விஷரூபம்!

HYCP27VISHWAROOPAM_1342105gகமலின் பிற படங்களைவிட இந்தப் படம் சிறப்பாகவே உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது என்றாலும் இந்தப் படத்தின் அரசியல் கமலின் முந்தைய படங்களை மட்டுமல்ல… பிற தமிழ், இந்தியப் படங்களைவிடப் படு மோசமாக, அபாயகரமாக இருக்கிறது. ஒருவர் தன்னை எந்த அடையாளத்துடன் பிணைத்துக்கொள்கிறார் என்பதுதான் அவருடைய கருத்துகளையும் படைப்புகளையும் தீர்மானிக்கும்.

இதன்படிப் பார்த்தால், கமல் தன்னை சர்வதேச இஸ்லாமிய தீவிரவாதத்துக்கு எதிராகவும் அமெரிக்க நலன் விரும்பியாகவும் இருக்கும் இந்தியன் என்று அடையாளப்படுத்திக் கொள்ள விரும்புவதாகவே தெரிகிறது. இப்படியான அரசியல் பார்வை ஒருவருக்கு இருப்பதில் தவறில்லை. ஆனால் அந்தப் பார்வையை வைத்துக்கொண்டு, தன்னைக் கலைஞன் என்றும் உலகளாவிய தீவிரவாதம் பற்றி மனிதாபிமான முறையில் பேசுபவன் என்றும் சொல்லிக்கொள்ளக்கூடாது.

எலும்புத் துண்டு வீசபவன் காட்டுகிற திசையில்தான் எனக்கு குரைக்கத் தெரியும் என்று தெளிவாகச் சொல்லிவிட்டு இதைச் செய்யலாம். நீங்கள் யாராக இருக்கிறீர்களோ அதை வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொள்ளுங்கள். வேசைத்தனம் செய்துவிட்டு பத்தினி வேடம் போடக்கூடாது.

உலகத் தீவிரவாதம் என்பது அல்கொய்தா, தாலிபன்களால் மட்டுமே நிகழ்த்தப்படவில்லை. அமெரிக்கா இதைவிடக் கூடுதல் அட்டூழியங்களைச் செய்துவருகிறது. ஆஃப்கானிய பிரச்னையை எடுத்துக்கொண்டால், கொலையும் செய்துவிட்டு, சவப்பெட்டியையும் அன்பளிப்பாக அனுப்பிவைக்கும் செயலைத்தான் அமெரிக்கா செய்துவருகிறது. உலக தீவிரவாதத்தைப் பற்றிப் படமெடுப்பவர் நிச்சயம் இந்த அம்சத்தையும் படத்தில் காட்டியிருக்க வேண்டும். ஏதாவது ஒரு அமெரிக்க ராணுவ அதிகாரியிடம், நம் தாக்குதலில் நூறு ஆப்கானியர்கள் இறந்துவிட்டார்கள் என்று சொன்னதும் வெறும் நூறுதானா என்று எகத்தாளமாகக் கேட்பதையும் காட்டியிருக்கவேண்டும்.

ஒவ்வொருமுறை குண்டு வீசிவிட்டு பாவ மன்னிப்பு கேட்பதில் கொஞ்சம் சிரமமாக இருக்கிறது. பாவம் செய்வதற்கு முன்பாகவே மன்னிப்பு கேட்டுக்கொள்ள வழியுண்டா… அப்படி இருந்தால் இன்னும் உற்சாகத்தோடு தாக்க ஏதுவாக இருக்கும் என்று பாதிரியாருடன் ஒயின் அருந்தியபடியே ஒரு அமெரிக்க ராணுவ ஜெனரல் சிரித்துப் பேசி மகிழ்வதாக ஒரு காட்சி எடுத்திருக்கவேண்டும். ஏனென்றால் அந்த அராஜகத்தைத்தான் அமெரிக்கா செய்துவருகிறது.

அடுத்ததாக தன்னை இந்தியன் என்று பெருமிதத்துடன் சொல்லிக் கொள்கிறார் கமல். ஆனால், படிப்பது ராமாயணம் இடிப்பது பெருமாள் கோவில் என்பதுபோல் இந்திய ஒற்றுமைக்கு ஊறுவிளைவிக்கும் வகையிலேயே செயல்படுகிறார். தாலிபன், அல்கொய்தா தீவிரவாதம் பற்றிப் படம் எடுத்தால் தமிழக முஸ்லீம்களுக்கு ஏன் மனம் புண்படுகிறது என்ற கேள்வி நியாயமானதுதான். ஆனால், கடந்த இருபது முப்பது வருடங்களாகத் திரைப்படங்களில் இஸ்லாமியர் சித்திரிக்கப்பட்டுவரும் விதம் குறித்து சமூக அக்கறை உள்ள ஒரு படைப்பாளி சிந்தித்தாகவேண்டும். நான் உங்கள் நண்பன்தான். உங்களை நான் தீவிரவாதியாகச் சொல்லவில்லை என்ற சால்ஜாப்புகள் எல்லாம் செல்லுபடியாகாது. இஸ்லாமியர்களைத் தனிமைப்படுத்தும் இந்தப் போக்கை இஸ்லாமியர் அல்லாதவர்களும்தான் எதிர்க்கிறார்கள். எனவே இது வெறும் மிகையான அரசியல் செயல்பாடு மட்டுமே அல்ல. நாம் சொல்வது சரியாக இருந்தால் மட்டும் போதாது. அது எப்படி எதிர்கொள்ளப்படும் என்பதையும் பார்க்கவேண்டும்.

தமிழக வஹாபிய முஸ்லீம்கள் இந்தப் படத்தை எதிர்த்துச் செய்த செயல்கள் அனைத்துமே கண்டிக்கத் தக்கவையே. ஆனால், அவர்கள் செய்த தவறுகள் கமல் செய்த அநியாயத்தை இல்லாமல் ஆக்கிவிடாதே. ஆப்கானிஸ்தானிய இஸ்லாமியர்களிடத்திலும் அல்கொய்தாவின் தீவிரவாத நடவடிக்கைகளுக்கு எதிராக குரல் கொடுப்பவர்கள் இருந்திருப்பார்களே. அதையும் காட்சிப்படுத்தியிருக்க வேண்டுமல்லவா… ஏன் தமிழக சாதிப் பிரச்னையைப் பற்றிப் பேசவில்லை… ஏன் இலங்கைத் தமிழர் வேதனையைப் பற்றிப் படம் எடுக்கவில்லை… ஏன் இந்தியாவில் மலிந்திருக்கும் ஊழல் பற்றிப் படம் எடுக்கவில்லை என்றெல்லாம் கமலைப் பார்த்துக் கேட்க முடியாது. ஏனென்றால், தேவர் மகன், தெனாலி, இந்தியன் போன்ற காவியங்கள் மூலம் இதைப் பற்றியெல்லாம் அவர் ஏற்கெனவே பேசியாகிவிட்டது. எனவேதான், புதிய களம் தேடி ஆஃப்கானிஸ்தானில் குதித்திருக்கிறார்.

அதாகப்பட்டது, கமல்ஜி ஒரு இந்திய ராணுவ/உளவு வீரர். அல்கொய்தாவுக்கு ஆயுதப் பயிற்சி தரும் போர்வையில் நிஜாம் அகமது காஷ்மீரி என்னும் பெயரில் போகிறார். அங்கு அல்கொய்தாவினர் சில அமெரிக்க வீரர்களைக் கைதியாகப் பிடித்து வைத்திருக்கிறார்கள். கமல் சார் அதி நவீன டிடெக்டர் கருவி மூலம் அமெரிக்க ராணுவத்துக்கு அல்கொய்தா தீவிரவாதிகள் இருக்கும் இடத்தைக் காட்டிக்கொடுக்கிறார் (இந்தக் கருவியை ஒரு பாகிஸ்தானிய போதை மருந்து வியாபாரியின் பைக்குள்ள ரகசியமாக ஒளித்து வைத்திருப்பார்).

அமெரிக்க ராணுவம் வந்து தீவிரவாதிகளையும் மக்களையும் மூர்க்கத்தனமாக துவம்சம் செய்யும். அந்த ஆபரேஷன் முடிந்ததும் டிடெக்டர் கருவியை செயல் இழக்கச் செய்யும்படி தன் உதவியாளரிடம் கமல் சொல்லியிருப்பார். ஆனால், அதற்கு முன்பே பாகிஸ்தானியின் பையில் அது இருப்பதை அல்கொய்தாவினர் கண்டுபிடித்து விடுவார்கள். அந்த பாகிஸ்தானியை அடித்து கொல்வார்கள். நாம் செய்த செயலுக்கு நம் சகோதரர் (?) மாட்டிக்கொள்ள வேண்டிவந்துவிட்டதே என்று கமல் பதைபதைப்பார்.

அமெரிக்க ராணுவம் குண்டு மழைபொழிந்து ஆப்கானிஸ்தானிய அப்பாவிகளைக் கொல்லும்போதும் கலங்கவே செய்வார். அமெரிக்க ராணுவத்துக்கு உளவு வேலை பார்த்தபோது அவர்கள் வந்து தீவிரவாதிகளை மயிலிறகால் வருடி, பூச்செண்டால் அடித்துத் திருத்துவார்கள் என்று நினைத்தாரோ என்னவோ… இதை உமர் என்ற அல்கொய்தா தீவிரவாதி கதாபாத்திரம் மூலம் சொல்லவும் செய்வார். அதாவது அமெரிக்க ராணுவத்தினர் பெண்களையும் குழந்தைகளையும் கொல்லமாட்டார்கள் என்று அந்தக் கதாபாத்திரம் சொல்லும்.

அந்தத் தாக்குதலில் அமெரிக்க ராணுவத்தின் பலம் அதிகரித்ததும் தன்னுடைய உளவாளி வேடத்தைக் களைந்துவிட்டு, அல்கொய்தாவில் இருக்கும் பிற தீவிரவாதிகளைக் கொன்று தள்ளிவிட்டு, அமெரிக்காவுக்குப் போகிறார். வெறுமனே போகலை… கதக் நடனக் கலைஞர் வேடத்தில் நியூயார்க்கைக் காப்பாற்றுவதற்காகப் போகிறார்.

இந்தியாவில் இருக்கும் நியூக்ளியர் ஆன்காலஜி மாணவியான நிருபமா எப்படியாவது அமெரிக்காவில் பிஹெச்.டி. படிக்கவேண்டும் என்று துடிக்கறார். கதக் நடனக் கலைஞரான கமல் சார் (இப்போது அவருக்குப் பெயர் விஸ்வம்) பெண் தன்மை மிகுந்தவர், வயதானவர் என்பது எல்லாம் தெரிந்த பிறகும் அவரைத் திருமணம் செய்துகொண்டால் அமெரிக்கா செல்ல வாய்ப்பு எளிதில் கிடைக்கும் என்பதால் அந்தத் திருமணத்துக்கு சம்மதிக்கிறார்.

ஆனால், அமெரிக்கா போன இடத்தில் தன்னுடைய எஜமானரான (?) தீபக் என்பவருடன் ஸ்நேகம் ஏற்பட்டுவிடுகிறது. விஸ்வத்தை டைவர்ஸ் செய்துவிட்டு தீபக்குடன் வாழ முடிவெடுக்கிறார். அந்தத் திருமணமே பிஹெச்.டி. படிக்க அமெரிக்கா போகவேண்டும் என்பதற்காக செய்ததுதான். போதாத குறையாக கமல் சார் பெண் தன்மை மிகுந்தவராக, வயதானவராக வேறு இருக்கிறார். இவையே அவரை விவாகரத்து செய்வதற்குப் போதுமான காரணங்கள்தான். இருந்தும் கதை அடுத்த கட்டத்துக்கு நகரவேண்டும் என்பதற்காக கணவனுக்கு வேறு கள்ளத் தொடர்பு இருக்கிறதா என்று உளவு பார்க்க பீட்டர் என்பவரை நியமிக்கிறார் நிருபமா.

அந்த பீட்டர், விஸ்வத்தைப் பின் தொடர்ந்து வந்தபடியே இஸ்லாமிய தீவிரவாதிகள் இருக்கும் இடத்துக்கு வந்துசேர்ந்துவிடுகிறார். அவர்கள் அவரைக் கொன்றுவிடுகிறார்கள். ஆனால், பீட்டரின் டைரியில் நிருபமா பற்றியும் அவர் வேலை செய்யும் நிறுவனம் பற்றியும் தகவல் இருக்கிறது. அந்த நிறுவனத்தின் தலைவரான தீபக் தீவிரவாதிகளுடன் ஏற்கெனவே தொடர்பு உடையவர். எனவே, அவர்களுக்கு சந்தேகம் வருகிறது.

தீபக் தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள நிருபமாவையும் அவருடைய கணவன் விஸ்வத்தையும் தீவிரவாதிகளிடம் பிடித்துக்கொடுத்துவிட்டுத் தப்பிக்கப் பார்க்கிறார். ஆனால், தீவிரவாதிகளோ நிருபமாவையும் விஸ்வத்தையும் பிடித்துவைத்துக் கொண்டு தீபக்கைக் கொன்றுவிடுகிறார்கள். இருவரைச் சிறைப்பிடித்து வைத்திருக்கும் தகவலை தீவிரவாதிகளின் தலைவன் உமருக்குத் தெரிவிக்கிறார்கள். பிடிபட்டவனின் புகைப்படத்தை மின்னஞ்சலில் அனுப்பும்படிச் சொல்கிறார் உமர். அவர்களும் அனுப்புகிறார்கள். அதைப் பார்த்ததும் உமர் அதிர்ச்சியில் உறைகிறார்.

ஏனென்றால் பிடிபட்ட விஸ்வம் வேறு யாருமல்ல… இந்த உலகில் உயிருடன் இருப்பவர்களிலேயே அதி பயங்கரமான ரகசிய உளவாளி. அல்கொய்தாவுக்கு ஆயுதப் பயிற்சி தருவதற்காக இந்திய ரா அமைப்பினால் அனுப்பிவைக்கப்பட்டவர். உமர் தன் ஆட்களுடன் விஸ்வம் இருக்கும் இடத்துக்கு வருவதற்குள் விஸ்வம் தன்னைச் சிறைப்பிடித்தவர்களை அடித்து துவம்சம் செய்துவிட்டு தப்பித்துவிடுகிறார்.

இதை எப்படிச் செய்கிறார் என்று கேட்பவர்கள் துப்பாக்கி, அலெக்ஸ் பாண்டியன் பார்த்திருக்க மாட்டார்கள். ஏனென்றால், கதாநாயகனை வில்லன் கட்டிவைத்து அடித்தால் நாயகனோ அல்லது அவருடைய ஆதரவான ஏதாவது கதாபாத்திரமோ வில்லனைப் பார்த்து, கட்டை அவிழ்த்துவிட்டு அடிச்சுப் பாருடா என்று சவால் விடவேண்டும். வில்லனும் அப்படியே செய்வான். கட்டு அவிழ்ந்ததும் அடுத்தவிநாடியே கதாநாயகன் விஸ்வரூபம் எடுப்பார். இது தமிழ் சினிமாவின் இலக்கணம். இங்கும் அப்படியே கமல் விஸ்வரூபம் எடுக்கிறார். ஆனால். இந்த ட்விஸ்ட் இந்தப் படத்தில் முந்தைய படங்களைவிடச் சிறப்பாக இடம்பெற்றிருக்கிறது.

படத்தில் இந்த கதக் நடனக் கலைஞர் பகுதிதான் முதலில் வருகிறது. அதன் பிறகுதான் ஆஃப்கானிய காட்சிகள் ஃபிளாஷ்பேக்காக வருகின்றன. அது முடிந்ததும் கதை நிகழ்காலத்துக்கு வருகிறது. அதன்படி அல்கொய்தா தலைவன் உமர் நியூயார்க் நகரத்தை முப்பது வருடங்கள் புல்லு பூண்டு கூட முளைக்க முடியாத அளவுக்கு ஒரு அணு குண்டால் தகர்க்கத் திட்டமிடுகிறான். அது எப்படியென்றால், புறாக்களின் காலில் சீசியம் என்ற அணுக்கதிர் வீசும் தனிமத்தைக் கட்டிப் பறக்கவிடவேண்டும். அமெரிக்க ராணுவம் அந்த புறாக்களைத் தங்களுடைய கைகர் கவுண்ட் கருவியால் சோதித்துப் பார்த்துவிட்டு அல்கொய்தாவினர் வெத்துவேட்டு மிரட்டல்தான் விடுத்திருக்கிறார்கள் என்று அசால்டாக இருப்பார்கள். அந்த நேரத்தில் அதி பயங்கர அணு குண்டை வெடிக்க வைத்து நியூயார்க்கை நிர்மூலம் ஆக்கிவிடவேண்டும்.

இந்த ரகசிய திட்டத்தை அல்கொய்தாவுக்கு பயிற்சி கொடுத்த காலகட்டத்தில் கமலிடம் உமர் சொல்லியிருப்பார். அமெரிக்காவில் அதற்கான ஏற்பாடுகள் நடந்துவருவதைப் பார்த்து கமல் சுதாரித்துவிடுவார். ஏமனில் இருந்து அப்பாஸி என்பவன்தான் அந்த வெடி குண்டை வைக்கப் போகிறான் என்பதைத் தெரிந்துகொண்டு அவனுடைய இருப்பிடத்தைச் சுற்றி வளைத்து அவனைக் கொன்றும்விடுவார்கள். ஆனால், அவன் தயார்நிலையில் வைத்திருக்கும் வெடி குண்டை எப்படிச் செயல் இழக்க வைப்பது..? வெடி குண்டுக்கு மேல் பொருத்தப்பட்டிருக்கும் செல்போனுக்கு யாராவது போன் செய்தால் அது வெடித்துவிடும். பாம் ஸ்குவாட் வந்து அதைச் செயல் இழக்க வைக்க ஐந்து நிமிடமாவது ஆகுமாம். அதாவது வெடிகுண்டை கண்டுபிடித்து செயலிழக்க வைக்கத்தான் அந்த தீவிரவாதியையே சுற்றி வளைக்கிறார்கள்.

ஆனால், பாம் ஸ்குவாட் மட்டும் கடைசியில்தான் வருமாம். பச்சை ஒயரா… சிவப்பு ஒயரா… எதைக் கட் பண்ண? என்ற விஜயகாந்த படக் க்ளைமாக்ஸ் நினைவுக்கு வருகிறதா… கூல்… கமல் சார் விஜயகாந்தைவிட அறிவுஜீவி அல்லவா… க்ளைமாக்ஸில் புதுமையைப் புகுத்துகிறார். வெடிகுண்டைச் செயல் இழக்கவைக்க என்ன செய்வதென்று யாருக்கும் தெரியாமல் தவிக்கிறார்கள். க்ளைமாக்ஸ் பரபரப்பு உச்சக்கட்டத்தில் இருக்கும்போது, நாயகி நிருபமா என்ன செய்கிறார் என்றால், சுமார் ஒன்றிலிருந்து இரண்டு அடி மட்டுமே உயரம் (ஆழம்) கொண்ட மைக்ரோவேவ் ஓவனை எடுத்துவந்து சுமார் மூன்று அடிக்கு மேல் உயரமாக இருக்கும் அந்த வெடிகுண்டுக்கு மேலாக ஃபாரடே ஷீல்டுபோல் கவிழ்க்கிறார். ஸ்பிரிங் பாம் போலிருக்கிறது. அப்படியே அதற்குள் அடங்கிவிடுகிறது. பிரச்னை அதோடு தீர்ந்தது. சிரிக்காதீர்கள். நான் ஜோக் அடிக்கவில்லை. வசூலில் உலகையே புரட்டிப்போடும் படத்தின் க்ளைமாக்ஸ் இதுதான். யதார்த்தம் கரை புரண்டு ஓடுகிறதா… கால்களை ஸீட்டின் மேல் வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.

இதைவிடப் பெரிய காமெடி என்னவென்றால், அமெரிக்காவில் அணுகுண்டு வைக்கப் போகிறார்கள் என்பது அமெரிக்க உளவுத்துறைக்கு முன்பாக இந்திய ரா ஏஜெண்டான கமல்சாருக்குத் தெரிந்த உடனேயே ஹிலாரி கிளிண்டன் இந்திய பிரதமருக்கு போன் போட்டு பாராட்டிவிடுகிறார். இந்திய பிரதமர் உடனே கமல் சாருக்கு போன்போட்டு பாராட்டிவிடுகிறார். இவையெல்லாமே அணுகுண்டைக் கண்டுபிடித்து பெரிய மொறத்தைப் போட்டு மூடிக் காப்பாற்றுவதற்கு முன்பாகவே இந்த அனைத்து பாராட்டுகளும் வந்துகுவிந்துவிடுகின்றன.

அப்படியாக நியூ யார்க் நகரம் அதாவது உலகமே காப்பாற்றப்பட்டுவிடுகிறது. இனி மேல் பாலாறும் தேனாறும் உலகில் ஓடும் என்று நாம் சந்தோஷமாக ஸீட்டை விட்டு எழுந்திருக்கும்போது, கமல் சார் இன்னொரு ட்விஸ்ட் வைக்கிறார். அதாவது தீவிரவாத உமர் அல்லது யோக்கியரான தான் என்ற இருவரில் யாராவது ஒருவர் இறந்தால்தான் இந்த போராட்டம் முடிவுக்கு வரும்; அதுவரை இந்த உலகம் நிம்மதியாக இருக்க முடியாது என்கிறார். அடுத்த விஸ்வரூபம் இந்தியாவில் என்ற எச்சரிக்கை வேறுவிடப்படுகிறது.

இந்தப் படத்தில் கெட்ட முஸ்லீம்கள் மட்டுமல்லாமல் நல்ல முஸ்லீம்களும் கோடைக்கால மேகம் போல் ஆங்காங்கே தென்படுகிறார்கள். அமெரிக்க ராணுவத்தில்கூட சில முக்கிய பதவிகளில் இருப்பது முஸ்லீம்கள்தான். அப்பறம் இந்திய ஜேம்ஸ்பாண்ட் கமல் சார் இந்த அவதாரத்தில் ஒரு முஸ்லீமாகத்தான் நடிக்கவும் செய்திருக்கிறார். உயிரைக் கையில் பிடித்தபடி ஓடும் ஒரு அப்பாவிப் பெண் மேல் அமெரிக்க வீரர் தவறுதலாகச் சுட்டுவிட்டதும் சே தப்பு பண்ணிட்டோமே என்று வருந்துகிறார். ஆஃப்கானியர்களுக்கு மருத்துவ உதவி செய்வது கிளாரா என்ற அயல்நாட்டினர்தான்.

அல்கொய்தாவினர் தொழுகை நடத்தி முடித்ததும் ஒன்று யாரையாவது தூக்கில் போடுகிறார்கள். அல்லது கழுத்தை அறுக்கிறார்கள். அப்புறம் முஸ்லீம் தீவிரவாதம் என்பது உலகம் முழுவதும் பரவியிருப்பதை விலாவாரியாகக் காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறார். பிராமணர்கள் சிக்கன் சாப்பிடுவதுண்டு என்பதை, பாப்பாத்தி சிக்கனை நீ டேஸ்ட் பண்ணிப் பார்த்துச் சொல்லும்மா என்ற வசனத்தின் மூலம் சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறார். கணவனுக்குக் கட்டுப்பட்டு நடக்கும் பெண் பெய் என்று சொன்னால் மழை பெய்யும் என்று வள்ளுவர் சொன்னதை நக்கலடிக்கிறார். ஒரு அற்ப துணைக்கதாபாத்திரம் இறந்துபோய்விட்டிருக்கும் நிலையில் அவர் செய்த ஒரு தவறைப் பற்றிப் பேசும்போது அதுதான் அவர் செத்துட்டாரே. விட்டுவிடுங்கள் என்று நிருபமா சொல்ல, அப்படியானால், ஹிட்லர் கூட இறந்துவிட்டார். அவர் செய்த தவறுகளையெல்லாம் மன்னித்துவிடமுடியுமா என்று தன் அசட்டு அறிவுஜீவித்தனத்தை வெளிப்படுத்துகிறார் (நல்லவேளையாக இது போன்றவை இந்தப் படத்தில் குறைவு)

கமல் உலக அரசியலைப் பற்றிக் கொஞ்சமாவது படித்திருந்தார் என்றால், வெளிப்படையான இஸ்லாமிய தீவிரவாதத்தைவிட தந்திரமான சர்ச் தீவிரவாதமே (அமெரிக்க – ஐரோப்பிய) இந்த உலகுக்கு மிகப் பெரிய அபாயம் என்பதைப் புரிந்துகொண்டிருப்பார்.

காலனிய ஆதிக்க காலத்தில் ஒவ்வொரு நாட்டையும் பிடித்து அங்கு பிரிவினைவாதக் கருத்துகளை விதைத்து மக்களை சண்டையிட்டு மடிய வைத்தார்கள். இப்போது உலகமயமாக்கல் காலகட்டத்திலும் அதே திருப்பணி இன்னும் தந்திரமாக இன்னும் தீவிரமாக நடைபெற்றுவருகிறது. ஒவ்வொரு நாட்டிலும் இருக்கும் பிரிவினைவாதக் குழுக்களையும் அதிருப்தி குழுக்களையும் சிறுபான்மையினரையும் கருத்தியல்ரீதியாகவும் பொருளாதார ரீதியாகவும் தூண்டிவிடுவது ஒருபக்கம். இன்னொரு பக்கத்தில் ஒவ்வொரு அரசையும் இறையாண்மையைக் கட்டிக் காப்பாற்று என்ற போர்வையில் ராணுவமயமாக்க வைப்பது… இப்படியாக சதுரங்கத்தின் இரண்டு பக்கத்திலும் அமெரிக்க-ஐரோப்பிய ஏகாதிபத்திய சக்திகள் செயல்பட்டுவருகின்றன. அவற்றுக்கான வலுவான களத்தை சர்ச் உருவாக்கித் தருகிறது.

ஹோட்டல் ருவாண்டா என்றொரு படம். ஆப்பிரிக்க நாடுகளில் இரண்டு இனக்குழுக்களுக்கு இடையே வெறுப்பை விதைத்து பெரும் ரத்தக் களறியை ஏற்படுத்தியது அமெரிக்க ஐரோப்பிய ஐநா கூட்டமைப்புகள்தான். ஆனால், அந்தப் படத்தில் முழுக்க முழுக்க அவர்கள் ரட்சகர்களாகவே காட்சிப்படுத்தப்படுவார்கள். வியட்நாமை அடியோடு நிர்மூலமாக்கிய அமெரிக்கா, அங்கு ஏதோ ஒரு பழங்குடியினர் ஒரு பாரம்பரிய விழாவுக்கு ஒரு யானையைக் கொண்டுவரும் படி கேட்டுக் கொள்வதாகவும் அமெரிக்க வீரர்கள் தங்கள் உயிரைப் பணயம் வைத்து பழங்குடிகளின் நம்பிக்கையைக் காப்பதுபோல ஆபரேஷன் டம்போ டிராப் என்றொரு படம்.

யதார்த்தத்தில் ஒவ்வொரு தேசத்தையும் அடியோடு அழித்துவிட்டு கதைகளிலும் திரைப்படங்களிலும் தங்களை ரட்சகர் போல சித்திரித்துக் கொள்வதில் அமெரிக்கர்களுக்கு நிகர் அவர்களே. இந்தப் படத்தின்மூலம் அமெரிக்கர்கள் காலால் இட்ட பணியை தலையால் செய்து முடித்திருக்கிறார் கமல்.

இந்தியாவில் இந்தப் படம் இந்து – முஸ்லீம் இடைவெளியை அதிகரிக்கும் என்பதை யூகித்திருக்கவேண்டாமா..? 100 கோடி மக்கள்தொகையைக் கொண்ட ஒரு தேசம் ஒரே அடையாளத்தின் கீழ் ஒன்று திரண்டுவிட்டால் அதை நம்மால் வெற்றிகொள்ள முடியாது என்பதற்காக இந்தியாவில் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தத் திட்டமிட்டுக் காய் நகர்த்தும் நாசகாரக் கும்பலுக்கு கைப்பாவையாகச் செயல்படுகிறோமே என்ற புரிதல் இருக்கவேண்டாமா?

இந்து – முஸ்லீம் நல்லிணக்கத்தை ஏற்படுத்துவதுதான் இந்தியனாக ஒருவர் செய்ய வேண்டியது என்ற தெளிவு இருக்கவேண்டாமா? இத்தனைக்கும் நமக்கு மிகப் பெரிய பாரம்பரியம் இருக்கிறது.  பிரிட்டிஷார் நம் நாட்டை அடிமைப்படுத்தியபோது இந்துக்களும் முஸ்லீம்களும் தோளோடு தோள் சேர்ந்து நின்று போராடியிருக்கிறார்கள். அதுபற்றி ஒரு படம் கூட நம்மால் எடுக்கப்பட்டிருக்கவில்லை.

இரண்டாம் உலகப்போர், நாஜிக் கொடுமைகள் என ஐரோப்பிய அமெரிக்க திரைப்படங்கள் தங்களுடைய வரலாற்றின் முக்கிய காலகட்டத்தை நேர்மையாக, கலைஅழகுடன் பதியவைத்திருக்கின்றன. வலிமை மிகுந்த ஒரு எதிரியை எளிய மக்கள் கூட்டம் எதிர்க்கும் போது பின்பற்ற வேண்டிய ஆக்கபூர்வமான போராட்டமுறை எது என உலகுக்கே கற்றுத் தந்தவர்கள் நாம். ஆனால், அதைப் பற்றி ஒரு படம்கூட நம்மால் இதுவரை உருப்படியாக எடுக்கப்பட்டிருக்கவில்லை. நம்முடைய கலையை, வரலாற்றைப் பதிவு செய்வதை விட்டுவிட்டு அடுத்தவரின் தாளத்துக்கு ஏன் ஆடவேண்டும்?

கலை சுதந்தரம் என்றால் என்ன..? சொந்த வாழ்க்கையை விட்டுவிட்டு அடுத்தவனுக்கு அடியாளாக இருக்கும் உரிமையா அது? சுதந்தரம் பெற்ற பிறகு நாம் நமது அதிகார – அரச வர்க்கங்களின் நிர்வாகத் திறனின்மை காரணமாக பல்வேறு அவமானங்களுக்கும் அதிருப்திகளுக்கும் ஆளாகி வருகிறோம். மதவாத, சாதிய சக்திகள் இந்த அதிருப்தியைத் தங்கள் அரசியல் சார்ந்து பெரிதுபடுத்திவருகின்றன. இன்றைய நிலையில் ஓர் இந்தியக் கலைஞன்  செய்ய வேண்டிய காரியம், ஒற்றுமையை வலியுறுத்துவதுதானே. தொழில்நுட்பத் திறமை, கலைத் திறமை இவையெல்லாமே இருந்தும் அரசியல் தெளிவு இல்லையென்றால் என்ன பயன்?

கமல் படம் எடுக்கக் கற்றுக் கொண்டுவிட்டிருக்கிறார் என்பது உண்மைதான். ஆனால், நல்ல படம் எடுக்க எப்போது கற்றுக் கொள்வார்?

Share/Bookmark

டிடிஎச்-க்கு என்ன பதில், கமல்ஹாசன்?

imagesகோவிந்த் நிஹிலானியும் கமல்ஹாசனும் வசனமெழுதிய படம் குருதிப் புனல். கமல்ஹாசன்தான் நாயகன். போலிஸ் அதிகாரி வேடம். சிறைபிடிக்கப்பட்ட தீவிரவாதியிடம், அவன் சினிமாவைப் பார்த்து பலஹீனமான இளைஞர்களை நம்பியிருப்பதாக அந்த போலிஸ் அதிகாரி வசனம் பேசுவதாக காட்சி வரும்.

இந்த வசனத்தின்படி சினிமா பார்க்கும் இளைஞர்களை பலவீனமானவர்கள் என்பதாக சித்தரிக்க முடிந்த கமல்ஹாசனால், அந்த பலவீனமான ரசிகர்களைக் கொண்டே, தனக்கென ஓர் உயர்ந்த பிம்பத்தை உருவாக்கிக் கொள்ளவும் முடிந்திருக்கிறது.

