று பொருள்.

ஆட்சியைப் பிடி

அரசர் கிக்க கிருஷ்ணராசா இளம் வயதினர் என்பதால் அவரை ஏய்த்தபடியே தேவராஜர் மற்றும் நஞ்ஞராஜர் ஆகிய இரண்டு அமைச்சர்களும் சுகவாழ்வு வாழ்ந்தனர். ஆனால், மறைமுகமாக ஹைதர்அலி மக்கள் மனத்தில் பெருவாழ்வு வாழ்ந்து வந்தார்.

பிரிட்டிஷாரைப் பொறுத்தவரை மைசூரில் அவர்களுக்கு இணையான வீரராக ஹைதர் அலியை மட்டுமே கருதினர். ஆதலால், பிரிட்டிஷ் அரசு ஹைதர் அலிக்கு எதிராக ஒரு பெரும் கூட்டணியை உருவாக்கியது. அக்கூட்டணியில் மராத்தியர்களும் நிஜாம்களும் இருந்தனர். இதனை அறிந்த ஹைதர் அலி பிரெஞ்சுக்காரரர்களைத் தன்வசப்படுத்திக்கொண்டார்.  அவர்களின் வீரர்களின் உதவியுடன் தன் படைவீரர்களுக்குப் போர் நுட்பப்  பயிற்சியினை அளித்தார்.

இந்நிலையில் பிரிட்டிஷார் அமைச்சர்கள் தேவராஜர் மற்றும் நஞ்ஞராஜர் ஆகியோரைத் தன்வசப்படுத்திக்கொண்டு ஹைதர் அலிக்கு எதிராக அவர்களைச் செயல்படத் தூண்டினர். ஆனால், ஹைதர் அலி முந்திக்கொண்டார். அவர் தேவராஜர் மற்றும் நஞ்ஞராஜர் ஆகியோரைக் கைதுசெய்தார். அரசர் கிக்க கிருஷ்ணராசாவை ஆட்சிப்பொறுப்பிலிருந்து நீக்கினார். மைசூரின் அரசராகத் தன்னை அறிவித்துக்கொண்டார். வீரர்களும் மக்களும் அவரைத் தம் அரசராக ஏற்றனர்.

தேவை படையும் பணமும்

மைசூர் சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்த ஹைதர் அலி முதல்வேலையாகத் தன் படையினைச் சீர்படுத்தினார். தன்படையினருள் புதிதாக 200-க்கும் மேற்பட்ட பிரெஞ்சு வீரர்களை இணைத்துக்கொண்டார். அவர்களின் வழியாகத் தன் படையினரை நவீன வீரர்களாக மாற்றினார். 1.8 லட்சம் வீரர்களைக் கொண்ட பெரும் படையினைத் தயார்செய்தார்.

உலக அளவில் ஏவுகணை தயாரிப்பு வரலாற்றில் ஹைதர் அலிக்கு முக்கியப் பங்குண்டு. அட்டைக்குப் பதிலாக உலோகக் குழாய்களைக் கொண்டு, 10 அடி உயரமுள்ள மூங்கில்களைப் பயன்படுத்தி ஆறு கிலோகிராம் எடையுள்ள, நூற்றுக்கணக்கான ஏவுகணைகளைத் தயாரித்தார்.

அடுத்ததாக அவர் வேளாண்மையில் கவனம் செலுத்தினார். வயல் விளைந்தால்தான் அரசுக்கு வரி கிடைக்கும் என்ற தத்துவத்தைப் புரிந்துகொண்டார். ஒரு நாட்டிற்குப் படையும் பணமும் அதிமுக்கியம் என்பது அவரது கோட்பாடு. அவ்விரண்டையும் அதிகப்படுத்திக்கொண்டார்.

வந்தது முதல் மைசூர் யுத்தம்

எப்போதும் எதற்கும் தயார்நிலையில் இருந்த ஹைதர் அலிக்குப் போர் புரியும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. போர் என்றால் சில நாட்கள் அல்ல. சில ஆண்டுகள். அந்த நெடிய யுத்தத்தை முத்தமிட ஹைதர் அலி விரும்பினார்.

பிரிட்டிஷ் தளபதி ஜெனரல் ஜோசப் ஸ்மித் தலைமையில் ஹைதர் அலிக்கு எதிராகக் கி.பி. 1767ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதத்தில் போர் தொடங்கியது. அப்போரைக் கண்டு அஞ்சிய ஹைதராபாத் நிஜாம் 23.02.1768ஆம் பிரிட்டிஷாருடன் அமைதி ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டார்.

ஹைதர் அலி தொடர்ந்து மோதினார். மராட்டியரை வென்று மங்களூரைக் கைப்பற்றினார். ஈரோட்டில் பிரிட்டிஷ் படைகளை தோற்கடித்தார். பிரிட்டிஷ் தளபதி நிக்ஸன் தோல்வியை ஒப்புக் கொண்டார். கி.பி.1767ஆம் ஆண்டு முதல் கி.பி.1769ஆம் ஆண்டு வரை நடைபெற்ற இப்போர் முதல் மைசூர் யுத்தம் என வரலாற்றில் குறிக்கப்பெற்றது.

ஒப்பந்தமும் ஓவியமும்

இப்போரின் முடிவில் பிரிட்டிஷார் ஹைதர் அலியுடன் ஓர் உடன்படிக்கை செய்துக் கொண்டனர். அவரவர் ஆக்கிரமித்த நிலங்களை திருப்பியளிப்பது என்றும், மைசூர் ஆட்சிக்கு ஆபத்து எனில் பிரிட்டிஷ் படை உதவிக்கு வரும் என்றும் ஒப்பந்தமானது.

ஹைதர் அலியின் ஆணைப்படி, சென்னை செயின்ட் ஜார்ஜ் கோட்டையின் கதவுகள் மீது ஆணி அடித்து, ஹைதர் அலிநொறுக்கப்பட்ட பீரங்கிகளின் குவியல் மீது அமர்ந்திருப்பதைப்போலவும், தன் காலடியில் மண்டியிட்டிருக்கும் பிரிட்டிஷ் அதிகாரி டூப்ரேயின் மூக்கைப் பிடித்து ஹைதர் அலி உலுக்குவதுபோலவும் டூப்ரேயின் தங் நாணயங்களைக் கக்குவதைப்போலவும் பிரிட்டிஷ் இராணுவ அதிகாரியின் பதக்கத்தை அணிந்த ஒரு நாய்  ஹைதர் அலியின் பின்புறத்தை நக்கிக்கொண்டு இருப்பதைப்போலவும் உடைய ஓர் ஓவியத்தைப் பதித்தனர்.

பிளாஷிப்போர் சொல்லிக்கொடுத்த பாடம்

ஆற்காடு நவாப் பிரான்சின் ஆதரவில் இருந்தார். இவர் கல்கத்தாவின் மீது போர் தொடங்கி, பல பிரிட்டிஷாரைக் கொன்றார். அதற்குப் பழிவாங்கும் நடவடிக்கையாக பிரிட்டிஷார் வங்காளத்தைத் தாக்கினர்.

