இந்திய தேசியவாதம் : ஓர் அறிமுகம்

நவீன இந்திய வரலாறு / அத்தியாயம் 6

RBதேசியவாதம் குறித்து விரிவாக ஆராய்ந்துள்ள எரிக் ஹாப்ஸ்பாம், இது ஒரு நவீன கருத்தாக்கம் என்றும் ஐரோப்பாவே அதன் பிறப்பிடம் என்றும் குறிப்பிடுகிறார். 18ம் நூற்றாண்டு முடிவில் குறிப்பாக, 1789 மற்றும் 1848 ஆண்டுகளுக்கு இடையிலான காலகட்டத்தில் இந்தக் கருத்தாக்கம் உதயமானது என்கிறார் ஹாப்ஸ்பாம். அறிவொளி தத்துவங்களால் உந்தப்பட்டு 1789ம் ஆண்டு நடைபெற்ற பிரெஞ்சுப் புரட்சி அரசியல் மற்றும் சிந்தாந்தத் தளங்களில் பெரும் மாற்றங்களை ஏற்படுத்தியது. ஜனநாயகம், தேசியவாதம், லிபரலிசம் ஆகிய சிந்தனைகள் அரும்பி, பரவவும் தொடங்கின. மற்றொரு பக்கம் தொழில்புரட்சியின் விளைவாக நவீன தொழில்நுட்பம், அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகள் ஆகியவை வளர்ச்சிபெற்றன. இரட்டைப் புரட்சி என்று இதனை அழைக்கிறார் ஹாப்ஸ்பாம்.

பிரெஞ்சுப் புரட்சிக்குப் பிறகு ஐரோப்பாவின் ஆதார சக்தியாக தேசியவாதம் மாறிப்போனது. ஒரு குறிப்பிட்ட நிலப்பரப்பில் வசிக்கும் மக்கள் தங்களுக்கிடையில் உள்ள கலாசார, மொழி ஒற்றுமையை அங்கீகரித்து ஒரே தேசமாக அணிதிரளத் தொடங்கினர். தேசிய அடையாளத்தின் முக்கியத்துவத்தை ஐரோப்பா உணரத் தொடங்கியது. சொந்த நாட்டின்மீதான பற்று மக்களை ஒன்றிணைத்தது நல்ல அம்சம்தான். ஆனால் இதே தேசியவாதம் காலனியாதிக்கத்தையும் ஐரோப்பாவையும் தோற்றுவித்தது. இதற்கும் நாட்டுப்பற்றே ஆதாரமான சக்தியாகஇருந்தது.

ஐரோப்பிய தேசியவாதத்துக்கும் இந்திய தேசியவாதத்துக்கும் இடையில் சில வேறுபாடுகள் உள்ளன என்கிறார் பிபன் சந்திரா. நிலப்பிரபுத்துவம் உடைந்து முதலாளித்துவம் தோன்றும்போது ஐரோப்பாவில் தேசங்கள் உருவாயின. அல்லது, நவீன தொழில்மயமாக்கலோடு இணைந்து உருவாயின. அந்த வகையில் ஐரோப்பிய தேசியவாதம் என்பது ஒரு பூர்ஷ்வா கருத்தியலாக இருந்தது. பல சமயங்களில் முடியாட்சியின் ஆதரவும் அதற்குக் கிடைத்தது. ஐரோப்பிய தேசியவாதம் இனம் சார்ந்ததாக இருந்தது. மொழி, கலாசாரம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் மக்கள் ஒன்றுதிரண்டனர். அல்லது, 19ம் நூற்றாண்டில் நடந்ததைப்போல் பாசிசம், நாசிசம் என்னும் தேசவெறி கொள்கையாக உரு திரியலாம். ஜெர்மனியும் ஜப்பானும் இத்தாலியும் தேசியவாதத்தின் கோர வடிவங்களை நமக்குச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

இந்தியாவிலும் பிற காலனிகளிலும் (அரை காலனிகளிலும்) தேசியவாதம் காலனியாதிக்க எதிர்ப்பாக வெளிப்பட்டது. சீனாவில் நடந்ததும் இதுதான். ஜப்பானில் முதலில் காலனி எதிர்ப்பாகத் தொடங்கி பிறகு ஜிங்கோயிசமாக மாறிப்போனது. சீனாவுக்கும் இந்தியாவுக்கும்இடையிலான ஒரு வேறுபாட்டை பிபன் சந்திரா சுட்டிக்காட்டுகிறார். இந்திய மக்கள் ஒரு தேசமாகத் திரண்டபோது இந்திய தேசம் என்று அந்த வரலாற்று நிகழ்வை அழைத்தனர். சீனர்கள் தேசம் என்னும் பதத்தைப் பயன்படுத்தவில்லை; தங்கள் தேச உணர்வை சீன மக்கள் என்னும் பதத்தில் வெளிப்படுத்தினார்கள். இந்தியாவுக்கு இந்த உணர்வு ஏற்பட்டது தேசியவாதம் 19ம் நூற்றாண்டின் விளைவு என்பதால் அந்தக் காலகட்டத்துப் பெயரான தேசியம் என்பதை அது இணைத்துக்கொண்டது.

இந்திய தேசியம் பற்றி நிலவிவரும் இரண்டு சிந்தனைப் போக்குகளை பிபன் சந்திரா சுட்டிக்காட்டி இரண்டையும் மறுதலிக்கிறார். முதல் பிரிவினர் இந்தியா என்றொரு தேசம் 19ம் நூற்றாண்டில் உருவாகவில்லை என்றும் இனி அது சாத்தியமும் இல்லை என்றும் வாதிட்டனர். இவர்களைப் பொருத்தவரை படித்த, மேல்தட்ட வர்க்கத்தினரின் நலன்களே இந்திய தேசியமாக முன்மொழியப்பட்டது. பிரிட்டிஷ் வர்த்தக நலன்களுக்கு எதிராகத் தங்கள் நலன்களை முன்னிறுத்தி இவர்கள் மேற்கொண்ட போராட்டமே தேசியவாதப் போராட்டமாக அறியப்படுகிறது. இரண்டாவது பிரிவினர் இந்திய தேசியம் என்பது 19ம் நூற்றாண்டு சிந்தனை அல்ல; இந்திய நாகரிகம் எவ்வளவு பழைமையானதோ அவ்வளவு பழைமையானது இந்திய தேசியமும் என்று நிறுவ முயல்கின்றனர்.

இந்திய தேசியம் என்பது ஐரோப்பிய தேசியம் அல்ல. அது மேல்தட்டுப் பிரிவனரின் முழக்கமும் அல்ல. வேத காலத்திலேயே தோன்றிவிட்ட ஓர் உணர்வும் அல்ல. ஒரே மதம், ஒரே கலாசாரம், ஒரே மொழி, ஒரே ரத்த உறவு ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் இந்திய தேசியம் உருவாகவில்லை. நவீன தொழில்மயமாக்கல், முதலாளித்துவத்தின் தோற்றம் ஆகியவற்றோடு இந்திய தேசியத்தின் தோற்றத்தைத் தொடர்புபடுத்தமுடியாது. இந்திய தேசம், இந்திய தேசியவாதம் ஆகியவை காலனியாதிக்கத்தின் தாக்கத்தால் நேரடியாக எழுச்சிபெற்றன. சுதந்தரத்துக்காக நடத்தப்பட்ட காலனியாதிக்க எதிர்ப்புப் போராட்டத்தில் இருந்து தேசியவாதம் கிளர்ந்தெழுந்தது.

