மதுவிலக்கு: அரசியலும் வரலாறும்

 

Madhu Vilakku Front2016 சட்டப்பேரவைத் தேர்தலில் மதுவிலக்கைப் பிரதான கோரிக்கையாக, தமிழகத்தின் பெரும்பாலான கட்சிகளும் முன்னிறுத்தி வருகிற சூழலில், 1920 முதலே தேர்தல் அரசியலை மையப்படுத்தியே மதுவிலக்கு கோரிக்கை முன்வைக்கப்படுகிறது என்கிற வரலாற்றுச் செய்தியுடன் தொடங்குகிறது இந்த நூல்.

1921ல் சென்னை மாகாணத் தேர்தலில் நீதிக்கட்சி வெற்றிபெற்ற செய்தியிலிருந்து 2016 தேர்தல் களநிலவரம் வரை மதுவிலக்கு அரசியலின் துணைகொண்டு தேர்தல் நிலவரங்களையும் சேர்த்து அலசுகிறார் நூலாசிரியர்.

சேலம் உட்பட நான்கு மாவட்டங்களில் மதுவிலக்கை அமல்படுத்தியதோடு, திமுக ஆட்சிக்காலத்தில் அண்ணா, கருணாநிதி போன்றோர்களிடமும், மதுவிலக்கை ரத்து செய்துவிடாதீர்கள் என்று இறுதிவரை போராடிய மூதறிஞர் இராஜாஜியின் போராட்டத்தை  இந்த நூல் முழுமையாகப் பதிவு செய்கிறது. அதேவேளையில், சென்னை மாகாணம் முழுவதிலும் மதுவிலக்கைக் கொண்டு வந்ததோடு, அதனால் எழுகின்ற வருவாய் இழப்பை ஈடுசெய்யும் நடவடிக்கை என்றுகூறி, பள்ளிக்கூடங்களையும் மூடாமல், சமூக நீதியையும் பாதுகாத்திட்ட ஓமந்தூர் ராமசாமி ரெட்டியாரின் சமூகத் தொண்டையும் அழுத்தமாகப்,பதிவு செய்கிறது.

பார்ப்பனரல்லாதோர் மத்தியில் நீதிக்கட்சிக்கு இருக்கும் செல்வாக்கைக் குறைப்பதற்கு இராஜாஜி கையில் எடுத்த கேடயமே மதுவிலக்கு என்பதை காந்தி மற்றும் ராஜாஜியின் பேரன் ராஜ்மோகன் காந்தியின் பதிவிலிருந்து எடுத்துக்காட்டுவது சிறப்பு.

ராஜாஜி கொண்டுவந்த மதுவிலக்கை அவருடன் எதிர் கொள்கை கொண்ட அண்ணா  ஏற்றுக்கொண்டார். ஆனால், காங்கிரஸ் கட்சியின் மூத்த தலைவர்களில் ஒருவரான சத்தியமூர்த்தி அய்யர் மதுவிலக்குக் கொள்கையை  ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்பது போன்ற சுவாராசியம் நிறைந்த தரவுகள் நூல் முழுவதும் விரவியிருக்கின்றன. இந்தி எதிர்ப்புப் போராளிகளை கள்ளச்சாராய வியாபாரிகள் என விளித்த முதல்வர் பக்தவத்சலத்தின் பேச்சு, மதுவிலக்கு கோரிக்கையும் தமிழ்த்தேசிய அரசியலும் வரலாற்றில் சந்தித்து கொண்ட இடம்.

1971 ல் மதுவிலக்கை கருணாநிதி தளர்த்தியபோது, அதற்கு வாழ்த்து சொன்ன ஒரே கட்சி இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி. வாழ்த்தியவர் தோழர் எம். கல்யாணசுந்தரம். இத்தகைய வரலாற்று தரவுகளையும் சேர்த்து தங்கள் போராட்ட நெறிமுறைகளை வகுத்து கொள்ள இடதுசாரிகளுக்கு இந்நூல் உதவும்.

மதுவிலக்கை கடைப்பிடித்த அண்ணாவிற்கு அறிவுரையையும், மதுவிலக்கை ரத்து செய்த கருணாநிதிக்கு வாழ்த்தையும் தெரிவித்த பெரியாரின் மற்றொரு பரிணாமம் விரிவாக பேசப்பட்டிருக்கிறது. பெரியார் என்றால் கடவுள் மறுப்பாளர் என்பதைவிட கள்ளுக்கடை எதிர்ப்பு போராளி என்கிற பிம்பத்தையே, மாணவர் பருவத்திலிருந்து படித்துவரும் பொதுப்புத்திக்கு மேற்கண்ட செய்தி புதிதாக இருக்கும்.

பள்ளிக்கூடங்கள் மற்றும் கோவில்கள் பக்கத்திலிருக்கும் மதுபானக் கடைகளை முதலில் அகற்றுங்கள் என்கிற கோரிக்கையை அப்போதைய முதல்வர் எம்ஜிஆர் அவர்களிடம் முன் வைக்கப்படுகிறது. அதற்கு, பள்ளிக்கூடத்திற்கும் கோவிலுக்கும் எம்ஜிஆர் கொடுத்த புதுவிதமான வரையறையை இன்றைய தலைமுறை கண்டிப்பாகத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

திமுகவைச் சேர்ந்தவர்களோ, என் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்களோ சாராய உற்பத்தித் தொழிலில் ஈடுபடமாட்டார்கள் என முதலமைச்சராக இருந்த கருணாநிதி 45 வருடங்களுக்கு முன்னர் அளித்த வாக்குறுதி இன்றைய ஊடக விவாதங்களுக்கு பயன்படும்.

இன்று மதுவிலக்குப் போராளிகள் முன்னிறுத்தும் தலைவர்களின் மற்றொரு பரிணாமத்தை நேர்மையுடன் பதிவு செய்கிறது. அதேசமயம், காலத்தின் கட்டாயத்தின் அடிப்படையில் சாராயக் கடைகளைத் திறந்ததாகச் சொன்ன கட்சிகள், பிற்காலத்தில் பொருளீட்டும் நோக்கத்திற்காகச் சாராய வணிகத்தை ஊக்குவிக்கும் நிலையை வந்தடைந்ததை வரலாற்றின் போக்கில் அழகான தரவுகளுடன் விளக்கியிருக்கிறார் ஆர்.முத்துக்குமார்

மதுவிலக்கு பிரச்சனையை இரண்டு திராவிட கட்சிகளோடு மட்டும் இணைத்து, புரிந்து வைத்திருக்கும் இன்றைய தலைமுறைக்கு, சமூக நீதி, இந்தி எதிர்ப்பு, ஆட்சி கலைப்பு, மத்திய அரசின் செயல்பாடு, மத்திய மாநில உறவுகள்  என பல்வேறு பரிணாமங்களுடன் பாடம் எடுக்கிறது இந்நூல்.

மதுவிலக்கு அரசியல் குறித்த மயக்கம் தெளிய ஆர்.முத்துக்குமாரின் இந்நூல் ஓர் ஊட்டச்சத்துமிக்க பானம் என்று உறுதியாகச் சொல்லலாம்

நூலாசிரியருக்கு சிறிய வேண்டுகோள்: மதுவிலக்கு குறித்த அம்பேத்கரின் கருத்துகளையும் தொகுத்து வெளியிட்டால், புத்தகம் இன்னும் சிறப்பாக இருக்கும். அடுத்த பதிப்பில் அதை எதிர்பார்க்கிறேன்.

நூல் : மதுவிலக்கு அரசியலும் வரலாறும்

எழுத்தாளர்:ஆர்.முத்துக்குமார்

பதிப்பகம்:சிக்ஸ்த்சென்ஸ் பதிப்பகம்

புத்தகத்தை டயல் ஃபார் புக்ஸ் வழியாக வாங்க:

94459 01234

9445 97 97 97

www.nhm.in

 

ஆக்கிரமிப்புகளும் தயாரிப்புகளும்

இந்தியா பாகிஸ்தான் போர்கள் / அத்தியாயம் 5

12241622874161946 அக்டோபர் 30 ஆம் தேதிக்கும் நவம்பர் 7 ஆம் தேதிக்கும் இடையே மிகப்பெரிய இனப்படுகொலைகள் பீகாரில் நடந்தன. இம்முறை மிகுதியாக பாதிக்கப்பட்டவர்கள் இஸ்லாமியர்கள். பிரிட்டிஷ் நாடாளுமன்றத்தில்  5,000 பேர் கொல்லப்பட்டார்கள் என்று ஓர்  அறிக்கை சமர்ப்பிக்கப்பட்டது. ஸ்டேட்ஸ்மென் பத்திரிகை 10,000 பேர் கொல்லப்பட்டிருக்கலாம் என்றது. கொல்லப்பட்டவர்களில் முஸ்லிம் பெண்களும் குழந்தைகளும் அடங்குவார்கள். ஜின்னா பதறினார். பிரிவினைக்கு முழு அழுத்தம் கொடுத்தார். முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால் கல்கத்தா, நவகாளி படுகொலைகளுக்குப் பழி தீர்ப்பதற்காக பீகார் இனப்படுகொலைகள் நிகழ்த்தப்பட்டன என்ற கருத்து பரவியதுதான்.

இந்தியாவைப் பிரித்து தனி பாகிஸ்தான் கேட்டவர்கள் முஸ்லிம் லீகைச் சேர்ந்தவர்கள். பிரிவினை வேண்டாம் என்றவை  மற்ற பெரிய கட்சிகளான காங்கிரஸும் இந்து மகாசபையும். 1946 ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற மாகாணப் பொதுத் தேர்தல் அறிக்கையில் இரண்டு கட்சிகளும் தங்கள் தேசப்பிரிவினை எதிர்ப்பைத் தெளிவாகக் குறிப்பிட்டன. முஸ்லிம் லீகைத் தவிர மற்ற முஸ்லிம் அமைப்புகளும் வெளிப்படையாகப் பிரிவினையை எதிர்த்தன. முஸ்லிம் லீக் தனி பாகிஸ்தான் என்ற லட்சியத்தை அடைய  பஞ்சாப், வங்காளம் ஆகிய மாகாணங்களைப் பிரிப்பதையே நம்பி இருந்தது. ஏனென்றால் மேற்கு பஞ்சாபிலும், கிழக்கு வங்காளத்திலும் முஸ்லிம்கள் மிகுதியாக உள்ளார்கள். பீகாரில் மூஸ்லிம்கள் சுமார் 10 சதவீதம் தான். அங்கே பெரும்பான்மையினராக இந்துக்கள் இருக்கிறார்கள். அதனால் சிறுபான்மை மக்களாக இருக்கும் முஸ்லிம்களை அவர்கள் மிரட்டிக் கொல்ல ஆரம்பித்தார்கள் என்று நம்புவது எளிது.