ஹைதர் அலியைப் போல், கிழக்கிந்தியாவில் பிரிட்டிஷாரை எதிர்த்த வங்காளத்தின் நவாப் சிராஜ் உத்-தௌலாவுக்கும் பிரிட்டிஷாருக்கும் இடையே கடுமையான போர் 23.06.1757ஆம் நாள் பிளாஷி என்ற இடத்தில் நடைபெற்றது.

பிரிட்டிஷ் படைகளுக்கு இராபர்ட் கிளைவ் தலைமை தாங்கினார். நவாப்பின் படைகள் எண்ணற்றதாக இருந்ததால் இராபர்ட் கிளைவ் சூழ்ச்சி செய்தார். நவாபின் தளபதி மீர் ஜாஃபருடன் ஓர் இரகசிய உடன்படிக்கை செய்துகொண்டார். அதன்படி போரில் மீர் ஜாஃபருக்கு உட்பட்ட படைப்பிரிவு பிரிட்டிஷாருடன் போரிடாமல் ஒதுங்கிக்கொண்டது. ஆதனால், இராபர் கிளைவ் வெற்றிபெற்றார். நவாப் சிராஜ் உத்-தௌலாக் கைதுசெய்த பிரிட்டிஷார் அவரைக் கல்கத்தா துறைமுகத்தில் தூக்கிலிட்டனர்.

இச்செய்தி ஹைதரைத் துன்பத்தில் ஆழ்த்தியது. தன் தேசத்தின் சக போராளி வீழ்ந்ததை அவரால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. பிரிட்டிஷாரிடம் இந்திய மன்னர்கள் தோற்கக்கூடாது எனக் கருதி, மராத்தியர்கள் மற்றும் ஹைதராபாத் நிஜாம் மீதான எதிர்ப்புகளை கைவிட்டார். மராட்டியர்களை இந்துக்கள் என்பதற்காக அவர் எதிர்க்கவில்லை. பிரிட்டிஷாருடன் அவர்கள் இணைந்திருந்த காலகட்டங்களில், தேச நலனுக்காகவே அவர்களை எதிர்த்தார்.

வந்தது இரண்டாம் மைசூர் யுத்தம்

மராட்டியர்கள், மைசூர் மீது மீண்டும் போர் தொடுத்தனர். ஒப்பந்தப்படி, பிரிட்டிஷ் படைகள் ஹைதருக்கு உதவிபுரிய வரவில்லை. கடுப்பாகிப்போன ஹைதர் அலி பிரிட்டிஷ் படைகள் மீது கி.பி. 1780ஆம் ஆண்டு முதல் ஒரு நெடும்போரினைத் தொடங்கினார்.

100 பீரங்கிகள், 90,000 வீரர்களுடன் ஹைதர் அலி தாக்குதலை நடத்தினார். ஆற்காடு, பரங்கிப்பேட்டை, வந்தவாசி உள்ளிட்ட இடங்களில் யுத்தம் தீவிரமாக நடந்தது. பேரம்பாக்கம் என்ற இடத்தில் பிரிட்டிஷ் படைகளை வழிமறித்து ஹைதர் அலியின் படை சிதறடித்தது. அப்போரில் 2,000 பிரிட்டிஷார்  உட்பட 7,000 எதிரிப்படைகள் கொல்லப்பட்டனர். 2,000 பிரிட்டிஷார்  சிறைப்படுத்தப்பட்டனர்.

கல்கத்தாவில் பிரிட்டிஷ் கவர்னர் ஜெனரலாக இருந்த வாரன் ஹேஸ்டிங்ஸ் சென்னை கவர்னரைப் பதவியிலிருந்து விலக்கினார். சர் அயர் கூட் என்னும் படைத்தலைவர் தலைமையில் ஒரு பெரும்படையை ஹைதர் அலியின் மீது ஏவினார். அப்படை சிதம்பரத்தை அடுத்த பறங்கிப் பேட்டையில் கி.பி.1781 ஆம் ஆண்டு ஹைதர் அலியை எதிர்கொண்டது. இப்போரில் ஹைதர் அலி தோல்வியுற்றார்.

வீர உரையும் ஈர மடலும்

தன் படைவீரர்கள் நெடிய போரைக் கண்டு மனம் தளரக் கூடாது என்பதற்காக ஹைதர் அலி தன்னுடைய நீண்ட நெடிய போர் திட்டம் குறித்து தன் தளபதிகளிடம்,“பிரிட்டிஷாரை நாம் பலமுறை வென்றுவிட்டோம். ஆனால் ஓர் இடத்தில் தோற்கடிப்பதன் மூலம் அவர்களை நாம் வீழ்த்திவிட முடியாது. காந்தகார் (இன்றைய ஆப்கான்) மற்றும் பாரசீக(ஈரான் மன்னர்களை வங்காளத்தின் மீதும், மராட்டியர்களை பம்பாயின் மீதும் படையெடுக்க செய்ய வேண்டும். பிரெஞ்சுகாரர்களையும் இணைத்து கொண்டு நாம் அனைவரும் கூட்டாக ராணுவ நடவடிக்கை எடுத்து, எல்லா முனைகளிலும் பிரிட்டிஷாரைத் தாக்க வேண்டும்“
என்று கி.பி. 1782ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் உரையாற்றினார். இந்த யுத்தத்தின்போது மராட்டியர்களையும் ஹைதராபாத் நிஜாமையும் இணைத்து “ஐக்கிய கூட்டணி“யை அமைத்தார்.

1782 டிசம்பர் மாதம் ஆந்திர மாநிலம் சித்தூரில் ஹைதர் அலி போர் செய்துக் கொண்டிருந்தார். அப்போது, கேரளாவின் மலபார் பகுதியில் அவரது மகன் திப்பு சுல்தான் பிரிட்டிஷாரை எதிர்த்து போரிட்டுக் கொண்டிருந்தார். அப்போது போர் குறித்தும், இந்திய தேசத்தின் விடுதலை குறித்தும் இந்தியாவின் பெருமை குறித்தும் அவர் தன் மகன் திப்புசுல்தானுக்கு எழுதிய கடிதம் சிறந்த ஆவணம்.

அதில் அவர்,

“அன்பு மகனே… அதிகாரம் மற்றும் நமது மைசூர் ஆட்சியின் பாதுகாப்பு குறித்தும் நான் கவலைப்படவில்லை. நமது முன்னோர் முகலாயர் ஆட்சியில், ஆசியா கண்டத்தில் நமது இந்திய தேசம் கௌரவமான இடத்தை வகித்தது. ஆனால் இன்று நமது தாய்நாடு சிதறிப்போய் கிடக்கிறதே… நமது இந்திய மக்களுக்கு தேசத்தின் மீதான நேசம் குறைந்துப் போய்விட்டதே”

என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். கி.பி. 1780ஆம் ஆண்டு முதல் ஹைதர் அலி தொடங்கிய இந்த யுத்தம் கி.பி. 1784ஆம் ஆண்டு வரை அவரது மகன் திப்புசுல்தான் தலைமையிலும் தொடர்ந்தது. இதனை இரண்டாம் மைசூர் யுத்தம் என்று வரலாற்றாசிரியர்கள் குறிப்பிட்டனர்.

