காஷ்மிர் : இருப்பதும், இழந்ததும்

இந்தியா பாகிஸ்தான் போர்கள் / அத்தியாயம் 1

kashmir_banner

தன் அழகை எல்லாம் ஓரிடத்தில் குவித்துப் பார்க்க எண்ணி, இயற்கை உருவாக்கி வைத்த ஓரிடம் காஷ்மிர். இந்த ரோஜாக்களின் மண்ணில்தான் 1947  அக்டோபர் 22 ஆம் தேதி பகையுணர்வின் விஷம் கொட்டி விதைக்கப்பட்டது. காஷ்மிரின் நுழைவாயில் என்றழைக்கப்படும் சரித்திரப்புகழ் வாய்ந்த பாரமுல்லா நகரம் ஜீலம் நதிக்கரையில் அமைந்திருக்கிறது. அந்த நகரத்தில் இஸ்லாமிய பதான் பழங்குடியினர் படை, பாகிஸ்தான் ராணுவத்தின் ஆசியோடும், உதவியோடும் இரண்டு நாள்கள் நிகழ்த்திய கொடுமை மறக்கமுடியாதது.

1948  ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 5 ஆம் தேதி ஷேக் அப்துல்லா ஐ.நா. சபையின் பாதுகாப்பு கவுன்சிலில் பின் வருமாறு பேசினார்:

“அந்த ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் எங்கள் மண்ணில் நுழைந்தார்கள். ஆயிரக்கணக்கானவர்களைக் கொன்று குவித்தார்கள் அவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் இந்துக்களும், சீக்கியர்களும்தாம். அவர்களுள் முஸ்லிம்களும் அடங்குவார்கள். வந்தவர்கள் இந்து, சீக்கிய, முஸ்லிம் இளம் பெண்களைக் கவர்ந்து சென்றார்கள். எங்கள் சொத்துகளைச் சூறையாடிவிட்டு கோடை தலை நகரமான ஸ்ரீ நகரின் எல்லைக் கதவுகள் வரை சென்றுவிட்டார்கள்…”

காஷ்மிரைக் கைப்பற்றுவோம் என்று முழங்கி பாகிஸ்தான் ஆரம்பித்து வைத்த  முதல் போர் இப்படித்தான் தொடங்கியது.  பதான் பழங்குடிப் படையினர் தங்கள் இஷ்டம் போல் பாரமுல்லா நகரத்தைச் சூறையாடத் தொடங்கினார்கள். அவர்களை வழி நடத்திய பாகிஸ்தான் ராணுவ அதிகாரிகள் அடுத்த இலக்கு ஸ்ரீ நகரைக் கைப்பற்றுவதுதான் என்று கூறி இருந்தார்கள். அதை அப்போது அவர்கள் மறந்து விட்டது போலத் தோன்றியது. கொள்ளையடிப்பதிலும், எதிர்படுபவர்களை சுட்டுத் தள்ளுவதிலும், பெண்களைக் கடத்துவதிலும் மும்முரமாக இருந்த அவர்களைப் பற்றி ஓர் இளைஞனுக்கு மட்டும் புதிய கவலை இருந்தது. அவர்கள் ஒரு வேளை திட்டமிட்டபடி  ஸ்ரீ நகர் சென்று விமான தளத்தைக் கைப்பற்றி விட்டால் காஷ்மிர், பகைவர்கள் பிடியில் நிரந்தரமாக சிக்கிவிடும். 1947 அக்டோபர் 25 ஆம் தேதி  மனித வேட்டையில் ஈடுபட்டிருந்த   பழங்குடிப் படையினர், மோட்டார் பைக்கில் வரும் அந்த காஷ்மிர் இளைஞனை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தார்கள். அவர் 19 வயது நிரம்பிய முகமத் மக்பூல் ஷெர்வானி. “ வீரர்களே  ஸ்ரீ நகர் நோக்கிச் செல்ல வேண்டாம். பாரமுல்லா நகரின் புற நகர்ப் பகுதிகளில் இந்திய ராணுவத்தினர் இருக்கிறார்கள்”

தனது மோட்டார் பைக்கில் சுற்றிச் சுற்றி வந்து ஊடுருவல்காரர்களிடம் தொடர்ந்து இதை அறிவித்துக் கொண்டே இருந்தார் அவர். அதனால் அவர்கள், எல்லாம் கிடைக்கும் பாரமுல்லாவில் இரண்டு நாள்கள் தங்கி விட்டார்கள். 27 ஆம் தேதி இந்திய ராணுவத்தின்  1வது சீக்கியப்படை  ஸ்ரீ நகர் விமான தளத்தில் தரை இறங்கியது. பழங்குடிப் படையினருக்கு ஷெர்வானியின் தந்திரம் புரிந்துவிட்டது. அவர்கள் ஷெர்வானியைப் பிடித்தார்கள். அதற்குப் பிறகு என்ன நடந்தது என்பதை நேரடி சாட்சியான 93 வயது அலி முகமது பட்டின் வாக்குமூலத்தால் அறிந்து கொள்ளலாம்.

“ ஓர்  இளைஞன் தங்களை முட்டாள்கள் ஆக்கியதை அந்த கபாலிகளால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை. ஒரு கபாலியின் மோட்டார் பைக் பெட்ரோல் டேங்கின் குறுக்கே ஷெர்வானி கிட்டத்தட்ட இறந்த நிலையில் கிடந்தான். அவனை சிலுவையில் அறைந்தார்கள்; 10 முதல் 15 முறை சுட்டார்கள். இரண்டு அல்லது முன்று நாள்கள் அவன் உடல் அப்படியே இருந்தது.”

ராணுவம் அங்கு வந்த பிறகு அவர் உடல் நகரத்தின் ஜும்மா மஸ்ஜித் கல்லறையில் முழு ராணுவ மரியாதையுடன் அடக்கம் செய்யப்பட்டது. ஷெர்வானியின் இந்தத் துணிச்சலான செயலால் இந்தியப் படைக்கு விலை மதிப்பில்லாத கால அவகாசம் கிடைத்தது. அதன் காரணமாக  ஸ்ரீ நகர் அருகில் இருக்கும் ஷலாடெங்கில் பழங்குடிப் படையினருடன் நடந்த  சண்டையில் இந்தியப்படை வெற்றியடைந்தது. அதில் 700 பழங்குடிப் படையினர் கொல்லப்பட்டார்கள். முதல் இந்திய பாகிஸ்தான் போரில் ஷலாடெங் சண்டையில்  பங்கு பெற்ற 85 வயதான கர்னல் ஹர்வந் சிங் இவ்வாறு கூறுகிறார். “ஷெர்வானியின் பங்களிப்பு, 1947 போரில் ராணுவ நடவடிக்கைகளின் போக்கையே மாற்றி,  போரை இந்தியாவிற்கு சாதகமாக ஆக்கி விட்டது”

ஷெர்வானியின் தீரச்செயல் பல ஆண்டுகளாக வெளியே தெரியாமல் இருந்தது. அதன் பிறகு இந்திய ராணுவம் ஒரு கோடி ரூபாய் செலவில் ஷெர்வானி நினைவாக ஒரு சமுதாய அரங்கைக் கட்டியது.

0

Indian_soldiers_fighting_in_1947_warமுதல் இந்திய பாகிஸ்தான் போர் 1947 ஆம் ஆண்டு நடந்தது.1965 இல்  இரண்டாவது போரும், 1971 இல் மூன்றாவது போரும் நடந்தன. அதன் பின் வெகுகாலம் கழித்து 1999 இல்  கார்கில் போர் நடந்தது. இந்தப் போர்களின்  பின்னணிகளும், வேர்களும் இந்திய பாகிஸ்தான் பிரிவினைக்கு முன்பும், அதன் பின்பும் நடந்த நிகழ்ச்சிகளுக்குள் ஒளிந்து கிடக்கின்றன. பல நூறு ஆண்டுகள் அடிமைத் தளையில் சிக்கிக் கிடந்த  நாடு அகிம்சை என்ற புதிய ஆயுதத்தால் தன்னை விடுவித்துக் கொண்ட தருணம் அது. விடுதலையை முழுமையாக உணர்ந்து, மக்கள் மகிழ்ச்சியில் நீந்தி அதைக் கொண்டாடிக்கொண்டிருந்தனர். தங்கள் முன்னேற்றம் பற்றிய கனவுகள் கண்களில் தெரிய மக்கள் உற்சாகத்தில் திளைத்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் தங்கள் உழைப்பால் நாட்டை அலங்கரிக்க விழையும் அற்புதமான நாள்களை வெகு சீக்கிரத்தில் ஒரு பிணி கவ்விக்கொள்கிறது. அது நேற்றுவரை ஒட்டிக் கொண்டிருந்த உறவால் பரவுகிறது. போர் வந்து விட்டது. உயிரிழப்புகள், பொருள்விரயம், அரசின் பணவிரயம் ஆகியவை தொடர்ந்தன. அதை விட முக்கியமாக நாட்டு மக்களின் நிம்மதி தொலைந்தது. அதே வேளையில் ஒவ்வொரு பெரும் சோதனையில் இருந்தும் இந்திய ராணுவம்,  நாட்டு மக்கள் கொடுத்த  ஒத்துழைப்பாலும், உற்சாகத்தாலும் வெற்றியோடு திரும்பி வந்தது.