பீகாரில் அப்போது காங்கிரஸ் ஆட்சி நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தது. பிரிவினையை விரும்பாத காங்கிரஸ் சுதந்தரத்துக்குப் பிறகு மதச்சார்பற்ற குடியரசை நிறுவுவதைக் கொள்கையாகக் கொண்டிருந்தது. அப்போது பீகாரில் நிறைய முஸ்லிம் போலீஸ் அதிகாரிகள் பணியில் இருந்தார்கள். இந்நிலையில் அங்கு என்னதான் நடந்தது என்பது எல்லோரும் அறிந்துகொள்ள நினைக்கும் ஒன்று. கலவரங்கள் நடந்த இடங்களில் நேரடியாகப் பார்த்த சாட்சிகள் கொடுக்கும் தகவல்கள்தாம் உண்மையை அறிந்து கொள்ள உதவும்.

ஒரு வருடத்துக்கு முன்பாக எந்த வன்முறையையும் சந்திக்காத முங்கெர் கற்பனைக்கு எட்டாத வன்முறைகளை 1946 இல் சந்தித்தது. அகில இந்திய அளவில் இனக்கலவரங்கள் பல இடங்களில் நடைபெறுவதற்கு பல காரணங்கள் இருக்கலாம். உள்ளூரில் அது எப்படி தொடங்கி வளர்ந்தது என்பதை நாம் இங்கே கண்டு கொள்ளலாம். முங்கெர் எப்போதுமே முஸ்லிம் லீக் துடிப்புடன் செயல்படும் மாவட்டம். இந்தக் கலவரங்கள் நடைபெறுவதற்கு முன்னதாக சாதகமான சூழ்நிலை ஏற்படும்வரை மூஸ்லிம் லீக் காத்திருந்ததாகவே தெரிகிறது. மாவட்ட நிர்வாகத்தில் ஒரு கணிசமான அளவு அதிகாரிகள் இஸ்லாமியர்களாகவும், முஸ்லிம் லீகின் கொள்கைகளை ஆதரிப்பவர்களாகவும் இருந்த காலகட்டத்தை  அது சரியாகப் பயன்படுத்த நினைத்தது. இந்துக்களின் விழாக்களில் இடையூறு செய்வதை வாடிக்கையாக கொண்டது முஸ்லிம் லீக். இதற்கு உள்ளூர் அதிகாரிகள் ஆதரவாக இருந்தார்கள். பீகாரை ஆளும் காங்கிரஸ் அரசு இதைக் கண்டுகொள்ளாமல் இருந்தது.

கல்கத்தா, நவகாளி போன்று  பீகாரிலும் முஸ்லிம் லீக் பாகிஸ்தானை எப்படியாவது அடைந்து விடும் நோக்கில் வன்முறைகளை கட்டவிழ்த்து விட்டது. இருந்தபோதும் இடைக்கால அரசாங்கத்துக்குத் தலைமை வகித்த நேரு, ‘வன்முறையில் ஈடுபடும் இந்துக்கள்மீது விமான குண்டு வீச்சு நடத்தக்கூடத் தயங்கமாட்டேன்’ என்றார்.

இந்தியப் பிரிவினையை எதிர்த்த காங்கிரஸின் கொள்கைக்கு எதிராக ஏதும் நடந்துவிடக்கூடாது என்பதே அவருக்கு மிக முக்கியமானதாக இருந்திருக்கவேண்டும். கல்கத்தா, நவகாளி படுகொலைகளுக்குப் பிறகு பெரிய அளவில் கலவரம் நடைபெறக்கூடாது என்பதே அனைவரின் எண்ணம். நேருவும் விடுதலைக்கு முன்பு எத்தகைய கலவரத்தையும்  இந்தியாவில் நடக்க அனுமதிக்கக் கூடாது என்றே நினைத்திருப்பார். அந்தச் சமயத்தில் பீகாரில் இந்துக்கள், இஸ்லாமியர்களை பழி தீர்க்கிறார்கள் என்ற செய்தியாலும் அவர் நேரடியாக பீகாரில்  கண்டவற்றாலும் எரிச்சல் அடைந்திருக்கவேண்டும். பெரும்பான்மை மக்களாக  இந்துக்கள் இருக்கும் இடத்தில்  முஸ்லிம்களுக்கு பாதுகாப்பில்லை என்ற ஜின்னா போன்றவர்களின் குற்றச்சாட்டினால் அவர்  மன நெருக்கடிக்கு ஆளானார். அதைத்தான் முஸ்லிம் லீக் விரும்பியது. படிப்படியாக ஜின்னா தன் நோக்கத்தை நிறைவேற்றிக் கொள்வதில் வெற்றி பெற்று வந்தார்.

0

1947 ஆம் ஆண்டு இந்தியாவின் கடைசி பிரிட்டிஷ் வைஸ்ராயாகப் பதவி ஏற்றார் மவுண்ட்பேட்டன். அவர் அறிவித்த ஜூன் 3 ஆம் தேதி திட்டத்தின்படி அல்லது மவுண்ட் பேட்டன் திட்டத்தின்படி பிரிட்டிஷ் இந்தியா என்பது இந்தியா, பாகிஸ்தான் என இரண்டு டொமினியன்களாகப்   பிரிக்கப்பட்டன. 1947 ஜூன் மாதம் 3 ஆம் தேதி பத்திரிகையாளர்கள் கூட்டத்தில்  மவுண்ட்பேட்டன் அந்தத் திட்டத்தை அறிவித்தார். அதன் முக்கிய அம்சம் பஞ்சாப், வங்காள மாகாணங்களின் பிரிவினை பற்றியது. பஞ்சாப், வங்காள சட்டசபைகளில் இந்து, சீக்கிய, முஸ்லிம்  உறுப்பினர்கள்  அனைவரும் பிரிவினை வேண்டுமா, வேண்டாமா என முடிவு செய்ய வாக்களிப்பார்கள்.பெரும்பான்மை உறுப்பினர்கள் பிரிவினைக்கு ஆதரவாக வாக்களித்தால் இரண்டு மாகாணங்களும் பிரிக்கப்படும். சிந்து மாகாணம் எந்த ப்க்கம் இணையவேண்டும் என்பதை அதுவே முடிவு செய்து கொள்ளும். வடமேற்கு எல்லை மாகாணமும், அசாமின் சில்ஹெத் மாவட்டமும்  இந்தியாவுடன் இணைக்கப்பட வேண்டுமா அல்லது பாகிஸ்தானுடன் இணைக்கப்பட வேண்டுமா என்பதை  பொது வாக்கெடுப்பின் மூலம்  முடிவு செய்து கொள்ளலாம். 1947 ஆகஸ்ட் 15 ஆம் தேதி இந்தியா சுதந்தரம் பெறும்; பிரிவினை இருக்கும் பட்சத்தில் பிரிவினை கமிஷன் ஒன்று அமைக்கப்படும் என்று அந்தத் திட்டத்தில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

ஜூன் 2 ஆம் தேதியே இந்தியாவின் எல்லா அரசியல் கட்சித் தலைவர்களும் மவுண்ட்பேட்டன் திட்டத்தை ஏற்றுக்கொண்டார்கள். திட்டத்தில் ஐநூறுக்கும் மேலான சமஸ்தானங்கள் பற்றி எதுவும் குறிப்பிடப்படவில்லை. ஆனால் ஜூன் 3 ஆம் தேதி மவுண்ட்பேட்டன் சமஸ்தானங்கள் விடுதலை பெறவுள்ள இரண்டு டொமினியன்களில் ஏதாவது ஒன்றுடன் இணைந்துவிடும்படி அறிவுரை கூறினார்.

மவுண்ட்பேட்டனுக்கு முன்பு  வைஸ்ராயாக பதவி வகித்த வேவல்  இந்திய பாகிஸ்தான் பிரிவினைக்கான எல்லைக் கோட்டை ஓரளவு வகுத்திருந்தார். புதிதாகப் பிறக்க இருந்த  இந்தியாவுக்கும் பாகிஸ்தானுக்கும் உரிய பகுதிகளைப் பிரித்துக் கொடுப்பதற்காக பிரிட்டிஷ் அரசு சர். சிரில் ராட்கிளிஃபை நியமித்தது. அவர் இரண்டு எல்லை கமிஷன்களுக்குத் தலைமை வகிப்பார். ஒன்று வங்காளத்தையும், மற்றொன்று பஞ்சாபையும் பிரிக்கும்.

இஸ்லாமியர்கள் மிகுதியாக  இருக்கும் பகுதி பாகிஸ்தானுக்கும், இஸ்லாமியர் அல்லாதவர்கள் மிகுதியாக இருக்கும் பகுதி இந்தியாவுக்கும் கொடுக்கப்படும். இரண்டு கமிஷன்களிலும் நான்கு பிரதிநிதிகள் இருப்பார்கள். இருவர் இந்திய தேசிய காங்கிரஸைச் சேர்ந்தவர்களாகவும், இருவர் முஸ்லிம் லீக்கைச் சேர்ந்தவர்களாகவும் இருப்பார்கள். இரண்டு கட்சிகளுக்குமிடையே இருக்கும் பகையைக் கருத்தில் கொண்டு பேச்சுவார்த்தை முறியும் நிலை ஏற்பட்டால் இறுதி முடிவு எடுக்கும் அதிகாரம் ராட்கிளிஃப் கையில் கொடுக்கப்படும்.