சிங்கத்தின் மீளாத்துயில்

இரண்டாம் மைசூர் யுத்தத்தின்போது ஹைதர் அலிக்கு வயது 60. திப்புசுல்தான் தமிழ்நாட்டில் கும்பகோணம், கடலூர் ஆகிய பகுதிகளை வென்ற செய்தியைச் ஆந்திராவில் உள்ள சித்தூரில் இருந்த ஹைதர் அறிந்தார். இந்நிலையில் ஹைதர் அலி முதுகுத்தண்டு புற்றுநோய் காரணமாக 03.12.1782ஆம் நாள் காலமானார்.

அவரது உடலை அங்கிருந்து 60 மைல் தொலைவில் உள்ள கோலாருக்கு இரகசியமாக அனுப்ப ஹைதர் அலியின் மதிமந்திரி பூர்ணையா திட்டமிட்டார். அங்குதான் ஹைதர் அலியின் தந்தை ஃபட்டா முகம்மதுவின் சமாதி உள்ளது. அங்கு கொண்டு செல்லப்பட்ட ஹைதர் அலியின் உடல் நல்லடக்கம் செய்யப்பட்டது.

(இன்று ஹைதர் அலி நினைவு தினம்)

தாரிக் அலி : சுதந்தரம் – அச்சுறுத்தல் – ஜனநாயகம்

tariq_ali 1மீடியா டெவலப்மெண்ட் ஃபவுண்டேஷன், ஏஷியன் காலேஜ் ஆஃப் ஜர்னலிசம் இணைந்து ஜூலை 9 அன்று நடத்திய கருத்தரங்கில் புகழ்பெற்ற எழுத்தாளரும் இடதுசாரி சிந்தனையாளருமான தாரிக் அலி The State of Journalism in the 21st Century: Celebrities, Trivia and Whistleblowers என்னும் தலைப்பில் உரையாற்றினார். 2014ம் ஆண்டு இதழியல் மாணவர்களுக்காக சிவகாமி பெத்தாச்சி அரங்கில் நடைபெற்ற இந்நிகழ்ச்சியில் பெருமளவு கூட்டம் திரண்டுவிட்டதால் பார்வையாளர்கள் பலருக்கு நிகழ்ச்சியின் இறுதி வரை அமர இடம் கிடைக்கவில்லை.

தாரிக் அலியின் உரை ஒரு மணி நேரத்துக்கு மேல் நீடித்தது. அதற்குப் பிறகு கேள்வி பதில் பகுதி. காத்திரமான உள்ளடக்கத்தைக் கொண்டிருந்தாலும் சரளமான நடையில் அபாரமான உச்சரிப்பில் இடையிடையே நகைச்சுவை கலந்து உரை அமைந்திருந்ததால் ஒரு விநாடிகூட யாருக்கும் சோர்வு தட்டியிருக்காது என்று நம்புகிறேன். ஒரே ஏமாற்றம், எடுத்துச் சென்று ஒலிப்பதிவுக் கருவி இயங்காததுதான். எனவே, நினைவில் தங்கியிருந்ததை வைத்தும் இடையிடையே எடுத்த குறிப்புகளின் அடிப்படையிலும் இதனை எழுதுகிறேன். குறைகள், குற்றங்கள் என்னுடையவை. இன்னும் ஓரிரு நாள்களில் யூட்யூபில் இந்த உரை முழுவதுமாகப் பதிவேற்றப்படும் என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். கிடைத்தவுடன் இங்கே பகிர்ந்துகொள்கிறேன்.

பத்திரிகை சுதந்தரம்

  • எட்வர்ட் ஸ்நோடெனை நான் ஆதரிக்கிறேன். அடைக்கலம் கோரி ஸ்நோடென் அனுப்பிய விண்ணப்பத்தை ஒரு விநாடிகூட யோசிக்கவும் இந்தியா நிராகரித்துவிட்டது வருத்தமளிக்கக்கூடியது. ஏதேனும் சாக்கு போக்கு அல்லது காரணங்கள் சொல்லி நிராகரிக்கக்கூட இந்தியா முயற்சி செய்யவில்லை. அரசியல் எஜமானர்களைப் பகைத்துக்கொள்ளக்கூடாது என்பது மட்டும்தான் இந்தியாவின் குறிக்கோள்.
  • ஸ்நோடெனை ஒரு விசில் புளோயர் என்றல்ல ஒரு கிரிமினல் குற்றவாளி என்றே அமெரிக்கா, பிரிட்டன் மற்றும் பெரும்பாலான ஐரோப்பிய மீடியா அழைக்கிறது.
  • அரசாங்கத்தின் ஊதுகுழல்கள் மட்டுமே ஒரு நாட்டில் இயங்கமுடியும்; அரசாங்கத்தின் கருத்துகள் மட்டுமே நமக்குக் கிடைக்கும் என்றால் அதை ஒரு ஜனநாயக நாடு என்று அழைக்கமுடியாது.
  • சோவியத் யூனியனில் பத்திரிகை சுதந்தரம் இல்லை, மாற்றுக் கருத்துகளுக்கு இடமில்லை என்று மேற்கத்திய உலகம் வலுவாகப் பிரசாரம் மேற்கொண்டபோது இடதுசாரிகளால் தகுந்த முறையில் பதிலளிக்கமுடியவில்லை. சோவியத் யூனியனில் பத்திரிகை சுதந்தரம் இருக்கல்லை என்பதை நாம் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்.
  • இன்னொன்றையும் ஒப்புக்கொள்ளவேண்டும். சோவியத் யூனியனைப் பலமாக எதிர்த்த மேற்கத்திய நாடுகள் பலவற்றில் அப்போது பத்திரிகை சுதந்தரம் இருந்தது. இதையே அவர்கள் வேறு வார்த்தைகளில், ‘எங்களிடம் ஜனநாயகம் இருக்கிறது, ஆனால் உங்களிடம் அது இல்லை’ என்று குற்றம் சாட்டினார்கள். உங்களைவிட நாங்கள் மேம்பட்டவர்கள், உயர்ந்தவர்கள் என்று சொல்லிக்கொள்ள பத்திரிகை சுதந்தரத்தையே அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் சுட்டிக்காட்டினார்கள்.
  • வியட்நாம் யுத்தம் குறித்து அப்போது எடுக்கப்பட்ட வீடியோக்களை நீங்கள் பார்க்கவேண்டும். அப்போதெல்லாம் செய்திகள் தெரிந்துகொள்ளவேண்டுமானால் டிவியைத்தான் ஆன் செய்யவேண்டும். வியட்நாம் எந்த அளவுக்குக் கொடூரமாக அமெரிக்காவால் அழிக்கப்பட்டது என்பதை அமெரிக்க மீடியா துணிச்சலுடன் படம் போட்டுக் காட்டியது. இப்போதும்கூட அப்படிப்பட்ட காட்சிகளை ஒருவர் படம்பிடிக்கமுடியுமா என்று தெரியவில்லை. அதே போல், அமெரிக்காவைக் கண்டிக்கும் பல கட்டுரைகள் நியூ யார்க் டைம்ஸில் வெளிவந்துள்ளன.
  • பிரிட்டனின் கொள்கைகள் பிரிட்டனிலேயே எதிர்க்கப்பட்டது. கிறிஸ்டஃபர் ஹில், எரிக் ஹாப்ஸ்பாம் போன்ற ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பாளர்களைப் பிரிட்டன் உருவாக்கியது.
  • பார்த்தீர்களா எங்கள் நாட்டில் மட்டும்தான் பத்திரிகை சுதந்தரம் இருக்கிறது என்று பெருமிதத்துடன் இருந்த மேற்கத்திய நாடுகளுக்கு அந்தப் பெருமிதமே ஒரு கட்டத்தில் இம்சையாகவும் மாறியது. அவர்களுக்கு எதிரான கருத்துகளை வெளியிட்டே தீரவேண்டிய கட்டாயத்துக்கும் அவர்கள் தள்ளப்பட்டார்கள்.