இந்திய பாகிஸ்தான் போர்களை முழுமையாகக் காண்பதற்கு அவற்றின் பின்னணியை அறிந்து கொள்வது அவசியம். அதற்கு இந்திய வரலாற்றின்  முக்கியமான சில பக்கங்களை நாம் புரட்டிப் பார்க்கவேண்டியிருக்கும்.

இந்திய விடுதலைச் சட்டம் 1947 யுனைட்டெட் கிங்டம் நாடாளுமன்றத்தில் இயற்றப்பட்டது. இந்தச் சட்டத்துக்கு 1947 ஜூலை மாதம் பிரிட்டிஷ் அரசின் ஒப்புதல் கிடைத்தது. இந்தச் சட்டத்தின் படி ஒரே நாடாக இருந்த இந்தியாவும், பாகிஸ்தானும் இரண்டு டொமினியன்களாக பிரிக்கப்பட்டபிறகு சுதந்தரம் பெற்றன. 1947 ஆகஸ்ட் 14 ஆம் தேதி பாகிஸ்தானும், ஆகஸ்ட் 15 ஆம் தேதி இந்தியாவும் விடுதலை அடைந்தன. இந்திய விடுதலைச் சட்டம் 1947  இல் இந்தியப் பிரிவினை பற்றிய விஷயங்கள் அடங்கியுள்ளன. அதன் முக்கியமான பிரிவுகளில் ஒன்று வங்காளம், பஞ்சாப் ஆகிய மாகாணங்கள் பிரிக்கப்பட்டு இந்தியா, பாகிஸ்தான் ஆகியவற்றுக்கு அளிக்கப்படுவதை குறிப்பிடுகிறது. பிரிவினை ஒப்பந்தத்தின்படி அனைத்தும் பிரித்துக் கொடுக்கப்பட்டன. அவற்றில் இந்தியக் கருவூலம்; இந்திய அரசுப் பணி; இந்திய ராணுவத்தின் தரைப்படை,  கப்பல் படை, விமான படை; எஞ்சி இருக்கும் அத்தனை நிர்வாக அமைப்புகளும் அடங்கும்.

பரந்து விரிந்து பல விதமான  பழக்க வழக்கங்களையும், மொழிகளையும் கொண்ட மக்கள் வாழும்  நாடு இந்தியா. இது பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கீழ் ஒன்றாக  இருந்தது என்பது  மிகவும் வியப்பான ஒரு விஷயம்தான். ஏனென்றால் அப்போது இந்தியாவில் பிரிட்டிஷாரின் நேரடி ஆட்சியின் கீழ் செயல்பட்ட மாகாணங்கள் தவிர, நேரடி கட்டுப்பாட்டில் இல்லாத ஐநூறுக்கும் மேலான  சமஸ்தானங்களும் இருந்தன.

முதலில் இந்தியாவை ஆண்டது கிழக்கிந்திய கம்பெனிதான். ஈஸ்ட் இண்டீஸ் என்ற பெயர் பதினாறாம் நூற்றாண்டு முதல் ஐரோப்பாவில் பிரபலம் அடையத் தொடங்கியது. ஐரோப்பியர்கள் ஆசியாவில் இருக்கும் பல நாடுகளையும், அவற்றைத் தாண்டி பசிபிக் கடலில் இருக்கும் பெரும் தீவுக் கூட்டங்களையும் ஈஸ்ட் இண்டீஸ் என்ற பெயரால் அழைத்தார்கள். அதன் படி ஈஸ்ட் இண்டீஸ் என்பது இந்தியத் துணைக்கண்டம்; தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகள்; பசிபிக் கடலில் இருக்கும் ஆஸ்திரேலியாவோடு இன்னும் பல தீவுக் கூட்டங்கள்; மேலும் சீனா, ஜப்பான் ஆகிய நாடுகளையும் குறிக்கும் ஒரு சொல்.

1600 ஆம் ஆண்டு  லண்டனில் தொடங்கப்பட்ட கிழக்கிந்திய கம்பெனி தான் ஐரோப்பாவில் இருந்தவற்றில் மிகவும் பழமையானது. இந்த கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் பங்குதாரர்களாக பெரும் வியாபாரிகளும் பிரபுக்களும் இருந்தார்கள். எலிசபெத் அரசி அதற்கு  ராஜ உரிமை அளித்திருந்தார். இருப்பினும் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்துக்கு  அதில் பங்குகள் எதுவும் இல்லை. அரசாங்கம் மறைமுகமாக அதனை தனது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தது. 1707 ஆம் ஆண்டு கிழக்கிந்திய கம்பெனி பிரிட்டிஷ் ஜாயிண்ட் ஸ்டாக் கம்பெனி ஆனது.

கிழக்கிந்திய கம்பெனியார் வியாபாரம் செய்த பொருள்கள் பட்டு, இண்டிகோ டை, உப்பு, வெடி மருந்தாகப் பயன்படும் சால்ட் பீட்டர், தேயிலை, ஓபியம் ஆகியவை. வியாபாரத்தில் வளர்ச்சி கண்ட கிழக்கிந்திய கம்பெனி தன்னுடைய தனிப் படையைப் பயன்படுத்தி இந்தியாவின் பல பகுதிகளைக் கைப்பற்றியது. தன் ராணுவ பலத்தின் மூலமாக  அவற்றை தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்துக் கொண்டு நிர்வாகம் செய்யத் தொடங்கியது.

1757ஆம் ஆண்டில், கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் ஆட்சி இந்தியாவில் மேலும் உறுதியானது. 1857 இல் நடந்த சிப்பாய் கலகம் வரை கிழகிந்திய கம்பெனி ஆட்சி தொடர்ந்தது. 1858 இல் இயற்றப்பட்ட இந்திய அரசாங்கச் சட்டத்தின்படி, இந்தியா பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தின் நேரடி ஆளுமையின் கீழ் வந்தது.

பிரிட்டிஷ் ஆட்சியில் இந்தியாவின் நிலப்பரப்பில் சுமார் 60 % பிரிட்டிஷாரின் நேரடி ஆளுமையில் இருந்தது. எஞ்சிய 40 %  இடமானது  565 சமஸ்தானங்களின் கீழ் இருந்தது. இந்த சமஸ்தானங்களின் அரசர்கள், அரசர்களாக இருக்க அனுமதிக்கப்பட்டாலும் அவர்களைத் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்துக் கொண்டது பிரிட்டிஷ் அரசு. சுதந்தரத்துக்குப் பிறகு இவற்றுள் அதிக விவாதத்துக்கு உள்ளான சமஸ்தானங்கள் காஷ்மிர், ஹைதராபாத், தற்போது குஜராத்தில் இருக்கும் ஜுனாகத் ஆகியவை தாம். முஸ்லிம்கள் மிகுதியாக உள்ள காஷ்மீரை ஓர் இந்து அரசர் ஆண்டுவந்தார். இந்துக்கள் மிகுதியாக உள்ள ஹைதராபாத்தையும், ஜுனாகத்தையும்  முஸ்லிம் அரசர்கள் ஆண்டு வந்தனர். இவை விசித்திரமான முரண்பாடுகள். அதே வேளையில் இவை இந்தியாவில் இந்துக்களும், முஸ்லிம் மக்களும் எவ்வாறு கலந்து, கலாசாரத்தால் இணைந்து வாழ்ந்தார்கள் என்பதற்கு சாட்சிகளாகவும் உள்ளன.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் அனைத்து சமஸ்தானங்களும் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தின் கீழ் இருப்பதற்கு  ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டன. மொத்த சமஸ்தானங்களில்  21 சமஸ்தானங்களை மட்டுமே  தங்களுக்கென மாநில அரசாங்கம் வைத்திருந்தன. அவற்றிலும் ஹைதராபாத், மைசூர், பரோடா, ஜம்மு-காஷ்மிர் ஆகிய நான்கு மட்டுமே பெரியவை. மற்ற எல்லா சமஸ்தானங்களும் சிறியவை. அவற்றின் அரசர்கள்  இந்திய வைஸ்ராயின் ஒப்பந்தக்காரர்கள் போல செயல்பட்டார்கள்.

