பூஞ்ச் கலவரமும் முதல் போரும்

இந்தியா பாகிஸ்தான் போர்கள் / அத்தியாயம் 8

Bangashமுதல் காஷ்மீர் முற்றுகையும் போரும் சிலரால் திடீரென நடத்தப்பட்டவை அல்ல. பாகிஸ்தான் ராணுவத்தினர், பாகிஸ்தானை ஆளும் முஸ்லிம் லீகைச் சேர்ந்தவர்கள், முஸ்லிம் கான்ஃபிரன்ஸ் கட்சியைச் சேர்ந்தவர்கள், பதானிய பழங்குடிப் படையினர் ஆகியோரின் கூட்டு முயற்சியால் அவை திட்டமிடப்பட்டு நடத்தப்பட்டன.

பாகிஸ்தான் ராணுவமும், முஸ்லிம் லீகும் திட்டம் வகுத்து முக்கியப் பங்காற்றின என்பதற்கு ஆதாரமாக பாகிஸ்தான் ராணுவத்தை வழிநடத்திய மேஜர் அமின் போன்றவர்களின் கூற்றுகள் உள்ளன. காஷ்மீருக்குள் நுழைந்த பழங்குடிப் படையினர் பஷ்டூன் இனத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். பஷ்டூன் இனம் ஆப்கனிஸ்தானிலும், பாகிஸ்தானிலும் வாழும் ஈரானிய மக்கள் இனம். இந்த இனத்தவர்கள் கிழக்கு ஈரானிய பஷ்டூன் மொழி பேசுபவர்கள்.

1932 இல் ஷேக் அப்துல்லா காஷ்மீரின் முதல் அரசியல் கட்சியான அனைத்து ஜம்மு- காஷ்மீர் முஸ்லிம் கான்ஃபிரன்ஸைத் தொடங்கினார். ஜம்முவையும், காஷ்மீரையும் இந்தியாவுடன் இணைப்பதுதான் அதன் நோக்கம். 1939 ஆம் ஆண்டு ஷேக் அப்துல்லா கட்சியின் பெயரை அனைத்து ஜம்மு- காஷ்மீர் கான்ஃபிரன்ஸ் என்று மாற்றி, மதச்சார்பற்ற ஒரு புது வடிவத்தை அதற்குக் கொடுத்தார். அப்போது கட்சியின் கொள்கையும் மாற்றி அமைக்கப்பட்டு, காஷ்மீர் தனியாக சுதந்திர காஷ்மீராக இயங்கவேண்டும் என்ற முழக்கம் எழுப்பப்பட்டது. 1941 ஜூன் 13 ஆம் தேதி அக்கட்சியிலிருந்து பிரிந்து சிலர் மீண்டும் பழைய முஸ்லிம் கான்ஃபிரன்ஸுக்குப் புத்துயிர் கொடுத்தார்கள். அதற்குத் தலைமை ஏற்றவர் சௌத்ரி குலாம் அப்பாஸ். இந்த முஸ்லிம் கான்ஃபிரன்ஸ் ஆட்கள்தாம் முதல் காஷ்மீர் போருக்காக பாகிஸ்தான் ராணுவத்துடன் சேர்ந்து திட்டமிட்டவர்கள்.

போரை ஒருங்கிணைக்க மிகச் சரியான நபர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். அவர் தான் மேஜர் ஜென்ரல் அக்பர் கான். 1947 இந்திய பாகிஸ்தான் போரில் பாகிஸ்தான் படையின் பிரிகேடியராக இருந்த அவர் பஷ்டூன் இனத்தைச் சேர்ந்தவர். அவர் பெஷாவர் இஸ்லாமிய கல்லூரியில் பயின்ற பின் பிரிட்டிஷ் ராணுவத்தில் சேர்ந்து பல நிலைகளில் பணியாற்றி இருக்கிறார். பல போர்களில் ஆற்றிய சிறந்த பணிகளுக்காக விருதுகள் பெற்றிருக்கிறார். நிலத்தைப் பிரித்துக்கொடுத்த பிரிட்டிஷ் அரசு இந்தியாவுக்கும், பாகிஸ்தானுக்கும் முப்படைகளையும் பிரித்துக் கொடுத்தது. அந்தப் பிரிவினையின்போது ஏற்படுத்தப்பட்ட துணைக் குழுவின் உறுப்பினராக அக்பர் கான் இருந்தார். காஷ்மீருக்குள் பழங்குடிப் படையினர் நுழைந்தபோது சாதாரண உடையில் பாகிஸ்தான் ராணுவத்தினரும் வந்தார்கள். அதன் பின் நேரடியாக பாகிஸ்தான் ராணுவம் வந்தது. அவர்களை எல்லாம் வழி நடத்தியவர் அகபர்கான்தான். போரின்போது அவருக்குக் கொடுக்கப்பட்ட சங்கேதப் பெயர் ‘ஜென்ரல் டாரிக்’.

1947 இந்திய பாகிஸ்தான் போருக்கான காரணம் பதான் பழங்குடிப் படையின் காஷ்மீர் முற்றுகை என்றால் அதற்கான விதை 1947 செப்டெம்பர் மாதமே விதைக்கப்பட்டுவிட்டது. அது விதைக்கப்பட்ட இடங்கள் இப்போது பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமித்துள்ள ஆசாத் காஷ்மீர் பகுதியில் உள்ளன. அவை பூஞ்ச் பிரிவில் உள்ள பாக்கும், ரவலாகோட்டும். காஷ்மீர் சமஸ்தானத்தோடு இருந்த பூஞ்ச் மாவட்டத்தின் ஒரு பகுதி முதல் போருக்குப் பிறகு பாகிஸ்தான் வசமும் மற்றொரு பகுதி இந்தியா வசமும் வந்தன.

பூஞ்ச் என்பது காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கோடு இணைந்த இடம் அல்ல. கிட்டத்தட்ட இரண்டே கால் லட்சம் சதுர கிலோமீட்டர்கள் பரப்பளவுள்ள காஷ்மீர் சமஸ்தானத்தோடு ஒப்பிடும்போது, சுமார் நாலாயிரத்து எழுநூறு சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்பளவுள்ள பூஞ்ச் ஒரு சிறிய இடம்தான். இருந்தபோதும் பூஞ்ச் நீண்ட சரித்திரம் கொண்டது. 1850 ஆம் ஆண்டு கால்சா தர்பாரின் பிரதம மந்திரியும், ராஜா தயான் சிங்கின் மகனுமான ராஜா மோத்தி சிங் பூஞ்சுக்கு தனி அந்தஸ்து வழங்கினார். 1901 ஆம் ஆண்டு ராஜா பல்தேவ் சிங் ஆட்சிக் காலத்தில் பூஞ்சுக்கு சமஸ்தான அந்தஸ்து வழங்கப்பட்டது. 1936 ஆம் ஆண்டு ஜம்முவின் டோக்ரா அரசர் ஹரி சிங் பூஞ்சை காஷ்மீருடன் இணைத்துக் கொண்டார். அதன் பிறகு பூஞ்ச் பகுதிக்கு ‘ஜகிர்’ அந்தஸ்து வழங்கப்பட்டது. பாரசீக மொழியில் ‘ஜ’ என்பது இடத்தைக் குறிக்கும். ‘கிர்’ என்பது வைத்திருப்பதைக் குறிக்கும். அதாவது பூஞ்ச்-ன் ஏழாவது பட்டத்து அரசர் ஜக் தேவ் சிங் வசதிகளை அனுபவித்துக்கொண்டு, காஷ்மீர் அரசர் ஹரிசிங்கின் ஆட்சியின் கீழ் இருக்க வேண்டும்.

தேசப் பிரிவினைக்கு முன்பும் பின்பும் நடந்த வன்முறைகள் காஷ்மீரையும் விட்டு வைக்கவில்லை. 1947 பஞ்சாப் இனப்படுகொலைகளுக்குப் பிறகு பாகிஸ்தானில் இருந்து வந்த இந்து, சீக்கிய அகதிகளும், இந்தியாவிலிருந்து வந்த முஸ்லிம் அகதிகளும் காஷ்மீரில் குவிந்தார்கள். பூஞ்ச் பகுதியை இணைத்துக்கொண்ட காஷ்மீர் அரசர் பூஞ்ச் மக்களைக் கடுமையான வரி விதிப்பால் கொடுமைப்படுத்துகிறார் என்ற புகார் எழுந்தது. காஷ்மீர் பாகிஸ்தானுடன் இணைக்கப்படவேண்டும் என்ற கோஷம் பூஞ்ச் பகுதி முஸ்லிம்களால் எழுப்பப்பட்டது. அரசரை எதிர்த்து மக்கள் கிளர்ச்சி செய்தார்கள்.

காஷ்மீர் அரசர் தன் டோக்ரா படைகளை அனுப்பி கடுமையான தாக்குதல் நடத்தினார். முஸ்லிம் கிராமங்கள் கொளுத்தப்பட்டன. பல்லாயிரம் பேர் படுகொலை செய்யப்பட்டார்கள். பூஞ்ச் பகுதி முஸ்லிம் மக்கள் தங்கள் குடும்பத்தினரோடு ஊரைக் காலி செய்து பாகிஸ்தான் சென்றார்கள். அவர்கள் திரும்பி வரும்போது ஆயுதங்களோடு வந்தார்கள். வந்தவர்கள் இந்துக்களையும் சீக்கியர்களையும் கண்மூடித்தனமாகக் கொல்ல ஆரம்பித்தார்கள். செப்டெம்பர் இரண்டாம் வாரத்தில் சுமார் 60,000 அகதிகள் ஜம்மு போனார்கள். அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக நடந்துகொண்டிருந்த இனக்கலவரம் சிலரின் ஒருங்கிணைப்போடு மிகப்பெரிய அளவில் வெடித்தது. இதைத்தான் பாகிஸ்தான் எதிர்பார்த்தது. துப்பாக்கிகளை பாகிஸ்தான் பொது மக்களுக்கு விநியோகம் செய்த பிறகு புரட்சி சூடு பிடிக்க ஆரம்பித்தது என்று கூறுகிறார் பாகிஸ்தானின் முன்னாள் மேஜர் அக்பர்கான்.
பாகிஸ்தானை ஆதரிக்கும் சிலரால் எடுத்து வைக்கப்படும் முக்கியமான வாதம் இதுதான்.

“1947 அக்டோபரில் நடந்த பழங்குடிப் படையினரின் காஷ்மீர் முற்றுகைக்குக் காரணம் பூஞ்ச் கலவரமும் அதைத் தொடர்ந்து நடந்த படுகொலைகளும்தாம். எனவே 1947-48 இந்திய பாகிஸ்தான் போருக்கு பழங்குடிப் படையை ஏவிவிட்டு, அதனைப் பின்தொடர்ந்து வந்த பாகிஸ்தான் ராணுவம் காரணமல்ல. பூஞ்ச் கலவரம் தான் அதற்குக் காரணம்”.

சமீபத்தில் ஆஸ்திரேலியாவைச் சேர்ந்த நூலாசிரியர் கிரிஸ்டோபர் ஸ்னீடன்  ‘காஷ்மீர் : தி அன் ரிட்டன் ஹிஸ்ட்டரி’ என்னும் புத்தகத்தை எழுதியிருக்கிறார். இந்தியா கூறுவது போல காஷ்மீர் பிரச்னை பதான் பழங்குடியினரின் படையெடுப்பால் தொடங்கவில்லை. அதன் மூலம் பூஞ்ச் கலவரம்தான். புது தில்லியில் தனது நூலை வெளியிட்ட பின் பாபா உமருக்கு அவர் அளித்த பேட்டி பலரின் கவனத்தை ஈர்த்தது . காஷ்மீர் அரசர் முறைப்படி காஷ்மீரை இந்தியாவுடன் இணைத்துக்கொண்டார். அதற்குப் பிறகு இந்திய பாகிஸ்தான் முதல் போர் நடக்கிறது. போரின் போது பாகிஸ்தான் காஷ்மீரின் கணிசமான பகுதிகளை ஆக்கிரமித்துக்கொண்டது. அதில் மேற்குக் பக்கமுள்ளஆசாத் காஷ்மீர் அதிக பிரச்னைகள் நிறைந்த பகுதி. அது உருவாவதற்கு முக்கிய காரணம் 1947 ஆகஸ்ட் 18 ஆம் தேதி காஷ்மீர் அரசருக்கு எதிராக பூஞ்ச் இல் வெடித்த மக்கள் புரட்சி என்கிறார் ஸ்னீடன்.

முஸ்லிம்கள் பெரும்பான்மையினராக உள்ள இடம் பூஞ்ச். அங்கு இருந்தவர்களில் 50,000 பேர் பிரிட்டிஷ் ராணுவத்தில் பணியாற்றியவர்கள். அவர்களுக்கு பொருளாதார முன்னேற்றமும், நில உரிமையும் மறுக்கப்பட்டதால் அரசருக்கு எதிராக கிளர்ச்சி செய்தார்கள். காஷ்மீர் அரசர் தன் டோக்ரா படைகளை வைத்து அவர்களுடைய ஆயுதங்களைப் பிடுங்கினார். அதனால் அவர்கள் பாகிஸ்தானின் வட மேற்கு எல்லை மாகாணத்துக்கும், தேரா இஸ்மாயில் கான் நகருக்கும் சென்றார்கள். கிளர்ச்சியாளர்கள் ஆயுத உற்பத்தியாளர்களிடம் இருந்து ஆயுதங்களைப் பெற்று வந்தார்கள். உள்ளூர் மக்களின் ஆதரவோடு மகாராஜாவின் டோக்ரா படைகளை எதிர்த்துப் போராடி தங்கள் மண்ணுக்கு விடுதலை பெற்றார்கள் என்று சொல்கிறார் ஸ்னீடன்.

1947 ஆகஸ்ட் 14 ஆம் தேதி பாகிஸ்தானும், 15 ஆம் தேதி இந்தியாவும் விடுதலை அடைந்து விட்டன.காஷ்மீர் தனியாக இருக்கிறது.பாகிஸ்தான் எல்லையில் இருக்கும் பூஞ்ச் பகுதியில் கலவரம் வெடிக்கிறது.சிலர் பாகிஸ்தானுக்கு வந்து ஆயுத உற்பத்தியாளர்களிடமிருந்து ஆயுதங்களை வாங்கிச் சென்று காஷ்மீரில் மறுபடியும் போராடுகிறார்கள். அப்போது பாகிஸ்தான் அரசும் ராணுவமும் என்ன செய்து கொண்டிருந்தன என்பதைப் பற்றி அவர் தெளிவாக எதுவும் கூறவில்லை.பாகிஸ்தானுக்கு பூஞ்ச் புரட்சியில் நேரடித் தொடர்பு இருந்ததா இல்லையா என்ற கேள்விக்கு அவர் கூறும் பதில் விநோதமாக உள்ளது.

“பாகிஸ்தானின் அதிகாரபூர்வமற்ற ஆதரவும், சில உள்ளூர் குடும்பங்களின் ஆதரவும் இருந்தது என்பதை நான் உறுதியாகக் கூறமுடியும். பூஞ்ச் மக்கள் தங்களை காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கோடு இணைத்துப் பார்ப்பதைவிட பஞ்சாபோடு இணைத்துப் பார்ப்பதையே விரும்புகிறார்கள். ஜீலம் நதியின் மறு கரையில் இருந்த குடும்பங்கள் புரட்சியாளர்களுக்கு உணவும், தங்கும் இடமும் தந்து உதவின. பாகிஸ்தான் அரசாங்கத்தின் ஆதரவு ஓரளவு இருந்தது. ஆனால் அது மிகக்குறைந்த அளவில்தான் இருக்கும் என்று நான் நினைக்கிறேன். ஏனென்றால் அதற்கு தீர்க்கப்படவேண்டிய பல பிரச்னைகள் இருந்தன. கராச்சியில் தலைநகரை அமைக்கும் வேலையில் அது ஈடுபட்டிருந்தது. பெரும்பாலும் உள்ளூர் பூஞ்ச் மக்கள் தாம் கலவரத்துக்குக் காரணமானவர்கள். அவர்கள் மகாராஜாவின் ஆட்சியின் மீது அதிருப்தி அடைந்திருந்தார்கள். அவர்கள் காஷ்மீர் பாகிஸ்தானுடன் இணைய வேண்டும் என்று விரும்பினார்கள்.”

பாகிஸ்தான் அரசாங்கத்தின் ஆதரவு ஓரளவுதான் இருந்தது என்று அவர் கூறுவதை யாராலும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. ஆகஸ்ட் 18 ஆம் தேதி பூஞ்ச் இல் கலவரம் நடக்கிறது. செப்டெம்பர் முதல் வாரத்தில் பாகிஸ்தான் காஷ்மீரைக் கைப்பற்ற திட்டம் ஒன்றை தயார் செய்து விட்டது. பாகிஸ்தான் எவ்வாறு திட்டமிட்டது என்பதை மேஜர் ஜென்ரல் முகமத் அக்பர்கான்  டிஃபன்ஸ் ஜர்னல் கராச்சி 1985 ஜூன்-ஜூலை இதழில் வெளியான பேட்டியில் விவரிக்கிறார்.

“இந்தியா பாகிஸ்தான் பிரிவினை முடிந்து சில வாரங்கள் கடந்த பின் பாகிஸ்தான் பிரதம மந்திரி லியாகத் அலி கான் சார்பாக முஸ்லிம் லீக் தலைவர் மியான் இப்திகாருதின் என்னை அணுகினார். காஷ்மீரைக் கைப்பற்ற ஒரு திட்டத்தைத் தயாரிக்கும்படி கூறினார். பாகிஸ்தான் ராணுவம் 4000 துப்பாக்கிகளை உள்ளூர் போலீஸுக்குக் கொடுப்பதற்காக வைத்திருப்பதை நான் அறிந்தேன். அதை உள்ளூர் மக்களிடம் கொடுத்தால் காஷ்மீரில் பல இடங்களில் ஆயுதங்களுடன் கலவரத்தை உண்டாக்க முடியும். அதன் அடிப்படையில் நான் ஒரு திட்டத்தைத் தயாரித்து மியான் இப்திகாருதினிடம் கொடுத்து அனுப்பினேன். அதன் பிறகு லாகூரில் லியாகத் அலிகானுடன் ஆலோசனைக் கூட்டத்தில் கலந்துகொள்ள அழைப்பு வந்தது. அதில் என்னுடைய திட்டம் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டு பொறுப்புகள் பலருக்கும் பிரித்துக் கொடுக்கப்பட்டன. ஆணைகள் பிறப்பிக்கப்பட்டன. விஷயம் ராணுவத்துக்குத் தெரியாமல் பார்த்துக் கொள்ளப்பட்டது. 1947 செப்டெம்பர் மாதம் 4000 துப்பாக்கிகளும் காஷ்மீரின் பல இடங்களில் விநியோகிக்கப்பட்டன. காஷ்மீர் மகாராஜாவின் படையோடு துப்பாக்கிச் சண்டை தொடங்கியது. புரட்சி சூடு பிடித்தது.”

பாகிஸ்தான் பிரதமர் தலைமையில் காஷ்மீரில் கலகம் தொடங்க வழி செய்யப்பட்டு போருக்கான காரணம் உருவாக்கப்பட்டுவிட்டது. அப்படி இருக்கும்போது பாகிஸ்தான் அரசாங்கத்துக்கு ஓரளவு தெரியும் என்று கூறுவது கேலிக்குரியது. தேச விடுதலைக்கு முன்பாக முஸ்லிம் லீக் தொடங்கி வைத்த இனக்கலவரம் இன்னும் முடியவில்லை. பஞ்சாபில் நடந்த இனக்கலவரத்துக்குப் பிறகு காஷ்மீருக்குள் இந்து, சீக்கிய, முஸ்லிம் அகதிகள் நுழைந்த நேரம் அது. அதனால் பாகிஸ்தான் ஆட்சியாளர்கள் தங்கள் வழக்கமான பாணியில் காஷ்மீரில் கலவரத்தை ஏற்படுத்தி, அதை இணைத்துக் கொள்வதற்கு நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

காஷ்மீரின் ஒரு சிறிய பகுதியில் மக்கள் அவர்களாக கிளர்ந்தெழுந்தார்கள். அதன் காரணமாக காஷ்மீரை இந்தியாவிடமிருந்து காப்பாற்ற பாகிஸ்தான் போர் செய்தது என்று உலகம் நம்பவேண்டும் என்பது பாகிஸ்தானின் எதிர்பார்ப்பு. பாகிஸ்தான் விடுதலைக்குப் பிறகு மிக கவனமாக காஷ்மீரில் காய் நகர்த்த ஆரம்பித்தது. காஷ்மீரைக் கைப்பற்றுவது பாகிஸ்தானின் முக்கியமான நோக்கம். அதற்காகவே பூஞ்ச் கலவரம் பெரிதாக வளர வழி செய்யப்பட்டது. அதன் பின் பதான் படையெடுப்பு நடந்தது. அதைத் தொடர்ந்து பாகிஸ்தான் ராணுவம் காஷ்மீருக்குள் நுழைந்தது.

இந்திய பாகிஸ்தான் விடுதலைக்கு மூன்று நாள்கள் முன்பாக 1947 ஆகஸ்ட் 12ஆம் தேதி காஷ்மீர் அரசர் ஹரி சிங் பாகிஸ்தானுக்கும், இந்தியாவுக்கும், அடிப்படை பொருள்கள் வரவு, போக்குவரத்து, தபால் ஆகியவை தொடர வேண்டுகோள் விடுத்து, ‘நிலை தொடரும் ஒப்பந்தம்’ தொடர்பாக தந்தி அனுப்பினார். உடனே சம்மதம் தெரிவித்து பாகிஸ்தான் பதில் தந்தி அனுப்பியது உண்மை. ஆனால் தான் கூறியபடி பாகிஸ்தான் நடந்து கொள்ளவில்லை. அப்போது இருந்த காஷ்மீர் பிரதம மந்திரியின் உதவியோடு காஷ்மீரை பாகிஸ்தானுடன் இணைக்க சிலரை அனுப்பி முயற்சி எடுத்தது. காஷ்மீர் அரசர் அதற்கு சம்மதிக்க மறுக்கவே அது  தோல்வியில் முடிந்தது. அதனால் பாகிஸ்தான் செப்டெம்பர் மாதம் முதல் காஷ்மீரின் மீது மறைமுக பொருளாதாரத் தடை விதித்தது. அடிப்படை பொருள்கள் அனுப்பப்படுவது நிறுத்தப்பட்டது. தபால், தந்தி சேவைகள் துண்டிக்கப்பட்டன. இதனை ரோகித் சிங் ‘ஆபரேஷன்ஸ் இன் ஜம்மு அன்ட் காஷ்மீர் 1947-48’ என்ற தன் நூலில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

அடிப்படை பொருள்கள் போக்குவரத்து, தகவல் தொடர்புகள் ஆகியவை துண்டிக்கப்பட்டது பற்றி காஷ்மீர் அரசாங்கம் பாகிஸ்தானுக்கும், பிரிடிட்டிஷ் அரசுக்கும் முறையே 1947 அக்டோபர் 15, 18 ,22 ஆகிய தேதிகளில் தந்தி அனுப்பியது. ஆனால் அவற்றால் எந்தப் பயனும் இல்லை. அக்டோபர் மாதத்தின் நடுவில் பூஞ்ச் அருகில் பிம்பர், மங்கலா, பீர்பூர், போர்ட் ஓவென் ஆகிய இடங்களில் ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் நிறைய பேர் தென்பட்டார்கள். அவர்களை காஷ்மீர் அரசாங்கப்படை வெளியேற்றியது. பொருளாதாரத் தடை, ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் குவிப்பு ஆகியவற்றால் காஷ்மீர் படையெடுப்புக்கு ஏற்ற சூழலை பாகிஸ்தான் உருவாக்கியது. சுதந்தர பாகிஸ்தானின் ஆட்சியாளர்கள் வட மேற்கு எல்லை மாகாணத்தில் பதானியர்களின் விடுதலைப் போராட்டத்தை திசை திருப்பி அடக்க வேண்டும். இல்லை என்றால் மத அடிப்படையில் பாகிஸ்தானைப் பிரித்துப் பெற்றதன் நோக்கத்துக்கு அர்த்தம் இல்லாமல் போய்விடும். அதனால் பாகிஸ்தான் ஆட்சியாளர்கள் பதானிய பழங்குடிப் படையை காஷ்மீரை நோக்கி ஏவி விட்டார்கள்.