அமெரிக்கா, பிரிட்டன், முதலாளித்துவம் 

  • ஆப்கனிஸ்தான்மீது அமெரிக்கா படையெடுத்தது ஏன்? ஆப்கன் பெண்களுக்குச் சுதந்தரம் அளிக்கத்தான் என்கிறது அமெரிக்கா. அப்படியானால் பெண்களுக்காக நடத்தப்பட்ட முதல் யுத்தம் என்று இதனை நாம் பெருமையுடன் அழைக்கலாம். ஆனால், அவ்வாறு நம்மால் செய்யமுடியாமல் போவதற்குக் காரணம் எந்தப் பெண்களுக்காகப் போராடுவதாகச் சொன்னார்களோ அதே பெண்களால் அமெரிக்க ராணுவத்தினர் வெறுப்புடன் விரட்டியடிக்கப்பட்டதுதான்.
  • ஆப்கனிஸ்தான் யுத்தம் குறித்து மேற்கத்திய உலகில் பெரிதாக எந்த எதிர்ப்புகளும் இல்லை. ஆக்கிரமிப்பாக அல்ல, விடுதலைக்கான யுத்தமாகவே அதை அவர்கள் கண்டனர். சிலர் வெளிப்படையாகவே அது ஒரு பழிவாங்கும் செயல் என்றனர். இப்படி நேர்மையாக ஒப்புக்கொண்டவர்களைக்கூட ஒருவகையில் ஏற்றுக்கொண்டுவிடலாம்.
  • கடாபியின் கதையை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். டோனி பிளேரின் ஆலோசகராக இருந்த ஆண்டனி கிப்பன்ஸ் லிபியாவுக்குச் சென்று முகமது கடாபியைச் சந்தித்து பல மணி நேரங்கள் பேசியிருக்கிறார். கடாபியின் (அவர் எழுதியதாகச் சொல்லப்படும்) கிரீன் புக்கைப் பற்றி ஆஹா, ஓஹோ என்று பாராட்டிப் பேசியிருக்கிறார். அவருடைய புத்திசாலித்தனத்தைப் புகழ்ந்திருக்கிறார். பிரிட்டனில் உள்ள பல்கலைக்கழகம் ஒன்று கடாபியின் மகனுக்கு டாக்டர் பட்டம் வழங்கியிருக்கிறது. அவருடைய ஆராய்ச்சிக்கட்டுரையை வேறு யாரோ எழுதிக்கொடுத்தார்கள். இப்படி கடாபியோடு ஒட்டி உறவாடி வந்த நாடுதான் பிரிட்டன். பிற்பாடு மிக மோசமான முறையில், கொடூரமாக கடாபி கொல்லப்பட்டார்.
  • டோனி பிளேர், க்ளிண்டன், புஷ், ஒபாமா அனைவருடைய கொள்கையும் ஒன்றுதான். இவர்களிடையே எந்த வேறுபாடும் இல்லை.
  • தற்போது எஞ்சியுள்ள ஒரே சூப்பர் பவர் அமெரிக்கா. அதற்கு எதிர்ப்புகளே இல்லை. ஆசியா, ஐரோப்பா அனைத்தும் அமெரிக்காவுக்கு அடிபணிந்தே நடக்கின்றன. ஒற்றைத் துருவ வல்லரசு ஒன்றின் கீழ் உலகமே இன்று அடங்கியிருக்கிறது. இது நிச்சயம் ஆரோக்கியமான விஷயம் அல்ல.
  • மேற்கத்திய உலகம் பயன்படுத்தும் சில வார்த்தைப் பிரயோகங்களை நாம் உன்னிப்பாக கவனிக்கவேண்டும். ஒரு குறிப்பிட்ட நாடு ‘ரிஃபார்ம்ஸை’ எதிர்க்கிறது என்று எழுதுகிறார்கள். சந்தைப் பொருளாதாரத்தை ரிஃபார்ம்ஸ் என்று அழைக்கமுடியுமா என்ன?
  • அதே போல், சுதந்தரம் என்றால் ஜனநாயகம். ஜனநாயகம் என்றால் முதலாளித்துவம். ஆக, முதலாளித்துவம் என்றால் சுதந்தரமும் ஜனநாயகமும்தான் என்று மேற்கத்திய உலகம் சொல்லிவருகிறது. அனைத்து வார்த்தைகளையும் ஒன்றுபோல் பாவித்து மாற்றி மாற்றி அவர்கள் பயன்படுத்திவருகிறார்கள். உண்மையில் முதலாளித்துவம் என்னும் வார்த்தையைப் பயன்படுத்த அவர்களுக்கே சங்கடங்கள் இருக்கின்றன. அதனால்தான் சுதந்தரத்தையும் ஜனநாயகத்தையும் இழுத்து வந்து நம் முன் நிறுத்துகிறார்கள்.
  • ஜனநாயகம் என்பதை நாம் போராடிப் பெறவேண்டியிருக்கிறது. நாடுகள் ஒவ்வொன்றும் பிரயத்தனப்பட்டுப் போராடியே ஜனநாயகத்தைப் பெற்றிருக்கின்றன. ஆனால் முதலாளித்துவம் அப்படியல்ல. முதலாளித்துவம் ஜனநாயகத்தை மறுக்கிறது. சுதந்தரத்தை மறுக்கிறது. உழைக்கும் மக்கள் (சார்டிஸ்டுகள்) பிரிட்டனில் அரசியல் சீர்திருத்தங்களுக்காகப் போராடியிருக்கிறார்கள். பெண்கள் வாக்குரிமைக்காகப் போராடியிருக்கிறார்கள். முதலாளித்துவம் இந்த அடிப்படை உரிமைகளைக்கூட மறுத்துள்ளது என்பதை நாம் மறக்கக்கூடாது. முதலாளித்துவமும் ஜனநாயகமும் ஒரே நாணயத்தின் இரு பக்கங்கள் என்று சொல்லப்படுவதை நிச்சயம் ஏற்கமுடியாது.