சமஸ்தானங்கள் மறைமுகமாக பிரிட்டிஷ் அரசின் கட்டுப்பாட்டின்கீழ் இயங்கியதற்கு 1798 முதல் 1805 வரை இந்தியாவின் கவர்னர் ஜென்ரலாக இருந்த ரிச்சர்ட் வெல்லஸ்லி  ஒரு முக்கியக் காரணம். முதலில் சமஸ்தானங்களின் ஆட்சியில் தலையிடாமல் விலகி இருக்கும் கொள்கையை கடைப்பிடித்த அவர் பின்னர் ‘சப்ஸிடரி அலையன்ஸை’அறிமுகம் செய்தார். அதன்படி ஒரு சமஸ்தான சிற்றரசர் பிரிட்டிஷ் படையை தன் சமஸ்தானத்துக்குள் இருக்க அனுமதிக்க வேண்டும். அதற்கு ஆகும் செலவை அரசரே ஏற்க வேண்டும். பிரிட்டிஷார் அங்கு தங்குவதற்கு அனுமதிக்க வேண்டும். வேறு யாருடனும் ஒப்பந்தம் செய்து கொள்ளக் கூடாது. சமஸ்தானத்தில் ஆங்கிலேயர்களைத் தவிர வேறு எந்த ஐரோப்பியரையும் வேலைக்கு அமர்த்திக் கொள்ளக் கூடாது. அண்டை சமஸ்தானங்களுடனான எந்தப் பிரச்னையையும் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தின் பார்வைக்குக் கொண்டு வர வேண்டும். தாங்களாக தீர்வு காண முற்படக் கூடாது. கிழக்கிந்திய கம்பெனியை தலைமை அதிகார மையமாக ஏற்கவேண்டும். இதற்கெல்லாம் ஒப்புக்கொண்டால் அந்நியப் படை எடுப்பின் போது குறிப்பிட்ட சமஸ்தானத்துக்கு அரசு பாதுகாப்பு அளிக்கும். சமஸ்தானத்தின் உள்ளே ஏற்படும் குழப்பங்களைத் தீர்க்கவும் உதவும். ஒப்பந்தப்படி பணம் தர மறுக்கும் சமஸ்தானங்களின் ஒரு பகுதி கம்பெனி அரசால் எடுத்துக் கொள்ளப்படும்.

பெரும்பாலான சமஸ்தான அரசர்கள் கம்பெனி அரசுடன் ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டு அடங்கி இருந்தார்கள். மறுப்பவர்கள் போரில் ஆட்சியை இழந்தார்கள். அவர்களுள் மைசூரின் திப்பு சுல்தானும் ஒருவர். காஷ்மிர் அரசர் ஹரி சிங் இரண்டாம் உலகப் போரின்போது தன்னுடைய  அறுபதாயிரம் போர் வீரர்களை பிரிட்டிஷ் ராணுவத்துக்கு உதவ அனுப்பி வைத்தார். சிறிய சமஸ்தானங்கள் பலவும் தங்கள் சொந்தப் படைகளைக் கலைத்து விட்டு பிரிட்டிஷ் படையையே வைத்துக் கொண்டன.

தற்போது இந்தியா வசம் உள்ள காஷ்மிர் பகுதிகள் உள்ளடங்கிய ஜம்மு–காஷ்மிர் மாநிலம் என்பது காஷ்மிர் பள்ளத்தாக்கு, ஜம்மு, லடாக் ஆகிய  மூன்று பெரும் பிரிவுகளைக் கொண்டது. காஷ்மிர் பிரிவின் மொத்தப் பரப்பளவு சுமார்  15948 சதுர கிமீ; ஜம்மு பிரிவின் பரப்பளவு 26293 சதுர கிமீ; லடாக்கின் பரப்பளவு 59146 சதுர கிமீ. இந்திய அரசியல் சாசனத்தின்  370 வது பிரிவின் படி சிறப்பு அந்தஸ்து பெற்ற  மாநிலமாக ஜம்மு — காஷ்மிர்  இருக்கிறது. இதன் வடக்கு திசையில் சீன தேசமும், தெற்குப்பக்கம் இந்தியாவின் ஹிமாசல பிரதேசமும், பஞ்சாபும் உள்ளன. கிழக்குப் பக்கம் திபெத்தும், மேற்குப் பக்கம் பாகிஸ்தானின் ராவல்பிண்டியும், எல்லை மாகாணமும் உள்ளன. காஷ்மீரை இவ்வாறும் பிரிக்கலாம்.

  1. தற்போது இந்தியாவிடம் உள்ள ஜம்மு — காஷ்மிர் மாநிலம் : இதன் பரப்பளவு  சுமார் ஒரு லட்சத்து ஆயிரத்து  நானூறு சதுர கிலோ மீட்டர். இதன் மக்கள் தொகை சுமார்  ஒரு கோடியே 25 லட்சம்.
  2. பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமித்துள்ள காஷ்மிர் : இதில் ஆசாத் காஷ்மிர், கில்கித்- — பல்திஸ்தான் வடக்குப் பகுதிகள் ஆகியவை அடங்கும். ஆசாத் காஷ்மீரின் பரப்பளவு சுமார் 13 ஆயிரம் சதுர கிலோ மீட்டர். இதன் மக்கள் தொகை சுமார் 45 லட்சம். கில்கித்— பல்திஸ்தானின் பரப்பளவு  சுமார் 72 ஆயிரம் சதுர கிலோ மீட்டர். இதன் மக்கள் தொகை சுமார் 18 லட்சம்.
  1. சீனா ஆக்கிரமித்துள்ள காஷ்மிர் அக்சாய் சின். இதன் பரப்பளவு சுமார் 37 ஆயிரம் சதுர கிலோ மீட்டர். மிக அதிகமான உயரத்தில் அமைந்துள்ள இந்தப் பாலைவனப் பகுதியில் மக்கள் தொகை மிக மிகக்குறைவு.

சாக்சம் பள்ளத்தாக்கு காஷ்மீரின் வடக்குப் பகுதியைச் சேர்ந்தது. வடக்குப் பகுதியை  ஆக்கிரமிப்பு செய்த பாகிஸ்தான் சாக்சம் பள்ளத்தாக்கை சீனாவுக்கு  நட்பு ரீதியில் தானமாக வழங்கியது.

1947 இந்திய பாகிஸ்தான் போருக்கு முன்பாக  அண்டை நாடுகளின் ஆக்கிரமிப்பு இல்லாத  காஷ்மிர் சமஸ்தானத்தின் மொத்தப் பரப்பளவு சுமார் 2லட்சத்து 22 ஆயிரம் சதுர கிலோமீட்டர்கள்.

1947 இல் இந்தியாவுடன் இணைக்கப்பட்ட  காஷ்மிர் சமஸ்தானத்தின்  சுமார் 45% பகுதி  இந்தியாவிடமும் ; 38% பகுதி  பாகிஸ்தானால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டும் ; 17% பகுதி சீனாவால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டும் உள்ளன.

0

kashmir_disputed_2003இந்திய வரைபடத்தை ஒரு மனிதனாக கற்பனை செய்வோம். அண்டை நாடுகளின்  ஆக்கிரமிப்பு இல்லாத காஷ்மிர் ஒரு மகுடம் போல அம்மனிதனின் தலையில் கச்சிதமாக இருக்கிறது. காஷ்மீரின் வடக்குப் பகுதியான கில்கித்- பல்திஸ்தான் மகுடத்தின் இடது பக்கம் உள்ள சரிந்த பகுதியாக இருக்கிறது. அதற்குக் கீழே இணைக்கப்பட்ட சிறிய முத்துச்சரம் போல ஆசாத் காஷ்மிர்  உள்ளது. மகுடத்தின் வலது பக்கம் சரிந்த பகுதியாக அக்சாய் சின்னும், நடுவில் மின்னும் சிறிய இறகாக சாக்சம் பள்ளத்தாக்கும் தெரிகின்றன. இந்த மகுடத்தில் பாகிஸ்தானும் சீனாவும் எடுத்துக் கொண்டது போக இந்தியாவின் தலையில் இருப்பது ஜம்மு—காஷ்மிர் என்ற துணி தலைப்பாகை மட்டும் தான். ஆனால் அண்டை நாடுகளின் ஆக்கிரமிப்பு பகுதிகளோடு ஒப்பிடுகையில்  இந்தியாவின் வசம் அதிக வளமான, மக்கள் தொகை மிகுந்த பகுதிகள் உள்ளன.

ஒரு போருக்கு பேராசை, காழ்புணர்ச்சி, அண்டை நாட்டின் ஆக்கிரமிப்பு ஆகியவை காரணங்களாக இருப்பதில் வியப்பு ஏதுமில்லை. அதே வேளையில் ஒரு நிலப்பகுதியில் உள்ள மக்களின் கலாசாரம், மதம் ஆகியவையும் போருக்கான  காரணிகளாக இருக்கலாம். பல நூற்றாண்டுகளாக உலகம் பார்த்து வரும் இவற்றால் இந்த நூற்றாண்டிலும் நாகரிகங்களின் போர்கள் நடைபெறுகின்றன. போருக்கான காரணிகளின்  வேர்கள் ஒரு  நாட்டின் வரலாற்றில் ஒளிந்து கொண்டிருக்கலாம்.

உலகின் ஒரு பகுதியில் பல காலமாக வசிக்கும் மக்களிடம் மொழி, பண்பாடு, மதம் ஆகியவை வேரூன்றும்போது அவர்கள் தங்களைத் தாங்களே  இனம் காணத் தொடங்குகிறார்கள். அப்போது வழி வழியாக வந்தவற்றில் தங்கள் வாழ்வும், நிம்மதியும் இருப்பதை உணர்கிறார்கள். கலாசாரம் காக்கப்படும்போதே  தங்களின் பாதுகாப்பும், மகிழ்ச்சியும் நிலைக்கும் என்ற எண்ணம் மக்களிடையே ஒரு காலகட்டத்தில் பரவுகிறது. அப்போது இயற்கையாக ஒரு நாடு உருப்பெறுகிறது.