பழங்குடியினர் படையெடுப்புக்கான காரணம் ஒரு புதிராக இருக்க அதை அவிழ்த்து உலகுக்கு உண்மைகளை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்ட 1947 இல் துணிச்சல் மிக்க ஒரு பெண்மணி முயன்றார். அதில் வெற்றியும் பெற்றார். அவர்தான் மார்கரெட் பர்க் ஒயிட். அவர் அப்போது அமெரிக்காவின் லைஃப் பத்திரிகை செய்தி சேகரிப்பாளராகவும், புகைப்பட கலைஞராகவும் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தார். மேலும் பர்க் ஒயிட் ஆப்பிரிக்கா, இங்கிலாந்து, பிரான்ஸ், இத்தாலி, ரஷ்யா, ஜெர்மனி ஆகிய நாடுகளில் பணியாற்றியபோது கிடைத்த அனுபவங்களை வைத்து பல நூல்களை எழுதியவர். செய்தி சேகரிப்பாளர் என்ற முறையில் 1947–48 போரின் போது,  பழங்குடிப் படையினரின் காஷ்மீர் முற்றுகை முதல், எல்லா தகவல்களையும் பத்திரிகைக்கு சேகரித்து அளித்தார்.

1949 இல் நியூயார்க்கில் வெளியானது அவருடைய ‘ஹாஃப் வே டு ஃப்ரீடம்’ என்ற நூல். அதில் காஷ்மீர் போரின் காரணங்களைத் தோண்டி எடுத்து வெளிப்படுத்தினார். தன் உயிரைப் பணயம் வைத்து நேரடியாக பல இடங்களுக்குச் சென்று உண்மைகளைக் கண்டறிந்தார். பதான் பழங்குடி படையெடுப்பு தொடங்கியபோது பர்க் ஒயிட் பாகிஸ்தானில் தான் இருந்தார். பாகிஸ்தான் அரசாங்கம் அவர் காஷ்மீருக்குள் நுழைவதை விரும்பவில்லை. நடு நிலை பத்திரிகை ஒன்றின் செய்தி சேகரிப்பாளர் உலகுக்கு உண்மைகளை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டிவிடுவார் என்று அது அஞ்சியது. ஆனால் பர்க் ஒயிட் பழங்குடிப் படையெடுப்பு தொடங்கிய இடத்தைப் பார்க்க வேண்டும் என்பதில் பிடிவாதமாக இருந்தார். வழி நடத்த வந்த பாகிஸ்தான் அதிகாரிகள் அவரை பாதுகாப்பாக, அழகிய இயற்கை காட்சிகள் தெரியும் ஆள் அரவமற்ற காஷ்மீர் எல்லையில் உள்ள சாலைகளுக்கு அழைத்துச் செல்வார்கள். அங்கு சென்று புகைப்படம் எடுப்பதால் எந்தப் பயனும் இல்லை என்பதை பர்க் ஒயிட் அறிவார். அதனால் சில நேரங்களில் அவர் அதிகாரிகளின் பாதுகாப்பிலிருந்து நழுவிச் சென்று பதான் பழங்குடிப் படையினரை சந்தித்து உரையாடினார்.

பழங்குடிப்படையில் பல இனப் பிரிவுகளைச் சேர்ந்தவர்கள் இருந்தார்கள். முகமது பிரிவின் தலைவர் பாட்ஷா குல்லுடன் பர்க் ஒயிட் உரையாடினார். அப்போது அவர் பல தகவல்களைத் தெரிவித்தார். தான் மட்டும் ஓராயிரம் பேரைத் திரட்டியதாகச் சொன்னார்.  மேலும் டிரக்குகள், வெடிகுண்டுகள் ஆகியவற்றை காஷ்மீர் முற்றுகைக்காகக் கொடுத்ததாகவும் கூறினார். காஷ்மீருக்குள் செல்லும் வண்டிகளும் பஸ்களும் ஒன்று அல்லது இரண்டு நாள்களில் கொள்ளையடித்த பொருள்களுடன் திரும்பிவரும். அவற்றில் பழங்குடி ஆள்கள் ஏறிக்கொள்ள மீண்டும் காஷ்மீருக்குப் போகும் என்றார். அவர்கள் காஷ்மீர் சென்று அதன் விடுதலைக்குப் பணியாற்றுவார்கள். அதாவது இந்து, சீக்கிய, முஸ்லிம் மக்கள் வசிக்கும் கிராமங்களுக்குச் சென்று எல்லோரையும் மிரட்டி அச்சுறுத்தி சூறையாடலைத் தொடர்வார்கள். ராவல்பிண்டியில் உள்ள டாக்சி கம்பெனிகள் இரண்டு முதல் இருபது வண்டிகள் வரை காஷ்மீர் முற்றுகைக்கு வழங்கியுள்ளன.

பழங்குடிப் படை கொண்டு வந்த ஆயுதங்கள் எல்லாம் அவர்களுடையவை. அவர்களுக்கு பாகிஸ்தான் எதையும் கொடுக்கவில்லை என்று பாகிஸ்தானைச் சேர்ந்த பலர் கூறி வந்தார்கள். பழங்குடிப் படையினருக்கு ஆயுதங்கள் எப்படிக் கிடைத்தன என்ற புதிரை தாமே உடைத்து, உண்மையை வெளிக்கொணர வேண்டும் என்று முடிவு செய்ததாக பர்க் ஒயிட் எழுதுகிறார்.அதற்காக தான் பல இடங்களுக்குச் சென்று புகைப்படங்கள் எடுத்ததாகக் கூறுகிறார். அப்போது அவர் அப்ரீதி பழங்குடிப் பிரிவின் ஆயுதம் தயாரிக்கும் சில கூடங்களைப் படம் பிடித்திருக்கிறார். சிறிய கொட்டகையின் கீழ் ஐந்து பேர் வேலை செய்யும் அளவுக்கு உள்ள ஆயுதத் தயாரிப்பு கூடங்கள் அவை. பாகிஸ்தானின் வட மேற்கு எல்லை மாகாணத்தில் உள்ள அத்தகைய சிறிய தொழில் கூடங்கள் எல்லாம் சேர்ந்து ஆயுதங்கள் தயாரித்தாலும் பழங்குடிப் படையினர் ஏந்தி வந்த ஆயுதங்களோடு ஒப்பிடும் போது அவை மிகக்குறைவாகத் தான் இருக்கும்.  ஒருவன் அத்தகைய கூடங்களில் ஒரு ரைபிளைத் தயாரிக்க ஒரு மாதம் ஆகும். எனவே பழங்குடிப் படையினர் வைத்திருந்த மோர்டார்களும் (சிறிய பீரங்கி போன்ற ஆயுதம்) கனமான நவீன ஆயுதங்களும், இரண்டு விமானங்களும், சிறிய கொட்டகைகளில் இருந்து வந்தன என்று யாராலும் கூற முடியாது.

விடிவதற்கு முன்பாக பழங்குடிப் படைக்கு, எல்லையை ஒட்டி உள்ள நகரங்களில் ஆயுதங்கள் வழங்கப்பட்டன. முஸ்லிம் லீகின் தலைமையிடங்கள்தாம் அந்த ஆயுதம் வழங்கும் மையங்கள் என்று தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறார் பர்க் ஒயிட். ஒவ்வொரு புதன் கிழமையும் பாகிஸ்தானின் தலை நகரில் இருந்து புறப்படும் ரயிலில் செயல் வீரர்கள் காஷ்மீருக்குச் செல்வார்கள். இந்திய ராணுவத்தினரிடம் பிடிபட்ட ஆசாத் காஷ்மீர் வீரர்கள் பையில் பாகிஸ்தான் ராணுவத்தின் சில ஆவணங்கள் இருந்தன என்று குறிப்பிட்டு, பாகிஸ்தான் ராணுவத்தின் தொடர்பை அவர் அம்பலப்படுத்துகிறார்.

முதல் போர் : பாகிஸ்தானின் மும்முனை தாக்குதல் திட்டம்

பூஞ்ச் கலவரம் வளர்வதற்கும், பழங்குடியினரின் படையெடுப்புக்கும் முழுக்க முழுக்க பாகிஸ்தான் ஆட்சியாளர்கள்தாம் காரணம் என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. அவற்றின் மூலமாக பாகிஸ்தான் காஷ்மீரை தனதாக்கிக் கொள்ளும் முயற்சியில் ஈடுபட்டது.

பூஞ்ச் கலவரம் நடை பெற மூளையாக செயல்பட்டவர்கள் இவர்கள்தாம்.

  1. பாகிஸ்தானின் பிரதம மந்திரி லியாகத் அலி கான்
  2. பஞ்சாபின் முக்கிய அரசியல் பிரமுகர் சர்தார் சௌகத் ஹயத் கான்
  3. பாகிஸ்தான் ராணுவத்தின் பிரிகேடியர் அக்பர் கான்
  4. சர்தார் அப்துல்கயம் கான்
  5. சர்தார் முகமத் இப்ராகிம் கான்.

இவர்கள் எல்லோரும் பாகிஸ்தானின் காஷ்மீரைக் கைப்பற்றும் திட்டத்தை நிறைவேற்ற முக்கிய பங்காற்றியவர்கள். எல்லாவற்றுக்கும் பாகிஸ்தானே காரணம் என்பதை அவர்களின் ஆதாரபூர்வமான ஒப்புதல் வாக்குமூலங்கள் உறுதி செய்கின்றன. பிரதம மந்திரி, ஒரு முதலமைச்சர், ராணுவத்தின் ஒரு முக்கிய பிரிவின் நிர்வாக இயக்குனர் இவர்கள் எல்லோரும் சேர்ந்து திட்டம் வகுத்து இன்னும் பலரோடு சரியான ஒருங்கிணைப்போடு செயல்பட்டிருக்கிறார்கள். காஷ்மீரில் மோசமான பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் முற்றுகையை நடத்தி ஒரு பெரும் போர் தொடங்க காரணமாகி இருக்கிறார்கள். அப்படி இருக்கும்போது இந்திய ராணுவம் காஷ்மீரில் வந்து இறங்கும் வரை பாகிஸ்தான் அரசாங்கத்துக்கு அங்கு நடந்தவற்றோடு நேரடித் தொடர்பு கிடையாது. பாவம் பாகிஸ்தான் ஆட்சியாளர்கள்; அவர்கள் புதிதாக சுதந்தரம் அடைந்த பாகிஸ்தானில் தீர்க்கப்பட வேண்டிய பல பிரச்சனைகளில் மூழ்கி இருந்தார்கள். ரகசியமாக காஷ்மீர் முற்றுகைக்கு ஓரளவு உதவினார்கள் என்றெல்லாம் சிலர் சொல்வதும், எழுதுவதும் தங்களைத் தாங்களே ஏமாற்றிக் கொள்ளும் செயல்கள்.

ஜின்னா காஷ்மீர் என்ற கனி அதுவாக பாகிஸ்தான் மடியில் விழும் என்று கூறிக்கொண்டிருந்தார். ஆனால் புதிதாகப் பிறந்த பாகிஸ்தானை ஆள வந்தவர்களுக்கு நன்றாகத் தெரியும் அந்தக் கனி தானாக விழாது என்று. ஏற்கனவே காஷ்மீர் அரசருக்கு எதிராக ஒரு சிறிய பகுதியில் உருவாகி இருந்த அதிருப்தியை, வெறுப்பை எரியவிட்டு பதற்றத்தை உருவாக்கியது பாகிஸ்தான்.

பூஞ்ச் கலவரத்தின் சூத்திரதாரியாக விளங்கியவர் சர்தார் அப்துல்கயம் கான். அவர் ஆசாத் காஷ்மீரின் ஜனாதிபதியாக பல முறை தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர். 1996 இல் அங்கு பிரதம மந்திரியாகவும் இருந்தவர். அவர் பாகிஸ்தான் அரசியலிலும் முக்கிய நபராக விளங்கியவர். அப்துல்கயம் கான் 1924 ஆம் ஆண்டு ஜம்மு – காஷ்மீர் சமஸ்தானத்தில் உள்ள பாக் (பூஞ்ச்) இல் பிறந்தார். லாகூரில் உள்ள பஞ்சாப் பல்கலைக்கழகம் உள்பட இந்தியாவின் பல கல்வி நிறுவனங்களில் அவர் பயின்றுள்ளார். பல நூல்களை எழுதியுள்ள அவர் பிரிட்டிஷ் இந்திய ராணுவத்தில் அதிகாரியாக பணியாற்றியவர். இத்தகைய ஒருவர் பாகிஸ்தான் அரசாங்கத்தோடு நல்ல தொடர்பில்தான் இருந்திருக்க வேண்டும்.

அப்துல்கயம் கான் கிளர்ச்சிப் படையைத் திரட்டி காஷ்மீர் அரசரின் டோக்ரா படையை எதிர்த்துப் போராடுவதை வழக்கமாகக் கொண்டார். இரண்டாம் உலகப் போரில் பிரிட்டிஷ் ராணுவத்தில் பணியாற்றி விட்டு வந்த சுமார் 60000 பேரில் பலரை அவர் பயன்படுத்திக் கொண்டார். அப்துல் கயம் கான் படையில் 75% பேர் பூஞ்சில் வசித்த ஓய்வுபெற்ற ராணுவ வீரர்கள்தாம். அப்துல் கயம் கான் கூற்றுப்படி 1947 பிப்ரவரியில் அரசருக்கு எதிராக படை திரட்டுவது தொடங்கப்பட்டுவிட்டது. அதற்குப் பிறகு படையை நகர்த்தி ஆகஸ்டில் அயுதப் புரட்சியை ஆரம்பித்து விட்டோம் என்கிறார் அவர்.

பூஞ்ச் கலவரத்தை நடத்திய மற்றொரு முக்கியமான நபர் முகமத் இப்ராகிம் கான். அவர் முஸ்லிம் லீகின் கொள்கைகளைச் செயல்படுத்துவதில் தீவிரமாக இருந்தவர். காஷ்மீர் சமஸ்தானத்தை பாகிஸ்தானுடன் இணைக்க வேண்டும் என்ற கொள்கையில் அவர் மிகத் தெளிவாக இருந்துள்ளார். அவர் அதற்காக ஆயுதம் தாங்கிய கொரில்லாப் படை கலவரத்தைத் தலைமை தாங்கி நடத்தினார். மேலும் அவர் 1947 இல் தன் வீட்டில் ஆதரவாளர்கள் முன்னிலையில் காஷ்மீரை பாகிஸ்தானுடன் இணைக்கும் தீர்மானத்தை நிறைவேற்றினார்.

முதல் இந்திய பாகிஸ்தான் போருக்குப் பிறகு பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமித்துக் கொண்ட ஆசாத் காஷ்மீரின் முதல் ஜனாதிபதியாக 32 வயதில் அவர் தேர்வு செய்யப்பட்டார். 1948 முதல் 1971 வரை ஐ .நா சபையில் ஆசாத் காஷ்மீரின் பிரதிநிதியாகவும் அவர் செயலாற்றி இருக்கிறார். ஆசாத் காஷ்மீரை உருவாக்கியவராகக் கருதப்படும் இவர் 1915 ஆம் ஆண்டு பூஞ்சில் ஹோர்னா மிரா கிராமத்தில் பிறந்தார். அவர் 1943 ஆம் ஆண்டு லண்டன் பல்கலைக்கழகத்தில் எல்எல்பி பட்டம் பெற்றார். அதன் பின் மிர்பூரில் வழக்கறிஞராக பணியாற்றுகிறார். அவர் பாரிஸ்டர் பட்டம் பெற்றவுடன் காஷ்மீர் அரசர் அவரை 1944 இல் அசிஸ்டன்ட் அட்வகேட் ஜெனரலாக நியமிக்கிறார். முஸ்லிம்களை வெறுப்பவராக சித்தரிக்கப்படும் காஷ்மீர் அரசரின் இந்தச் செயல் அதனை கேள்விக்கு உள்ளாக்குகிறது.

அதன் பின் முகமத் இப்ராகிம் கான் அரசாங்கப் பணியிலிருந்து விலகி காஷ்மீர் விடுதலைக்குப் படை திரட்டும் வேலையில் இறங்குகிறார். அவர் பாகிஸ்தானின் முஸ்லிம் லீக் கொள்கைகளைக் கொண்ட முஸ்லிம் கான்ஃபரன்ஸ் கட்சியில் செல்வாக்கு மிகுந்தவராகத் திகழ்ந்தார். 1946 இல் ராஜிய சபை தேர்தலில் வெற்றி பெற்றார். முர்ரீக்கு சென்ற அவர் காஷ்மீர் அரசரின் ராணுவத்தில் இருந்து வெளியேறிய சில அதிகாரிகளைத் தன்னோடு இணைத்துக் கொண்டார். ஒவ்வொரு கிராமத்தில் இருந்தும் கிளர்ச்சிக்கு ஆட்கள் எடுக்கப்பட்டார்கள். செப்டெம்பரில் ஆயுதங்கள் ஜீலம் நதியைத் தாண்டி காஷ்மீருக்குள் கொண்டு செல்லப்பட்டன என்று அவரே நூலாசிரியர் ஆன்ரூ ஒயிட்ஹெட்டிடம் கூறி இருக்கிறார்.

1947 செப்டெம்பர் மாதத்தில் முர்ரீயில் இருந்தபோது முகமத் இப்ராகிம் கான் பிரிகேடியர் அக்பர் கானுடன் இணைந்து செயல்படத் தொடங்கினார். அந்த சமயத்தில்தான் அக்பர் கானுக்கு பிரதம மந்திரி லியாகத் அலிகானிடம் இருந்து அழைப்பு வந்தது. செப்டெம்பர் 12 ஆம் தேதி பிரதம மந்திரி தலைமையில் நடந்த ஆலோசனைக் கூட்டத்தில் அவர் கலந்து கொண்டார்.அந்தக் கூட்டத்தில் பஞ்சாபின் முக்கிய அரசியல் பிரமுகர் சர்தார் சௌகத் ஹயத் கானும் கலந்து கொண்டார்.

சர்தார் சௌகத் ஹயத் கான் பஞ்சாபில் இருந்து வந்த சாதாரண அரசியல்வாதியல்ல. அவர் பஞ்சாபில் வசதியான குடும்பத்தில் பிறந்தவர். அட்சிசன் கல்லூரியிலும், அலிகார் பல்கலைக்கழகத்திலும் பயின்றவர். அவர் குடும்பப் பாரம்பரியத்தின்படி தகுதித் தேர்வுகளில் தேர்ச்சி பெற்று பிரிட்டிஷ் ராணுவத்தில் சேர்ந்து பணியாற்றினார்.பிரிட்டிஷ் இந்திய ராணுவ அகாடமியில் பயிற்சி பெற்ற பின் பல நாடுகளில் பணியாற்றி இருக்கிறார். பின்னர் கேப்டனாகவும், மேஜராகவும் பதவி உயர்வு பெற்றார். 1942 டிசம்பர் மாதம் அவருடைய தந்தையின் மறைவுக்குப் பிறகு ராணுவப் பணியிலிருந்து விலகுகிறார். பஞ்சாபில் அரசியல் பணியாற்ற களம் இறங்குகிறார். முஸ்லிம் லீக் சார்பில் பஞ்சாப் சட்ட சபை உறுப்பினராகத் தேந்தெடுக்கப்பட்டு முஸ்லிம் லீக் அரசில் பொதுப்பணித் துறை அமைச்சராகப் பணியாற்றுகிறார்.

அதன் பின் அரசில் இருந்து விலக்கப்படும் அளவுக்கு முஸ்லிம் லீக் கொள்கைகளில் தீவிரம் காட்டினார். 1946 ஆகஸ்ட் 16 ஆம் தேதி முஸ்லிம் லீக் நடத்திய நேரடி நடவடிக்கை நாள் பிரசாரத்திலும், நிகழ்வுகளிலும், துடிப்புடன் செயல்பட்டு முஸ்லிம் லீகில் புகழ் பெற்றார். இதன் காரணமாக ஜின்னா அவருக்கு சௌகத் பட்டத்தை அளித்தார். ஜின்னாவுடன் மிக நெருக்கமாக இருந்தவர் சர்தார் சௌகத் ஹயத் கான். எப்படிபட்ட நபரை பாகிஸ்தான் ஆட்சியாளர்கள் தெரிவு செய்து பணியை ஒப்படைக்கிறார்கள் பாருங்கள்.

சௌகத் ஹயத் கான் பஞ்சாபில் பிறந்தவர். பிரிட்டிஷ் ராணுவத்தில் பணியாற்றி விட்டு, தந்தை சிக்கந்தர் ஹயத் கான் போன்று பஞ்சாபின் அரசியல் தலைவர் ஆனவர். இவர் பாகிஸ்தான் பிரதம மந்திரியுடன் இணைந்து காஷ்மீரைப் பிடிக்க திட்டமிட்டு செயல்படுகிறார். இவரும் பாரமுல்லாவில் பழங்குடிப் படையோடு காஷ்மீர் முற்றுகைக்கு வந்த சௌரப் ஹயத் கானும் இரு வேறு நபர்கள்.

சௌரப் ஹயத் கான் காஷ்மீரில் பிறந்தவர். அஃப்ரீதி இனத்தைச் சேர்ந்தவரான அவர் இந்திய விமானப் படையில் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தார். பாகிஸ்தான் தனி நாடான போது பாகிஸ்தான் ராணுவத்தில் சேருமாறு அவருக்கு ஆணை வந்தது. ஆனால் அவர் அதை ஏற்கவில்லை. அவர் பாரமுல்லாவுக்கு பழங்குடிப் படையோடு வந்த போது விமானப் படையின் சீருடையில்தான் இருந்தார். எனவே அவர் காஷ்மீர் முற்றுகையில் களப்பணி ஆற்றியவர்.