தன்னளவில் பலத்தை அதிகரித்துக்கொண்டு ஒரு ஹீரோவாக வளர்ந்த கமல்ஹாசன், புதுமைகளுக்குப் பெயர் போனவர். வித்தியாசமான மேக்கப், காட்சி அமைப்புகளில் பரிசோதனை முயற்சி, பத்து வேடங்கள், வயது கடந்த கிழவனை ஹீரோவாகக் காட்டும் சினிமா… இப்படி சொல்லிக் கொண்டே போகலாம்.. இதெல்லாம் Movie Making எனப்படும் சினிமா எடுப்பதில் மட்டும் செய்து கொண்டிருந்த புதுமைகள். இப்போது சினிமாவை விற்பதில் புதுமை செய்யலாம் என நினைத்துத் தனது புதிய படமான விஸ்வரூபத்தினை., டிடிஎச் தொலைக்காட்சியில் ரிலீஸ் என்று அறிவித்தார். அதுவும் அந்தப் படம் ஜனவரி 10ம்தேதி இரவு ஒன்பதரை மணிக்கு டிடிஎச் சானல்களில் காட்டப்படும்.. அதன் பின்னர் மறுநாள் ஜனவரி 11ம் தேதி திரையரங்குகளில் ரிலீஸ் செய்யப்படும் என அறிவிப்பு வெளியானது. ஏர்டெல் டிடிஎச் சேவைக்காக பிரத்யேக ப்ரஸ் மீட் நடந்து இந்தத் திட்டம் மிக வேகமாக பிரபலமடையத் தொடங்கியது.

இது மாதிரி டிடிஎச் ரிலீஸ் செய்ய பல டிடிஎச் சேவை நிறுவனங்கள் முன்வந்தன. அந்த நிறுவனங்களின் சானல்களில் இந்த திரைப்படத்தின் தயாரிப்பாளரும், கதாநாயகனுமான கமல்ஹாசனே தோன்றி விளம்பரங்கள் செய்தார். இதன் அடிப்படையில் இந்த திரைப்படத்தை, டிடிஎச் சானலில் பார்க்க ஒரே ஒரு காட்சிக்கு ஆயிரம் ரூபாய் கட்டணம் சந்தாதாரர்கள் கட்ட வேண்டும் என்று அறிவிக்கப்பட்ட்து. கமல்ஹாசனின் விளம்பரத்தினால் ஈர்க்கப்பட்டவர்கள் இந்த சந்தாவினைக் கட்டத் தொடங்கினார்கள்.  இப்படி வசூல் ஆன தொகை ஒரு கட்டத்தில் முன்னூறு கோடியினைக் கடந்ததாக செய்திகள் வெளியாகின. இந்தச் சமயத்தில் இந்த திரைப்படத்தை டிடிஎச் தளத்தில் வெளியிட தியேட்டர் ஓனர்கள் தரப்பிலிருந்து எதிர்ப்பு வந்தது.

திரைப்படத்தினை சினிமா தியேட்டர்களில் தான் வெளியிட வேண்டும். டிடிஎச்-சில் வெளியிட்டால் அது சினிமா தியேட்டர்களின் வருவாயைப் பாதிக்கும் என்பது தியேட்டர் முதலாளிகள் தரப்பின் வாதம்.

டிடிஎச்-சில் படம் பார்க்கும் ரசிகர்கள் வெறும் மூன்று சதவிகிதம்தான். அதனாலே தியேட்டரில் படம் பார்க்கச் செல்லும் ரசிகர்கள் கூட்டம் மாறப் போவதில்லை. தியேட்டர் ஓனர்களின் பயமும் எதிர்ப்பும் நியாயமில்லை. அநாவசியமானது, அர்த்தமில்லாதது என்று விளக்கம் சொல்லி கமல்ஹாசனின் அறிக்கையும் பேட்டியும் வெளியானது. அந்த  அறிவிப்பில், வீட்டிலே சுவற்றிலே பெருமாள் படம் தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதற்காக திருப்பதிக்கு பெருமாளை வழிபடச் செல்கின்றவர்கள் குறைந்துவிட்டார்களா என்ன, வீட்டிலே சிறந்த சமையல் மூலம் சுவையான உணவு கிடைக்கிறது என்பதற்காக மக்கள் ஹோட்டலுக்குப் போவதில்லையா என்ன என்று மிகவும் உருக்கமாக கமல்ஹாசன் சொன்னதை யாரும் மறந்திருக்கமாட்டார்கள்.

ஹயாத் ரீஜென்சி ஹோட்டலில் நடந்த நிகழ்ச்சி ஒன்றில் கமல்ஹாசன், தொழில் செய்யும் உரிமையை இந்த அரசாங்கமும், குடியரசும் எனக்குக் கொடுத்திருக்கிறது. இதைத் தடுப்பது சட்டப்படி குற்றம் என்பதாகவும் சொன்னார்.

இந்த திரைப்படத்தை டிடிஎச்சில் வெளியிட இருக்கும் தனக்கு இதனால் பல தியேட்டர் உரிமையாளர்கள் சங்கங்களிடமிருந்து மிரட்டல் வருவதாகப் பேட்டிகளில் சொன்ன கமல்ஹாசன், இது குறித்து காவல் துறையில் புகாரும் தந்தார். மிரட்டலுக்குத் தான் பயப்படப் போவதில்லை என்றும் படம் திட்டமிட்டபடி ஜனவரி 10ம் தேதி டிடிஎச்-சில் வெளியாகும் என்றும் அறிவித்தார்.

தனக்கு சட்டப்படி இருக்கும் உரிமையைக் குறிப்பிடும் கமல்ஹாசன், இந்தப் படத்தின் வெளியீட்டைத் தள்ளிவைத்திருப்பதாகவும், அப்படி செய்ய தன்னை யாரும் நிர்பந்திக்கவில்லை எனவும், அப்படி யாரும் தன்னை நிர்பந்திக்க இயலாது என்றும் பேட்டியில் சொன்னார்.

அதே பேட்டியில், இந்தப் படத்தை டிடிஎச்-சில் வெளியிடும் அதே நாளில், திரையரங்குகளிலும் வெளியிட வேண்டும் என திரையரங்கு உரிமையாளர்களின் சங்கங்கள் கோரிக்கை வைத்திருப்பதாகவும், சினிமா துறையின் நன்மையினைக் கருதி அந்தக் கருத்தினை தான் ஏற்றுக் கொள்ளக் கூடும் என சூசகமாகத் தெரிவித்தார். தனது உழைப்பும் உரிமையுமான இந்தப் படத்தினை எப்படி எங்கே வெளியிட வேண்டும் என முடிவு செய்யும் அதிகாரம் தனக்கே இருப்பதாகவும், இதற்கு எதிராக தனக்கு இடர் தருகின்றவர்கள் Competion Act 2002 ன் ஷரத்துகளின் படி Competition Commisison of India உரைத்துள்ள தீர்ப்புகளின்படி தவறு இழைத்தவர்களாக ஆகின்றார்கள் என்றும் சொல்லி, அதன் அடிப்படையில் பதிமூன்று பேருக்கு வக்கீல் நோட்டிஸ் அனுப்பியிருப்பதாகவும் பேட்டியின் போது சொன்னார்.

தன்னை நம்பி , டிடிஎச் மூலம் இந்தப் படத்தை வெளியிட தன்னுடன் இணைந்து நின்ற டிடிஎச் சேனல்களைத் தன்னுடைய பார்ட்னர்கள் என்றே குறிப்பிட்ட கமல்ஹாசன், அவர்களைத் தான் கைவிடப் போவதில்லை என அழுத்தமாகப் பல முறை அந்தப் பேட்டியில் குறிப்பிட்டார்.

இந்தப் படத்தை தயாரிக்கும் தயாரிப்பாளர், படத்தின் கதாநாயகன், சினிமா ரசிகர்களிடம் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்ற முன்னணி நடிகர் எனும் அடிப்படையில், டிடிஎச் சானல்களின் விளம்பரம் மூலம் தியேட்டருக்கு வருவதற்கு ஒருநாள் முன்பு, டிவி சேனலில் இந்த திரைப்படம் வரும் என்கிற நம்பிக்கையை உண்டாக்கி, ரசிகர்களை சிறப்புச் சந்தா செலுத்த வைத்திருந்த தன்னுடைய செயலைக் குறித்து கமல்ஹாசன் இந்தப் பேட்டியில் எந்த வார்த்தையும் பேசவில்லை. இது அவரை நம்பி சந்தா செலுத்திய ரசிகர்களுக்கு ஏமாற்றம் அளித்தது.

விஸ்வரூபம் படத்தின் வெளியீட்டுத் தேதி தள்ளி வைக்கப்பட்டது. இதை கமல்ஹாசன் அறிவித்த நிலையில், டிடிஎச் சேனல்களும் செயலில் இறங்கின. கமல் முன்னர் அறிவித்தபடி இந்தப் படம் திரையரங்கில் வெளியாவதற்கு முன்னரே டிடிஎச் சேனல்களில் வெளியாகாது என்று சொல்லி சில சேனல்கள் சந்தா செலுத்தியவர்களுக்குப் பணத்தைத் திருப்பித் தரத் தொடங்கின. ஆனால், வாடிக்கையாளர்களுக்கு ஏமாற்றப்பட்ட நிலைதான்.

பணம் செலுத்திய சந்தாதாரர்கள் டிடிஎச் சேவை வழங்கும் சேனல்களின் தொலைப்பேசி சேவை வழியே மேலும் விபரம் தெரிந்து கொள்ள முயன்றனர்.. ஆனால் அவர்களுக்கு திட்டவட்டமான பதில் கிடைக்கவில்லை. இந்த திரைப்படம் எப்படியும் ஒரு நாள் டிடிஎச் சேனல்களில் வெளியாகும்; ஒளிபரப்பாகும் தினத்தன்று பார்த்துக் கொள்ளுங்கள் என்ற பொறுப்பற்ற பதில் கிடைத்தவர்கள்தான் ஏராளம். இந்த நிலையில், தங்கள் பணம் திரும்பக் கிடைக்குமா என்கிற குழப்பம் பலருக்கும் நீடித்தது.

புதிதாக, ‘விஸ்வரூபம் படம், திரையரங்க உரிமையாளர்கள் மற்றும் விநியோகஸ்தர்களின் ஏகோபித்த ஆதரவுடன் ஜனவரி 25ம் தேதி 500 அரங்குகளுக்குக் குறையாமல் தமிழகமெங்கும் திரையிடப்பட இருக்கிறது’ எனும் அறிவிப்பை வெளியிட்டது இந்தப் படத்தைத் தயாரிக்கும் கமல்ஹாசனின் ராஜ்கமல் ஃபிலிம்ஸ் இண்டர்நேஷனல். ஆனால், முன்னர் அறிவித்தபடி டிடிஎச் சேனல்களில் இந்த திரைப்படம் வெளியாகுமா, ஆகாதா எந்த தேதியில் வெளியாகும் என்பன போன்ற திட்டவட்ட அறிவிப்பு எதுவும் வெளியாகவில்லை.

தன்னுடைய பேட்டியிலும், திரையரங்க உரிமையாளர்களுக்கும், தனக்கும் இருக்கும் சர்ச்சைகள், சுமூக உறவு ஏற்பட மேற்கொள்ளும் முயற்சிகள் குறித்து மட்டுமே பேசிய கமல்ஹாசன், ரசிகர்கள் குறிப்பாக டி.எச் சேனல்களில் இவரது படத்தைப் பார்ப்பதற்கு பணம் கட்டிய ரசிகர்களைப் பற்றி எதுவும் பேசவில்லை. பிறகு, டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியாவில், கமல்ஹாசன் என்னுடைய பணம் எங்கே என்றொரு வெளிப்படையான கடிதம் வெளியானது.

டிடிஎச் சானல்களில் கவர்ச்சிகரமான விளம்பரம் செய்து, ரசிகர்களைப் பணம் கட்ட வைக்கக் காரணமான கமல்ஹாசனுக்கு, தான் தொழில் செய்வதில், இடைஞ்சல் வந்த நிலையில், தனக்குள்ள சட்டபூர்வமான உரிமையினை, ஆணித்தரமாக சொன்ன கமல்ஹாசனுக்கு, தான் தொழில் செய்வதைத் தடுத்து மிரட்டுகிறார்கள் என்று காவல் துறையிடம் நேரில் சென்று புகார் கொடுத்து, பாதுகாப்பு வேண்டிய கமல்ஹாசனுக்கு, தனக்கிருக்கும் சட்டபூர்வமான உரிமையினை எடுத்துச் சொல்லி இடர் தந்தவர்களுக்கு வக்கீல் நோட்டிஸ் அனுப்பிய கமல்ஹாசனுக்கு, சட்டத்தின் மூலமாகவே சில கேள்விகளை முன் வைக்கலாம்.

முதல்கேள்வி :

கமல்ஹாசன் முன்னர் விளம்பரங்களில் அறிவித்ததுபோல் திரையரங்குகளில் வெளியாகும் முன்பு, டி.டி எச் சேனல்களில் ஏன் விஸ்வரூபம் வெளியாகவில்லை?

இந்தப் படத்தை டி. டி ஹெச் சானல்களில் வெளியிட்ட மறுநாளே திரையரங்குகளில் வெளியிட வேண்டும். நுகர்வோர் பாதுகாப்புச் சட்டத்தின்படி விளம்பரத்தில் சொன்னபடி சேவை வழங்க வேண்டும். இது கமல்ஹாசனுக்குத் தெரியுமா ?

விளம்பரங்களில் சொன்னபடி திரையரங்குகளில் படத்தை வெளியிடுவதற்கு முன்பு டிடிஎச் சானல்களில் வெளியிடாத நிலையில், நுகர்வோர் பாதுகாப்புச் சட்டத்தின்படி அவர் Misleading Advertisement செய்தவராகவும், Unfair Trade Practiceக்குத் துணை போனவர் ஆகிறார் என்று கருத வாய்ப்புள்ளது என்பதை கமல்ஹாசன் தெரிந்து வைத்திருக்கிறாரா?

இரண்டாவதுகேள்வி :

திரையரங்குகளுக்கு முன்பு, டிடிஎச் சேனல்களில் விஸ்வரூபம் வெளி வராத நிலையில் அதற்கான நியாயமான காரணத்தினை நுகர்வோருக்குச் சொல்லவும் கடமைப்பட்டவராகிறார் என்பது கமல்ஹாசனுக்குத் தெரியுமா?

அப்படி காரணம் சொல்லாமல் இருப்பது நுகர்வோர் பாதுகாப்புச் சட்டத்தின்படி சேவைக் குறைவு என்று கருத வாய்ப்பு உண்டு என்பதும் கமல்ஹாசனுக்குத் தெரியுமா

மூன்றாவது கேள்வி

இந்த சந்தா வசூல் விவாகரத்தில் இத்தனை கோடி வசூல் ஆன நிலையில் சந்தாதாரர்களுக்கு விளம்பரத்தில் சொன்னபடி முதலில் திரைப்படம் வெளியிடப்படாத நிலை இந்திய தண்டனைச் சட்டத்தின் பிரிவு 418ன் படி மோசடி என கருத வாய்ப்புண்டாகும் என்று தெரியுமா?

*

இந்தக் கேள்விகளுக்கு கமல்ஹாசன் பதில் சொல்வாரா என்பது தெரியவில்லை. ஆனால் அவர் பதில் சொல்வாரேயானால் அவர் சொன்னது போலவே பக்ரீத் பண்டிகையின் போது விருந்து வைத்து ஏழைக் குழந்தைகளுக்கு பிரியாணி செய்து பரிமாறலாம். முன்பு ஒருதரம் ஆனந்தவிகடன் பேட்டியில் கமல்ஹாசன் ஆசைப்பட்டு சொன்னது மாதிரி, அவர் மோகன் தாஸ் கரம் சந்த் காந்தியையும் அந்த விருந்துக்கு அழைக்கலாம். விருந்துக்கு அழைப்பவரின் நேர்மை, காந்திக்குப் பிடிக்குமா என்பதையும் Moral Angle-லில் நின்று கொண்டு கமல்ஹாசன் யோசித்துப் பதில் சொல்லலாம்.

One man cannot do right in one department of life whilst he is occupied in doing wrong in any other department of life. Life is indivisible whole என்று சொல்லி அப்படியே கடைபிடித்தவர் காந்தி.

0

சந்திரமௌளீஸ்வரன்

புஸ்வரூபம்

1db48097-7eba-48b8-a2b1-6a00420b701eOtherImageஒரு சிச்சுவேஷன் சாங்குடன் ஆரம்பிப்போம்.

கொட்டும் மழைக்காலம் உப்பு விற்கப் போனேன்…
காற்றடிக்கும் நேரம் மாவு விற்கப்போனேன்…
தப்புக் கணக்கைப் போட்டுத் தவித்தேன் தங்கமே ஞானத் தங்கமே…
பட்ட பிறகே புத்தி தெளிந்தேன் தங்கமே ஞானத் தங்கமே…
நலம் புரிவாய் எனக்கு… நன்றி உரைப்பேன் உனக்கு…

புதிய படம் தொடர்பாக கமலும் ஊடகங்களும் போடும் வழக்கமான ஆட்டம் இந்தமுறை கொஞ்சம் கைமீறிப் போய்விட்டதுபோலவே தோன்றுகிறது. படத்தின் பெயருக்கு பிரச்னை வரும்போது கலைஞனுக்கே உரிய வீராவேசத்துடன் குட்டிகர்ணம் அடிப்பவர் இப்போது தொழில்நுட்பப் புரட்சியை முன்னெடுப்பவராக இன்னொரு அவதாரம் எடுத்திருக்கிறார். தியேட்டருக்கு முன்பாகவே டி.டி.ஹெச்.சில் வெளியிடுவதை ஏதோ தொழில்நுட்பப் புரட்சி போல் பேசிவருகிறார். டி.டி.எச். தொழில்நுட்பம் என்பதும் திரைப்படங்கள் தியேட்டரில் வெளியான ஒரு சில நாட்களில் சின்னத்திரையில் வெளியாவதும் பல வருடங்களாகவே நடைமுறையில் இருக்கும் ஒரு விஷயமே. திரையரங்கில் வெளியிடுவதற்கு முன்பாகவே டி.வி.யில் வெளியிடுவது எந்தவகையில் தொழில்நுட்பப் புரட்சியாகும் என்றே தெரியவில்லை. வேண்டுமானால் மார்க்கெட்டிங் புரட்சி என்று சொல்லலாம். அதுகூட முடியாது. ஏனென்றால், அது புத்திசாலித்தனமான மார்க்கெட்டிங் வழிமுறையே அல்ல.

முதலில், தொழில்நுட்பப் புரட்சி என்றால் என்ன என்பதைப் பார்ப்போம். சில பத்தாண்டுகளுக்கு முன் டி.வி.யின் கண்டுபிடிப்பும் பரவலாக்கமும் திரைப்படங்களுக்கு ஒரு சவாலாக ஆனது. மேற்கத்திய உலகம், குறிப்பாக, ஹாலிவுட் அந்த சவாலை மிகவும் நேர்மையாக நெஞ்சை நிமிர்த்தி எதிர்கொண்டது. கதைக்குப் பொருத்தமான பிரமாண்ட கிராபிக்ஸ் (அல்லது பிரமாண்டத்துக்கு ஏற்ற கதைகள்), நுட்பமான ஒலி, அதி துல்லியமான கேமராக்கள் போன்றவற்றின் மூலம் திரைப்படங்களைத் திரையரங்குகளில் மட்டுமே பார்க்கவேண்டும் என்ற அளவுக்குத் தங்களைப் பலப்படுத்திக்கொண்டது. எந்தவொரு ஹாலிவுட் படத்தையும் டி.வி.டியில் பார்ப்பதைவிட திரையரங்கில் பார்க்கும் அனுபவத்தையே பார்வையாளர்கள் அனைவரும் விரும்பும் அளவுக்கு ஆக்கிவிட்டனர். அப்படியாக, டி.வி. மூலம் வந்த நெருக்கடியை மேற்கத்தியர்கள் வெகு எளிதாகத் தாண்டினர்.

தமிழ் சமூகமோ இந்தத் தொழில்நுட்பப் போட்டியை படு நோஞ்சானாக எதிர்கொண்டது. இமயங்களும் சிகரங்களும் வாலை ஒடுக்கிக்கொண்டு டி.வி.யில் தஞ்சம் புகுந்தனர். அதுதான் அவர்களுடைய இயல்பான இடம் என்பது வேறு விஷயம். இதன் இன்னொரு பக்கத்தில் உலக அழகியை எலும்புக்கூடாகக் காட்டுவது, கயிறு கட்டி பறந்து பறந்து அடிப்பது போன்ற கிராபிக்ஸ் கலக்கல்கள் திரையை நிரப்பின.

அப்படியாக, தொழில்நுட்ப சவாலை எப்படி எதிர்கொள்வது என்பதற்கு மேற்குலகம் ஒரு வழியைக் காட்டியிருக்கிறது. எப்படி எதிர்கொள்ளக்கூடாது என்ற வழியை நம் தமிழ் கூரும் நல்லுலகம் காட்டியிருக்கிறது. இதன் அடுத்தகட்ட வளர்ச்சியாகத்தான் ஒலக நாயகனின் இப்போதைய தொழில்நுட்பப் புரட்சி வந்து குதித்திருக்கிறது.

இந்தப் புரட்சியை இவர் செய்ய நேர்ந்த கட்டாயத்தை இங்கு நினைத்துப் பார்ப்பது மிகவும் அவசியம். சுமார் 70 கோடி செலவில் விஸ்வரூபம் படத்தை எடுத்திருப்பதாகவும், தனது சம்பளத்தையும் பிற லாபங்களையும் சேர்த்து சுமார் 90-110 கோடியை அவர் எதிர்பார்த்ததாகவும் அவருடைய கடந்தகால சாதனைகளைப் பார்த்த வர்த்தக உலகம் 50 கோடிக்குப் படத்தைக் கேட்டதாகவும் செய்திகள் வெளியாகின. இது உண்மையாக இருக்க அதிக சாத்தியங்கள் உண்டு. இந்த இக்கட்டான நிலையில் இருந்து எப்படித் தப்பிக்க என்று கமல் சார் தன் வீட்டில் மல்லாந்து படுத்து யோசித்துக் கொண்டிருந்தபோது அவருக்கு ஒரு மாபெரும் ஐடியா தோன்றியிருக்கிறது. அதாவது, படத்தை நேரடியாக டி.வி.யிலேயே ரிலீஸ் செய்தால் என்ன? இது மிகவும் நியாயமான சிந்தனையே. வர்த்தகரீதியில் வெற்றிபெறாத படங்களை திரைக்கு வந்த ஒரு மாதமே ஆன நிலையில் சின்னத் திரையில் கூவிக் கூவி வெளியிடுவது என்பது நிஜத்தில் நடந்துவரும் விஷயமே. இதில் தெளிவான வர்த்தக நிர்பந்தமே இருக்கிறது. காப்பியடிப்பதை இன்ஸ்பிரேஷனாகச் சொல்லிக் கொள்ளும் கலை உலகில் வர்த்தக நெருக்கடியை சாமர்த்தியமாகச் சொல்லிக் கொள்வதில் எந்தத் தவறும் இல்லையே. ஆனால், அந்த முயற்சியானது கணிசமான வருவாயை ஈட்ட வழி வகுத்தது. எனவே, அதை தற்செயலாகக் கண்டுபிடித்த சாதனையாகச் சொல்லலாம்.

ஆனால், திரையரங்கில் வெளியிடுவதற்கு முன்பாகவே டி.டி.ஹெச்சில் வெளியிடுவதில் வெறும் வர்த்தக நிர்பந்தம் மட்டுமே இருக்கிறது. எந்தவித சாமர்த்தியமும் இல்லை. ஏனென்றால், இன்றைய நிலையில் மொத்தம் எத்தனை டி.டி.ஹெச். சந்தாதாரர்கள் இருக்கிறார்கள்? அவர்களில் எத்தனை பேர் தீவிர ரசிகர்களைப்போல் படத்தை முதல் நாளே பார்த்துவிடவேண்டும் என்று துடிப்பார்கள்? மின்சாரமானது வாழ்க்கையின் நிலையாமையை மணிக்கொரு தடவை நினைவுபடுத்திக் கொண்டிருக்கும் நிலையில் சென்னை தவிர பிற மாவட்டங்களில் எப்படி நம்பிக்கையுடன் படத்தைப் பார்க்க முன்வருவார்கள்? என்னதான் தமிழ் படங்களை அரங்கில் பார்த்தாலும் தியேட்டரில் பார்த்தாலும் ஒரே எஃபெக்ட்தான் என்றாலும் ஆயிரம் ரூபாய் கொடுத்து திரையரங்கில் பார்க்கத் தயாராக இருக்கும் ஒருவர் (ஒரு குடும்பம்) டி.வி.யில் வீட்டில் இருந்தே பார்க்க முன்வந்துவிடுவாரா? தான் உருவாக்கி வைத்திருக்கும் பிளே பாய் இமேஜ் குடும்பத்துடன் தன் படத்தைப் பார்க்க இடம் தருமா என்ற கேள்விகளில் ஒன்றைக்கூட கமல் கேட்டுக்கொண்டிருக்கவில்லை. அவரைப் பொறுத்தவரையில் ஒரு வாரம் கழித்து டி.டி.ஹெச்சில் போட்டால் கிடைப்பதைவிட அதிக பணத்தை செல்ஃபோன் நிறுவனங்களிடம் இருந்து பெற முடியும் என்ற ஒரே எண்ணத்தில் அந்த முயற்சியை முன்னெடுத்திருக்கிறார். இது வர்த்தக அடிப்படையே தெரியாத ஒருவர் செய்யும் செயலே.

அதோடு இந்த இடத்தில் அவர் வேறொரு அபாயமான விஷயத்தையும் செய்கிறார். திரையரங்க உரிமையாளர்கள் என்ற ஒரு பிரிவினரை ஒதுக்கிவிட்டு நேரடியாக பார்வையாளரின் பாக்கெட்டில் கைவிட்டுப் பணத்தை எடுக்க முயற்சி செய்கிறார். ஒரு திரைப்படம் வெளியாகும் முதல் மூன்று நாட்களில் அள்ளும் பணமே திரையரங்கத்தினரின் பிரதான வசூலாக இருந்துவருகிறது. ஒரு படத்தை திரையரங்கில் வெளியிடுவதற்கு முன்பாகவே டி.டி.ஹெச்சில் வெளியிட்டுவிட்டால் இந்த மூன்று நாள் கலெக்ஷன் அடிபட்டுவிடும் என்று அவர்கள் நினைப்பதில் எந்தத் தவறும் இல்லை. எனவே, அவர்கள் அதை எதிர்க்கிறார்கள். அந்தவகையில் கமலின் ஓட்டை தொழில்நுட்பப் புரட்சியை ஒன்றும் அவர்கள் எதிர்க்கவில்லை. மேலும், இந்த எதிர்ப்பு விஸ்வரூபத்துக்கு மட்டுமேயானதல்ல. இது ஒரு தவறான முன்னுதாரணம் ஆகிவிடக்கூடாது என்ற பயம்தான் எதிர்ப்பின் பின்னணி.

அதோடு, முதலில் டி.டி.ஹெச்சில் வெளியிட்டால் திரையரங்கத்தினர் அந்தப் படத்தை முன்புபோல் அதிக விலை கொடுத்து வாங்க வாய்ப்பு குறைவு. அவர்களுக்கு குறைந்த தொகைக்குத்தான் தரவேண்டியிருக்கும். அதோடு, செல் போன் நிறுவனத்துக்கும் ஒரு தயாரிப்பாளர் கணிசமான தொகையைக் கொடுக்க வேண்டியிருக்கும். இந்த இரண்டு செலவுகளை ஒப்பிடும்போது டி.டி.ஹெச். மூலம் கிடைக்கும் வரவு குறைவாகவே இருக்கும். குறிப்பாக டி.டி.ஹெச். சந்தாதாரர்கள் குறைவாக இருக்கும் இன்றைய நிலையில். வேண்டுமானால், நான்தான் ஆரம்பித்துவைத்தேன்… மற்றவர்கள் பயன்படுத்திக் கொண்டார்கள் என்று கீழே விழுந்தாலும் மீசையில் மண் ஒட்டவில்லை என்பதுபோல் ஏதேனும் சொல்லிக்கொள்ளலாம். ஆனால், நிச்சயமாக, டி.டி.ஹெச்சில் படத்தை முதலிலேயே வெளியிட வர்த்தகரீதியில் இது சரியான தருணமே அல்ல.

பட வெளியீடு தொடர்பாக நேற்று கமல் கொடுத்த பேட்டியில் வின்னர் கைப்புள்ள ரேஞ்சில் எவ்வளவு அடிச்சாலும் ஓடவே மாட்டோம்… நிண்டு அடி வாங்குவோம் என்பதுபோல் வெலவெலத்தார். அது தன்னுடைய படம்தான் என்றும் அதை என்றைக்கு வெளியிடுவது என்பதைத் தான்தான் சொல்வேன் என்றும் கீறல் விழுந்த கிராம்ஃபோன் போல் பேசினார். படம் யாருடையது என்பது அல்ல பிரச்னை. தியேட்டருக்கு முன்பாக டி.டி.ஹெச்சில் வெளியாகுமா ஆகாதா? இதுதான் கேள்வி. அதற்கான பதிலை அரை மணி நேரம் பேசியும் சொல்லவில்லை. திரையரங்கிலும் டி.டி.ஹெச்சிலும் ஒரே நாளில் வெளியாக வாய்ப்பு இருப்பதாக இடையில் லேசாகச் சொன்னார். ஆனால், இது ஒருவகையான நம்பிக்கை மோசடி. அதாவது, திரையரங்குக்கு வருவதற்கு முன்பாகவே டி.டி.ஹெச்சில் வெளியாகும் என்று சொல்லித்தான் இப்போது பணம் வசூலித்திருக்கிறார்கள். எனவே, அந்த வாக்குறுதியைக் காற்றில் பறக்கவிட்டுவிட்டு, ஒரே நாளில் வெளியிட கமல் தானாகவே முடிவு செய்வது தவறுதான்.

நேற்றைய பத்திரிகையாளர் சந்திப்பில் தன்னை தைரியசாலியாகக் காட்டிக்கொள்ள ரொம்பவே சிரமப்பட்டார் கமால். பார்க்க பரிதாபமாக இருந்தது. ஒரு பிளாட்டில் இருப்பவர்கள் ஒரே கனெக் ஷனில் கூடி அமர்ந்து படத்தைப் பார்த்துவிடக்கூடுமே என்று கேட்டபோது, ஒரு கனெக் ஷனுக்கு ஒரு டி.வி.லதான் பார்க்க முடியும். ஒரு வீட்டு டிஷ்ஷுக்கு வர்ற படம் வழிஞ்சு இன்னொரு டிஷ்ஷுக்குப் போயிடாது என்று திருவாய் மலர்ந்தார்.

தனது ராஜ் கமல் ஃபிலிம் இண்டர்நேஷனல் சார்பில் சொல்லபடுவதுதான் வேதம். எங்களுக்கு வேறு கிளைகள் எதுவும் கிடையாது… படத்தை எப்போது வெளியிடுவது என்பதை நான்தான் சொல்வேன் என்று கர்ஜித்தவர், அபிராமி ராமநாதனும் சன் டி.வி.யும் முன்பே சொன்னதுபோல் 25-ம் தேதியன்று 500 திரையரங்குகளில் வெளியிடப்போவதாக இன்று மீண்டும் முழங்கியிருக்கிறார். இதிலும் டி.டி.ஹெச்.சில் என்றைக்கு வெளியிடப்படும் என்பதைச் சொல்லவில்லை. 24-ம் தேதி என்று சொன்னால் தியேட்டர்காரர்கள் மறுபடியும் கொடி பிடிப்பார்கள். 25 -ம் தேதி அல்லது பிறகு என்றால் டி.டி.ஹெச். புக்கிங் பாதிக்கப்படும். ஆக முன்னால் போனால் கடிக்கும். பின்னால் போனால் உதைக்கும். ஆனால், இதுவும் வர்த்தக சாமர்த்தியமாக வரலாற்றில் இடம்பெறும் என்றே தோன்றுகிறது.