0

காஷ்மீரைச் சேர்ந்த  கல்ஹானா 1148 ஆம் ஆண்டில்  ராஜ தரங்கிணி என்ற மிக முக்கியமான சமஸ்கிருத வரலாற்று நூலை எழுதினார். 7826 செய்யுள்களைக் கொண்ட அதில் மகாபாரத காலத்தில் இருந்து அவர் வாழ்ந்த காலம் வரை காஷ்மீரை ஆண்ட  மூவாயிரம் அரசர்களை வரிசைப்படுத்தி எழுதியுள்ளார். வரிசைப் படுத்துவதில் நேர்ந்த  சில தவறுகளோடு இன்னும் சில சிறிய தவறுகளும் கல்ஹானாவின் நூலில் இருப்பதாக  சில அறிஞர்கள்  கருதுகிறார்கள். இருந்தபோதும்  அது ஒரு தலைசிறந்த வரலாற்று ஆவணமாக எல்லோராலும்  ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது. மூவாயிரம் அரசர்களின் வரலாறுகளைத்  தொகுத்து நூலாக கொடுப்பது என்பது சாதாரண வேலையாகத் தெரியவில்லை. தனக்கென வரலாறு சொல்லும் முறையையும், தத்துவத்தையும் வகுத்துக் கொண்டு  ராஜ தரங்கிணியைத் திறம்படப் படைத்திருக்கிறார் கல்ஹானா.

காஷ்மிர் பள்ளத்தாக்கு இமய மலையாலும், பிர் பாஞ்சால் மலைத் தொடர்களாலும் சூழப்பட்டிருக்கிறது. ஆதியில்  காஷ்மிர் பள்ளத்தாக்கு ஒரு பெரும் ஏரியாக இருந்தது. காசிப முனிவர் பாரமுல்லா மலையில் ஒரு சிறு பாதையை வெட்டி ஏரி நீரை வடித்து காஷ்மிர் உருவாகக் காரணமானார் என்று எழுதுகிறார் கல்ஹானா. பாரமுல்லாவின் மற்றொரு பெயர் வராக முல்லா; அதாவது காட்டுப் பன்றியின் பல். இதை ஒரு புராணக்கதை என்று கூறி ஒதுக்கி விட  முடியாது. ஏனென்றால் இந்தப் புராணக் கதை பூமியின் நிலப்பரப்பில் பல லட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் நடந்த பூகோள மாற்றத்தின் குறியீடு. புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர் சர் பிரான்சிஸ் யங் ஹஸ்பண்ட் பின் வருமாறு எழுதுகிறார் : “அந்த ஏரியானது ஜெனிவாவின் ஏரியை விட நீளத்தில் இரண்டு மடங்கு பெரியதாகவும் அகலத்தில் மூன்று மடங்கு பெரியதாகவும் இருந்தது. அதைச்சுற்றி மிக உயரமான பனி மலைகள் இருந்தன. கிளேசியல் காலத்தில் மிகப் பெரிய கிளேசியர்கள் இறங்கி சிந்து, லிட்டெர், ஆகியவற்றையும்,மற்ற  பள்ளத்தாக்குகளையும் தொட்டு தண்ணீர் கரைவரை வந்தன”.

அசோகரின் (கிமு 273 — கிமு 232) ஆட்சியின் கீழ் காஷ்மிர்  எல்லா நலன்களும் பெற்றிருந்தது என்று கூறுகிறார் கல்ஹானா. மேலும் அவர் காஷ்மீரின் தலைநகரான ஸ்ரீ நகர்ச செல்வச் செழிப்போடு இருந்தது என்கிறார்.அங்கு பௌத்தத்துக்கு இணையாக சைவமும் வளர்ந்தது. காஷ்மீரில் புத்த விகாரங்களையும், ஸ்தூபிகளையும் கட்டி பௌத்தத்தை வளர்த்த அசோகச் சக்கரவர்த்தி இரண்டு சிவன் கோவில்களை விஜயேஷ்வராவில் கட்டினார். சில கோவில்களை புதுப்பித்தார். அசோகருக்குப் பிறகு காஷ்மீரை  பௌத்த மதத்தைச் சேர்ந்த பல அரசர்கள்; இந்து அரசர்கள்; சில ராணிகள் ஆகியோரும் ஆண்டிருக்கிறார்கள்.

கிபி 1128 இல் இருந்து 1155 வரை 27 ஆண்டுகள் காஷ்மீரை ஆண்ட பேரரசர் ஜெய்சிம்மா. இவருடன்  கல்ஹானாவின்  ராஜதரங்கிணி முடிவடைகிறது. ஜெய்சிம்மாவின் காலத்துக்குப் பிறகு காஷ்மிர் பள்ளத்தாக்கை  ஆண்டு கொண்டிருந்த சிற்றரசர்கள் ஒருவருக்கொருவர் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். காஷ்மிர் மங்கோலியர்கள், துருக்கியர்கள்,கொள்ளையர்கள் ஆகியோரின் தாக்குதல்களுக்கு இலக்கானது.

14ம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் மங்கோலியரான துலூச்சா  60 ஆயிரம் வீரர்களுடன் காஷ்மீரை முற்றுகையிட்டார். கொடிய  வன்முறையாளரான அவருடைய படைகள் நகரங்கள், கிராமங்கள் எல்லாவற்றையும் சூறையாடி தீக்கிரையாக்கின. அந்தப் படையெடுப்போடு இந்து அரசர்களின் ஆட்சி காஷ்மீரில் முடிவுக்கு வந்தது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். ஆட்சிகள் பல  வந்தாலும் சில விஷயங்கள் மட்டும்தாம் தொடர்ந்து காஷ்மீரின் அடையாளங்களாக  இருக்கின்றன. பல நூறு வருடங்களாக காஷ்மீரில் சமஸ்கிருத அறிஞர்களும், கவிஞர்களும் வாழ்ந்து  சிறந்த படைப்புகளை உலகுக்கு தந்திருக்கிறார்கள். உலகப்புகழ் பெற்ற பஞ்ச தந்திரக் கதைகள் இங்கு தான் எழுதப்பட்டன.

காஷ்மிரை ஆண்ட கடைசி இந்து அரசர்  உதயன் தேவ். அவருடைய மூத்த அரசியின் பெயர்  கோட்ட ராணி. ஷாமிர் நடத்திய உள் நாட்டுப் போரில் ராணி தோல்வியடைந்தார். வெற்றி பெற்ற ஷாமிர் தன்னைத் திருமணம் செய்து கொள்ள வருகிறார் என்று அறிந்தார் ராணி. அதனால் தன்னைத் தானே கத்தியால் குத்தி உயிரை மாய்த்துக் கொண்டார். அவர் 1339 ஆம் ஆண்டு இறந்தார். அது காஷ்மீரில் முஸ்லிம் ஆட்சி தொடங்க வழிவகுத்தது. ஷா மிர், சுல்தான் ஷமாஸ் உதின் என்ற பெயரில் காஷ்மீரில் தனது ஆட்சியை நிறுவினார். அவர் உருவாக்கிய  அரச வம்சம் 222 வருடங்கள் காஷ்மீரை ஆண்டது. அவை உள்பட சுமார் 500 வருடங்கள் காஷ்மீரை முஸ்லிம் அரசர்கள்  ஆட்சி செய்தார்கள்.

கிபி 1586 முதல் கிபி 1752 வரை காஷ்மிரை  முகலாயர்கள் ஆட்சி செய்தார்கள். கிபி 1752 முதல் 1819 வரை காஷ்மிர் ஆப்கனிஸ்தான் துரானி வம்சத்தின் கீழ் இருந்தது.அது ஆட்சி செய்த  67  வருடகாலமும் மக்கள் அனைவரும் ஆட்சியாளர்களால் வாட்டி வதைக்கப்பட்டாலும் அதிகமாக பாதிக்கப்பட்டவர்கள் இந்துக்கள், ஷியா பிரிவைச் சேர்ந்தவர்கள், பாம்பாஸ் மக்கள் ஆகியோர் தாம்.

1819 ஆம் ஆண்டு பஞ்சாபின் அரசர் ரஞ்சித் சிங் 30 ஆயிரம் வீரர்களுடன் காஷ்மீரைத் தாக்கி பதானியர்களை வென்றார். மகாராஜா  ரஞ்சித் சிங் தான் சீக்கியப் பேரரசை உருவாக்கியவர். சீக்கியப் பேரரசின் தலை நகரம் லாகூர்.

27 ஆண்டுகள் காஷ்மீரில் நடந்த சீக்கியர்களின் அரசாட்சி  அனைத்து தரப்பு மக்களுக்கும் நிம்மதியைத் தந்தது என்கிறார் ஆங்கிலப் பயண எழுத்தாளரான சர் வால்டர் ரோப்பர் லாரன்ஸ். 1839 ஆம் ஆண்டு பஞ்சாப் சிங்கம் என்று அழைக்கப்பட்ட ரஞ்சித் சிங் இறந்து போனார். அதற்குப் பிறகு சீக்கிய ராணுவத்தினரிடையே கலவரம் மூண்டு பஞ்சாப் முழுவதும் குழப்பம் நிலவியது.