பஞ்சாப் அரசியல் தலைவரான சௌகத் ஹயத் கான் பெரும்பாலும் திட்டமிடுதலிலும், ஒருங்கிணைப்பதிலும் முழு மூச்சுடன் செயல்பட்டிருக்கிறார். இவர் தனக்குக் கீழே ஜமான் கியானி, மேஜர் குர்ஷித் அன்வர் ஆகிய இரு ராணுவ அதிகாரிகளைத் தளபதிகளாக வைத்துக்கொண்டு காஷ்மீரைப் பிடிக்க ஒரு தனி திட்டத்தைத் தயாரித்து வைத்திருந்தார். காஷ்மீர் அரசருக்கு எதிரான கலவரம், காஷ்மீர் முற்றுகை எல்லாம் பாகிஸ்தான் ராணுவ நடவடிக்கைகள்தாம் என்று வெளியே தெரியாதபடி செயல்படவேண்டும் என்று அவருக்கு மேலே இருந்தவர்கள் ஆணையிட்டார்கள். இதை அவரே பின்னாளில் கூறியிருக்கிறார்.

எல்லாவற்றையும் ரகசியமாக செய்வதை பாகிஸ்தான் ஆட்சியாளர்கள் விரும்பினார்கள். பிரிவினைக்கு முன்பும் பின்பும் அவர்கள் நேரடி குற்றவாளிகளாக வெளியுலகுக்குத் தெரியாதபடி இருக்க, அது பல நேரங்களில் உதவியிருக்கிறது. அதனால்தான் உயர்ந்த பதவியில் இருந்த பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகள், கவர்னர் போன்றோரின் கருத்துகள் கலவரங்களுக்கும், போருக்கும் காரணமானவர்களை இனங்காட்டும் போது, பல இடங்களில் தெளிவில்லாமல், முரண்பாடுகள் நிறைந்தவையாகக் காணப்படுகின்றன.

இவற்றின் மூலமாக பூஞ்சில் இருந்த மிக முக்கியமான நபர்கள் காஷ்மீர் அரசருக்கு எதிரான கலவரத்தைத் தொடங்கினார்கள் என்பது தெரிய வருகிறது. பாகிஸ்தானின் பிரதம மந்திரி, ராணுவத்தின் ஒரு முக்கிய பிரிவின் நிர்வாக இயக்குனர் இவர்கள் எல்லாம் பூஞ்ச் கலவரம் தொடர்வதற்கு தங்கள் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள். ஆயுதங்களை வழங்கி இருக்கிறார்கள். மேலும் பூஞ்ச் கலவரம் என்பது பாகிஸ்தான் காஷ்மீரை இணைத்துக் கொள்வதற்காக தீட்டிய மிகப்பெரிய திட்டத்தின் முதல் கட்டம். அதைத் தொடர்ந்துதான் பழங்குடிப்படை காஷ்மீரை முற்றுகையிட்டது.

லாகூர் கூட்டத்துக்கு முன்பாக முஸ்லிம் லீக் தலைவர் மியான் இப்திகாருதின் கேட்டுக் கொண்டதற்கு இணங்க காஷ்மீரைப் பிடிப்பதற்கு அக்பர் கான் தன்னுடைய திட்ட வரைவை அனுப்பியிருந்தார். அந்தத் திட்டம் பற்றி கூட்டத்தில் விவாதிக்கப்பட்டு முக்கிய முடிவுகள் எடுக்கப்பட்டன. காஷ்மீரைப் பிடிக்க பிரிகேடியர் அக்பர் கான் தயாரித்துக் கொடுத்த மும்முனைத் திட்டம் இதுதான்.

1. பூஞ்ச் கலவரத்தைத் தொடர்ந்து நடைபெறச் செய்தல்.
2. ஜம்முவுக்கு தெற்கு திசையில், அதனை இந்தியாவின் மற்ற பகுதிகளோடு இணைக்கும் சாலையில் தாக்குதல் நடத்துவது.
3. ஸ்ரீ நகர் விமான தளத்தில் தாக்குதல் நடத்தி அதைக் கைப்பற்றுதல்.

அகபர் கான் தயாரித்துக்கொடுத்த மும்முனைத் திட்டம் என்பது பாகிஸ்தான் ஆட்சியாளர்களால் ஏற்கெனவே உருவான ஒரு பெரும் திட்டத்தின் செயல் வடிவம்தான். அதற்குப் பெயர் ஆபரேஷன் குல்மார்க். இந்தியாவுக்கும் பாகிஸ்தானுக்கும் விடுதலை கிடைத்தவுடனே இது ராவல் பிண்டி பாகிஸ்தான் ராணுவத் தலைமையகத்தில் உதித்து விட்டது. அக்பர் கானின் மும்முனைத் திட்ட வரைவு கிடைத்தவுடன், லாகூர் கூட்டத்தில் ஆபரேஷன் குல் மார்க் தயாராகிவிட்டது.

ஆபரேஷன் குல்மார்க்கின் செயல் திட்ட ஆணைகள் அடங்கிய கடிதங்கள் எல்லாவற்றிலும் பாகிஸ்தான் ராணுவத்தின்அப்போதைய பிரிட்டிஷ் ராணுவத் தலைமை தளபதி ஜெனரல் சர் ஃபிராங் மெசெர்வியின் கையொப்ப இணை குறி முத்திரை இருந்தது. இதனை ரோஹித் சிங் தனது ‘ஆபரேஷன் இன் ஜம்மு அண்ட் காஷ்மீர் 1947-48’ என்ற நூலில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
ஆபரேஷன் குல்மார்க்கின்படி 1947 செப்டெம்பர் மாதம் பாகிஸ்தானில் உள்ள ஒவ்வொரு பழங்குடி இனமும் ஆயிரம் பதான் வீரர்களைச் சேர்க்க வேண்டும். அரசியல் முகவர்கள், துணை கமிஷனர்கள் இந்தப் பணிகளைப் கவனிப்பார்கள். செப்டெம்பர் முதல் வாரத்தில் லஷ்கர்கள் (படைகள்) பாநு, வானா, பெஷாவர், கோஹத், தால், நவுஷெரா ஆகிய இடங்களில் குவிக்கப்படும். அங்கெல்லாம் உள்ள பாகிஸ்தான் ராணுவ பிரிகேடுகள் ஆயுதம், வெடி பொருள்கள், உடைகள் ஆகியவற்றைக் கொடுக்கும். லஷ்கர் என்பது ஜிகாத் நடத்தும் படை வீரர்களின் தொகுப்பு. ஒவ்வொரு லஷ்கருக்கும் அதன் பழங்குடித் தலைவருக்கு மேல் ஒரு பாகிஸ்தான் ராணுவ மேஜர் நியமிக்கப்படுவார். ஒவ்வொரு மேஜருக்கு கீழும் ஒரு கேப்டனும், பத்து துணை அதிகாரிகளும் இருப்பார்கள்.

அக்டோபர் 18 ஆம் தேதி அபோத்தாபாத்தில் வெடி பொருள்கள் குவிக்கப்பட்டு முற்றுகை நாளான 22 ஆம் தேதி அவை முசாபராபாத்துக்கும், டோமலுக்கும் கொண்டு செல்லப்பட்டன.

ஆபரேஷன் குல்மார்க்கின் படி காஷ்மீரை முற்றுகை இடும் படைகள், மேஜர் ஜெனரல் அக்பர் கான் தலைமையில் செயல்படும். அவர் தலைமையகம் ராவல்பிண்டி ராணுவ தலைமையகத்தின் உள்ளே இருக்கும். வீரர்கள் அனைவரும் பிரயாணிகள் பஸ்களில் இரவில் பயணம் செய்து அக்டோபர் 18 ஆம் தேதி அபோத்தாபாத்தில் குவிந்தார்கள். திட்டம் இதுதான்.

1. ஆறு லஷ்கர்கள் டோமலில் இருந்து ஸ்ரீ நகர் செல்லும்.இவை முதன்மைப் படைகள்.
2. முதன்மைப் படைகளுக்கு அரணாக இரண்டு படைகள் ஹஜ்பீர் கணவாய் வழியாக குல்மார்க் செல்லும்.
3. மேலும் இரண்டு படைகள் ஹந்த்வாரா, சோபோர், பந்திபூர் ஆகியவற்றைக் கைப்பற்ற வேண்டும்.
4. 10 படைகள் பிம்பர், ரவல்கோட், பூஞ்ச் ஆகிய பகுதிகளுக்காக ஒதுக்கப்பட்டன. அவற்றின் பணி ரஜவுரி, பூஞ்ச் இரண்டையும் பிடித்துவிட்டு ஜம்முவை நோக்கி முன்னேறுவது.
5. பாகிஸ்தான் ராணுவத்தின் 7 வது காலாட்படைப் பிரிவு படை வீரர்கள் அக்டோபர் 21 ஆம் தேதி இரவு முர்ரியிலும், முசாபராபாத்திலும் குவிய வேண்டும். அவர்கள் பழங்குடிப் படைகளுக்கு உதவியாக ஜம்மு- காஷ்மீருக்குள் சரியான தருணத்தில் நுழைய வேண்டும். மேலும் ஒரு காலாட் படை பிரிகேட் ஜம்முவுக்குள் நுழைய தயாராக இருக்கவேண்டும்.
6.ஆபரேஷன் குல் மார்க்கின் காஷ்மீர் முற்றுகை தினம் 1947 அக்டோபர் 22.

பழங்குடியினர் படையெடுப்பைத்தொடங்கி வைத்தவர்கள்

1. பாகிஸ்தானின் வட மேற்கு எல்லை மாகாண முதலமைச்சர் கான் கயம் கான்.
2. மாங்கி ஷரிஃப் இன் பீர் என்று அழைக்கப்பட்ட அமின் உல் அசனத்.
3. காஷ்மீரை அடைவதற்காக நியமிக்கப்பட்ட வட பகுதியின் படைத் தலைவர் குர்ஷித் அன்வர்.

இந்த மூவரும் பழங்குடியினரின் படையெடுப்பை நடத்திக் காட்டியவர்களில் மிக முக்கியமானவர்கள். பாகிஸ்தானை மிக எளிதாக நான்கு விதமான இன மக்கள் வாழும் நான்கு பகுதிகளாகப் பிரித்துவிடலாம். வட மேற்கில் இருப்பது பஷ்டூன் அல்லது பதான் இன மக்கள் வாழும் பகுதி. வட கிழக்கில் உள்ளது பஞ்சாபிகள் வாழும் பஞ்சாப். தென் மேற்குகில் பலுச்சி இனமக்கள் வாழும் பலுச்சிஸ்தான் இருக்கிறது. தென் கிழக்கில் சிந்தி இன மக்கள் வாழும் சிந்து அமைந்துள்ளது. தேசவிடுதலைக்குப் பிறகு 1947 நிலவரப்படி வங்காளிகள் வாழும் கிழக்கு பாகிஸ்தானையும் (தற்போது வங்க தேசம்) அந்த நான்கு பகுதிகளோடு ஐந்தாவது பகுதியாகச் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். இது பொதுவாக பாகிஸ்தானைப் பிரித்துப் பார்க்கும் முறை.

தற்போதுள்ள பாகிஸ்தானில் அது ஆக்கிரமித்துள்ள காஷ்மீர் பகுதிகளையும் சேர்த்து மொத்தம் எட்டு நிர்வாகப் பிரிவுகள் உள்ளன. அவற்றுள் பலுச்சிஸ்தான் பாகிஸ்தானின் மொத்த நிலப் பரப்பில் 39.3% கொண்ட மிகப்பெரிய நிர்வாகப் பிரிவாக விளங்குகிறது. எட்டு நிர்வாகப் பிரிவுகளில் உள்ள மற்றொரு பிரிவுதான் வட மேற்கு எல்லை மாகாணம். தற்போது சில பகுதிகள் அதனோடு இணைக்கப்பட்டு கைபர் பக்துன்குவா (கே. பி.கே) என்ற பெயருடன் அந்தப் பிரதேசம் விளங்குகிறது.

வடமேற்கு எல்லை மாகாணம் சுமார் 70 ஆயிரம் சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்பளவு கொண்டது. தற்போது உள்ள கே.பி.கே சுமார் 75 ஆயிரம் சதுர கிலோ மீட்டர்கள் பரப்பளவு கொண்டதாக இருக்கிறது. இதற்கும் ஆப்கனிஸ்தானுக்கும் இடையே இருப்பது ‘ஃபெடரலி அட்மினிஸ்டர்ட் ட்ரைபல் ஏரியாஸ்’. இதுவும் பாகிஸ்தானின் ஒரு நிர்வாகப் பிரிவுதான். இது 7220 சதுர கிலோ மீட்டர்கள் பரப்பளவு கொண்டது. இந்தக் கூட்டு நிர்வாக பழங்குடி இனப் பிரதேசத்திலும், வட மேற்கு எல்லை பிரதேசத்திலும் வாழும் மக்கள் பஷ்டூன் இனமக்கள். அவர்கள் தாம் காஷ்மீரை முற்றுகை இட்டவர்கள்.

முஸ்லிம் லீக் தனி பாகிஸ்தான் என்ற மிகப்பெரிய கனவை நானவாக்கியதோடு இன்னும் அடைய வேண்டியது எவ்வளவோ இருக்கிறது என்று செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. அந்தச் சூழலில் பாகிஸ்தானில் இருந்த சிலர் இந்து அரசர் ஆண்டு கொண்டிருக்கும் காஷ்மீருக்கு எதிராக ஜிகாத்தை அறிவித்து வீர முழக்கமிட்டார்கள். அவர்களுள் ஒருவர்தான் வானாவின் பீர். இவர் பாகிஸ்தானின் கூட்டு நிர்வாக பழங்குடி பிரதேசத்தின் தெற்கு வாசிரிஸ்தானைச் சேர்ந்தவர். கூட்டு நிர்வாக பழங்குடி இன பிரதேசத்தின் தெற்குப் பகுதிதான் வாசிரிஸ்தான். அது தெற்கு வாசிரிஸ்தான், வடக்கு வாசிரிஸ்தான் என்ற இரண்டு பிரிவுகளைக் கொண்டது. வாசிரிஸ்தானில் இருப்பவர்கள் பதானியர்கள். வாசிர் என்ற பழங்குடி இனத்தின் பெயரால் அந்தப் பகுதி வாசிரிஸ்தான் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

தெற்கு வாசிரிஸ்தானைச் சேர்ந்த பழங்குடி இன மதத் தலைவர் வானாவின் பீர், பெஷாவருக்கு வந்து வட மேற்கு எல்லை மாகாணத்தின் முதலமைச்சரை சந்திக்கிறார். இஸ்லாமியர்களின் சரித்திரத்தில் இது மிகவும் முக்கியமான கட்டம். இத்தருணத்தில் தன்னுடைய தொண்டர்களின் சேவையை பாகிஸ்தானுக்கு அளிக்க அவர் முன் வந்தார். அங்கு அவர் நியூயார்க் ஹெரால்டு ட்ரிபியூன் பத்திரிகையின் நிருபர் மார்கரெட் பார்ட்டனுக்குப் பேட்டி அளிக்கிறார். நிருபர் அவர் தோற்றத்தை இவ்வாறு விவரிக்கிறார்.

“சாம்பல் நிற பதானியர்களின் பைஜாமா; சிவப்பு நிறத் தொப்பி; கண்களில் கறுப்புக் கண்ணாடி; தோளில் தோட்டாக்கள் நிறைந்த பெல்ட்; இவற்றோடு தோற்றமளித்தார் நாற்பத்தி ஐந்து வயது நிரம்பிய அந்த வானாவின் பீர்.”

பேட்டியின் போது அவர் காஷ்மீர் பாகிஸ்தானுடன் தான் இணைக்கப்பட வேண்டும் என்கிறார். இந்தப் புனிதப் போருக்காக தான் பத்து லட்சம் பழங்குடி வீரர்களை காஷ்மீருக்குள் அழைத்துச் செல்லத் தயார் என்று வீர வசனம் பேசுகிறார். இதில் கவனிக்கப்பட வேண்டியது, சுதந்திரம் பெற்ற நேரத்தில் பாகிஸ்தானின் ஒரு மாகாண முதல்வர் கெரில்லாத் தாக்குதல் நடத்தத் தயாராக இருக்கும் குழுத் தலைவர்களை அழைத்துப் பேசுகிறார் என்பது தான். பாகிஸ்தானின் மிகப் பெரிய திட்டங்களை எல்லாம் நிறைவேற்ற சரியான நபர்கள் தெரிவு செய்யப்பட்டார்கள் என்பது இதன் மூலம் தெளிவாகிறது.

இறுதியில் காஷ்மீர் ஜிகாத்துக்கு ஏற்ற ஒருவர் கிடைத்துவிட்டார். அவர்தான் மாங்கி ஷரிப் இன் பீர். அவர் முஸ்லிம் லீகின் துடிப்புள்ள இளம் உள்ளூர் உறுப்பினராகத் தான் முதலில் வெளிப்பட்டிருக்கிறார். எல்லை மாகாணத்தில் சிறிய கட்சியாக இருந்த முஸ்லிம் லீக் 1946-47 இல் பெரும் சக்தியாக உருவெடுத்தது. அப்போது அவர் மாகாணத்தின் தனிப் பெரும் தலைவர்களில் ஒருவர் ஆகிவிட்டார்.

தேசப் பிரிவினையின் போது வட மேற்கு எல்லை மாகாணம் பாகிஸ்தான் பக்கம் வர காரணமானவர் மாங்கி ஷரிப் இன் பீர். பிரிவினையை ஒட்டி அந்த மாகாணத்தில் நடந்த மக்கள் கருத்துக் கணிப்பில் பாகிஸ்தானுக்கு வெற்றி கிடைக்க அவர் உதவி செய்தார். அங்கு பல பழங்குடி இனத் தலைவர்கள் இருந்தாலும் மிகுந்த செல்வாக்கு உடையவராக பாகிஸ்தான் ஆட்சியாளர்களால் அறியப்பட்டவர் அவர்தான். அதனால் தான் காஷ்மீரை முற்றுகையிடும் லஷ்கர்களை அனுப்பும் பணிக்கு அவர் தெரிவு செய்யப்பட்டார். இந்த மாங்கி ஷரிப் இன் பீரும் வட மேற்கு எல்லை மாகாண முதலமைச்சர் கான் கயம் கானை சந்தித்து, தனது படையோடு காஷ்மீருக்குள் நுழைந்து ஜிகாத் நடத்த விருப்பம் தெரிவித்திருந்தார்.

1947 செப்டம்பர் 12 ஆம் தேதி லாகூரில், பாகிஸ்தான் பிரதம மந்திரி லியாகத் அலி கான் தலைமையில் நடைபெறுகிறது அந்தக் கூட்டம். அதில் எடுக்கப்பட்ட முடிவின் படி மேஜர் குர்ஷித் அன்வர் காஷ்மீர் முற்றுகைக்கு வடக்கு பகுதி கமாண்டராக நியமிக்கப்படுகிறார். பஞ்சாபைச் சேர்ந்த அவர் முஸ்லிம் லீகின் தனிப்படை கமாண்டராக இருப்பவர். இவருக்கும் சௌகத் ஹயத் கான், அக்பர் கான் ஆகியோருக்கும் பதான் பழங்குடியினர் பற்றி மிக நன்றாகத் தெரியும். பிரிட்டிஷ் ராணுவத்தில் இருந்தபோது 1930 களில் அவர்களுக்கு எதிராக இவர்கள் போர் நடத்தியவர்கள். குர்ஷித் அன்வர் பழங்குடிப் படையை அனுப்ப இருக்கும் மாங்கி ஷரிப் இன் பீர் உடன் இணைந்து முஸ்லிம் லீக்கில் செயல்பட்டவர்.

குர்ஷித் அன்வர் படைத் தலைவராக நியமிக்கப்பட்டவுடன் பெஷாவர் சென்றார். வட மேற்கு எல்லை மாகாண முதலமைச்சர் கான் கயம் கான் உதவியோடு பழங்குடிப் படையைத் திரட்டினார். வீரர்கள் அபோத்தாபாத்தில் குவிந்தார்கள். அவர்கள் அங்கிருந்து முசாபராபாத் சென்று காஷ்மீரை முற்றுகை இட்டார்கள். அப்போது குர்ஷித் அன்வருக்கும், சௌகத் ஹயத் கானுக்கும் கருத்து வேறுபாடு தோன்றியது உண்மை.

“குர்ஷித் அன்வர் வேகமாக செயல்பட்டார். என் ஆணையை மதிக்கவில்லை.  வாசிரிஸ்தான் பழங்குடி இனமான மஹ்சூத்தை ஜிகாத்தில் கலந்து கொள்ள அழைத்தார். பாகிஸ்தான் ராணுவத்தில் இருந்து விலகியிருக்கும்படி நான் கூறியதை அவர் காற்றில் பறக்கவிட்டார்” என்றெல்லாம் பின்னாளில் சௌகத் ஹயத் கான் கூறியது தன் கையை மட்டும் கழுவிக்கொள்ள நினைக்கும் வேலையாகத்தான் தெரிகிறது.

பிரிட்டிஷ் அரசிலிருந்து ஓய்வு பெற்ற அதிகாரி சர் ஜார்ஜ் கன்னிங்ஹம் அப்போதுதான் பெஷாவருக்கு வந்திருந்தார். ஜின்னா கேட்டுக் கொண்டதற்கு இணங்க பாகிஸ்தானின் வட மேற்கு எல்லை மாகாணத்தின் கவர்னராக இருக்க அவர் சம்மதித்தார். அவர் இதற்கு முன்பு அதன் கவர்னராக இருந்தவர் தான். பிரிட்டிஷ் நூலகத்தில் அவர் நாட்குறிப்பு உள்ளது. அவர் 1947 அக்டோபர் மாதம் ஆயுதங்கள் ஏந்திய பழங்குடிப் படை காஷ்மீருக்குள் சென்று கொண்டிருப்பதாக எழுதியுள்ளார். அக்டோபர் 13 ஆம் தேதி ஹசார் பகுதியிலிருந்து காஷ்மீருக்குள் படை செல்கிறது என்பதை தான் அறிந்ததாக குறிப்பிட்டுள்ளார். மேலும் அவர்கள் ரைபிள்களை ஏந்திக்கொண்டு ஒரு திட்டத்தோடு ஜீலம் பள்ளத்தாக்கின் ஒரு பகுதியைக் கைப்பற்றச் செல்கிறார்கள். இது இந்திய பாகிஸ்தான் போருக்கு வழிவகுக்கப் போகிறது. அதில் பங்கேற்றவர்களுக்கு ஆபத்து ஏற்படும். அதனால் தான் அஃப்ரீதி, முகமத் உள்பட அனைத்து இனக் குழுக்களையும் தான் எச்சரித்ததாக எழுதுகிறார்.அதற்குப் பிறகு இரண்டு நாள்கள் கழித்து மீண்டும் அவர் இவ்வாறு எழுதுகிறார்.

“காஷ்மீர் விவகாரம் கொதித்துக் கொண்டிருக்கிறது. முஸ்லிம் தேச பாதுகாப்பு அமைப்பைச் சேர்ந்த குர்ஷித் அன்வர் என்ற பஞ்சாபி காஷ்மீருக்கு எதிரான மும்முனை தாக்குதலை ஒருங்கிணைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்…
மேலும் முஸ்லிம் லீகின் மாகாண அரசு, ஜிகாத் செய்யும் படைகளுக்கு லாரிகளில் பெட்ரோலும், உணவுக்காக மாவும் அனுப்பிக்கொண்டிருக்கிறது. முதலமைச்சர் கான் கயம் கான் ஆயுதங்களுடன் காஷ்மீர் செல்லும் படையை தான் ஆதரிப்பதாக தனிப்பட்ட முறையில் அறிவித்துவிட்டார். ஆனால் போலீஸும், மற்ற அதிகார வர்க்கத்தினரும் இதில் கலந்து கொள்ளாமல் தான் பார்த்துக்கொள்ளவதாக ஒப்புக் கொண்டார்.”