இந்திய தேசம், தேசியவாதம் இரண்டுமே வரலாற்றின் விளைவுகள் என்கிறார் பிபன் சந்திரா. இந்திய மக்களின் பொருளாதார, அரசியல், சமூக மற்றும் சிந்தாந்த வளர்ச்சியை ஆராய்வதன்மூலம் இந்திய தேசியத்தின் பரிணாம வளர்ச்சியை நம்மால் புரிந்துகொள்ளமுடியும். 19ம் நூற்றாண்டு தொடங்கி இந்தியாவில் அகநிலையிலும் புறநிலையிலும் தேசக் கட்டுமானம் தொடங்கிவிட்டது. பல்வேறு அரசியல், சமூக, பொருளாதார மற்றும் கலாசார சக்திகள் ஒன்றிணைந்து, ஒன்றுடன் ஒன்று வினை புரிந்து இந்திய மக்களிடையே ஒற்றுமை உணர்வை உண்டாக்கியது. தங்களுடைய நலன்கள் ஒன்றுபட்டிருந்ததையும் காலனிய ஆக்கிரமிப்பை எதிர்க்கவேண்டி அனைவரும் ஒன்றிணையவேண்டிருந்ததையும் இந்தியர்கள் உணர்ந்திருந்தனர் என்கிறார் பிபன் சந்திரா. இந்திய தேசியவாதம் அல்ல, காலனியாதிக்கமே இந்திய மக்களை ஒன்றுபடுத்தியது. காலனியாதிக்கமே அவர்களுக்குள் ஒரு பிணைப்பை ஏற்படுத்தியது. காலனியாதிக்கத்துக்கும் இந்தியர்களின் நலன்களுக்கும் இடையில் தீர்க்கமுடியாத முரண்பாடு ஏற்பட்டபோது அந்த எதிர்ப்புணர்வு தேசியவாதமாக மாறியது.

இந்திய மக்கள் காலனியாதிக்கத்துக்கு எதிராகத் திரண்டது உண்மை என்றால் அவர்களுடைய தேசியவாதமும் உண்மைதான் என்கிறார் பிபன் சந்திரா. காலனியாதிக்கத்துடனான முரண்பாடு சாதி, வர்க்கம், பிரதேசம், மதம், மொழி ஆகியவற்றைக் கடந்துசென்ற காரணத்தால் தேசிய விடுதலைப் போராட்டம்இந்தியா எங்கும் பரவிப் படர்ந்தது. அனைவருக்கும் ஒரு பொது எதிரி இருந்ததால் எதிர்ப்பு ஒருமுகப்படுத்தப்பட்டது. ஆக்கிரமிப்பு பொதுவானது என்னும் ஒரு காரணமே போதும்; அதனை எதிர்க்கவேண்டும் என்னும் விருப்பம் பிறந்துவிடும் என்று நேருவும் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

தனது வாதத்தை அழுத்தமாக நிறுவ, பிபன் சந்திரா ஒரு கற்பனை ஒப்பீட்டை நிகழ்த்துகிறார். ஒருவேளை இந்தியா முழுமையாக ஒரே காலனியாக பிரிட்டனால் ஆளப்படாமல் வெவ்வேறு காலனிய சக்திகளால் தனித்தனிப் பிரதேசமாகப் பிரிக்கப்பட்டு ஆளப்பட்டிருந்தால் என்ன ஆகியிருக்கும்? தனித்தனியே அல்லவா எதிர்ப்புச் சக்திகள் பிரதேச வாரியாகத் தோன்றியிருக்கும்? விடுதலைப் போராட்ட உணர்வும் தேசியவாத உணர்வும் சிதறடிக்கப்பட்டிருக்கும் அல்லவா? பொது எதிரி இல்லாததால் பொது எதிர்ப்புணர்வும் இல்லாமல் போகியிருக்கும் அல்லவா? இந்தியா என்றொரு தேசம் உருவாகாமல் போகியிருக்கவே வாய்ப்புகள் அதிகம், இல்லையா?
லத்தின் அமெரிக்காவை உதாரணத்துக்குக் கொண்டு வருகிறார் பிபன் சந்திரா.

ஸ்பெயின் லத்தின் அமெரிக்காவைக் கைப்பற்றி தனது ஆட்சியின் கீழ் கொண்டுவந்தது. ஆனால் மேலே குறிப்பிட்டதைப் போல் தனித்தனி காலனிகளாக உடைத்து லத்தின் அமெரிக்காவை ஆட்சி செய்தது. அதனால் ஒரே மொழி பேசும் மக்கள் இருந்தும், ஒரே மதத்தை அவர்கள் கடைபிடித்தபோதும், ஒரே கலாசாரத்தைப் பின்பற்றியபோதும் லத்தின் அமெரிக்கா என்றொரு தேசமோ லத்தின் அமெரிக்க தேசியவாதம் என்றொரு உணர்வோ அங்கே உருவாகவில்லை. எதிர்ப்புகள் சிதறிப்போனது. தனித்தனியே தேசியப் போராட்டங்கள் நடத்தப்பட்டன. தனித்தனியே விடுதலைக்கான பாதைகள் ஆராயப்பட்டன. மக்கள் தனித்தனியே தங்களுக்குள் திரண்டனர். இந்தியாவில் அப்படி நேராமல் போனதற்குக் காரணம் ஒரே காலனியாக அதனை பிரிட்டன் பாவித்ததுதான்.

இந்தியாவைப்போலவே இந்தோனேஷியாவும் நீண்டகாலம் ஒரே அந்நிய ஆதிக்கத்தின் கீழ் (டச்சு) இருந்ததால் அங்கும் தேசிய விடுதலைப் போராட்டம் காலனியாதிக்க எதிர்ப்புப் போராட்டமாக மலர்ந்து மக்களை ஒன்றுதிரட்டியது. இந்தோனேஷியா என்னும் தேசம் ஒன்றும் உருவானது. ஆனால் பிரெஞ்சு ஆதிக்கத்தின் கீழ் இருந்து இந்தோ சீனா ஒரே தேசியமாகத் திரளவில்லை. வியட்நாம், கம்பூச்சியா, லாவோஸ் என்னும் மூன்று பிரதேசங்கள் தனித்தனியே தங்கள் காலனிய எதிர்ப்பை முன்வைத்துப் போராடி மூன்று நாடுகளைத் தோற்றுவித்தன. விடுதலைக்குப் பிறகு இந்த மூன்றும் ஒன்றையொன்று எதிர்க்கத் தொடங்கியதும் வரலாறே. சோவியத் யூனியனில் ஜார் ஆட்சிக்கு எதிரான போராட்டம் எல்லாப் பகுதிகளிலும் ஒன்றுபோல் இருக்கவில்லை. ஜார் ரஷ்யா பல்வேறு தேசியங்களின் சிறைச்சாலையாக இருந்து என்று லெனின் சுட்டிக்காட்டியிருந்ததை அலசும் பிபன் சந்திரா, சோவியத் யூனியன் பின்னாள்களில் சிதறிப்போனதற்கு ஒன்றுபட்ட தேசிய உணர்வு ஏற்படாததே ஒரு காரணம் என்கிறார். தேசிய உணர்வு, போராட்டத்தைத் தூண்டிவிடுகிறது. போராட்டம், மக்களிடையே புரிதல் உணர்வை உண்டாக்குகிறது. இந்த இரண்டும் ஒன்றோடொன்று தொடர்பு கொண்டவை; இந்த இரண்டுக்கும் இடையில் இயங்கியல் உறவு உள்ளது என்கிறார் பிபன் சந்திரா.