இன்றைய மீடியா

  • சினிமா நட்சத்திரங்கள் என்ன செய்கிறார்கள்? அவர்களுக்குப் பிடித்தது என்ன, பிடிக்காதது என்ன? சமீபத்தில் விவாகரத்து செய்தவர்கள் யார்? இது போன்ற முக்கிய விவரங்களை உள்ளடக்கிய சினிமா பத்திரிகைகள் வெளிவருவதில் எனக்குப் பிரச்னையில்லை. அதே போல்தான் விளையாட்டுகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து வெளியிடப்படும் பத்திரிகைகளும். யாருக்கு எதில் விருப்பமோ அதைத் தேடிப்பிடித்து காசு கொடுத்து வாங்கிகொள்வார்கள். ஆனால் எல்லாப் பத்திரிகைகளும் திரும்பத்திரும்ப இப்படிப்பட்ட விஷயங்களை அளிக்கவேண்டிய அவசியம் என்ன? சீரியஸ் ரிப்போர்டிங் இன்று குறைந்து வருகிறது.
  • பொதுவாகவே கனமான விஷயங்களைக் கொடுக்கவேண்டாம் என்றே பெரும்பாலான பத்திரிகைகள் நினைக்கின்றன. எதற்காக வாசகர்களைக் கஷ்டப்படுத்தவேண்டும் என்று நினைக்கிறார்கள் போலும்.
  • எதற்காக பல நிருபர்களை ஒரு நிறுவனம் பணியில் வைத்திருக்கிறது என்றே புரியவில்லை. எல்லாப் பத்திரிகைகளும் ஒரே கதையை ஒரே மாதிரியே சொல்கின்றன.
  • ஆழமாக விஷயங்கள் தெரிந்துகொள்ள விரும்புபவர்களுக்கான பத்திரிகையாக இன்றும் இருப்பது தி கார்டியன் போன்ற வெகு சில பத்திரிகைகள்தான். ஆனால் அதிலும்கூட இப்போது பல மாற்றங்கள் வந்தவிட்டன. ‘கொலைவெறிக் கதைகள்’ நிறைய வர ஆரம்பித்துவிட்டன. மக்கள் எதைத் தெரிந்துகொள்ளவேண்டுமோ அதை மட்டுமல்ல, எது அவர்களுக்குப் படிக்கப் பிடிக்குமோ அதையும் சேர்த்தே கொடுப்போம் என்று முடிவெடுத்துவிட்டார்கள் போல.
  • தி கார்டியனுக்கு ஒரு பாரம்பரியம் இருக்கிறது. செப்டெம்பர் 11 தாக்குதலைத் தொடர்ந்து மில்லியன் கணக்கில் அமெரிக்கர்கள் தி கார்டியன் இணையத்தை பார்வையிட்டார்கள். தம்மைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது, ஏன் தாக்கப்படுகிறோம் என்று அவர்களுக்குப் புரியவில்லை. அந்த நெருக்கடியான கணத்தில் அமெரிக்கப் பத்திரிகைகளை நாடி அவர்கள் செல்லவில்லை. அந்த அளவுக்கு கார்டியன்மீது நம்பிக்கை வைத்திருந்தார்கள். இவ்வளவு பேர் ஒரே சமயத்தில் இணையத்தில் தேடியதில் திக்குமுக்காடிப்போன கார்டியன் இணையத்தளம் தாற்காலிகமாக அப்போது செயலிழந்துவிட்டது.
  • டயானா இறந்துவிட்டார். நிச்சயம் இது ஒரு துன்பமான நிகழ்வுதான், சந்தேகமில்லை. இரு குழந்தைகளின் தாய் ஒருவர் திடீரென்று இறந்துபோனாலும் அது வருத்தம் தருவதாகத்தான் இருக்கும். ஆனால் மீடியா இந்தத் துக்கத்தை அத்தனை சாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. அத்தனை பத்திரிகைகளிலும் டயானா கவர் ஸ்டோரி. மாய்ந்து, மாய்ந்து டயானாவின் வாழ்வையும் மரணத்தையும் அலசி ஆராயத் தொடங்கினார்கள். உலகின் மாபெரும் பேரழிவு என்றார்கள். மரணம் நிகழ்ந்த சில ஆண்டுகளுக்கு ஒவ்வொரு நாளும் டயானா பற்றி தொடர்ந்து எழுதிக்கொண்டே இருந்தார்கள். அவர் படம் இடம்பெறாத பத்திரிகைகளே இல்லை. முக்கியத்துவம் வாய்ந்த எவ்வளவோ செய்திகளைப் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டு டயானாவை முன்னிறுத்தவேண்டிய அவசியம் என்ன?
  • எதையும் உடனுக்குடன் கொடு என்கிறது இணையம். சுடச்சுட செய்தி, சுடச்சுட கருத்து என்பதுதான் அதன் தாரக மந்திரம். சில விஷயங்களில் இதுவும் நமக்குத் தேவைதான். என்றாலும் பொறுமையாக விஷயத்தை உள்வாங்கி, ஆராய்ந்து அலசி எழுதப்படும் கட்டுரைகளே அதிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை.