இரண்டு ஆங்கிலோ சீக்கியப் போர்களிலும் சீக்கியர்கள் கிழக்கிந்தியப் படைகளிடம் தோல்வியடைந்தார்கள். முதல் ஆங்கிலோ சீக்கியப் போர் முடிந்த போது இரு தரப்பினருக்கும் இடையே 1846 ஆம் ஆண்டு மார்ச் 9 ஆம் தேதி ஓர் ஒப்பந்தம் ஏற்பட்டது. அதன் பெயர் லாகூர் அமைதி உடன்படிக்கை . அப்போது பிரிட்டிஷ் அரசின் சார்பாக இருந்தவர்கள் கவர்னர் சர் ஹென்றி ஹார்டிங்கும், கிழக்கிந்திய கம்பெனியைச் சேர்ந்த இரண்டு அதிகாரிகளும். சீக்கியப் பேரரசின்  சார்பாக இருந்தவர்கள் ஏழு வயது நிரம்பிய மகாராஜா திலீப் சிங் பகதூரும், குட்டி அரசரின் சார்பாக லாகூர் தர்பாரில் இருந்து வந்த ஏழு நபர்களும். அந்த உடன்படிக்கைக்குப் பிறகு சீக்கியப் பேரரசு ஜம்மு, காஷ்மிர், ஹசாரா ஆகிய பகுதிகளை இழந்து சுருங்கிப் போனது. இளவரசர் திலீப் சிங், மகாராஜா ரஞ்சித் சிங்கின் கடைசி மகன்.

இரண்டாவது ஆங்கிலோ சீக்கியப் போர் 1849 இல் முடிவடைந்தபோது சீக்கியப் பேரரசின் கதை  முடிந்து போனது. பஞ்சாப் கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் வசம் வந்தது.

1846 ஆம் ஆண்டு மார்ச் 16 ஆம் தேதி மற்றொரு முக்கிய உடன்படிக்கை கையொப்பமானது. அமிர்தசரஸ் உடன்படிக்கை எனப்படும் அது லாகூர் உடன்படிக்கைக்கு வடிவம் கொடுத்து அதை அதிகார பூர்வமாக்கியது. அது  கிழக்கிந்திய கம்பெனிக்கும், ஜம்முவின் அரசர் குலாப் சிங் டோக்ராவுக்கும் இடையே ஏற்பட்ட ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில் உருவானது. அதன்படி குலாப் சிங் 75 லட்சம் பஞ்சாப் அரசின் ரூபாய்களைக் கொடுத்து காஷ்மீரின் பகுதிகளை எல்லாம் விலைக்கு வாங்கி விட்டார். அவை எல்லாம் பஞ்சாப் பேரரசிடம் இருந்து லாகூர் உடன்படிக்கையின்படி கிழக்கிந்திய கம்பெனி பெற்றவை. அந்த உடன்படிக்கைக்குப் பிறகு ஜம்மு- காஷ்மீரில் டோக்ரா ஆட்சி தொடங்கியது. பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கீழ் இருந்த ஜம்மு- காஷ்மிர் சமஸ்தானத்தின் முதல் அரசர் குலாப் சிங் தான். இவர் இந்து ஜம்வால் டோக்ரா ராஜபுத்திர குலத்தைச் சேர்ந்தவர்.

குலாப் சிங்கின் மகன் ரன்பீர் சிங் 1857 ஆம் ஆண்டு அரியணை ஏறி ஜம்மு- காஷ்மீரின் அரசர் ஆனார். அவரே ஜம்வால் ராஜபுத்திர குலத்தின் தலைவரும் ஆவார். அவர் ஆட்சி காலத்தில் கில்கித், அஸ்தோர், ஹன்சா – நகர் ஆகிய பகுதிகள் ஜம்மு- காஷ்மீரோடு இணைக்கப்பட்டன. அவருக்குப் பின் அவருடைய மூத்த மகன் பிரதாப் சிங் காஷ்மிர் அரசரானார். அவருடைய தம்பியான மேஜர் ராஜாஅமர் சிங்கின் மகன் தான் ஜம்மு- காஷ்மிர் சமஸ்தானத்தின் கடைசி அரசராக இருந்த ஹரி சிங் இந்தர் மஹிந்தர் பகதூர்.

1909 இல் அவர் தந்தை அமர் சிங் காலமான பிறகு பிரிட்டிஷ் அரசு வருங்கால காஷ்மிர் அரசருக்கு கல்வி புகட்டி, அவரை வளர்க்கும் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொண்டது. மாயோ கல்லூரியில் பயின்ற அவர் டேரா டூனில் ராணுவப் பயிற்சி பெற்றார். தனது இருபதாவது வயதில் அவர் ஜம்மு- காஷ்மிர் சமஸ்தானத்தின் ராணுவ தலைமைத் தளபதியாக நியமிக்கப்பட்டார். அவருடைய பெரியப்பா  மகா ராஜா பிரதாப் சிங் 1925 ஆம்  ஆண்டு இறந்தார். அவருக்கு குழந்தைகள் இல்லாத காரணத்தால்  ஹரி சிங் ஜம்மு- காஷ்மீரின் அரசரானார். அ

ஹரி சிங் தனது ஆட்சியின் போது பல புரட்சிகரமான திட்டங்களை செயல்படுத்தினார். நாட்டு மக்கள் அனைவருக்கும் ஆரம்பக் கல்வியை கட்டாயமாக்கினார். குழந்தைகள் திருமணத்தைத் தடை செய்தார். அவர் ஆட்சியில் தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் கோவிலுக்கு வந்து வழிபட ஏற்பாடு செய்தார். அரசருக்கு நான்கு முறை திருமணம் நடந்தது. அவருடைய ஒரே மகன் இளவரசர் கரன் சிங் அவருடைய நான்காவது மனைவியான மகாராணி தாரா தேவிக்குப் பிறந்தவர். அரசர் ஹரி சிங்  1961 ஆம் ஆண்டு பம்பாயில் தமது 66 வது  வயதில்  காலமானார்.

(தொடரும்)

Share/Bookmark

காஷ்மிர் டைரி – 3

நண்பர்கள் அனைவரும் வந்து சேர்ந்தபிறகு ஹோட்டலைக் காலி செய்துவிட்டு சிகாகோ என்னும் பெயர் கொண்ட ஷிகாராவுக்குக் குடிபுகுந்தோம். அடுத்த மூன்று மூன்று நாள்களுக்குப் படகுதான் வீடு.  முதல் நாள், டால் ஏரியை ஒட்டிய குடியிருப்பு மற்றும் கடைப் பகுதிகளைச் சுற்றினோம்.  பஞ்சாபி தாபாக்கள், மீன், இறைச்சிக் கடைகள், துணிக்கடைகள், காஷ்மிர் ஷால், போர்வைகள் விற்கும் கடைகள், கைவினை அங்காடிகள், சிறு உணவகங்கள், தேநீர் கடைகள் ஆகியவற்றைக் கடந்து சென்றோம். காய்கறிகளை கை வண்டிகளில் கொண்டு சென்றார்கள் வியாபாரிகள். இந்துக்களைக் கவர சிவபெருமான் படமும், இஸ்லாமியர்களைக் கவர உருது வாசகங்களும் கடைகளில் பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தன.

தகரக் கூரையுடன் கூடிய வீடுகளின் தொகுப்புகள் இடையிடையே தென்பட்டன. இருவர் மட்டுமே பயணம் செய்யக்கூடிய சிறு படகுகளைப் பலர் வைத்திருக்கிறார்கள். கடைகளுக்குச் சென்று வர, சாமான்கள் வாங்கி வர, சிறு பயணங்கள் மேற்கொள்ள இவை பயன்படுத்தப்படுகின்றன. பள்ளி மாணவர்களும் பெண்களும் தன்னந்தனியே படகைச் செலுத்துகின்றனர்.  கடந்து செல்லும்போது குழந்தைகள் கையசைக்கிறார்கள். ஷிகாராவில் அமர்ந்திருக்கும்போது கடக்க நேரிட்டால், மலர் ஒன்றை எடுத்து புன்சிரிப்புடன் அளிக்கிறார்கள்.

செங்கல் வீடுகளின் கூரைகளும்கூட பிரமிட் போன்ற அமைப்புடன்தான் இருக்கின்றன. பனி மழை பொழியும்போது சிதறல்கள் எதுவும் வீட்டின் மேல் தங்காமல் இருக்கவே இந்த ஏற்பாடு. நாங்கள் சென்ற பொழுது, மரங்கள் இலைகளின்றி குச்சிக்குச்சியாக நின்றுகொண்டிருந்தன. காய்த்து தொங்கும் ஆப்பிள்களைப் பார்க்கமுடியவில்லை. ‘அது பரவாயில்லை, ஆப்பிள் மரங்களைக் கண்ட பலரால் பனிப்பொழிவைப் பார்க்கமுடியாமல் போய்விட்டது. அது பெரிய துயரமல்லவா?’ என்றார் நண்பர் ஒருவர்.