ஒரு படத்தை வெற்றிகரமானதாக்க என்ன செய்ய வேண்டுமோ அதைவிட்டுவிட்டு மற்ற அனைத்தையும் செய்வதில் நிபுணரான கமல் அடுத்து என்ன செய்வாரோ என்றுதான் பயமாக இருக்கிறது. இந்த ‘டி.டி.ஹெச். புரட்சி’ வெற்றி பெற்றாலும் தோற்றாலும் அவர் வீறு கொண்டு எழுந்து, பழகிய தடத்தில் இன்னும் வேகமாக தன் பயணத்தை ஆரம்பித்துவிடுவாரே. பம்மல் சம்பந்தம், கம்மல் கண்ணாயிரம் என யாருக்கும் எந்த தொந்தரவும் இல்லாத படங்களாக அவர் எடுத்துவந்தால் இகோ சிஸ்டம் இன்னும் நன்றாகவே மெயிண்டெயின் செய்யப்படும் என்ற உண்மையை அவருக்கு எப்படிப் புரியவைப்பது?

0

B.R. மகாதேவன்

குணா : நல்லதோர் வீணை செய்தே…

ஒரு பெண்ணைக் கடத்திச் செல்லும் மனநோயாளி தன்னைத் திருமணம் செய்துகொள்ளும்படி வற்புறுத்துகிறான். முதலில் பயமும் கோபமும் கொள்ளும் அந்தப் பெண் அவனுடைய அப்பாவித்தனமான குணத்தைப் பார்த்ததும் மனது மாறி அவனுடைய அன்பை ஏற்றுக் கொள்கிறாள்.

இது எந்தப் படம் என்று கேட்டால், 1991 நவம்பரில் வெளியான குணா என்ற காவியத்தின் கதைச்சுருக்கம் என்று சட்டென்று சொல்லிவிடுவீர்கள் இல்லையா… அதுதான் இல்லை. ஜனவரி 1990-ல் ஸ்பானிய மொழியில் வெளியான டை மி அப்! டை மி டவுன்  என்ற படத்தின் கதைச் சுருக்கம்.

இரண்டிலும் நாயகன் மனநோயாளி. ஸ்பானிய மொழிப் படத்தில் நாயகி திரைப்பட நடிகையாக இருப்பார். தமிழில் பெரும் செல்வந்தர் வீட்டுப் பெண்ணாக இருக்கிறார். ஸ்பானியப் படத்தில் அந்தப் பெண் தொடக்க காலத்தில் முழு நீளச் சிற்றின்பப் படங்களில் நாயகியாக இருந்திருப்பார். போதாத குறையாக போதைக்கும் அடிமையாகி இருப்பார். அப்படியாக அவருடைய காதலற்ற வாழ்க்கையும் தூய அன்புக்கான ஏக்கமும் அந்தப் படத்தில் கோடிகாட்டப்பட்டிருக்கும். தமிழில் நாயகியின் சிறு வயதிலேயே அவருடைய அம்மா இறந்துவிட்டதாகவும் அப்பா பணப் பைத்தியமாக இருந்ததாகவும் அதனால் நாயகி அன்புக்காக ஏங்கிக் கொண்டிருப்பதாகக் காட்டப்பட்டிருக்கிறது.

ஸ்பானிய படத்தில் தன்னைத் திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்பதும் தன் குழந்தைக்குத் தாயாக வேண்டும் என்பதும் நாயகியின் விதி என்று அந்த நாயகன் சொல்வான். தமிழில் நாம் காதல்ர்களாக இருக்க வேண்டும் என்பது விதி என்று சொல்லப்படுகிறது. ஸ்பானிய மொழியில் அந்த நாயகன் தன் மன நோயின் அங்கமாக அப்படி நினைக்கிறான். இங்கு தன்னை சிவனின் அம்சமாக (அல்லது சிவனாகவே) நாயகன் நினைக்கிறான். நாயகியைத் தனது துணையாக அதாவது அபிராமி என்ற தெய்வமாக நினைக்கிறான். ஸ்பானிய நாயகன் கார் திருடும் திறமை கொண்டவன். தமிழ் நாயகனும் அப்படியே. ஸ்பானிய படத்தில் நாயகியை அவருடைய அபார்ட்மெண்டிலேயே சிறைவைக்கிறார் நாயகன். தமிழில் காட்டுக்குக் கடத்திச் செல்கிறார். ஸ்பானிய நாயகி கடைசியில் நாயகனின் அன்பைப் புரிந்துகொள்கிறார். இங்கும் அவ்வண்ணமே.

இப்படியான ஆரத்தழுவலை முறையான அனுமதி பெற்று அல்லது குறைந்தபட்சம் தமிழ் பார்வையாளர்கள் மத்தியில் வெளிப்படையாக அறிவித்துவிட்டுச் செய்திருந்தால் எந்த இழப்பும் வந்திருக்கப் போவதில்லை. ஒரு படத்தைப் பார்த்தேன். அது பிடித்திருந்தது. அதை நமது சூழலுக்கு ஏற்ப மாற்றி அமைத்திருக்கிறேன். மூலப் படைப்பாளிகளுக்கு நன்றி என்று ஒரு சிறிய அங்கீகார அட்டையைப் படத்தில் காட்டியிருந்தால் எந்த பிரச்னையும் வந்திருக்கப் போவதில்லை. ஒருவேளை காப்புரிமை என்ற பெயரில் ஒரு தொகையைக் கேட்டால் படத்தின் லாபத்தில் ஒரு பகுதியைக் கொடுப்பது குறைந்தபட்ச தொழில் தர்மம் சார்ந்த ஒன்றுதான். இதில் ஆச்சரியப்படவைக்கும் விஷயம் என்னவென்றால், மூலப்படமானது கணிசமான வெற்றியைப் பெற்ற ஒன்று. இப்படி ஒரு படத்தை காப்பியடித்து எடுத்தால் சர்வதேசப் படங்கள் பார்க்கும் நபர்களுக்கு அடுத்த நிமிடமே தெரிந்துவிடுமே என்ற பயமோ அவமான உணர்வோ துளியும் இல்லாமல் போனது எப்படி? தமிழக/இந்திய ஊடகத்துறையில் இருப்பவர்கள் எல்லாம் நம் நண்பர்கள்தான் என்ற ரவுடித்தனத்தைத் தவிர வேறு எந்தக் காரணமும் இருக்க முடியாது.

இதைவிடக் கொடுமை என்னவென்றால், ஸ்பானிய மொழி இயக்குநர் இந்து அடையாளங்களைத் தனது படத்துக்குள் கொண்டுவந்திருக்கவில்லை. தமிழிலோ சிவன், அபிராமி, பவுர்ணமியில் திருமணம் என இந்து அடையாளங்கள் இடம்பெறும் ஒரு கதையிலும் கிறிஸ்தவ அம்சங்கள் சம்பந்தமே இல்லாமல் இடம்பெறுகின்றன. அவை மத நல்லிணக்க நோக்கில் அல்லாமல் மதத் திணிப்பாகவே இருக்கின்றன. நாயகன் நாயகியைக் கடத்திச் சென்று தங்க வைக்கும் இடம் பாழடைந்த தேவாலயமாக இருக்கிறது. அங்கு அவன் நாயகியை தன் மனத்தில் இருக்கும் தெய்வ வடிவில் பார்க்கும் ஒரு காட்சி வருகிறது. வெண்ணிற உடை… பாழ் நெற்றி… பின்னணியில் ஜன்னல் கண்ணாடியில் சிலுவை அடையாளம்… அதைப் பார்த்தால் கதாநாயகன் காதலித்தது அபிராமியையா ஆப்ரஹாமியையா என்ற சந்தேகம்தான் ஒருவருக்கு எழும்.

நாயகனின் அன்பைப் புரிந்துகொண்டு, அதாவது நாயகனின் மனதில் இருக்கும் அபிராமியாகத் தன்னை மாற்றிக்கொண்டு, நாயகி தன் காதலைச் சொல்கிறாள். கிட்டத்தட்ட இது ஒரு மினி க்ளைமாக்ஸ். அப்போது ஒரு பாடல் காட்சி இடம்பெறுகிறது. அந்தப் பாடலின் உணர்வெழுச்சி மிகுந்த தருணத்தில் கேமரா மிக நிதானமாக எங்கு நகர்கிறது தெரியுமா… தேவாலயத்தின் மேலிருக்கும் சிலுவையை நோக்கி!

படத்தின் முடிவில் வரும் பவுர்ணமி நிலவு கூட சிலுவையின் மேலாகவே ஒளியைப் பாய்ச்சியபடி எழுகிறது. அபிராமி என்ற பார்வதி தேவியின் அவதாரமாக நாயகியைப் பார்க்கும் படத்தில் எதற்காக இத்தனை கிறிஸ்தவ அடையாளங்கள். வேண்டுமென்றால் கதாநாயகன் காதலர் தினத்தை ஆரம்பித்த பாதிரியாரினால் உத்வேகம் பெற்று ஏதோவொரு கிறிஸ்தவ பெண் தெய்வத்தை (டயானா?!) தன் மானசீகக் காதலியாக நினைத்துக்கொண்டு ஏங்குவதாகப் படத்தை அழகாக எடுத்திருக்கலாமே. இந்தியர்கள்/இந்துக்கள் அதை இரு கரம் கூப்பி வரவேற்கத்தானே செய்வார்கள். எதற்காக சர்க்கரைப் பொங்கலில் வைனைக் கலக்க வேண்டும்?

இந்த அடிப்படைத் தவறுகள் நீங்கலாகப் படத்தில் பெரிதாக வேறு தர்க்கபூர்வமான பிழைகளைச் சுட்டிக்காட்ட முடியாது. ஏனென்றால், கதாநாயகன் தர்க்கபூர்வமாகச் சிந்திக்கும் திறமை இல்லாதவன். ஏதாவது ஒரு காட்சியை லூசுத்தனமாக இருக்கிறது என்று நாம் சொன்னால், அது பாராட்டாக எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டுவிடும் அபாயம் இருக்கிறது. ஆனால் ஒன்று, கமல்சாருக்கு இது மிகவும் லகுவான கதாபாத்திரம். எந்த மெனக்கெடலும் இல்லாமல் அவருடைய இயல்பான சிந்தனையுடன் வெளிப்பட்டாலே போதும். அதை அவர் சிறப்பாகவே செய்தும் காட்டியிருக்கிறார்.

ஹைதராபாத்தில் இருக்கும் மன நோயாளி நாயகன் சுமார் 800 கிலோமீட்டர் தொலைவில் ஊட்டியில் இருக்கும் கைவிடப்பட்ட தேவாலயத்துக்கு நாயகியைக் கடத்திக் கொண்டுவந்து வைக்கிறான். ஓர் இந்தியக் குடிமகனுக்கு ஒரு மாநிலத்தில் இருந்து இன்னொரு மாநிலத்துக்குப் போக அனுமதி கிடையாதா என்ன?

அதிலும் அவர் அங்குதான் போயிருப்பார் என்பது நாயகனின் சித்தப்பாவுக்கு யாரும் சொல்லாமலேயே தெரிந்துவிடுகிறது. அதற்கு ஒரு அபாரமான காரணம் படத்தில் முன்பாகவே சொல்லப்பட்டிருக்கும். அதாவது, நாயகன் அன்கோவினர் தாங்கள் திருடும் கார்களை ஒரு மலையில் வைத்துப் பிரித்து விற்பதாகப் படத்தில் ஒரு காட்சியில் சொல்லப்படுகிறது. திருட்டுப் பொருட்களைப் பிரித்து விற்க சரியான இடம் ஒரு மெக்கானிக் ஷாப் அல்லது புதுப்பேட்டை போன்ற ஸ்பேர்பார்ட்ஸ் வளாகம்தான். ஆனால், கதைப்படி ஹைதராபாத்தில் இருந்து ஊட்டிக்கு நாயகியைக் கடத்திக் கொண்டுவர வேண்டியிருந்ததால் அதற்கான ஒரு சாக்காக அந்த வசனம் முன்கூட்டியே செருகப்படுகிறது. ரொம்பவும் நுட்பமாகச் செயல்படுவதாக நினைத்து ஒரு காட்சியில் அங்கு அம்பாசெடர் கார் ஒன்று ஸீட், ஸ்டியரிங் எல்லாம் கழட்டப்பட்டு ஷெட்டில் நின்றுகொண்டிருப்பதாக வேறு காட்டியிருப்பார்கள். மலை உச்சில வந்து எவண்டா ஸ்பேர் பார்ட்ஸ் வாங்கப்போறான்? என்ற கேள்வியை நாம் கேட்காமல் இருப்பதுதான் நமக்கு நல்லது.

நாயகன் குடும்பத்தினர் வசிக்கும் இடமாக ஹைதராபாத் காட்டப்படுவதன் நோக்கமும் இயல்பாக இல்லை. படத்தின் ஆரம்ப காட்சிகள் ரெட் லைட் ஏரியா போன்ற ஒன்றில்தான் நடப்பதாக யோசிக்கப்பட்டிருக்கிறது. பிரதான காதல் ஜோடியின் காதலில் கிளு கிளு கம்மி என்பதாலோ என்னவோ. கேட்டால், மன நோய்க்கு அந்தக் குடும்பப் பின்னணியைக் காரணமாகக் காட்டக்கூடும். கதாநாயகன் சேற்றில் மலர்ந்த செந்தாமரையாகவே இருக்கிறான் என்பது வேறு விஷயம். எது எப்படியென்றாலும் தமிழ் நாட்டில் அப்படி ஒரு இடத்தைக் காட்டமுடியாது என்பதால் அந்தக் காட்சிகள் ஹைதராபாத்தில் நடக்கின்றன. தெலுங்கு டப்பிங்கில் அந்த இடம் தமிழ் தேசமாக மாற்றப்பட்டிருக்குமோ என்னவோ… தெரியவில்லை. இப்படி ஹைதராபாத்துக்கும் ஊட்டிக்குமாகக் கதை தறிகெட்டு ஓடுவதன் காரணம் என்னவென்றால், படம் ஆரம்பிப்பதற்கு முன்பே திரைக்கதை ஒழுங்காக எழுதப்பட்டிருக்கவில்லை. இதனால் படத்தின் முதல் பாதியும் இரண்டாம் பாதியும் ஒன்றுக்கொன்று ஒட்டாமல் இருக்கின்றன.

கதாநாயகி ஒரு கட்டத்தில் அவன் கட்டிய சங்கிலியை அறுத்துக்கொண்டு தப்பித்து அந்த தேவாலயத்தின் பின்வாசலில் போய் மறைந்து நின்றுகொள்கிறார். வெளியில்போன நாயகன் திரும்பிவந்ததும் சங்கிலி அறுபட்டுக் கிடப்பதைப் பார்த்து அதிர்ச்சி அடைகிறான். வேகமாக பின் வாசல் பக்கம் வருகிறான். நாயகி சடாரென்று அவன் மண்டையில் கம்பால் ஓங்கி அடிக்கிறார். நாயகன் தடுமாறிக் கீழே விழுந்துவிடுகிறான். இப்போது ஒரு பெண் தப்பிக்க என்ன செய்யவேண்டும்? நேராக முன் வாசல் வழியாக வேகமாக ஓடினால் போதும். ஆனால், அவளோ மிகப் பெரிய பள்ளமாக இருக்கும் பின்வாசல் பகுதியைப் பார்த்து ஓடி ஆபத்தில் சிக்கிக் கொள்கிறாள். பின்வாசலில் பெரிய பள்ளம் இருப்பது அவளுக்கு முன்பே தெரியும். நாயகன் தான் மன வளர்ச்சி குறைந்தவன். நடிப்பவர்கள் அனைவருமேவா? என்று நீங்கள் கேட்கக்கூடாது. நாயகன் எவ்வழி… கதாபாத்திரங்கள் அவ்வழி என்பதுதானே தமிழ் சினிமாவின் பொன் மொழி.

நாயகி, மன நோயாளியான நாயகன் மேல் காதல் கொள்வதற்கு எந்த வலுவான காட்சியும் வைக்கப்படவில்லை. கடத்திச் செல்பவர்கள் மீது கடத்தப்பட்டவர்களுக்கு நல்லபிப்ராயம் ஏற்படுவது உண்டு. அந்த ஸ்டாக்ஹோம் சிண்ட்ரோம் கூட கடத்திச் சென்றவர் விடுதலை செய்த பிறகுதான் செயல்பட ஆரம்பிக்கும். அதுவும்கூட அது நட்பு, பாசம் என்ற அளவுக்கு வர வாய்ப்பு உண்டு. அந்தக் கடத்தல்காரன் வசீகரமான ஆளுமையாக இருந்தால் காதலாக மாற வாய்ப்பு உண்டு. இங்கோ கடத்தியவன் ஒரு மன நோயாளி. அவன் மீது உங்களுக்கு கருணைதான் தோன்ற முடியும். காதல் அல்ல.

ஒரிஜினலிலும் இதே தவறு இடம்பெறுகிறது. ஆனால், அங்கு அதற்கு ஒரு காரணம் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. ஸ்பானிய நாயகி சிற்றின்பப் படங்களில் நடித்தவர். இந்த ஒன்றே போதும் அவர் வாழ்க்கையில் ஆண்களால் எந்த அளவுக்கு சீரழிக்கப்பட்டிருப்பார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள. அதன் காரணமாக அவர் போதை மருந்துக்கும் அடிமையாகிவிட்டிருக்கிறார். இந்த நிலையில் தன்னை வெறித்தனமாக நேசிக்கும் ஒருவர்மீது அதிலும் பிற ஆண்களைப் போன்ற எந்த சூது வாதும் தெரியாத ஒருவராக இருக்கும்பட்சத்தில் அவர் மீது காதல் வருவதை ஓரளவுக்கு ஏற்றுக்கொள்ள முடியும். அதிலும் மேலைநாட்டுக் குடும்ப வாழ்க்கையின் இலக்குகள் மிகவும் எளிதானவை. குழந்தை குட்டிகள் பெற்றெடுத்து, பேரன் பேத்திகள் பார்த்து என எந்த நீண்ட காலப் பொறுப்புகளும் எதிர்பார்ப்புகளும் இல்லாத ஒன்று. மனதுக்குப் பிடித்தவரை சேர்ந்து வாழ்தல் என அது மிக குறைவான இலக்குகளை மட்டுமே உடையது. தமிழ் திருமண பந்தம் அப்படியான ஒன்று அல்ல. அதோடு தமிழில் நாயகிக்கு தாய்ப்பாசமும் தந்தைப் பாசமும் கிடைத்திருக்கவில்லை. அவ்வளவுதான். உடனேயே தன்னைக் கடத்திச் சென்ற மன நோயாளியைக் காதலித்துவிடுகிறார். அழுத்தம் அதிகரித்தால் கிடைத்த துவாரம் வெளி வெளியேறுவது காற்றின் இயல்பு. காதல் அப்படியான ஒரு வெளிப்பாடு அல்ல. கண்களால் வார்த்தைகளால் அதாவது நாகரிகமாக, ஒருவித சுய கட்டுப்பாடுடன் வெளிப்படும் உணர்வு.

பதினாறு வயதினிலே படத்தில் காய்ச்சல் வந்ததும் மருத்துவரை அழைத்து வந்து வைத்தியம் பார்த்து, கஞ்சியெல்லாம் காய்ச்சிக் கொடுக்கும் சப்பாணி மீது மயிலுக்குக் காதல் குபீரென்று பீறிட்டுக் கிளம்பியது. இங்கும் நாயகியின் விக்கலை நிறுத்தி, அடிபட்ட காலுக்கு கட்டுப் போட்டு கவனித்துக்கொண்டதும் சப்பாணியின் அப்கிரேடட் வெர்ஷனான குணா மீது நவீன மயில் அபிராமிக்கு காதல் பொத்துக் கொண்டு வந்துவிடுகிறது. அது என்ன மாயமோ தெரியலை, நாயகன் ரவுடியாக, மொள்ளமாறியாக, முடிச்சவிக்கியாக, குருடனாக, நொண்டியாக, கூனனாக, பைத்தியமாக எப்படி இருந்தாலும் பேரழகிகளான நாயகிகள் அவனை விழுந்து விழுந்து காதலிக்க ஆரம்பித்துவிடுகிறார்கள். கணவனைக் கூடையில் சுமந்து தாசி வீட்டுக்குக் கொண்டு சென்ற நாயகி மனோபாவத்தில் இருந்து நாம் ஒரு அங்குலம்கூட நகர்ந்திருக்கவில்லை என்பதை யோசித்துப் பார்க்கும்போது அதிர்ச்சியாகத்தான் இருக்கிறது.
இதுபோன்ற குறைபாடு உடையவர்களை ஒரு பெண் தனது அண்ணனாகவோ தம்பியாகவோ நினைக்கலாம். நண்பனாக நினைக்கலாம். அல்லது தன் மகனாகக்கூட தாயன்பு மேலிட நினைக்கலாம்.

இவற்றையெல்லாம்விடப் ப்டத்தில் இருக்கும் பெரிய குறை என்னவென்றால், படத்தின் ஆன்மாவைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளாமல் விட்டிருப்பதுதான்.

மனநோயாளியான ஒருவன் இயல்பான ஒரு பெண்ணைக் காதலிக்கிறான். இதுதான் கதையின் முடிச்சு. அந்தப் பெண் அவனுடைய காதலை ஏற்றுக்கொள்கிறாளா… அது முடியுமா… அது சரியாக இருக்குமா இருக்காதா என கதையானது அந்த அம்சத்தை மையமாகக் கொண்டு பின்னப்பட்டிருக்கவில்லை.

மன நோயாளி நாயகனுக்கு பாலுறவுத் தொழில் செய்யும் குடும்பப் பின்னணி…. கோயிலில் திருடச் செல்கிறான். அங்கு நாயகியைப் பார்த்ததும் கடத்திச் செல்கிறான். காவல்துறை அவனைத் துரத்துகிறது. ஒரு காவல் துறை அதிகாரியைத் தவறுதலாகக் கொன்றுவிடுகிறான். காவலர்கள் அவனைச் சுற்றி வளைக்கிறார்கள். க்ளைமாக்ஸானது காவல்துறைக்கும் நாயகனுக்கும் இடையிலான போராட்டமாக ஆகிவிடுகிறது. இது போதாதென்று கதையில் திடீரென்று நாயகியின் சொத்தை அபகரிக்க நினைக்கும் வில்லன் வருகிறான். அவன் நாயகியை க்ளைமாக்ஸில் கொன்றுவிடுகிறான். இந்த சம்பவங்கள் எல்லாமே கதையின் ஆன்மாவோடு துளியும் சம்பந்தப்படாதவை.

மன நோயாளி – இயல்பான பெண். இவர்கள் இருவரும் வேறு வேறு உலகில் வாழ்பவர்கள். இருவருக்கு இடையில் மிகப் பெரியதொரு சுவர் இயல்பாகவே இருக்கிறது. அந்தச் சுவரை உடைத்து அவர்கள் எப்படிச் சேர்கிறார்கள் என்று கதையானது அவர்களுடைய மனநிலைகளை மட்டுமே மையமாகக்கொண்டு எழுதப்பட்டிருக்க வேண்டும். வில்லன், போலீஸ் போன்றவையெல்லாம் பிற வணிக, மசாலா படங்களின் அம்சங்கள். இந்தப் படத்துக்குச் சிறிதும் தேவையில்லாதவை.

ஒரு வித்தியாசமான கதைக் கருவைப் பார்க்கும்போது அதை மேலே எடுத்துச் செல்வது எப்படி என்றுதான் நீங்கள் யோசிக்கவேண்டும். அதைவிடக் கீழான ஒன்றை எதற்காக மெனக்கெட்டுச் செய்யவேண்டும்? தங்கத்தைத் தோண்டி எடுக்க முடிந்தவர்கள் எல்லாருமே நுட்பமான நகைகளைச் செய்துவிட முடியுமா என்ன? அதிலும் தங்கக் கட்டிகளைக் கடத்திக் கொண்டுவருபவனிடம் இதைவிட வேறு என்ன கலையழகை எதிர்பார்க்க முடியும்?

சாதி, மதம் போன்ற சென்சிட்டிவான விஷயங்களைப் படமாக எடுக்கும்போது ஏகப்ப்ட்ட சாக்குபோக்குகளைச் சொல்வார்கள். இந்தப் படத்தில் அதுபோல் எந்த சிக்கலும் வரவாய்ப்பில்லை. அப்படி இருந்தும் எடுத்துக்கொண்ட விஷயத்தைத் தீவிரமாக ஏன் அணுகவில்லை? இப்போது உங்களுக்குப் புரிகிறதா பிரச்னை எங்கு இருக்கிறது என்று.

0

எனது திரைக்கதையை நிச்சயம் வேறு விதமாகத்தான் எழுதுவேன். மன நோயாளியான நாயகன் தன் ஆழ் மன தேவதையைக் கடத்திக்கொண்டு சென்று சிறை வைக்கிறான். அவன் ஹார்மோன்கள் சுரப்பில் ஏற்படும் கோளாறினால் ஒரு மன நோயாளியாக இருக்கிறான். பாபநாசத்தில் சிகிச்சைக்காக கொண்டுவிடப்படுகிறான். அவன் தெய்வாம்சம் பொருந்தியவன் என்றும் பார்வதி தேவியே (அபிராமியே) பூமியில் பிறந்து அவனைத் திருமணம் செய்து கொள்வாள் என்றும் விளையாட்டாகச் சொல்கிறார்கள். அதை நம்பி வாழும் நாயகன், ஒரு திருவிழாவின் போது அங்கு வரும் ரோகினி என்ற பெண்ணை பார்வதி தேவியின் அவதாரமாகப் பார்த்து அவள் மீது காதல் கொள்கிறான். அவளிடம் தன் பேரன்பைச் சொல்ல முயற்சி செய்கிறான். அது முடியாமல் போகிறது. பலர் கூடி இருக்கும் இடத்தில் தனது அன்பை அவளுக்குப் புரிய வைக்க முடியாது என்று அவளைக் குற்றாலக் காட்டுக்குக் கடத்திச் செல்கிறான்.அங்கு ஒரு பாழடைந்த சிவன் கோயில் இருக்கிறது. அதில் இருவரும் தங்குகிறார்கள். காட்டில் கிடைக்கும் காய் கனிகளை எடுத்து வந்து அவளுக்குக் கொடுக்கிறான்.

தனது ஃபிளாஷ்பேக்கைச் சொல்கிறான். சிறு வயதில் மன நிலை சரியில்லாமல் எங்கெல்லாமோ ஓடிப் போய் அடிவாங்கிவந்ததால் காலில் பெரிதாக ஒரு கல்லைக் கட்டி விட்டதையும் போகும் இடமெல்லாம் அதைத் தூக்கியபடியே போனதையும் சொல்கிறான். பாபநாசத்தில் சங்கிலியால் கட்டப்பட்டு பட்ட வேதனைகளைச் சொல்கிறான். கடைசியாக நான் சிவனின் அவதாரம் என்றும் நீ பார்வதியின் அவதாரம் என்று சொல்கிறான். அதைக் கேட்கும் நாயகிக்கு அவன் மேல் பரிதாபம் ஏற்படுகிறது.

கமல் நடனத்தில் தேர்ந்தவர் என்பதால் இங்கு ஒரு அற்புதமான செவ்வியல் நடனப் பாடலை இடம்பெற வைப்பேன். சிவனாகவும் அபிராமியாகவும் அவர் ஒருவரே மாறி மாறி ஆடி இறுதியில் அர்த்த நாரீஸ்வரராக ஆன்மிக உன்மத்த நிலையை அடைவதாக காட்டுவேன். கமலின் வாழ்க்கையில் மட்டுமல்ல இந்தியத் திரையுலக வரலாற்றிலேயே மிக அற்புதமான நடனப் பாடலாக அது இடம்பெறும். நான் இதற்குப் பெரிதாக சிரமப்படமாட்டேன்.  நடனத்துறையில் சிறந்த மேதை ஒருவரை அழைத்து காட்சியைச் சொல்லிவிட்டு ஓரமாக போய் சேர் போட்டு உட்கார்ந்து ரசிப்பேன்.

இதுபோன்று பல சம்பவங்கள் நடக்கும். அவனுடைய போக்கிலேயே போய் அவனை வழிக்குக் கொண்டுவர முடிவு செய்வாள். இதனிடையில் அபிராமியைக் காரில் இருந்து தோளில் போட்டுக் கொண்டுவந்தபோது வழியில் வைத்து அவளுடைய சங்கிலி விழுந்துவிட்டிருக்கும். அதை ஆடு மேய்ப்பவர் ஒருவர் எடுத்துச் சென்றிருப்பார். மலை அடிவாரத்தில் அவர் தன் கூடாரத்தை நோக்கிப் போகும் ஒரு மாலையில் அபிராமியின் குடும்பக் காப்பாளரான சுரேஷ்குமார் (வில்லன்) அந்தச் சங்கிலியைப் பார்த்துவிடுவார். அது எங்கு கிடைத்தது என்பதைக் கேட்டு பாழடைந்த கோயிலில் நாயகி இருப்பதைத் தெரிந்துகொண்டுவிடுவார். நேராக அந்த இடத்துக்குத் தன் அடியாளுடன் வருவார். அப்போது நாயகனும் நாயகியும் குளிக்கப் போயிருப்பார்கள். கோயிலில் தேடிப் பார்த்துவிட்டு காணவில்லை என்றதும் வில்லன் அங்கிருக்கும் ஒரு மரத்தினடியில் நின்று உதவியாளருடன் சிகரெட் குடித்தபடியே பேசிக் கொண்டிருப்பார்.

என்னங்க… ஊர்ல இருந்தபோது சொத்தையெல்லாம் உங்க பேருக்கு மாத்திக்க ஏற்பாடெல்லாம் செஞ்சீங்க. இப்ப மொதலாளியம்மா காணாமப் போனதும் சொத்து பூரா தானா கைக்கு வந்துச்சுன்னு சந்தோஷப்படறதை விட்டுட்டு அவங்களைத் தேடிக் கண்டுபிடிக்க இவ்வளவு கஷ்டப்படறீங்களே என்பார் அடியாள்.

உனக்குப் புரிஞ்சது அவ்வளவுதான். நான் அவளைத் தேடி வந்தது கூட்டிட்டுப் போறதுக்காக இல்லை. கொன்னு இங்கயே குழி தோண்டிப் புதைக்கறதுக்காக. ப்ழியை ஈஸியா கடத்தினவன் மேல் போட்டுத் தப்பிச்சிடுவேன். கடத்திட்டுப் போனவன் இதுவரை என்கிட்ட பணம் கேட்டு எதுவும் பேசலை. அதுதான் எனக்கு சந்தேகமா இருக்கு. என் திட்டம் தெரிஞ்சுபோய் இவளே ஏதாவது நாடகமாடறாளான்னு தெரியலை என்று வில்லன் சொல்வான்.

இதை ஒரு மரத்தின் மறைவில் இருந்து கேட்கும் நாயகனும் நாயகியும் நைசாக அங்கேயே மறைந்துகொண்டுவிடுவார்கள். சிறிது நேரம் காத்திருந்துவிட்டு வில்லன் காரை எடுத்துக்கொண்டு போய்விடுவார். ஆனால், இரவில் திரும்பிவருவார். பகலில் எங்கு ஒளிந்துகொண்டாலும் இரவில் இங்குதானே வந்தாகவேண்டும். நன்றாகத் தேடிப்பார் என்று தன் உதவியாளனிடம் சொல்வார். குணாவும் அபிராமியும் கார் வந்த சத்தம் கேட்டு ஏற்கெனவே ஒளிந்துகொண்டிருப்பார்கள். அபிராமி கோயில் கருவறைக்கு மேலே இருக்கும் சிறிய கோபுரத்தில் மறைவிடம் ஒன்றில் பதுங்கியிருப்பாள். குணா கருவறையில் பதுங்கியிருப்பான். ஆனால், வில்லன் அவனைக் கண்டுபிடித்துவிடுவார். தீப்பந்தம் ஒன்றைப் பற்ற வைத்துக் கொண்டு தூணில் கட்டிப் போட்டு, நாயகி இருக்கும் இடத்தைச் சொல்லச் சொல்லி சித்ரவதை செய்ய ஆரம்பிப்பார். எவ்வளவு அடித்தும் குணா கடைசிவரை அபிராமி இருக்கும் இடத்தைச் சொல்லவே மாட்டான். ஒளிந்துகொண்டிருக்கும் அபிராமிக்கு அவன் படும் வேதனையைப் பார்த்ததும் அழுகையாக வரும். ஆனால், அவனைக் காப்பாற்ற கீழிறங்கிவந்தால் தன்னைக் கொன்றுவிடுவார்கள் என்பதால் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் தவிப்பாள்.