எதிர்காலமும் நம்பிக்கையும்

  • இன்றுள்ள அரசியல் தலைவர்களிடம் ‘விஷன்’ இல்லை.
  • chavezஹியூகோ சாவேஸின் செயல்பாடுகள் நம்பிக்கையளிக்கும்படியாக இருக்கின்றன. வெனிசூலாவில் அவர் மேற்கொண்ட மாற்றங்கள் கண்கூடானவை. திட்டவட்டமாக முடிவெடுத்து சில மக்கள் நலன் சார்ந்த மாற்றங்களை ஏற்படுத்தியிருக்கிறார். ‘வெனிசூலாவில் இதற்கு முன்னால் கொள்ளையடித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். நாட்டின் எண்ணெய் வளம் அமெரிக்க முதலாளிகளால் உறிஞ்சப்பட்டு வந்தது. இனி அது தொடராது. எண்ணெய் வருவாய் இனி வெனிசூலா மக்களுக்காகச் செலவிடப்படும்’ என்று அறிவித்துவிட்டு அதன்படி நடந்துகொண்டவர் சாவேஸ். கல்வி, மருத்துவம், அடிப்படை கட்டுமானங்கள் என்று பல துறைகளில் வெனிசூலா முன்னேறியுள்ளது. (இன்னமும் முன்னேற வேண்டிய துறைகள் அநேகம் என்பது உண்மை).
  • மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு ஆட்சியைப் பிடித்த முதல் புரட்சியாளர் சாவேஸ். சாவேஸுக்கு எதிராக வெனிசூலாவில் மீடியா அவநம்பிக்கையுடன் செயல்பட்டது. சாவேஸின் முயற்சிகள் தோல்விடையும் என்று பத்திரிகைகள் எழுதின. ஆனால் அவற்றையெல்லாம் மீறி சாவேஸ் வெற்றிபெற்றார். மீண்டும் பத்திரிகை சுதந்தரத்தை இங்கே நினைத்துப் பார்க்கவேண்டியிருக்கிறது. சிலர் பத்திரிகைகள் வலிமையானவை, அவற்றைமீறி யாரும் எதையும் செய்யமுடியாது என்கிறார்கள். இதுவும் தவறுதான். இல்லாவிட்டால் சாவேஸ் வென்றிருக்கமுடியுமா?
  • எதிர்காலத்தில் புத்தகம் வழக்கொழிந்துவிடுமா என்று சிலர் கேட்கிறார்கள். அப்படி ஆகாது என்றே நினைக்கிறேன். நான் ஒரு பழமைவாதி. அதற்காக இணையத்தை நான் பயன்படுத்துவதில்லை என்பதல்ல விஷயம். அதுவும் முக்கியம்தான். ஆனாலும் கையில் எடுத்து வைத்து ஒரு விஷயத்தைப் படிப்பதையே நான் விரும்புகிறேன். உதாரணத்துக்கு, பத்திரிகையை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். எது தலைப்புச் செய்தியாக வந்திருக்கிறது, எதற்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறார்கள், அட்வர்டைஸ்மெண்ட் ஸ்பேஸ் எப்படி உபயோகப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது போன்ற விஷயங்களை அச்சில் காணவே நான் விரும்புகிறேன்.
  • இணையம் அச்சிடுவதை எளிமையாக்கிவிட்டிருக்கிறது. முன்பெல்லாம் ஒரு கட்டுரை எழுதினால் அதை நியூ யார்க் டைம்ஸுக்கோ அல்லது அப்படியொரு பத்திரிகைக்கோ அனுப்புவோம். அது பிரசுரமானால் சரி. ஆகாவிட்டால் அத்தோடு தொலைந்தது என்று விட்டுவிடுவோம். வேறு மாற்று இல்லை. ஆனால் இப்போதோ உங்களால் எதையும் சுயமாக இணையத்தில் பதிப்பிக்க முடியும். இந்த மாற்றத்தை வரவேற்கிறேன்.
  • கவுண்டர்பஞ்ச், சலோன் போன்ற இணையத்தளங்கள் பல காத்திரமான கட்டுரைகளைத் தாங்கி வருகின்றன. பிரிட்டன், அமெரிக்கா போன்ற இடங்களில் இப்படிப்பட்ட தளங்கள் இயங்குவதற்கு வாசகர்கள் பண உதவி அளிப்பது சகஜமானது.
  • ஒரு சில பெரிய நிறுவனங்கள் தவிர இப்போதெல்லாம் பத்திரிகையை மட்டுமே நம்பி யாரும் இயங்குவதில்லை. வேறு ஏதோ செய்கிறார்கள், அப்படியே ஓர் ஓரமாகப் பத்திரிகையையும் நடத்துகிறார்கள்.
  • ஒரு பத்திரிகையாளரின் கடமை என்ன? தான் கண்டதை, தனக்கு உண்மை என்று பட்டதை உண்மையாக எழுதவேண்டும். தனக்குப் பிடிக்காத அல்லது கருத்தளவில் தான் சாராத ஓரிடத்தில் இருந்து வரும் விஷயங்களையும்கூட உள்ளது உள்ளபடி பதிவு செய்யவேண்டும். எதிர்கருத்துக்கும் மாற்றுக்கருத்துக்கும் இடம் கொடுக்கவேண்டும். ரிப்போர்டிங்கில் சுயசரக்கு சேர்க்கக்கூடாது. விருப்பு வெறுப்பின்றி அரசியல் கட்சிகளின் சந்திப்புகள், ஊர்வலங்கள், தலைவர்களின் உரைகள் போன்றவற்றைப் பதிவு செய்யவேண்டும். பிற்பாடு அவற்றை மறுத்தோ அல்லது முற்றிலும் நிராகரித்தோ தனியாக எழுதலாம். தவறில்லை. ஆனால் முதலில் எதிர் கருத்தை உரிய முறையில் பிரசுரித்துவிடவேண்டும்.
  • மேற்கத்திய உலகமே செய்தித்துறையில் ஆதிக்கம் செலுத்திக்கொண்டிருக்கிறது. அவர்கள் முன்வைக்கும் செய்திகளுக்கு மாற்றான செய்திகள், அவர்கள் முன்வைக்கும் வாதங்களுக்கு மாற்றான வாதங்கள் முன்வைக்கப்படவேண்டும்.
  • அரசியல் அழுத்தங்கள் எதுவுமின்றி சுதந்தரமாக ஊடகம் செயல்படவேண்டும். இதில் ஏதேனும் விதிமீறல்கள் நிகழ்ந்தால், ஜனநாயகம் மறைந்துபோகிறது.

தாரிக் அலி : ஓர் அறிமுகம்

லாகூரில் பிறந்து வளர்ந்த தாரிக் அலி ஒரு பிரிட்டிஷ் பாகிஸ்தானிய எழுத்தாளர் ஆவார். தி கார்டியன், கவுண்டர்பஞ்ச், லண்டன் ரிவ்யூ ஆஃப் புக்ஸ் ஆகிய இதழ்களில் எழுதி வருகிறார். பாகிஸ்தான் அரசியல், அமெரிக்கா, லத்தின் அமெரிக்க அரசியல், பொலிவாரியப் புரட்சி, வரலாறு, இஸ்லாம், சமூகம் போன்ற பல துறைகளில் நூல்கள் எழுதியுள்ளார். பத்திரிகையாளர், நாவலாசிரியர், குறும்பட இயக்குநரும்கூட. இவரது தந்தை மஸார் அலி கான் நாத்திகவாதத்தையும் கம்யூனிசத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டவர். தாரிக் அலி இந்த இரண்டையும் தன் தந்தையிடம் இருந்தே கற்றிருக்கவேண்டும். இஸ்லாத்தை எதிர்த்து வாதிடவேண்டும் என்பதற்காகவே அந்த மதத்தின் அடிப்படைகளை தாரிக் அலியின் தந்தை அவருக்குக் கற்றுக்கொடுத்திருக்கிறார். பாகிஸ்தான் அரசியல் குறித்து தாரிக் அலி இள வயதிலேயே தீவிரமான விமரிசனக் கருத்துகள் கொண்டிருந்ததால் அங்கே இருப்பது ஆபத்து என்று கருதி பிரிட்டனுக்கு அனுப்பிவைக்கப்பட்டார்.