(தொரும்)

Share/Bookmark

ஒரு சில மணி நேரமும் அறுபது ஆண்டு கால விவாதமும்

இந்தியா பாகிஸ்தான் போர்கள் / அத்தியாயம் 6

hindustan-times-jandk-problem-oct-28-19471947 நவம்பர் 5 ஆம் தேதி பாகிஸ்தானில் இருந்து வெளி வரும் ‘தி டான்’ பத்திரிகையில் பாகிஸ்தானின் முதல் பிரதம மந்திரி லியாகத் அலி கான் காஷ்மீர் இணைப்பு பற்றி கூறிய கடுமையான கருத்து வெளியானது. ‘ நாங்கள் இந்த இணைப்பை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. இந்தியாவுடனான காஷ்மீர் இணைப்பு ஒரு மோசடி வேலை. இது காஷ்மீர் மக்கள் மீது அதன் கோழை அரசரால் திணிக்கப்பட்டது. இதற்கு இந்தியாவின் அராஜகப் போக்கு துணை செய்தது.’

இதை முழுமையாக ஆமோதிப்பது போல சில வெளிநாட்டு நூலாசிரியர்களின் கருத்துகள் உள்ளன. அவர்களுள் அலஸ்டர் லாம்ப் மிக முக்கியமானவர். அவர் காஷ்மீர் பிரச்னை தொடர்பாக பல நூல்களை எழுதியவர். இந்தியா, காஷ்மீர் மக்களுக்கு துரோகம் இழைத்துவிட்டது என்ற கடுமையான விமரிசனத்தை அவர் முன் வைக்கிறார். பாகிஸ்தானுக்கு ஆதரவாக அதனோடு சேர்ந்து ஒலிப்பதாகவே உள்ளது அவர் குரல். இந்தியா மோசடி செய்து காஷ்மீர் இணைப்பு நாடகத்தை நடத்தி தன்னுடைய ராணுவத்தை காஷ்மீரில் இறக்கி அதை ஆக்கிரமிப்பு செய்துள்ளது. கிட்டத்தட்ட ஆன்ரூ ஒயிட்ஹெட் இதைத்தான் கூற வருகிறார்.

அக்டோபர் 26 ஆம் தேதி வி.பி.மேனன் ஜம்மு சென்று காஷ்மீர் அரசரிடம் இணைப்பு ஆவணத்தில் கையொப்பம் வாங்கவில்லை என்று அடித்துக் கூறுகிறார் அலெஸ்டர் லாம்ப். தான் பலரிடம் பேசி இதனைத் தெரிந்து கொண்டதாகக் கூறுகிறார். அது உண்மை என்றால் 26 ஆம் தேதி மாலை மீண்டும் பாதுகாப்பு கமிட்டி கூட்டம் நடந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஆன்ரூ ஒயிட்ஹெட்டும், லாம்பை வழிமொழிவது போல எழுதுகிறார். அவர்கள் இருவரும் அல்லது அவர்களைப் போன்ற சிலரும் பாகிஸ்தானியர்கள் பலரும் கிளப்பும் சந்தேகங்கள் இவைதாம்.

1. 1947 அக்டோபர் 25 ஆம்தேதி இரவு 2 மணிக்கு அரசர், அவர் குடும்பத்தினர், அவருடன் வந்தவர்கள் ஆகியோருடன் காரில் பயணம் செய்து 26 ஆம்தேதி மாலை ஜம்மு அரண்மனைக்குப் போய்ச் சேர்ந்தாரா?

2. 26 ஆம் தேதி மாலை வி.பி.மேனன் தில்லியில் இருந்து ஜம்மு அரண்மனைக்குச் சென்று இணைப்பு ஆவணத்தில், காஷ்மீர் அரசரிடம் கையொப்பம் வாங்கினாரா?
இந்த ஐயப்பாடுகளை அவர்கள் கிளப்புவதன் மூலமாக அவர்கள் சொல்ல வருவது ஒன்றுதான். இந்திய அரசு, காஷ்மீர் சட்டப்படி இந்தியாவுடன் இணைவதற்கு முன்பாக தன் ராணுவத்தை ஸ்ரீ நகரில் இறக்கிவிட்டது.

இந்தியாவில் அப்போது டகோடா விமானங்கள் பயன் படுத்தப்பட்டு வந்தன. பிரிட்டானிகா கலைக்களஞ்சியம் டகோடா விமானம் பற்றிய அடிப்படைத் தகவல்களை அளிக்கிறது. அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த டாக்லஸ் ஏர்கிராஃப்ட் கம்பெனி தெற்கு கலிஃபோர்னியாவில் உள்ளது. அது ராணுவத்துக்கும், பொதுமக்கள் பயணிப்பதற்கும் டகோடா விமானங்களை உற்பத்தி செய்கிறது. முதல் டகோடா விமானம் 1935 இல் பறந்தது. டகோடா டர்போ புரொப்பெல்லர் விமானங்கள் இந்தியாவிலும், பாகிஸ்தானிலும் அதிகமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டன. டகோடா விமானத்தின் வேகம் ஒரு மணி நேரத்துக்கு சுமார் 185 மைல்கள். அந்த வேகத்தில் அவை 10,000 அடிகள் உயரத்தில் பறக்கும் திறன் வாய்ந்தவை. குறைந்த நீளம் கொண்ட விமான தளத்தில் கூட விமானிகள் அவற்றை இயக்கி மேலே பறப்பதற்கும், தரை இறங்குவதற்கும் வசதியானவை.

புது தில்லியில் இருந்த சாஃப்டார்ஜங் விமான நிலையத்தில் இருந்தோ,அங்கிருந்து ஒன்பது மைல்கள் தொலைவில் இருக்கும் பாலம் விமான நிலையத்தில் இருந்தோ ஜம்முவில் இருக்கும் சத்வாரி விமான நிலையத்துக்கு அதிக பட்சமாக இரண்டு மணி நேரத்தில் வி.பி. மேனன் சென்றிருக்க முடியும். வி.பி. மேனன் 26 ஆம் தேதி ஜம்மு செல்லவில்லை என்று கூறுபவர்கள் அதற்கு ஒரு முக்கியக் காரணத்தைக் கூறுகிறார்கள்.

1947 இல் மாலை தில்லியில் இருந்து விமானத்தில் புறப்பட்டால் இரவில் ஜம்மு சத்வாரி விமான நிலையத்தில் தரை இறங்க வசதி இல்லை. அதாவது விமான ஓடு தளத்தில் மின்சார விளக்கு வசதி அப்போது இல்லை என்கிறார்கள். இரவு நேரத்திலும், அதிகாலையிலும், மாலையிலும் விமான ஓடு தளத்தில் விமானத்தை தரை இறக்கவும்,மேலே பறந்து செல்லவும் விளக்கு வெளிச்சம் அவசியம். ஆனால் மின்சார விளக்குகள் இல்லாமல் விமானத்தைத் தரை இறக்கவும்,மேலே பறக்க அதை செலுத்தவும் மாற்று வழி நிச்சயமாக உள்ளது.

அக்டோபர் 26 ஆம் தேதி அதிகாலை ஸ்ரீ நகர் விமான நிலையத்தில் வி.பி. மேனன், மகாஜன், கர்னல் சாம் மானெக் ஷா, ஏனைய விமானக் குழுவினர் ஆகியோர் தில்லி செல்ல இருக்கிறார்கள். அன்று நடந்தவற்றை நாம் கவனத்தில் எடுத்துக் கொள்ளவேண்டும். காலை சுமார் ஐந்தரை மணி அளவில் அவர்கள் அங்கு இருந்திருக்கவேண்டும். விமான ஓடு தளத்தில் இரவு விளக்கு வசதி இல்லை. அதனால் பைன் மரக்கட்டையில் பந்தம் கொளுத்தி வந்து விளக்குகள் ஏற்றி விமானி விமானத்தை ஓட்டி மேலே செலுத்த சிலர் உதவினார்கள். இதனை மானெக் ஷா, மேஜர் ஜெனரல் கே.எஸ்.பஜ்வா வின் ‘ஜம்மு காஷ்மீர் (1947-48) – பொலிட்டிகல் அண்ட் மிலிட்டரி பெர்ஸ்பெக்டிவ்’ என்ற நூலுக்கு எழுதிய அணிந்துரையில் குறிப்பிட்டுள்ளார். சில வருடங்களுக்கு முன்னால் பிரேம் சங்கர் ஜாவுக்கு அளித்த ஒரு பேட்டியிலும் இதைக் கூறியுள்ளார்.

விமான ஓடு தளத்தின் ஓரங்களில் வரிசையாக எளிதில் அணையாத எண்ணெய் விளக்குகள் வைத்து அவற்றை பந்தம் கொண்டு ஏற்றுவார்கள். விமான ஒடு தளத்தில் வெளிச்சம் உண்டாக்குவதற்கு ராணுவத்தில் இப்போது இந்த வழக்கம் கடைபிடிக்கப்படுகிறது.

26 ஆம் தேதி இரவு உணவுக்குப் பிறகு நேரு தில்லியில் இருந்த காஷ்மீர் பிரதம மந்திரி மகாஜனிடம் அவரும் வி.பி. மேனனும் அன்று இரவே மீண்டும் ஜம்முவுக்கு சென்று அரசரை சந்திக்கும்படி கூறியிருக்கிறார். இதன் மூலமாக நமக்கு ஒன்று தெளிவாகிறது. அப்போது இரவில் விமானம் மூலமாக தில்லியில் இருந்து ஜம்மு செல்ல முடியும். மேலும், மகாஜனிடம் வேண்டுகோள் வைப்பவர் சாதாரணமானவர் அல்லர், இந்தியப் பிரதமர் நேரு.

அடுத்த சந்தேகம் காஷ்மீர் அரசர் 1947 அக்டோபர் 26 ஆம் தேதி மாலை ஜம்மு அரண்மனைக்குப் போய் சேர்ந்தாரா என்பது. இன்றைக்கு ஸ்ரீ நகரில் இருந்து ஜம்முவுக்கு செல்ல என் .ஹெச். – 1 தேசிய நெடுஞ்சாலை வழியாக ச் சுமார் 183 மைல்களைக் கடக்க வேண்டும். (பின்னர் என். ஹெச். -44 என்று பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டது). என்.ஹெச் -1 தெசிய நெடுஞ்சாலை காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கை இந்தியாவின் மற்ற மாநிலங்களுடன் இணைக்கிறது. இது வடக்கில் ஜம்மு காஷ்மீரின் உர்ரியில் தொடங்கி ஜலந்தர் வரை செல்கிறது.

பிர் பாஞ்சால் மலைத்தொடரில் அமைந்துள்ள பனிஹால் கணவாய் வழியாக அரசரின் கார்கள் சென்றன. இந்தக் கணவாய் காஷ்மீரில் இருக்கும் காசிகுண்டையும், பிர் பாஞ்சால் மலைத் தொடரின் மறுபக்கம் 22 மைல்கள் தொலைவில் ஜம்முவில் இருக்கும் பனிஹால் நகரத்தையும் இணைக்கிறது. என் ஹெச். -1 தேசிய நெடுஞ்சாலையில் தான் இந்தக் கணவாய் அமைந்துள்ளது.

பிர்பாஞ்சால் மலைத் தொடர் என்பது உள் இமாலயப் பகுதியில் உள்ள மலைகளைக் குறிக்கிறது. இது தென் கிழக்கில் தற்போதைய இமாசலப் பிரதேச மாநிலத்தில் தொடங்கி வட மேற்கில் இந்தியாவில் உள்ள காஷ்மீர் பகுதி; பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமித்துள்ள ஆசாத் காஷ்மீர் வரை அமைந்துள்ளது.
காஷ்மீர் அல்லது காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கு (அல்லது ஜீலம் பள்ளத்தாக்கு), பிர் பாஞ்சால் மலைத் தொடருக்கும் ஜன்ஸ்கார் மலைத் தொடருக்கும் இடையே சுமார் 15,948 சதுர கிலோ மீட்டர்கள் பரப்பளவில் அமைந்துள்ளது. இந்தப் பள்ளத் தாக்கு எல்லாப் பக்கங்களிலும் மலைகளால் சூழப்பட்டுள்ளது. ஜம்மு – காஷ்மீரின் அனந்த் நாக், பாரமுல்லா, குப்வாரா, புல்வாமா ஆகிய மாவட்டங்கள் இதில் அமைந்துள்ளன. ஜீலம் நதி அனந்த் நாக் மாவட்டத்தில் வியரினாக்கில் உள்ள ஊற்றில் தொடங்கி இந்தப் பள்ளத்தாக்கில் பாய்ந்து பாரமுல்லாவில் இருந்து வெளியேறுகிறது. இந்தப் பள்ளத்தாக்கு கடலில் இருந்து சராசரியாக 1850 மீட்டர் உயரத்தில் உள்ளது. இதனைச் சுற்றி உள்ள மலைகளின் சிகரங்கள் எப்போதும் பனி மூடி இருக்கும். அவை சுமார் மூவாயிரம் முதல் நாலாயிரம் மீட்டர் உயரம் கொண்டவை.

பிர்பாஞ்சால் மலைத் தொடர் காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கையும் வெளி இமயமலைப் பகுதியையும் பிரிக்கிறது. இது 2621 கிலோ மீட்டர் நீளமும், 50 கிலோ மீட்டர் அகலமும் கொண்டது. அதில் உள்ள பனிஹால் கணவாய் கடல் மட்டத்தில் இருந்து 2832 மீட்டர்கள் உயரத்தில் அமைந்துள்ளது. பனி காலத்தில் வண்டிகள் செல்ல முடியாத அளவுக்கு அங்கே பாதையை பனி மூடிக்கொண்டிருக்கும். அதனால் பனிஹால் கணவாய்க்குக் கீழே மலையைக் குடைந்து ஜவகர் குகைச் சாலை அமைக்கப்பட்டது.

1956 இல் ஜவகர் குகை போக்குவரத்துக்குத் திறந்து விடப்பட்டது. இது கடல் மட்டத்தில் இருந்து 2200 மீட்டர்கள் உயரத்தில் அமைந்துள்ளது. அதாவது பனிஹால் கணவாய்க்கு 632 மீட்டர் கீழே மலையைக் குடைந்து இது அமைக்கப்பட்டுள்ளது. ஜவகர் குகைச்சாலையின் நீளம் 1.6 மைல். இந்த குகைக்குள் இரு புறமும் வாகனங்கள் செல்ல இரண்டு இணை சாலைகள் உள்ளன.

2011 ஆம் ஆண்டில் இருந்து 5.25 மைல்கள் நீளம் கொண்ட புதிய இரட்டை குகைச் சாலைகள் அமைக்கும் பணி நடந்து வருகிறது. இதில் அமைய இருப்பவை இணையான இரண்டு குகைகள். ஒவ்வொன்றிலும் இரண்டு சாலைகள் இருக்கும். இரண்டு குகைகளை இணைக்கும் வழிகளும் உள்ளன. இந்தப் புதிய இரட்டை குகைகள் ஜவகர் குகைக்கு சுமார் 400 மீட்டர் கீழே அமைந்துள்ளன.அதனால் பயணத் தொலைவு இன்னும் குறையும்.

2013 ஜூன் 26 ஆம் தேதி அப்போதைய பாரதப் பிரதமர் டாக்டர் மன் மோகன் சிங் ஜம்முவின் பனிஹால் ரயில் நிலையத்தில் இருந்து புறப்பட்ட முதல் ரயிலை கொடி அசைத்து அனுப்பினார். அந்த ரயில் காஷ்மீரில் உள்ள காசிகுண்ட் சென்றடைந்தது. அது செல்லும் குகை புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட பிர் பாஞ்சால் ரயில் பாதை குகை. இதன் மூலமாக இரண்டு நகரங்களுக்கும் இடையே உள்ள தூரம் சாலை வழியாக செல்லும்போது இருக்கும் 35 கிலோமீட்டர்களில் இருந்து 17.5 கிலோமீட்டர்களாகக் குறைந்து விட்டது.

1947 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 26 ஆம் தேதி காஷ்மீர் அரசரின் கார்கள் அணிவகுத்து பனிஹால் கணவாய் வழியாக சென்ற போது ஜவஹர் குகை கூட உருவாக்கப்படவில்லை. கார்கள் சென்றது மோசமான, கட்டை வண்டிகள் செல்லும் சாலையில். ஸ்ரீ நகருக்கும், ஜம்முவுக்கும் இடையே உள்ள தூரம் சுமார் 183 மைல்கள். இதனை சாலை வழியாக ஒரு மோட்டார் வண்டியில் இப்போது சுமார் 4 மணி நேரத்தில் கடந்துவிடலாம். ஆனால் ஜவகர் குகை மூலமாகக் கிடைக்கும் சீரான சாலை; உயரம் தாழ்ந்த இடத்தில் தூரம் குறைவது இவை எல்லாம் இல்லாத காரணத்தால் அரசரின் கார்கள் ஜம்முவை அடைய அதிக நேரம் எடுத்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும். மிகவும் மோசமான விமரிசகர்கள் கூட ஒப்புக்கொள்வது 14 மணி நேரம்.

காஷ்மீர் அரசர் 25 ஆம் தேதி இரவு 2 மணி அளவில் ஸ்ரீ நகர் அரண்மனையில் இருந்து காரில் புறப்படுகிறார். 26 ஆம் தேதி மாலை 4 அல்லது 5 மணி அளவில் அவர் நிச்சயம் ஜம்மு அரண்மனையை அடைந்திருக்க முடியும். அதன் பின் தில்லியில் இருந்து மகாஜனுடன் விமானத்தில் புறப்பட்ட வி.பி. மேனன் ஜம்மு வந்து இணைப்பு ஆவணத்தில் அரசரின் கையொப்பம் வாங்கி இருக்க வாய்ப்பு உள்ளது. அரசரும் அவருடன் சென்றவர்களும் 26 ஆம் தேதி மாலை ஜம்மு அரண்மனைக்கு வந்து சேர்ந்ததை இளவரசர் கரன் சிங் தனது சுய சரிதையான ‘தி ஹேர் அப்பாரன்ட்’ இல் விவரித்துள்ளார்.

‘அரசருடைய வண்டிகளின் அணிவகுப்பு இரவில் நிதானமாக, தேவையான இடங்களில் சற்று நேரம் நிறுத்தப்பட்டு பின்னர் தொடர்ந்தது. 9000 அடிகள் உயரத்தில் அமைந்துள்ள பனிஹால் கணவாய் வழியாக வண்டிகள் ஊர்ந்து சென்றபோது வானத்தில் வெளிச்சம் தெரிந்தது. அரசரின் (எங்கள்) குடும்பம் ஜம்முவில் இருந்து 60 மைல் தொலைவில், குந்த்வில் தங்கி சற்று ஓய்வு எடுத்தது. அதன் பிறகு வண்டிகளின் அணி வகுப்பில் வெளிர் மஞ்சள் நிற கார் ஒன்று இணைந்துகொண்டது. அதில் சுவாமி சந்த் தேவ் இருந்தார். நாங்கள் மாலை ஜம்முவை அடைந்தோம்.’

விவகாரம் இதோடு முடியவில்லை. அறுபது ஆண்டுகள் கடந்த பிறகும் கூட அவிழ்க்கப்படாத சில மர்ம முடிச்சுகள் விமரிசகர்களாலும், நூலாசிரியர்களாலும் இன்றும் முன் வைக்கப்படுகின்றன.

(தொடரும்)

முதல் போர் தொடங்கியது

இந்தியா பாகிஸ்தான் போர்கள் / அத்தியாயம் 4

partition 8இரு மருங்கும் ஊசி இலை மரங்கள் நிறைந்திருக்கும் அந்த  அழகிய சாலை காஷ்மீரின் வாசலான பாரமுல்லாவில் அமைந்துள்ளது. அது பாரமுல்லாவின் கத்தோலிக்கப் பள்ளி, விடுதி, புனித ஜோசப் மருத்துவமனை ஆகியவற்றைக் கொண்ட வளாகத்தை நோக்கி நீள்கிறது. அதில் ஒருவர் மோட்டார் சைக்கிளில் விரைந்து செல்கிறார். அவர் முகத்தில் ஒரு படபடப்பு. அவர் தாமதிக்கும் ஒவ்வொரு நொடியிலும் ஏற்படும் விளைவுகளை நினைத்து அவர் இதயம் துடித்தபடி இருக்க, வேகமாக வண்டியைச் செலுத்துகிறார்.

1947 அக்டோபர் 27 ஆம் தேதி பாரமுல்லாவில் ஒரு கொடிய நாளாக விடிந்தது. மோட்டார் சைக்கிளில் சென்று கொண்டிருந்தவர் பெயர் மேஜர் சௌரப் ஹயத் கான். அவர் முன்னாள் பிரிட்டிஷ் இந்திய ராணுவத்தின் பதான் அதிகாரி. இன்னும் சில நாள்களில், புதிதாக உருவான பாகிஸ்தானின் ராணுவ அதிகாரியாக பணியமர்த்தப்பட  உள்ளார். வளாகத்துக்குள் நுழைந்து மருத்துவமனை தோட்டத்துக்குச்  செல்கிறார். மோட்டார் சைக்கிளின் என்ஜினை  நிறுத்தி விட்டு அதிலிருந்து இறங்குகிறார். அது ஒரு புறம் விழ  கத்தியபடி வேகமாக ஓடுகிறார். “ நிறுத்துங்கள். நிறுத்துங்கள்.அவர்களைக் கொல்லாதீர்கள்”

அங்கே வரிசையாக பலர் நின்று கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர் வருவதற்கு முன்பு அங்கு நுழைந்த இஸ்லாமிய பதான் பழங்குடி முஜாஹிதின் படை துப்பாக்கி முனையில் அவர்களை மிரட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. முஜாஹிதின் என்பது பெர்ஷிய அரேபிய  பன்மைச் சொல். இது ஜிஹாத் போரில் பங்கு பெறும் முஸ்லிம் கொரில்லா வீரர்களைக் குறிக்கிறது. பெண் மருத்துவர் திருமதி பேரிடோ, நான்கு  கன்னிகாஸ்திரிகள் ஆகியோர் நடுங்கியபடி அங்கு  நின்று கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களிடம் இருந்த கைக்கடிகாரம்,மூக்குக்கண்ணாடி போன்ற பொருள்களை வந்தவர்கள் பிடுங்கிக் கொண்டார்கள்.  அவர்களை எப்படியாவது அந்த மனித வேட்டையாடுபவர்களிடமிருந்து காப்பாற்றுவதே அவர் முதல் வேலை. ஆனால் அவர் அங்கு வருவதற்கு முன்னால் மருத்துவமனையில் இருந்த பலர் கொலை செய்யப்பட்டு விட்டார்கள்.