குணா இறந்துவிட்டதாக நினைத்து அங்கேயே போட்டுவிட்டுப் போய்விடுவார்கள். காலையில் அபிராமி வந்து பார்ப்பாள். ரத்தம் சொட்டச் சொட்ட குணா சிரித்தபடியே நின்றுகொண்டிருப்பான். என்னை காட்டிக் கொடுத்துட்டு நீ தப்பிச்சிருக்கலாமே என்று அழுதபடியே அவனது கட்டுகளை அவிழ்ப்பாள். ஏன் இப்படிச் செஞ்ச என்று கேட்பாள். ‘காதல்…’ என்று குணா ஒற்றை வார்த்தையில் பதில் சொல்வான்.செத்துருவேன்னு பயந்துட்டியா… எனக்கு சாவு கிடையாது என்று சொல்லிச் சிரிப்பான்.

அபிராமி அவனை உடனே காரில் ஏற்றிக் கொண்டு அருகில் இருக்கும் மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்வாள். ஓரளவுக்கு மருந்துபோட்டு பேண்டேஜ் கட்டி விட்டதும் அவனை காரிலேயே மலையடிவாரத்துக்கு அழைத்துச் செல்வாள். நகரின் மிகப் பெரிய மருத்துவமனையில் சேர்த்து சிகிச்சை கொடுக்க ஏற்பாடு செய்வாள்.

இதனிடையில் தன் காதலனுக்குத் தகவல் தெரிவித்து மருத்துவமனைக்கு வரச் சொல்வாள். அவளைக் காணாமல் தேடி அலைந்துகொண்டிருந்தவன் உடனே புறப்பட்டுவருவான். ஆனால், வந்தவனோ குணாவைக் கொல்லவேண்டும் என்ற வெறியில் இருப்பான். அதோடு இத்தனை நாள் தனியாக இருந்த அவள் கற்புடன் இருக்கிறாளா என்பதைத் தெரிந்துகொள்வதிலேயே குறியாக இருப்பான். அதுபற்றி அவன் தலைமை மருத்துவரிடம் பேசிக் கொண்டிருப்பதை யதேச்சையாகக் கேட்டுவிடும் நாயகி நிலைகுலைந்துபோய்விடுவாள். தான் இதுவரை நேசித்த ஒருவன் இவ்வளவு கேவலமானவனா என்று அவளுக்கு ஆத்திரமும் அழுகையும் வரும்.

குணாவுக்கு உடல் நிலை சரியாவது வரை எதுவும் பேசாமல் இருப்பாள். நன்கு குணமானதும் அவனை அழைத்துக்கொண்டு அதே பாழடைந்த கோவிலுக்குப் போய் ஒரு தாலியை அவன் கையில் கொடுத்து கட்டச் சொல்வாள். குணாவுக்கு சந்தோஷத்தில் தலைகால் புரியாது. இப்போதைய படத்தில் தாலிகட்டியதும் அடுத்த நொடியே குறட்டைவிட்டுத் தூங்குவதாகக் காட்டியிருக்கிறார்கள். சின்னத் தம்பி பிரபுவுக்குக்கூட கல்யாணம்னா கெட்டி மேளம் கொட்டுவாங்க… சாப்பாடு போடுவாங்க என சுறுசுறுப்பான பல உண்மைகள் தெரிந்திருந்தது. தன் வாழ்நாள் முழுவதும் அபிராமி அபிராமி என்று ஏங்கித் தவித்த குணாவோ தாலி கட்டிய அடுத்த நொடியே குறட்டைவிட்டபடி தூங்கிவிடுகிறான்.

காதல் இளவரசன், காதல் மன்னன், காதல் முது மன்னன் என காலத்துக்கு ஏற்ப கமல் படங்களிலும் வெளியிலும் நிறைய வித்தைகள் காட்டுவதுண்டு. ஆனால், இந்தப் படத்தில் முற்றிலும் நேர்மாறாக நடந்துகொள்கிறார். அவருடைய காதல் விளையாட்டுகள் எவ்வளவு பரிதாபமாக இருக்குமோ அதைவிட இந்த விலகல் அபத்தமாக இருக்கிறது. இயல்பாக இல்லாத எதுவுமே அப்படித்தானே இருக்கவும் முடியும். எனது படத்தில் அப்படி நடக்காது. முதலில் சிவனாகவும் அபிராமியாகவும் நாயகனே ஆடிய நடனம் இப்போது மீண்டும் ஆடப்படும். கதாநாயகி அபிராமியாக இப்போது உடன் ஆடுவாள். காமமும் தெய்விகமும் கலந்து வெளிப்படும் நடனமாக அதைச் சித்திரிப்பேன். இந்தப் பாடலை அல்ட்ரா மோஷனில் படமாக்குவேன். பம்பாய் படத்தில் உயிரே பாடலை மணிரத்னம் ஸ்லோமோஷனில் படமாக்கியிருப்பார். தெய்வத்திருமகளில் கூட, விழிகளில் ஒரு வானவில் பாடலில் அல்ட்ராமோஷன் இடம்பெறிருக்கும். பாடலின் ட்யூனுக்கும் நடன அசைவுகளுக்கும் இடையில் மிக அற்புதமான ஒத்திசைவு அதில் வெளிப்பட்டிருக்கும். ஆனால் அதிலும் ஒவ்வொரு ஷாட்டும் சட் சட்டென்று மாறுவது நெருடலாக இருக்கும். நான் அதை முழுவதும் டிஸ்ஸால்வ் ஷாட்களாகப் படம்பிடிப்பேன். நாயகி நாயகனின் காதலை ஏற்றுக் கொள்ளும் தருணம் அவனுடைய வாழ்க்கையின் கொண்டாட்ட தருணமல்லவா.

இருவரும் ஆடி முடிக்கும்போது வாசலில் ஒரு கார் வந்து நிற்கும். அதில் இருந்து வில்லன் ஆவேசமாகப் பாய்ந்து வருவார். கதாநாயகியைப் பார்த்ததும் சட்டென்று துப்பாக்கியை எடுத்துச் சுடுவார். ஆனால், குணா வேகமாகக் குறுக்கே பாய்ந்து அந்த குண்டை தன் நெஞ்சில் வாங்கிக் கொள்வார். அதைப் பார்த்ததும் வில்லன் பதறிவிடுவார். உண்மையில் கதாநாயகியைக் கொன்றுவிட்டு அந்தப் பழியை நாயகன் மேல் போடுவதுதான் அவருடைய திட்டம். குண்டு நாயகன் மேல் பாய்ந்ததும் பயந்துவிடுவார்.

அபிராமி மடியில் கிடக்கும் நாயகனைக் கட்டித் தழுவியபடி அழுவாள். அவன் சொல்லிய அந்தாதிப் பாடல்களைச் சொல்லி அவனை எழுந்திருக்கச் சொல்வாள். மெள்ளக் கண்கள் செருக, குணா அந்தப் பாடலைத் தானும் பாடுவான். அவன் பிழைத்துவிடுவான் என்ற உற்சாகத்தில் நாயகி பாடலை உணர்ச்சிபூர்வமாக மேலும் தொடர்வாள். நாயகனின் குரல் மெள்ளத் தேய ஆரம்பிக்கும். அவனுடைய கன்னத்தை மாறி மாறித் தட்டியபடியே பதறுவாள். நாயகன் கடைசிவரிகளை மெள்ள முனகியபடி கண் மூடுவான்.

இதனிடையில் நாயகியின் காதலனும் அங்கு வந்து சேருவான். நாயகன் ரத்த வெள்ளத்தில் மிதப்பதைப் பார்த்ததும் ஒருவகையில் சந்தோஷப்படுபவன் கதாநாயகிக்கு அருகில் சென்று உனக்கு ஒன்றும் ஆகவில்லையே என்று பதறியபடியே கேட்பான். எவளாவது கற்புக்கரசி கிடைப்பா… போய் டார்ச் அடிச்சுப் பார்த்து கல்யாணம் பண்ணிக்கோ… என்று நாயகி அவன் முகத்தில் காறி உமிழ்வாள்.

வில்லனை அழைத்து, இப்படிப் பண்ணிட்டியே… நான் ஏற்கெனவே என் சொத்தைப் பூரா உன் மனைவி பேர்ல எழுதி வெச்சிட்டுத்தான் வந்திருக்கேன். இத்தனை நாள் என் அப்பா பணம் பணம்னு பேயா அலைஞ்சப்போ நீயும் உன் மனைவியும்தான் எனக்கு ஆறுதலா இருந்தீங்க. ஆனா நீயும் உன் சந்தர்ப்பத்துக்காகக் காத்துக்கிட்டிருந்திருக்கன்னு தெரிஞ்சதும் வருத்தமாத்தான் இருந்தது. அப்பறம்தான் நினைச்சேன். என்னதான் உன் மனசுக்குள்ள அப்படி ஒரு எண்ணம் இருந்தாலும் எனக்குக் கிடைச்ச ஆறுதல் இல்லைன்னு ஆகிடுமா என்ன… அதுக்கு சன்மானமா உன் மனைவி குழந்தைங்க பேர்ல பாதி சொத்தை எழுதிவெச்சிட்டேன். இப்ப இப்படி ஆகிடிச்சு… மீதி சொத்தையும் நீயே எடுத்துக்கோ. மனைவி குழந்தைங்க கிட்டயாவது உண்மையான அன்போட நடந்துகோ என்று சொல்லிவிட்டு தன் மடியில் இறந்து கிடக்கும் குணாவைத் தூக்கிக் கொண்டு மெள்ள மலை உச்சியை நோக்கி நடப்பாள்.

வில்லனும் முன்னால் காதலனும் அவள் முடிவை மாற்றிக் கொள்ளச் சொல்லி கெஞ்சியபடி பின்னாலே வருவார்கள். குணாவைப் பார்த்து சிரித்தபடியே அந்தாதிப் பாடலைப் பாடியபடி அவர்களைப் பொருட்படுத்தாமல் நடப்பாள். உச்சியை ஏற ஏற அவளுடைய பாடலின் வேகம் அதிகரிக்கும். உனக்கு என்ன பைத்தியம் பிடிச்சிருச்சா… திரும்பி வா… என்று இருவரும் வழியை மறிப்பார்கள்.

அவர்களை விலக்கித் தள்ளிவிட்டு, மனிதர் உணர்ந்து கொள்ள இது மனிதக் காதல் அல்ல… அதையும் தாண்டிப் புனிதமானது என்று சொல்லியபடியே மலை உச்சியில் இருந்து குணாவின் உடலை அணைத்தபடி குதிப்பாள். இரண்டு உடலும் பாறைகளில் மோதி உருண்டு தரையைப் போய்த் தொடும். இருவருடைய உடம்பில் இருந்து வழியும் ரத்தமும் ஒரு சிறு ஓடை போல் தேங்கி நிற்கும். மெள்ள பவுர்ணமி நிலவு உதிக்கும். தேங்கிக் கிடக்கும் ரத்தத்தில் அதன் பிம்பம் தெரியும். வீசும் மெல்லிய குளிர் காற்றில் ரத்தத்தின் மேல் படலம் அதிரும். அது பரிசுத்தமான காதல் ஜோடியின் மரணத்துக்கு சாட்சியாக இருக்க நேர்ந்துவிட்டதே என்று நிலவு நடுங்குவதுபோல் இருக்கும்.

0

இந்தக் கதைகூட ஏற்கெனவே எடுக்கப்பட்ட கதையின் ஃப்ரேமுக்கு உட்பட்டு
எழுதிய கதைதான். இதை நான் தியேட்டர் ரிலீஸுக்க்காக மட்டுமே எடுப்பேன்.
ஃபெஸ்டிவல்களுக்கு என்று இன்னொரு வெர்ஷனும் எடுப்பேன். அந்தக் கதையை
கதாநாயகியின் கோணத்தில் இருந்து சிந்தித்து எழுதுவேன். ஒரு மன நோயாளியை
திருமணம் செய்ய முன்வரும் அளவுக்கு அவள் என்ன சுய விருப்பமோ
தன்னம்பிக்கையோ இல்லாத ஜடமா? அவளுக்கும் ஆசா பாசங்கள், தனக்கு எது
சரியென்று சிந்தித்து முடிவெடுக்கும் திறன் எல்லாம் இருக்கத்தானே
செய்யும். ஒரு ஆணாதிக்கச் சிந்தனையை அவள் எதற்குச் சுமக்க வேண்டும்? இந்த
அடிப்படையில் கதாநாயகிக்கு நாயகன் மீது ஆரம்பத்தில் இருந்து கடைசி வரை
பரிதாபம் மட்டுமே ஏற்படுவதாகவே எழுதுவேன். மேலும், அதை கதாநாயகன்
புரிந்துகொண்டு அவனுடைய மனதில் மாற்றம் ஏற்படுவதாகவே கதையை முடிப்பேன்.

பெண்ணை காதலின்/காமத்தின் வடிவமாகக் கற்பிதம் செய்து மன மயக்கத்தில்
இருந்தவன் தாய்மையின் வடிவமாக உணர்ந்து மாறுவதாக கதையை எழுதுவேன். ஆரம்ப காட்சிகளில் குணா தான் பார்க்கும் பெண்களை எல்லாம் முலைகளாகவும்
யோனியாகவும் மட்டுமே பார்ப்பவனாக இருப்பான். அவன் எழுதுவது, வரைவது
பேசுவது எல்லாமே உடலுறவை மையப்படுத்தியதாகவே இருக்கும். அவன் பொது
இடங்களில் பாடும் பாடல்கள் இனிமையாக எந்த விபரீதமும் இல்லாத ஒன்றாகத்தான்
இருக்கும். ஆனால், மலைக் கொங்கை, நல்லரவின் படம் போன்ற அல்குல் என
வார்த்தைகள் விரவி வரும் அந்தப் பாடலுக்கு அவன் பொழிப்புரை வாசிக்க
ஆரம்பிக்கும்போதுதான் நிலைமை மோசமாகும். ஒவ்வொரு தடவையும் வீட்டை விட்டு
வெளியே போய்விட்டு வரும்போதும் எங்காவது தர்ம அடி வாங்கி ரத்தக்
காயத்துடன்தான் வீட்டுக்கு வருவான். அவனைப் பொறுத்தவரையில் முலை, யோனி,
உடலுறவு இவையே சிந்தையை முழுவதுமாக ஆக்கிரமித்திருக்கும்.

நம்மில் பெரும்பாலானோருக்கும் அப்படித்தான் என்றாலும் நாம் ‘நாகரிகம்’
தெரிந்தவர்கள். அந்த நாகரிகம் தெரியாமல் இருப்பதுதான் குணாவின் நோயே.
இப்போதைய படத்தில் நாயகன் மாடு, குருவி, குயில் ஆகியவற்றுடன் பேசுபவனாக
இருக்கிறான். கவித்துவமாகவும் தத்துவார்த்தமாகவும் பேசக்கூடியவனாக
கிட்டத்தட்ட மாபெரும் கலைஞனாகவே அடையாளப்படுத்தப்படுகிறான். அதோடு உடல்
வலிமையை எடுத்துக்கொண்டாலோ, என்ன உயரத்தில் இருந்து விழுந்தாலும் விழுந்த
சிறிது நேரத்துக்கு மட்டுமே உடலில் காயங்கள் இருக்கும் வகையில் அபூர்வ
தேகத்தைப் பெற்றவனாக இருக்கிறான். சுருக்கமாகச் சொல்வதானால், ஆக்ஸ் நறுமண
விளம்பர நாயகனைவிட ஹைலி லவ்வபிளாக இருக்கிறான். என் மன நோயாளிக்
கதாநாயகனைக் கொஞ்சம் நோயாளியாகவே காட்டுவேன். முட் செடியை முள்ளுடனே
வரைவேன். இலைகள்கூட இல்லாமல் மலர்கள் மட்டுமே பூத்துக் குலுங்கும்
அதிசயச் செடியாக அல்ல.

தெய்விக அழகுடன் இருக்கும் ஒரு பெண்ணுடன் கூடுவதுதான் வாழ்க்கையின்
லட்சியம் என்று அவன் வாழ்ந்துவருவான். நாயகியைப் பார்த்ததும் அவளுடைய
பேரழகில் மயங்கி அவளைக் காட்டுக்குக் கடத்திச் செல்வான். அங்கு அவனுடைய
வேதனை நிறைந்த கடந்த காலத்தைத் தெரிந்துகொள்ளும் நாயகி அவனைத் திருமணம்
செய்து கொள்வதாகக்கூறி ஊருக்கு அழைத்து வந்துவிடுவாள். அவனை ஒரு
மருத்துவமனையில் சேர்த்து அருகில் இருந்து கவனித்துக்கொள்வாள். அவளுடைய
காதலனுக்கு இந்த விஷயங்கள் பிடிக்காமல் போகும். இதனால் அவர்களிடையே
விரிசல் ஏற்படும். யாரோ ஒருவனுக்காக உன்னை உயிருக்கு உயிராக நேசிக்கும்
என்னைப் புறக்கணிப்பது நியாயமா என்று அவன் கோபப்படுவான்.

இந்த வெர்ஷனில் அவன் சந்தேக புத்திக்காரனாக வரமாட்டான். தன் காதலியின் முழு அன்பும்
தனக்கே கிடைக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பவனாக இருப்பான். நாயகியின்
குடும்பத்தினரும் அவளுடைய செய்கையைக் கண்டிப்பார்கள். அதுதான்
மருத்துவமனையில் சேர்த்தாயிற்றே… நீ என்ன பாபா ஆம்தேயா… உன்
வாழ்க்கையை நோயாளிகளுக்கு சேவை செய்தே கழிக்கப்போகிறாயா என்று கேலி
செய்வார்கள். ஊரில் உள்ள நோயாளிகளையெல்லாம் பார்த்துக்கொள்ளும் அளவுக்கு
எனக்கு அன்பு கிடையாது. ஆனால், குணா அப்படி அல்ல. என் வாழ்க்கையோடு
பிணைக்கப்பட்டவன். என்னால் பைத்தியமானவன் அல்ல. ஆனால், என்னை நினைத்து
பைத்தியமாக இருப்பவன். அதனால் அவனுக்கு நான் சிகிச்சை செய்கிறேனென்று
சொல்வாள். இதனால் அவளுக்குத் தன் காதலனை இழக்க நேரிடும். ஆனாலும் அவன்
என்றாவது தன்னைப் புரிந்துகொண்டுவருவான் என்று இவள் குணாவைத் தொடர்ந்து
பராமரித்துவருவாள்.

ஆனால், அவள் தன்னை ஏமாற்றிவிட்டிருக்கிறாள் என்பது அவனுக்குத்
தெரியவந்ததும் ஆத்திரமடைவான். அவளை மீண்டும் கடத்திச் சென்றுவிடுவான்.
பாழடைந்த கோயிலில் வனவாசிப் பெண் ஒருத்தியின் பிரசவத்தை நேரில் பார்க்க
நேரிடும். மயக்கம் தெளிந்து எழுந்து தொப்புள் கொடியை அறுத்துவிட்டு
அந்தப் பெண் பிறந்த குழந்தைக்கு பாலூட்டுவதைப் பார்க்க நேரும். முலையும்
யோனியும் காமத்தின் உறுப்புகள் அல்ல; தாய்மையின் அம்சங்கள் என்பதைத்
தெரிந்துகொள்வான். நாயகியின் காலில் விழுந்து, அம்மா… தாயே… என்று
கதறி அழுவான். நாயகியும் அவனைத் தன் மகனாக மடியில் இட்டுத் தாலாட்டுவாள்
என்பதாகப் படத்தை முடிப்பேன்.

0

B.R. மகாதேவன்

குருதிப் புனல் – 2

என் திரைக்கதையை நிச்சயம் வேறுவிதமாகத்தான் எழுதுவேன்.

ஆப்ரேஷன் தனுஷில் பங்குபெறும் காவல்துறை ஒற்றர்கள் இருவரைத்தான் கதாநாயகன், துணைக் கதாநாயகனாக ஆக்குவேன். ஒருவர் பெயர் ஆதி. இன்னொருவர் பெயர் அப்பாஸ். சிவா, ஆனந்தன் ஆகியோரை காவல்துறை டெபுடி கமிஷனர்களாக ஆக்கிப் பின்னுக்குத் தள்ளிவிடுவேன். அவர்கள் வலுவான கதைக்கான பாத்திரங்கள் அல்ல.

ஆதியும் அப்பாஸும் புரட்சிகர இயக்கத்துக்குள் எப்படி நுழைகிறார்கள் என்பதிலிருந்துதான் கதையை ஆரம்பிப்பேன். புரட்சிகர இயக்கத்தின் வீதி நாடகங்கள், சாலை மறியல்கள், தொழிற்சாலைகள் முன் உண்ணாவிரதங்கள் போன்ற ஜனநாயகச் செயல்பாடுகளில் இவர்கள் இருவரும் தீவிரமாக ஈடுபடுவார்கள். காவல்துறையால் இவர்கள் இருவரும் கட்டம் கட்டித் தாக்கப்படுவார்கள். அதுதான் புரட்சிகர இயக்கத்தில் இவர்கள் முக்கிய இடத்தைப் பிடிக்கச் செய்யப்படும் முதல் தந்திரம்.

அடுத்ததாக, இதுபோன்ற ஜனநாயகப் போராட்டங்களால் எந்தப் பலனும் கிடையாது என்று ஆதியும் அப்பாஸும் கட்சிக் கூட்டங்களில் பேசுவார்கள். இயக்கம் அவர்களை நம்பி பொறுப்புகளை ஒப்படைக்க ஆரம்பிக்கும். மெள்ள கட்சியின் தீவிரவாத உறுப்பினர்களுடன் அவர்களுக்கு தொடர்பு ஏற்படுத்தித் தரப்படும். ஆயுதப் பயிற்சிகள், சித்திரவதைகளுக்கு உடம்பைப் பழக்குதல் என கடுமையான சோதனைகளைக் கடந்து கட்சியின் தீவிரவாதப் பிரிவின் அடுக்குகளில் மேலேறுவார்கள்.

ஒரு நாள் ஆயுதப் பயிற்சி எடுத்துக் கொண்டிருக்கும்போது திடீரென்று காவலர்கள் வளைத்துப் பிடித்துவிடுவார்கள். தீவிரவாதிகள் அனைவரும் சட்டென்று சயனைட் குப்பியை முழுங்கிக் கீழே விழுவார்கள். ஆதிக்கும் அப்பாஸுக்கும் என்ன செய்வதென்றே தெரியாது. காவலர்களுடன் தங்களை அறிமுகப்படுத்திக் கொள்வதா… தப்பித்து ஓடுவதா… சயனைடை விழுங்குவதா என்று தெரியாமல் தவிப்பார்கள். சட்டென்று அப்பாஸ், ஆதிக்குக் கண் ஜாடை காட்டி சயனைட் குப்பியை முழுங்கும்படிச் சொல்வார். இருவரும் சட்டென்று சயனைடை முழுங்கிவிடுவார்கள். அவர்கள் அதை முழுங்கியதுதான் தாமதம், பட படவென கைத்தட்டல் சத்தம் கேட்கும். கீழே விழுந்து கிடந்தவர்கள் எல்லாரும் எதுவும் நடக்காததுபோல் எழுந்து நிற்பார்கள். காவல் உடையில் வந்தவர்கள் தொப்பியைக் கழட்டி ஒருவருக்கொருவர் தட்டிக் கொடுத்துக் கொள்வார்கள். விஷயம் என்னவென்றால், புதிதாக இயக்கத்தில் சேருபவர்களின் விசுவாசத்தைச் சோதிப்பதற்காக தீவிரவாதிகளாலேயே நடத்தப்பட்ட நாடகம் அது. காவல்துறை சுற்றி வளைத்தால் உடனே சயனைடை சாப்பிட்டுவிடவேண்டும் என்பது அந்த இயக்கத்தின் விதிகளில் ஒன்று. ஆதியும் அப்பாஸும் அதைச் சரியாகப் பின்பற்றுகிறார்களா என்பதைச் சோதிப்பதற்காக நடத்தப்பட்ட நாடகம்தான் அது.

தனியாக இருக்கும்போது அப்பாஸிடம் ஆதி எப்படி இதைக் கண்டுபிடித்தாய் என்று கேட்பான். வந்திருந்த தீவிரவாதிகளில் ஒருவன் கையில் கட்சியின் சின்னத்தை பச்சை குத்தியிருந்ததைப் பார்த்தேன். அதோடு சயனைட் சாப்பிட்டதுபோல் கீழே விழுந்தவர்களில் சிலர் அதன் பிறகு லேசாக கண்ணைத் திறந்துபார்த்து மூடியதையும் பார்த்தேன். இதையெல்லாம் வைத்து இது நாடகமாகத்தான் இருக்கும் என்று யூகித்தேன். அது சரியாகவும் இருந்துவிட்டது என்று சிரித்தபடியே சொல்வான்.

அடுத்ததாக, காவல்துறையினருக்கு உதவும் கிராம மக்கள் சிலரைக் கொல்லச் சொல்லி மேலிடத்தில் இருந்து உத்தரவு வரும். வேறு வழியில்லாமல் கொல்லப்போவார்கள். சாவதற்கு முன் அந்த மக்களின் கதறலும் கெஞ்சலும் ஆதியையும் அப்பாஸையும் நிலை குலைய வைத்துவிடும். அன்றிரவு இருவருக்கும் தூக்கம் வராது. ஆயிரம் பேரைக்  காப்பாற்ற ஒரு சிலரைக் கொல்வதில் தவறில்லை என்று என்னதான் நியாயம் பேசினாலும் அதை நடைமுறைப்படுத்தும்போது ஏற்படும் வேதனை நினைத்துப் பார்க்க முடியாத ஒன்று. அப்பாஸும் ஆதியும் அதற்கெல்லாம் பழக்கப்படாதவர்கள். இரவெல்லாம் தவிப்பார்கள். அதன் பிறகு தூக்கம் வராத இரவுகளின் அணி வகுப்பு ஆரம்பமாகும்.

காவல்துறையில் சிலரைக் கொல்லும் பொறுப்பு அவர்களிடம் ஒப்படைக்கப்படும். கடை நிலையில் இருக்கும் அவர்களைக் கொல்லவேண்டாம் என்று ஆதியும் அப்பாஸும் சொல்வார்கள். அப்படியானால், மேல் நிலையில் இருக்கும் சிலரைக் கொன்றுவிட்டுவாருங்கள் என்று துப்பாக்கியைக் கொடுத்து அனுப்புவார்கள். வேறு வழியில்லாமல் அந்தக் கொலைகளையும் செய்ய வேண்டிவரும்.

எனது திரைக்கதையில் இந்த ஒற்றர்கள் ஒண்ணுக்குப் போகப் போகிறேன். ரெண்டுக்குப் போகப் போகிறேன் என்றெல்லாம் சொல்லிவிட்டு காவலர்களுடன் வாக்கி டாக்கியில் தகவல் அனுப்புவதாகக் காட்டமாட்டேன். கடிதம், தந்தி, மின்னஞ்சல் மூலமாகத் தகவல் அனுப்புவதாகவே காட்டுவேன். அதோடு, இதுபோன்ற நேரங்களில் எப்படி தகவல் அனுப்பப்படும் என்பதைக் காவல் துறையினரிடம் முதலில் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்வேன்.

ஒரு காட்சியில் ரயில் ஒன்றை கவிழ்க்கச் சொல்லி அப்பாஸுக்கும் ஆதிக்கும் உத்தரவு தரப்படும். அவர்களும் ஒரு பாலத்தின் மையப்பகுதியில் வெடிகுண்டைப் பொருத்திவிடுவார்கள். அதோடு நிறுத்தாமல் அந்த தகவலை காவல்துறைக்கும் அனுப்பிவிடுவார்கள். ஆனால், அந்தத் தகவலோ காவல்துறையில் இருக்கும் துரோகி ஒருவருடைய கைக்குப் போய்ச் சேர்ந்துவிடும். அவர் அதை நேராக தீவிரவாதிகள் தலைவனுக்கு அனுப்பிவிடுவார். அந்த ரயில் விபத்தில் சிக்கி பலர் இறந்துவிடுவார்கள். தீவிரவாதிகள் அந்த வெற்றியைக் கொண்டாடுவார்கள். அப்பாஸும் ஆதியும் உள்ளுக்குள் அழுதபடியே அந்தக் கொண்டாட்டத்தில் பங்கெடுப்பார்கள்.

தாங்கள் போகும் பாதை சரிதானா என்ற கேள்வியை அவர்களுடைய ஒவ்வொரு செயலும் எழுப்ப ஆரம்பிக்கும். ஒருவேளை இந்த ஆப்பரேஷன் தனுஷ் தோற்றுவிட்டால் இதுவரை செய்த கொலைகளுக்கு எல்லாம் என்ன அர்த்தம் என்ற கேள்வி இருவரையும் வாட்ட ஆரம்பிக்கும். அதோடு தீவிரவாதிகளிடம் மாட்டிக்கொண்டுவிட்டால் என்ன கதியாகும் என்ற பயம் வேறு அவர்களைத் துரத்த ஆரம்பிக்கும். புலி வாலைப் பிடித்தாயிற்று. சவாரியும் செய்ய முடியாது. விட்டுவிட்டு ஓடவும் முடியாது. மாட்டிக்கொண்டு தவிப்பார்கள்.

கடைசியாக ஒரு பெரிய பிரச்னை அவர்கள் முன்னால் வந்து நிற்கும். அதை அவர்கள் துளியும் யோசித்திருக்கவே மாட்டார்கள். ஒருநாள் அப்பாஸ் தீவிரவாதிகளிடம் மாட்டிக்கொண்டுவிடுவார். ஆப்பரேஷன் தனுஷ் என்ற காவல்துறையின் திட்டத்தில் இன்னொருவரும் இயக்கத்துக்குள் ஊடுருவி இருப்பதாகத் தீவிரவாதிகளுக்குத் தகவல் கிடைத்திருக்கும். அந்த இன்னொருவன் யார் என்ற உண்மையை அப்பாஸிடமிருந்து வரவழைக்கும் பொறுப்பு ஆதியிடம் கொடுக்கப்படும்.

ஆதியும் அப்பாஸும் கல்லூரி நாட்களில் இருந்தே நண்பர்கள். காவல்துறையில் சேர்வதுதான் லட்சியம் என்று வளர்ந்தவர்கள். வேற்று மதத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதுவேறு அவர்களுடைய நட்புக்கு கூடுதல் ஆழத்தைத் தந்திருக்கும். இவையெல்லாம் மீள் நினைவுக் காட்சிகளாக என் திரைக்கதையில் இடம்பெறும். ஆதி உயர் படிப்பு படிக்க அப்பாஸ்தான் பண உதவி செய்திருப்பான். அப்பாஸின் மதம் காரணமாக அவனுடைய நேர்மை சந்தேகத்துக்கு உட்படுத்தப்பட்டபோதெல்லாம் ஆதிதான் அவனுக்கு உறுதுணையாக இருந்திருப்பான். அப்படியான ஆருயிர் நண்பனைத்தான் சித்திரவதை செய்ய வேண்டிவந்திருக்கிறது. ஒருவேளை உண்மையைச் சொல்லவில்லையென்றால் கொன்றுவிடச் சொல்லியும் உத்தரவு வந்திருக்கிறது.

ஆதி நிலைகுலைந்துபோவான். நான்தான் அந்த இன்னொரு ஆள் என்பதைச் சொல்லிவிடுகிறேன் என்று புறப்படுவான். அப்பாஸ் அவனைத் தடுத்துத் தேற்றுவான். நாட்டுக்காக, கடமைக்காக இதைச் செய். நாம் இதுவரை செய்த செயல்களுக்கு ஓர் அர்த்தம் இல்லாமல் போய்விடும். அதற்காக என்னைக் கொன்றுவிடு என்று கேட்டுக்கொள்வான். ஆதியால் அது முடியாது. நீ உடம்பைத்தான் கொல்கிறாய். ஆன்மாவை அல்ல என்று அப்பாஸ் கீதையை மேற்கோள் காட்டிப் பேசுவான். அப்பாஸுக்கு கீதையைச் சொல்லிக் கொடுத்ததே ஆதிதான். இன்று அதையே அப்பாஸ் சொல்லிக்காட்டுவான்.