பிரிட்டிஷ் ஆட்சி இந்திய நிலப்பரப்பு முழுவதையும் ஒரே அரசியல் மற்றும் நிர்வாகமுறையின்கீழ் கொண்டுவந்தது. ஆட்சிசெய்வதற்கு வசதியாக இருந்த இந்த ஏற்பாடு வெவ்வேறு பிரதேசங்களில் வசித்த மக்களை ஒரே பக்கத்தில் திரட்டவும் உதவியது. கிராமப்புறங்கள், மூலை முடுக்குகள், நகரங்கள் எதுவும் இதிலிருந்து தப்பவில்லை. நவீன போக்குவரத்து வசதியும் புதிய சாலைகளும் மோட்டார் வாகன வசதிகளும் புவியியல் ரீதியாக சிதறிக்கிடந்த மக்களை ஒன்றுபடுத்தியது. நவீன தொழிற்சாலைகளும் குறிப்பிடத்தக்க பங்களிப்பை நிகழ்த்தின. பெரும்பாலான இந்த நடுத்தர ஆலைகள் பிரதேச எல்லைகளைக் கடந்து அனைத்திந்திய அளவில் இயங்கின. புதிய சமூக வர்க்கங்கள் உருவாயின. முதலாளிகள், தொழிலாளர்கள் இருவருமே அனைத்திந்திய தன்மை கொண்டிருந்தனர் என்கிறார் பிபன் சந்திரா. அனைத்திந்திய தொழிற்சங்கம் (ஏஐடியுசி), ஃபெட்ரேஷன் ஆஃப் இந்தியன் சாம்பர்ஸ் ஆஃப் காமர்ஸ் அண்ட் இண்டஸ்ட்ரீஸ் (எஃப்ஐசிசிஐ) இரண்டுமே 1920களில் நிறுவப்பட்டன. இந்த இரண்டுமே இந்தியா தழுவிய அளவில் இயங்கியதோடு தேசியவாதத்தன்மையும் கொண்டிருந்தன. மதம், பிரதேசம், மொழி, சாதி ஆகியவற்றைக் கடந்தும் செயல்பட்டன. இன்னும் சொல்லப்போனால் இந்த இரண்டும் இந்திய தேசிய காங்கிரஸின் பிரதிபிம்பகளாக இருந்தன என்கிறார் பிபன் சந்திரா.

இந்திய தேசிய உணர்வை ஊட்டியதில் அறிவுஜீவிகளின் பங்களிப்பையும் பிபன் சந்திரா பதிவு செய்துள்ளார். தொடக்கத்தில் ஆடம் ஸ்மித், ஜெரமி பெந்தம், ஜான் ஸ்டூவர்ட் மில் போல் காலனியாதிக்கம் வளர்ச்சியையே கொண்டுவரும் என்று படித்த, இந்திய அறிவுஜீவிகள் முதலில் நம்பினாலும் பின்னாள்களில் தங்கள் எண்ணத்தை அவர்கள் மாற்றிக்கொண்டனர் என்கிறார் இவர். சமூக யதார்த்தத்தைக் கண்டதும் 1870களில் இந்த மனமாற்றம் ஏற்பட்டது. அதைத் தொடர்ந்து அறிவுஜீவிகள் காலனியாதிக்கக் கொள்கைகளை மக்களிடையே அம்பலப்படுத்தி விமரிசிக்கத் தொடங்கினர். அப்போது இவர்கள் தேசியவாத அறிவுஜீவிகளாக மாற்றம் கண்டனர். மக்களின் சிந்தனைகளை இவர்கள் ஆக்கிரமிக்கத் தொடங்கினர். தேசத்தின் பிரதிநிதிகளாக அறிவுஜீவிகள் தங்களை உணர்ந்த தருணமும் இதுவே. அதாவது, தேசம் என்றொன்று உருவாவதற்கு முன்பே அதனை இவர்கள் உருவகப்படுத்திக்கொண்டு அதன் அடிப்படையில் சிந்திக்கவும் மக்களை ஒன்றுதிரட்டவும் தொடங்கினர்.

எங்கள் மொழியில் நேஷன் என்னும் ஆங்கில வார்த்தைக்கு இணையான ஒரு பதமே இல்லை என்று 1916ம் ஆண்டு பிபின் சந்திர பால் எழுதினார். இந்தி மொழியில் உள்ள தேஸ், பர்தேஸ் ஆகிய வார்த்தைகள்கூட அருகில் உள்ள பிரதேசங்களையே குறித்தன. தனியொரு தேசத்தை அல்ல. 1866ம் ஆண்டு நேடிவ் ஒப்பீனியன் என்னும் பத்திரிகை பின்வருமாறு குறிப்பிட்டது. தற்போதுள்ள நிலையில் மராத்தியர்கள், குஜராத்திகள், பெங்காலிகள் என்று பலரும் தங்களைத் தனித்தனி பிரிவினராகவே கருதுகின்றனர். ஒரு முழு தேசத்தின் பகுதிகளாக அல்ல. 19ம் நூற்றாண்டின் இறுதியில்கூட ஒரியாவில் இருந்தவர்கள் வங்காளர்களையும் பிகாரிகளையும் அயல்நாட்டவர்களாவே கண்டனர். 1926ம் ஆண்டு நேரு இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார். ‘இந்தியாவின் இலக்கியம், வரலாறு, மத ரீதியலான பாரம்பரியம் அனைத்தும் தொடக்க காலத்தில் இருந்தே இந்திய ஒற்றுமையைப் போதித்து வந்துள்ளன. ஆனால் அரசியல் ரீதியில் தேசம் என்றொரு கருத்தாக்கத்தை இவை உருவாக்கவில்லை.மேற்கிலேயே இது ஒரு சமீபத்திய வரவுதான்.’

இந்திய தேசிய காங்கிரஸின் செயல்பாடுகளை 1896ம் ஆண்டு விவேகானந்தர் இவ்வாறு மதிப்பிடுகிறார். ‘இது மிக முக்கியமான இயக்கம்; இதனை இதயப்பூர்வமாக வரவேற்கிறேன். வெவ்வேறான இனங்களைக் கொண்டிருக்கும் இந்தியாவில் இருந்து ஒரு தேசம் உருவாக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. இந்த வெவ்வேறு இனங்கள் ஐரேப்பாவில் உள்ள வெவ்வேறு விதமான மக்களையே நினைவுபடுத்துகிறார்கள்.’

1902ல் பிபின் சந்திர பால் இந்தியாவை புதிய இந்தியா என்றும் இந்தியர்களை புதிய மக்கள் என்றும் தொடர்ச்சியாக அழைத்தார். புதிய இந்திய தேசத்தில் இந்துக்கள், முகம்மதியர்கள், பார்சிகள், கிறிஸ்தவர்கள், சமூகப் பரிணான வளர்ச்சியில் ஆரம்பக் கட்டத்தில் இருக்கும் ஆதிவாசிகள் அனைவரும் முக்கிய உறுப்பினர்களாக இருப்பார்கள் என்று அவர் கனவு கண்டார். இந்தியா என்பது வெறும் புவியியல் பரப்பை மட்டும் குறிக்கவில்லை; தனித்துவமான ஒரு தேசமாக அது உருவாகிக்கொண்டிருக்கிறது என்று1908ம் ஆண்டு லாலா லஜபதி ராய் எழுதினார். ஒரு தேசமாக உருவாக என்னென்ன தடைகள் இருக்கின்றன என்பதைக் கண்டறிந்து அவற்றுக்குத் தீர்வு காணவேண்டியது அவசியம் என்று 1909ம் ஆண்டு அரவிந்த கோஷ் எழுதினார்.

இந்த மேற்கோள்கள் தெளிவாக உணர்த்தும் உண்மை இதுதான். பொதுவான வரலாறு, கலாசாரம், புவியியல் ஆகியவை இருந்தபோதும், இந்தியா என்றொரு தேசம் உருவாகியிருக்கவில்லை என்பதை இந்திய தேசியவாதிகள் உணர்ந்திருந்தனர். ஆனால் அந்தத் தேசிய கருத்தாக்கம் உருவாவதற்கு வாய்ப்பே இல்லை என்று பிரிட்டிஷ் காலனியாதிக்கவாதிகளைப்போல் அவர்கள் நம்பவில்லை. வரலாற்றுச் சக்திகள் ஒன்றிணைந்துகொண்டிருக்கின்றன; நம் கண்முன்னால் இந்தியா ஒரு தேசமாக உருவாகிக்கொண்டிருக்கிறது என்று அவர்கள் நம்பினர். பிளவுகள், வேறுபாடுகள், குறைபாடுகள், சமமற்ற நிலை, குழப்பங்கள், இக்கட்டுகள் அனைத்தையும்மீறி ஒன்றுபட்ட ஒரு தேசம் பிறப்பெடுக்கும் என்று அவர்கள் எதிர்பார்த்தனர்.