உள்ளூர் மக்கள் தங்களுக்கான ஆடைகளையும் உடைகளையும் இதுபோன்ற தள்ளுவண்டி வியாபாரிகளிடம் இருந்தே வாங்கிக்கொள்கிறார்கள். கம்பளி, கையுறை, காலுறை, அங்கிகள், தொப்பிகள், குழந்தைகளுக்கான ஆடைகள் என்று பலவும் குறைந்த விலையில் கிடைக்கின்றன. இரு சக்கர வாகனங்களில், சட்டைகளையும் சுடிதார் துணிகளையும் கட்டி எடுத்து வந்து விற்கிறார்கள்.

தகரத் துணிக்கடைக்கு முன்பாக அமர்ந்திருக்கும் ஒரு வியாபாரி. டால் ஏரியில் வசிக்கும் நடுத்தர வர்க்க ஷிகாரா பணியாளர்கள் சிலரை இவர் அறிமுகம் செய்து வைத்தார்.

இவர்களும் படகு வீட்டில்தான் குடியிருக்கிறார்கள். ஒய்யாரமாக அல்ல ஒதுக்குப்புறமாக.  முழுக்க முழுக்க தகரத்தால் உருவாக்கப்பட்ட ஷெட்டுகள். வெடவெடக்கும் குளிரில் பெண்கள் முடிந்தவரை வீட்டுக்குள் ஒடுங்கியிருக்கிறார்கள். ஆண்களில் சிலர் வியாபாரிகளாகவும் சிலர் துப்புறவுத் தொழிலாளர்களாகவும் சிலர் ஷிகாராவில் பணிபுரிபவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். குழந்தைகள் படிப்பதற்கான அரசுத் தகரப் பள்ளிகள் அருகிலேயே இருக்கின்றன. ஒருவருடைய வீட்டுக்குச் சென்று பார்த்தோம். எலுமிச்சை தேநீர் கொடுத்து உபசரித்தார்கள்.  சுற்றுலாப் பயணிகளைச் சுற்றிச்சுற்றித்தான் இவர்கள் வாழ்க்கை இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது.

மீன் வற்றல் போன்ற ஒன்றை இவர் தன் வீட்டுக்கு வெளியில் காயவைத்துக்கொண்டிருந்தார். தயக்கத்துடனும் வெட்கத்துடனும் சிறிதே பேசினார். ஒவ்வொரு வீட்டிலும் ஒரு குடிநீர் தொட்டி இருக்கிறது. இந்தப் பகுதியில் மின்சாரம் கிட்டத்தட்ட தடையின்றி கிடைக்கிறது. ஏரிக்கரையை மாசுபடுத்துவது இவர்களுடைய வாழ்வாதாரத்தையே குலைத்துவிடும் என்பதால் கழவுநீரைத் தனியே இன்னொரு தொட்டியில் சேகரித்து அப்புறப்படுத்துகிறார்கள். டால் ஏரியை அவ்வப்போது துப்புறவுப் படகுகள் உலா வந்து தூர் வாருவதால் சுத்தமாகவே இருக்கின்றன. அடுப்புக்குப் பெரும்பாலும் விறகுகளே பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

காஷ்மிரில் இந்திய ராணுவத்தின் செயல்பாடுகள் திருப்திகரமாக இல்லை, பாதுகாப்பு வசதிகள் போதவில்லை என்றார் இவர். ‘சுற்றுலாப் பயணிகள் வருகை தரும் சோன்மார்க், குல்மார்க் போன்ற இடங்களில் உள்ள ராணுவத்தினரும் ஸ்ரீ நகர் போன்ற பகுதிகளில் உள்ள ராணுவத்தினரும் வெவ்வெறான முறையில் உங்களை நடத்துவார்கள். உங்களுக்குக் கிடைக்கும் வரவேற்பு நீங்கள் இந்துவா, இஸ்லாமியரா என்பதைப் பொறுத்தும், நீங்கள் காஷ்மிர் வாசியா, சுற்றுலாப் பயணியா என்பதைப் பொறுத்தும் அமையும்.’

டால் ஏரியில் இயங்கும் மிதக்கும் தபால் நிலையம்.  சச்சின் பைலட், உமர் அப்துல்லா இருவராலும் 2011ல் திறந்து வைக்கப்பட்டது. புகைப்பட போஸ்ட்கார்ட், காஷ்மிர் பற்றிய சில புத்தகங்கள் ஆகியவையும் இங்கு கிடைக்கின்றன.

(தொடரும்)

காஷ்மிர் டைரி – 2

ஸ்ரீ நகர் விமான நிலையத்தில் வந்திறங்கியபோது இளஞ்சூடும் இளங்குளிரும் பரவிக்கொண்டிருந்தது. அங்கேயே வண்டி அமர்த்திக்கொண்டு புறப்பட்டோம். உள்நுழையும் வாகனங்களும் வெளியேறும் வாகனங்களும் பல அடுக்கு சோதனைச் சாவடிகளைக் கடக்கவேண்டியிருந்தது. எங்களுடன் வந்திறங்கியவர்களைத் தவிர வேறு ஆள்கள் யாரையும் விமான நிலையத்தில் காணமுடியவில்லை. ஒன்றிரண்டு டாக்ஸிவாலாக்கள் அமைதியாக அமர்ந்துகொண்டிருந்தனர். புகைப்படம் எடுக்கவேண்டாம் என்று ஆயுதம் தரித்த பாதுகாப்பு அதிகாரிகள் மீண்டும் மீண்டும் கேட்டுக்கொண்டதால், ஒன்றிரண்டு படங்களை மட்டுமே எடுத்து திருப்திபட்டுக்கொண்டேன்.

 

மக்கள் புழங்கும் இடத்தை அடைவதற்கு சில நிமிடங்கள் பிடிக்கின்றன. ஓரடி கடப்பதற்குள் குறைந்தது நான்கு ஏகே 47 ஜவான்களைச் சாலையின் இரு பக்கங்களிலும் காணமுடிந்தது. உருது மொழிப் பலகைகள் கொண்ட சிறு கடைகள் அடுத்தடுத்து விரிகின்றன. இரானியப் படங்களில் வருவதைப் போன்ற நீண்ட அங்கி அணிந்த ஆண்கள் சைக்கிளில் விரைந்துகொண்டிருந்தனர். மீண்டும் இரானியப் படங்களில் வருவதைப் போல் அழகாக வெள்ளை முக்காடு அணிந்த காஷ்மிர் மாணவிகள் எறும்பு வரிசையாக நடந்து சென்றனர். அவர்கள் கடந்து செல்லும்வரை எங்கள் வண்டி நிறுத்திவைக்கப்பட்டது.

நகருக்குள் நுழைய நுழைய, ஜவான்களின் அடர்த்தி சற்றே குறையத் தொடங்கியது என்றாலும், திரும்பும் பக்கமெல்லாம் ஏகே 47 முன்வந்து நின்று பயமுறுத்தியது. இவர்களைக் கடந்துசென்றே காஷ்மிரிகள் காலை தேநீர் அருந்தவேண்டும். பள்ளிக்கும் பள்ளிவாசலுக்கும் செல்லவேண்டும். காய்கறிகள் வாங்கவேண்டும். வேலைக்குப் போகவேண்டும்.

Waugh in Abyssinia என்னும் புத்தகத்தில் Evelyn Waugh, இப்படிப்பட்ட ஒரு காட்சியை வருணித்திருப்பார். இரண்டாம் உலகப் போர் சமயத்தில் முசோலினியின் இத்தாலியப் படைகள் அபிசீனியாவை ஆக்கிரமித்திருக்கும். ஆனால், அதை ஆக்கிரமிப்பு என்று நேரடியாகப் பளிச்சென்று சொல்ல எவிலின் வாஹ் தயங்குவார். ராணுவ வீரர்கள் அபிசீனியர்களைப் பாதுகாப்பதற்காகப் பணியில் அமர்த்தப்பட்டிருப்பார்கள் என்பார். அவர்கள் அபிசீனியர்களுடன் ஒன்றுகலந்து கொஞ்சிக் குலாவி பழகுவார்கள் என்றும், அபிசீனியக் குழந்தைகள் இத்தாலிய வீரர்களுக்கு பூக்கள் பரிசளிப்பார்கள் என்றும் பதிலுக்கு வீரர்கள் குழந்தைகளுக்கு இனிப்பு மிட்டாய்கள் வழங்குவார்கள் என்றும் உணர்ச்சிபூர்வமாக எழுதியிருப்பார். நமக்கே சந்தேகம் வந்துவிடும், இத்தாலியர்கள் அபிசீனியர்களை ஒழிக்கவந்தவர்களா அல்லது உய்விக்க அனுப்பப்பட்டவர்களா என்று.