பிரிவினைக்கு முன்னால் பிரிட்டிஷ் அரசின் கீழ் இருந்த இந்தியாவின் மொத்தப் பரப்பளவு சுமார் 15 லட்சத்து 67 ஆயிரம் சதுர மைல்கள். 1941 மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி இந்தியாவின் மக்கள் தொகை சுமார் 38 கோடியே 90 லட்சம். தேச விடுதலையின் போது இந்தியாவும் பாகிஸ்தானும் இரண்டு தனி டொமினியன்கள் ஆயின. மதச்சார்பற்ற இந்தியா ‘யூனியன் ஆஃப் இந்தியா’ என்றும்; முஸ்லிம்களின் பாகிஸ்தான் ‘டொமினியன் ஆஃப் பாகிஸ்தான்’ என்றும் அழைக்கப்பட்டன. இந்த இரண்டையும் பிரிக்கும் எல்லைக்கோடுதான் ராட்கிளிப் கோடு. அதை உருவாக்கிய ராட்கிளிப்பின் பெயரால் அது அழைக்கப்பட்டது.

தேசப் பிரிவினையின் அடிப்படை இதுதான். பிரிட்டிஷ் அரசின் கீழ் இருந்த வடமாகாணங்களில் முஸ்லிம்கள் மிகுதியாக வாழும் மாகாணங்கள் தாம் தனி பாகிஸ்தான் என்ற கட்டடத்தின் அஸ்திவாரம். அதன்படி மக்கள் தொகையில் முஸ்லிம்கள் 91.8% இருக்கும் பலுசிஸ்தான் மாகாணமும்,முஸ்லிம்கள் 72.2% இருக்கும் சிந்து மாகாணமும் முழுமையாக பாகிஸ்தானுக்கு வழங்கப்பட்டன.முஸ்லிம்களின் மக்கள் தொகை மிக அதிகமாக இல்லாத மாகாணங்களான வங்காளமும் பஞ்சாபும் இந்தியாவுக்கும், பாகிஸ்தானுக்கும் பிரித்துக் கொடுக்கப்படவேண்டும்.

வங்காளத்தின் மக்கள்தொகையில் முஸ்லிம்கள் 54.4%; பஞ்சாபின் மக்கள் தொகையில் முஸ்லிம்கள் 55.7%. வட மேற்கு எல்லை மாகாணம் தேச விடுதலைக்குப் பிறகு பொது வாக்கெடுப்பில் கிடைத்த முடிவின்படி பாகிஸ்தானுடன் இணைக்கப்பட்டது. பின்னாளில் அதன் பெயர் கைபர் பக்துன்குவா என்று மாற்றப்பட்டது. அசாம் மாகாணத்தின் சில்ஹெத் மாவட்டமும் பொது வாக்கெடுப்புக்குப் பிறகு பாகிஸ்தானுடன் இணைக்கப்பட்டது.

ராட்கிளிப் கோடு 1947 ஆகஸ்ட் 17 ஆம் தேதி வெளியிடப்பட்டது .அது ஒரு லட்சத்து எழுபத்து ஐந்தாயிரம் சதுர மைல்கள் பரப்பளவு கொண்ட 8.8 கோடி மக்கள் வசிக்கும் பகுதிகளைப் பிரித்தது. இரு தரப்பினரும் ஒப்புக் கொண்டபடி பிரிக்கப்பட்ட பகுதிகளில் ங்பஞ்சாப்,வங்காளம்சி இருந்து இந்தியா பக்கம் இருக்கும் முஸ்லிம்கள் பாகிஸ்தானுக்கும், பாகிஸ்தான் பகுதியில் இருக்கும் இஸ்லாமியர் அல்லாதவர்கள் இந்தியாவுக்கும் இடம் பெயர வேண்டும்.மொத்தம் ஒரு கோடியே 45 லட்சம் மக்கள் இடம் பெயர்ந்தார்கள்.1951ஆம் ஆண்டு மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின் படி சுமார் 72 லட்சத்து 27 ஆயிரம் முஸ்லிம்கள் இந்தியாவில் இருந்து பாகிஸ்தானுக்குக் குடி பெயர்ந்தார்கள் என்று பாகிஸ்தான் தெரிவித்தது. அதே போல 1951 ஆம் ஆண்டு இந்திய மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பின் படி இந்துக்களையும், சீக்கியர்களையும் சேர்த்து பார்க்கும்போது சுமார் 72 லட்சத்து 96 ஆயிரம் பேர் பாகிஸ்தானில் இருந்து இந்தியாவுக்குக் குடிபெயர்ந்தார்கள். இவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் விரும்பி இந்த இடப்பெயர்ச்சியை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. உண்மையைச் சொன்னால் அவர்கள் துரத்தியடிக்கப்பட்டார்கள். பலர் உயிருக்குப் பயந்து ஓடி வந்தார்கள். இது இரு தரப்பு மக்களுக்கும் பொருந்தும்.

இந்தியப் பிரிவினையில் இறந்தவர்கள் 4 லட்சம் பேர் என்று வைத்துக்கொண்டால், அவர்களுள் 2 லட்சம் பேர் முஸ்லிம்கள்; இந்துக்கள்,சீக்கியர்கள், மற்ற மதத்தவர்கள் எல்லோரையும் சேர்த்துக் கணக்கிட்டால் அவர்களின் எண்ணிக்கை 2 லட்சங்கள். சுமார் 75 ஆயிரம் பெண்கள் பாலியல் ரீதியாகத் துன்புறுத்தப்பட்டார்கள்.

பிரிவினை பூகம்பம் பஞ்சாபை மிக மோசமாகப் பாதித்து உலுக்கியெடுத்தது. இடம் பெயர்ந்த ஒரு கோடியே 45 லட்சம் பேரில் சுமார் ஒரு கோடி பேர் பஞ்சாபைச் சேர்ந்தவர்கள்.பிரிவினை வன்முறைகளின் போது உயிர் இழந்தவர்களில் மிகுதியானவர்களும் அவர்கள்தாம்.

பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின்போது இருந்த பஞ்சாப் என்பது 29 மாவட்டங்களை உள்ளடக்கியது. அது டெல்லி, ஜலந்தர், லாகூர், ராவல்பிண்டி, முல்தான் ஆகிய ஐந்து பிரிவுகளையும், 43 சமஸ்தானங்களையும் கொண்டது. அவற்றுள் 16 சமஸ்தானங்கள் பெரியவை. சமஸ்தானங்களையும் சேர்த்து பஞ்சாப் மாகாணத்தின் மொத்தப் பரப்பளவு சுமார் ஒரு லட்சத்து 34 ஆயிரம் சதுர மைல்கள்.

தேச பிரிவினைக்குப் பிறகு பாகிஸ்தானுக்குக் கிடைத்த மேற்கு பஞ்சாப் மாகாணம் சுமார் 62 ஆயிரம் சதுர மைல்கள் பரப்பளவு கொண்டது. பின்னாளில் சுமார் 17ஆயிரம் சதுர மைல் பரப்பளவு கொண்ட பகவல்பூர் சமஸ்தானம் அதனோடு இணைக்கப்பட்டது. அப்போது பாகிஸ்தானின் பஞ்சாப் மாகாணத்தோடு இஸ்லாமாபாத் தலைநகர் பகுதி சேர்ந்திருந்தது. 1955 இல் அது பஞ்சாப் மாகாணத்தில் இருந்து பிரிக்கப்பட்டது. பிரிவினையின் போது 16 மாவட்டங்கள் மேற்கு பஞ்சாபுக்குக் கொடுக்கப்பட்டன. பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கீழ் இருந்த பஞ்சாபின் எஞ்சிய பகுதி கிழக்கு பஞ்சாபாக இந்தியாவுக்குக் கிடைத்தது. அதற்கு 13 மாவட்டங்களும், ஐந்து சமஸ்தானங்களும் கிடைத்தன.

(தொடரும்)

பிரிவினைக்கு முன்பு

mahatma gandhi_0_1பாகிஸ்தான் அரசியல் வரலாறு / அத்தியாயம் 3

17 அக்டோபர் 1946 தேதியிடப்பட்ட மனு ஒன்று பேகம்கன்ஜ் காவல் நிலையத்தில் கொடுக்கப்பட்டது.

திருமதி.பாரமாலா ராய்(மறைந்த மோனோ மோகன் ராயின் மனைவி)
கோவிந்தாபூர்,பேகம்கன்ஜ் காவல் நிலையம்,
நவகாளி மாவட்டம்.

‘கடந்த திங்கள் கிழமை அன்று (14-10–1946) சில மனிதர்கள் எங்கள் வீட்டுக்குள் நுழைந்தார்கள். அவர்களை என்னால் அடையாளம் காட்டமுடியும். ஆனால் அவர்களுடைய பெயர்கள் எனக்குத் தெரியாது. ஒருவனின் பெயர் மூசா என்று அறிந்தேன். அவர்கள் அனைவரும் ஆயுதம் வைத்திருந்தார்கள். அவர்கள் வாசலுக்கு வந்தவுடன் நானும் மற்றவர்களும் நடைக்கதவை மூடிவிட்டோம். அவர்கள் கதவுகளை உடைக்க முற்படும்போது நாங்கள் வீட்டின் கூரை மேல் ஏறிவிட்டோம். மேலே இருந்து பார்க்கும்போது சுற்றியிருந்த அறைகளுக்கு அவர்கள் தீ வைப்பது தெரிந்தது. அவை எரிந்து கொண்டிருந்தன. சில ரவுடிகள் நடையின் கூரையில் இருந்த எங்களில் சிலரை இழுத்துக் கீழே போட்டார்கள். நாங்கள் வீட்டின் கூரைக்கு ஏறிக் கொண்டிருந்தபோது மேலிருந்து எங்கள் வீட்டு ஆண்களைப் பார்த்தோம். அவர்கள் கட்டி வைக்கப்பட்டிருந்தார்கள். அவர்கள் உதைக்கப்பட்டார்கள்; கத்தியால் குத்தப்பட்டார்கள்; ஈட்டியால் தாக்கப்பட்டார்கள்.