ஆதி வேதனையின் உச்சியில் தன்னைத்தானே சுட்டுக் கொல்லப் போவான். அப்பாஸ் அவனைத் தடுத்து நிறுத்துவான். என் ஒருவனுடைய உயிரைப் பற்றி கவலைபடாதே… எத்தனையோ அப்பாவிகளின் உயிர் காக்கப்படவேண்டுமென்றால், என்னைக் கொன்றுதான் ஆகவேண்டும். உன் இடத்தில் நான் இருந்திருந்தால் அதைத்தான் செய்திருப்பேன். ஆனால், வலி தெரியாதவகையில் என்னைக் கொன்றுவிடு. அதன் பிறகு என் உடம்பை எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் சிதைத்துக் கொள். சித்ரவதை செய்து பார்த்தேன். உண்மையைச் சொல்லவில்லை கொன்றுவிட்டேன் என்று சொல்லிவிடு என்பான்.

அவன் எவ்வளவு சொல்லியும் ஆதி முடியாது என்று மறுத்துவிடுவான். எவ்வளவு கேட்டுப் பார்த்தும் அவன் உண்மையைச் சொல்லவில்லை. வேண்டுமென்றேகூடப் பொய்யாக நம் ஆட்கள் யாருடைய பெயரையாவது அவன் சொல்லிவிடக்கூடும். எனவே, இப்படியே விட்டுவிடுவோமென்று பத்ரியிடம் ஆதி சொல்வான். அவரோ கேட்கமாட்டார். இல்லை நீ கடுமையான சித்ரவதை வழிமுறைகளைப் பின்பற்றினால் நிச்சயம் உண்மையைச் சொல்லிவிடுவான். நம்மிடம் அதற்கு ஒரு அறை இருக்கிறது. நீ அவனிடம் விசாரணையை ஆரம்பி என்று உத்தரவிடுவான். அந்த அறையில் வீடியோ கேமரா வேறு பொருத்தப்பட்டிருக்கும். தேசத்தின் நலனைக் கருத்தில் கொண்டு, ஆப்பரேஷன் தனுஷ் வெற்றி பெற வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் ஆருயிர் நண்பனை சித்ரவதை செய்ய ஆரம்பிப்பான்.

சிவாஜி கணேசனின் நடிப்புத் திறமைகளில் முக்கியமானதாகச் சொல்லப்படுவது, அழுகையை சிரிப்பாகவும் சிரிப்பை அழுகையாகவும் மாற்றும் திறமை. எந்தவொரு நடிகருக்குமே சவாலான காட்சி அது. பார்வையாளர்களை எளிதில் கவர்ந்திழுக்கக்கூடிய காட்சி அது. இந்தக் காட்சி அந்தவகையில் மிகவும் சவாலான காட்சி. டேபிளின் மேலே உங்கள் ஆருயிர் நண்பன் கிடத்தப்பட்டிருக்கிறான். அவனை நீங்கள் அணு அணுவாகச் சித்ரவதை செய்தாக வேண்டும். அவனுடைய கைகளை முறிக்கும்போது அது உங்களுக்கு உதவி செய்த நிமிடங்கள் நினைவுக்கு வரும். அவனுடைய பற்களை உடைக்கும்போது அவனுடைய வெள்ளந்தியான சிரிப்பு நினைவுக்கு வரும். அவனுடைய தோளில் அடிக்கும்போது உங்களை ஒரு இக்கட்டான நேரத்தில் தோளில் போட்டுக் கொண்டு சுமந்து கொண்டு சென்றது நினைவுக்கு வரும்.

ஒன்றாக வேலைக்கான பயிற்சியில் ஈடுபட்டது… பெண்கள் பின்னால் சுற்றியது… ஒருவருடைய காதலுக்கு இன்னொருவர் உதவியது… திருமணத்துக்குப் பிறகு இரு குடும்பத்தினரும் ஒன்றாக வாழ்வது என ஒவ்வொரு நினைவுகளும் மனதில் அலை அலையாக வந்து மோதும். ஆனால், அந்த ஆருயிர் நண்பனைத்தான் சித்ரவதை செய்தாகவேண்டும்.

ஒவ்வொரு தடவையும் ஏதாவது ஒரு ஆயுதத்தால் அப்பாஸின் உடம்பைச் சிதைக்கும்போதும் அவன் தேசத்தைப் புகழ்ந்து பேசுவான். தீவிரவாதிகளை வசைமாரி பொழிவான். உண்மையை மட்டும் செல்லவே மாட்டேனென்று கர்ஜிப்பான். ஆதி அழுகையை அடக்கிக் கொண்டு ஒவ்வொரு கேள்வியாகக் கேட்பான். ஆயுதங்களை அவ்வப்போது கீழே போட்டுவிட்டு, கேமராவின் பார்வையில் இருந்து நழுவி கீழே குனிந்து அழுதுகொள்வான். எழுந்து நின்று வெறிச்சிரிப்புடன் சித்ரவதையைத் தொடருவான். கடைசியில் வலி தாங்காமல் அப்பாஸ் உயிரைவிட்டுவிடுவான். ஆதி ஸ்தம்பித்து நின்றுவிடுவான். கண்ணில் இருந்து ஒரு சொட்டு கண்ணீர் வெளி வந்துவிடும். சட்டென்று அதை மறைத்துக்கொண்டு கேமராவைப் பார்த்து, செத்துட்டான் துரோகி என்று சொல்வான். சொல்லிவிட்டு தனியறைக்குச் சென்று கதவையும் ஜன்னலையும் சாத்திக்கொண்டு பீறிட்டு அழுவான். அதுவரை மது அருந்தாதவன் பாட்டில் பாட்டிலாக விழுங்குவான்.

தீவிரவாதிகள் குழுவுக்கு ஆதி மீதும் லேசான சந்தேகம் வந்திருக்கும். அதனால்தான் அப்பாஸைச் சித்ரவதை செய்யும் பொறுப்பை ஆதியிடம் கொடுத்திருப்பார்கள். ஆனால், அவன் அப்பாஸைக் கொன்றுவிட்டதால் அந்த இன்னொரு ஒற்றனாக அவன் இருக்க வாய்ப்பில்லை என்று நம்பிவிடுவார்கள். ஆதி அந்த இயக்கத்தில் இரண்டாவது இடத்துக்கு உயர்ந்துவிடுவான். கிட்டத்தட்ட தீவிரவாத வலைப்பின்னலின் பெரும்பாலான தொடர்புகள் அவனுக்குத் தெரியவரும்.

இதனிடையில் ஒருநாள் தீவிரவாதிகளின் தலைவனைப் பார்க்க சின்ன சுவாமிஜி வந்திருப்பதாக ஆதிக்குத் தகவல் கிடைக்கும். காவல் துறையில் இருக்கும் அந்த துரோகியைப் பார்க்க ஆதி எவ்வளவோ முயற்சி செய்வான். ஆனால், அது முடியாமல் போய்விடும். தீவிரவாதிகளின் தலைவரும் சின்ன சுவாமிஜியும் மட்டும் தனியாக ஒரு அறையில் பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள். ஆதி சட்டென்று தனக்கு நெஞ்சுவலி வந்ததுபோல் நடிப்பான். எல்லாரும் பரபரவென உதவிக்கு ஓடிவருவார்கள். தீவிரவாதிகளின் தலைவரும் என்ன சத்தம் என்று கேட்டபடியே வெளியே வருவார். சின்ன சுவாமிஜி மட்டும் அந்த அறைக்குள்ளேயே இருந்துவிடுவார். ஆனால், அறையின் கதவு மட்டும் வீசும் காற்றில் திறந்து திறந்து மூடும். ஆதி மெள்ள சுதாரித்துக்கொண்டு அந்த அறைக்குள் இருப்பவரைப் பார்க்க முயற்சி செய்வான்.  முடியாமல் போய்விடும்.

ஓரளவுக்கு ஆதிக்கு சரியானதும் தீவிரவாதிகளின் தலைவர் தன் அறைக்குள் போவார். அவர் நுழைந்ததும் சின்ன சுவாமிஜி கதவுக்கு அருகில் வந்து அதைச் சாத்துவார். அப்போது ஆதிக்கு அவருடைய முகம் தெரிந்துவிடும். அவர் வேறு யாருமில்லை… ஆதியின் மேலதிகாரியான டி.ஐ.ஜி.தான். ஆதி அதிர்ச்சியில் உறைவான். தான் இத்தனை காலமும் நம்பிய அந்த பெரிய அதிகாரியா காவல்துறையின் கறுப்பு ஆடு. இத்தனை காலமும் அவருக்கா விசுவாசமாக இருந்தோம் என்று துடிப்பான்.

உண்மை என்னவென்றால், அந்த டி.ஐ.ஜி. தீவிரவாதிகளின் கையாள்தான். ஆப்பரேஷன் தனுஷ் என்ற ஒன்று உண்மையில் கிடையவே கிடையாது. அது அந்தத் துரோகியும் தீவிரவாதத் தலைவனும் சேர்ந்து தீட்டிய திட்டம்தான். ஆயிரம் பேரைக் காப்பாற்ற நூறு பேரைக் கொல்வதில் தவறில்லை என்று அவர் சொன்னது உண்மையில் நூறு பேரைக் கொல்லவைப்பதற்கான தந்திரம்தான். ஆதியையும் அப்பாஸையும் தீவிரவாதிகளின் கையாள் ஆக்குவதற்காகத்தான் அப்படியான நாடகமே ஆடியிருக்கிறார். இது தெரியவந்ததும் ஆதிக்குக் கோபம் தலைக்கேறும். எதைப் பொறுத்துக்கொண்டாலும் அப்பாஸைத் தன் கைகளாலேயே கொல்ல வைத்ததை அவனால் தாங்கிக்கொள்ள முடியாமல் போய்விடும். எதிரிகளின் கோட்டைக்குள் இருக்கிறோம் என்பதைக்கூட யோசிக்காமல், அந்த அறைக்கதவை உடைத்துக்கொண்டு உள்ளே பாய்வான். சின்ன சுவாமிஜியை சரமாரியாக அடிக்க ஆரம்பிப்பான். தீவிரவாதிகள் அவனை மடக்கிப் பிடித்து கட்டிப்போடுவார்கள்.

சின்ன சுவாமிஜி எகத்தாளமாகச் சிரிப்பார். அவரது ஒவ்வொரு சிரிப்பும் ஆதியை பைத்தியம் பிடிக்கவைக்கும். தான் இத்தனை காலம் செய்த வன்முறைச் செயல்கள் எல்லாமே நல்ல நோக்கம் கொண்டவை அல்ல என்பது தெரிந்ததும் உடைந்துபோய்விடுவான். தன் ஆருயிர் நண்பன் கண் முன்னால் இறந்தது அவன் கண் முன் வந்து வந்து போகும்.

சின்ன சுவாமிஜி விடைபெறுவார். தீவிரவாதிகளின் தலைவன் உங்க சிஷ்யனை என்ன செய்ய என்று கேட்பான். வாளெடுத்தவனுக்கு வாளால் மரணம். துப்பாக்கி எடுத்தவனுக்கு துப்பாக்கியால மரணம். ஆருயிர் நண்பனை சித்திரவதை செஞ்சு கொன்னவனுக்கு சித்திரவதையால மரணம் என்று சொல்லிச் சிரித்தபடியே விடைபெறுவார்.

தீவிரவாதிகள் ஆதியை படு மோசமாகத் தாக்குவார்கள். இவனை இப்படிக் கொன்றுவிட்டால் பத்தாது. சிகிச்சை கொடுத்து மறுபடியும் தேற வைத்து அடிப்போம் என்று தீவிரவாதிகள் தலைவன் சொல்வான். அதன்படியே ஆதியை சிகிச்சைக்காக மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்வார்கள். ஒரு சில நாட்களில் உடம்பு ஓரளவுக்குத் தேறிவரும். அங்கிருந்து அவன் தப்பித்து ஒரு காவல் துறை அதிகாரியிடம் அடைக்கலம் அடைவான். ஆனால், தீவிரவாதிகள் கூட்டத்தில் ஆதி பயிற்சி பெற்ற போட்டோக்களை தீவிரவாதிகளின் தலைவனிடமிருந்து சின்ன சுவாமிஜி வாங்கி ஆதியை தீவிரவாதி என்று பத்திரிகைகளில் செய்தி வரவைத்துவிடுவார். ஆதிக்கு அடைக்கலம் கொடுத்த காவல்துறை அதிகாரி அதை நம்பிவிடுவார். ஆதி எவ்வளவுதான் கெஞ்சியும் நம்பாமல் அவனைச் சிறையில் அடைத்துவிடுவார்கள்.

சிறையில் அவனைப் பார்க்க சின்ன சுவாமிஜி வருவார். தேச பக்தி, காக்கிச் சட்டையின் பெருமை, தனி மனித நேர்மை என அவர் ஆதிக்கு ஆலோசனைகள் வழங்குவார். ஆதி உள்ளுக்குள் குமுறும் எரிமலையை அடக்கியபடி மவுனமாகக் கேட்டுக் கொண்டிருப்பான்.

ஆதிக்குத் தூக்குதண்டனை விதிக்கப்படும். சின்ன சுவாமிஜியின் முன்னிலையில் தண்டனை நிறைவேற்றப்படும். சின்ன சுவாமிஜி வேடிக்கையாக, ஆதி உன்னோட கடைசி ஆசை என்னன்னு சொல்லு என்று கேட்பார். பின்பக்கமாகக் கைகள் கட்டப்பட்ட ஆதி, உங்களுடன் சில நிமிடங்கள் தனியாகப் பேச வேண்டும் என்று சொல்வான். சரி என்று காவலர்களை வெளியே அனுப்பிவிட்டு பேச முன்வருவார். எல்லாரும் வெளியே போனதும் கதவை சாத்தி உள்பக்கம் தாழிட்டுவிட்டு திரும்பிப் பார்க்கும் சின்ன சுவாமிஜி அதிர்ச்சியில் உறைந்துவிடுவார். ஆதியின் கை கட்டுகள் அவிழ்க்கப்பட்டிருக்கும். அந்த அதிர்ச்சியில் இருந்து அவர் மீள்வதற்குள் ஆதி அவரைப் பாய்ந்து அடித்து கைகளைக் கட்டிவிடுவான்.

உண்மையில் அந்த சிறையில் வார்டனாக இருப்பவருக்கு ஆதி மீது நல்லெண்ணம் உண்டு. அவருடைய மகளின் படிப்புக்கு ஆதிதான் உதவிகள் செய்திருப்பான். நடந்த உண்மைகளையெல்லாம் ஆதி முந்தின நாள் இரவில் அவரிடம் சொல்லியிருப்பான். டி.ஐ.ஜி. மீதான குற்றச்சாட்டை சட்டப்படி நிரூபிப்பது கடினம். நாளை என்னைத் தூக்கிலிடுவதற்கு முன் ஒரு பத்து நிமிடம் அவருடன் தனியாக என்னை இருக்க ஏற்பாடு செய்யுங்கள் என்று கேட்டிருப்பார். அதன்படித்தான் ஆதியின் கையைக் கட்டியபோது தளர்வாக அந்த வார்டன்  கட்டியிருப்பார்.

கைகள் கட்டப்பட்ட டி.ஐ.ஜி.யை தூக்குமேடையில் ஏற்றிவிட்டு ஆதி தன் பழி வாங்கலை ஆரம்பிப்பான். எத்தனை பேரை நீ சித்ரவதை செஞ்சிருப்ப. வாளெடுத்தவனுக்கு வாளால் மரணம். சித்ரவதை செய்தவனுக்கு சித்ரவதையால் மரணம் என்று சொல்லி சின்ன சுவாமிஜியை அணு அணுவாகச் சித்திரவதை செய்வான். நீ செய்த எதை வேண்டுமானாலும் பொறுத்துக்கொள்வேன். ஆனால், தேசத் துரோகி நீ, தேச பக்தி பற்றி எனக்கு அறிவுரை செய்ததை மட்டும் என்னால் தாங்க முடியவில்லை. உன்னை மாதிரியான துரோகிகளினால்தான் ஒரு தேசமே சீரழிகிறது. நீ இந்த உலகத்தில் இனி ஒரு நொடி கூட இருக்ககூடாது. நீ துடி துடித்துச் சாவதை நான் என் கண்ணால் பார்க்க வேண்டும் என்று சொல்லி முகத்தில் கறுப்புத் துணி மாட்டாமல் தூக்கில் தொங்கவிட்டு லிவரை இழுப்பான். சின்ன சுவாமிஜி கண்கள் பிதுங்க, நாக்கு வெளியே தள்ள துடி துடித்து இறப்பார்.

படத்தின் ஐம்பதாவது நாள் விழாவில் வெளியிடப்படும் போஸ்டரே அதுதான். கமல் கைதி உடையில் லிவரைப் பிடித்து இழுத்தபடி நின்றுகொண்டிருப்பார். காவல் துறை உயர் அதிகாரி சீருடையுடன் தூக்குக் கயிற்றில் நாக்கு வெளியே தள்ள இறந்துகிடப்பார்.

உண்மையில் இந்த வெர்ஷனானது வணிக ஃபார்முலாவுக்கு உட்பட்ட ஒன்றுதான். இதை பி செண்டர்களில் மட்டும் வெளியிடுவேன். ஏ செண்டர்களுக்கு என்று வேறொரு வெர்ஷன் திரைக்கதை எழுதுவேன். அதில், சின்ன சுவாமிஜிதான் காவல் துறையில் இருக்கும் கறுப்பு ஆடு என்ற விஷயமும் ஆப்பரேஷன் தனுஷ் என்பது அவருடைய சதித்திட்டம்தான் என்பது தெரிந்ததும் ஆதிக்கு புத்தி பேதலித்துவிடும். தீவிரவாதிகளும் அவனை ஒரு பாலத்தின் அடியில் விட்டுவிட்டுப் போய்விடுவார்கள். குடியரசு தினத்தன்று சின்ன சுவாமிஜிக்கு 25 வருடம் காவல் துறையில் நேர்மையாகப் பணியாற்றியதற்கு பாராட்டுப் பத்திரமும் பதக்கமும் வழங்கிக் கவுரவிப்பார்கள். மாநகரின் தெருக்களில் ஆதி பைத்தியமாக அலைந்துகொண்டிருப்பான் என்பதாக என் படம் முடியும்.

இது B.R. மகாதேவனின் 25வது பட விமரிசனம்.

0

B.R. மகாதேவன்

குருதிப் புனல் – 1

ஆப்ரேஷன் தனுஷ் என்ற காவல்துறையின் அதி ரகசிய செயல் திட்டத்தை மையமாகக் கொண்ட கதை. இந்த ஆப்ரேஷனின் நோக்கம் தீவிரவாத இயக்கம் ஒன்றினுள் சிவா, ஆனந்தன் என்ற இரண்டு காவல் துறை ஒற்றர்களை அனுப்பி, தீவிரவாதிகளின் ஒட்டு மொத்த வலைப்பின்னலைக் கண்டுபிடித்துச் செயலிழக்க வைப்பதுதான். உண்மையில் அந்த ஒற்றர்கள்தான் கதையின் மையமாக இருந்திருக்கவேண்டும்.

தீவிரவாத இயக்கத்துக்குள் அந்த ஒற்றர்கள் எப்படி ஊடுருவுகிறார்கள், தங்கள் விசுவாசத்தை நிரூபிக்க என்னென்ன செய்கிறார்கள், எப்படி தீவிரவாத இயக்கத்தைச் சுற்றி வளைக்க உதவுகிறார்கள் என விறுவிறுப்பான திரைக்கதைக்கு அதில்தான் அதிக வாய்ப்பு உண்டு. படத்தில் இது தொடர்பான நான்கு வரி வசனம் இடம்பெறவும் செய்கிறது. ஆனால், படத்தை அப்படி எடுப்பதென்றால் தீவிரவாத இயக்கம் பற்றி அதிகம் வெளியில் தெரியாத பல்வேறு நுட்பமான தகவல்களைச் சேகரிக்க வேண்டியிருக்கும். அதற்கான முனைப்பு இல்லாததால் அந்த ஒற்றர்களை வழிநடத்தும் காவல்துறை உயர் அதிகாரிகளான ஆதியையும் (கமல்ஜி) அப்பாஸையும் (அர்ஜுன்ஜி) மையமாகக்கொண்டு கதை உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது.

படத்தில் இடம்பெறும் தீவிரவாத இயக்கம் எது என்ற தெளிவான அடையாளப்படுத்தல் இல்லை. தீவிரவாத இயக்கம் பற்றி நாலைந்து பத்திரிகைச் செய்திகளைப் படித்தால் தெரிந்துகொள்ள முடிந்த தகவல்கள்கூட படத்தில் இடம்பெறவில்லை. ஏதாவது ஒன்றை மட்டும் குறிப்பிட்டுக் காட்டாமல் பல்வேறு வாசிப்புகளுக்கு வழி வகுக்கும் வகையில் ஒன்றை உருவாக்குவது படைப்பில் அனுமதிக்கப்பட்ட விஷயம்தான். ஆனால், அது இந்தப் படத்தில் அதற்கான வலுவோடு இடம்பெறவில்லை. மொட்டையாக புரட்சிகர இயக்கம் என்று காட்டப்பட்டிருக்கிறது. தீவிரவாத இயக்கத்தின் தலைவனுக்கு பத்ரி நாராயணன் என்ற பெயர், அவனுக்கு பாகிஸ்தானில் இருந்து உதவிகள் கிடைக்கிறதா என்ற அசட்டுத்தனமான கேள்வி, தீவிரவாதிகள் வசம் சயனைட் குப்பிகள்…  இப்படியாக இந்து அடிப்படைவாதம், அயல்நாட்டுச் சதி, ஈழப் போராட்டம் ஆகியவை போதிய இட ஒதுக்கீடுகளுடன் படத்தில் இடம்பெற்று விஷயத்தைக் குழப்பவே செய்கின்றன.

ஹே ராம் போன்ற படங்களில் இந்து அடிப்படைவாத இயக்கத்தைச் சித்திரிக்கும்போது ஹிட்லரின் படத்தைப் பின்னணியில் காட்டுவதுவரை அதி நுட்பமாக (?!) செயல்படும் கமல், புரட்சிகர இயக்கம் என்றதும் பன்முக வாசிப்புக்கு இடம்கொடுக்க முனைந்துவிடுகிறார். அரசியல் கதாபாத்திரங்களைக் காட்டும்போது மொட்டையாக தலைவர் வாழ்க… தலைவர் வாழ்க என்று துணை நடிகர்களை விட்டு கோஷம் போடவைப்பார்களே அதுபோல் பொத்தாம்பொதுவாக புரட்சிகர இயக்கம் என்று சொல்லி முடித்துவிடுகிறார்.

இந்தப் புரட்சி என்ற வார்த்தையை வைத்து அந்த இயக்கத்தை நக்சலைட் அல்லது மாவோயிஸ இயக்கமாக நாம் யூகித்துக்கொண்டால், அந்த இயக்கத்துக்கு தமிழகக் காவல்துறையினர் விழுந்து விழுந்து சேவகம் செய்வதாகப் படத்தில் காட்டப்பட்டிருப்பது மிகப் பெரிய அபத்தமாகவே தோன்றும். எனவே, புரட்சிகர இயக்கத்தை நாமும் ஏதோவொரு பொரட்சிகரமான இயக்கமாகவே கற்பிதம் செய்துகொண்டு படத்தைப் பார்ப்போம். அதுதான் நமக்கு நல்லது.

சரி… காவல்துறையின் கோணத்தில்தான் படம் நகர்கிறது. அந்தக் காவல்துறை கதாபாத்திரங்களாவது உருப்படியாக வார்க்கப்பட்டிருக்கிறதா என்றால் அதுவும் இல்லை.

படத்தில் டி.ஐ.ஜி.யாக வரும் சீனிவாசன் தீவிரவாதிகளால் எட்டு வருடங்களாக பிளாக் மெயில் செய்யப்பட்டு காவல்துறையின் திட்டங்களை உடனுக்குடன் அவர்களுக்குத் தெரிவிக்கும் துரோகத்தைச் செய்துவருகிறாராம். டி.ஐ.ஜி. போன்ற உயர் பதவியில் இருக்கும் ஒருவரை அப்படி பிளாக்மெயில் செய்துவிட முடியுமா? அதுவும், உன் குடும்பத்தைக் கொன்றுவிடுவேன் என்று வெறுமனே மிரட்டியே எட்டு வருடங்கள் பணியவைத்துவிட்டார்களாம்.

அவரைப் போன்ற உயர் அதிகாரியை யாராவது மிரட்டினால் என்ன செய்வார்? தேடுதல் வேட்டையைத் தீவிரப்படுத்துவார். ஒருவேளை அவர் கொஞ்சம் தயிர் சாதப் பிரியர் என்றால் முதலில் தன் குடும்பத்தினருக்குப் பாதுகாப்பை அதிகப்படுத்துவார். அவர்களைத் தனியாக எங்கும் போகவேண்டாம் என்று எச்சரிக்கை செய்வார். தீவிரவாதிகள் அதையும் மீறி தாக்குவார்கள் என்று தெரிந்தால், வேறு ஊருக்கு மாற்றல் வாங்கிச் செல்வார். அல்லது பணியை ராஜினாமா செய்துவிட்டு வேறு ஆபத்தில்லாத வேலைக்குப் போவார். எந்த ஒரு முட்டாளாவது, தீவிரவாதிகளின் இந்த வெத்து மிரட்டலுக்குப் பயந்து எட்டு வருடம் அவர்களுடைய கையாளாகச் செயல்படுவாரா?

அதிலும் பிளாக் மெயில் என்பது ஒருவரை அல்லது ஒரு சிலரைக் கடத்திச் சென்று அதிகபட்சம் ஓரிரு கோரிக்கையை முன்வைத்து செய்யப்படும் அதிரடி பேரம். அதில் அவர்கள் கேட்பதை நாம் செய்துவிட்டால் பிணைக்கைதியை நாம் மீட்டுக்கொண்டுவிடலாம். அதோடு அந்த பேரம் முடிந்துவிடும். உன் குடும்பத்தினரைக் கொன்றுவிடுவேன்… என்று எட்டு வருடங்களாகப் பூச்சாண்டி காட்டியே ஒருவரை பிளாக் மெயில் செய்யவெல்லாம் முடியாது.

ஒருவேளை அந்த உயர் அதிகாரி பணத்துக்கு ஆசைப்பட்டு அந்த துரோகத்தைச் செய்திருக்கலாம்… நாயகன் கேட்கும்போது குடும்பத்தினரைக் கொன்றுவிடுவதாக தீவிரவாதிகள் மிரட்டியதால் அப்படிச் செய்தேன் என்று நல்லவன்போல் வேஷம் போட்டிருக்கலாம். அது உண்மையென்றால், அதற்கான குறிப்புகள் படத்தில் எங்காவது இடம்பெற்றிருக்க வேண்டும். இந்தப் படத்திலோ அந்த உயர் அதிகாரியின் துரோகச் செயல்கள் வெளியே தெரியவந்ததும் பதற்றத்தில் சிகரெட் பற்றவைக்கிறார். என்னைப் பற்றி நிறைய விஷயங்கள் உனக்குத் தெரியாது என்கிறார். குற்ற உணர்ச்சி மேலிட அறைக்குள் நுழைந்து கதவைச் சாத்திக்கொள்கிறார். தன்னைத்தானே நெற்றிப் பொட்டில் சுட்டுக்கொண்டு கவரி மான் போல் உயிரை விட்டுவிடுகிறார். பணத்துக்காக துரோகம் செய்தவர் என்றால், அதே பணத்தை வைத்து அவருக்கு அதில் இருந்து வெளியேவரவும் தெரிந்திருக்கும். அதைத்தான் முயன்றிருப்பார்.

இது இப்படியென்றால், ஹமாம் சோப்புக்கு அடுத்தபடியாக நேர்மைக்கு இலக்கணமாகத் திகழும் கதாநாயகன் ஆதியும் அந்த டி.ஐ.ஜி.யைப் போலவே தீவிரவாதிகளிடம் சிக்கிக் கொள்கிறாராம். உன் வீட்டில் எங்களுடைய ஆட்கள் இரண்டுபேர் விருந்தாளிகள் போல் தங்கிக் கொள்வார்கள். அதற்கு அனுமதி கொடு என்று தீவிரவாதி இரவில் மிரட்டுகிறான். நாயகனும் நல்ல புள்ளையாகக் காலையில் எழுந்து அலுவலகத்துக்குப் போகும்போது தன் மனைவியிடம் கெஸ்ட் ஹவுஸை விருந்தினருக்குச் சரிசெய்து வைக்கும்படிச் சொல்லிவிட்டுப் போகிறான். இரவோடு இரவாக தன் குடும்பத்தை எங்காவது பாதுகாப்பான இடத்துக்குக்கொண்டு செல்ல வேண்டியதுதானே. அல்லது, விருந்தாளியாக வருபவர்களைப் பிடித்து சிறையில் வைத்து முட்டிக்கு முட்டி தட்டினால், தீவிரவாதிகள் பற்றி மேலும் தகவல்கள் கிடைத்துவிடப்போகிறது.

இத்தனைக்கும் தீவிரவாத இயக்கத்தின் தலைவன் ஏற்கெனவே சிறையில்தான் இருந்திருக்கிறான். தன் குடும்பத்துக்கு இரண்டாம் நிலை தீவிரவாதிகளிடம் இருந்து ஏதாவது தீங்கு நேர்ந்தால் தலைவனைச் சுட்டுப் பொசுக்கிவிடுவோம் என்று பதிலுக்கு அருமையாக மிரட்ட முடியும். இவ்வளவு ஏன்… ஒரு தீவிரவாத இயக்கத்தின் தலைவன் உங்கள் வசம் சிக்கியிருக்கிறான். அது ஒன்றே போதுமே அந்த இயக்கத்தை வலுவிழக்கச் செய்ய. அவனிடம் இருந்துதான் காவல்துறையில் இருந்த கறுப்பு ஆடு சீனிவாசன் பற்றிய தகவலைச் சித்திரவதை நிபுணர் என்று படத்தில் அடிக்கடி நினைவுபடுத்தப்படும் நாயகன் கறந்திருக்கிறான். அந்த வலைப்பின்னலின் ஒட்டுமொத்த தகவல்களையும் அந்த இயக்கத்தின் தலைவரிடமிருந்து மெள்ள மெள்ளக் கறந்துவிடமுடியாதா என்ன?

இதோடு, காவல் துறையினர் அனுப்பிய ஒற்றர் சிவா வேறு அந்தப் பொரட்சிகர இயக்கத்தில் மிக உயர்ந்த இடத்துக்கு வந்துவிட்டிருக்கிறார். அவர் தரும் தகவல்களை வைத்து ஒட்டுமொத்த கும்பலையே வளைத்துப் பிடித்துவிடமுடியுமே. வேட்டை மிருகத்தைச் சுற்றி வளைத்ததோடு நில்லாமல் அதன் நெற்றிப் பொட்டில் துப்பாக்கியை வேறு வைத்து அழுத்தியாகிவிட்டது. வன் மிருகத்தைச் செயல் இழக்க வைக்க இதற்கு மேல் வேறு என்ன தேவை? இவ்வளவுக்குப் பிறகு ஒரு துணை கமிஷனர், இரண்டம் நிலை தீவிரவாதியின் மிரட்டலுக்குப் பயந்து கைக்குக் கிடைத்த தீவிரவாதத் தலைவனை விடுதலை செய்து, பிறகு திடீரென்று வீரம் பொங்கி எழுந்து அவனுடைய கோட்டைக்குள் தனியாகப் போய்மாட்டிக்கொண்டு உயிரைத் தியாகமெல்லாம் செய்ய வேண்டிய அவசியம் என்ன?