பழங்குடிப் படையினரால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டவர்களில் மருத்துவரின் கணவர் ஜோஸ் பேரிடோ;மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெற்று வந்த திருமதி கபூர்; திருமதி டைக்ஸ்; அவர் கணவர் கர்னல் டைக்ஸ்; அன்னை திரிசாலினா, பிலோமினா ஆகியோர் அடங்குவார்கள். கர்னல் டைக்ஸ் விடுமுறையின்போது தில்லியிலிருந்து அங்கு வந்திருந்தார். அன்னை திரிசாலினா இருபத்து ஒன்பது வயது நிரம்பியவர். சில வாரங்களுக்கு முன் தான் ஸ்பெயின் நாட்டிலிருந்து அங்கு வந்தார். திருமதி டைக்ஸ் புதிதாக தான் பெற்றெடுத்த ஆண் குழந்தையோடு இங்கிலாந்து புறப்படத் தயாராக இருந்தவர். அந்தக் குழந்தை அதிர்ஷ்ட வசமாக உயிர் தப்பியது. பாகிஸ்தான் ஏவிய படை மருத்துவமனையில் இருந்த உயிர் காக்கும் பொருள்களைச் சூறையாடிவிட்டு, அதைச் சூழ்ந்து கொண்டிருந்தது. இந்தியாவுக்கும், பாகிஸ்தானுக்கும் இடையிலான  முதல் போர் தொடங்கி விட்டதை அறிவித்துக் கொண்டிருந்தது அது.

இருபத்து நான்கு மணி நேரத்துக்குப் பிறகு கர்னல் டைக்ஸும், அன்னை திரிசாலினாவும் குண்டடிப்பட்ட காயத்தினால் இறந்து போனார்கள். மேஜர் சௌரப் ஹயத் கான் அட்டகாசம் செய்து கொண்டிருந்தவர்களில் தனது நம்பிக்கைக்குரிய சில பதான் வீரர்களோடு உயிர் பிழைத்தவர்களுக்குப் பாதுகாப்பாக இருந்தார். பெஷாவரில்  பள்ளி நாள்களில் கன்னிகாஸ்திரிகளே அவருக்குக் கல்வி புகட்டினார்கள். அப்போது அவர்கள் காட்டிய அன்பை அவரால்  மறக்க முடியவில்லை . அதனால்தான் கன்னிகாஸ்திரிகளையும், அங்கிருந்த மற்றவர்களையும் தான் காப்பாற்றியதாகப் பின்னாளில் அவர் கூறியிருக்கிறார்.

ஆன்ரூ ஒயிட் ஹெட் , ‘எ மிஷன் இன் காஷ்மீர்’ (2007) என்ற தமது நூலில் இந்திய பாகிஸ்தான் முதல் போர் தொடங்கிய போது பாரமுல்லாவில் நடந்தவற்றை படம் பிடித்துக் காட்டியிருக்கிறார். அங்கு நடந்த  படுகொலைகளைக் கண்டவர்களின் நேரடி வாக்குமூலங்களைப் பதிவு செய்துள்ளார்.  ஒரு பிபிசி நிருபராக 1992 ஆம் ஆண்டு இந்தியா வந்த அவர், பல இடங்களுக்குப் பயணம் செய்து பலரைப் பேட்டி கண்டு உண்மைத் தகவல்களைத் திரட்டி எழுதியுள்ளார்.

பழங்குடிப் படை தாக்குதலின் போது உயிர் பிழைத்தவர் சகோதரி எமிலா. அவர் தாய் தந்தையரை இழந்த குழந்தையை வைத்துக் கொண்டு அதைக் காப்பாற்ற போராடி இருக்கிறார். மேலும் டைக்ஸ் தம்பதியினரின், இரண்டு வயதும், நான்கு வயதும் நிரம்பிய இரண்டு மகன்களையும் காப்பாற்றினார். மேஜர் சௌரப் ஹயத் கான் முதலில் உயிர் தப்பியவர்களுக்குப் பாதுகாப்பாக இருந்துள்ளார். ஆனால் அதற்குப் பிறகும் கொலைகள் தொடர்ந்தன. உயிர் தப்பியவர்களில் செவிலியர்கள், கன்னிகாஸ்திரிகள், போதகர்கள், நோயாளிகள், உள்ளூர் இந்துக்கள், கிறிஸ்தவர்கள், குழந்தைகள் என கிட்டத்தட்ட எண்பது பேர் இருந்தார்கள். அவர்களுள் புதிதாகப் பிறந்த குழந்தையும் அடங்கும். அவர்கள் அனைவரும் மருத்துவமனையின் ஒரு சிறிய வார்டில் ஒளிந்திருந்தார்கள். பசியோடும், பயத்தோடும் பதினோரு நாள்களை அங்கே கழித்தார்கள்.

லாரிகளில் பாரமுல்லா வந்து இறங்கிய சுமார் 5000 பேர் கொண்ட  பழங்குடிப் படை  இரண்டு நாள்கள் வீடுகளைச் சூறையாடியது. பலர் கொல்லப்பட்டார்கள். கோயில்கள் உடைக்கப்பட்டன. பெண்கள் பாலியல் பலாத்காரத்துக்கு ஆளானார்கள். அவர்களுள் ஐரோப்பிய கன்னிகாஸ்திரிகளும் அடங்குவார்கள். 10,000 பேர் தங்கள் வீடுகளைவிட்டு ஓடினார்கள். கொள்ளையடிப்பதிலும் பெண்களைக் கடத்துவதிலும் ஈடுபட்டிருந்த பழங்குடிப் படை அங்கிருந்து சுமார் 53 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் இருந்த ஸ்ரீ நகருக்குச் செல்லவில்லை. அவர்கள் அங்கு சென்றிருந்தால் விமான தளம் எளிதாக அவர்கள் வசம் வந்திருக்கும். ஏனென்றால் அங்கு பாதுகாப்புக்கு யாரும் இல்லை.

பாகிஸ்தான் போரில் இறங்குகிறது என்றால் அதற்கான காரணங்களை ஆராய வேண்டியதில்லை. ஏனென்றால் பல சமயங்களில் அந்தக்  காரணங்களை உருவாக்குபவர்களும் அவர்களாகத்தான் இருப்பார்கள். 1947 இல்   சுதந்தரம் பெற்ற சமஸ்தானமாக காஷ்மீர் இருக்கிறது. அதன் விருப்பப்படி இந்தியாவுடனோ அல்லது  பாகிஸ்தானுடனோ  தன்னை இணைத்துக்கொள்ளலாம். காஷ்மீர் அரசர் ஹரி சிங் தனியாக இருக்க விரும்புகிறோம் என்றார். நேரு பொறுமை காத்தார். காஷ்மீரை உடனே இந்தியாவுடன் இணைத்துக்கொள்ள உண்மையிலேயே அவர் அவசரம் காட்டவில்லை. பாகிஸ்தானுக்கு  காஷ்மீர் வேண்டும். காஷ்மீர் அரசர் என்ன நினைக்கிறார் என்று தெளிவாகத் தெரியவில்லை. உடனே காஷ்மீரை முற்றுகையிட வேண்டும். அதுவும் கடுமையானதாக இருக்கவேண்டும். இந்திய ராணுவம் காஷ்மீரில் இறங்கி திருப்பித் தாக்கி விரட்ட வரும் என்பதும் பாகிஸ்தானுக்குத் தெரியும். இருந்தபோதும் சுதந்தரம் வாங்கிய தருணத்தில் குழப்பத்தோடு வெற்றியைக் கொண்டாடும் இந்தியாவுக்கும், வளைந்து கொடுக்காத காஷ்மீருக்கும், ஒரு பாடம் புகட்டியாகவேண்டும். போராளிகளைத் திரட்டுவதற்கு தயாராக எப்போதும் இருக்கிறது ஜிகாத் கோஷம்.

1947 ஆகஸ்டில்  இந்தியாவும், பாகிஸ்தானும் விடுதலை பெற்ற டொமினியன்களாயின. அதற்கு முன்னர் ஜூன் மாதத்தில் மவுண்ட்பேட்டன் காஷ்மீர் அரசர் ஹரி சிங்குடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்துகிறார். இந்தியத் தலைவர்கள் பலர் காஷ்மீரை இந்தியாவுடன் இணைத்துவிடுமாறு அழுத்தம் கொடுத்தார்கள். ஹரிசிங்கைச் சுற்றி இருந்தவர்களும், அவர் உறவினர்களும் பாகிஸ்தானுடன் இணைவதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்து வந்தார்கள். கவர்னர் ஜென்ரல் மவுண்ட் பேட்டன் ஹரிசிங்கிடம் காஷ்மீர், இந்தியா அல்லது பாகிஸ்தானுடன் தன்னை இணைத்துக்கொள்ளலாம் என்றார். அதற்கு முழு சுதந்தரம் உள்ளது என்றார். மேலும் ஆகஸ்ட் 15 ஆம் தேதிக்கு முன்னால்  விருப்பத்தைத் தெரிவித்தால் நல்லது என்று அரசரிடம் கூறினார். ஆனால் அவர் எந்தக் கருத்தையும் கவர்னர் ஜென்ரலிடம் கூறாமல் நழுவினார். அதன் காரணமாக இந்திய விடுதலைக்குப் பிறகு காஷ்மீர் தனி சமஸ்தானமாகத் தொடர்ந்து இருந்தது.

வி.கே.  கிருஷ்ணமேனன் 1957 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 8 ஆம் தேதி காஷ்மீர் தொடர்பாக ஐ. நா. சபையின் பாதுகாப்பு கவுன்சிலில் சில தகவல்களைத் தெரிவித்தார். அதன்படி இந்திய பாகிஸ்தான் விடுதலைக்கு மூன்று நாள்களுக்கு முன்பாக அதாவது  1947 ஆகஸ்ட் 12 ஆம் தேதி ஹரி சிங் இந்தியாவுக்கும், பாகிஸ்தானுக்கும் ஒரே தேதியிட்ட தந்திகளை அனுப்புகிறார். அதில் 12 ஆம் தேதி முதல் தபால், போக்குவரத்து போன்ற  அடிப்படை சேவைகள் தொடர  ‘நிலை தொடரும் ஒப்பந்தம்’ செய்து கொள்ள வேண்டுகோள் வைக்கிறார்.

ஆகஸ்ட் 15 ஆம் தேதி பாகிஸ்தான் காஷ்மீருக்கு சம்மதம் தெரிவித்து தந்தி அனுப்பியது. இந்திய அரசாங்கம், காஷ்மீர் பிரதம மந்திரியோ அல்லது வேறு மந்திரியோ தில்லி வரவேண்டும் என்று தகவல் அனுப்பியது.மேலும் ஒப்பந்தம் செய்து கொள்வதற்கு முன் பேச்சுவார்த்தை தேவை என்றது. பாகிஸ்தானுக்குக் காரணம் ஒன்று கிடைத்தாகிவிட்டது. இந்தியா அதில்  நிதானமாக செயல்பட்டது உண்மை. அப்போது இந்தியா தன் ராணுவத்தை காஷ்மீரை நோக்கி நகர்த்தவில்லை. ஆனால் காஷ்மீர் அமைச்சர் ஒருவர் தில்லி வருவதற்கு முன்பாக பாகிஸ்தான் பழங்குடிப் படையை காஷ்மீரை நோக்கி ஏவிவிட்டது.

வரலாற்றுத்  தகவல்களில் உண்மையைக் கண்டறிவது என்பது எப்போதுமே ஒரு சவால்தான். ஒயிட்ஹெட் கடுமையான முயற்சி எடுத்து,  1947 இல் காஷ்மீரில் நடந்த தாக்குதல் பற்றிய தகவல்களை தன் நூலில் தருகிறார். அவர் தன் கருத்துகளை முன் வைக்கும்போது படிப்பவர்களுக்கு சில ஐயப்பாடுகளும் வருகின்றன. இன்னும் முனைப்போடு  படையெடுப்பை பாகிஸ்தான் நடத்தியிருந்தால் காஷ்மீர் சமஸ்தானம் முழுவதும் பாகிஸ்தான் வசம் வந்திருக்கும். அதை ஏன் அவர்கள் செய்யவில்லை என்று ஒரு கேள்வியை தாமே எழுப்பி ஆதங்கப்படுகிறார். மேலும் 1947 அக்டோபர் 22 ஆம் தேதி முதல் பழங்குடியினர் படை தற்போதைய ஆசாத் காஷ்மீரின் தலைநகரான முசாபராபாத் வழியாக பாரமுல்லாவரை வன்முறையை நிகழ்த்திக் கொண்டு வந்தது.  அப்படி இருக்க, அக்டோபர் 27 ஆம் தேதி மவுண்ட்பேட்டன் காஷ்மீரை இந்தியாவுடன் இணைக்க ஒப்புக்கொண்டார்; அதே தேதியில் இந்தியா ராணுவத்தை விமானத்தில் ஏற்றி ஸ்ரீ நகர் அனுப்பி வைத்தது; அதே தேதியில் தான் பழங்குடிப் படையால் பாரமுல்லா மருத்துவமனை வளாகம் தாக்கப்பட்டது என்று பல முறை தன் நூலில் குறிப்பிட்டுள்ளார். 22 ஆம் தேதி முதல் காஷ்மீரில் பாகிஸ்தான் அனுப்பிய பதானியப் படையின் தாக்குதலும், ஆக்கிரமிப்பும்  நடக்கின்றன. அவற்றின் தொடர் நிகழ்வாக  காஷ்மீர் இணைப்பு நடந்தது என்பதை அவர் அலட்சியம் செய்வது போல் உள்ளது. காஷ்மீர் இந்தியாவுடன் இணைக்கப்பட்ட பின்தான், பாகிஸ்தான் பதானியப் படையை காஷ்மீருக்கு அனுப்பியது என்னும் பொருள்பட அவர் எழுதுகிறார்.

உண்மையில்  நடந்தது என்னவென்றால் 24 ஆம் தேதியே அரசர் ஹரிசிங் காஷ்மீரை இந்தியாவுடன் இணைக்க  முடிவு செய்துவிட்டார். அக்டோபர் 26 ஆம் தேதி ஹரிசிங்  காஷ்மீர் இந்தியாவுடன் இணைவதை உறுதிபடுத்தும் இணைப்பு ஆவணத்தில் கையொப்பமிட்டு, வி.பி. மேனனிடம் கொடுத்து அனுப்பினார். அதை ஒப்புக்கொண்ட கவர்னர் ஜென்ரல் மவுண்ட் பேட்டன் 27 ஆம் தேதி காஷ்மீர் இணைப்பு ஆவணத்தில் தாமும் கையொப்பமிட்டார். ஒயிட்ஹெட் இந்தியா ராணுவத்தை அனுப்புகிறது என்று தெரிந்தவுடன் தான் பாகிஸ்தான் தன் படைகளை பழங்குடியினர் படையுடன் சேர்த்து காஷ்மீருக்கு  அனுப்பியது என்று அழுத்தமாகக் குறிப்பிடுகிறார்.இது முற்றிலும் உண்மைக்கு மாறானது.

நடு நிலையுடன்  ஆய்வை மேற் கொண்டு அதைப் பதிவு செய்த பிறகு தன் விருப்பத்தையும் அவர் வெளிப்படுத்தி இருக்கிறார்.அவர்கள் அவ்வாறு செயல்பட்டிருந்தால், இவ்வாறு நடந்திருக்கும் என்றெல்லாம் கூறுவது உண்மை நிகழ்வுகளை அறிய விரும்பும் சிலரிடம் குழப்பத்தை உண்டாக்கும்.மேலும் ஒயிட்ஹெட் கிளப்பும் சந்தேகங்கள் யாருக்கும் வரலாம்.எனவே அவர் ஐயப்பாடு பற்றியும்,ஆதங்கம் பற்றியும் பார்ப்பது எல்லோருக்கும் பயனுள்ளதாக  இருக்கும். இரண்டு காரணங்களின் அடிப்படையில் இந்தியா காஷ்மீரைத் தன் வசம் வைத்துக்கொண்டது என்கிறார் ஒயிட் ஹெட்.

  1. இந்தியாவுடன் காஷ்மீரை இணைத்துக்கொள்வதற்கு அரசர் ஹரிசிங்கும், ஷேக் அப்துல்லாவும் சம்மதித்தார்கள்.
  2. முறைப்படி காஷ்மீர் இந்தியாவின் ஒரு பகுதியாக ஆன பின் தான் இந்தியப் படை ஸ்ரீ நகருக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டது.

இரண்டாவது காரணத்தில் சந்தேகங்கள் இருப்பதாக அவர் கருத்து தெரிவிக்கிறார்.அதற்குக் காரணம் வி.பி மேனனின் காஷ்மீர் இணைப்பு பற்றிய விரிவான அரசாங்க குறிப்பு என்கிறார். காஷ்மீர் அரசரிடம் இணைப்பு ஆவணத்தில் கையொப்பம் வாங்கிய இந்திய ஐ.சி.எஸ். அதிகாரி ராவ் பகதூர் வப்பல பன்குன்னி மேனன் என்ற  வி.பி. மேனன் காஷ்மீர் இணைப்பு பற்றிய அதிகாரபூர்வமான நீண்ட  அரசாங்கக் குறிப்பை அளித்தார். அதில் சில தவறான தகவல்கள் இருக்க வாய்ப்புள்ளது என்கிறார் ஒயிட் ஹெட். மேலும் இந்திய ராணுவம் ஸ்ரீ நகர் விமான தளத்தில் தரை இறங்கிய பின்பு சில மணி நேரம் கழித்து தான்   காஷ்மீர் அரசர் இணைப்பு ஆவணத்தில் கையொப்பம் இட்டிருக்க வேண்டும். அதற்கே வாய்ப்புகள் அதிகம் என்கிறார். இவர் மறைமுகமாக  எதை வலியுறுத்த  முனைகிறார் என்று தெரியவில்லை. அவர் அக்டோபர் 27 ஆம் தேதியைப் பிடித்துக் கொள்கிறார். ஆனால் அக்டோபர் 22 இல் பழங்குடிப் படை  முசாபராபாத்தில் இருந்து ராணுவ லாரிகளில் புறப்படுகிறது. முசாபராபாத்துக்கும்,  பாரமுல்லாவுக்கும் இடையே உள்ள தூரம் சுமார் 82 கிலோமீட்டர்கள்.  வழி நெடுகிலும் பதானியப்படை மக்கள் மீது தாக்குதல் நடத்துகிறது. அக்டோபர் 27 இல்  பாகிஸ்தான் அனுப்பிய அந்தப் படை பாரமுல்லா வந்து சேர்கிறது.

எல்லையில் இருந்த,  இந்திய பிரிட்டிஷ் ராணுவ காலாட்படை  டோக்ரா பிரிவு வீரர்கள் கடுமையாகப் போராடி உள்ளே நுழைய முயன்றவர்களைத் தடுத்தார்கள். ஆனால் பழங்குடியினர் படை அவர்களை வெற்றி கொண்டு முன்னேறியது. வேறு வழி இல்லாமல் காஷ்மீர் அரசர் ஹரி சிங் அக்டோபர் 24 ஆம் தேதி இந்தியாவிடம் ராணுவ உதவி கோருகிறார். அக்டோபர் 25 ஆம் தேதி இந்திய பாதுகாப்புக் குழு கூட்டத்தில் ராணுவத்தை காஷ்மீர் அனுப்ப முடிவு செய்யப்பட்டது. கூட்டத்துக்கு தலைமை வகித்தவர் மவுண்ட் பேட்டன். இந்தத் தகவலை மெக்.ஆர்.ஜான்சன்  ‘நியூயார்க் ஹெரால்டு டைம்ஸில் எழுதியுள்ளார் (1956 மார்ச் 3 ஆம் தேதி).

அந்தக் கூட்டத்தில் மவுண்ட் பேட்டன் காஷ்மீர் முறைப்படி இந்தியாவுடன் தன்னை இணைத்துக்கொள்ளும் வரை பொறுமை காக்க வேண்டும் என்றார். அதன்படி வி.பி. மேனன் ஜம்முவுக்கு விமானம் முலம் சென்றார். ஹரி சிங் ஸ்ரீ நகரில் இருந்து  அங்கு வந்தார். வி.பி. மேனன் இந்தியாவின் நிலையைத் தெளிவுபடுத்தினார். ஹரி சிங் காஷ்மீரை இந்தியாவுடன் இணைக்கும் ஆவணத்தில் கையொப்பமிட்டார். மேலும் இந்திய ராணுவத்தை காஷ்மீருக்கு அனுப்பும்படி மவுண்ட் பேட்டனுக்கு வேண்டுகோள் விடுத்து தான் எழுதிய கடிதத்தையும் வி.பி.மேனனிடம் கொடுத்தார். இதற்கு இடையில் ஹரிசிங் ,ஷேக் அப்துல்லாவை காஷ்மீரின் அவசரகால  நிர்வாகத்தின் தலைவர் ஆக்கினார். இணைப்பு ஆவணத்தில் இந்திய அரசின் சார்பாக மவுண்ட் பேட்டன் கையொப்பமிட்டார்.அவசர கால நிர்வாகத்தின் தலைவர் என்ற முறையில் காஷ்மீர் மக்கள் சார்பாகவும், காஷ்மீர் பிரதமர் மெகர்சந் மகாஜன் சார்பாகவும் ஷேக் அப்துல்லா கையொப்பமிட்டார். இந்த மெகர்சந் மகாஜன்  பின்னாளில் இந்தியாவில் சுப்ரீம் கோர்ட்டின் மூன்றாவது நீதிபதியாக பதவி வகித்தார்.

காஷ்மீர் பிரச்னையின் தொடக்கம்  பாகிஸ்தானின் படையெடுப்புத் திட்டத்தில் உள்ளது. அதன் மையம் பாகிஸ்தானில் உள்ள சிலரின் மனப்போக்கிலும், தொடர் செயல்பாட்டிலும் இருக்கிறது. காஷ்மீர் பிரச்னை வேகம் கொள்வதற்கும், இன்றும் அது வெடிப்பதற்குமான காரணங்கள் அவைதாம். இது யூகம் அல்ல.பாகிஸ்தான் ராணுவத்தை வழிநடத்திய சிலரின் வாக்குமூலங்களோடு தெளிவாக  நிறுவப்படும் உண்மை.

(தொடரும்)

 

 

 

 

காஷ்மிர் : இருப்பதும், இழந்ததும்

இந்தியா பாகிஸ்தான் போர்கள் / அத்தியாயம் 1

kashmir_banner

தன் அழகை எல்லாம் ஓரிடத்தில் குவித்துப் பார்க்க எண்ணி, இயற்கை உருவாக்கி வைத்த ஓரிடம் காஷ்மிர். இந்த ரோஜாக்களின் மண்ணில்தான் 1947  அக்டோபர் 22 ஆம் தேதி பகையுணர்வின் விஷம் கொட்டி விதைக்கப்பட்டது. காஷ்மிரின் நுழைவாயில் என்றழைக்கப்படும் சரித்திரப்புகழ் வாய்ந்த பாரமுல்லா நகரம் ஜீலம் நதிக்கரையில் அமைந்திருக்கிறது. அந்த நகரத்தில் இஸ்லாமிய பதான் பழங்குடியினர் படை, பாகிஸ்தான் ராணுவத்தின் ஆசியோடும், உதவியோடும் இரண்டு நாள்கள் நிகழ்த்திய கொடுமை மறக்கமுடியாதது.