கீழே இருந்த பெண்களும் குழந்தைகளும் குளிக்கும் இடத்துக்குக் கொண்டுச் செல்லப்பட்டார்கள். அவர்கள் ஏற்கெனவே என் கணவரின் மூத்த சகோதரரை பலமாகத் தாக்கியிருந்தார்கள். தலையில் அடிபட்ட அவர் எங்களுடன்தான் இருந்தார். அவர் மனைவி அவருக்கு முதலுதவி செய்ய முயன்று கொண்டிருந்தாள். குண்டர்கள் அவரைக் கீழே இழுத்தார்கள். அவரைத் தூக்கிச் சென்று துர்கா பூஜைக்காகப் போடப்பட்டிருந்த சிறிய அலங்கார பந்தலுக்குக் கீழே எரிந்து கொண்டிருந்த தீயில் உயிருடன் வீசினார்கள். இன்னும் பலரை அவ்வாறு கொன்றார்கள். எங்களோடு இருந்த என் கணவரின் தம்பி ரமணி மோகனை அழைத்தார்கள். அவரை லத்தியால் அடித்து நெருப்புக்குள் வீசினார்கள். இப்போது குளிக்கும் இடத்தின் அருகில் படிகளின் மேல் இருந்த எங்களுக்கு துர்கா மண்டபத்தின் முன்பகுதி சரியாகத் தெரியவில்லை. ஒரு பெரிய கும்பல் அங்கு இருந்தது. ஓரளவு எங்களால் அங்கு என்ன நடக்கிறது என்று பார்க்க முடிந்தது. எங்கள் குடும்பத்தினர் பலரும் தீக்குள் எறியப்பட்டார்கள். தீக்காயங்களுடன் வெளியே வந்தவர்களைக் குண்டர்கள் மீண்டும் தீக்குள் தள்ளினார்கள்.

அண்டை வீட்டுக்காரர் பரத் பவுமிக் இழுத்து வரப்பட்டு துர்கா மண்டபத்தின் முன்னே கொலை செய்யப்பட்டார். இந்தப் பேய்த்தனமான அட்டூழியங்களைப் பார்த்து சில பெண்கள் மயக்கமுற்று விழுந்தார்கள். அதன் காரணமாக நாங்கள் பவுமிக்கின் வீட்டுக்கு அழைத்துச் செல்லப் பட்டோம். இதனிடையே எங்கள் நகைகளையும் அணிகலன்களையும் அவர்கள் பறித்துக்கொண்டார்கள். அப்போது எங்களுடைய மூக்கும் காதுகளும் காயமடைந்தன. ஆடைகளும் கிழித்தெறியப் பட்டன. ஒரு பெண் நிர்வாணமாக்கப்பட்டாள். பட்டரிபாரியைச் சேர்ந்தவர்கள் எங்களை பவுமிக்கின் தோட்டத்தில் தங்க வைத்தார்கள். அதன்பின் நாங்கள் பட்டரிபாரியில் தங்க வைக்கப்பட்டோம். நேற்று நண்பகல் நாங்கள் போலீஸாரால் மீட்கப்பட்டு, நவகாளி நகரத்துக்கு அழைத்து வரப்பட்டோம். மற்ற பெண்களின் நிலை பற்றி எங்களுக்குத் தெரியவில்லை. நாங்கள் 17 பேர் பட்டரிபாரியில் இருந்து மீட்கப்பட்டோம். இதில் கொடுக்கப்பட்ட அனைத்தும் என்னிடம் மீண்டும் படித்துக் காட்டப்பட்டது. அதை நான் நன்றாக புரிந்து கொண்ட பிறகு கையொப்பமிட்டேன்.

உண்மையுள்ள,

திருமதி பாரமாலா ராய்
நவகாளி
17-10-1946

இது போன்ற எத்தனையோ புகார்கள் காவல் நிலையங்களில் கொடுக்கப்பட்டன. மதமாற்றம் என்பது மிகவும் கொடிய தண்டனை. அதை பலரால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. ஒருவர் மதம் மாற மறுக்கிறார். அவர் புதல்வர்களும் மதம் மாறமுடியாது என்கிறார்கள். உடனே மிரட்டிக் கொண்டிருக்கும் கும்பல் அவர் மகன்களை ஒவ்வொருவராக கழுத்தை அறுத்துக் கொல்கிறது. இவ்வாறு வன்முறையாளர்கள் காட்டுமிராண்டித்தனத்தின் உச்சத்துக்கே சென்றார்கள்.

நவகாளி காவல் நிலையத்தில் கொடுக்கப்பட்ட மற்றொரு புகார்:

“நான் இந்த இடத்துக்கு வருவதற்கு 15 நாள்களுக்கு முன்னதாக இது நடந்தது. ஒரு நாள் இரவு முஸ்லிம் வன்முறைக் கும்பல் ஒன்று என் வீட்டுக்கு வந்து முஸ்லிம் லீகுக்கு நன்கொடை கொடுக்கும்படி கூறியது. கொடுக்கவில்லை என்றால் கொலை செய்துவிடுவதாக மிரட்டியது. நான் 100 ரூபாய் கொடுத்து அந்தக் கூட்டத்தை விரட்டிவிட்டேன். அதன் பிறகு ஒரு நாள் அந்தக் கும்பல் என் கடையை சூறையாடியது. அதிலிருந்த அனைத்தையும் எடுத்துச் சென்றுவிட்டது. இனி அங்கு வாழ முடியாது என்ற நிலையில் நான், என் குடும்பத்தை அழைத்துக்கொண்டு கல்கத்தா வந்துவிட்டேன். இதேபோல இன்னும் பல குடும்பங்கள் உடமைகளை முற்றிலுமாக இழந்துவிட்டன. இழப்பீட்டுக்காக காவல் நிலையத்தில் புகார் கொடுத்தும், துரதிர்ஷ்டவசமாக அவர்கள் எதுவும் செய்யவில்லை.

பக்கத்து கிராமங்களில் இந்துக்கள் எரித்துக் கொல்லப்பட்டார்கள். குழந்தைகள் தீக்குள் உயிரோடு வீசப்பட்டார்கள். பலர் மதமாற்றம் செய்யப்பட்டார்கள். அவர்களுக்கு மாட்டு இறைச்சி உணவாகக் கொடுக்கப்பட்டது. பெண்கள் கடத்தப்பட்டார்கள். வன்புணர்ச்சிக்கு ஆளாக்கப்பட்டார்கள். மேலும் அந்தப் பெண்களின் தொடையின் மேல்பகுதி முதல் வயிறு வரை உள்ள பகுதியும், மார்பகங்களும் வெட்டி எறியப்பட்டன. கடத்திச் செல்லப்பட்ட பெண்களில் எங்கள் உறவினர்கள் நிறைய பேர் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் என்ன ஆனார்கள் என்று தெரியவில்லை. எங்கள் சஹா குடும்பத்தைச் சேர்ந்த பெண் ஒருத்தியை ரவுடிகளிடமிருந்து காப்பாற்ற முற்பட்ட அவள் அண்ணனின் கை,கால் தலை எல்லாம் பலமாக காயம் அடைந்தன. இவற்றையெல்லாம் பார்த்த பின், இன்னும் பலவற்றைக் கேள்விப்பட்டபின் இந்து மகா சபையின் உதவியோடு சந்த்பூர் நிவாரண முகாமுக்கு வந்தோம். இப்போது காங்கிரஸ் கமிட்டி 2 வது வார்டில் இருக்கிறேன்.

உண்மையுள்ள
பிரியா நாத் சென்
உஜியல்பூர் காவல் நிலையம்
சதார், நவகாளி மாவட்டம்.

வீடு வீடாகச் சென்ற வன்முறையாளர்கள் முஸ்லிம் லீகுக்கு நன்கொடை கேட்டு மிரட்டுவது பல இடங்களில் நடந்தது. பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது வீட்டில் உள்ள முதியவர் தலை வெட்டப்படுகிறது. அப்போது அங்கிருந்த தன் தந்தையைக் காப்பாற்ற ஓர் இளம் பெண் பணம், நகை ஆகியவற்றை எடுத்துக் கொண்டு வெளியே வருகிறாள். ஒரு கையால் அவளிடம் இருந்தவற்றை வாங்கும் ஒருவன், மறுகையில் வைத்திருந்த ஆயுதத்தால் அவள் தந்தைக்கு மரண அடி கொடுத்து விட்டுப் போகிறான். இப்படி எத்தனையோ நிகழ்ச்சிகள் நடந்தன. தாங்கள் பிறந்து வளர்ந்த ஊரில் அடிமைகளை விட மோசமான நிலையில் மக்கள் அவதிப்பட்டார்கள்.

நவகாளி வன்முறையை எப்படிச் சிலர் திட்டமிட்டு செயல்படுத்தினார்கள் என்பதை மாடர்ன் ரெவ்யூ பத்திரிகை தொகுத்து எழுதியது. அது அதிர்ச்சியளிக்கக்கூடியதாக இருந்தது. கல்கத்தா படுகொலைகளுக்கும் நவகாளி படுகொலைகளுக்கும் வேறுபாடு இருந்தது. அதாவது கல்கத்தா படுகொலைகள் நிகழ்வதற்குக் காரணமானவர்கள் புதிய அணுகுமுறையை நவகாளியில் கையாண்டார்கள். முதலில் முஸ்லிம் லீக் அதிகாரத்தில் இருந்த வங்காள அரசு, பத்திரிகை செய்திகளைக் கடுமையான தணிக்கைக்கு உட்படுத்தியது. ஏனென்றால் கல்கத்தா படுகொலைகள் பற்றி அப்போது பரவலாக செய்திகள் வெளியாயின. அதன்மூலமாக நடந்தவற்றில் பல வெளிச்சத்துக்கு வந்து, நாடு முழுவதும் மக்கள் அவற்றை அறிந்துகொண்டார்கள். வங்காள அரசு பதற்றத்தைத் தவிர்ப்பதற்கும், மதக்கலவரம் தொடராமல் இருப்பதற்கும் பத்திரிகைத் தணிக்கை அவசியம் என்றது. தபால் நிலையங்களுக்கு வந்த கடிதங்கள்கூட ஆய்வுக்கு பின்னே தான் அனுப்பப்பட்டன. இந்தத் தடைகளை எல்லாம் மீறி வங்காளத்தின் கிழக்கு மாவட்டங்களில் இருந்து வன்முறை தொடர்பான செய்திகள் கசிந்து வந்துகொண்டே இருந்தன. ஆட்சியாளர்கள் உண்மையில் மக்களின் அச்சத்தைக் குறைப்பதற்கோ, வன்முறைகளைத் தடுப்பதற்கோ எந்த உறுதியான நடவடிக்கையும் எடுக்கவில்லை. அவர்களுக்கு ஆதரவாக சில பிரிட்டிஷ் ஐ.சி.எஸ் அதிகாரிகளும் செயல்பட்டார்கள்.