இதில் இன்னொரு கொடுமை என்னவென்றால், தீவிரவாதிகளின் கோட்டைக்குள் இருக்கும்போது அதன் தலைவனை ஸ்க்ரூ டிரைவரால் நாயகன் குத்தி கொன்றுவிடுவார். ஆப்ரேஷன் தனுஷ் கிட்டத்தட்ட வென்றுவிட்டநிலைதான். இதற்குப் பிறகு நாயகன் எதற்காக வீணாக தன் உயிரைத் தியாகம் செய்கிறான் என்பது புரியவே இல்லை. சதுரங்க ஆட்டத்தில் எதிர் தரப்பின் ராஜாவைக் கொன்றுவிட்டால் ஆட்டம் அதோடு முடிந்துவிடும். அதைவிட்டுவிட்டு தன்னுடைய சிப்பாயை வைத்து ஒரு ராஜா தன்னையே கொல்லச் சொல்வது எல்லாம் ரொம்பவும் டமாஷானவை. பின்லாடனைக் கொன்ற பிறகு ஒபாமா தன்னையும் கொன்றுவிடும்படிக் கேட்டுக்கொள்வதைப் போன்றது இது. பிற தீவிரவாத இயக்கங்கள் பற்றிய தகவல் தெரிய வேண்டுமானால் அதற்கு வேறொரு ஆப்ரேஷனால்தான் முடியும்.

இதில் இன்னொரு வேடிக்கை என்னவென்றால், ஆப்ரேஷன் தனுஷ் என்ற ரகசியத் திட்டம் பற்றி டி.ஐ.ஜி.க்கு எதுவுமே தெரியாதாம். அவருக்குக் கீழே பணி புரியும் டெபுடி கமிஷனர்களுக்கு மட்டுமே தெரியுமாம். இது நடைமுறையில் சாத்தியமே இல்லை. எந்தவொரு மேலதிகாரிக்கும் தெரியாமல் அவருடைய கீழதிகாரிகளுக்குப் பெரிய அசைன்மெண்ட்களைத் தரமாட்டார்கள். அந்த டி.ஐ.ஜி. சீனிவாசன் கொஞ்சம் சந்தேகத்துக்கு இடமான மனிதர். எனவே, அவருடைய மேலதிகாரிகள் அவரிடம் விஷயத்தைத் தெரிவிக்கவில்லை என்று சொல்ல முடியாது. ஏனென்றால் அனைத்து முக்கியமான மீட்டிங்களிலும் அவரும் இடம்பெறுவதாகவே காட்டப்படுகிறது. ஆக, காவல் துறையின் அதிகார தரவரிசை எப்படிப்பட்டது… திட்டங்கள் எப்படி  செயல்படுத்தப்படுகின்றன என்பதுபற்றிய புரிதல் இல்லாத ஒருவரால்தான் இப்படி கதையை யோசிக்க முடியும்.

அதோடு இந்த டெபுடி கமிஷனர்களுக்கு என்ன சீருடை என்பதே தெரியவில்லை. பாடல் காட்சியில் காஸ்ட்யூம் மாற்றுவதுபோல் ஒரு நேரம் காக்கிச் சட்டையும் குச்சியுமாக வருகிறார்கள். இன்னொரு நேரம் பூனைப்படை வீரர்கள் போல் கறு நீல ஆடையில் வருகிறார்கள். பிறிதொரு நேரம் டிராஃபிக் போலீஸ் போல் வெள்ளை சட்டை அணிந்து வருகிறார்கள். இதில் இன்னொரு வேடிக்கை என்னவென்றால், பொரட்சிகர இயக்கத்தின் கமாண்டரும் காவல்துறை அதிகாரிகள் போலவே கறு நீல சஃபாரி உடையில் வருகிறார். மொத்தமா வாங்கினால் தள்ளுபடி என்று அறிவித்திருப்பார்கள் போலிருக்கிறது. காஸ்ட்யூம் டிசைனர் பட்ஜெட்டை மிச்சம் பிடிக்க எல்லாருக்கும் ஒரே சீருடையாகத் தைத்துவிட்டார்.

இப்படியாக படத்தின் ஆதார அம்சங்களிலேயே இத்தனை குளறுபடிகள்.

இரண்டாம் நிலை விவரணைகளில் இருக்கும் பிரச்னைகளை அடுத்தாகப் பார்ப்போம். பொதுவாக, இவ்வகைப் பிழைகள் ஓரளவுக்கு மன்னிக்கத் தகுந்தவையே. குறிப்பாக, தமிழ் படங்களைப் பொறுத்தவரையில். ஆனால், பெரிய பிழைகளைச் செய்வதற்கு பல்வேறு சமரசங்களை சாக்குப் போக்காகச் சொல்லும் தமிழ் படைப்பாளிகள் இந்தச் சிறிய விஷயங்களில் செய்யும் தவறுகளுக்குத் தங்கள் திறமையின்மையைத் தவிர வேறு எதையும் காரணமாகச் சொல்ல முடியாது. ஒருவர் திறமை குறைந்தவராக இருப்பதில் தவறே இல்லை. ஆனால், அதையே தனது சாதனையாக முன்வைக்கும்போதுதான் பிரச்னையே ஆரம்பிக்கிறது.

அதோடு கமல்ஹாசன் அதி நுட்பமான விஷயங்களையெல்லாம் அதைவிட நுட்பமாகச் செய்யக்கூடியவர் என்ற பெயர் வேறு இருக்கிறது. அவருடைய அருமை பெருமை பற்றி அவருடன் இருப்பவர்கள் அல்லது அவருடைய கடைக்கண் பார்வைக்காக க்யூ வரிசையில் காத்திருப்பவர்கள் எல்லாரும் ரொம்பவே பேசுவதுண்டு.

உதாரணத்துக்கு, ஏதேனும் ஒரு காட்சியில் கமல் வலது கையில் சிறிய காயத்துக்காக பேண்டேஜ் ஒன்றைக் கட்டியிருப்பாராம். அதனுடைய தொடர்ச்சியான காட்சி சில நாட்கள் அல்லது வாரங்கள் கழித்து என்றாவது எடுக்கப்படும். அப்போது வேண்டுமென்றே இடது கையில் அந்த பேண்டேஜைக் கட்டிக் கொள்வாராம். படப்பிடிப்புத் தளத்தில் எல்லா முன்னேற்பாடுகளும் முடிந்து காட்சியை படமாக்க ஆரம்பிப்பார்கள். கேமரா மேன் லைட்டிங் பற்றி தன் திருப்தியை தெரிவிப்பார். இயக்குநர் வ்யூ ஃபைண்டரில் (மானிட்டரில்) ஃப்ரேமைப் பார்த்துவிட்டு, ஸ்டார்ட் கேமரா ஆக் ஷன் என்று சொல்வார். மயான அமைதி நிலவ கேமரா ஓட ஆரம்பிக்கும். அந்த நேரம் பார்த்து, லைட்ஸ் ஆஃப் என்று கமல் கர்ஜிப்பாராம்.

ஒட்டுமொத்த படப்பிடிப்புக் குழுவும் இடி கேட்ட நாகம் போல் நடுங்கும். கேமரா மேன், டைரக்டர்  எல்லாரும் பதறி அடித்தபடி கமல் சாரை நெருங்குவார்கள். அவரோ போலியான  கோபத்துடன், உதவி இயக்குநர்களைப் பார்த்து, முந்தின காட்சியில நான் எந்தக் கையில பேண்டேஜ் போட்டிருந்தேன் என்று அதிரடியாக ஒரு கேள்வி கேட்பார். உதவி இயக்குநர் அவசர அவசரமாக தன் குறிப்பேட்டைப் புரட்டிப் பார்ப்பார். அதில் வலது கையில் பேண்டேஜ் என்று எழுதப்பட்டிருக்கும். கமல் சார் இடது கையில் ஒட்டப்பட்டிருக்கும் பேண்டேஜைப் பிய்த்தெடுத்து எல்லாரையும் அலட்சியப் பார்வை பார்த்தபடி வலது கையில் ஒட்டிக்கொள்வார். ஒட்டு மொத்த யூனிட்டும் தெய்வமே… எங்கயோ போயிட்டீங்க என்று அவர் காலில், பொது இடம் என்று கூடப் பார்க்காமல் விழும். இப்படி அவர் ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் பார்த்துப் பார்த்துச் செதுக்குவார் என்று  அவரைப் பற்றி பல புராணங்கள் உருவாக்கப்பட்டு அவை உண்மை எனவும் நிலைபெற்றுவிட்டிருக்கின்றன. எனவேதான் கமலின் படத்தில் தென்படும் சிறிய பிழைகளையும் பட்டியலிடுவது மிகவும் அவசியமாகிறது.

இவற்றை மாற்றி அமைப்பதால் படத்தின் தரம் அதிகரிக்குமா என்பது பார்ப்பவர்களைப் பொறுத்ததுதான். ஒரு காட்சியில் ஜோவென மழை பெய்து அதற்கு தொடர்ச்சியான அடுத்த காட்சியில் சுள் என்று வெய்யில் அடித்தால் யாருக்கெல்லாம் நெருடலாகத் தெரியுமோ அவர்களுக்கானவைதான் இந்தக் கட்டுரைகள்.

குருதிப்புனல் படத்தின் தொடக்கத்திலேயே இப்படியான பிழைகள் வரிசைகட்ட ஆரம்பித்துவிடுகின்றன. கதாநாயகன் ஆதி காவல்துறைக்கு ஒரு கடிதம் எழுதி மனைவியிடம் கொடுத்துவிட்டு தீவிரவாதிகளின் கோட்டைக்குப் போகிறான். படமே ஒருவகையில் அந்தக் கடிதத்தின் வாயிலாக விவரிக்கப்படுவதுபோல்தான் காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. கமல் தன்னை  எழுத்துத்திறமை உடையவராகவே இன்றும் நம்பிக் கொண்டிருக்கிறார். செல்லுலாய்ட் காவியங்கள் செதுக்க வேண்டிய மிகப் பெரிய கடமை தனக்கு இருப்பதால் தனக்குள் இருக்கும் எழுத்து ராட்சஸனைக் கொஞ்சம் பின்வரிசைக்கு அனுப்பிவைத்திருக்கிறார். ஆனால், நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் அந்த ராட்சஸன் திமிறி எழுந்து முன்னால் வரத் தவறுவதில்லை. இந்தப் படத்தின் முதல் காட்சியில் இடம்பெறும் கடிதத்தில் அந்த ராட்சஸன் தன் கோர முகத்தை வஞ்சனையில்லாமல் வெளிப்படுத்துகிறான்.

நாட்டில் அரசியலும் வன்முறையும் அக்னி சாட்சியாக ஜோடி சேர்ந்துவிட்டன என்று ஆரம்பிக்கிறது அந்தக் கடிதம். அடுத்த வரியில் என்ன சொல்கிறார் என்றால், ஊழல் தீயில் நேர்மையை ஊற்றி யாகங்கள் செய்யப்படுகின்றன என்கிறார். தீ என்பது உவமை. ஊழல் என்பது அதற்கான உவமேயம். தொக்கி வந்திருக்கும் அடுத்த உவமை நெய். அதற்கு இணையான உவமேயமாக இடம்பெற்றிருப்பது நேர்மை! தீயும் நெய்யும் நண்பர்கள். ஆனால், ஊழலும் நேர்மையும் நண்பர்கள் அல்ல. அந்தவகையில் நேர்மையை நெய்யாக உவமித்தது தவறு. ஊழலுக்கு நண்பனாக இருக்கும் சுயநலம், பிழையான சித்தாந்தம், வெறுப்பு போன்ற எதிர்மறை விஷயங்கள்தான் அங்கு சொல்லப்பட்டிருக்க வேண்டும். அல்லது ஊழல் தீயில் நேர்மையைப் போட்டு எரித்து யாகங்கள் செய்யப்படுகின்றன என்று சொல்லியிருக்க வேண்டும். சரி இதாவது தமிழ் தெரியாததால் வந்த பிழையாகப் பொறுத்துக்கொண்டுவிடலாம்.

நேர்மைக்கு உதாரணமாக யார் யாரெல்லாம் காட்டப்படுகிறார்கள் தெரியுமா..? காந்தியடிகள், தெரேசா… மூச்சைப் பிடித்துக் கொள்ளுங்கள். மூன்றாவதாகக் காட்டப்படுவது ஸ்ரீமதி இந்திரா காந்திஜி. காங்கிரஸ்காரர்களுக்கு மட்டுமல்ல… இந்திராவுக்கே இது ஒரு புதிய செய்தியாகத்தான் இருந்திருக்கும்.

அடுத்ததாக வரும் வசனம் என்ன தெரியுமா? அரசாங்கத்தின் கவனத்தை நியாயத்தின் பக்கம் திருப்ப சில நேர்மையான போராளிகள் துப்பாக்கி ஏந்தினர். அவர்களையும் ஊழல் தீ சுட்டுவிட்டது. அந்தத் தீப்பொறிகளில் ஒன்றுதான் பத்ரி எனும் பத்ரி நாராயணன் (நாஸர்) என்று அறிமுகப்படுத்துகிறார்.

இந்த பத்ரி நாராயணனாகப்பட்டவர் ரகசியமாகச் செயல்படும் ஒரு பொரட்சிகர இயக்கத்தின் தலைவர். படத்தில் அவருடைய சித்தாந்தம் என்ன என்பது அவருக்குமே தெரியாத ஒன்றாகத்தான் இருக்கிறது. அவர் எந்த ஊழல் நடவடிக்கையிலும் ஈடுபட்டதாகப் படத்தில் காட்டப்படவில்லை. சித்தாந்தம் என்ற வஸ்துவுக்காக உயிரையே கொடுக்கத் தயாராக இருப்பதாகத்தான் காட்டவும்படுகிறார். ஆனால் அவரை ஊழல் தீப்பொறிகளில் ஒன்றாக அறிமுகப்படுத்துகிறார் கமல்ஜி. ஆக, கமல் தனக்கு ஊழல் என்றால் என்ன, நேர்மை என்றால் என்ன, பொரட்சி என்றால் என்ன என எதுவுமே தெரியாது என்று படம் ஆரம்பித்தவுடனேயே ஒப்புதல் வாக்குமூலம் தந்துவிடுகிறார். அதையும் மீறி படத்தைப் பார்த்துவிட்டு இந்தக் காட்சி சரியில்லை… அந்த வசனம் சரியில்லை என்று சொன்னால் அதற்கெல்லாம் அவர் எப்படிப் பொறுப்பாக முடியும்?

இந்த வீர வசனங்கள் முடிந்த பிறகு ஒரு காட்சி வருகிறது. அதில் கதாநாயகன் ஆதி காவல்துறை ஜீப்பில் போய்க்கொண்டிருக்கிறார். பின்னால் இன்னொரு காவல் வேனும் வருகிறது. வழியில் கிளைச்சாலை ஒன்றில் இருந்து மூன்றாவதாக ஒரு பள்ளிக்கூட பஸ் வருகிறது. அந்தப் புறவழிச்சாலையில் இவற்றைத்தவிர வேறு எந்த வாகனங்களும் கிடையாது. முன்னால் போகும் காவல்துறை வண்டிகளை முந்தும்படி பள்ளிக் குழந்தைகள் ஓட்டுநரிடம் ஆர்வத்துடன் சொல்கிறார்கள். அவரும் சரசரவென வண்டியை முடுக்கிவிட்டு ஓவர் டேக் செய்கிறார். எந்த திசையில் தெரியுமா? முன்னால் செல்லும் வாகனங்களுக்கு இடப்பக்கமாக!

நெடுஞ்சாலைகளில் இடப்பக்கமாக ஓவர் டேக் செய்வது எப்போதாவது நடக்கும் செயல்தான். ஆனால், யாரும் காவல்துறை வண்டியை அப்படி ஓவர் டேக் செய்யமாட்டார்கள். அதுவும் பள்ளிக்கூட பேருந்தை ஓட்டுபவர் அப்படிச் செய்ய வாய்ப்பு குறைவு. அதோடு சாலையில் வலதுபக்கம் தாராளமாக இடம் இருக்கத்தான் செய்கிறது. இதையெல்லாம் மீறி அந்த ஓட்டுநர் ஏன் இடது பக்கமாக ஓவர்டேக் செய்கிறார் என்றால், முன்னால் போகும் ஜீப்பில் கமல் சார் இடது பக்கமாகத்தானே உட்கார்ந்திருக்கிறார். குழந்தைகள் அவரைப் பார்த்து சாரே ஜஹான் சே அச்சா என்ற பாடல் பாட வேண்டியிருக்கிறதே. அதனால், இடதுபக்கமாக ஓவர் டேக் செய்கிறார் டிரைவர். அப்படியாக திரைப்பட விதிகளை மட்டுமல்லாமல், சாலை விதிகளையும் கமல் தனக்காக வளைக்கும் திறமை கொண்டவர் என்பது இதன்மூலம் வெளிப்படுகிறது. விதிகள் என்றாலே மீறத்தானே.

கமல் சார் செல்லமாகக் குழந்தைகளைக் கடிந்துகொள்கிறார். டிரைவரைச் சரியான வழியில் ஓவர் டேக் செய்யச் சொல்லி உத்தரவிடுகிறார். அப்படியே அந்த ஓட்டுநரும் வண்டியைப் பின்னால் கொண்டுசென்று வலது பக்கமாக ஒவர் டேக் செய்கிறார். இந்த இடத்தில்தான் ஹாலிவுட் பரபரப்பு படத்தில் தொற்றிக்கொள்கிறது. ஆரம்ப காட்சியிலேயே பரபரப்பு!

தீவிரவாத இயக்கத்தைச் சேர்ந்த இருவர் காவல்துறை வேனைக் குறிவைத்துத் தகர்க்கத் திட்டமிடுகிறார்கள். அதற்கு அவர்கள் செய்யும் உலகமகா காரியம் என்ன தெரியுமா. சாலையில் வழியில் இருக்கும் சிறிய பாலம் ஒன்றின் குறுக்கே கயிறைக் கட்டி பாம் ஒன்றைப் பொருத்துகிறார்கள். ஒரு ஆடோ நாயோ கடந்துபோனால் கூட கால் பட்டு வெடித்துவிடும்வகையிலான வெடி குண்டு. அந்தக் கண்ணி வெடியைப் பொது வழியில் பொருத்திவிட்டு சிறிது தள்ளிப் போய் என்ன நடக்கப் போகிறது என்று பார்க்கிறார்கள். பள்ளிக்கூடப் பேருந்து சாலையில் வருவதைப் பார்த்ததும் அதிர்ச்சியில் உறைந்துவிடுகிறார்கள். அடங்கொய்யால… சாலையில் காவல் துறை வேன் மட்டுமே வரும் என்று நினைத்துத்தான் அந்த வெடிகுண்டைப் பொருத்தினார்களா..? காவல்துறை வேனைத் தகர்ப்பதென்றால், கையெறி குண்டு பயன்படுத்தலாம். லெவல் கிராஸிங்கிலோ வேறு எங்காவதோ காவல் வேன் நிற்கும்போது நைஸாக பாமை அதில் வைத்துவிடலாம். அதையெல்லாம் விட்டுவிட்டு பாலத்துக்குக் குறுக்கே கயிறுகட்டிவைத்துவிட்டு பள்ளிக்கூட பஸ் வந்ததும் தலையில் அடித்துக்கொள்கிறார்கள். நாம் செய்ய வேண்டியதும் அதுதானே!

அதிலும் அதைக் காட்சிப்படுத்தியிருக்கும் விதத்தைப் பார்த்தால் அதைவிட பரிதாபம்.. படத்தின் நான்காவது நிமிடம் 15வது நொடியில் வரும் அந்தக் காட்சியை நிறுத்தி வைத்துப் பார்த்தால் பாம் எங்கோ வெடிக்கிறது. பேருந்து வேறு எங்கோ இருக்கிறது. காட்சியை எழுதியதில் மட்டுமல்ல, எடுத்தவிதத்திலும் குழறுபடி.

குண்டு வெடித்து பேருந்தில் வந்த குழந்தைகள் அனைவரும் இறந்துவிடுகிறார்கள். பின்னால் வரும் காவல் ஜீப்பில் இருந்து பதறியபடியே இறங்கி ஓடிவரும் கமல் சார் கேமராவுக்கு சோகமாக போஸ் குடுத்தபடி பாலத்தின் மேலே நிற்கிறார். நிற்கிறார். நின்று கொண்டே இருக்கிறார். ஓடிச் சென்று யாருக்காவது உயிர் இருக்கிறதா என்று பார்ப்போம் என்று கூடத் தோன்றவில்லை. காட்சி ஊடகம் என்றால் ஃப்ரேம் பியூட்டிதானே முக்கியம். சரி கதாநாயகனுக்குத்தான் அந்த லட்சியம் என்றால் உடன் வந்த காவலர்களில் ஒருவர் கூடவா வெடித்து விழுந்த பஸ்ஸைப் போய் எட்டிப் பார்க்கக்கூடாது. இத்தனையும் படம் ஆரம்பித்த ஐந்து நிமிடத்துக்குள் நடைபெறும் சாதனைகள்.

இரண்டரை மணி நேரப்படத்தை இப்படிப் பிரித்து மேய்வதென்றால் இதற்கென்றே தனி புத்தகம்தான் போடவேண்டியிருக்கும். எனவே, இந்தக் கட்டுரைக்கு ஏற்ற வகையில் சிலவற்றை மட்டும் பார்ப்போம்.

கதாநாயகன் ஆதியிடம் ஆப்ரேஷன் தனுஷ் என்ற ஒரு அசன்மெண்ட் ஒப்படைக்கப்படுகிறது. அதாவது, சிவா, ஆனந்தன் என்ற புனைப்பெயர் சூட்டப்பட்ட இரண்டு காவலர்களுக்கு ஆலோசனை வழங்கும் பொறுப்பு அவனிடம் துணைக் கதாநாயகனால் ஒப்படைக்கப்படுகிறது. அதை வெறுமனே ஒப்படைத்திருக்கலாம். ஆனால், அதற்கு ஒரு காரணம் கற்பிக்கிறேன் என்ற பேரில் மடத்தனம் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. ஒருவர் முட்டாளாக இருப்பதில் தவறில்லை. அதை அடிக்கடி வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருப்பது அநாவசியம் அல்லவா. ஆதி சித்திரவதைக் கலையில் நிபுணராம். அதனால் ஆப்பரேஷன் தனுஷின் பொறுப்பு அவருக்குத் தரப்படுகிறதாம். தீவிரவாதிகளில் சிலர் பிடிபட்டிருக்கிறார்கள். அவர்களிடமிருந்து உண்மையை வரவழைக்க நீதான் சரி என்று சொன்னால் அதில் நியாயம் இருக்கிறது. ஒற்றர்கள் எப்படிச் செயல்படவேண்டும் என்பதை சித்திரவதை நிபுணரிடமா கேட்கவேண்டும். அதிலும் அவர் சொல்லும் ஆகப் பெரிய ஆலோசனை என்ன தெரியுமா… சதித்திட்டத்தை வெளியில் யாருக்கும் சொல்லிவிடாதே… பிடிபட்டால் சயனைட் சாப்பிட்டு உயிரைவிட்டுவிடு. இப்படி ஐ.ஏ.எஸ். அதிகாரிக்கு ஒண்ணாம் வகுப்பு பாடம் கற்றுக் கொடுக்க உண்மையிலேயே ஒருவருக்கு அசாத்திய திறமை வேண்டும்.

ஒருவழியாக காவல் துறை ஒற்றர்கள் தீவிரவாத இயக்கத்துக்குள் ஊடுருவிவிடுகிறார்கள். பாடல் காட்சிகள் எதுவும் இல்லாமலேயே ஒரு வருடத்தில் அவர்கள் அந்த இயக்கத்தின் பெரிய பதவிக்கும் வந்துவிடுகிறார்கள். அவர்களில் ஒருவன், தீவிரவாதிகளில் முக்கியமான யாரோ இரண்டு பேர் திருச்சிக்கு போகிறார்கள் என்ற தகவலை கதாநாயகனுக்கும் துணைக் கதாநாயகனுக்கும் தெரிவிக்கிறார். ஆனால், தீவிரவாதிகள் அவரைக் கையும் டாக்கியுமாகப்  பிடித்துவிடவே சயனைடு அருந்தி உயிர்த்தியாகம் செய்துவிடுகிறார். அவருடைய உடல் நடுக்காட்டில் காவல்துறையினரால் கண்டெடுக்கப்படுகிறது. அதை வேதனையுடன் பார்க்கும் நாயகனும் துணை கதாநாயகனும் திருச்சி டிரெயினுக்கு நேரமாகிவிடவே ரயில்வே ஸ்டேஷனுக்கு விரைகிறார்கள். அங்கு பார்த்தால் அந்த ரயில் இரண்டு மணி நேரம் தாமதமாகப் புறப்படும் என்று அறிவிக்கிறார்கள்.

இந்திய ரயில்வேத் துறையின் வசம் இருக்கும் ஒரே ஒரு கவுரவம் அது குறிப்பிட்ட நேரத்துக்குப் புறப்படுவதுதான். இயற்கைச் சீற்றம், ரயில் மறியல் போன்ற அசம்பாவிதங்கள் நடக்காத நேரத்தில் இந்திய ரயில்கள் பொதுவாக சரியான நேரத்தில் புறப்பட்டுவிடும். சேரும் நேரம் பற்றி சொல்வதானால், ஏதாவது ஒரு ரயில் குறிப்பிட்ட நேரத்தில் தன் டெஸ்டினேஷனைச் சென்று சேர்ந்துவிட்டதென்றால், அது முந்தின நாள் வந்து சேரவேண்டிய ரயிலாக இருக்கும் என்று சொல்லும் அளவுக்குத்தான் அதன் தரம் இருக்கிறது. புறப்படும் நேரத்தில் இப்படியான தாமதம் சாத்தியமில்லை. ஆனால், படத்தில் திருச்சி ராக்ஃபோர்ட் எக்ஸ்பிரஸ் இரண்டு மணி நேரம் தாமதமாகப் புறப்படும் என்று தங்கிலீஷில் அறிவிக்கிறார்கள்.

எதற்காக இந்தத் தாமதம் என்றால், கதையில் இரண்டு சம்பவங்கள் நடக்க வேண்டியிருக்கிறது. முதலாவது, கதாநாயகன் மாபெரும் அதிகாரி என்றாலும் அவருக்கும் குழந்தை குட்டிகள், குடும்பம் உண்டு. குடும்பத்தினருடன் நேரத்தை செலவிட முடியாமல் கடமைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் நல்லவர்… அதே நேரத்தில் சிறிது நேரம் கிடைத்தாலும் குடும்பத்துடன் சேரத் துடிப்பவர்… அதாவது, குடும்பத்தையும் அலுவலகத்தையும் சரியாக பேலன்ஸ் செய்யும் சராசரி மனிதர் என்று காட்டுவதற்காக ஒழுங்காகப் புறப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் இந்திய ரயிலை இரண்டு மணி நேரம் தாமதப்படுத்துகிறார்.

இரண்டாவது காரணம் என்னவென்றால், ரயிலில் ஏறவிருக்கும் தீவிரவாதிகளை நாயகன் யதேச்சையாகக் கண்டுபிடிக்கவும் இந்தத் தாமதமே வாய்ப்பளிக்கிறது. குடும்பத்தினருடன் பொது தொலைபேசியில் பேச ரயில்வே ஸ்டேஷனுக்கு வெளியே வரும் நாயகன், அங்கு வந்து நிற்கும் கார் ஒன்றில் தீவிரவாதி ஆளுயர துப்பாக்கியைத் எடுத்து வைப்பதைப் பார்த்துவிடுகிறார். ரயிலில் ஏறி திருச்சிக்குப் போக வேண்டிய தீவிரவாதிகள் எதற்காக இவ்வளவு பெரிய ஆயுதத்தைக் கையில் கொண்டுவந்தார்கள் என்பது அவர்களுக்கு மட்டுமே தெரிந்த உண்மை. இதில் இன்னொரு முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், அந்த காரை ஓட்டி வந்த டிரைவர்தான் தீவிரவாதிகளின் தலைவர். அவரிடம் பொட்டு வெடி துப்பாக்கி கூடக் கிடையாது. அவருடன் வந்த சீடரிடம், ஆளுயரத் துப்பாக்கி, பேண்ட் பாக்கெட்டில் சொருக முடிந்த குட்டி துப்பாக்கி என சகல சம்பத்துகளும் இருக்கின்றன.

கதாநாயகன் தீவிரவாதியை ஒளிந்திருந்து மடக்கத் திட்டம் போடும்போது அவருடைய வாக்கி டாக்கிக்கு செய்தி ஒன்று வரவே அந்த சத்தத்தைக் கேட்டு தீவிரவாதி சுதாரித்துவிடுகிறார். நாயகனுக்கும் தீவிரவாதிக்கும் இடையில் துப்பாக்கிச் சூடு நடக்கிறது. தீவிரவாதியின் தோளில் குண்டு பாய்ந்துவிடுகிறது. இதைப் பார்த்ததும் டிரைவர், காரை வேகமாக எடுத்துக்கொண்டு தப்பிக்கப் பார்க்கிறார். பதற்றத்தில் அருகில் இருந்த சுவரில் மோதி மாட்டிக்கொண்டுவிடுகிறார். காவலர்கள் அவரைச் சுற்றி வளைத்ததும் பதறியபடியே எங்க அப்பா குதிருக்குள் இல்லை என்பதுபோல் நான் டிரைவர்தான் என்று வாக்குமூலம் தருகிறார்.

இதனிடையில் குண்டடி பட்ட இன்னொரு தீவிரவாதி நேராக, ரயில்வே ஸ்டேஷனுக்குள் நுழைந்துவிடுகிறார். எங்காவது ஒளிந்துகொள்ளலாமென்று நினைக்காமல் நேராக மக்கள் அதிகமாக இருக்கும் நடைமேடைக்கு வந்துசேருகிறார். பயணிகளில் ஒருவரை துப்பாக்கி முனையில் சிறைப்பிடித்து தப்பிக்க முயற்சி செய்கிறார். அந்த ரயில் நிலையமோ மிகவும் விசித்திரமான ஒன்று. அதில் நடைமேடையில் மட்டும்தான் மக்கள் இருப்பார்கள். ஓவர் பிரிட்ஜில் ஒரு ஈ காக்காய் கூட இருக்காது. எனவே, தீவிரவாதி பிணைக்கைதியைக் கேடயமாகப் பிடித்தபடி ஓவர் பிரிட்ஜில் ஏறி தப்பிக்க முயற்சி செய்வார். நாயகனும் துணை கதாநாயகனும் அதிரடியாக அவனை மறைந்திருந்து சுட்டுக் கொன்றுவிடுவார்கள்.

அதன் பிறகு டிரைவரை விசாரணை செய்ய ஆரம்பிப்பார்கள். அவரோ தனக்கு எதுவும் தெரியாது என்று சாதிப்பார்.

அடுத்ததாக, மத்திய அமைச்சர் ஒருவர் காவல் துறையினரின் எச்சரிக்கைகளையும் மீறி ஒரு பொதுக்கூட்டத்தில் கலந்துகொள்ள அந்த ஊருக்கு வருவார். அவரைக் கொல்ல தீவிரவாதிகள் போட்ட திட்டம் ஒற்றர் மூலமாகக் காவலர்களுக்குத் தெரியவரும். இதில் கவனிக்க வேண்டிய விஷயம் என்னவென்றால், தீவிரவாதிகள் அந்த அமைச்சரை ராக்கெட் லாஞ்சர் மூலம் கொல்லத் தீர்மானித்திருப்பார்கள். இந்த லாஞ்சரை ஏவப் போகிறவர் பொரட்சிகர இயக்கத்தின் சித்தாந்தத்துடன் ஒத்திசைவு இல்லாதவராம். அதாவது, அவர் ஃப்ரீலான்ஸாக போட்டோ பிடிப்பது, வீடியோ படம் எடுப்பதுபோல் ராக்கெட் லாஞ்சரை வைத்து அப்பப்ப யாரையாவது சுட்டு காலத்தை ஓட்டுபவர். அதற்கான பயிற்சியை எந்த சித்தாந்தப் பின்புலமும் இல்லாமல் எங்கோ ஆறு மாத டிப்ளமா கோர்ஸ் போல் படித்திருக்கிறார் போலிருக்கிறது. இதாவது பரவாயில்லை. படத்தில் வரும் பொரட்சிகர இயக்கமானது மிக முக்கியமான தாக்குதலுக்குக்கூட அவுட் சோர்ஸ்தான் செய்யும் போலிருக்கிறது.