1948  ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 5 ஆம் தேதி ஷேக் அப்துல்லா ஐ.நா. சபையின் பாதுகாப்பு கவுன்சிலில் பின் வருமாறு பேசினார்:

“அந்த ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் எங்கள் மண்ணில் நுழைந்தார்கள். ஆயிரக்கணக்கானவர்களைக் கொன்று குவித்தார்கள் அவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் இந்துக்களும், சீக்கியர்களும்தாம். அவர்களுள் முஸ்லிம்களும் அடங்குவார்கள். வந்தவர்கள் இந்து, சீக்கிய, முஸ்லிம் இளம் பெண்களைக் கவர்ந்து சென்றார்கள். எங்கள் சொத்துகளைச் சூறையாடிவிட்டு கோடை தலை நகரமான ஸ்ரீ நகரின் எல்லைக் கதவுகள் வரை சென்றுவிட்டார்கள்…”

காஷ்மிரைக் கைப்பற்றுவோம் என்று முழங்கி பாகிஸ்தான் ஆரம்பித்து வைத்த  முதல் போர் இப்படித்தான் தொடங்கியது.  பதான் பழங்குடிப் படையினர் தங்கள் இஷ்டம் போல் பாரமுல்லா நகரத்தைச் சூறையாடத் தொடங்கினார்கள். அவர்களை வழி நடத்திய பாகிஸ்தான் ராணுவ அதிகாரிகள் அடுத்த இலக்கு ஸ்ரீ நகரைக் கைப்பற்றுவதுதான் என்று கூறி இருந்தார்கள். அதை அப்போது அவர்கள் மறந்து விட்டது போலத் தோன்றியது. கொள்ளையடிப்பதிலும், எதிர்படுபவர்களை சுட்டுத் தள்ளுவதிலும், பெண்களைக் கடத்துவதிலும் மும்முரமாக இருந்த அவர்களைப் பற்றி ஓர் இளைஞனுக்கு மட்டும் புதிய கவலை இருந்தது. அவர்கள் ஒரு வேளை திட்டமிட்டபடி  ஸ்ரீ நகர் சென்று விமான தளத்தைக் கைப்பற்றி விட்டால் காஷ்மிர், பகைவர்கள் பிடியில் நிரந்தரமாக சிக்கிவிடும். 1947 அக்டோபர் 25 ஆம் தேதி  மனித வேட்டையில் ஈடுபட்டிருந்த   பழங்குடிப் படையினர், மோட்டார் பைக்கில் வரும் அந்த காஷ்மிர் இளைஞனை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தார்கள். அவர் 19 வயது நிரம்பிய முகமத் மக்பூல் ஷெர்வானி. “ வீரர்களே  ஸ்ரீ நகர் நோக்கிச் செல்ல வேண்டாம். பாரமுல்லா நகரின் புற நகர்ப் பகுதிகளில் இந்திய ராணுவத்தினர் இருக்கிறார்கள்”

தனது மோட்டார் பைக்கில் சுற்றிச் சுற்றி வந்து ஊடுருவல்காரர்களிடம் தொடர்ந்து இதை அறிவித்துக் கொண்டே இருந்தார் அவர். அதனால் அவர்கள், எல்லாம் கிடைக்கும் பாரமுல்லாவில் இரண்டு நாள்கள் தங்கி விட்டார்கள். 27 ஆம் தேதி இந்திய ராணுவத்தின்  1வது சீக்கியப்படை  ஸ்ரீ நகர் விமான தளத்தில் தரை இறங்கியது. பழங்குடிப் படையினருக்கு ஷெர்வானியின் தந்திரம் புரிந்துவிட்டது. அவர்கள் ஷெர்வானியைப் பிடித்தார்கள். அதற்குப் பிறகு என்ன நடந்தது என்பதை நேரடி சாட்சியான 93 வயது அலி முகமது பட்டின் வாக்குமூலத்தால் அறிந்து கொள்ளலாம்.

“ ஓர்  இளைஞன் தங்களை முட்டாள்கள் ஆக்கியதை அந்த கபாலிகளால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை. ஒரு கபாலியின் மோட்டார் பைக் பெட்ரோல் டேங்கின் குறுக்கே ஷெர்வானி கிட்டத்தட்ட இறந்த நிலையில் கிடந்தான். அவனை சிலுவையில் அறைந்தார்கள்; 10 முதல் 15 முறை சுட்டார்கள். இரண்டு அல்லது முன்று நாள்கள் அவன் உடல் அப்படியே இருந்தது.”

ராணுவம் அங்கு வந்த பிறகு அவர் உடல் நகரத்தின் ஜும்மா மஸ்ஜித் கல்லறையில் முழு ராணுவ மரியாதையுடன் அடக்கம் செய்யப்பட்டது. ஷெர்வானியின் இந்தத் துணிச்சலான செயலால் இந்தியப் படைக்கு விலை மதிப்பில்லாத கால அவகாசம் கிடைத்தது. அதன் காரணமாக  ஸ்ரீ நகர் அருகில் இருக்கும் ஷலாடெங்கில் பழங்குடிப் படையினருடன் நடந்த  சண்டையில் இந்தியப்படை வெற்றியடைந்தது. அதில் 700 பழங்குடிப் படையினர் கொல்லப்பட்டார்கள். முதல் இந்திய பாகிஸ்தான் போரில் ஷலாடெங் சண்டையில்  பங்கு பெற்ற 85 வயதான கர்னல் ஹர்வந் சிங் இவ்வாறு கூறுகிறார். “ஷெர்வானியின் பங்களிப்பு, 1947 போரில் ராணுவ நடவடிக்கைகளின் போக்கையே மாற்றி,  போரை இந்தியாவிற்கு சாதகமாக ஆக்கி விட்டது”

ஷெர்வானியின் தீரச்செயல் பல ஆண்டுகளாக வெளியே தெரியாமல் இருந்தது. அதன் பிறகு இந்திய ராணுவம் ஒரு கோடி ரூபாய் செலவில் ஷெர்வானி நினைவாக ஒரு சமுதாய அரங்கைக் கட்டியது.

0

Indian_soldiers_fighting_in_1947_warமுதல் இந்திய பாகிஸ்தான் போர் 1947 ஆம் ஆண்டு நடந்தது.1965 இல்  இரண்டாவது போரும், 1971 இல் மூன்றாவது போரும் நடந்தன. அதன் பின் வெகுகாலம் கழித்து 1999 இல்  கார்கில் போர் நடந்தது. இந்தப் போர்களின்  பின்னணிகளும், வேர்களும் இந்திய பாகிஸ்தான் பிரிவினைக்கு முன்பும், அதன் பின்பும் நடந்த நிகழ்ச்சிகளுக்குள் ஒளிந்து கிடக்கின்றன. பல நூறு ஆண்டுகள் அடிமைத் தளையில் சிக்கிக் கிடந்த  நாடு அகிம்சை என்ற புதிய ஆயுதத்தால் தன்னை விடுவித்துக் கொண்ட தருணம் அது. விடுதலையை முழுமையாக உணர்ந்து, மக்கள் மகிழ்ச்சியில் நீந்தி அதைக் கொண்டாடிக்கொண்டிருந்தனர். தங்கள் முன்னேற்றம் பற்றிய கனவுகள் கண்களில் தெரிய மக்கள் உற்சாகத்தில் திளைத்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் தங்கள் உழைப்பால் நாட்டை அலங்கரிக்க விழையும் அற்புதமான நாள்களை வெகு சீக்கிரத்தில் ஒரு பிணி கவ்விக்கொள்கிறது. அது நேற்றுவரை ஒட்டிக் கொண்டிருந்த உறவால் பரவுகிறது. போர் வந்து விட்டது. உயிரிழப்புகள், பொருள்விரயம், அரசின் பணவிரயம் ஆகியவை தொடர்ந்தன. அதை விட முக்கியமாக நாட்டு மக்களின் நிம்மதி தொலைந்தது. அதே வேளையில் ஒவ்வொரு பெரும் சோதனையில் இருந்தும் இந்திய ராணுவம்,  நாட்டு மக்கள் கொடுத்த  ஒத்துழைப்பாலும், உற்சாகத்தாலும் வெற்றியோடு திரும்பி வந்தது.

இந்திய பாகிஸ்தான் போர்களை முழுமையாகக் காண்பதற்கு அவற்றின் பின்னணியை அறிந்து கொள்வது அவசியம். அதற்கு இந்திய வரலாற்றின்  முக்கியமான சில பக்கங்களை நாம் புரட்டிப் பார்க்கவேண்டியிருக்கும்.

இந்திய விடுதலைச் சட்டம் 1947 யுனைட்டெட் கிங்டம் நாடாளுமன்றத்தில் இயற்றப்பட்டது. இந்தச் சட்டத்துக்கு 1947 ஜூலை மாதம் பிரிட்டிஷ் அரசின் ஒப்புதல் கிடைத்தது. இந்தச் சட்டத்தின் படி ஒரே நாடாக இருந்த இந்தியாவும், பாகிஸ்தானும் இரண்டு டொமினியன்களாக பிரிக்கப்பட்டபிறகு சுதந்தரம் பெற்றன. 1947 ஆகஸ்ட் 14 ஆம் தேதி பாகிஸ்தானும், ஆகஸ்ட் 15 ஆம் தேதி இந்தியாவும் விடுதலை அடைந்தன. இந்திய விடுதலைச் சட்டம் 1947  இல் இந்தியப் பிரிவினை பற்றிய விஷயங்கள் அடங்கியுள்ளன. அதன் முக்கியமான பிரிவுகளில் ஒன்று வங்காளம், பஞ்சாப் ஆகிய மாகாணங்கள் பிரிக்கப்பட்டு இந்தியா, பாகிஸ்தான் ஆகியவற்றுக்கு அளிக்கப்படுவதை குறிப்பிடுகிறது. பிரிவினை ஒப்பந்தத்தின்படி அனைத்தும் பிரித்துக் கொடுக்கப்பட்டன. அவற்றில் இந்தியக் கருவூலம்; இந்திய அரசுப் பணி; இந்திய ராணுவத்தின் தரைப்படை,  கப்பல் படை, விமான படை; எஞ்சி இருக்கும் அத்தனை நிர்வாக அமைப்புகளும் அடங்கும்.

பரந்து விரிந்து பல விதமான  பழக்க வழக்கங்களையும், மொழிகளையும் கொண்ட மக்கள் வாழும்  நாடு இந்தியா. இது பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கீழ் ஒன்றாக  இருந்தது என்பது  மிகவும் வியப்பான ஒரு விஷயம்தான். ஏனென்றால் அப்போது இந்தியாவில் பிரிட்டிஷாரின் நேரடி ஆட்சியின் கீழ் செயல்பட்ட மாகாணங்கள் தவிர, நேரடி கட்டுப்பாட்டில் இல்லாத ஐநூறுக்கும் மேலான  சமஸ்தானங்களும் இருந்தன.

முதலில் இந்தியாவை ஆண்டது கிழக்கிந்திய கம்பெனிதான். ஈஸ்ட் இண்டீஸ் என்ற பெயர் பதினாறாம் நூற்றாண்டு முதல் ஐரோப்பாவில் பிரபலம் அடையத் தொடங்கியது. ஐரோப்பியர்கள் ஆசியாவில் இருக்கும் பல நாடுகளையும், அவற்றைத் தாண்டி பசிபிக் கடலில் இருக்கும் பெரும் தீவுக் கூட்டங்களையும் ஈஸ்ட் இண்டீஸ் என்ற பெயரால் அழைத்தார்கள். அதன் படி ஈஸ்ட் இண்டீஸ் என்பது இந்தியத் துணைக்கண்டம்; தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகள்; பசிபிக் கடலில் இருக்கும் ஆஸ்திரேலியாவோடு இன்னும் பல தீவுக் கூட்டங்கள்; மேலும் சீனா, ஜப்பான் ஆகிய நாடுகளையும் குறிக்கும் ஒரு சொல்.

1600 ஆம் ஆண்டு  லண்டனில் தொடங்கப்பட்ட கிழக்கிந்திய கம்பெனி தான் ஐரோப்பாவில் இருந்தவற்றில் மிகவும் பழமையானது. இந்த கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் பங்குதாரர்களாக பெரும் வியாபாரிகளும் பிரபுக்களும் இருந்தார்கள். எலிசபெத் அரசி அதற்கு  ராஜ உரிமை அளித்திருந்தார். இருப்பினும் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்துக்கு  அதில் பங்குகள் எதுவும் இல்லை. அரசாங்கம் மறைமுகமாக அதனை தனது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தது. 1707 ஆம் ஆண்டு கிழக்கிந்திய கம்பெனி பிரிட்டிஷ் ஜாயிண்ட் ஸ்டாக் கம்பெனி ஆனது.

கிழக்கிந்திய கம்பெனியார் வியாபாரம் செய்த பொருள்கள் பட்டு, இண்டிகோ டை, உப்பு, வெடி மருந்தாகப் பயன்படும் சால்ட் பீட்டர், தேயிலை, ஓபியம் ஆகியவை. வியாபாரத்தில் வளர்ச்சி கண்ட கிழக்கிந்திய கம்பெனி தன்னுடைய தனிப் படையைப் பயன்படுத்தி இந்தியாவின் பல பகுதிகளைக் கைப்பற்றியது. தன் ராணுவ பலத்தின் மூலமாக  அவற்றை தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்துக் கொண்டு நிர்வாகம் செய்யத் தொடங்கியது.

1757ஆம் ஆண்டில், கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் ஆட்சி இந்தியாவில் மேலும் உறுதியானது. 1857 இல் நடந்த சிப்பாய் கலகம் வரை கிழகிந்திய கம்பெனி ஆட்சி தொடர்ந்தது. 1858 இல் இயற்றப்பட்ட இந்திய அரசாங்கச் சட்டத்தின்படி, இந்தியா பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தின் நேரடி ஆளுமையின் கீழ் வந்தது.

பிரிட்டிஷ் ஆட்சியில் இந்தியாவின் நிலப்பரப்பில் சுமார் 60 % பிரிட்டிஷாரின் நேரடி ஆளுமையில் இருந்தது. எஞ்சிய 40 %  இடமானது  565 சமஸ்தானங்களின் கீழ் இருந்தது. இந்த சமஸ்தானங்களின் அரசர்கள், அரசர்களாக இருக்க அனுமதிக்கப்பட்டாலும் அவர்களைத் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்துக் கொண்டது பிரிட்டிஷ் அரசு. சுதந்தரத்துக்குப் பிறகு இவற்றுள் அதிக விவாதத்துக்கு உள்ளான சமஸ்தானங்கள் காஷ்மிர், ஹைதராபாத், தற்போது குஜராத்தில் இருக்கும் ஜுனாகத் ஆகியவை தாம். முஸ்லிம்கள் மிகுதியாக உள்ள காஷ்மீரை ஓர் இந்து அரசர் ஆண்டுவந்தார். இந்துக்கள் மிகுதியாக உள்ள ஹைதராபாத்தையும், ஜுனாகத்தையும்  முஸ்லிம் அரசர்கள் ஆண்டு வந்தனர். இவை விசித்திரமான முரண்பாடுகள். அதே வேளையில் இவை இந்தியாவில் இந்துக்களும், முஸ்லிம் மக்களும் எவ்வாறு கலந்து, கலாசாரத்தால் இணைந்து வாழ்ந்தார்கள் என்பதற்கு சாட்சிகளாகவும் உள்ளன.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் அனைத்து சமஸ்தானங்களும் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தின் கீழ் இருப்பதற்கு  ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டன. மொத்த சமஸ்தானங்களில்  21 சமஸ்தானங்களை மட்டுமே  தங்களுக்கென மாநில அரசாங்கம் வைத்திருந்தன. அவற்றிலும் ஹைதராபாத், மைசூர், பரோடா, ஜம்மு-காஷ்மிர் ஆகிய நான்கு மட்டுமே பெரியவை. மற்ற எல்லா சமஸ்தானங்களும் சிறியவை. அவற்றின் அரசர்கள்  இந்திய வைஸ்ராயின் ஒப்பந்தக்காரர்கள் போல செயல்பட்டார்கள்.

சமஸ்தானங்கள் மறைமுகமாக பிரிட்டிஷ் அரசின் கட்டுப்பாட்டின்கீழ் இயங்கியதற்கு 1798 முதல் 1805 வரை இந்தியாவின் கவர்னர் ஜென்ரலாக இருந்த ரிச்சர்ட் வெல்லஸ்லி  ஒரு முக்கியக் காரணம். முதலில் சமஸ்தானங்களின் ஆட்சியில் தலையிடாமல் விலகி இருக்கும் கொள்கையை கடைப்பிடித்த அவர் பின்னர் ‘சப்ஸிடரி அலையன்ஸை’அறிமுகம் செய்தார். அதன்படி ஒரு சமஸ்தான சிற்றரசர் பிரிட்டிஷ் படையை தன் சமஸ்தானத்துக்குள் இருக்க அனுமதிக்க வேண்டும். அதற்கு ஆகும் செலவை அரசரே ஏற்க வேண்டும். பிரிட்டிஷார் அங்கு தங்குவதற்கு அனுமதிக்க வேண்டும். வேறு யாருடனும் ஒப்பந்தம் செய்து கொள்ளக் கூடாது. சமஸ்தானத்தில் ஆங்கிலேயர்களைத் தவிர வேறு எந்த ஐரோப்பியரையும் வேலைக்கு அமர்த்திக் கொள்ளக் கூடாது. அண்டை சமஸ்தானங்களுடனான எந்தப் பிரச்னையையும் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தின் பார்வைக்குக் கொண்டு வர வேண்டும். தாங்களாக தீர்வு காண முற்படக் கூடாது. கிழக்கிந்திய கம்பெனியை தலைமை அதிகார மையமாக ஏற்கவேண்டும். இதற்கெல்லாம் ஒப்புக்கொண்டால் அந்நியப் படை எடுப்பின் போது குறிப்பிட்ட சமஸ்தானத்துக்கு அரசு பாதுகாப்பு அளிக்கும். சமஸ்தானத்தின் உள்ளே ஏற்படும் குழப்பங்களைத் தீர்க்கவும் உதவும். ஒப்பந்தப்படி பணம் தர மறுக்கும் சமஸ்தானங்களின் ஒரு பகுதி கம்பெனி அரசால் எடுத்துக் கொள்ளப்படும்.

பெரும்பாலான சமஸ்தான அரசர்கள் கம்பெனி அரசுடன் ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டு அடங்கி இருந்தார்கள். மறுப்பவர்கள் போரில் ஆட்சியை இழந்தார்கள். அவர்களுள் மைசூரின் திப்பு சுல்தானும் ஒருவர். காஷ்மிர் அரசர் ஹரி சிங் இரண்டாம் உலகப் போரின்போது தன்னுடைய  அறுபதாயிரம் போர் வீரர்களை பிரிட்டிஷ் ராணுவத்துக்கு உதவ அனுப்பி வைத்தார். சிறிய சமஸ்தானங்கள் பலவும் தங்கள் சொந்தப் படைகளைக் கலைத்து விட்டு பிரிட்டிஷ் படையையே வைத்துக் கொண்டன.

தற்போது இந்தியா வசம் உள்ள காஷ்மிர் பகுதிகள் உள்ளடங்கிய ஜம்மு–காஷ்மிர் மாநிலம் என்பது காஷ்மிர் பள்ளத்தாக்கு, ஜம்மு, லடாக் ஆகிய  மூன்று பெரும் பிரிவுகளைக் கொண்டது. காஷ்மிர் பிரிவின் மொத்தப் பரப்பளவு சுமார்  15948 சதுர கிமீ; ஜம்மு பிரிவின் பரப்பளவு 26293 சதுர கிமீ; லடாக்கின் பரப்பளவு 59146 சதுர கிமீ. இந்திய அரசியல் சாசனத்தின்  370 வது பிரிவின் படி சிறப்பு அந்தஸ்து பெற்ற  மாநிலமாக ஜம்மு — காஷ்மிர்  இருக்கிறது. இதன் வடக்கு திசையில் சீன தேசமும், தெற்குப்பக்கம் இந்தியாவின் ஹிமாசல பிரதேசமும், பஞ்சாபும் உள்ளன. கிழக்குப் பக்கம் திபெத்தும், மேற்குப் பக்கம் பாகிஸ்தானின் ராவல்பிண்டியும், எல்லை மாகாணமும் உள்ளன. காஷ்மீரை இவ்வாறும் பிரிக்கலாம்.

  1. தற்போது இந்தியாவிடம் உள்ள ஜம்மு — காஷ்மிர் மாநிலம் : இதன் பரப்பளவு  சுமார் ஒரு லட்சத்து ஆயிரத்து  நானூறு சதுர கிலோ மீட்டர். இதன் மக்கள் தொகை சுமார்  ஒரு கோடியே 25 லட்சம்.
  2. பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமித்துள்ள காஷ்மிர் : இதில் ஆசாத் காஷ்மிர், கில்கித்- — பல்திஸ்தான் வடக்குப் பகுதிகள் ஆகியவை அடங்கும். ஆசாத் காஷ்மீரின் பரப்பளவு சுமார் 13 ஆயிரம் சதுர கிலோ மீட்டர். இதன் மக்கள் தொகை சுமார் 45 லட்சம். கில்கித்— பல்திஸ்தானின் பரப்பளவு  சுமார் 72 ஆயிரம் சதுர கிலோ மீட்டர். இதன் மக்கள் தொகை சுமார் 18 லட்சம்.
  1. சீனா ஆக்கிரமித்துள்ள காஷ்மிர் அக்சாய் சின். இதன் பரப்பளவு சுமார் 37 ஆயிரம் சதுர கிலோ மீட்டர். மிக அதிகமான உயரத்தில் அமைந்துள்ள இந்தப் பாலைவனப் பகுதியில் மக்கள் தொகை மிக மிகக்குறைவு.

சாக்சம் பள்ளத்தாக்கு காஷ்மீரின் வடக்குப் பகுதியைச் சேர்ந்தது. வடக்குப் பகுதியை  ஆக்கிரமிப்பு செய்த பாகிஸ்தான் சாக்சம் பள்ளத்தாக்கை சீனாவுக்கு  நட்பு ரீதியில் தானமாக வழங்கியது.

1947 இந்திய பாகிஸ்தான் போருக்கு முன்பாக  அண்டை நாடுகளின் ஆக்கிரமிப்பு இல்லாத  காஷ்மிர் சமஸ்தானத்தின் மொத்தப் பரப்பளவு சுமார் 2லட்சத்து 22 ஆயிரம் சதுர கிலோமீட்டர்கள்.

1947 இல் இந்தியாவுடன் இணைக்கப்பட்ட  காஷ்மிர் சமஸ்தானத்தின்  சுமார் 45% பகுதி  இந்தியாவிடமும் ; 38% பகுதி  பாகிஸ்தானால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டும் ; 17% பகுதி சீனாவால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டும் உள்ளன.

0

kashmir_disputed_2003இந்திய வரைபடத்தை ஒரு மனிதனாக கற்பனை செய்வோம். அண்டை நாடுகளின்  ஆக்கிரமிப்பு இல்லாத காஷ்மிர் ஒரு மகுடம் போல அம்மனிதனின் தலையில் கச்சிதமாக இருக்கிறது. காஷ்மீரின் வடக்குப் பகுதியான கில்கித்- பல்திஸ்தான் மகுடத்தின் இடது பக்கம் உள்ள சரிந்த பகுதியாக இருக்கிறது. அதற்குக் கீழே இணைக்கப்பட்ட சிறிய முத்துச்சரம் போல ஆசாத் காஷ்மிர்  உள்ளது. மகுடத்தின் வலது பக்கம் சரிந்த பகுதியாக அக்சாய் சின்னும், நடுவில் மின்னும் சிறிய இறகாக சாக்சம் பள்ளத்தாக்கும் தெரிகின்றன. இந்த மகுடத்தில் பாகிஸ்தானும் சீனாவும் எடுத்துக் கொண்டது போக இந்தியாவின் தலையில் இருப்பது ஜம்மு—காஷ்மிர் என்ற துணி தலைப்பாகை மட்டும் தான். ஆனால் அண்டை நாடுகளின் ஆக்கிரமிப்பு பகுதிகளோடு ஒப்பிடுகையில்  இந்தியாவின் வசம் அதிக வளமான, மக்கள் தொகை மிகுந்த பகுதிகள் உள்ளன.