தாரிக் அலி தனது தொடக்கக்கால அரசியல் உணர்வுகள் குறித்தும் தனது நம்பிக்கைகள் உருபெற்ற கதையையும் ஒரு புத்தகமாக எழுதியிருக்கிறார். நீண்ட நாள்களாக அச்சில் இல்லாமல் இருந்து தற்போது வெளியிடப்பட்டிருக்கும் அந்தப் புத்தகத்தின் பெயர், Street Fighting Years. வியட்நாம் யுத்தத்துக்கு எதிராக ஹென்றி கிஸிஞ்சருடன் கலந்துரையாடல்களில் ஈடுபட்டபோது தாரிக் அலியின் பெயர் பரவலாக வெளியில் தெரிய ஆரம்பித்தது. அமெரிக்கா இன்று வரை போரிடுவதை நிறுத்திக்கொள்ளவில்லை. அமெரிக்காவை விமரிசிப்பதையும் தாரிக் அலி இன்றுவரை நிறுத்திக்கொள்ளவில்லை.

அறுபதுகளில் முளைவிட்ட நியூ லெஃப்ட் என்னும் அறிவியக்கத்தில் தாலிக் அலி தன்னை இணைத்துக்கொண்டார். நியூ லெஃப்ட் ரிவ்யூ இதழில் இணைந்து பணியாற்றினார். ஐஎம்ஜி என்று அழைக்கப்படும் இண்டர்நேஷனல் மார்க்ஸிட் க்ரூப் என்னும் ட்ராட்ஸ்கிய கட்சியில் சேர்ந்தார்.

மால்கம் எக்ஸ், ஜான் லெனன், ரெஜி டெப்ரே உள்ளிட்டோருடன் நேரடியாகப் பழகியிருக்கிறார் தாரிக் அலி. எட்வர்ட் செய்ட்டுடன் நீண்ட உரையாடல் நிகழ்த்தியிருக்கிறார். வரலாறு குறித்து திரைப்பட இயக்குநர் ஆலிவர் ஸ்டோனுடன் விவாதித்திருக்கிறார். இந்த இரு உரையாடல்களும் புத்தகங்களாக வெளிவந்துள்ளன.

அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்தையும் நியோ லிபரல் கொள்கைகளையும் தாரிக் அலி கடுமையாகச் சாடி வருகிறார். வெனிசூலாவில் நடைபெற்ற பொலிவாரியப் புரட்சியின்மீதும் அதை நிகழ்த்திய ஹியூகோ சாவேஸின்மீதும் தாரிக் அலிக்கு மிகுந்த மரியாதையும் நம்பிக்கையும் இருக்கிறது.

சில புத்தகங்கள்

Bush in Babylon  : ஜார்ஜ் புஷ் தலைமையில் 2003ல் நடைபெற்ற இராக் ஆக்கிரமிப்பு பற்றிய நூல். இராக் யுத்தம் தோல்வியில்தான் முடியும் என்றும் புதிதாக அமையும் பொம்மை அரசு நிச்சயம் கவிழும் என்றும் தாரிக் அலி இதில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

Clash of Fundamentalism  : செப்டெம்பர் 11 தாக்குதலின் வரலாற்றுப் பின்னணி. இஸ்லாத்தின் பின்னணி.

Pirates Of The Caribbean: Axis Of Hope  : லத்தின் அமெரிக்க அரசியல் வரலாறு. பொலிவியா, க்யூபா, வெனிசூலா மூன்றையும் முன்வைத்து.

The Obama Syndrome  : அமெரிக்க அதிபர் பராக் ஒபாமாவின் போர்கள்.

தாரிக் அலி : விக்கிபீடியா பக்கம்

தாரிக் அலி : இணையத்தளம்

0

மருதன்

எளிதில் கடக்க முடியாத கடந்தகாலம்

மறைக்கப்பட்ட இந்தியா / அத்தியாயம் 17

பிரிட்டிஷாரின் வருகை பலமுனைத் தாக்குதலாகவே இருந்திருக்கிறது. அவர்கள் அறிமுகப்படுத்திய நவீனத் தொழில்கள், உள்நோக்கம் கொண்ட அரசியல் முடிவுகள், சுரண்டலை அடிப்படையாகக் கொண்ட பொருளாதார அணுகுமுறை, கலாசாரக் குறுக்கீடு, சமூக அமைப்பை நுனிப்புல் மேய்ந்து ‘தீர்வு’களை முன்வைத்தது என எல்லாமே ஆயிரம் கரங்கள் கொண்ட, ஆயிரத்திலும் வெவ்வேறு ஆயுதங்களைக் கொண்ட, அரக்கனின் தாக்குதலாகவே இருந்திருக்கிறது. குடியேற்ற நாடுகளுக்கு உலகை ஆளப்பிறந்தவர்களின் அன்புப் பரிசாக அதுவே எல்லா இடங்களிலும் இருந்தும் வந்திருக்கிறது.

இந்தியாவின் பல்வேறு தொழில்கள் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதிக்கட்டத்தில் அழிந்துவிட்டன. அல்லது அழிவை நோக்கி வேகமாகச் சென்றுகொண்டிருந்தன. புதிய தொழில்களும் தேவையான அளவுக்கு வளரவில்லை. இதனால், விவசாயம் மீதான சார்பு பெருமளவுக்கு அதிகரித்தது. சுமார் 80 சதவிகிதம் பேர் விவசாயத்தை நம்பி வாழ வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. ஆனால், பிரிட்டிஷார் அதையும் விட்டுவைக்கவில்லை. கொழுத்த ஆடுகளை வெட்டு என்பதுதான் அவர்களுடைய அணுகுமுறை.

பிரிட்டிஷார் வருவதற்கு முன்புவரை தன்னிறைவு பெற்றிருந்த இந்திய விவசாயத்துறை பெரும் சரிவைச் சந்தித்தது. உணவுப் பயிர்களுக்குப் பதிலாக பணப்பயிர்களை நடும்படி விவசாயிகள் நிர்பந்திக்கப்பட்டனர். உற்பத்தித்திறனும் வெகுவாகக் குறைந்தது. உதாரணமாக செங்கப்பட்டுப் பகுதியில் 1788 வாக்கில் ஒரு ஹெக்டேருக்கு 2.5 டன் விளைச்சல் இருந்துவந்தது. ஒரு தலைமுறைக்குள் அது வெறும் 0.63 டன் ஆகக் குறைந்துவிட்டது.

அதோடு, விவசாயத்துக்கான வரியும் கண்மூடித்தனமாக வசூலிக்கப்பட்டது. கிழக்கிந்திய கம்பெனி மெட்ராஸில் முதன்முறையாக விதித்த நிலவரி நில உற்பத்தியில் 50% ஆக நிர்ணயிக்கப்பட்டது. காலப்போக்கில் இது தாறுமாறாக அதிகரிக்கவும் செய்தது.

இங்கிலாந்தில் நிலவரி ஐந்து முதல் 20 சதவிகிதமாக இருந்தது. 1793-க்கும் 1822-க்கும் இடையில் வங்காளத்தில் 90%மாகவும் வட இந்தியாவில் 80%க்கு மேலாகவும் இருந்தது.