கல்கத்தாவில் இருந்து நவகாளிக்கு ஒன்றரை மணி நேரத்தில் விமானம் மூலம் சென்று விடலாம்.இருந்த போதும் மீட்புப்பணிகள் நடப்பதற்கும், உதவிகள் கிடைப்பதற்கும் பல நாள்கள் ஆயின. பத்திரிகை ஊடகம் முழுவதுமாகக் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது. காவல் துறை அதிகாரிகளும் தற்காலிக நீதிபதியும் முஸ்லிம்கள். அக்டோபர் 10 முதல் 14 ஆம் தேதிவரை வன்முறையாளர்களுக்குப் போதுமான அவகாசம் அளிக்கப்பட்டது. அப்போது அவர்கள் முடிந்த அளவுக்கு எல்லா தடயங்களையும், ஆதாரங்களையும் அழித்துவிட்டார்கள். அவர்களிடம் சிக்கிக்கொண்டவர்கள் வாய் திறக்க முடியாதபடி அடக்கி ஒடுக்கி வைக்கப்பட்டார்கள்.
ஒன்றை நடக்க வைப்பதற்கு சில வாதங்கள் வேண்டும். அந்த வாதங்களுக்கு சில நிரூபணங்கள் தேவைப்படுகின்றன. அவை கண்முன்னே நடந்த நிகழ்வுகளாக இருக்கும்போது யாராலும் மறுக்க முடியாது. பல்லாயிரக்கணக்கான மக்களுக்கும் அவர்களின் ஆழமான உணர்வுகளுக்கும் அவற்றில் தொடர்பு இருக்கும் பட்சத்தில் காரணிகள் நியாயங்கள் ஆகிவிடுகின்றன. எனவே இந்தியா பிரிக்கப் படவேண்டியது தவிர்க்க முடியாததாகிவிட்டது.

நவகாளி, திப்பேரா அட்டூழியங்களுக்குப் பிறகு தலைவர்கள் பலரும் நம்பிக்கை இழந்தார்கள். அவர்களில் பிரிவினையை விரும்பாத முஸ்லிம் தலைவர்களும் அடங்குவார்கள். வங்காள கவர்னர் பரோஸ் இனி இந்துக்களும், முஸ்லிம்களும் இணைந்து வாழ்வது சாத்தியமே இல்லை என்று கருதினார் அதனால் தான் அவர், ‘அங்கு நம்பிக்கையை மீண்டும் கொண்டு வருவதென்பது மிகக்கடுமையான நீண்டகாலம் பிடிக்கும் செயல் என்பதை என்னால் உணர முடிகிறது. முஸ்லிம் சிறுத்தையும், இந்துக் குழந்தையும் அருகருகே இருக்க அந்தப் பகுதியில் இன்னும் ஒரு டஜன் காந்திகள் தேவைப்படுவார்கள்.’ என்று கூறினார்.

ஆனால் ஒருவர் மட்டும் இன்னும் இந்துக்களும் முஸ்லிம்களும் சேர்ந்து வாழமுடியும் என்று நம்பினார். அவர்தான் மகாத்மா காந்தி. 7 நவம்பர் 1946 அன்று காந்தி நவகாளியின் சவுமுஹானி ரயில் நிலையம் வந்து சேர்ந்தார். அது ஒரு வியாபார மையம். அங்கு ஜோகேந்திர மஜும்தார் வீட்டில் இரண்டு நாள்கள் தங்கியிருந்தார். அதன் பிறகு உயிர்களுக்கும், உடைமைகளுக்கும் ஏற்பட்ட மிகப்பெரிய அழிவை நேரடியாகப் பார்த்து அறிவதற்காக தத்தபாராவை நோக்கிப் பயணமானார். கிட்டத்தட்ட நான்கு மாதங்கள் அவர் வன்முறைகள் நிகழ்த்தப்பட்ட பகுதிகளில் தங்கியிருந்தார். கிராமம் கிராமமாகச் சென்றார். இந்துக்களுடனும் முஸ்லிம்களுடனும் பேசினார்; பிரார்த்தனை செய்தார். சமாதானத்தை அவர்களிடம் விதைக்க முயன்றார்.
ஏழு வாரங்களில் 116 மைல்கள் செருப்பு அணியாத பாதங்களால் நடந்தே பயணித்து 47 கிராமங்களுக்குச் சென்றார். குடிசை குடிசையாகச் சென்று மக்களைச் சந்தித்தார். வன்முறையின்போது கொலையில் ஈடுபட்ட முஸ்லிம்களின் வீடுகளில் போய் அமர்ந்தார். அவர்களுக்கு தர்மசங்கடம் என்ற வார்த்தைக்கு அர்த்தம் அப்போதுதான் புரிந்தது. கத்தியால் குத்தியவர்களை அன்பால் குத்தினார் காந்தி என்றார்கள். ராஜேந்திரலாலின் வீடு கொளுத்தப்பட்டபோது கொல்லப்பட்ட ஆண்களின் தலைகள் கொய்யப்பட்டன. தலையற்ற உடல்கள் கோணிகளில் கட்டப்பட்டு சிற்றாறுகளில் இறக்கப்பட்டன.க õந்தி அங்கு சென்றபோது படகுக்காரர்கள் துணையோடு ஒரு கோணி வெளியே எடுக்கப்பட்டது. அதில் பதினைந்து தலை இல்லாத உடல்கள் இருந்தன.

எரிக்கப்பட்ட ராஜேந்திர லாலின் வீட்டை காந்தி பார்வையிட்டார். அதில் சாம்பலுக்கு அடியிலிருந்து ஒரு குழந்தையின் மண்டை ஓட்டைக் கண்டெடுத்தார். அதுவே இந்தியா பலி கொடுத்த கடைசி உயிராக இருக்கட்டும் என்று அவர் நினைத்திருக்கலாம். ஆனால் தேசப் பிரிவினையின்போது பல லட்சக்கணக்கான உயிர்களை மதக்கலவரம் காவு கொள்ள இருக்கிறது என்பதை அவர் உள்பட பலரும் அப்போது கற்பனை செய்து பார்த்திருக்க மாட்டார்கள்.

விசாரணைக் கமிஷன் அறிக்கைகளைத் தூக்கி வங்காள அரசு கிடப்பில் போட்டது. மத்திய பிரிட்டிஷ் அரசு வன்முறைக்குக் காரணமானவர்கள் அனைவரையும் தண்டிக்கவில்லை. போலீஸ் துறையும், அதிகாரிகளும், ராணுவமும் செய்ய முடியாதவற்றை காந்தி என்ற தனி மனிதர் செய்து காட்டினார். மனிதனின் உள்ளம் தான் அவர் அதிகமாக நம்பிக்கை வைத்த நீதிமன்றம். அங்கே கடவுள் சாட்சியாக ஒருவருடைய மனசாட்சி வெளிப்படையாக உண்மையைப் பேச, மனிதன் ஒருவன் தன் குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்ளும்போது வழக்கு முடியும். நவகாளியில் அவருடைய புனிதப்பயணம் முழு வெற்றி அடையவில்லை என்பது ஒரு சாராரின் கருத்து. அவ்வாறு இருக்குமானால் எது மனித வாழ்க்கையின் வெற்றி, எது தோல்வி என்ற கேள்விக்கும் நாம் விடை காணவேண்டும். அப்போதுதான் நாம் தெரிவிக்கும் கருத்துக்கு உண்மையான அர்த்தம் இருக்கும். துவேஷத்தை வளர்ப்பவர்களுக்கு கலவர பூமி பயிற்சிக்களம். இன்னும் பல போர்களை நடத்த அவர்களுக்கு நிறைய சாட்சிகள் கிடைத்தன. காந்தி அந்த கொலைக் களத்தில் சமாதான விதைகளை விதைத்தார். அவை வளர்ந்து இந்தியாவை நேசிப்பவர்களுக்கு ஆதாரமாக உள்ளன.

ஹொரேஸ் அலெக்ஸாண்டர் இங்கிலாந்தைச் சேர்ந்த ஒரு சமாதானப் போராளி. ஆசிரியர்; எழுத்தாளர் ; பறவையியலாளர் போன்ற பல பரிமாணங்களைக் கொண்டவர். இந்தியாவின் மிகச்சிறந்த நண்பர் என்று காந்தியால் அழைக்கப்பட்டவர். காந்திக்கும், இர்வின் பிரபுவுக்கும் இடையே தூதராக செயல்படுவதற்காக அவர் இந்தியா வந்தார். 1931 ஆம் ஆண்டு காந்தியை இங்கிலாந்தில் நடந்த வட்ட மேசை மாநாட்டில் கலந்து கொள்ள வைத்தவர் அவர் தான்.

1947 ஆகஸ்ட் 15 இல் இந்தியாவுக்கு சுதந்தரம் என்று முடிவாகிவிட்ட நிலையில் அதற்குச் சில நாள்களுக்கு முன்னதாக அலெக்ஸாண்டரை தான் சந்திக்க விரும்புவதாக காந்தி கடிதம் எழுதினார். காந்தியின் விருப்பப்படி அவர் இந்தியா வந்து பிகாரில் இருந்த காந்தியைச் சந்தித்தார். இருவரும் அதன் பின் கல்கத்தா சென்றார்கள். அங்கே தன் ஆசிரமத் தொண்டர் ஒருவர் வீட்டில் சில இரவுகள் தங்கி இருக்க காந்தி திட்டமிட்டிருந்தார். ஆகஸ்ட் 14 ஆம் தேதி இருவரும் கிழக்கு வங்காளம் செல்ல முடிவு செய்திருந்தார்கள். ஆனால் கல்கத்தாவில் இருந்த முஸ்லிம்கள் சிலர் காந்தி சுதந்தரம் கிடைக்கும் நாளில் கல்கத்தாவில் இருக்கவேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டார்கள். அவர் இருந்தால் இந்து முஸ்லிம் கலவரம் கல்கத்தாவில் மீண்டும் வெடிக்காது என்று அவர்கள் நம்பினார்கள். காந்தி முதலில் அதற்கு ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. அதற்குப் பிறகு கிழக்கு வங்காளத்தில் இருக்கும் இந்துக்களுக்கு சில முக்கிய முஸ்லிம் பிரமுகர்கள் பாதுகாப்பு தருவதாக உறுதியளித்த பின் அவர்கள் வேண்டுகோளை ஏற்றுக்கொண்டார்.