ஒரு போருக்கு பேராசை, காழ்புணர்ச்சி, அண்டை நாட்டின் ஆக்கிரமிப்பு ஆகியவை காரணங்களாக இருப்பதில் வியப்பு ஏதுமில்லை. அதே வேளையில் ஒரு நிலப்பகுதியில் உள்ள மக்களின் கலாசாரம், மதம் ஆகியவையும் போருக்கான  காரணிகளாக இருக்கலாம். பல நூற்றாண்டுகளாக உலகம் பார்த்து வரும் இவற்றால் இந்த நூற்றாண்டிலும் நாகரிகங்களின் போர்கள் நடைபெறுகின்றன. போருக்கான காரணிகளின்  வேர்கள் ஒரு  நாட்டின் வரலாற்றில் ஒளிந்து கொண்டிருக்கலாம்.

உலகின் ஒரு பகுதியில் பல காலமாக வசிக்கும் மக்களிடம் மொழி, பண்பாடு, மதம் ஆகியவை வேரூன்றும்போது அவர்கள் தங்களைத் தாங்களே  இனம் காணத் தொடங்குகிறார்கள். அப்போது வழி வழியாக வந்தவற்றில் தங்கள் வாழ்வும், நிம்மதியும் இருப்பதை உணர்கிறார்கள். கலாசாரம் காக்கப்படும்போதே  தங்களின் பாதுகாப்பும், மகிழ்ச்சியும் நிலைக்கும் என்ற எண்ணம் மக்களிடையே ஒரு காலகட்டத்தில் பரவுகிறது. அப்போது இயற்கையாக ஒரு நாடு உருப்பெறுகிறது.

0

காஷ்மீரைச் சேர்ந்த  கல்ஹானா 1148 ஆம் ஆண்டில்  ராஜ தரங்கிணி என்ற மிக முக்கியமான சமஸ்கிருத வரலாற்று நூலை எழுதினார். 7826 செய்யுள்களைக் கொண்ட அதில் மகாபாரத காலத்தில் இருந்து அவர் வாழ்ந்த காலம் வரை காஷ்மீரை ஆண்ட  மூவாயிரம் அரசர்களை வரிசைப்படுத்தி எழுதியுள்ளார். வரிசைப் படுத்துவதில் நேர்ந்த  சில தவறுகளோடு இன்னும் சில சிறிய தவறுகளும் கல்ஹானாவின் நூலில் இருப்பதாக  சில அறிஞர்கள்  கருதுகிறார்கள். இருந்தபோதும்  அது ஒரு தலைசிறந்த வரலாற்று ஆவணமாக எல்லோராலும்  ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது. மூவாயிரம் அரசர்களின் வரலாறுகளைத்  தொகுத்து நூலாக கொடுப்பது என்பது சாதாரண வேலையாகத் தெரியவில்லை. தனக்கென வரலாறு சொல்லும் முறையையும், தத்துவத்தையும் வகுத்துக் கொண்டு  ராஜ தரங்கிணியைத் திறம்படப் படைத்திருக்கிறார் கல்ஹானா.

காஷ்மிர் பள்ளத்தாக்கு இமய மலையாலும், பிர் பாஞ்சால் மலைத் தொடர்களாலும் சூழப்பட்டிருக்கிறது. ஆதியில்  காஷ்மிர் பள்ளத்தாக்கு ஒரு பெரும் ஏரியாக இருந்தது. காசிப முனிவர் பாரமுல்லா மலையில் ஒரு சிறு பாதையை வெட்டி ஏரி நீரை வடித்து காஷ்மிர் உருவாகக் காரணமானார் என்று எழுதுகிறார் கல்ஹானா. பாரமுல்லாவின் மற்றொரு பெயர் வராக முல்லா; அதாவது காட்டுப் பன்றியின் பல். இதை ஒரு புராணக்கதை என்று கூறி ஒதுக்கி விட  முடியாது. ஏனென்றால் இந்தப் புராணக் கதை பூமியின் நிலப்பரப்பில் பல லட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் நடந்த பூகோள மாற்றத்தின் குறியீடு. புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர் சர் பிரான்சிஸ் யங் ஹஸ்பண்ட் பின் வருமாறு எழுதுகிறார் : “அந்த ஏரியானது ஜெனிவாவின் ஏரியை விட நீளத்தில் இரண்டு மடங்கு பெரியதாகவும் அகலத்தில் மூன்று மடங்கு பெரியதாகவும் இருந்தது. அதைச்சுற்றி மிக உயரமான பனி மலைகள் இருந்தன. கிளேசியல் காலத்தில் மிகப் பெரிய கிளேசியர்கள் இறங்கி சிந்து, லிட்டெர், ஆகியவற்றையும்,மற்ற  பள்ளத்தாக்குகளையும் தொட்டு தண்ணீர் கரைவரை வந்தன”.

அசோகரின் (கிமு 273 — கிமு 232) ஆட்சியின் கீழ் காஷ்மிர்  எல்லா நலன்களும் பெற்றிருந்தது என்று கூறுகிறார் கல்ஹானா. மேலும் அவர் காஷ்மீரின் தலைநகரான ஸ்ரீ நகர்ச செல்வச் செழிப்போடு இருந்தது என்கிறார்.அங்கு பௌத்தத்துக்கு இணையாக சைவமும் வளர்ந்தது. காஷ்மீரில் புத்த விகாரங்களையும், ஸ்தூபிகளையும் கட்டி பௌத்தத்தை வளர்த்த அசோகச் சக்கரவர்த்தி இரண்டு சிவன் கோவில்களை விஜயேஷ்வராவில் கட்டினார். சில கோவில்களை புதுப்பித்தார். அசோகருக்குப் பிறகு காஷ்மீரை  பௌத்த மதத்தைச் சேர்ந்த பல அரசர்கள்; இந்து அரசர்கள்; சில ராணிகள் ஆகியோரும் ஆண்டிருக்கிறார்கள்.

கிபி 1128 இல் இருந்து 1155 வரை 27 ஆண்டுகள் காஷ்மீரை ஆண்ட பேரரசர் ஜெய்சிம்மா. இவருடன்  கல்ஹானாவின்  ராஜதரங்கிணி முடிவடைகிறது. ஜெய்சிம்மாவின் காலத்துக்குப் பிறகு காஷ்மிர் பள்ளத்தாக்கை  ஆண்டு கொண்டிருந்த சிற்றரசர்கள் ஒருவருக்கொருவர் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். காஷ்மிர் மங்கோலியர்கள், துருக்கியர்கள்,கொள்ளையர்கள் ஆகியோரின் தாக்குதல்களுக்கு இலக்கானது.

14ம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் மங்கோலியரான துலூச்சா  60 ஆயிரம் வீரர்களுடன் காஷ்மீரை முற்றுகையிட்டார். கொடிய  வன்முறையாளரான அவருடைய படைகள் நகரங்கள், கிராமங்கள் எல்லாவற்றையும் சூறையாடி தீக்கிரையாக்கின. அந்தப் படையெடுப்போடு இந்து அரசர்களின் ஆட்சி காஷ்மீரில் முடிவுக்கு வந்தது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். ஆட்சிகள் பல  வந்தாலும் சில விஷயங்கள் மட்டும்தாம் தொடர்ந்து காஷ்மீரின் அடையாளங்களாக  இருக்கின்றன. பல நூறு வருடங்களாக காஷ்மீரில் சமஸ்கிருத அறிஞர்களும், கவிஞர்களும் வாழ்ந்து  சிறந்த படைப்புகளை உலகுக்கு தந்திருக்கிறார்கள். உலகப்புகழ் பெற்ற பஞ்ச தந்திரக் கதைகள் இங்கு தான் எழுதப்பட்டன.

காஷ்மிரை ஆண்ட கடைசி இந்து அரசர்  உதயன் தேவ். அவருடைய மூத்த அரசியின் பெயர்  கோட்ட ராணி. ஷாமிர் நடத்திய உள் நாட்டுப் போரில் ராணி தோல்வியடைந்தார். வெற்றி பெற்ற ஷாமிர் தன்னைத் திருமணம் செய்து கொள்ள வருகிறார் என்று அறிந்தார் ராணி. அதனால் தன்னைத் தானே கத்தியால் குத்தி உயிரை மாய்த்துக் கொண்டார். அவர் 1339 ஆம் ஆண்டு இறந்தார். அது காஷ்மீரில் முஸ்லிம் ஆட்சி தொடங்க வழிவகுத்தது. ஷா மிர், சுல்தான் ஷமாஸ் உதின் என்ற பெயரில் காஷ்மீரில் தனது ஆட்சியை நிறுவினார். அவர் உருவாக்கிய  அரச வம்சம் 222 வருடங்கள் காஷ்மீரை ஆண்டது. அவை உள்பட சுமார் 500 வருடங்கள் காஷ்மீரை முஸ்லிம் அரசர்கள்  ஆட்சி செய்தார்கள்.

கிபி 1586 முதல் கிபி 1752 வரை காஷ்மிரை  முகலாயர்கள் ஆட்சி செய்தார்கள். கிபி 1752 முதல் 1819 வரை காஷ்மிர் ஆப்கனிஸ்தான் துரானி வம்சத்தின் கீழ் இருந்தது.அது ஆட்சி செய்த  67  வருடகாலமும் மக்கள் அனைவரும் ஆட்சியாளர்களால் வாட்டி வதைக்கப்பட்டாலும் அதிகமாக பாதிக்கப்பட்டவர்கள் இந்துக்கள், ஷியா பிரிவைச் சேர்ந்தவர்கள், பாம்பாஸ் மக்கள் ஆகியோர் தாம்.

1819 ஆம் ஆண்டு பஞ்சாபின் அரசர் ரஞ்சித் சிங் 30 ஆயிரம் வீரர்களுடன் காஷ்மீரைத் தாக்கி பதானியர்களை வென்றார். மகாராஜா  ரஞ்சித் சிங் தான் சீக்கியப் பேரரசை உருவாக்கியவர். சீக்கியப் பேரரசின் தலை நகரம் லாகூர்.

27 ஆண்டுகள் காஷ்மீரில் நடந்த சீக்கியர்களின் அரசாட்சி  அனைத்து தரப்பு மக்களுக்கும் நிம்மதியைத் தந்தது என்கிறார் ஆங்கிலப் பயண எழுத்தாளரான சர் வால்டர் ரோப்பர் லாரன்ஸ். 1839 ஆம் ஆண்டு பஞ்சாப் சிங்கம் என்று அழைக்கப்பட்ட ரஞ்சித் சிங் இறந்து போனார். அதற்குப் பிறகு சீக்கிய ராணுவத்தினரிடையே கலவரம் மூண்டு பஞ்சாப் முழுவதும் குழப்பம் நிலவியது.

இரண்டு ஆங்கிலோ சீக்கியப் போர்களிலும் சீக்கியர்கள் கிழக்கிந்தியப் படைகளிடம் தோல்வியடைந்தார்கள். முதல் ஆங்கிலோ சீக்கியப் போர் முடிந்த போது இரு தரப்பினருக்கும் இடையே 1846 ஆம் ஆண்டு மார்ச் 9 ஆம் தேதி ஓர் ஒப்பந்தம் ஏற்பட்டது. அதன் பெயர் லாகூர் அமைதி உடன்படிக்கை . அப்போது பிரிட்டிஷ் அரசின் சார்பாக இருந்தவர்கள் கவர்னர் சர் ஹென்றி ஹார்டிங்கும், கிழக்கிந்திய கம்பெனியைச் சேர்ந்த இரண்டு அதிகாரிகளும். சீக்கியப் பேரரசின்  சார்பாக இருந்தவர்கள் ஏழு வயது நிரம்பிய மகாராஜா திலீப் சிங் பகதூரும், குட்டி அரசரின் சார்பாக லாகூர் தர்பாரில் இருந்து வந்த ஏழு நபர்களும். அந்த உடன்படிக்கைக்குப் பிறகு சீக்கியப் பேரரசு ஜம்மு, காஷ்மிர், ஹசாரா ஆகிய பகுதிகளை இழந்து சுருங்கிப் போனது. இளவரசர் திலீப் சிங், மகாராஜா ரஞ்சித் சிங்கின் கடைசி மகன்.

இரண்டாவது ஆங்கிலோ சீக்கியப் போர் 1849 இல் முடிவடைந்தபோது சீக்கியப் பேரரசின் கதை  முடிந்து போனது. பஞ்சாப் கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் வசம் வந்தது.

1846 ஆம் ஆண்டு மார்ச் 16 ஆம் தேதி மற்றொரு முக்கிய உடன்படிக்கை கையொப்பமானது. அமிர்தசரஸ் உடன்படிக்கை எனப்படும் அது லாகூர் உடன்படிக்கைக்கு வடிவம் கொடுத்து அதை அதிகார பூர்வமாக்கியது. அது  கிழக்கிந்திய கம்பெனிக்கும், ஜம்முவின் அரசர் குலாப் சிங் டோக்ராவுக்கும் இடையே ஏற்பட்ட ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில் உருவானது. அதன்படி குலாப் சிங் 75 லட்சம் பஞ்சாப் அரசின் ரூபாய்களைக் கொடுத்து காஷ்மீரின் பகுதிகளை எல்லாம் விலைக்கு வாங்கி விட்டார். அவை எல்லாம் பஞ்சாப் பேரரசிடம் இருந்து லாகூர் உடன்படிக்கையின்படி கிழக்கிந்திய கம்பெனி பெற்றவை. அந்த உடன்படிக்கைக்குப் பிறகு ஜம்மு- காஷ்மீரில் டோக்ரா ஆட்சி தொடங்கியது. பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கீழ் இருந்த ஜம்மு- காஷ்மிர் சமஸ்தானத்தின் முதல் அரசர் குலாப் சிங் தான். இவர் இந்து ஜம்வால் டோக்ரா ராஜபுத்திர குலத்தைச் சேர்ந்தவர்.

குலாப் சிங்கின் மகன் ரன்பீர் சிங் 1857 ஆம் ஆண்டு அரியணை ஏறி ஜம்மு- காஷ்மீரின் அரசர் ஆனார். அவரே ஜம்வால் ராஜபுத்திர குலத்தின் தலைவரும் ஆவார். அவர் ஆட்சி காலத்தில் கில்கித், அஸ்தோர், ஹன்சா – நகர் ஆகிய பகுதிகள் ஜம்மு- காஷ்மீரோடு இணைக்கப்பட்டன. அவருக்குப் பின் அவருடைய மூத்த மகன் பிரதாப் சிங் காஷ்மிர் அரசரானார். அவருடைய தம்பியான மேஜர் ராஜாஅமர் சிங்கின் மகன் தான் ஜம்மு- காஷ்மிர் சமஸ்தானத்தின் கடைசி அரசராக இருந்த ஹரி சிங் இந்தர் மஹிந்தர் பகதூர்.

1909 இல் அவர் தந்தை அமர் சிங் காலமான பிறகு பிரிட்டிஷ் அரசு வருங்கால காஷ்மிர் அரசருக்கு கல்வி புகட்டி, அவரை வளர்க்கும் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொண்டது. மாயோ கல்லூரியில் பயின்ற அவர் டேரா டூனில் ராணுவப் பயிற்சி பெற்றார். தனது இருபதாவது வயதில் அவர் ஜம்மு- காஷ்மிர் சமஸ்தானத்தின் ராணுவ தலைமைத் தளபதியாக நியமிக்கப்பட்டார். அவருடைய பெரியப்பா  மகா ராஜா பிரதாப் சிங் 1925 ஆம்  ஆண்டு இறந்தார். அவருக்கு குழந்தைகள் இல்லாத காரணத்தால்  ஹரி சிங் ஜம்மு- காஷ்மீரின் அரசரானார். அ

ஹரி சிங் தனது ஆட்சியின் போது பல புரட்சிகரமான திட்டங்களை செயல்படுத்தினார். நாட்டு மக்கள் அனைவருக்கும் ஆரம்பக் கல்வியை கட்டாயமாக்கினார். குழந்தைகள் திருமணத்தைத் தடை செய்தார். அவர் ஆட்சியில் தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் கோவிலுக்கு வந்து வழிபட ஏற்பாடு செய்தார். அரசருக்கு நான்கு முறை திருமணம் நடந்தது. அவருடைய ஒரே மகன் இளவரசர் கரன் சிங் அவருடைய நான்காவது மனைவியான மகாராணி தாரா தேவிக்குப் பிறந்தவர். அரசர் ஹரி சிங்  1961 ஆம் ஆண்டு பம்பாயில் தமது 66 வது  வயதில்  காலமானார்.

(தொடரும்)

காஷ்மிர் டைரி – 3

நண்பர்கள் அனைவரும் வந்து சேர்ந்தபிறகு ஹோட்டலைக் காலி செய்துவிட்டு சிகாகோ என்னும் பெயர் கொண்ட ஷிகாராவுக்குக் குடிபுகுந்தோம். அடுத்த மூன்று மூன்று நாள்களுக்குப் படகுதான் வீடு.  முதல் நாள், டால் ஏரியை ஒட்டிய குடியிருப்பு மற்றும் கடைப் பகுதிகளைச் சுற்றினோம்.  பஞ்சாபி தாபாக்கள், மீன், இறைச்சிக் கடைகள், துணிக்கடைகள், காஷ்மிர் ஷால், போர்வைகள் விற்கும் கடைகள், கைவினை அங்காடிகள், சிறு உணவகங்கள், தேநீர் கடைகள் ஆகியவற்றைக் கடந்து சென்றோம். காய்கறிகளை கை வண்டிகளில் கொண்டு சென்றார்கள் வியாபாரிகள். இந்துக்களைக் கவர சிவபெருமான் படமும், இஸ்லாமியர்களைக் கவர உருது வாசகங்களும் கடைகளில் பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தன.

தகரக் கூரையுடன் கூடிய வீடுகளின் தொகுப்புகள் இடையிடையே தென்பட்டன. இருவர் மட்டுமே பயணம் செய்யக்கூடிய சிறு படகுகளைப் பலர் வைத்திருக்கிறார்கள். கடைகளுக்குச் சென்று வர, சாமான்கள் வாங்கி வர, சிறு பயணங்கள் மேற்கொள்ள இவை பயன்படுத்தப்படுகின்றன. பள்ளி மாணவர்களும் பெண்களும் தன்னந்தனியே படகைச் செலுத்துகின்றனர்.  கடந்து செல்லும்போது குழந்தைகள் கையசைக்கிறார்கள். ஷிகாராவில் அமர்ந்திருக்கும்போது கடக்க நேரிட்டால், மலர் ஒன்றை எடுத்து புன்சிரிப்புடன் அளிக்கிறார்கள்.

செங்கல் வீடுகளின் கூரைகளும்கூட பிரமிட் போன்ற அமைப்புடன்தான் இருக்கின்றன. பனி மழை பொழியும்போது சிதறல்கள் எதுவும் வீட்டின் மேல் தங்காமல் இருக்கவே இந்த ஏற்பாடு. நாங்கள் சென்ற பொழுது, மரங்கள் இலைகளின்றி குச்சிக்குச்சியாக நின்றுகொண்டிருந்தன. காய்த்து தொங்கும் ஆப்பிள்களைப் பார்க்கமுடியவில்லை. ‘அது பரவாயில்லை, ஆப்பிள் மரங்களைக் கண்ட பலரால் பனிப்பொழிவைப் பார்க்கமுடியாமல் போய்விட்டது. அது பெரிய துயரமல்லவா?’ என்றார் நண்பர் ஒருவர்.

உள்ளூர் மக்கள் தங்களுக்கான ஆடைகளையும் உடைகளையும் இதுபோன்ற தள்ளுவண்டி வியாபாரிகளிடம் இருந்தே வாங்கிக்கொள்கிறார்கள். கம்பளி, கையுறை, காலுறை, அங்கிகள், தொப்பிகள், குழந்தைகளுக்கான ஆடைகள் என்று பலவும் குறைந்த விலையில் கிடைக்கின்றன. இரு சக்கர வாகனங்களில், சட்டைகளையும் சுடிதார் துணிகளையும் கட்டி எடுத்து வந்து விற்கிறார்கள்.

தகரத் துணிக்கடைக்கு முன்பாக அமர்ந்திருக்கும் ஒரு வியாபாரி. டால் ஏரியில் வசிக்கும் நடுத்தர வர்க்க ஷிகாரா பணியாளர்கள் சிலரை இவர் அறிமுகம் செய்து வைத்தார்.

இவர்களும் படகு வீட்டில்தான் குடியிருக்கிறார்கள். ஒய்யாரமாக அல்ல ஒதுக்குப்புறமாக.  முழுக்க முழுக்க தகரத்தால் உருவாக்கப்பட்ட ஷெட்டுகள். வெடவெடக்கும் குளிரில் பெண்கள் முடிந்தவரை வீட்டுக்குள் ஒடுங்கியிருக்கிறார்கள். ஆண்களில் சிலர் வியாபாரிகளாகவும் சிலர் துப்புறவுத் தொழிலாளர்களாகவும் சிலர் ஷிகாராவில் பணிபுரிபவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். குழந்தைகள் படிப்பதற்கான அரசுத் தகரப் பள்ளிகள் அருகிலேயே இருக்கின்றன. ஒருவருடைய வீட்டுக்குச் சென்று பார்த்தோம். எலுமிச்சை தேநீர் கொடுத்து உபசரித்தார்கள்.  சுற்றுலாப் பயணிகளைச் சுற்றிச்சுற்றித்தான் இவர்கள் வாழ்க்கை இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது.

மீன் வற்றல் போன்ற ஒன்றை இவர் தன் வீட்டுக்கு வெளியில் காயவைத்துக்கொண்டிருந்தார். தயக்கத்துடனும் வெட்கத்துடனும் சிறிதே பேசினார். ஒவ்வொரு வீட்டிலும் ஒரு குடிநீர் தொட்டி இருக்கிறது. இந்தப் பகுதியில் மின்சாரம் கிட்டத்தட்ட தடையின்றி கிடைக்கிறது. ஏரிக்கரையை மாசுபடுத்துவது இவர்களுடைய வாழ்வாதாரத்தையே குலைத்துவிடும் என்பதால் கழவுநீரைத் தனியே இன்னொரு தொட்டியில் சேகரித்து அப்புறப்படுத்துகிறார்கள். டால் ஏரியை அவ்வப்போது துப்புறவுப் படகுகள் உலா வந்து தூர் வாருவதால் சுத்தமாகவே இருக்கின்றன. அடுப்புக்குப் பெரும்பாலும் விறகுகளே பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

காஷ்மிரில் இந்திய ராணுவத்தின் செயல்பாடுகள் திருப்திகரமாக இல்லை, பாதுகாப்பு வசதிகள் போதவில்லை என்றார் இவர். ‘சுற்றுலாப் பயணிகள் வருகை தரும் சோன்மார்க், குல்மார்க் போன்ற இடங்களில் உள்ள ராணுவத்தினரும் ஸ்ரீ நகர் போன்ற பகுதிகளில் உள்ள ராணுவத்தினரும் வெவ்வெறான முறையில் உங்களை நடத்துவார்கள். உங்களுக்குக் கிடைக்கும் வரவேற்பு நீங்கள் இந்துவா, இஸ்லாமியரா என்பதைப் பொறுத்தும், நீங்கள் காஷ்மிர் வாசியா, சுற்றுலாப் பயணியா என்பதைப் பொறுத்தும் அமையும்.’