இதில் இன்னொரு டமாஷ் என்னவென்றால், மத்திய அமைச்சரை பாதுகாப்பாகக் கொண்டு செல்ல ஆதி சொல்லும் ஐடியா இருக்கிறதே… அபாரம். நெடுஞ்சாலை வழியாக அழைத்துச் சென்றால் பிரச்னை. காட்டுக்குள்ளாகக் கொண்டு செல்வோம் அதுதான் பாதுகாப்பு என்று அடித்துச் சொல்கிறார் (அது ரிசர்வ்ட் ஃபாரஸ்ட் என்று படத்தில் சொல்லப்படுகிறது. என்றாலும் மறைவிடங்கள் மிக அதிகமாக இருக்கும் காட்டுப் பகுதி எப்படியும் பாதுகாப்பானதாக இருக்க வழியில்லை). அவர் சொல்வதுபோலவே மந்திரியைக் காட்டுப் பகுதிவழியாக அழைத்துச் செல்கிறார்கள். முன்னால் சோதனை செய்தபடியே போகும் நாயகன் ஆதிக்கு காட்டில் ஒரு இடத்தில் ஏதோ அசம்பாவிதம் நடக்கப்போகிறது என்று உள்ளுணர்வு சொல்கிறது. அங்கு ஜீப்பை நிறுத்தி கண்காணிக்கிறார். அவருடைய கணிப்பு சரிதான். ஆனால், தீவிரவாதியின் தாக்குதலில் இருந்து மந்திரியைக் காப்பாற்ற முடியாமல் போய்விடுகிறது. ஆதியின் கண்ணுக்கு முன்னாலே ராக்கெட் லாஞ்சர் மந்திரி வந்த காரை தாக்கி அழித்துவிடுகிறது.

இதைப் பார்த்ததும் கதாநாயகன் தீவிரவாதியைத் துரத்துகிறார். மந்திரியின் கூடவே சுமார் 20 கார்கள் வந்திருக்கின்றன. அதில் ஒவ்வொன்றிலும் சராசரியாக நான்கு பூனைப்படை வீரர்கள் என்று வைத்துக்கொண்டால் சுமார் 80 பேர் இருப்பார்கள். ஆனால், தீவிரவாதியை கமல் சார் மட்டுமே அந்தக் காட்டுக்குள் துரத்திக்கொண்டே செல்கிறார். கடைசியில் சில பல சண்டைக்குப் பிறகு அந்தத் தீவிரவாதியை துப்பாக்கி முனையில் சிறைப்பிடிக்கிறார். மிகச் சரியாக பூனைப்படையும் வந்து சேருகிறது.

அந்தத் தீவிரவாதியை விசாரணை செய்யும்போது முன்பே சிறையில் பிடிபட்டிருக்கும் டிரைவர்தான் அந்தத் தீவிரவாத இயக்கத்தின் தலைவன் பத்ரி நாராயணன் என்ற திடுக்கிடும் உண்மை தெரியவருகிறது. கதை சூடு பிடிக்கிறது.

படத்தின் ஆரம்பத்தில் வெடி குண்டு விபத்தில் கொல்லப்பட்ட பள்ளிக் குழந்தைகளின் புகைப்படங்களை மேஜையில் பரத்தி வைத்து பத்ரியிடம் ஆதி விசாரணையை ஆரம்பிக்கிறார். இந்த அப்பாவிகளை எதற்காகக் கொன்றாய்..? உனக்கு தைரியம் இருந்தா எங்க கூட மோத வேண்டியதுதான என்கிறார். பத்ரியோ பேசாமல் இருக்கிறார். உண்மையில் காவல் துறை அதிகாரிகளைக் கொல்லத் திட்டமிட்டுத்தான் அந்த வெடி குண்டு வைக்கப்பட்டிருந்தது. அதில் எதிர்பாராதவிதமாக குழந்தைகள் மாட்டிக்கொண்டுவிட்டார்கள். எனவே, அது ஒரு விபத்து என்பதை பத்ரி சொல்லியிருக்க வேண்டும்.

தீவிரவாதிகளிடம் எப்போதும் ஒரு நேர்மை இருக்கும். ஒரு தாக்குதலை நிகழ்த்தினால் அதற்கு பொறுப்பேற்று ஓர் அறிக்கையை நிச்சயம் வெளியிடுவார்கள். அவர்களுடைய ஆதரவாளர்களிடையே மதிப்பையும் நிதி சேகரிக்க வாய்ப்பையும் ஏற்படுத்திக் கொடுக்கும் என்பதால்தான் அப்படிச் செய்கிறார்கள் என்றாலும் பொதுவாக தாங்கள் செய்த செயலை பகிரங்கமாக ஒப்புக்கொள்ளவே செய்வார்கள். அப்படியே ஒருவேளை செய்த தவறை மறைத்தாலும் செய்யாத ஒன்றைச் செய்ததாக மார்தட்டிக் கொள்ளமாட்டார்கள். அதுவும்போக காவல் துறை அதிகாரி நேருக்கு நேர் மோது என்று சவால் விடும்போது, நாங்கள் அதைத்தான் செய்ய முயன்றோம். குறி தப்பிவிட்டது என்பதைச் சொல்லியிருக்க வேண்டும். ஆனால், ஏனோ வாய் மூடி மவுனம் காக்கிறார்.

அடுத்ததாக, தீவிரவாதிகளுக்கு ஆயுதங்கள் ஒரு வண்டியில் அதிகாலை நான்கு மணி அளவில் செக் போஸ்ட் வழியாகப் போகப் போவதாகத் தகவல் வருகிறது. ஆதி, அப்பாஸ் அன்கோ அந்த செக் போஸ்டைச் சுற்றிக் காவலுக்கு நிற்கிறார்கள். சரியாக அதிகாலை 3.50க்கு வண்டி வந்து சேருகிறது. தீவிரவாதி ஒருவன் லாக் புக்கை எடுத்து வந்து எண்ட்ரி போடச் சொல்கிறான். அந்த நேரம் பார்த்து அப்பாஸும் ஆதியும் பின்னால் இருந்து அவனை மடக்கிப் பிடித்துவிடுகிறார்கள். இடுப்பில் இருக்கும் துப்பாக்கியை மெதுவாக மேஜையில் வைக்கச் சொல்லி அப்பாஸ் உத்தரவிடுகிறார். அந்த தீவிரவாதியும் அதைச் செய்கிறான். ஒரு காவலரை அனுப்பி அதை எடுத்து வைக்கச் சொல்லி அப்பாஸ் உத்தரவிடுகிறார். கையில் துப்பாக்கியுடன் உள்ளே நுழையும் அந்தக் காவலர், தீவிரவாதியின் துப்பாக்கியை மேஜையில் இருந்து எடுத்து ஒதுக்கி வைக்கிறார். தீவிரவாதி பயந்து சுவர் ஓரம் ஒதுங்குகிறார். அந்த நேரம் பார்த்து திடீரென்று அலாரம் கிர் என்று ஒலிக்கவே அந்தக் காவலர் பயந்து துப்பாக்கியின் டிரிக்கரை அழுத்திவிடுகிறார். தீவிரவாதி அதில் மாட்டி இறந்துவிடுகிறார்.

இந்தக் காட்சியில் எழும் சந்தேகம் என்னவென்றால், நான்கு மணிக்கு ஆயுதங்கள் கடத்தப்படப் போவதாக தகவல் கிடைத்திருக்கும் நிலையில் ஒரு பெரிய காவல் படையே அந்த செக் போஸ்டை முற்றுகை இட்டிருக்கிறது. அங்கு பணி புரியும் காவலர் நான்கு மணிக்கு எழுப்பும் வகையில் அலாரத்தை செட் செய்து வைப்பாரா? முந்தின நாட்களில் வேண்டுமானால், அப்படித் தூங்கியிருக்கலாம். அதிலும் செக் போஸ்டில் இரவு பணியில் இருப்பவர் அலாரம் வைத்துக் கொண்டு தூங்குவார் என்பது நம்ப முடியாத ஒன்றுதான். அவருடைய பணியே இரவு நேரக் கடத்தலைத் தடுப்பதுதான். கடமைக்காக இல்லை என்றாலும் கடமை மீறலுக்காகக் கிடைக்கும் லஞ்சத்துக்காகவாவது முழித்துக்கொண்டுதான் இருப்பார். சாலை வழியாக மட்டுமல்ல… பக்கத்து வயல்கள் தோப்புகள் வழியாகவும் ஏதேனும் வாகனங்கள் போகிறதா என்று படு உஷாராக டார்ச் அடித்துத் தேடிக் கொண்டிருப்பார். ஆனால், இங்கோ பெரும் காவலர் குழுவே சூழ்ந்திருக்கும் நிலையில் அவர் ஜாலியாக நான்கு மணிக்கு அலாரம் செட் பண்ணிக்கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கிறார்.

அப்படியாக ஆயுதங்கள் கைப்பற்றப்பட்டு தீவிரவாதி ஒருவரும் கொல்லப்பட்டுவிடவே பத்ரிக்கு கோபம் வருகிறது. ஆதியைத் தன் பக்கம் வந்துவிடும்படி வலை விரித்துப் பார்க்கிறார். ஆதிக்கும் நேர்மைக்கும் இடையிலான பிணைப்பு ஃபெவிக்கால் பிணைப்பைவிட வலுவானது என்பது தெரியவந்ததும் தன் கைவரிசையைக் காட்டுகிறார். ஆதியின் குழந்தையின் செல்ல நாய்க்குட்டியைக் கொல்கிறார். ஆதிக்குக் கோபம் முற்றுகிறது. பத்ரியைப் போட்டு பின்னி எடுக்கிறார். அது போதாதென்று நார்க்கோ அனாலிசிஸ் டெஸ்டுக்கு உட்படுத்துகிறார். போதை மருந்தின் தாக்கத்தினால் பத்ரி விட்டு விட்டுப் பேசுகிறார். எட்டு வருஷமா… எட்டு வருஷமா என்று  சொல்கிறார். பிறகு உன் மகன் பாவம். சீனிவாஸ் நீ சாகப் போற என்று சொல்கிறான்.

அடுத்த காட்சியில் ஆதியின் மகன் சீனிவாஸ் நீச்சல் குளத்தில் இருக்கும்போது காலில் சுடப்பட்டு மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்படுகிறான். ஆனால், நாயகன் ஆதிக்கோ சட்டென்று தன்னுடைய மேலதிகாரியான டி.ஐ.ஜி. சீனிவாஸன்தான் தீவிரவாதிகளுக்கு உதவுபவர் என்று தெரியவந்துவிடுகிறது. இது எப்படி என்று எனக்குப் புரியவில்லை. இதை நான் ஒரு சந்தேகமாகத்தான் கேட்கிறேன். கமல்தான் திரைக்கதை ஆசிரியர் என்பதால் அவருக்கு அந்த டி.ஐ.ஜி. கதாபாத்திரம்தான் கறுப்பு ஆடு என்பது தெரிந்திருக்க வாய்ப்பு உண்டு. ஆனால், கதாநாயகன் ஆதிக்கு எப்படித் தெரியவந்தது. பத்ரி போதை மருந்தின் பாதிப்பில் சினிவாஸ்… நீ சாகப் போற என்றுதான் சொல்கிறார். அதன்படியே ஆதியின் மகன் சீனிவாஸ்தான் துப்பாக்கியால் சுடவும் படுகிறான். இதை வைத்து டி.ஐ.ஜி.தான் துரோகி என்று எப்படி ஆதி கண்டுபிடிக்கிறார்?

இதைத் தொடர்ந்து வேறு சில மிரட்டல் நடவடிக்கைகள் நடக்கின்றன. ஆதி பயந்துவிடுகிறான். டி.ஐ.ஜி. போல் தானும் தீவிரவாதிகளுக்கு உதவத் தயாராகிவிடுகிறான். இத்தனைக்கும் தீவிரவாதிகள் தலைவன் காவலர்களுடைய கட்டுப்பாட்டுக்குள்தான் இருக்கிறான். ஆனால், ஆதி வீர சாகசங்கள் செய்யும் காவலர் அல்ல. பந்த பாசத்துக்குக் கட்டுப்பட்ட யதார்த்தமான காவலர் என்பதால் தீவிரவாதிகள் சொல்வதையெல்லாம் செய்ய ஆரம்பித்துவிடுகிறார். பத்ரியைத் தப்பித்துப்போக விட்டுவிடுகிறார். இதனால் ஆதியின் நடவடிக்கைகளில் அப்பாஸுக்கு சந்தேகம் வருகிறது.

ஒருநாள், தீவிரவாதிகளின் தலைவனைச் சந்திக்க ஆதி தனியாகச் செல்லும்போது அப்பாஸும் பின்னாலே போகிறான். ஆனால், அவன் தீவிரவாதிகளிடம் மாட்டிக்கொண்டுவிடுகிறான். தீவிரவாதிகள் தலைவன், ஆதியை வீட்டுக்குப் போகச் சொல்லிவிட்டு தனுஷ் யார் என்று கேட்டு அப்பாஸை சித்திரவதை செய்ய ஆரம்பிக்கிறான். அப்பாஸ் மறுத்துவிடவே கடைசியில் அவனைக் கொன்றுவிடுகிறான்.

இதைத் தொடர்ந்து வந்த சோகக் காட்சியைப் பார்த்ததும் எனக்கு அழுகை முட்டிக்கொண்டு வந்துவிட்டது. காரணம் என்னவென்றால், அப்பாஸின் இறுதிச் சடங்கு நிகழ்ச்சியில் அவருடைய இஸ்லாமிய மனைவி மட்டுமல்ல ஆதியின் மனைவிகூட வெண்ணிற விதவை உடையை அணிந்துகொண்டு அழுவார். கமல் சாரின் கலாசார புரிதலை நினைத்துப் பார்த்ததும் எதற்கும் கலங்காத என் கண்ணின் மதகுகளையும் கண்ணீர் வெள்ளம் உடைத்துவிட்டது.

இதற்கு அடுத்ததாக என்ன நடக்கிறதென்றால், கமல் சாரின் பேனா வேறு அவதாரம் எடுக்க ஆரம்பிக்கிறது. ஆருயிர் நண்பன் கொல்லப்பட்டதும் தமிழ் கதாநாயகன் ஒரு ஒன் மேன் ஆர்மி அல்லவா என்ற உண்மை அவருக்கு நினைவுக்கு வந்துவிடுகிறது. தீவிரவாதிகளின் கோட்டைக்கு தனி ஆளாக ஒற்றத் துப்பாக்கியுடன் (அதையும் அவர்கள் முதலிலேயே பறித்துவிடுவார்கள் என்பது தெரிந்த பிறகும்) க்ளைமேக்ஸ் ஆவேசத்துடன் போய்சேருகிறார். தீவிரவாதிகளுடைய அநியாயத்தை இனியும் பொறுக்க வேண்டாம் என்று தோன்றினால், அவர்களுடைய இருப்பிடத்தைத் தன் ஒற்றன் மூலம் கேட்டறிந்து அவர்களைச் சுற்றி வளைத்து ஒரேயடியாக முடித்துவிடலாம். ஆனால், ஆதியோ க்ளைமேக்ஸில் தன் உயிரைத் தியாகம் செய்ய வேண்டும் என்பதற்காக தனி ஒரு மனிதனாக தீவிரவாதத்தை எதிர்த்துக் களத்தில் குதிக்கிறார்.

தீவிரவாதிகளின் தலைவன் சிறையில் அடைபட்டுக் கிடந்தபோது பாசக்கார தந்தையாக நடந்துகொண்ட ஆதி, அவன் அவனுடைய கோட்டையில் முழு பலத்துடன் இருக்கும்போது தன் முஷ்டி பலத்தை நம்பி சண்டைக்குப் புறப்பட்டுவிடுகிறார். ஆனால், க்ளைமேக்ஸ் சண்டையெல்லாம் போட்டு தீவிரவாதிகள் தலைவனைக் கொன்றதும் ஆப்பரேஷன் தனுஷின் ஞாபகம் வந்துவிடுகிறது. சிவாவிடம், தனி மனிதனை விடக் கடமைதான் முக்கியம். இந்த தீவிரவாத கும்பலைப் பற்றி மேலதிக விவரங்கள் நமக்குத் தெரிய வேண்டியிருக்கிறது. பத்ரியும் இறந்தாகிவிட்டது. அடுத்த தலைவர் நீதான். எனவே, என்னைக் கொன்றுவிடு. நான் பத்ரியைக் கொன்றேன். நீ என்னைக் கொன்றுவிட்டாய் என்று சொல்லிவிடு. அனைவரும் உன்னைத் தலைவராக ஏற்றுக்கொண்டுவிடுவார்கள் என்று சொல்கிறார்.

சிவாவோ தன் உயரதிகாரியைத் தானே கொல்வதா என்று தயங்குகிறான். நம் அப்பாஸுக்காகக் கொல்லு… நம் ஆப்பரேஷன் தனுஷ் வெற்றி பெற வேண்டும் அதற்காகக் கொல்லு… ஷூட் மீ மை மேன்… ஷூட் மீ மை பாய் என்று உணர்ச்சிபூர்வமாகக் கெஞ்சுகிறார். சிவாவோ உணர்ச்சி வெள்ளத்தில் தத்தளிக்கிறான். என்ன சொல்லியும் அவன் கொல்லாமல் சிலை போல் நிற்கவே, கடைசியாக, இது என் உத்தரவு… கொல்லுடா என்னை என்று ஆதி கர்ஜிக்கிறார். உத்தரவுகளுக்குப் பழகிப் போன சிவா சட்டென்று டிரிகரை அழுத்துகிறான். தோட்டாக்கள் ஆதியின் உடம்பை சல்லடையாகத் துளைக்கின்றன. அப்படியாக ஆப்பரேஷன் தனுஷுக்காக தன் உயிரைத் தியாகம் செய்கிறார் ஆதி.

இதோடு படம் முடிந்தது என்று நினைத்தால் கமல்ஜி இன்னொரு செய்தியையும் படத்தின் முடிவில் காட்டுகிறார். அதாவது, அப்பாஸ், ஆதி ஆகியோரின் விதவை மனைவிகள் வெண்ணுடை தரித்து மத்திய அரசு தரும் பரிசைப் பெற்றுக் கொள்கிறார்கள். ஆதியின் மகன் சீனிவாஸ் அந்த பரிசு பத்திரத்தை காரில் வைக்கிறேன் என்று கேட்டு வாங்கிக்கொண்டு ஓடுகிறான். அப்போது இரண்டு சிறுவர்கள் அவனை வழிமறிக்கிறார்கள். நான் கோவிந்தனின் மகன் என்கிறான் ஒருவன். நான் நரசிம்மனின் மகன் என்கிறான் இன்னொருவன். ஆதியின் மகனிடமிருந்து பதக்கத்தைப் பறித்து வானில் தூக்கி எறிகிறார்கள். பிறகு மதில் ஏறிக் குதித்து வெளியேறுகிறார்கள். தீவிரவாதிகள் பிறப்பதில்லை உருவாக்கப்படுகிறார்கள் என்று அவர்கள் பக்கம் இருக்கும் நியாயத்தைச் சொல்வதுபோல் பின்னணிக் குரலில் இறந்து போன ஆதியின் ஆவி பேசுகிறது.

இந்தக் காட்சியின் செயற்கைத் தன்மையை விட்டுவிடுவோம். காவல் துறையும் ராணுவமும் அப்பாவிகளை தீவிரவாதிகள் என்ற போர்வையில் சுட்டுக் கொல்லும்போது அதனால் ஆத்திரமடைந்து பாதிக்கப்பட்ட சிலர் தீவிரவாதத்தின் பக்கம் போவது உண்டு. அதைச் சொன்னால்தான் தீவிரவாதி உருவாவதன் நியாயத்தைச் சொன்னதாக ஆகும். அதைவிட்டுவிட்டு தீவிரவாதிகளைக் கொன்றதால் அவர்களுடைய மகன்களும் தீவிரவாதிகள் ஆகிறார்கள் என்று சொல்வதில் என்ன நியாயம் இருக்கிறது? உயிரோடு இருக்கும் பாத்திரங்களே உளறிக் கொட்டும்போது ஆவி மட்டும் உருப்படியாகப் பேச வேண்டுமென்று எதிர்பார்ப்பது தவறுதான் இல்லையா?

(தொடரும்)

தேவர் மகன்: அம்மிகள் சிலைகளாவதில்லை – 2

இதே படத்தை சாதிப் பிரச்னையை மையமாக வைத்து எடுப்பதானால், வேறுவிதமாக திரைக்கதை எழுதுவேன். சாதி மோதலை அல்லாமல், சாதி நல்லிணக்கத்தை முன்வைத்து அந்தக் கதையை எழுதுவேன். இது லட்சியவாத அணுகுமுறைதான். ஒருவித சமரசம் இதிலும் இருக்கிறது. ஆனால், இதில் கூடுமானவரை பிரச்னையின் பன்முகப் பரிமாணங்களைத் தொட்டுக்காட்ட முயற்சி செய்வேன்.

முதல் வேலையாக, இந்தியாவில் எங்கெல்லாம் யாரெல்லாம் சாதிக்கு எதிராக ஆக்கபூர்வமாக செயல்பட்டிருக்கிறார்கள், இப்போதும் செயல்பட்டுவருகிறார்கள் என்பது தொடர்பான தகவல்களைச் சேகரிப்பேன். அண்ணா ஹசாரேயில் ஆரம்பித்து எத்தனையோ பேர் கிராம மக்களை ஒற்றுமையாக வாழ வழிசெய்து வந்திருக்கிறார்கள். பெரியாரிய இயக்கங்களில் ஆரம்பித்து மதம் சார்ந்த அமைப்புகள் வரை எத்தனையோ அமைப்புகள் பல்வேறு சமூக நல்லிணக்கத் திட்டங்களை முன்வைத்திருக்கின்றன. இவற்றையெல்லாம் என் திரைக்கதையில் இணைத்துக்கொள்வேன்.

சாதிச் சண்டையில் பிரிந்து கிடக்கும் ஊரை ஒன்று சேர்க்க வேண்டும் என்ற லட்சியத்துடன்தான் சக்திவேல் தன் நண்பர்களுடன் ஊருக்கு வருவான். இரட்டை குவளை முறை, தலித்களுக்குக் குறைவான கூலி, கோயில் தேரை இழுக்கத் தடை, சாராயக்கடைகள் என அந்த ஊரில் இருக்கும் பிரச்னைகள் ஒவ்வொன்றுக்கும் நடைமுறை சார்ந்த ஒரு தீர்வை அவன் முன்வைப்பான்.

பெரும்பாலான தலித் மக்கள் தேவர்களின் நிலத்தில் கூலி வேலை செய்பவர்களாக இருப்பதால், முதலில் பொருளாதாரரீதியாக தலித்துகள் சொந்தக் காலில் நிற்க வழி செய்வது அவசியம் என்று சக்திவேல் நினைப்பான். அவனுடைய அப்பாவுக்கு 200-300 ஏக்கர் நிலம் சொந்தமாக இருக்கும். அந்த நிலத்தை உச்ச வரம்புச் சட்டத்தை ஏய்க்கும்வகையில் கோயில் அறக்கட்டளை ஒன்றுக்கு எழுதிவைத்திருப்பார். முதலில் அதை ரத்து செய்துவிட்டு, அந்த நிலத்தை தலித் மக்களுக்கு ஆளுக்கு இரண்டு ஏக்கர் என்ற வகையில் சக்திவேல் பிரித்துக் கொடுப்பான். கூலித் தொழிலாளியாக இருந்தவர்களுக்கு அந்த நிலத்தைக் குத்தகைக்கும், குத்தகைதாரராக இருந்தவர்களுக்கு அந்த நிலத்தை விற்றும் தலித் மக்களை தற்சார்பு பெறச் செய்வான்.

ஒரு அலுவலகத்தில் பியூனை கிளார்க் ஆக்கினால் கிளார்க்கை சீனியர் கிளார்க் ஆகவாவது ஆக்குவது அவசியம் என்ற அம்சத்தின் அடிப்படையில் தேவர் சாதியினரின் வளர்ச்சிக்கும் சில ஏற்பாடுகள் செய்வான். பொருளாதார முன்னேற்றம் வந்தால் சாதி சார்ந்த வெறுப்பு அடியோடு ஒழிந்துவிடும் என்று சொல்ல முடியாது. என்றாலும் அது ஓரளவுக்கு நிலைமையை மேம்படுத்த உதவும். குறைந்தபட்சம் அதிருப்தியானது வன்முறையாக வெளிப்படாமலாவது இருக்கும் என்று நம்பி தொழிற்சாலைகள் ஆரம்பிக்க முயற்சிகள் எடுப்பான். கிராமங்கள் பெரிதும் விவசாயத்தை நம்பி இருப்பதால், தரிசு நிலங்களை விளை நிலங்களாக ஆக்குதல், ஆறு, குளங்கள், ஏரிகளை சீர்படுத்துதல், விவசாய உற்பத்திப் பொருட்களைப் பதப்படுத்துதல் என மக்களுக்கு நேரடியாகப் பயன் தரக்கூடிய தொழில்களை ஆரம்பிக்க முயற்சி எடுப்பான். முற்றிலும் தரிசான நிலங்களில் சூரிய பேனல்களை வைத்து மின்சாரம் தயாரிக்கத் திட்டமிடுவான்.

இரு சாதிகளில் இருக்கும் பெண்களை ஒருங்கிணைத்து மகளிர் சுய உதவிக் குழுக்களை உருவாக்குவான். இரு சாதியினரும் ஒன்றாக பாடுபட்டால் வளமான வாழ்க்கை சாத்தியம் என்பதை அவர்களுக்குப் புரியவைப்பான்.

இரட்டைக் குவளை முறையைப் போக்க டிஸ்போஸபிள் கிளாஸ்களை அந்த ஊருக்கு அறிமுகப்படுத்துவான். அந்த ஊரில் பேருந்து நிறுத்தம் தொடர்பாக அடிக்கடி சண்டை நடக்கும். சாதிய அமைப்பில் தேவர்கள் மேல் அடுக்கில் இருப்பவர்கள். தலித்துகள் அவர்களைச் சார்ந்து இருப்பவர்கள். இதுதான் நூற்றுக்கணக்கான வருடங்களாக நிலவி வரும் விஷயம். நவீன அரசு உருவான பிறகு இந்த சமன்பாடு மாறத் தொடங்குகிறது. ஒவ்வொரு நவீன அம்சத்தின் வருகையும் பெரும் போராட்டத்தை சந்திக்க நேர்கிறது. அந்த ஊருக்கு ஒரு பஸ் முதன் முதலாக விடப்படுகிறது. பேருந்தைப் பொறுத்தவரையில் யார் முதலில் வருகிறார்களோ அவர்களுக்கு இருக்கை என்பது அதன் நியதி. பேருந்தானது சேரி வரை போகிறது. அதாவது அங்கிருந்துதான் புறப்படுகிறது. எனவே, தலித் மக்கள் முதலில் வண்டியில் ஏறிவிடுகிறார்கள். ஓரிரு நிறுத்தங்கள் கழித்த பிறகே தேவர்களின் பகுதி வருகிறது. அங்கு ஏறும் தேவர்களுக்கு உட்கார இடம் கிடைப்பதில்லை. நேற்றுவரை நம்மிடம் கை கட்டி வேலை பார்த்து வந்தவர்கள் நமக்கு முன்னால் உட்காருவதா என்று தேவர்களுக்குக் கோபம் வருகிறது. இதனால் பேருந்தை சேரி வரை போகவிடாமல் தடுக்கிறார்கள். அல்லது தேவர்கள் வரும்போது தலித்துகள் எழுந்து இடம் கொடுக்க வேண்டும் என்று சண்டையிடுகிறார்கள். இது தொடர்பான சண்டை அந்த ஊரில் அடிக்கடி நடக்கிறது.

சக்திவேல் இதைத் தீர்க்க ஒரு வழி யோசிக்கிறான். வேன்கள் சிலவற்றை தனது ஊருக்குக் கொண்டுவருகிறான். அந்த வேனில் கட்டணம் அதிகமாக இருக்கிறது. எனவே, அதில் ஏறுபவர்களின் எண்ணிக்கை குறைவாகவே இருக்கிறது. அதிகப் பணம் கொடுக்க முடிந்தவர்களுக்கு இருக்கை என அது கொஞ்சம் மாறுபட்ட நியதியை அங்கு கொண்டுவருகிறது. தேவர்கள் வசதியானவர்களாக இருப்பதால் அதில் அவர்கள் ஏறிச் செல்ல முடிகிறது. தலித்துகளிலும் பணக்கார்ர்கள் மட்டுமே அதில் ஏற முடிகிறது. ஒருவகையில் பணக்கார ஜாதியினருக்கான வாகனம் என்ற வகையில் அது அந்தப் பிரச்னையை மட்டுப்படுத்துகிறது. விசேஷ சலுகை அல்லது பெருமிதம் என்பது வெறும் சாதியின்/பிறப்பின் அடிப்படையில் இருக்கும்போது அது மிகப் பெரிய அநீதியாகத் தோன்றுகிறது. அதுவே பொருளாதார அடிப்படையில் முன்வைக்கப்படும்போது இன்றைய சமூகம் அதை ஏற்றுக் கொள்ளவே செய்கிறது. அந்தவகையில், கூடுதல் கட்டணத்தில் தனியார் வாகனங்களை இயக்குவது அந்த பிரச்னையை எளிதில் தீர்த்துவிடுகிறது.

அடுத்ததாக அந்த ஊரில் இருக்கும் கோயில் விஷயத்தில் இரண்டு பிரிவினருக்கும் இடையில் அடிக்கடி பிரச்னை வருகிறது. இரு தரப்பினருமே அந்தக் கோயிலில் தங்களுக்குத்தான் உரிமை உண்டு என்று சொல்கிறார்கள். இந்தப் பிரச்னையைத் தீர்க்க இரு தரப்பினரும் ஏற்றுக்கொள்ளும்படியான இன்னொரு தெய்வத்தை வைத்து புதியதாக ஒரு கோயில் கட்டத் தீர்மானிக்கிறான். சாதியால் பிரிந்து கிடக்கும் மக்களை மொழி அடிப்படையில் ஒன்று சேர்த்து தமிழ் அன்னைக்கு ஒரு கோயில் கட்டுகிறான். அங்கு வழிபாடுகள் முழுக்க முழுக்க தமிழிலேயே நடக்க ஏற்பாடு செய்கிறான்.

இப்படியான செயல்களால் மெள்ள சக்திவேலின் புகழ் ஊரில் பரவ ஆரம்பிக்கிறது. பத்திரிகைகளில் இருந்து அவரைப் பேட்டி எடுக்க வருகிறார்கள். நீங்கள் செய்யும் விஷயங்கள் எல்லாம் ஆதிக்க சாதிக்கு பணிந்து போவதாகவே இருக்கின்றனவே என்று நிருபர்கள் கேட்கிறார்கள்.

மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது அப்படித்தான் தோன்றும். ஆனால், உண்மை அது அல்ல. உண்மையில் மனித இனமானது சாதி என்ற பழங்குடி வாழ்க்கையில் இருந்து விலகி மொழி, மதம், தேசம் என மிகப் பெரிய அடையாளங்களின் கீழே ஒன்றிணைந்து வாழ ஆரம்பித்துப் பல ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. ஆனால், அந்தப் பெரிய அடையாளங்களின் கீழே ஒன்றிணைவதில் எந்த அளவுக்கு நன்மை அதிகமோ அதே அளவுக்குத் தீமையும் அதிகம். மதத்தின் பெயரால் தேசத்தின் பெயரால் மொழியின் பெயரால் நடக்கும் வன்முறைகளைப் பார்க்கும்போது சாதி சார்ந்த வன்முறை என்பது ஒன்றுமே இல்லை. அவை ஆக்டோபஸ் என்றால் இது வெறும் சிலந்திதான். இதற்காக சாதிய வன்முறையை நான் ஆதரிப்பதாக அர்த்தம் இல்லை. ஆதிக்க சாதியினரைக் கொடுங்கோலர்களாக சித்திரிக்கத் தேவையில்லை என்றுதான் சொல்ல விரும்புகிறேன். ஏனென்றால் அதுதான் பிரச்னையை மிகவும் சிக்கலாக்குகிறது.