0

காலனியத்தை நியாயப்படுத்தமுடியுமா?

அத்தியாயம் 3

Bild 6
இங்கிலாந்து  ஆட்சி இந்தியாவுக்கு ஒரு வரப்பிரசாதமாக அமைந்தது என்னும் வாதத்தை மறுக்க பிபன் சந்திரா இங்கிலாந்தின் வரவுக்கு முந்தைய இந்தியாவை ஆராய்ந்து சில நிரூபணங்களை அளிக்கிறார். பிரிட்டனின் வரவுக்கு முந்தைய பதினெட்டாம் நூற்றாண்டு இந்தியா வளர்ச்சி அடையாமல் இருந்தது என்பது உண்மை. ஆனால் நிச்சயம் அது வளர்ச்சி குன்றிய நிலையில் இல்லை. உலக அளவில் வேறு பல நாடுகளைவிட இந்தியா குறைவாக வளர்ந்திருக்கவில்லை. இன்னும் சொல்லப்போனால் மற்ற நாடுகளைவிட இந்தியாஅதிக அளவில் வளர்ச்சியடைந்திருந்தது. ‘உலக வளர்ச்சியின் பெரும்பகுதி 18ம் நூற்றாண்டுக்குப் பின்னரே, குறிப்பாக 1850க்குப் பிறகே நிகழ்ந்தது. உண்மையில் முகலாய இந்தியாவுக்கும் தொழில்மயமத்துக்கு முந்தைய ஐரோப்பாவுக்கும், ஜப்பானுக்கும் இடையில் அதிக இடைவெளி இருக்கவில்லை. காலனிய ஆட்சியில்தான் அதன் விளைவாக இந்தியா சமகாலச் சூழலில் வளர்ச்சி குன்றியதாக ஆனது.’

காலனியம் ஏற்பட்ட பிறகே இந்தியாவின் வளர்ச்சி குன்றத் தொடங்கியது என்கிறார் பிபன் சந்திரா. ‘1750ம் ஆண்டிலிருந்து நீடித்த இந்தியாவின் காலனியத்தின் நீண்ட வரலாற்றின் அடிப்படையான அம்சம் இந்தியாவில் உற்பத்தி செய்யப்பட்ட சமூக உபரியை பிரிட்டிஷார் தன் வசப்படுத்திக்கொண்டதாகும். உபரியை எடுத்துச்செல்லும் வடிவங்கள் காலனியத்தின் வெவ்வேறு கட்டங்களில் மாற்றத்துக்கு உள்ளாகிக்கொண்டே இருந்தன. அவை : நேரடியாக எடுத்துக்கொள்வது, தங்களது ஆட்களை அதற்காக வேலைக்கு அமர்த்துவது, சமமற்ற பரிவர்த்தனை (அதிக மதிப்புள்ள பொருள்களைக் குறைந்த விலை கொடுத்து எடுத்துக்கொள்வது), தொழில் முதலாளித்துவத்தின் லாபம், பொதுக் கடன்கள் மீதான வட்டி போன்ற வடிவங்கள். ஆனால் உபரியை எடுத்துக்கொள்வது நிலையானதாகவும், அடிப்படையாகவும் இருந்தது. ஆனாலும் பல மாற்றங்கள் இருந்தன. அவற்றில் சில ஆக்கப்பூர்வமானவையாகவும் இருந்தன. எடுத்துக்காட்டாக ரயில் பாதைகள். ஆனால் இந்த மாற்றங்கள் காலனியக் கட்டமைப்பின் பகுதிகளாகவே வந்தன. ஆதலால் வளர்ச்சியைக் குன்றச் செய்யும் போக்கின் ஒரு பகுதியாகவே வந்தன.’

1757 தொடங்கி 1947 வரை இங்கிலாந்து இந்தியாவில் இருந்து திரட்டிய செல்வத்தின் மதிப்பு (உபரி மதிப்பு) எவ்வளவு இருக்கும்? அதை அளவிடுவது சாத்தியமா? சில வரலாற்றாசிரியர்களும் பொருளாதார நிபுணர்களும் இத்தகைய ஆய்வுகளை மேற்கொண்டனர். ஆனால் அவர்கள் வந்தடையும் மதிப்பீட்டில் வேறுபாடுகள் உள்ளன. இந்தியாவின் நிகர வருவாயில் ஏறக்குறைய ஒரு பாதி என்கிறார் ஆர்.சி. தத். இந்தியாவின் மொத்த தேசிய வருமானத்தில் 6 சதவிகிதம் என்கிறார் ஜி.வி. ஜோஷி. இதையெல்லாம்விட மிதமாகவும்  அதிகமாகவும் மதிப்பிடுபவர்களும் உள்ளனர். இர்ஃபான் ஹபீப் அளிக்கும் தகவல்களின்படி 1783 தொடகி 1792 வரை தேசிய வருமானத்தில் 9 சதவிகிதத்தை இங்கிலாந்து இந்தியாவிடம் இருந்து திரட்டிக்கொண்டது. 1834 முதல் 1857 வரை ஆண்டுக்குச் சராசரியாக 6.3 மில்லியன் பவுண்ட் உபரி இந்தியாவில் இருந்து வெளியேறியது என்கிறார் ராமச்சந்திர முகர்ஜி.

பிபன் சந்திரா எழுதுகிறார். ‘காலனிய அரசால் இந்தியாவின் சமூக உபரியில் ஒரு மிகப் பெரும் பகுதி எடுத்துச் செல்லப்பட்டது. அதன் பெரும் பகுதி ராணுவ மற்றும் சிவில் நிர்வாகத்துக்கே செலவிட்டது. விவசாய மற்றும் தொழில்துறை வளர்ச்சிக்கு அல்லது சமூக அடிப்படைக் கட்டமைப்புக்கு அல்லது கல்வி மற்றும் மருத்துவ வசதிகள் அளிப்பது போன்ற தேச நிர்மாணச் செலவுக்கு மிகச் சொற்பமே செலவிடப்பட்டது. உண்மையில் காலனிய நிதி நிர்வாக முறைக்கும் இந்தியப் பொருளாதாரத்தின் தேவைகளுக்கும் சம்பந்தமே இருக்கவில்லை. இது காலனியக் கொள்கையின் பாதகமான அம்சமாகும். அதுபோல் இந்தியாவின் வளர்ச்சி குன்றியமைக்கான காரணமும் ஆகும்.’

அதிக வருமானம் நிலத்தில் இருந்தே அதாவது நில வரி மற்றும் நில வருவாய்மூலம் காலனிய அரசுக்குக் கிடைத்திருக்கிறது. 19ம் நூற்றாண்டின் முதல் பாதியில் ஆக்ராவில் நில வரி 70 சதவிகிதம் உயர்த்தப்பட்டதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார் இர்ஃபான் ஹபீப். இடத்துக்கு ஏற்ப நில வரி மாறுபட்டது. விவசாயிகளுக்கு இது குறையாத சுமையாக என்றென்றும் அழுத்திக்கொண்டிருந்தது. வரிச் சுமையைத் தாங்கிக்கொள்ளமுடியாதபோது உற்பத்தி பாதித்தது. மக்கள் தொகை பெருக்கத்துக்கு ஏற்ப உற்பத்தி பெருகாததால் தட்டுப்பாடு ஏற்பட்டது. நிலைமை இப்படியே தொடர்ந்தால் விவசாயிகள் கோபம் கொண்டு போராடத் தொடங்கிவிடுவார்கள் என்று அஞ்சிய அரசு 20ம் நூற்றாண்டு தொடக்கத்தில் தன் கொள்கையை மாற்றிக்கொண்டு நில வரியை உயர்த்துவதில்லை என்று முடிவெடுத்தது. பின்னர் இரண்டாம் உலகப் போர் மூண்டபோது பண வீக்கம் ஏற்பட்டதைத் தொடர்ந்து நில வரி மேலும் கணிசமாகக் குறைக்கப்பட்டது.