டால் ஏரியில் இயங்கும் மிதக்கும் தபால் நிலையம்.  சச்சின் பைலட், உமர் அப்துல்லா இருவராலும் 2011ல் திறந்து வைக்கப்பட்டது. புகைப்பட போஸ்ட்கார்ட், காஷ்மிர் பற்றிய சில புத்தகங்கள் ஆகியவையும் இங்கு கிடைக்கின்றன.

(தொடரும்)

காஷ்மிர் டைரி – 2

ஸ்ரீ நகர் விமான நிலையத்தில் வந்திறங்கியபோது இளஞ்சூடும் இளங்குளிரும் பரவிக்கொண்டிருந்தது. அங்கேயே வண்டி அமர்த்திக்கொண்டு புறப்பட்டோம். உள்நுழையும் வாகனங்களும் வெளியேறும் வாகனங்களும் பல அடுக்கு சோதனைச் சாவடிகளைக் கடக்கவேண்டியிருந்தது. எங்களுடன் வந்திறங்கியவர்களைத் தவிர வேறு ஆள்கள் யாரையும் விமான நிலையத்தில் காணமுடியவில்லை. ஒன்றிரண்டு டாக்ஸிவாலாக்கள் அமைதியாக அமர்ந்துகொண்டிருந்தனர். புகைப்படம் எடுக்கவேண்டாம் என்று ஆயுதம் தரித்த பாதுகாப்பு அதிகாரிகள் மீண்டும் மீண்டும் கேட்டுக்கொண்டதால், ஒன்றிரண்டு படங்களை மட்டுமே எடுத்து திருப்திபட்டுக்கொண்டேன்.

 

மக்கள் புழங்கும் இடத்தை அடைவதற்கு சில நிமிடங்கள் பிடிக்கின்றன. ஓரடி கடப்பதற்குள் குறைந்தது நான்கு ஏகே 47 ஜவான்களைச் சாலையின் இரு பக்கங்களிலும் காணமுடிந்தது. உருது மொழிப் பலகைகள் கொண்ட சிறு கடைகள் அடுத்தடுத்து விரிகின்றன. இரானியப் படங்களில் வருவதைப் போன்ற நீண்ட அங்கி அணிந்த ஆண்கள் சைக்கிளில் விரைந்துகொண்டிருந்தனர். மீண்டும் இரானியப் படங்களில் வருவதைப் போல் அழகாக வெள்ளை முக்காடு அணிந்த காஷ்மிர் மாணவிகள் எறும்பு வரிசையாக நடந்து சென்றனர். அவர்கள் கடந்து செல்லும்வரை எங்கள் வண்டி நிறுத்திவைக்கப்பட்டது.

நகருக்குள் நுழைய நுழைய, ஜவான்களின் அடர்த்தி சற்றே குறையத் தொடங்கியது என்றாலும், திரும்பும் பக்கமெல்லாம் ஏகே 47 முன்வந்து நின்று பயமுறுத்தியது. இவர்களைக் கடந்துசென்றே காஷ்மிரிகள் காலை தேநீர் அருந்தவேண்டும். பள்ளிக்கும் பள்ளிவாசலுக்கும் செல்லவேண்டும். காய்கறிகள் வாங்கவேண்டும். வேலைக்குப் போகவேண்டும்.

Waugh in Abyssinia என்னும் புத்தகத்தில் Evelyn Waugh, இப்படிப்பட்ட ஒரு காட்சியை வருணித்திருப்பார். இரண்டாம் உலகப் போர் சமயத்தில் முசோலினியின் இத்தாலியப் படைகள் அபிசீனியாவை ஆக்கிரமித்திருக்கும். ஆனால், அதை ஆக்கிரமிப்பு என்று நேரடியாகப் பளிச்சென்று சொல்ல எவிலின் வாஹ் தயங்குவார். ராணுவ வீரர்கள் அபிசீனியர்களைப் பாதுகாப்பதற்காகப் பணியில் அமர்த்தப்பட்டிருப்பார்கள் என்பார். அவர்கள் அபிசீனியர்களுடன் ஒன்றுகலந்து கொஞ்சிக் குலாவி பழகுவார்கள் என்றும், அபிசீனியக் குழந்தைகள் இத்தாலிய வீரர்களுக்கு பூக்கள் பரிசளிப்பார்கள் என்றும் பதிலுக்கு வீரர்கள் குழந்தைகளுக்கு இனிப்பு மிட்டாய்கள் வழங்குவார்கள் என்றும் உணர்ச்சிபூர்வமாக எழுதியிருப்பார். நமக்கே சந்தேகம் வந்துவிடும், இத்தாலியர்கள் அபிசீனியர்களை ஒழிக்கவந்தவர்களா அல்லது உய்விக்க அனுப்பப்பட்டவர்களா என்று.

சுமார் இருபது நிமிட பயணத்துக்குப் பிறகு, ஹோட்டலை அடைந்தோம். முன்னரே இணையம் வாயிலாக தங்குமிடம் (Srinagar Embassy Hotel) ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது.  சென்னையில் இருந்து வருகிறோம் என்று அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டு, சாவி வாங்கி அறைக்குள் நுழைந்தபோது, திருவல்லிக்கேணி பேச்சிலர் ரூமுக்குள் நுழைந்த உணர்வு ஏற்பட்டது. போதாக்குறைக்கு, நாற்காலி, கட்டில், பூட்டு, டவல் என்று எதை தொட்டாலும் ஐஸ் குளிர். பாத்ரூமில் ஹாட் வாட்டர் ஹாத்தா நஹி என்று நியூஸ் வாசித்துவிட்டுப் போனார் ஹோட்டல் பணியாளர் ஒருவர். மற்ற நண்பர்கள் மதியத்துக்கு மேல் வரவிருந்தார்கள். பைகளை அங்கேயே போட்டுவிட்டு, இரண்டடுக்கு ஸ்வெட்டர், ஜெர்கின் அணிந்துகொண்டு ஊர் சுற்றக் கிளம்பிவிட்டோம்.

புவிப்பரப்பு, குளிர், மக்கள், கட்டடங்கள், உணவு, சாலைகள், கடைகள் என்று காஷ்மிரின் எந்தவொரு அம்சமும் இந்தியாவை நினைவுபடுத்தவில்லை. ஒரு புதிய நாட்டில் நடைபோடும் உணர்வே ஏற்பட்டது.

காஷ்மிர் மிகத் தாமதமாகவே உறக்கம் கலைந்து விழித்துக்கொள்கிறது. ஒரு சிறிய உணவகத்துக்குள் நுழைந்தோம். மேகி, சப்பாத்தி, உப்புமா மூன்றும் கிடைப்பதாகச் சொன்னார் பணியாளர். உப்புமா ஆர்டர் செய்து கிட்டத்தட்ட 15 நிமிடங்கள் காத்திருந்தோம். அந்த உணவகத்தில் நாங்கள் இருவர் மட்டுமே இருந்தோம். மிக மிக சாவகாசமாக அவர் நடந்து வந்து, தண்ணீர் கொடுத்துவிட்டு, உள்ளே சென்று அடுப்பு மூட்டி, பிறகு வெளியில் வந்து வேடிக்கை பார்த்துவிட்டு, ஏதோ ஒரு வகை பாக்கை வாயில் கொட்டி, அசைபோட்டு, இடுக்கில் மாட்டிய விஷயங்களை ஒவ்வொன்றாகக் குத்தி எடுத்து, பிறகு உள்ளே சென்று உப்புமாவை ஒரு கிண்ணத்தில் கவிழ்த்து கொண்டு வந்து கொடுத்தார். அவரே பில் எழுதிக்கொடுத்தார். அவரே பணம் வாங்கிக்கொண்டார். வாசல் வரை வந்து வழியனுப்பினார்.

டால் ஏரியின் கரையில் வரிசையாக ஷிகாரா எனப்படும் படகு வீடுகள் நிறுத்தப்பட்டிருந்தன. ஒரு படகு வீட்டுக்குள் எட்டிப் பார்த்தோம். நடுத்தர வயது கொண்ட ஒருவர் வரவேற்று உள்ளே அழைத்துச் சென்றார். நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்த அந்தப் படகு வீட்டைப் பராமரித்து, விருந்தினர்களை ஈர்த்து, வரவேற்று தங்கவைப்பது அவர் பணி. பெயர், உமர். ‘சென்னைக்கு ஒரு முறை வந்திருக்கிறேன். கடும் சூடு!’ என்றார். ஒரு பிளாஸ்க் நிறைய தேநீரும் (‘காஷ்மிர் சிறப்பு தேநீர், இடைவெளியின்றி அருந்திகொண்டே இருக்கலாம்’) இரு கோப்பைகளும் கொண்டு வந்து வைத்தார். வீட்டின் முகப்பில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.

‘சமீபமாக இங்கே எந்தவித அசம்பாவிதமும் நடைபெறவில்லை என்றாலும், எப்போதும் எதுவும் நடக்கலாம் என்னும் நிலையே நீடிக்கிறது. நாங்கள் அமைதியையே விரும்புகிறோம். அமைதியான இடத்தில்தான் வியாபாரம் செய்யமுடியும். குழந்தைகளைப் படிக்கவைக்கமுடியும். திருமணம் செய்துவைத்து வாழவைக்கமுடியும்.’

உமரின் ஷிகாரா ஒப்பீட்டளவில் சிறியது. இரு படுக்கையறைகளும் ஒரு வரவேற்பறையும் ஒரு சமையலறையும் கொண்ட நடுத்தர வர்க்கத்துப் பயணிகளுக்கான இருப்பிடம். ஒரு நாளுக்கு ஒருவருக்கு 500 ரூபாய். உயர்ரக வசதிகள் கொண்ட சொகுசு ஷிகாரா என்றால் சில ஆயிரங்கள் வரை பிடிக்கும்.  ஒவ்வொரு வீட்டுக்கும் குடிநீர், மின்சார இணைப்பு உள்ளது. கேரளாவில் உள்ள படகு வீடுகளைப் போல் காஷ்மிர் ஷிகாராக்கள் பயணம் செய்வதில்லை. ஏரியின் கரைகளில் நடப்பட்டுள்ள ஆடாத, அசையாத வீடுகள் இவை.

நாங்கள் உரையாடிக்கொண்டிருக்கும்போதே சிறு படகுகள் அசைந்து அசைந்து எங்களிடம் வந்து சேர்ந்தன. ஓரிரு வியாபாரிகளைக் கொண்ட சிறிய அசையும் கடைகள் அவை. ஷிகாராவில் தங்கியிருப்பவர்களிடம் வியாபாரம் செய்வதே இவர்கள் நோக்கம். எங்களை நெருங்கியவர்கள் சல்வார், கம்பளி ஆடைகளை விற்பனை செய்பவர்கள். டால் ஏரி முழுக்க இப்படிப்பட்ட பல வியாபாரிகளைக் காணமுடியும். கைவினைப் பொருள்கள், குங்குமப்பூ, பெப்சி, ஸ்வெட்டர் என்று பலவற்றை இவர்கள் படகுகளில் கொண்டுவருகிறார்கள். நீங்கள் கடைகளைத் தேடிச் செல்லவேண்டியதில்லை. கடைகள் தாமாகவே உங்களைத் தேடிவரும்.

உமரின் குடும்பத்தினர் படகு வீட்டுக்குப் பின்புறத்தில் குடியிருந்தனர். வீட்டுக்கு அழைத்துச்சென்று காட்டினார். தகர மேற்கூரையுடன்கூடிய சிறிய கூடாரம் அது. சமைக்க, உறங்க என்று இரண்டு சிறு அறைகள் இருந்தன. கரைக்கு அருகில் நெருப்பு மூட்டி குளிர் காய்ந்துகொண்டிருந்தார் உமரின் மனைவி. படகு வீட்டில் தங்கும் விருந்தினர்களுக்குச் சமையல் செய்யும் பொறுப்பு இவருடையது. பிற பணியாளர்களைத் தேவைக்கு ஏற்ப அமர்த்திக்கொள்கிறார்கள். படகு வீட்டின் உரிமையாளர் காஷ்மிரில் வேறொரு பகுதியில் தங்கியிருந்தார்.

‘சுற்றுலாவை நம்பித்தான் காஷ்மிர் இயங்குகிறது. கைவினைப் பொருள்கள், துணி, மணிகள், மரவேலைப்பாடுகள் என்று இங்கு நாங்கள் மேற்கொள்ளும் தொழில்கள் அனைத்தும் காஷ்மிரிகள் அல்லாதவர்களுக்காகத்தான்.’

‘ஜவான்கள்மீது எனக்கு அதிக மரியாதை இருந்ததில்லை. இவர்கள் நடத்தும் ஆபரேஷன்கள் அச்சமூட்டக்கூடியவை. விசாரணை எதுவுமின்றி தண்டனை கொடுத்துவிடுவார்கள். இவர்கள் சுட்டுக்கொல்பவர்களில் எத்தனைப் பேர் உண்மையில் தீவிரவாதிகள் என்பது கடவுளுக்கே வெளிச்சம்.’

(தொடரும்)

காஷ்மிர் டைரி – 1 

காஷ்மிர் டைரி – 1

 

 

‘உலகத்திலுள்ள தலைசிறந்த விஷயம் ஊர்சுற்றுவதுதான்’ என்கிறார் ராகுல் சாங்கிருத்யான். இரண்டு சேர் நெய்யை கீழே கொட்டிவிட்டதால் பயந்துகொண்டு, 22 ரூபாயை வீட்டிலிருந்து எடுத்துக்கொண்டு வெளியேறிய ராகுல்ஜி, தன் வாழ்நாளின் பெரும்பாலான பகுதியை ஊர்சுற்றுவதில்தான் செலவிட்டார். ஆயிரம் பக்கங்களுக்கு மேல் விரியும் அவருடைய சுயசரிதையை இப்போது படித்தாலும் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. பிரயாணச் செலவுகளை விட்டுவிடுங்கள், அடுத்த வேளை உணவுக்குக்கூட கையில் காசிருக்காது. இருந்தும் துணிச்சலாக கிளம்பிவிடுவார்.

காசியில் தொடங்கிய அவர் பயணம், இலங்கை, ஐரோப்பா, அமெரிக்கா என்று படர்ந்து சோவியத் யூனியனில் முடிவடைந்தது. ரகுவம்சமும் லகுகௌமுதியும் அஷ்டவக்ர கீதாவும் பகவத் கீதையும் வாசித்துக்கொண்டிருந்த ராகுல்ஜி, மார்க்ஸையும் லெனினையும் கண்டுகொண்டது பயணங்கள் வாயிலாகத்தான். தன் வாழ்வை மட்டுமல்ல ஒவ்வொருவரின் வாழ்வையும் மாற்றியமைக்கக்கூடிய சக்தி பயணங்களுக்கு உண்டு என்பது ராகுல்ஜியின் நம்பிக்கை.

ராகுல்ஜியைப் போல் பயணம் செய்வது இன்றைய தேதியில் சாத்தியப்படாது. முகம் தெரியாத பலரும் வாருங்கள் என்று வரவேற்று குதிரையிலும் பேருந்திலும் ரயில் வண்டியிலும் அவரை அழைத்துச் செல்வார்கள். வரவேற்பு கிடைக்காவிட்டால் மகிழ்ச்சியுடன் நடக்க ஆரம்பித்துவிடுவார். மாநில எல்லைகளை மட்டுமல்ல, நாட்டு எல்லைகளையும்கூட நடந்தே கடந்திருக்கிறார். என் வீட்டில் தங்கிக்கொள்ளலாமே என்று அந்நியர்கள் வரவேற்பார்கள். சத்திரங்களும் பௌத்த மடங்களும் இருந்தன. எதுவும் சிக்காவிட்டால் கண்ணில் படும் இடம் படுக்கையறையாக மாறும். உணவு ஒரு பிரச்னையே இல்லை.

விசா வாங்கி செல்லும் காலம் வருவதற்குள் காஷ்மிர் செல்வதற்கான வாய்ப்பு சென்ற மாதம் கிடைத்தது. ஸ்ரீ நகரில் தங்குவதற்கு பல மாதங்களுக்கு முன்பே இணையம் வாயிலாக சகாய விலையில் ஓட்டல் அறைகளை புக் செய்துவிட்டோம் (அந்த அறையை மாற்றவேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது தனிகதை). மார்ச் 13 மாலை கிளம்பி, அன்றைய இரவை டெல்லியில் ஓர் உறவினர் வீட்டில் கழித்துவிட்டு, மறுநாள் டெல்லியைக் கொஞ்சம் சுற்றிவிட்டு, 15 தொடங்கி 18 வரை காஷ்மிரில் ஊர்சுற்றுவது திட்டம். (கோகுலம்) சுஜாதா, (குங்குமம்) வள்ளிதாசன், தோழர்கள் சுத்தானந்தம், மோகனா என்று 12 பேர் கொண்ட ஒரு குழுவில் நானும் என் மனைவியும் இணைந்துகொண்டோம்.

நாங்கள் தங்கியிருந்தது தெற்கு தில்லியில் உள்ள சஃப்தர்ஜங் டெவலப்மெண்ட் ஏரியாவில் (எஸ்டிஏ). சென்று சேர்வதற்குள் நள்ளிரவு ஆகிவிட்டதால், மறுநாள் காலை ஆறு மணிக்கு (இதமான குளிர்) கண்விழித்து, அருகிலுள்ள தெருக்களைச் சுற்ற ஆரம்பித்தோம்.

இந்தியாவைப் புரிந்துகொள்ள டெல்லியை ஒருமுறை வலம் வந்தால் போதும். ஒரு பக்கம் அகலமான, சுத்தமான சாலைகள், பளபளக்கும் ஷாப்பிங் மால்கள். பிரதான சாலையைக் கடந்து ஒரு கிளைப் பாதையைப் பிடித்து, ஒரு சந்துக்குள் நகர்ந்தால் சாக்கடைகள், குப்பைக்கூளங்கள், பாலிதின் விரித்து படுத்துறங்கும் மக்கள்.

சில வாரங்களுக்கு முன்பு, உலகப் புத்தகக் கண்காட்சியில் கலந்துகொள்வதற்காக பிரகதி மைதானில் இருந்து சாணக்கியபுரா வழியாக விமான நிலையம் சென்றபோது இந்த வேறுபாடு முகத்தில் அறைந்தது. வழுக்கிக்கொண்டு ஓடும் கப்பல் சைஸ் கார்கள், நெரிசலில் சிக்கி நிற்கும்போது, கண்ணாடி கதவைத் தட்டி, அலுமினியத் தட்டை நீட்டுகிறார்கள். கந்தல் ஆடை பெண்களும் பரட்டைத் தலை குழந்தைகளும் சேதன் பகத், சிட்னி ஷெல்டன் புத்தகங்களை பிளாஸ்டிக் கவருக்குள் போட்டு விற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள். கண்ணாடி கதவை கீழிறக்கி, பைசாக்களை உதிர்த்துவிட்டு சிறிது நகர்ந்தால், நந்தவனமாக சாலை விரிகிறது. பிரத்தியேகப் பூங்காக்களுடன் சீனத் தூதரகமும் பிரெஞ்சு தூதரகமும் ஹங்கேரிய தூதரகமும் கடந்து செல்கின்றன. அடுத்த சிக்னலில் மீண்டும், அம்மா தாயே!

இதமான குளிர். ஐ.ஐ.டி வளாகத்தில் ஸ்வெட்டர், கேன்வாஸ் ஷூக்களுடன் குதித்துக்கொண்டும் ஓடிக்கொண்டும் பாட்டு கேட்டுக்கொண்டும் டெல்லிவாசிகள் விரைந்துகொண்டிருந்தனர். ஆட்டோக்களைவிட ரிக்ஷாக்கள் அதிகம். நடைபாதை தேநீர் கடைகள் கேக், பன் தேநீருடன் சேர்த்து சுவையான குக்கீஸ் வகைகளையும் விற்றுக்கொண்டிருந்தன.

ஏசியாட் கிராமம், சஃப்தர்ஜங் செல்லும் பரபரப்பான நெடுஞ்சாலையை ஓட்டியுள்ள நடைபாதையில் மரத்தடியில் ஒரு நாற்காலி போட்டு, முடி திருத்திக்கொண்டிருந்தார் ஒரு கடைக்காரர். அதே மரத்தில் ஆணியடித்து கண்ணாடி மாட்டியாகிவிட்டது. உபகரங்களுக்கு ஒரு கையடக்கப் பெட்டி.

ஏழு மணிக்கு எழுந்து சாக்ஸ் மாட்டி, செருப்பு போட்டு பட்டன் பால் வாங்கிவந்து, குக்கர் வைத்து டெல்லி மக்கள் பொழுதை ஆரம்பிக்கிறார்கள். எஸ்டிஏ என்பது இங்குள்ள வீட்டு வசதி வாரியம் போன்றதுதான். ஆனால், ஒவ்வொரு அடுக்குமாடி கட்டடத்துக்கு அருகிலும் ஒரு பூங்கா இருக்கிறது. மரங்களும் பூச்செடிகளும் சாலையின் இரு பக்கங்களிலும் அணிவகுக்கின்றன. இரண்டு அறைகள் கொண்ட ஒரு வீடு, ஒரு கோடி ஆகும் என்றார்கள்.

அருகிலுள்ள சரோஜினி மார்க்கெட்டில் ஜீன்ஸ்களையும் (டெல்லியின் தேசிய ஆடை) டி ஷர்டுகளையும் குவித்துவைத்து விற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள். கொட்டை எழுத்தில் 300 என்று எழுதியிருந்தால், இருபத்தைந்துக்குத் தருகிறாயா என்று ஆரம்பிக்கிறார்கள். பல்வேறு கிளை சந்துகளையும் குறுகலான வழித்தடங்களையும் கொண்ட இந்தச் சந்தையில் மிகச் சரியாக ஒரு வழியில் நுழைந்து, அதே வழியில் வெளியேறுவது சவாலான செயல்.

மறுநாள் அதிகாலை ஐந்து மணிக்கு டெல்லி விமான நிலையம் சென்றடைந்தோம். காஷ்மிரில் எதுவும் கிடைக்காது, இது இருந்தால்தான் பிழைக்கமுடியும் என்று சொல்லி ஒரு புட்டியில் வத்தக்குழம்பு ஊற்றி, நான்கு பிளாஸ்டிக் கவர் சுத்தி, ரப்பர் பேண்ட் போட்டு பெட்டியில் வைத்துவிட்டார்கள்.  இரண்டு கட்ட எக்ஸ்ரே பரிசோதனையைக் கடந்து வத்தக்குழம்புடன் காஷ்மிர் சென்றடைவது சாத்தியமா? கையெறிகுண்டு கொண்டு செல்லும் உணர்வுடன் விமான நிலையம் சென்றடைந்தோம். ராகுல்ஜி வீட்டை விட்டு ஓடிச் சென்றதன் காரணம் புரிந்தது.

(தொடரும்)