சுமார் இருபது நிமிட பயணத்துக்குப் பிறகு, ஹோட்டலை அடைந்தோம். முன்னரே இணையம் வாயிலாக தங்குமிடம் (Srinagar Embassy Hotel) ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது.  சென்னையில் இருந்து வருகிறோம் என்று அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டு, சாவி வாங்கி அறைக்குள் நுழைந்தபோது, திருவல்லிக்கேணி பேச்சிலர் ரூமுக்குள் நுழைந்த உணர்வு ஏற்பட்டது. போதாக்குறைக்கு, நாற்காலி, கட்டில், பூட்டு, டவல் என்று எதை தொட்டாலும் ஐஸ் குளிர். பாத்ரூமில் ஹாட் வாட்டர் ஹாத்தா நஹி என்று நியூஸ் வாசித்துவிட்டுப் போனார் ஹோட்டல் பணியாளர் ஒருவர். மற்ற நண்பர்கள் மதியத்துக்கு மேல் வரவிருந்தார்கள். பைகளை அங்கேயே போட்டுவிட்டு, இரண்டடுக்கு ஸ்வெட்டர், ஜெர்கின் அணிந்துகொண்டு ஊர் சுற்றக் கிளம்பிவிட்டோம்.

புவிப்பரப்பு, குளிர், மக்கள், கட்டடங்கள், உணவு, சாலைகள், கடைகள் என்று காஷ்மிரின் எந்தவொரு அம்சமும் இந்தியாவை நினைவுபடுத்தவில்லை. ஒரு புதிய நாட்டில் நடைபோடும் உணர்வே ஏற்பட்டது.

காஷ்மிர் மிகத் தாமதமாகவே உறக்கம் கலைந்து விழித்துக்கொள்கிறது. ஒரு சிறிய உணவகத்துக்குள் நுழைந்தோம். மேகி, சப்பாத்தி, உப்புமா மூன்றும் கிடைப்பதாகச் சொன்னார் பணியாளர். உப்புமா ஆர்டர் செய்து கிட்டத்தட்ட 15 நிமிடங்கள் காத்திருந்தோம். அந்த உணவகத்தில் நாங்கள் இருவர் மட்டுமே இருந்தோம். மிக மிக சாவகாசமாக அவர் நடந்து வந்து, தண்ணீர் கொடுத்துவிட்டு, உள்ளே சென்று அடுப்பு மூட்டி, பிறகு வெளியில் வந்து வேடிக்கை பார்த்துவிட்டு, ஏதோ ஒரு வகை பாக்கை வாயில் கொட்டி, அசைபோட்டு, இடுக்கில் மாட்டிய விஷயங்களை ஒவ்வொன்றாகக் குத்தி எடுத்து, பிறகு உள்ளே சென்று உப்புமாவை ஒரு கிண்ணத்தில் கவிழ்த்து கொண்டு வந்து கொடுத்தார். அவரே பில் எழுதிக்கொடுத்தார். அவரே பணம் வாங்கிக்கொண்டார். வாசல் வரை வந்து வழியனுப்பினார்.

டால் ஏரியின் கரையில் வரிசையாக ஷிகாரா எனப்படும் படகு வீடுகள் நிறுத்தப்பட்டிருந்தன. ஒரு படகு வீட்டுக்குள் எட்டிப் பார்த்தோம். நடுத்தர வயது கொண்ட ஒருவர் வரவேற்று உள்ளே அழைத்துச் சென்றார். நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்த அந்தப் படகு வீட்டைப் பராமரித்து, விருந்தினர்களை ஈர்த்து, வரவேற்று தங்கவைப்பது அவர் பணி. பெயர், உமர். ‘சென்னைக்கு ஒரு முறை வந்திருக்கிறேன். கடும் சூடு!’ என்றார். ஒரு பிளாஸ்க் நிறைய தேநீரும் (‘காஷ்மிர் சிறப்பு தேநீர், இடைவெளியின்றி அருந்திகொண்டே இருக்கலாம்’) இரு கோப்பைகளும் கொண்டு வந்து வைத்தார். வீட்டின் முகப்பில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.

‘சமீபமாக இங்கே எந்தவித அசம்பாவிதமும் நடைபெறவில்லை என்றாலும், எப்போதும் எதுவும் நடக்கலாம் என்னும் நிலையே நீடிக்கிறது. நாங்கள் அமைதியையே விரும்புகிறோம். அமைதியான இடத்தில்தான் வியாபாரம் செய்யமுடியும். குழந்தைகளைப் படிக்கவைக்கமுடியும். திருமணம் செய்துவைத்து வாழவைக்கமுடியும்.’

உமரின் ஷிகாரா ஒப்பீட்டளவில் சிறியது. இரு படுக்கையறைகளும் ஒரு வரவேற்பறையும் ஒரு சமையலறையும் கொண்ட நடுத்தர வர்க்கத்துப் பயணிகளுக்கான இருப்பிடம். ஒரு நாளுக்கு ஒருவருக்கு 500 ரூபாய். உயர்ரக வசதிகள் கொண்ட சொகுசு ஷிகாரா என்றால் சில ஆயிரங்கள் வரை பிடிக்கும்.  ஒவ்வொரு வீட்டுக்கும் குடிநீர், மின்சார இணைப்பு உள்ளது. கேரளாவில் உள்ள படகு வீடுகளைப் போல் காஷ்மிர் ஷிகாராக்கள் பயணம் செய்வதில்லை. ஏரியின் கரைகளில் நடப்பட்டுள்ள ஆடாத, அசையாத வீடுகள் இவை.

நாங்கள் உரையாடிக்கொண்டிருக்கும்போதே சிறு படகுகள் அசைந்து அசைந்து எங்களிடம் வந்து சேர்ந்தன. ஓரிரு வியாபாரிகளைக் கொண்ட சிறிய அசையும் கடைகள் அவை. ஷிகாராவில் தங்கியிருப்பவர்களிடம் வியாபாரம் செய்வதே இவர்கள் நோக்கம். எங்களை நெருங்கியவர்கள் சல்வார், கம்பளி ஆடைகளை விற்பனை செய்பவர்கள். டால் ஏரி முழுக்க இப்படிப்பட்ட பல வியாபாரிகளைக் காணமுடியும். கைவினைப் பொருள்கள், குங்குமப்பூ, பெப்சி, ஸ்வெட்டர் என்று பலவற்றை இவர்கள் படகுகளில் கொண்டுவருகிறார்கள். நீங்கள் கடைகளைத் தேடிச் செல்லவேண்டியதில்லை. கடைகள் தாமாகவே உங்களைத் தேடிவரும்.

உமரின் குடும்பத்தினர் படகு வீட்டுக்குப் பின்புறத்தில் குடியிருந்தனர். வீட்டுக்கு அழைத்துச்சென்று காட்டினார். தகர மேற்கூரையுடன்கூடிய சிறிய கூடாரம் அது. சமைக்க, உறங்க என்று இரண்டு சிறு அறைகள் இருந்தன. கரைக்கு அருகில் நெருப்பு மூட்டி குளிர் காய்ந்துகொண்டிருந்தார் உமரின் மனைவி. படகு வீட்டில் தங்கும் விருந்தினர்களுக்குச் சமையல் செய்யும் பொறுப்பு இவருடையது. பிற பணியாளர்களைத் தேவைக்கு ஏற்ப அமர்த்திக்கொள்கிறார்கள். படகு வீட்டின் உரிமையாளர் காஷ்மிரில் வேறொரு பகுதியில் தங்கியிருந்தார்.

‘சுற்றுலாவை நம்பித்தான் காஷ்மிர் இயங்குகிறது. கைவினைப் பொருள்கள், துணி, மணிகள், மரவேலைப்பாடுகள் என்று இங்கு நாங்கள் மேற்கொள்ளும் தொழில்கள் அனைத்தும் காஷ்மிரிகள் அல்லாதவர்களுக்காகத்தான்.’

‘ஜவான்கள்மீது எனக்கு அதிக மரியாதை இருந்ததில்லை. இவர்கள் நடத்தும் ஆபரேஷன்கள் அச்சமூட்டக்கூடியவை. விசாரணை எதுவுமின்றி தண்டனை கொடுத்துவிடுவார்கள். இவர்கள் சுட்டுக்கொல்பவர்களில் எத்தனைப் பேர் உண்மையில் தீவிரவாதிகள் என்பது கடவுளுக்கே வெளிச்சம்.’

(தொடரும்)

காஷ்மிர் டைரி – 1 

காஷ்மிர் டைரி – 1

 

 

‘உலகத்திலுள்ள தலைசிறந்த விஷயம் ஊர்சுற்றுவதுதான்’ என்கிறார் ராகுல் சாங்கிருத்யான். இரண்டு சேர் நெய்யை கீழே கொட்டிவிட்டதால் பயந்துகொண்டு, 22 ரூபாயை வீட்டிலிருந்து எடுத்துக்கொண்டு வெளியேறிய ராகுல்ஜி, தன் வாழ்நாளின் பெரும்பாலான பகுதியை ஊர்சுற்றுவதில்தான் செலவிட்டார். ஆயிரம் பக்கங்களுக்கு மேல் விரியும் அவருடைய சுயசரிதையை இப்போது படித்தாலும் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. பிரயாணச் செலவுகளை விட்டுவிடுங்கள், அடுத்த வேளை உணவுக்குக்கூட கையில் காசிருக்காது. இருந்தும் துணிச்சலாக கிளம்பிவிடுவார்.