அதே சமயம் வருவாய்கும் தடை ஏற்பட்டுவிடக்கூடாது என்பதற்காகப் பிற வரிகள் விதிக்கப்பட்டன. உதாரணத்துக்கு, உப்பு வரி. ஆனால் இந்தச் சுமை ஏதுமற்ற ஏழைகளையே மேலும் ஒடுக்குவதாக இருந்தது. செல்வந்தர்களுக்கு நில வரி தவிர வேறு எதுவும் விதிக்கமுடியவில்லை. அந்த வரியையும் செல்வந்தர்கள் குத்தகை விவசாயிகள்மீதே சுமத்தியதால் நலிந்தவர்கள்மீதே சுமை அதிகம் விழும் நிலை நிலவியது.

british-loot-great-game-indiaஉற்பத்தியைப் பெருக்காத இந்த வருவாய் இரண்டு துறைகளில் செலவிடப்பட்டது. ராணுவச் செலவு மற்றும் நிர்வாகச் செலவு. 1890க்குப் பிறகு ராணுவச் செலவு மத்திய பட்ஜெட்டில் கிட்டத்தட்ட ஐம்பது சதவிகிதத்தை உறிஞ்சிக்கொண்டதை பிபன் சந்திரா சுட்டிக்காட்டுகிறார். காலனிய அரசின் கொள்கைகள் வளர்ச்சிப் போக்குக்கு எதிராக அமைந்திருந்தன. ‘பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் முடிவு வரை, காலனிய அரசின் பொருளாதாரக் கண்ணோட்டம் கச்சாப் பொருள்களையும் உணவுப் பொருள்களையும் பிரிட்டனுக்கு ஏற்றுமதி செய்யும் இந்தியாவின் ஆற்றலையும், பிரிட்டன் உற்பத்திப் பொருள்களை வாங்கும் ஆற்றலையும் அதிகரிப்பதற்கு மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட்டது’. கைவினைத் தொழில்களின் அழிவைத் தடுக்க காலனி அரசு மறுத்தது. புதிய தொழில்களை ஊக்குவிக்க மறுத்தது. ‘இந்தியாவின்மீது காலனிய அரசு சுதந்தரத வர்த்தகத்தைத் திணித்தது. பிரிட்டன், மேற்கு ஐரோப்பா மற்றும் அமெரிக்க அரசாங்கங்கள் அளித்தது போல் அப்போதுதான் தொடங்கப்பட்டிருந்த இந்தியாவின் தொழிற்சாலைகளுக்கு எந்த வரிப் பாதுகாப்பும் அளிக்கத் தவறியது. இதன் விளைவாக பிரிட்டன் அல்லது வேறு எந்த நாட்டின் துறைமுகங்களைவிடவும் இந்தியத் துறைமுகங்கள் போக்குவரத்துத் தடைகள் எதுவும் அற்றவையாக இருந்தன.’

விவசாயம் தேக்கமடைந்தது. அதே சமயம் பணக்கார விவசாயிகள் தோன்றினர். இவர்கள் நிலங்களை வாங்கிக்குவித்து நிலப்பிரபுக்களாகவும் கந்து வட்டிக்காரர்களாகவும் மாறினர். இப்படி ஒரு சிறு கும்பலை வளர்த்துவிட்டதைத் தவிர முதலாளித்துவம் விவசாயத்தைப் பெரிய அளவில் ஊக்குவிக்கவில்லை. தொழில்நுட்ப அடித்தளத்திலும் எந்தவகை மாற்றத்தையும் நிகழ்த்தவில்லை. 1946ம் ஆண்டு ஒன்பது விவசாயக் கல்லூரிகள் மட்டுமே இருந்தன. நிலத்தைச் சமன்படுத்துதல், வெள்ளக் கட்டுப்பாடு, கழிவு நீர் வெளியேற்றம், மண்ணை வளப்படுத்துவது ஆகியவற்றில் எந்த முதலீடும் செய்யப்படவில்லை. ஒரே விதிவிலக்கு நீர்ப்பாசனைத்துறை.  ‘ரயில் பாதை அமைக்கப்பட்டது. ஆனால் கூடவே தொழில்புரட்சி நடக்காததால் அது வர்த்தகப் புரட்சியை மட்டுமே ஏற்படுத்தியது. இது இந்தியப் பொருளாதாரத்தை மேலும் காலனிமயமாக்கியது.’

இருந்தும் இந்தியாவில் அதி விரைவான பொருளாதார வளர்ச்சி ஏற்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது என்றே பிரிட்டன் தொடர்ந்து சொல்லிவந்தது. இதனை இந்தியர்களில் சிலருமேகூட நம்பினர். அந்நிய நாடு என்றபோதும் பலம் வாய்ந்த ஓர் அரசால் ஆளப்படுவது இந்தியாவையும் நாளடைவில் ஒரு பலமான நாடாக மாற்றிவிடும் என்று அவர்கள் எதிர்பார்த்தனர். ஆனால் நாம் முன்னர் பார்த்த முரண்பாடுகள் ஒவ்வொன்றாக வெளிவரத் தொடங்கியதும் இந்த நம்பிக்கை மறைந்தது. இந்தியாவின் வறுமையும் மேலும் மேலும் மோசமடையும் நிலைமையும் காலனிய அரசுடன் தொடர்புடையது என்பதையும் அவர்கள் கண்டுகொண்டனர்.

காலனியத்தை பிபன் சந்திரா இப்படி வரையறை செய்கிறார். ‘காலனியம் என்பது நன்கு கட்டமைக்கப்பட்ட முழுமையான, தனித்துவமான ஒரு சமூக அமைப்பு அல்லது துணை அமைப்பு.’ பழைய சமுதாயத்தின் பொருளாதார மற்றும் அரசியல் அடித்தளத்தை பிரிட்டிஷ் ஆட்சி தகர்த்துவிட்டது. முதலாளித்துவத்துக்கு முந்தைய உற்பத்தி முறையின் அடித்தளத்தை அழித்தது. ஆனால் அதைத் தொடர்ந்து ஒரு புதிய முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறை வரவில்லை. அதற்குப் பதிலாகப் புதிய காலனிய உற்பத்தி முறை இருப்புக்கு வந்தது. ‘

காலனியத்தை ஆதரிக்கும், எதிர்க்கும் பிரிவினர் இங்கிலாந்திலேயே இருந்தனர். நாம் யாரை அடிமைப்படுத்துகிறோமோ அவர்கள் பெயரில் காலனியத்தை நியாயப்படுத்தும் வழக்கம் எதிர்க்கப்படவேண்டும் என்று குரல் கொடுத்தார் ஹென்றி ஹின்ட்மென். சோஷியல் டெமாக்ரடிக் ஃபெடரேஷன், நேஷனல் சோஷலிஸ்ட் கட்சி ஆகியவற்றைத் தோற்றுவித்தவ இவர் ஓர் எழுத்தாளரும் ஆவார். ஒரு மாபெரும் நிலப்பரப்பையும் அதன் மக்களையும் ஒரு சிறு கூட்டத்தால் அடக்கியாளமுடியும் என்பதை இந்தியா உலகுக்குத் தெளிவாக நிரூபித்தது. ஒரு பெரும்பான்மை இனத்தை அந்நிய நிலத்தைச் சேர்ந்த சிறுபான்மையினர் அடக்கி ஆண்டனர். இது கண்டிக்கத்தக்கது என்று எழுதினார் ஹின்ட்மென். கட்டுப்படுத்தப்படாத முதலாளித்துவம் எத்தகைய விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள இந்தியா ஓர் உதாரணம் என்றும் அவர் குறிப்பிட்டார். இந்தியாவை பிரிட்டிஷ் மக்கள் ஆளவில்லை; பிரிட்டனுக்குக் கட்டுப்பட்ட இந்தியர்கள்மூலமே இந்தியா ஆளப்பட்டது. இந்தியாவில் நிலவிய குழப்பங்களை பிரிட்டன் தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டது என்றும் அவர் குறிப்பிட்டார்.