தேவர்களுக்கும் தலித்துகளுக்கும் பிற சாதிகளுடன் எந்தப் பெரிய மோதலும் கிடையாது. விட்டுக் கொடுத்தல், புரிந்து கொள்ளுதல் என பிற தரப்பினருடன் இந்த இரண்டு பிரிவினருமே சுமுகமான வாழ்க்கையே வாழ்ந்துவருகிறார்கள். அதிருப்தி இருக்கும்பட்சத்தில் அதை வன்முறை அற்ற வழிகளிலேயே வெளிப்படுத்தி வருகிறார்கள். தேவர்-தலித் என்ற இரண்டு பிரிவுகளுக்குள் மட்டும் எலியும் பூனையும் போல் ஒருவித நிரந்தரமான, ஆழமான பகைமை இருக்கிறது. இதில் ஒரு தரப்பை அழித்து இன்னொன்றை வெற்றி பெறச் செய்தல் என்பது சாத்தியமும் அல்ல. தேவையும் அல்ல. இரண்டு தரப்பும் ஒன்றாக அடுத்த கட்டத்துக்கு நகர எது வழி என்பதைத்தான் நான் பார்க்கிறேன். நாளை தலித்களுக்கும் அவர்களுக்குக் கீழே இருக்கும் பிரிவினர்களுக்கும் இடையில் பிரச்னை பெரிதானால், தலித்துகளுக்கு சில விஷயங்களை விட்டுக்கொடுத்துத்தான் கீழே இருப்பவர்களால் இயங்கவே முடியும். இது மனித இயல்பு. இதை ஒருவர் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

இது நான் புதிதாக கண்டுபிடித்த வழக்கம் அல்ல. காலகாலமாகவே, பெரிய சக்கரவர்த்திகளையும் மாமன்னர்களையும் சமாளிக்கக் குறுநில மன்னர்களும் ஜமீன்தார்களும் பாளையக்காரர்களும் பின்பற்றிய வழிதான். மேலிருப்பவன் பெரும் படையுடன் வரும்போது ஒரு தொகையைக் கப்பமாகக் கட்டி அனுப்பி வைத்துவிடுவார்கள். இது ஒருவகையில் இரண்டு தரப்புக்குமே வெற்றி என்ற கோட்பாட்டை மையமாகக்கொண்டது. இவ்வளவு ஏன்… துடியான சாமிகளை அது கேட்கும் பலி கொடுத்து சாந்தப்படுத்துவது இலலையா என்ன?

இந்த பஸ் பிரச்னையையே எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். உண்மையில் நான் என்ன செய்திருக்கிறேன். கூடுதல் வாகன வசதியை ஏற்படுத்தித் தந்திருக்கிறேன். அதில் சாதிக்கு முன்னுரிமை என்பதை மாற்றி பணத்துக்கு முன்னுரிமை என்பதைக் கொண்டுவந்திருக்கிறேன். இன்றைய சூழலில் இது எல்லாரும் ஏற்றுக் கொண்டிருக்கும் ஒரு விஷயம்தான். கூடுதல் வசதி வாய்ப்பு இருப்பதால் இந்த பிரச்னை இரண்டு தரப்புக்கும் லாபகரமான ஒன்றாக முடிந்துவிட்டிருக்கிறது. இதை நான் ஆதிக்க சாதிக்குப் பணிந்து போகும் செயலாக நினைக்கவில்லை. பாய்ந்தோடும் நீரானது வழியில் குறுக்கிடும் பாறையைச் சுற்றி வளைந்து போவதுபோல் விடுதலைப் போராட்டத்தையும் தேவைப்படும்போது நெகிழ்ச்சியுடன் நடத்துவதில் தவறே இல்லை என்று சொல்கிறான்.

அடுத்ததாக, எந்தக் கெட்ட பழக்கத்தையும் ஒரேயடியாக நிறுத்த முடியாது. எனவே, பெரிய கெட்ட பழக்கம் ஒன்றை சிறிய கெட்ட பழக்கத்தால் பதிலீடு செய் என்ற கோட்பாட்டின்படி ஊரில் இருக்கும் சாராயக் கடையை மூடிவிட்டு கள்ளு இறக்கவும் வேறு இடங்களில் இருந்து வாங்கவும் ஏற்பாடு செய்வான். அதுவும் வாரத்துக்கு இரண்டு நாள் மட்டுமே கடை திறந்திருக்கும். குடும்பத்தினரின் தேவைகளுக்குப் போக எஞ்சிய பணம் மட்டுமே போதைப் பொருளுக்குப் பயன்படுத்தப்படவேண்டும் என்று தீர்மானிப்பான். எனவே, ஆண்களுக்கான சம்பளத்தை நேராக வீட்டுப் பெண்கள் வசமே கொடுப்பான்.

உன்னால் முடியும் தம்பி படத்தில், குடித்தால் கணவனுடன் உடலுறவு கொள்ளமாட்டேன் என்று மனைவிகள் முடிவெடுப்பதுபோல் பாலச்சந்தர் காட்டியிருப்பார். அதுகூட நல்ல வழிதான். (தனிப்பட்ட முறையில் குடியையோ குடிப்பவர்களையோ நான் இழிவாகக் கருதவில்லை. குடும்பத்துக்கும் பிறருக்கும் எந்த இழப்பும் ஏற்படாதவரையில் அதை அனுமதிப்பதில் தவறில்லை. அளவுக்கு மிஞ்சினால் அமிர்தமும் நஞ்சு. அளவோடு இருந்தால் நஞ்சும் அமிர்தமே. அந்த வகையில் மக்களுக்கு ஒழுங்காகக் குடிக்கக் கற்றுக் கொடுப்பதை ஒரு தீர்வாக படத்தில் இடம்பெற வைப்பேன். குடியை அடியோடு ஒழித்தால்தான் கிராம மக்களுக்கு விடிவு காலம் பிறக்கும் என்பதுதான் உண்மை என்று இது தொடர்பாக நான் மேற்கொள்ளும் ஆய்வில் தெரியவந்தால் நிச்சயம் அதையே ஒரு தீர்வாக படத்தில் முன்வைப்பேன்.)

அடுத்ததாக, ஊரில் நடக்கும் தேர் திருவிழாவில் தலித்களை வடம் தொட்டு இழுக்க விடாமல் தேவர் சாதியினர் தடுப்பார்கள். முதல்வர், ஜனாதிபதி போன்ற பிரபலங்களைத் தேரோட்டத்தில் பங்கெடுக்க வைத்தால் தன் சாதியினரால் பெரிதாக எந்த எதிர்ப்பையும் காட்ட முடியாது என்று தீர்மானித்து அவர்களை அழைக்கலாம் என்று சக்திவேல் யோசனை சொல்வான். தலித்களை தேர் இழுக்க அனுமதிக்கலாம் என்ற எண்ணம் கொண்ட ஊர் பெரிய மனிதர்களில் சிலர் ஜனாதிபதியெல்லாம் நம்ம ஊருக்கு வருவாரா என்று சந்தேகத்தை எழுப்புவார்கள். இப்போது ராணுவ விமானத்தில் பறப்பது, கடலில் டைவ் அடிப்பது போன்ற சாகசங்களில் ஜனாதிபதிகள் ஈடுபடுவதற்குக் காரணம் அவர்களை அந்த அதிகாரிகள் கூப்பிடுவதால்தான். நாமும் கூப்பிட்டுப் பார்ப்போம் என்று சக்திவேல் சொல்லுவான். அதன்படியே டில்லிக்குப் போய் விஷயத்தைச் சொல்வார்கள்.

சாதி, மதங்களுக்கிடையே நல்லிணக்கத்தை ஏற்படுத்த இதுபோல் விழாக்களில் பங்கெடுப்பது என்று தீர்மானித்தால் ஜனாதிபதிக்கு 24 மணி நேரமும் இந்தியா முழுவதும் சுற்றிக்கொண்டு இருக்கத்தான் நேரம் இருக்கும். அவரால் வேறு வேலை எதையும் பார்க்க முடியாது என்று சொல்லி தட்டிக்கழிக்கப் பார்ப்பார்கள். அயல் நாட்டு நல்லுறவை உருவாக்க கோடிக்கணக்கில் செலவிட்டு உலகம் சுற்றுவதைவிட இது ஆயிரம் மடங்கு மேல் என நாயகன் சொல்லுவான். ஆனால், பாதுகாப்பு காரணங்கள், வேறு நிகழ்ச்சிகளுக்கு ஒப்புக்கொண்டுவிட்டது என பல காரணங்களைச் சொல்லி வராமல் தட்டிக்கழித்துவிடுவார்கள்.

மாநில முதல்வரைப் போய் அழைக்கலாம் என்று பார்த்தால் அவர் சந்திக்கவே நேரம் ஒதுக்காமல் அலைக்கழிப்பார். எதிர்க்கட்சித் தலைவரைப் போய்ச் சந்தித்தால் அவரோ பொதுக்குழு கூட்டிப் பிறகு பதில் சொல்கிறேன் என்று சொல்லி அனுப்பிவிடுவார். இதனிடையில் தேரோட்ட நாள் வந்துவிடும். அரசு தரப்பில் நாலைந்து தலித்களை மட்டும் வடம் பிடிப்பதுபோல் புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டுவிட்டு அவர்களை அப்புறப்படுத்திவிட்டு தேவர்கள் மட்டும் தேரை இழுத்து விழாவை நடத்தி முடிப்பார்கள்.

இதைப் பார்க்கும் சக்திவேல் புதிதாக ஒரு திட்டத்தை தீட்டுவான். ஈழவனைச் சிவனின் கோயிலுக்குள் வரக்கூடாதென்றுதானே தடுக்கிறீர்கள். சிவனை ஈழவனின் சேரிக்குள் போகாதே என்று தடுக்க உங்களால் முடியுமா என்ன என்று சேரிகளில் பெரிய சிவாலயங்களைக் கட்டி ஈழவர்களை ஆக்கபூர்வமான முறையில் சாதி அடுக்கில் மேலேறச் செய்த நாராயண குருவைப்போல் தலித் மக்களுக்கு என்று ஒரு பிரமாண்டமான தேரைச் செய்ய முடிவெடுக்கிறான். ஸ்தபதி ஒருவரை அழைத்து வந்து ஏழெட்டு மாதங்களுக்குள் ஒரு தேரைச் செய்து முடிகிறான். அதில் என்ன கடவுளை பிரதிஷ்டை செய்யப் போகிறான் என்பதை ரகசியமாகவே வைத்திருப்பான். தேரோட்டத்தின் அன்று திரைச்சீலை மெள்ள உயருகிறது. பிரமாண்ட சுடலை மாடனின் சிலை பீடத்தில் கம்பீரமாக இருப்பதைப் பார்த்து மக்கள் கூட்டம் ஆர்ப்பரிக்கும். தேவர்களின் தேர் ஓடிய அதே தெருக்களில் மட்டுமல்லாமல் இந்த புதிய தேர் சேரிக்குள்ளும் கம்பீரமாக வலம் வரும்.

சமபந்தி போஜனம் தொடர்பாகப் பிரச்னை எழும். இரு தரப்பினரையும் கூப்பிட்டு வைத்துப் பேசுவான். மாட்டுக்கறி சாப்பிடறவன்கூட உக்கார்ந்து நாங்க சாப்பிட முடியாது என்று தேவர்கள் சொல்வார்கள். அப்படியானால், மாட்டுக்கறி சாப்பிடுவதை விட்டுவிட்டால் அவர்களுடன் சேர்ந்து சாப்பிட்த் தயாரா என்று சக்திவேல் கேட்பான். தலித்களில் சிலர் இதற்கு ஒப்புக்கொள்ள மாட்டார்கள். மாட்டுக்கறியைச் சாப்பிடுவதில் எந்த தவறும் இல்லை. ஆடு, கோழி சாப்பிடறது மாதிரித்தான் இதுவும். இதை எதற்காக விடவேண்டும் என்று சொல்வார்கள். மாடு விவசாயத்துக்கு உதவக்கூடிய விலங்கு. விவசாயத்தை தொழிலாகக் கொண்ட எங்களுக்கு அது தெய்வம் மாதிரி. தை திருநாள் போன்ற விசேஷ நாட்களில் மாட்டுக்கு மரியாதை செய்து கும்பிடுவது எங்கள் பழக்கம். அப்படியான மாட்டை அடித்துக் கொன்று தின்பது எங்கள் தெய்வத்தைக் கொல்வதற்கு சம்ம். அப்படியானவர்களுடன் உட்கார்ந்து சாப்பிட எங்களால் முடியாது என்று தேவர்கள் மறுத்துவிடுவார்கள். இவ்வளவு பேசுகிறீர்களே… அணிலையும் பூனையையும் தின்னக்கூடிய நரிக்குறவர்களுடன் தலித்களை முதலில் சம பந்தி போஜனம் நடத்தச் சொல்லுங்கள். அதன் பிறகு எங்கள் கூட உட்கார்ந்து சாப்பிட வரட்டும் என்று தேவர்கள் சொல்வார்கள்.

சக்திவேல் இது தொடர்பாக, தலித்களிடம் பேசுவான். இப்போது தேவர்களின் வார்த்தைகளை தலித்துகள் பேச ஆரம்பிப்பார்கள். சக்திவேல் நிதானமாக விஷயத்தை எடுத்துச் சொல்வான். உணவுப் பழக்கம் என்பது இயற்கை ஏற்படுத்திய விஷயம். எல்லா விலங்குகளும் தாவர பட்சிணியாக இருந்தால் தாவரங்களின் இனம் அழிந்துவிடும். எல்லாமே விலங்குகளைச் சாப்பிடுபவையாக இருந்தால் விலங்கு இனம் அழிந்துவிடும். எனவே, சில விலங்குகள் தாவரங்களையும் சில விலங்குகள் தாவரபட்சிணிகளையும் உண்பதாக இயற்கை படைத்திருக்கிறது. மனிதனுக்கு எல்லாவற்றையும் சாப்பிட முடியும் என்பதால், அவனுக்கும் சில தடைகளை ஏற்படுத்த வேண்டியிருக்கிறது. அதன் அடிப்படையில் மனமானது சிலவற்றை ஏற்றுக்கொள்கிறது. சிலவற்றை விலக்குகிறது. இப்படி வளங்களைப் பங்கிட்டுக் கொண்டு வாழ்ந்தால்தான் ஒருவித சமநிலை நிலவமுடியும். இதில் ஏற்றத் தாழ்வுக்கு இடம் இல்லை என்று சொல்கிறான். அதன்படி தலித்துகள் முதலில் நரிக்குறவர்களுடன் சம பந்தி போஜனம் நடத்துகிறார்கள். அதன் அடுத்த கட்டமாக தேவர்களும் தலித்களுடன் சம்மாக உட்கார்ந்து உண்கிறார்கள்.

கிராமப்புறங்களில் தேவர்களின் தெருக்களுக்குள் தலித்துகள் செருப்பு அணிந்து போகக்கூடாது… சைக்கிளில் ஏறிச் செல்லக்கூடாது என பல கட்டுப்பாடுகள் இருக்கின்றன. அதை விலக்கிக் கொள்ள வேண்டும் என்று சக்திவேல் சொல்கிறான். தலித்துகள் உங்களைவிட எந்தவித்தத்தில் தாழ்ந்தவர்கள்… பிராமணரல்லாதவர்கள் அக்ரஹாரத்துக்குள் நுழையக்கூடாது என்று இருந்ததை எதிர்த்துப் போராடி வெற்றி பெற்றுவிட்டிருக்கும் நிலையில் தேவர்கள் இப்படிச் செய்வது தவறு என்று சொல்கிறான். இது தொடர்பான வாக்குவாதம் முற்றுகிறது. தலித்துகள் உங்களுக்கு எந்தவகையிலும் சளைத்தவர்கள் அல்ல என்று நிரூபித்தால் இதுபோன்ற விஷயங்களை விலக்கிக் கொள்வீர்களா என்று சக்திவேல் சவால்விடுகிறான். சரி… மோதிப் பார்த்துவிடுவோம் என்று தேவர்கள் அருவாள், வேல் கம்புகள் அணி வகுக்கிறார்கள். தலித்களும் தங்கள் ஆயுதங்களுடன் மோதத் தயாராகிறார்கள்.

இப்படிச் சண்டை போடவேண்டாம். ஜல்லிக் கட்டில் தேவர் சாதியினர் வளர்க்கும் காளையை ஒரு தலித் அடக்கிக் காட்டுவார். அப்படி முடியாமல் போனால், இதைவிடக் கூடுதல் அடக்குமுறைகளை நீங்கள் விதித்துக் கொள்ளலாம் என்று சக்திவேல் சொல்லுவான். இரு தரப்பினரும் அதை ஏற்றுக் கொள்வார்கள். அதன்படியே ஜல்லிக்கட்டு அனல் பறக்க ஏற்பாடு செய்யப்படும். அந்தப் போட்டியில் சீறிவரும் காளையை ஒரு தலித் நேருக்கு நேராக நின்று கொம்பைப் பிடித்து அடக்கி, அதன் கழுத்தில் காலை வைத்து அழுத்தி, கீழே விழவைத்து வெற்றிபெறுவார். ஏனென்றால், தான் அடக்கப்போவது வெறும் ஒரு காளையை அல்ல என்பது அவருக்கு நன்கு தெரியும்.

இப்படியாக ஒவ்வொரு பிரச்னைக்கும் ஒவ்வொரு தீர்வுகளை நாயகன் முன்வைப்பான்.
ஒரிஜினல் படத்தில் காதலித்த பெண்ணை விட்டுவிட்டு ஊர் நலனுக்காக இன்னொரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்வதாக காட்சி இடம்பெற்றிருக்கும். அதை மிகவும் என் திரைக்கதையில் மாற்றி அமைப்பேன். இரு சாதியினருக்கு இடையே நல்லுறவை வளர்க்க கலப்புத் திருமணத்தை நாயகன் முன்னெடுப்பான். விமரிசையாக நடக்கும் திருமண விழாவில் தலித் போராளி ஒருவர், நாயகனைப் பார்த்து நீ ஒரு தலித் பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொண்டு அதன் பிறகு ஊருக்கு உபதேசம் செய் என்று சொல்லுவார்.

எனக்கு தலித் பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொள்வதில் எந்த தயக்கமும் கிடையாது. ஆனால், ஏற்கெனவே வேறு ஒரு பெண்ணைக் காதலிப்பதால் அது சாத்தியமில்லை என்று நாயகன் சொல்லுவான். அதெல்லாம் இல்லை… தலித் மீது உனக்கு இருக்கும் வெறுப்பினால்தான் உயர் சாதிப் பெண்ணாகப் பார்த்து காதலிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறாய் என்று மடக்குவார். மேடையில் மாலை அணிந்தபடி கலப்புத் திருமணத்துக்கு தயாராக உட்கார்ந்திருப்பவர்கள் அனைவரும் நாயகனின் இந்த மோசடிக்கு நாங்கள் துணை நிற்கப் போவதில்லை என்று மாலையைக் கழட்டிப் போடுவார்கள். இப்படியான ஒரு இக்கட்டான சூழலில் நாயகன் தன் லட்சியத்துக்காகக் காதலைத் தியாகம் செய்வான். அவனுடைய காதலியே கண்ணீர் மல்க தாலியை எடுத்துக் கொடுப்பாள். தலித் பெண் ஒருத்தியை சக்திவேல் மணந்துகொள்வான்.

அதன்பிறகு வேறு சிக்கல்கள் வர ஆரம்பிக்கும். நிலத்தை ஊருக்குப் பிரித்துக் கொடுத்ததையும் பிற நல்ல செயல்களையும் ஆதரித்த நாயகனின் குடும்பத்தினர் தலித் பெண்ணைத் திருமணம் செய்து கொண்டதை மட்டும் ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்துவிடுவார்கள். மெள்ள அந்த தலித் பெண் அவர்கள் மனத்தில் இடம்பிடிப்பாள். எதற்கும் அசைந்து கொடுக்காத சின்ன ஐயாவின் வெட்டி சாதிப் பெருமிதம் பேரக் குழந்தை பிறந்ததும் மெள்ள உருக ஆரம்பிக்கும்.

இப்போதைய படத்தில் நாயகன் சக்திவேலும் அவருடைய அப்பாவுக்கும் இடையிலான அன்னியோன்னியத்தை வெளிப்படுத்த இயக்குநர் ஒரு காட்சி வைத்திருப்பார். தன்னிடம் பேசி முடித்துவிட்டுப் போகும் மகனை அப்பா வைத்த கண் வாங்காமல் பாசத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருப்பார். வாசல் வழி வெளியே போன மகன், காதலி தன் ஆசைக் காதலனைத் பார்ப்பதுபோல், திரும்பிப் பார்ப்பார். அப்பா சட்டென்று வெட்கப்பட்டு தன் பார்வையை விலக்கிக் கொள்வார். அதை எனது திரைக்கதையில் சற்று மெருகூட்டுவேன். தலித் மருமகளுக்குப் பிறந்த குழந்தையை சின்ன ஐயா மற்றவர்கள் முன்னால் கொஞ்சக் கூச்சப்படுவார். ஒரு நாள் குழந்தை கூடத்தில் தனியே விளையாடிக்கொண்டிருக்கும். சுற்றுமுற்றும் பார்த்துவிட்டு யாரும் இல்லை என்பதை உறுதி செய்துவிட்டு குழந்தையை எடுத்துக் கொஞ்சப் போவார். அப்போது பார்த்து சக்திவேல் அந்தப் பக்கம் வந்துவிடவே அசடு வழிந்தபடியே தான் வேறு எதையோ தேடிக்கொண்டு வந்ததாக நடிப்பார். அப்படியா என்று சொல்லிவிட்டு சக்திவேல் போய்விடுவான். அவன் போய்விட்டானா என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டு மீண்டும் குழந்தையைத் தூக்கிக் கொஞ்சப் போவார். இப்போது, சக்திவேல் மெள்ள திரும்பி எட்டிப்பார்ப்பான். எந்த சாக்கும் சொல்ல முடியாத வகையில் சின்ன ஐயாவின் கையில் குழந்தை இருக்கும். சக்திவேல் மென்மையாகப் புன்னகை செய்தபடியே விலகிச் செல்வான். சின்ன ஐயா குழந்தையை ஆசை தீர முத்தமிட்டுக் கொஞ்சுவார்.

உண்மையில் சக்திவேல் லண்டனில் படித்து அமெரிக்காவில் செட்டில் ஆகத்தான் தீர்மானித்திருப்பான். அங்கு அவன் சந்திக்கும் கறுப்பர் இனப் போராளி ஒருவரின் வார்த்தைகளைக் கேட்டுத்தான் சொந்த கிராமத்தை மேல் நிலைக்குக் கொண்டுவர முடிவெடுத்து ஊர் திரும்பியிருப்பான். உங்கள் நாட்டின் க்ரீமி லேயர் ஆட்கள் எல்லாம் அந்நிய நாட்டுக்காரருக்கு எடுபிடி வேலை செய்வதில் காட்டும் அக்கறையை சொந்த நாட்டுப் பிரச்னையைத் தீர்ப்பதில் காட்டுங்கள். அமெரிக்காவிடமிருந்தும் ஐரோப்பாவிடமிருந்தும் நீங்கள் எதையெல்லாமோ இறக்குமதி செய்துவருகிறீர்கள். முதலில் தேச பக்தியையும் சொந்த நாட்டினர் மீதான அக்கறையையும் இறக்குமதி செய்து கொள்ளுங்கள் என்று சொல்லியிருப்பார். அவருடைய வார்த்தைகளால் உந்தப்பட்டுத்தான் சக்திவேலும் அவனுடைய நண்பர்களும் கிராமங்களில் நிலவும் சாதிய மோதல்களுக்குத் தீர்வுகாணுதல் என்பதை தங்களுடைய லட்சியமாக எடுத்துக்கொண்டு களம் இறங்கியிருப்பார்கள் என்று கதையை ஆரம்பிப்பேன்.

இதுவரை ஓரளவுக்கு சுமுகமாகப் போய்க் கொண்டிருக்கும் கதையில் ஒரு முக்கியமான திருப்பம் வரும். சக்திவேலில் கிராமமானது ரிசர்வ் தொகுதியாக அறிவிக்கப்படும். முருகேசன் என்ற ஒரு தலித்தை அந்த பஞ்சாயத்தின் தலைவராக நியமிக்க சக்திவேல் குழுவினர் தீர்மானிப்பார்கள். ஊரில் இருக்கும் பெரிய மனிதர்களுக்கு அது பிடிக்காமல் போய்விடும். சக்திவேலை எதிர்ப்பதில் முதல் ஆளாக அவனுடைய அப்பா சின்ன ஐயாவே இருப்பார். எல்லா பிரச்னைகளையும் சமாளித்த சக்திவேலுக்கு தன் அப்பாவை எப்படிச் சமாளிக்க என்பது தெரியாமல் போய்விடும். இருவருக்கும் இடையே கடுமையான வாக்குவாதம் வெடிக்கும்.
இந்தியாவுக்கே ஒரு தலித் ஜனாதிபதி ஆகியிருக்காரு. நீங்க என்னடான்னா பஞ்சாயத்து தலைவரா ஆக விடமாட்டேன்னு சொல்றீங்களே என்று தந்தையிடம் சக்திவேல் வாதாடுவான். அவரை எங்களுக்கு யாருன்னே தெரியாதப்பு. ஆனா நீ இன்னிக்கு பஞ்சாயத்து தலைவரா நிறுத்தறியே இந்த முருகேசனை எங்களுக்கு நல்லாத் தெரியும். அவன் வீட்டுல ஒரு வேளை அடுப்பு எரியணும்னா அதுக்கு எங்க கிட்ட வாங்கற கூலி இருந்தாத்தான் முடியும். இன்னிக்கு அவன் உடம்புல ஒண்டுத்துணி ஒட்டியிருக்குன்னா அதுக்கு நாங்கதானப்பு காரணம். இன்னிக்கு நேத்திக்கு இல்லை.. தலைமுறை தலைமுறையா அவங்க குடும்பமும் சாதிசனமும் நம்ம குடும்பத்துக்கு நம்ம சாதி சனத்துக்கும் கைகட்டித்தான் இருந்து வந்திருக்காங்க. இன்னிக்கு அவனைப் போயி எனக்கு மேல உட்கார வைக்கறியே… நியாயமா? என்று சீறுவார். வாக்குவாதம் உச்சத்தை எட்டவே நீ உண்மையிலயே எனக்குத்தான் பிறந்தியா… இல்லன்னா உங்க அம்மா யாராவது பள்ளன் பறையனுக்குத்தான் உன்னைப் பெத்தாளா என்று ஆக்ரோஷத்தில் கத்துவார். அதைக் கேட்டதும் சக்திவேல் சப்த நாடியும் ஒடுங்கிப் போய்விடுவான்.

முருகேசன் பஞ்சாயத்து தலைவரானா அவனை வெட்டிட்டு ஜெயிலுக்குப் போவேன் என்று சூளுரைப்பார். அப்பா, நீங்க நல்லருன்னு எனக்குத் தெரியும். இந்த ஜாதி வெறி உங்க கண்ணை மறைக்குது. உங்க தப்பை நீங்க உணர்ந்து நிச்சயம் திருந்துவீங்க. உங்களை நான் திருத்துவேன் என்று சவால் விட்டுவிட்டு, முருகேசனை தேர்தலில் நிற்க வைத்து ஜெயிக்க வைப்பான் சக்திவேல்.

பஞ்சாயத்து கமிட்டி கூட்டத்தை, கோயிலில் வைத்து வட்ட மேஜை மாநாடுபோல் அனைவரையும் சம உயரமான இருக்கையில் அமரவைத்து நடத்துவான். முருகேசனுக்கு பாதுகாப்புக்காக எப்போதும் இரண்டு காவலர்களை அரசு நியமித்திருக்கும். ஊரில் எப்போதும் ஒருவிதப் பதற்றம் நிலவியபடியே இருக்கும்.

ஒரு நாள் இரவில் முருகேசனையும் சேரி மக்களையும் வெட்டிக் கொல்வது என்று சின்ன ஐயா தலைமையில் ஒரு சதித் திட்டம் தீட்டப்படும். அது தெரிய வந்ததும் முருகேசனும் சேரி மக்களும் சற்று தூரத்தில் இருக்கும் காட்டுக்குள் தஞ்சம் புகுந்துவிடுவார்கள். மழைக்காலம் என்பதால் மாலை நான்கு மணி வாக்கிலேயே லேசாக இருட்ட ஆரம்பித்திருக்கும். இரவு நேரக் காவலர்கள் மாலை ஆறு ஏழு மணிக்கு மேல்தான் வருவார்கள் என்பதால் வேல் கம்பும் அருவாளுமாக சின்ன ஐயாவின் ஆட்கள் கொலை வெறியுடன் சேரிக்குள் நுழைவார்கள். யாரும் இல்லாமல் வெறிச்சோடிக் கிடப்பதைப் பார்த்து எங்கு போயிருப்பார்கள் என்று கூடிப் பேசுவார்கள்.

அனைவரையும் பாதுகாப்பான இடத்துக்கு அனுப்பிய முருகேசன் கடைசியாக சில பொருட்களை எடுத்துச் செல்வதற்காக நாலைந்து பேருடன் சேரிக்கு வந்திருப்பார். சின்ன ஐயாவும் அவருடைய ஆட்களும் அவர்களைச் சுற்றி வளைத்துவிடுவார்கள். அந்த ஊருக்கு அருகில் இருக்கும் அணையில் நீர் அளவுக்கு அதிகமாக சேகரமாகியிருக்கும். அணை கட்டப்பட்டு பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டதால் சில இடங்களில் விரிசல் விட்டிருக்கும். முருகேசனை வெட்டப் போகும் நேரத்தில் அணை உடைந்து ஊருக்குள் வெள்ளம் பெருக்கெடுத்துப் பாய ஆரம்பிக்கும். சேரியும் தேவர்கள் வசிக்கும் பகுதியும் அணைக்குப் பக்கத்திலேயே இருந்ததால் வெள்ளத்தில் அனைவரும் சிக்கிக் கொண்டுவிடுவார்கள். சின்ன ஐயாவை வெள்ளம் அடித்துச் சென்றுவிடும். நீச்சல் தெரிந்த நிலையிலும் வயதானதால் அவர் நீரில் தத்தளிப்பார்.

கிடைத்த மரம் ஒன்றில் அடைக்கலம் புகுந்திருந்த முருகேசன் சின்ன ஐயா உயிருக்குப் போராடுவதைப் பார்ப்பான். .நீரில் பாய்ந்து சென்று சின்ன ஐயாவைக் காப்பாற்றுவான். ஒரு மரக்கிளையில் அவரை பத்திரமாக உட்கார வைத்துக்கொண்டு இரவெல்லாம் தூங்காமல் கண் விழித்து அவரைக் காப்பாற்றுவான். அந்த வெள்ளத்தில் தேவர்களும் தலித்களும் தங்கள் பகையை எல்லாம் மறந்து ஒருவருக்கு ஒருவர் உதவி செய்வார்கள். மறுநாள் பொழுது விடியும்போது எங்கு பார்த்தாலும் ஒரே வெள்ளக்காடாக இருக்கும். பக்கத்து ஊருக்கு வேலை விஷயமாகப் போயிருந்த சக்திவேலும் அவனுடைய நண்பர்களும் விஷயத்தைக் கேள்விப்பட்டு ஊருக்கு விரைந்து வருவார்கள். தலித்களும் தேவர்களும் பரஸ்பரம் உதவி செய்துகொள்வதைப் பார்த்து மெய்சிலிர்த்து நிற்பார்கள். உங்களை ஒண்ணு சேர்க்க ஒரு புயலும் வெள்ளமும் வரவேண்டியிருக்கே… என்று கண்கலங்குவான். கிழக்கே அடர்த்தி குறையத் தொடங்கிய கறுப்பு மேகங்களைக் கிழித்தபடி புதிய சூரியன் உதிக்க ஆரம்பிக்கும்.
இந்தத் திரைக்கதையில் கதாநாயகன் முன்வைக்கும் தீர்வுகளை சாதி பிரச்னை தொடர்பான ஒரு விவாதத்தை ஆரம்பித்து வைக்கும் ஒன்றாகத்தான் இடம்பெறச் செய்திருக்கிறேன். வாசகர்கள், இவற்றில் இருக்கும் குறைகளைச் சுட்டிக்காட்டுங்கள். இதில் சொல்லப்படாத பிரச்னைகளையும் அவற்றுக்கான தீர்வுகளையும் எழுதி அனுப்புங்கள். இந்த விஷயங்களை அடுத்த கட்டத்துக்குக் கொண்டு செல்ல முடியுமா என்று ஒன்றாக நாம் முயன்று பார்ப்போம்.

0

B.R. மகாதேவன்