காசியில் தொடங்கிய அவர் பயணம், இலங்கை, ஐரோப்பா, அமெரிக்கா என்று படர்ந்து சோவியத் யூனியனில் முடிவடைந்தது. ரகுவம்சமும் லகுகௌமுதியும் அஷ்டவக்ர கீதாவும் பகவத் கீதையும் வாசித்துக்கொண்டிருந்த ராகுல்ஜி, மார்க்ஸையும் லெனினையும் கண்டுகொண்டது பயணங்கள் வாயிலாகத்தான். தன் வாழ்வை மட்டுமல்ல ஒவ்வொருவரின் வாழ்வையும் மாற்றியமைக்கக்கூடிய சக்தி பயணங்களுக்கு உண்டு என்பது ராகுல்ஜியின் நம்பிக்கை.

ராகுல்ஜியைப் போல் பயணம் செய்வது இன்றைய தேதியில் சாத்தியப்படாது. முகம் தெரியாத பலரும் வாருங்கள் என்று வரவேற்று குதிரையிலும் பேருந்திலும் ரயில் வண்டியிலும் அவரை அழைத்துச் செல்வார்கள். வரவேற்பு கிடைக்காவிட்டால் மகிழ்ச்சியுடன் நடக்க ஆரம்பித்துவிடுவார். மாநில எல்லைகளை மட்டுமல்ல, நாட்டு எல்லைகளையும்கூட நடந்தே கடந்திருக்கிறார். என் வீட்டில் தங்கிக்கொள்ளலாமே என்று அந்நியர்கள் வரவேற்பார்கள். சத்திரங்களும் பௌத்த மடங்களும் இருந்தன. எதுவும் சிக்காவிட்டால் கண்ணில் படும் இடம் படுக்கையறையாக மாறும். உணவு ஒரு பிரச்னையே இல்லை.

விசா வாங்கி செல்லும் காலம் வருவதற்குள் காஷ்மிர் செல்வதற்கான வாய்ப்பு சென்ற மாதம் கிடைத்தது. ஸ்ரீ நகரில் தங்குவதற்கு பல மாதங்களுக்கு முன்பே இணையம் வாயிலாக சகாய விலையில் ஓட்டல் அறைகளை புக் செய்துவிட்டோம் (அந்த அறையை மாற்றவேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது தனிகதை). மார்ச் 13 மாலை கிளம்பி, அன்றைய இரவை டெல்லியில் ஓர் உறவினர் வீட்டில் கழித்துவிட்டு, மறுநாள் டெல்லியைக் கொஞ்சம் சுற்றிவிட்டு, 15 தொடங்கி 18 வரை காஷ்மிரில் ஊர்சுற்றுவது திட்டம். (கோகுலம்) சுஜாதா, (குங்குமம்) வள்ளிதாசன், தோழர்கள் சுத்தானந்தம், மோகனா என்று 12 பேர் கொண்ட ஒரு குழுவில் நானும் என் மனைவியும் இணைந்துகொண்டோம்.

நாங்கள் தங்கியிருந்தது தெற்கு தில்லியில் உள்ள சஃப்தர்ஜங் டெவலப்மெண்ட் ஏரியாவில் (எஸ்டிஏ). சென்று சேர்வதற்குள் நள்ளிரவு ஆகிவிட்டதால், மறுநாள் காலை ஆறு மணிக்கு (இதமான குளிர்) கண்விழித்து, அருகிலுள்ள தெருக்களைச் சுற்ற ஆரம்பித்தோம்.

இந்தியாவைப் புரிந்துகொள்ள டெல்லியை ஒருமுறை வலம் வந்தால் போதும். ஒரு பக்கம் அகலமான, சுத்தமான சாலைகள், பளபளக்கும் ஷாப்பிங் மால்கள். பிரதான சாலையைக் கடந்து ஒரு கிளைப் பாதையைப் பிடித்து, ஒரு சந்துக்குள் நகர்ந்தால் சாக்கடைகள், குப்பைக்கூளங்கள், பாலிதின் விரித்து படுத்துறங்கும் மக்கள்.

சில வாரங்களுக்கு முன்பு, உலகப் புத்தகக் கண்காட்சியில் கலந்துகொள்வதற்காக பிரகதி மைதானில் இருந்து சாணக்கியபுரா வழியாக விமான நிலையம் சென்றபோது இந்த வேறுபாடு முகத்தில் அறைந்தது. வழுக்கிக்கொண்டு ஓடும் கப்பல் சைஸ் கார்கள், நெரிசலில் சிக்கி நிற்கும்போது, கண்ணாடி கதவைத் தட்டி, அலுமினியத் தட்டை நீட்டுகிறார்கள். கந்தல் ஆடை பெண்களும் பரட்டைத் தலை குழந்தைகளும் சேதன் பகத், சிட்னி ஷெல்டன் புத்தகங்களை பிளாஸ்டிக் கவருக்குள் போட்டு விற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள். கண்ணாடி கதவை கீழிறக்கி, பைசாக்களை உதிர்த்துவிட்டு சிறிது நகர்ந்தால், நந்தவனமாக சாலை விரிகிறது. பிரத்தியேகப் பூங்காக்களுடன் சீனத் தூதரகமும் பிரெஞ்சு தூதரகமும் ஹங்கேரிய தூதரகமும் கடந்து செல்கின்றன. அடுத்த சிக்னலில் மீண்டும், அம்மா தாயே!

இதமான குளிர். ஐ.ஐ.டி வளாகத்தில் ஸ்வெட்டர், கேன்வாஸ் ஷூக்களுடன் குதித்துக்கொண்டும் ஓடிக்கொண்டும் பாட்டு கேட்டுக்கொண்டும் டெல்லிவாசிகள் விரைந்துகொண்டிருந்தனர். ஆட்டோக்களைவிட ரிக்ஷாக்கள் அதிகம். நடைபாதை தேநீர் கடைகள் கேக், பன் தேநீருடன் சேர்த்து சுவையான குக்கீஸ் வகைகளையும் விற்றுக்கொண்டிருந்தன.

ஏசியாட் கிராமம், சஃப்தர்ஜங் செல்லும் பரபரப்பான நெடுஞ்சாலையை ஓட்டியுள்ள நடைபாதையில் மரத்தடியில் ஒரு நாற்காலி போட்டு, முடி திருத்திக்கொண்டிருந்தார் ஒரு கடைக்காரர். அதே மரத்தில் ஆணியடித்து கண்ணாடி மாட்டியாகிவிட்டது. உபகரங்களுக்கு ஒரு கையடக்கப் பெட்டி.

ஏழு மணிக்கு எழுந்து சாக்ஸ் மாட்டி, செருப்பு போட்டு பட்டன் பால் வாங்கிவந்து, குக்கர் வைத்து டெல்லி மக்கள் பொழுதை ஆரம்பிக்கிறார்கள். எஸ்டிஏ என்பது இங்குள்ள வீட்டு வசதி வாரியம் போன்றதுதான். ஆனால், ஒவ்வொரு அடுக்குமாடி கட்டடத்துக்கு அருகிலும் ஒரு பூங்கா இருக்கிறது. மரங்களும் பூச்செடிகளும் சாலையின் இரு பக்கங்களிலும் அணிவகுக்கின்றன. இரண்டு அறைகள் கொண்ட ஒரு வீடு, ஒரு கோடி ஆகும் என்றார்கள்.

அருகிலுள்ள சரோஜினி மார்க்கெட்டில் ஜீன்ஸ்களையும் (டெல்லியின் தேசிய ஆடை) டி ஷர்டுகளையும் குவித்துவைத்து விற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள். கொட்டை எழுத்தில் 300 என்று எழுதியிருந்தால், இருபத்தைந்துக்குத் தருகிறாயா என்று ஆரம்பிக்கிறார்கள். பல்வேறு கிளை சந்துகளையும் குறுகலான வழித்தடங்களையும் கொண்ட இந்தச் சந்தையில் மிகச் சரியாக ஒரு வழியில் நுழைந்து, அதே வழியில் வெளியேறுவது சவாலான செயல்.

மறுநாள் அதிகாலை ஐந்து மணிக்கு டெல்லி விமான நிலையம் சென்றடைந்தோம். காஷ்மிரில் எதுவும் கிடைக்காது, இது இருந்தால்தான் பிழைக்கமுடியும் என்று சொல்லி ஒரு புட்டியில் வத்தக்குழம்பு ஊற்றி, நான்கு பிளாஸ்டிக் கவர் சுத்தி, ரப்பர் பேண்ட் போட்டு பெட்டியில் வைத்துவிட்டார்கள்.  இரண்டு கட்ட எக்ஸ்ரே பரிசோதனையைக் கடந்து வத்தக்குழம்புடன் காஷ்மிர் சென்றடைவது சாத்தியமா? கையெறிகுண்டு கொண்டு செல்லும் உணர்வுடன் விமான நிலையம் சென்றடைந்தோம். ராகுல்ஜி வீட்டை விட்டு ஓடிச் சென்றதன் காரணம் புரிந்தது.

(தொடரும்)