காட்டுமிராண்டித்தனமான, நாகரிகமற்ற, பிற்போக்கான ஒரு சமூகத்தை பிரிட்டன் ஆளவில்லை. இந்தியர்களை நாகரிக உலகுக்கு அழைத்துச் செல்வது பிரிட்டனின் நோக்கம் அல்ல. அப்படியொரு அவசியம் இந்தியாவுக்கு ஏற்படவும் இல்லை என்றார்  ஹின்ட்மென். இந்தியா வளமான, சிறந்த நாடாகத் திகழ்ந்தது. மேற்கு உலகம் பல நூற்றாண்டுகளாக இந்தியாவுடன் வர்த்தகம் மேற்கொள்ளத் துடித்து வந்ததை நாம் மறந்துவிடக்கூடாது. நாகரிகம் என்று சொல்லப்படுவது என்ன? அறிவியலில் முன்னேற்றம், கலாசாரம், கட்டடக் கலை, விவசாயம், தொழில்,  மருத்துவம், சட்டம், தத்துவம், மதம் ஆகியவை நாகரிகத்தைக் குறிக்கும் என்றால் இந்தியாவில் இவையனைத்தும் இருந்தன. ஐரோப்பாவின் எந்தவொரு நாகரிக நகரத்தையும் அப்போதைய இந்தியாவுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்துக்கொள்ளலாம். அக்பர், அவுரங்கசிப், ஷாஜஹான், சிவாஜி போன்றவர்களைக் காட்டிலும் சிறந்த மன்னர்களை ஐரோப்பிய முடியாட்சி உருவாக்கிவிடவில்லை. இன்னும் சொல்லப்போனால் இந்தியத் துணைக்கண்டத்திடம் இருந்து மேற்கு நிறைய கற்றுக்கொண்டுள்ளது.

பிரிட்டனின் வருகைக்கு முன்னால் இந்தியாவில் அராஜகவாதமே நிலவிவந்தது என்னும் கூற்றையும் ஹின்ட்மென் மறுக்கிறார். மத்திய காலத்தில் பிரான்ஸ், ஜெர்மனி, இத்தாலி போன்ற நாடுகளில் நிலவிய அராஜகவாதத்தைவிடவும் தீவிரமான அளவில் இந்தியாவில் அராஜகவாதம் நிலவியதில்லை என்கிறார் அவர். இந்தியாவை நாங்கள் முன்னேற்றிக் காட்டிருக்கிறோம் என்று பிரிட்டனால் சொல்லவேண்டுமானால் அதற்கான சாட்சியங்களையும் புள்ளிவிவரங்களையும் அவர்கள் தந்தாகவேண்டும். இந்தியாவை அடிமைப்படுத்த பிரிட்டனுக்கு எந்த அருகதையும் கிடையாது, அவர்கள் எந்தவிதத்திலும் தங்கள் செயலை நியாயப்படுத்தமுடியாது என்று அறுதியிட்டுச் சொல்கிறார் ஹின்ட்மென்.

மேற்கொண்டு வாசிக்க :

1) Nationalism and Colonialism in Modern India, Bipan Chandra, Orient Blackswan

2) காலனியம், பிபன் சந்திரா, தமிழில்: அசோகன் முத்துசாமி, பாரதி புத்தகாலயம்

3) Ruin of India by British Rule, H. M. Hyndman

காலனியத்தின் புதிர்கள்

அத்தியாயம் 2
article-1298569-02F49E4C0000044D-94_468x286

ஐரோப்பாவில் முதலாளித்துவம் வளர்ச்சி கண்டதற்கும் தொழில்மயமாக்கல் துரிதமடைந்ததற்கும் காலனியம் பேருதவி புரிந்தது. ஐரோப்பிய முதலாளித்துவத்தைப் பிறப்பிப்பதற்கு காலனியம் ஒரு மருத்துவச்சியாகப் பங்காற்றியது என்றுகூடச் சொல்லலாம் என்கிறார் அனியா லூம்பா. ஐரோப்பிய காலனயாதிக்கத்துக்கும் அறிவியல் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சிக்கும் உள்ள தொடர்பை 19ம் நூற்றாண்டு மற்றும் 20ம் நூற்றாண்டு பதிவுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. ஐரோப்பிய அறிவை நீட்டிப்பதன்மூலம் இந்தியத் துணைகண்டத்தை முன்னேற்றலாம் என்று 1854ம் ஆண்டு கல்வித் துறை சார்ந்த ஓர் அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது. ஆங்கிலக் கல்வி இந்தியாவை வளர்த்தெடுக்கும் என்று பிரிட்டிஷ் காலனிய அதிகாரிகள் மட்டுமல்ல பல இந்தியர்களும்கூட நம்பினர். இந்தியாவின் பரந்து விரிந்த இயற்கை வளங்களையும் மனித வளத்தையும் பயன்படுத்திக்கொள்ளும் திறன் ஆங்கிலக் கல்விமூலம் இந்தியர்களுக்குக் கைக்கூடும் என்பது அந்த நம்பிக்கையின் ஒரு பகுதி. கவர்னர் ஜெனரல் லார்ட் ஆம்ஹெர்ஸ்ட் என்பவருக்கு ராஜா ராம்மாகன் ராய் எழுதுகிறார். சமஸ்கிருதம் மற்றும் அரபி பெர்ஷியன் கல்விக்கு அரசு ஆதரவு அளித்தால் அது ’இந்தியாவை இருளில்தான் வைத்திருக்கும்’.

கார்ல் மார்க்ஸ் காலனியத்தை மனிதச் சாரத்தைக் கொள்ளையடிக்கும் முதலாளித்துவமாகக் கண்டார். பணத்துக்கும் பண்டத்துக்கும் முக்கியத்துவம் அளிக்கும் முதலாளித்துவம் மனிதர்களையும் ஒரு பண்டமாகவே பார்க்கிறது. காலனியம் மனிதர்களைச் சுரண்டுவதோடு நின்றுவிடாமல் மனிதப் பண்புகளையும் அழித்துவிடுகிறது. இவ்வாறு செய்யும்போது அது காலனியவாதிகளையும் சேர்த்தே தரம் தாழ்த்துகிறது.   Discourse on Colonialism என்னும் நூலில் Aimé Césaire  இதனை எளிமையாக்கித் தருகிறார். ‘காலனியாதிக்கம் என்பது அனைத்தையும் பண்டமாக்கும் முறை’.