கல்கத்தாவில் இந்துக்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் இடையே நல்லிணக்கத்தை ஏற்படுத்தும் முயற்சியாகத் தன்னை ‘கிழட்டுப் பொய்யர்’ என்று வர்ணித்த சுகர்வாடியை காந்தி அழைத்தார். அப்போது அவர் வங்காளத்தின் முதலமைச்சர் பதவியில் இல்லை. இருவரும் தங்கியிருக்க கல்கத்தா கலவரத்தில் காலி செய்யப்பட்ட முஸ்லிம் ஒருவரின் வீடு தெரிவு செய்யப்பட்டது. அது பெல்காத்தில் இருந்தது.

ஆகஸ்ட் 13ஆம் தேதி நண்பகல், அலெக்ஸாண்டர் ஒரு நண்பரின் உதவியோடு அங்கு சென்றார். வீட்டைச் சுற்றி இந்து இளைஞர்கள் சிலர் கூட்டமாக நின்று கொண்டிருந்தார்கள். காந்தி நண்பர் ஒருவர் வந்திருக்கிறார் என்று அறிந்ததும் அவர்கள் காந்தியை கல்கத்தாவை விட்டு வெளியேறுமாறு கோஷமிட்டார்கள். அவர்களில் சிலர் காந்தியுடன் வாக்கு வாதத்தில் ஈடுபட்டார்கள். அவர் இந்தியாவில் இருக்கும் முஸ்லிம்கள் வெளியேறி உருவாகயிருக்கும் பாகிஸ்தானுக்குச் செல்ல வேண்டும் என்றார்கள். காந்தி அந்த இளைஞர்களிடம் மலரவிருக்கும் சுதந்தர இந்தியா இவ்வாறு பிறக்கக்கூடாது என்றார். மேலும் இந்தியா சகிப்புத்தன்மையும், பெருந்தன்மையும் கொண்ட பூமி என்று எடுத்துக் கூறி அவர்களை அனுப்பி வைத்தார். அமைதியை ஏற்படுத்தும் அவர் முயற்சிக்கு தாங்கள் முழு ஒத்துழைப்பு நல்குவதாக அவர்கள் கூறிவிட்டுப் போனார்கள்.

மறு நாள் மாலை பிரார்த்தனைக் கூட்டத்தில் சுகர்வாடி இல்லாததை சில இளைஞர்கள் கவனித்து விட்டார்கள். அவர் எப்படியும் வீட்டுக்குள் தான் இருக்க வேண்டும் என்று கருதினார்கள். சுகர்வாடியின் ரத்தம் வேண்டும் என்று அவர்கள் கத்தினார்கள். பிரார்த்தனை முடிந்தபிறகு காந்தி வீட்டுக்குள் ஜன்னலின் அருகே நின்றார். ஜன்னல் கதவுகளைத் திறந்து வெளியே நின்றிருந்தவர்களைப் பார்த்து தாழ்ந்த குரலில் பேசினார். அவர்கள் நடவடிக்கைகளுக்காக கடிந்து கொண்டார். சுகர்வாடியின் பழைய செயல்களைப் பற்றி அவர்கள் என்ன நினைத்தாலும் பரவாயில்லை என்றார். இப்போது சுகர்வாடி அமைதியை ஏற்படுத்தும் முயற்சியில் தன்னை இணைத்துக்கொள்ளத் தயாராக இருப்பதாகக் கூறினார். சுகர்வாடியை காந்தி தன் முன்னே வரவழைத்தார். அப்போது அவர் தோளை காந்தி தன் கையால் பற்றியிருந்தார். கூட்டத்தில் இருந்தவர்கள் ‘கடந்த ஆண்டில் (ஆகஸ்ட் 1946) நடந்த கல்கத்தா படுகொலைகளுக்கு நீங்கள் பொறுப்பேற்றுக் கொள்கிறீர்களா?’ என்று ஆவேசமாகக் கேட்டார்கள்.

அவர் உடனே, ‘ஆமாம். நடந்தவற்றுக்கு நான் பொறுப்பேற்றுக்கொள்கிறேன். மேலும் அவற்றுக்காக நான் வெட்கப்படுகிறேன்’ என்றார்.

அதன் பின்னர் காந்தி, ‘இந்தச் சூழலை தூய்மைப்படுத்த பொது மக்கள் மத்தியில் செய்த குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்வதைத் தவிர சிறந்த ஒன்று இருக்கமுடியாது. அந்தக் கணத்தில் சுகர்வாடி அவர்களை வென்று விட்டார்’ என்று அலெக்ஸாண்டரிடம் கூறினார். இவை எல்லாவற்றையும் அலெக்ஸாண்டர் தன் எழுத்தில் விவரித்திருக்கிறார். சுதந்தரத்துக்கு முன்பு மக்களின் மனநிலை எவ்வாறு இருந்தது என்பதை அறிந்து கொள்ள இவை நமக்கு உதவுகின்றன.

(தொடரும்)

விற்பனை வெறி

FL31DAM_2151616g
கடன்கள் மூலம் பொதுத்துறை நிறுவனங்களுக்கான செலவினத்துக்கு நிதி திரட்டுவதற்கு பதில், மத்திய அரசு அதன் பங்குகளை விற்பதில் மிகவும் அவசரம் காட்டி வருகிறது.  இந்த அவசரத்தில் அது வழங்கிய கடன்களுக்குக் கட்டவேண்டிய வட்டியைக் காட்டிலும் அதிகமான வருமானத்தை இழக்கிறது என்பது உண்மை.  மேலும் இருக்கின்ற வளங்கள் விரைவில் தீர்ந்து போகும் நிலையில் இருப்பதால், இந்த முயற்சியும் அதிக நாட்களுக்கு நீடிக்கப்போவதில்லை.

தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அரசின் இரண்டாவது ஆட்சி காலத்தில் ஆட்சிக்கட்டிலில் அமர்ந்தவுடனே அரசு தனியார்மயத்துக்கு அதிக முனைப்பு கொடுத்து வருகிறது.  அரசின் முதல் ஆண்டு நிதி நிலை அறிக்கையில் (பட்ஜெட்) அறிவித்துவிட்டதை தொடர்ந்து, இந்தப் பங்கு விற்பனை குறித்த முதல்படிக்கான துவக்கத்துக்கு மத்திய அமைச்சரவை ஒப்புதலும் கடந்த செப்டம்பர் திங்களிலேயே கொடுத்து விரைவுபடுத்தி வருகிறது.  தற்போதைய சந்தை விலையின் மதிப்பீட்டில் சுமார் 45 ஆயிரம் கோடி ரூபாய் வரை திரட்டுவதற்காக மத்திய அரசின் லாபம் ஈட்டும் மிகப் பெரும் மூன்று பொதுத்துறை நிறுவனங்களான எண்ணெய் மற்றும் இயற்கை நில வாயு கழகம் (ஓஎன்ஜிசி), நிலக்கரி கழகம் (சிஐஎல்), தேசிய நீர் மற்றும் மின்சக்தி கழகம் (என்ஹெச்பிசி) ஆகியவற்றின் பங்குகளை விற்க முடிவெடுத்துள்ளது.  உண்மையில் இந்த மூன்று கழகங்களும் அதிக விலை மதிப்புள்ள, பாதுகாப்பான பங்கு விலை கொண்டுள்ளன என்பதோடு, வருங்காலங்களிலும் எத்தகைய பங்குச் சந்தை நிலவரத்தையும் எதிர்கொள்ளும் பலம் உடையது.

அரசின் பங்கு விற்பனைமூலம் தனியார்மயத்தை முன்னெடுத்துச் செல்வதன் நோக்கம் இந்த மூன்று பொதுத்துறை நிறுவனங்களில் இந்திய நிலக்கரிக் கழகத்தின் 10 சதமான பங்குகளையும் (இது ரூ 23,600 கோடி தேறும்) எண்ணெய் மற்றும் இயற்கை எரிவாயுக் கழகத்தின் 5 சதமான பங்கையும் (ரூ.19,000 கோடி) மற்றும் தேசிய நீர் மற்றும் மின் கழகத்தின் 13.3 சதமான பங்கையும் (ரூ. 3100 கோடி) விற்பதன்மூலம் இந்தக் கழகங்களின் பங்கு மதிப்பின் வீரியத்தைக் குறைக்கும் முயற்சியாகும்.  ஆனால் தற்போது இந்த மூன்று கழகங்களில், மத்திய அரசின் மூலதன விகிதம் முறையே இந்திய நிலக்கரி கழகத்தில் 89.65% ஆகவும், எண்ணெய் மற்றும் இயற்கை எரிவாயுக் கழகத்தில் 68.94% ஆகவும், தேசிய நீர் மின் கழகத்தில் 85.96% ஆகவும் இருக்கிறது.  இந்த விற்பனைக்குப் பின்னும், பெரும்பான்மை சதவீத பங்குகள் மத்திய அரசின் வசம் இருப்பதால், இந்த முயற்சியை ‘தனியார்மயம்’ என்பதற்கு பதில் ‘பங்கு விற்பனை’ என வரையறுத்துக் கொண்டுள்ளனர்.

மறுபுறம், இந்த விற்பனை முயற்சி முடிவில் பட்ஜெட்டில் ஒதுக்கியுள்ள நிதிக்குச் சமமாக ரூ 48,425 கோடி வரை திரட்ட முடியும்.  இத்துடன் சேர்ந்து அரசு சிறுபான்மை பங்குகளைக் கொண்டுள்ள அரசு சார்பற்ற தனியார் நிறுவன பங்குகளின் மூலமாக ரூ.15,000 கோடி திரட்டமுடியும். மொத்தமாக ரூ.63,425 கோடி வரை இந்தப் பங்கு விற்பனை மூலம் 2014-15ம் ஆண்டுக்குத் திரட்ட முடிவெடுக்கப்பட்டுள்ளது. தாராளப் பொருளாதார கொள்கை அமல்படுத்தப்பட்ட காலங்களிலிருந்து கடந்த 2012-13 ஆண்டு காலத்தில் திரட்டப்பட்ட நிதியைக் காட்டிலும் இந்தப் பங்கு விற்பனைமூலம் வந்த ரூ.25,890 கோடி என்ற தொகை மிக அதிகமானதாகும்.  ஆனால், பங்குச்சந்தையில் காளையின் வேகத்தோடு, இந்த மிகச் சிறந்த பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் பங்குகளை விற்க முன்வருவதன்மூலம் நிதிப்பெருக்கம் என்பது பெரிய அளவில் வரைகோட்டை மீறுவதாக அமையும்.