வங்காளத்தின் கடைசி முகலாய ஆட்சியாளர் 1764-ல் 8,17,833 பவுண்ட் தொகையை நிலவருவாயாக ஈட்டினார். அதே பகுதியில் அடுத்த முப்பது வருடங்களுக்குள் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்கள் 26,80,000 பவுண்ட் தொகையை அதாவது மூன்று மடங்கு அதிகமான வரியை வசூலித்தனர்.

அதிக வரி விதிப்பால் மூன்றில் ஒரு பங்கு நிலம் விவசாயத்தில் இருந்து முடங்கிப்போனது. வங்காளத்தில் ஏற்பட்ட செயற்கைப் பஞ்சத்தில் ஏராளமானவர்கள் மடிந்தனர். கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் கவர்னர் ஜெனரலாக இருந்த வாரன் ஹேஸ்டிங்ஸ் 1772-ல் கம்பெனியின் இயக்குநர் குழுவுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதியிருந்தார். அதில், மூன்றில் ஒரு பங்கு மக்கள் மடிந்து விளைச்சல் குறைந்த பிறகும் 1768-ஐ விட 1771-ல் வரி வருவாய் அதிகமாக இருந்திருக்கிறது. அதற்கு தாங்கள் வரி வசூலிப்பதில் எடுத்த கடுமையான நடவடிக்கைகளே காரணம் என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

பிரிட்டிஷ் காலத்தில் வகுக்கப்பட்ட வர்த்தகக் கொள்கை முழுக்க முழுக்க அவர்களுடைய நலனை மட்டுமே கருத்தில் கொண்டிருந்தது. 1815-ம் ஆண்டில் இந்தியாவில் இருந்து ஏற்றுமதி செய்யப்பட்ட பருத்திப் பொருட்களின் மதிப்பு 1,00,000 பவுண்டாக இருந்தது. இங்கிலாந்தில் இருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்ட பருத்திப் பொருட்களின் மதிப்பு 26,300 பவுண்டாக இருந்தது.  ஆனால், 1832-ல் இறக்குமதி 4,00,000 பவுண்ட்களைத் தாண்டியது. இதனால், இந்திய உற்பத்தித் துறை பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டது. 1813-ல் கல்கத்தா துறைமுகத்தில் இருந்து பிரிட்டனுக்கு 20,00,000 பவுண்ட் பருத்தி துணிகள் ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டன. அந்த நிலைமை தலைகீழாக மாறி 1830-ல் பிரிட்டனில் இருந்து அதே அளவு ஜவுளிப் பொருட்கள் கல்கத்தாவுக்கு பிரிட்டனின் இருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்டது.

இந்திய-பிரிட்டிஷ் வர்த்தகம் மட்டுமல்லாமல் இந்தியா பிறநாடுகளுடன் செய்துவந்த வர்த்தகமும் பாதிக்கப்பட்டது. 1800-க்கும் பிறகு அமெரிக்கா, டென்மார்க், போர்ர்சுகல், அரபு நாடுகளுக்கான இந்திய ஏற்றுமதி வெகுவாகக் குறைந்தது.

இந்தியாவின் நிகர வருவாயில் பாதிக்கு மேல் பிரிட்டனுக்குக் கடத்தப்பட்டன. கோஹினூர் வைரம் மட்டுமல்லாமல் வேறு பல விலை மதிப்பில்லா கற்களும் கொண்டுசெல்லப்பட்டன. மொகலாய சக்ரவர்த்திக்குச் சொந்தமான கோல்கொண்டா சுரங்கத்தில் இருந்து எடுத்த 410 காரட் எடையுள்ள ஒரு வைரத்தை அப்போது சென்னையின் கவர்னராக இருந்த தாமஸ் பிட் வாங்கிக்கொண்டார். அவர் அதை சொந்தமாக்கிக்கொண்டதால் அதன் பிறகு அது பிட் வைரம் என்றே பெயரிடப்பட்டது. அந்தக் காலத்திலேயே 1,25,000 பவுண்டுக்கு மதிப்பிடப்பட்டது.

இந்தியாவில் கொள்ளையடித்ததை எல்லாம் இங்கிலாந்துக்குப் பாதுகாப்பாகக் கொண்டுவரவேண்டி, தன் சொத்துகளையெல்லாம் வைரங்களாக மாற்றினார் ராபர்ட் கிளைவ். இதுபோல விலையுயர்ந்த கற்களையெல்லாம் எடுத்துச் சென்றதாலும், இந்தியாவிலிருந்து மூலப் பொருட்களை பிரிட்டனுக்கு எடுத்துச் சென்று, அவற்றிலிருந்து பொருள்களைத் தயாரித்து, இந்தியாவில் அதிக விலைக்கு விற்று சுதேசி தொழிற்சாலைகளை அழித்ததாலும் 1747ல் இருந்து 1947க்குள் பிரிட்டனின் தனி நபர் வருமானம் 347 விழுக்காடு அதிகரித்தது. அதே காலத்தில், இந்தியாவின் தனி நபர் வருமானம் கேவலம் 14 விழுக்காடுதான் அதிகரித்தது.

வருடா வருடம் இந்தியாவில் இருந்து ஒன்றரை மில்லியன் பவுண்டுக்கு அதிகமான தொகை பிரிட்டனுக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டது. அந்தத்தொகை கிழக்கிந்திய கம்பெனி இருந்தவரை அதன் லாபமாக அதன் பங்குதாரர்களுக்குச் சென்றது. அதன் பிறகு பிரிட்டிஷ் அரச நிர்வாகம், அதிகாரிகள், ராணுவ படைக்கான செலவு, தொழில் புரட்சிக்கான மூலதனம் என பலவகைகளில் பயன்படுத்தப்பட்டது.

இந்தச் சுரண்டல்கள் பிரிட்டிஷ் மக்களுக்கே பெரும் அவமானமாகப்பட்டதால்தான் சரித்திர சின்னங்களுக்குப் பெரும் முக்கியத்துவம் தரும் பிரிட்டிஷார் கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் தலைமைக் கட்டடத்தையோ ராபர் கிளைவ் போன்றவர்களின் மாளிகைகளையோ தங்களுடைய பெருமைக்குரிய சின்னங்களாக மதித்துப் போற்றுவதில்லை. அடியாழத்தில் தாம் செய்த கொடூரச்செயல்களின் அடையாளமாகவே அவை தோன்றுவதால் ஒருவித விலகலையே கடைப்பிடித்துவருகின்றனர். நவீன உலகில் ஒப்பீட்டளவில் மேலான ஜனநாயகச் சிந்தனைகளுடன் வாழ்ந்துவரும் அவர்களுக்கு அந்தக் கடந்த காலம் தவிர்த்திருக்க வேண்டிய பெரும் பிழையாக, ஒரு கொடுங்கனவாகவே தோன்றுகிறது போலும். நம்மவர்களுக்குத்தான் அது இன்னும் வேண்டிய அளவுக்கு உரைத்திருக்கவில்லை.

0