காலனியத்தின் மிக முக்கியமான அதே சமயம் மிக விநோதமாகத் தோற்றமளிக்கக்கூடிய சில பண்புகளை பிபன் சந்திரா சுட்டிக்காட்டுகிறார். காலனியம் சில சமயம் காலனி நாட்டுக்கு சில நன்மைகளை அல்லது அவ்வாறு தோற்றமளிக்கக்கூடிய சில செயல்களைச் செய்கிறது. காலனி நாட்டில் உள்ள உயர் வர்க்கத்தினருக்கு எதிராகச் சில சட்டத்திட்டங்களை அது ஏற்படுத்துகிறது. தொழிற்சாலைச் சட்டம், குத்தகை மற்றும் கந்து வட்டிக்கு எதிரான சட்டங்கள் ஆகியவற்றை அது கொண்டுவருகிறது. சிறுபான்மைச் சமூகங்களுக்கு தனது ஆதரவைத் தெரிவிக்கிறது. காலனி நாட்டில் நிலவும் சில பிற்போக்குக் கூறுகளுக்கு எதிராகச் சில சீர்திருத்தங்களை முன்மொழிந்து செயல்படுத்தவும் ஆரம்பிக்கிறது. இந்த முரண்பாட்டை பிபன் சந்திரா ஆராய்கிறார். தான் அடிமைப்படுத்த விரும்பும் ஒரு நாட்டில் உள்ள சில முறைகேடுகளைக் களையவேண்டும் என்று ஏன் ஒரு காலனி நாடு பிரயத்தனப்படுகிறது? இந்தியாவில் உள்ள வளங்களைச் சுரண்டுவதுதான் பிரிட்டிஷ் காலனியத்தின் நோக்கம். அது எதற்கான இங்குள்ள சிறுபான்மையினர்மீது அக்கறை கொள்கிறது? எதற்காக இங்குள்ள செல்வந்தர்களின் அதிகாரத்தைக் கலைக்கப் பார்க்கிறது? இந்தியாவில் தொழிலாளர் நலச்சட்டங்களை ஏற்படுத்தவேண்டும் என்று கம்யூனிஸ்டுகள் அமைப்பு ஏதேனும் குரல் கொடுக்கலாம். ஒரு காலனிய அரசு ஏன் அதைச் செய்யவேண்டும்? இந்தியத் தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கைத் தரம் குறித்து லண்டன் தொழிலதிபர்கள் வருத்தப்படுவார்கள் என்று எதிர்பார்க்கமுடியுமா? யூத, அரேபிய இன எதிர்ப்பாளர்கள் இந்தியச் சிறுபான்மையினர் நலன் குறித்து அக்கறையுடன் சிந்திக்கிறார்கள் என்று எடுத்துக்கொள்ளமுடியுமா? இன வேறுபாட்டைக் களையமுடியாத ஓர் வெள்ளை அரசு இந்தியா சாதி வாரியாகப் பிரிந்திருப்பதைப் பற்றி மட்டும் கவலைக்கொள்கிறது என்று எடுத்துக்கொள்ளமுடியுமா?

பிபன் சந்திரா இந்த விசித்திரத்தை விளக்குகிறார். ‘சில குறிப்பிட்ட காலத்துக்கு, சில குறிப்பிட்ட நிலைமைகளில் காலனிய அரசு நிலப்பிரபுக்கள் மற்றும் குத்தகை விவசாயிகள், முதலாளிகள் மற்றும் தொழிலாளர்கள், உயர் சாதியினர் மற்றும் தாழ்த்தப்பட்ட சாதியினர் ஆகியோரை எதிரெதிராக நிறுத்தவு இது வழிவகுக்கின்றது. அனைத்து வகையான பெரும்பான்மை மற்றும் சிறுபான்மையினரை ஒருவருக்கு எதிராக மற்றவரை நிறுத்தவும் இது வழிவகுக்கின்றது.’

இதன் தொடர்ச்சியாக பிரிட்டிஷ் ஆட்சியை இங்குள்ள செல்வந்தர்களும் நிலப்பிரபுக்களும்கூட எதிர்க்கத் தொடங்கினர். அதாவது காலனி அரசின் ஆளும் வர்க்கத்துக்கும் காலனி நாட்டின் ஆளும் வர்க்கத்துக்கும் இடையில் மோதல்கள் வெடித்தன. பிபன் சந்திரா எழுதுகிறார். ‘போலந்து அல்லது எகிப்தைப் போல, காலனியாதிக்க எதிர்ப்புப் போராட்டத்துக்கு பெரும் நிலப்பிரபுக்கள்கூட தலைமை தாங்கமுடியும்.’ இந்தப் போராட்டத்தை மேலும் நுணுக்கமாக ஆராயும் பிபின் சந்திரா ஒரு புதிய வெளிச்சத்தை அளிக்கிறார். ஒடுக்க வந்த ஆளும் வர்க்கத்துக்கும் ஒடுக்கப்படும் சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஆளும் வர்க்கத்துக்கும் இடையிலான போராட்டம் அல்லது போட்டி தேசியவாதம் என்னும் கருத்தாக்கத்தைத் தோற்றுவிக்கிறது. அதாவது, ‘உள்நாட்டு மற்றும் வெளிநாட்டு உயர் வர்க்கத்தவருக்கு இடையில் அதிகாரத்துக்காக நடக்கும் போராட்டத்தின் விளைவே தேசியவாதம் எனும் கோட்பாடு.’
train-e1366715162410

காலனிய அரசு என்பது அடிப்படையில் ஒரு முதலாளித்துவ அரசு என்பதையும் பிபன் சந்திரா நிறுவுகிறார். ‘ஒரு காலனிய அரசு முதலாளித்துவச் சட்டங்களையும், சட்ட அமைப்புகளையும், முதலாளித்துவச் சொத்துறவுகளையும், சட்டத்தின் ஆட்சியையும், அதிகார வர்க்க நிர்வாகத்தையும் பல்வேறு கட்டங்களில் புகுத்துகின்றது. ஆதலால் காலனியாதிக்க முதலாளித்துவ நாட்டுக்கு ஏற்ப அது எதேச்சதிகார அரசாகவோ அல்லது ஆப்பிரிக்காவிலுள்ள பல காலனிகளைப்போல் பாசிச அரசாகவோ அல்லது இந்தியா போல் அரை எதேச்சதிகார மற்றும் அரை ஜனநாயக அரசாகவோ இருக்கலாம். அது எப்போதும் முழுமையான ஜனநாயக அரசாக இருக்கமுடியாது.’

ஒரு காலனி அரசு இப்படித்தான் தனது காலனி நாட்டிடம் நடந்துகொள்ளும் என்று உறுதியாகச் சொல்லமுடியாது. காலனி நாட்டின் பண்பு, கலாசாரம், வரலாறு, பொருளாதார முறை ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் காலனி அரசு தன் ஆட்சியையும் நிர்வாக முறையையும் வடிவமைத்துக்கொள்கிறது. வன்முறை அவசியம் என்றால் அதனைப் பிரயோகிக்கத் தயங்குவதில்லை. காலனி சமூகத்தில் சில சீர்திருத்தங்கள் தேவைப்படுகின்றன என்று ஒரு காலனி அரசு கருதினால் அதனை மேற்கொள்ளவும் அது தயங்குவதில்லை.

தொடக்கத்திலிருந்தே காலனியம் உள் முரண்பாடுகள் நிறைந்த ஒரு கட்டமைப்பாகவே திகழ்ந்தது. இந்த முரண்பாடுகளைக் கண்டறிந்து புரிந்துகொள்வதன்மூலமே காலனியத்தையும் அதன் பல்வேறு கட்டங்களையும் புரிந்துகொள்ளமுடியும். 1840கள் மற்றும் 1850களில் முதலாளித்துவத்தின் வர்க்க முரண்பாடுகள் யதார்த்த வாழ்வில் தோன்றியபோது கார்ல் மார்க்ஸ் அறிவியல் ரீதியாக முதலாளித்துவத்தை ஆராயத் தொடங்கினார் என்கிறார் பிபன் சந்திரா.  இந்தியாவிலும் அத்தகைய உள் முரண்பாடுகளை காலனியம் சந்தித்தது. அவற்றில் சிலவற்றை பிபன் சந்திரா பட்டியலிடுகிறார்.