தவறான கணிப்பு

தற்போது கவனிக்க வேண்டியதெல்லாம் அரசின் இந்த முயற்சி சாத்தியமா என்பதற்குப் பதில் சரியான முடிவா என்பதுதான். அரசின் கணக்கின்படி, கடன் பெறுவதன்மூலம் ஏறிக்கொண்டே வரும் கடன் சுமையிலிருந்து காத்துக்கொள்ளமுடியும்.  ஆனால் பட்ஜெட் பற்றாக்குறையை நிவர்த்திக்க, (இது எப்போதும் வருமானத்தைக் காட்டிலும் செலவினம் அதிகமாவதால் உண்டாவது) லாபம் ஈட்டும் பொதுத் துறை நிறுவனப் பங்குகளை விற்பது, வரவு-செலவு கண்ணோட்டத்தில் வைத்துப் பார்க்கையில் சரியானதாக தெரியவில்லை.  பொதுத்துறைப் பங்குகளை வாங்கும் தனியார் தாங்கள் வாங்கும் பங்குகளுக்கு லாபகரமான வரவைத்தான் எதிர் பார்க்கிறார்களேயொழிய, பொதுக் கடன் பற்றிய கவலை அவர்களுக்கு இருக்காது.  ஏனென்றால் அரசின் கடன் பத்திரங்கள் அல்லது பொதுக்கடன் திரட்ட அரசு கொடுக்கும் உறுதிப் பத்திரங்களுக்கு, அரசின் முழு உத்திரவாதம் இருப்பதால், எந்தவித நஷ்டத்துக்கும் இட்டுச் செல்லாது என்பதுதான் இதற்குக் காரணமாகும்.  இதன் அர்த்தம் என்னவென்றால், அரசின் பாதுகாப்பான கடன் பத்திரங்கள், உறுதி பத்திரங்கள் மூலமாக வரும் வட்டியைக் காட்டிலும், இந்தப் பொதுத்துறை பங்குகளை வாங்குவதில் அதிக லாபம் ஈட்ட முடியும் என்ற தனியாரின் கணிப்பேயாகும்.  எனவேதான், இந்தப் பங்கு விற்பனை ஏற்புடையதாகும் என்றால், கடன் பெறுவதற்குப் பதில் இந்தப் பங்கு விற்பனையே, பற்றாக்குறை பட்ஜெட்டைச் சமன் செய்யும் என்றிருந்தாலும், அரசு கடனுக்கான வட்டி விகிதத்தைக் காட்டிலும், வேறு வகை வருமானத்தை அரசு விட்டுக் கொடுக்கிறது என்பதுதான் யதார்த்தம்.

நிலைமை இப்படியிருக்க ஏன் அடுத்தடுத்து வரும் தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அரசு மற்றும் தற்போதைய தேசிய முற்போக்கு அணி அரசு வரை இந்தப் பங்கு விற்பனையை அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்து நடைமுறைப் படுத்தி வருகின்றன? இந்தப் போக்குக்கு இரண்டு காரணிகள் உள்ளன.  முதல் காரணம், அரசின் செலவினங்களுக்கான நிதியை வரிகள் மூலம் திரட்ட முடியாதது.  அரசு தனது செலவினத்தை குறைத்து, நிதிப் பற்றாக்குறையைக் கட்டுப்படுத்த சமூகநலத் திட்டங்களுக்கான நிதி ஒதுக்கீட்டையும், மூலதன செலவினத்துக்கான நிதி ஒதுக்கீட்டையும் குறைத்துவரும் இந்தச் சூழலில் இந்த அரசின் திட்ட நோக்கத்தைப் பார்க்கவேண்டும்.  இது எதை உணர்த்துகிறது என்றால், கடந்த முப்பது ஆண்டுகளாக நாட்டின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி சிறப்பாக இருந்தாலும், அரசு குறைக்கப்பட்ட பொதுச் செலவினத்தை சார்ந்திருப்பதற்கான நிதி கூட இன்றி தவிக்கிறது.  ஏனென்றால் வரிமூலம் வரும் வருமானம், மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியைக் காட்டிலும் குறைவாக இருப்பதோடு, சமயத்தில் பின்னடைந்தும் விடுவதே.
இந்தப் போக்கை வேறு வார்த்தையில் சொன்னால், தற்போதைய ‘தாராளமயம்’ அல்லது

‘பொருளாதார சீர்திருத்தம்’ என்பதன் உள்ளடக்க நியதியின் அடிப்படையில் பார்த்தால், தனியார் மூலதனத்தை ஊக்குவிக்கவும், விரிவாக்கத்துக்கான இந்த முயற்சியில் ‘வரி விதிப்பில்’ சகிப்புத்தன்மை காட்டவேண்டும்.  இதை நடைமுறைப்படுத்த, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சில துறைகளில் குறைந்த வரி விகிதங்கள், விதிவிலக்குகள், வகைகள் மற்றும் ‘வரி விதிப்புகள்’ அளிக்க வெண்டுமென்பதோடு, மறைமுக வரிவிதிப்பபையும் முறைப்படுத்தி வரிச் சுமையைக் குறைக்கவேண்டிய வகையில் கொள்கை முடிவு எடுப்பதன்மூலம் முதலீடுகளை ஊக்கப்படுத்தமுடியும்.  இதன் விளைவாக, சர்வதேச தரத்தில் ஒப்பிடுகையில் நாட்டின் மொத்த உற்பத்தி விகிதத்திற்கும் குறைவாக வரிவிதிப்பு உள்ள நாடாக இருப்பதால், அரசின் செலவினங்கள் குறைந்தாலும், நிதிப்பற்றாக்குறை குறிப்பிட்ட அளவிற்கு உள்ள ஒரு நாடு என கணிக்கப்பட்டுள்ளது.

நிதிநிலையைப் பலப்படுத்த கோட்பாடு

நிதிநிலையை பலப்படுத்த வேண்டுமென்பதே, தனியார்மயத்தை அவசியமானதாக ஆக்காது.  இரண்டாவது காரணி, உலகின் பல நாடுகளின் மொத்தப் பொதுக்கடன் மொத்த உற்பத்தி விகிதாச்சாரத்திற்கு அதிகமாக இருந்தாலும், நிதி விவேகம், நிலத்திறன் மேம்பாட்டிற்கு பொதுக் கடன் அளவிற்கு வரம்பு வைக்க வேண்டும்.  நீடித்திருக்கும் நிதி பற்றாக்குறையை தீட;வு செய்ய கடன் மூலமான வருமானத்தைக் காட்டிலும், மூலதனத்திற்கான பிறவகை வருமானங்கள் உயர்த்தப்படவேண்டும்.  இங்குதான் தனியார்மயம் நோக்கி அரசு திரும்பியுள்ளது. இதில் ஆச்சரியம் என்னவென்றால், யாரெல்லாம் தனியார்மயத்தை வலியுறுத்துகிறார்களோ, அவர்கள் நிதி நிலை திறம்படுத்த அல்லது அரசுக் கடன் வகை வருவாயைக் குறைக்க குரல் கொடுப்பார்கள்.  எதிர்பார்த்தபடியே, இத்தகைய உத்தி எதுவென்றால், குறைந்தகால அல்லது நீண்ட கால முதலீட்டில் அதிக லாபம் கிடைக்கும் பொதுச் சொத்துகளை வாங்குவதில் ஆர்வம் காட்டும் தனியார் முதலாளிகள்தான்.
இதில் கவனிக்கப்படவேண்டியது ஒன்று, இந்தப் பொதுத் துறை சொத்து, மூலதன தாக்கம் உள்ள பகுதிகளில் முதலீடு செய்யப்பட்டவையாகும்.  இந்தப் பகுதிகளும் வெளி உதவி மற்றும் அந்தப் பிரிவின் வேறு கூறுகளிலிருந்து ஏற்றம் கொடுக்கும் வகையிலான உதவியுடன் சிறப்பாக செயல்படும் துறைகளாகும்.  மேலும், இத்தகைய துறைகளின் செயல்பாட்டை அதிகப்படுத்தும் முகமாக உற்பத்திச் செலவைக் குறைத்து வளர்ச்சியை உறுதிப்படுத்த, நன்கு திட்டமிட்டு நிர்வகிக்கப்பட்ட விலை நிர்ணய முறை கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது.  இதன் முடிவாகவே, மிகவும் லாபகரமான துறையில் முதலீடு செய்வதை தவிர்த்ததால், பொது முதலீடு அவசியமானது.  எனவேதான், இந்தத் தனியார் முதலாளிகள் தற்போது இந்தப் பொதுத்துறை பங்குகளை வாங்க ஆர்வம் காட்டி வருவது அல்லது பொதுத்துறை சொத்துக்கள்மீது ஆதிக்கம் செலுத்தத் துடிப்பது புதிராக உள்ளது.

தனியார் துறைகளுக்கு அப்படியென்ன ஆர்வம்?