1) வளமும் சுரண்டலும்

வளங்களைச் சுரண்டுவது என்பது காலனியாதிக்கத்தின் முக்கிய அம்சம். அதே சமயம் கிடைக்கும் அனைத்தையும் சுரண்டிவிட்டு ஓடிவிடுவது என்பது ஒரு காலனி அரசின் நோக்கமாக இருக்கமுடியாது. லாபம் ஈட்டவேண்டுமானால் உற்பத்தி பெருகவேண்டும். அப்போதுதான் உபரியும் பெருகும். எனவே பொன் முட்டை இடும் வாத்தை அறுப்பதற்கு பிரிட்டன் தயாராகயில்லை. எனவே தவிர்க்கவியலாதபடிக்கு காலனி நாட்டின் பொருளாதாரத்தை மறு உற்பத்தி செய்யவேண்டிய அவசியம் அதற்கு ஏற்பட்டது. பிரிட்டன் வங்கத்தைச் சுரண்டிய அதே சமயம், அதன் உற்பத்தியையும் பெருக்கியது இந்தக் காரணத்துக்காகத்தான்.

2) நலன்கள், ஆதாயங்கள்

கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் ஊழியர்கள் தங்கள் நலனைப் பெருக்கிக்கொள்வதில் தீராத ஆர்வம் கொண்டு ஆதாயங்களைத் தேடிக்கொண்டனர். இது அவர்களுடைய வளர்ச்சிக்கும் அவர்களுடைய நிறுவனத்தின் வளர்ச்சிக்கும் உதவியது. இந்த இரண்டு நலன்களுக்காகவும் இந்தியா சுரண்டப்பட்டது. சுரண்டலோடு சேர்ந்து உற்பத்திப் பெருக்கமும் நிகழும் என்று பார்த்தோம் அல்லவா? அந்த வகையில் இந்திய முதலாளி வர்க்கத்தின் நலன்களுக்காகவும் இந்தியப் பொருளாதாரத்தின் நலன்களுக்காகவும்கூட காலனியத் தொழில் முயற்சிகள் உதவின. இந்தக் காரணங்களுக்காகவும் இந்தியா சுரண்டப்பட்டது.

3) நவீனமயமாக்கல்

காலனியம் அதன் அடுத்தகட்ட வளர்ச்சியைச் சந்தித்தபோது, இந்தியாவை நவீனமயமாக்கவேண்டிய தேவை எழுந்தது. மேலும் ஆற்றல் கொண்டதாக, விரிவாக்கப்பட்டதாக இந்தியப் பொருளாதாரத்தை மாற்றவேண்டுமானால் அடிப்படை அம்சங்களை நவீனமயமாக்கவேண்டியது அவசியம் என்பதை பிரிட்டன் உணர்ந்திருந்தது. ‘இந்தியாவை வளர்ப்பது ஏகாதிபத்திய பிரிட்டனின் தேவையாக இருந்தது. நிதிக் கட்டுப்பாடுகள் இருந்த நிலையில் இந்தத் தேவை எழுந்தது.’ இந்தியப் பொருளாதாரம் தேக்கமடைந்திருந்தால் குறைவான பலன்களே காலனிய அரசுக்குக் கிடைக்கும். தேவைப்படும் வரிகளை விவசாயிகள் மற்றும் இதர பிரிவினர்மீது விதிக்கமுடியாது. ஏற்கெனவே பொருளாதாரம் சுணக்கமடைந்திருக்கும் நிலையில் வரிச்சுமையையும் சுமத்தினால் அவர்கள் அதிருப்தி தேவையற்ற விளைவுகளை ஏற்படுத்தும். இது காலனிய அரசின் அடித்தளத்தேயே பாதிக்கும்.  அதற்காக வரி விதிக்காமல் இருக்கவும் முடியாது. கிடைக்கும் பலன்களே போதும் என்று நினைக்கவும் முடியாது. சிவில், ராணுவச் செலவுகளைச் சமாளிக்க கூடுதல் வருவாய் அவசியம். ஆக மொத்தகம் இந்தியாவைக் கட்டுப்படுத்தவேண்டும். அதே சமயம் இந்தியாவை வளர்க்கவும் வேண்டும்.

4) விவசாய வளர்ச்சி

தொழில்துறையைப்போலவே விவசாயத்தை வளர்க்கவேண்டிய தேவை பிரிட்டனுக்கு ஏன் ஏற்பட்டது என்பதை பிபன் சந்திரா விவரிக்கிறார். ‘விவசாயிகளை பிரிட்டிஷ் பொருள்களை வாங்கக் கூடியவர்களாகவும், விவசாயத்தில் முதலீடு செய்பவர்களாகவும், தேவையான கச்சாப் பொருள்களை உற்பத்தி செய்பவர்களாகவும் மற்றும் பொதுவாக விரிவாக்கப்பட்ட அளவில் விவசாயத்தை மேற்கொள்பவர்களாகவும் ஆக்குவதற்காக அவர்கள் சேமிப்பதற்கு உதவவேண்டும். பேரரசின் பாதுகாப்புக்கும், விரிவாக்கத்துக்கும், அதன் நிர்வாகத்துக்கும் வளர்ச்சிக்கும் விவசாயியை வரி கொடுக்கும்படிச் செய்யவேண்டும் என்கிற எதிர்த் தேவையும் இருந்தது. மற்றும் ஏற்றுமதி செய்வதற்குத் தேவையான சமூக உபரியை விவசாயி வழங்கவேண்டியும் இருந்தது.’ இந்நிலை ஒரு முரண்பாட்டை ஏற்படுத்தியது. அதைச் சமாளிக்க விவசாயத்தை வளர்த்தெடுக்கவேண்டிய நிலை பிரிட்டிஷ் அரசுக்கு ஏற்பட்டது.

இதனால் ஏற்பட்ட விளைவுகள் என்ன? ‘முதலாளித்துவ அடிப்படையில் விவசாயத்தை வளர்ப்பதற்கான அனைத்துத் திட்டங்களும் விவசாயத்தில் ஜமீன்தாரி முறையைப் புகுத்துவதில் போய் முடிந்தது. பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகள் எவ்வளவு அதிகமாக லேவாதேவிக்காரர்களைத் தவறாகப் பயன்படுத்தினார்களோ அவ்வளவு அதிகமாக அரசாங்கமும், விவசாயிகளும் வரி வாங்கவும் கொடுக்கவும் அவர்களையே சார்ந்திருக்கவேண்டியதாயிற்று. விவசாயிகள் தாங்கள் உயிர் பிழைத்திருப்பதற்கே அவர்களைச் சார்ந்திருக்க வேண்டியதாயிற்று.’

5) காலனியும் போராட்டமும்

மறு உற்பத்தி செய்யும் ஒரு காலனியாக இந்தியாவை மாற்றுவதற்கு பிரிட்டன் எடுத்துக்கொண்ட முயற்சிகள் பிரிட்டனுக்கு எதிரான போராட்ட அலைகளை ஏற்படுத்தியதும்கூட ஒரு முரண்பாடுதான். தன்னுடைய ஆதாயத்துக்காகப் பொருளாதார வளர்ச்சியை ஏற்படுத்த பிரிட்டன் விரும்பியது. ஆனால் நேர் எதிரான விளைவுகளையே இது ஏற்படுத்தியது. இந்த முரண்பாடு இந்திய பிபன் சந்திரா குறிப்பிடுவதைப்போல் காலனியத்துக்கும் இந்திய மக்களுக்கும் இடையிலான முரண்பாடாக வளர்ந்தது. தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்துக்கும் இது வழி வகுத்தது. ‘இந்தியாவைப் பயனுள்ள ஒரு காலனியாக ஆக்குவதற்குத் தேவையான ஒரு வரம்புக்குட்பட்ட மாறுதலும்கூட காலனியத்தை எதிர்க்கின்ற, அதற்கு எதிராக ஒரு போராட்டத்தை நடத்துகின்ற சமூக சக்திகள் தோன்றுவதற்கு இட்டுச் சென்றது.’

0

மேற்கொண்டு வாசிக்க :

1) Nationalism and Colonialism in Modern India, Bipan Chandra, Orient Blackswan

2) காலனியம், பிபன் சந்திரா, தமிழில்: அசோகன் முத்துசாமி, பாரதி புத்தகாலயம்

3) Colonialsm/Post-Colonialism, Ania Loomba, Routledge