இந்தியாவிலுள்ள தனியார் துறை சுதந்திரத்திற்கு பிந்தைய இந்தக் காலத்தில் மிகப் பெரிய அளவிலான மூலதனத்தை முதலீடு செய்யவும், அதை நிர்வகிக்கவுமான அளவிற்கு வளர்ந்துள்ளது என்பது இதற்கு எனது பதிலாக இருக்கும்.  முன்பெல்லாம் தீண்டத்தகாதவையாக இருந்த பகுதிகள் முழுவதும் தற்போது மிகப்பெரிய அளவிலான முதலீட்டுக்கான பகுதியாக மாறிவிட்டது.  போதாததற்கு, தாராளமயம், கட்டுப்பாட்டை தளர்த்தியதுடன், விலைவாசியையும் கட்டுப்பாடற்றதாக்கியதுடன், எந்தெந்த தனியார் துறையில் விலைவாசி நிலைநிறுத்தப்பட்டுள்ளதோ, அங்கெல்லாம் அரசு நிதி உதவி செய்யவேண்டிய நிர்ப்பந்தம் உள்ளது.  விலைவாசி நிர்ணயிப்பதும், நெகிழ்ந்து கொடுப்பதும் இருப்பதால், இந்தத் துறைகளை முன்பு வெறுத்த அல்லது ஒதுக்கிய தனியார் தற்போது அதிக லாபம் ஈட்டும் சாத்தியங்கள் இருப்பதை கண்டறிந்துள்ளனர்.  முன்பெல்லாம் பொதுத்துறை நிறுவனங் களுக்கு மட்டும் ஒதுக்கப்பட்ட பங்கு விற்பனையை வாங்க தற்போது தனியார்களும் ஆர்வம் காட்டுகின்றனர். சிறிய அளவில் பங்குகளை வாங்கி அதைப் பிற ஆர்வமுள்ள தனியார் துறையினருக்கு விற்று லாபம் பார்க்கின்றனர்.  எனவே, எங்கெல்லாம் லாபம் ஈட்ட முடியுமோ அங்கெல்லாம் பங்கு விற்பனை வெற்றிகரமானதாகவே இருக்கிறது.
இந்தச் சந்தர்பத்தில்தான், கடன் பெற்று பற்றாக்குறை பட்ஜெட்டை சமன் செய்வதைக் காட்டிலும், இந்த வகை பங்கு விற்பனை மூலம் சரி செய்ய முடியும் என்ற வாதங்கள் முன் வைக்கப்படுகின்றன.  இத்தகைய அரசு கடன் வாங்கும் திட்டத்தை குறைத்துக் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் குறித்து முன் வைக்கும் ஒரு மோசமான விவாதம், இந்தக் கடன் பெறுதல் என்பது பொது சேமிப்பின் பெரும் பகுதியை கையகப்படுத்துவதன்மூலம் தனியார் முதலீட்டை மூட்டை கட்டி அனுப்பிவிடும் என்றும் அல்லது வட்டி விகிதத்தை உயர்த்துவதுடன், மூலதன செலவையும் அதிகரித்துவிடும் என்பதே.  ஆகவே, தனியார் துறைதான் மாற்று என்றால் அதைத் தொடரட்டும்.  சில தனியார் துறை ஆதரவாளர்களுக்கு இந்த நளினத்திற்கான நேரம் கூட கிடைப்பதில்லை.  அவர்கள் சொல்வதெல்லாம், பொதுத் துறை அதிகாரிகளுக்கு லாபம் ஈட்ட நிர்வாகத் திறமையில்லை என்பதும், அல்லது ஊழல் நிறைந்தவர்களாகவும் உள்ளனர் என்பதோடு, அரசு இத்தகைய தொழிலில் தலையிடக் கூடாது என்பதுதான்.

நீடிக்காத கொள்கை

இத்தகைய விவாதங்கள் இந்தக் கொள்கைகள் நீடித்த செயலாக்கம் இல்லாதது என்ற அடிப்படையை மறந்து பேசுவதாகும்.  அரசு இத்தகைய வரி சகிப்புத்தன்மை கொள்கையை கடைப்பிடிக்கும் வரை, தற்போதைய பற்றாக்குறை பட்ஜெட்டே தொடரும் என்பது, அரசின் நிதி உதவி பெறும் தனியார் நிறுவனங்கள் ஏற்காது என்பதிலிருந்து தெளிவாகிறது.  பொதுக் கடன் பெறுவது கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்ற கொள்கை விடாப்பிடியாக இருக்கும்வரை, பொதுத் துறை பங்கு விறபனை தவிர்க்க முடியாததுதான்.  ஆனால் அதிலும் முரண்பாடுள்ளது. இந்தப் பங்கு விற்பனை வரவு என்பது, வரி வருமானம் போலன்றி ஒரு முறை வருமானமே. ஒரு முறை விற்பனை செய்த சொத்தை மறுபடியும் பெற்று மற்றொருவருக்கு விற்க முடியாது.  எந்த ஒரு முயற்சியிலும், வருமானத்திற்கான வழிகள் குறைந்து செலவினம் கூடுகிறதோ, அந்தத் தொழில் முயற்சி நீடிக்காது.

பல்வேறு காரணங்களுக்காக, இத்தகைய முயற்சிகளுக்கு மிக விரைவில் ஒரு வரையறை அல்லது எல்லை வந்துவிடும்.  ஒரு துவக்கமாகச் சொன்னால் லாபகரமான அல்லது லாபகரமாக விற்க இயலும் பங்குகளை விற்பதன்மூலமே இந்தப் பங்கு விற்பனை என்ற முயற்சி பலனளிக்கும்.  அதுபோல சில நிறுவனங்கள் உள்ளன.  எனவேதான் அவற்றின் பங்கு மட்டும் விற்பனைக்கு அடிக்கடி சந்தைக்கு கொண்டு வரப்படுகிறது.  இது பங்கு விற்பனைக்கும், தனியார்மயமாக்குதலுக்கும் இடையே உள்ள வித்தியாசத்தை காட்டுவதை நாளடைவில், அரசின் பங்குகள் விகிதம் சிறுபான்மையாகி முடிவில் எந்தச் சொத்துகள் தற்போதைய அரசின் செலவினங்களைச் சந்திக்க பயன்பட்டதோ அந்தச் சொத்துக்கள் கரைந்துவிடும்.

இது எதிர்பார்ப்புக்குப் புறம்பாக மிக விரைவில் நடந்துவிடும். இந்தப் பங்கு விற்பனை சந்தை மூலமாக விற்கப்படுமானால், அந்தப் பங்குகளின் மதிப்பு அதன் ‘உண்மையான’ மதிப்பில் நிர்ணயிக்கப்படாமல், சந்தையில் உள்ள வெவ்வேறு சக்திகளின் தாக்கத்தின் அடிப்படையில் மதிப்பு நிர்ணயிக்கப்படும்.  என்னதான் பங்குச் சந்தை (காளை) ஏற்றம் இருந்தாலும், பங்குச் சந்தையின் அடிப்படை காரணிகள், மேலோங்கி, பங்குகளின் சரிவைப் பதிவு செய்யும்.  விளைவு, ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு சொத்துக்களை பெற, அதிக அளவிலான பங்குகளை விற்கவேண்டும் என்பதுடன், முடிவில் லாபகரமான பங்குகள் முற்றாக தீர்ந்து போகும் நிலை ஏற்படும்.

மேலும், பங்குச்சந்தை பலவீனமாகும்போது, அரசுப் பங்குகளை விற்க வேறு வகையில் முயற்சிக்க வேண்டி வரும்.  ஓர் உதாரணம் சொல்லப்போனால், அரசு ஒரு வணிக தந்திரமாக தனியாரை அதிகப்படியான (26 சதவீதம்) பங்கை வாங்க வைக்க அதிகப்படியான நிர்வாக மேலாண்மை பொறுப்பையும் கொடுக்கிறார்கள்.  பங்கை வாங்குபவர், அரசு நிர்ணயித்த விலைக்கே விற்க திறந்த அழைப்பு விடுக்க வேண்டுமென்ற நிலையே அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தாலும், அப்படியும் அந்தப் பங்குகளின் மதிப்பு தேவையான நிர்வாகக் கட்டுப்பாட்டை பெறும் அளவிற்கு இருக்காது. மேலும், இத்தகைய பங்கு விற்பனையில் வாங்குபவர்கள் கட்டுப்படுத்த வேண்டுமென்றால், அந்தப் பங்குகளை விற்பதற்கு பங்குகளின் விலையை குறைத்து மதிப்பிடவேண்டும்.  இந்தப் பங்கு விற்பனை தனியார் மயம் மூலமாகத்தான் நிர்ணயிக்கப்பட்ட பட்ஜெட் செலவினத்தைச் சந்திக்க வழி என்றால், இந்தப் பங்கு விற்பனையை விரைவுபடுத்த வேண்டும்.

சுருங்கச்  சொன்னால், தற்போதைய புதிய தாராளமயக் கொள்கையை கடைப்பிடிப்பதில் தேசிய முற்போக்கு கூட்டணி அரசு அவசரம் காட்டுமேயானால், அந்த நடைமுறை அரசுப் பணத்தில் பெருமுதலாளிகளை மேலும் செல்வந்தர்களாக்கும் ஒரு நீடித்திரா நேர்மையற்ற நிதிக் கொள்கையாக மட்டுமே இருக்கும்.  இது மறுபுறம், இந்தப் பொதுத்துறை உறுதிசெய்து வரும் அதன் பல்லாயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்களுக்கு அவர்கள் போராடிப் பெற்ற நியாயமான வேலைநிலை மற்றும் ஊதியம், சலுகைகள்மீது எதிர் விளைவை உண்டாக்கும்.

நன்றி: Frontline

இந்திய தேசியமும் தமிழ் தேசியமும்

indian_flagஇந்தியாவுக்கு 1947-ல் சுதந்தரம் தரும்போதே, அது நீண்ட காலம் சுதந்தர நாடாக நீடிக்காது/ நீடிக்கக்கூடாது என்பதே பிரிட்டிஷ் உள்ளிட்ட மேற்குலகின் எண்ணமாகவும் எதிர்பார்ப்பாகவும் இருந்தது. ஒவ்வொரு சமஸ்தானமும் இந்தியாவுடனோ பாகிஸ்தானுடனோ சேரலாம்; விரும்பினால் தனியாகவும் இருந்துகொள்ளலாம் என்று மிகவும் தாராள மனதுடன்தான் இந்தியாவை விட்டு வெளியேறியிருந்தார்கள். பல்வேறு மொழிகளைப் பேசும் மக்கள் கூட்டமானது விரைவிலேயே தமக்குள் அடித்துக்கொண்டு மடியும். பிரிட்டிஷாரின் மேலான ஆட்சியை வேண்டாம் என்று எதிர்த்தவர்களுக்கு நல்லதொரு வாழ்க்கை அமைய முடியாது, அமைந்துவிடக்கூடாது என்பதே அந்த கனவான்களின் பெருவிருப்பமாக இருந்தது. ஏற்கெனவே இஸ்லாமியர்களுக்குத் தனி நாடு என பாரத தேசத்தைத் துண்டாடிவிட்டிருந்தார்கள்.

ஒரே இறைவனைத் தொழுபவர்கள் மட்டுமே ஒற்றுமையாக, (பெயரளவிலான) சமத்துவத்துடன் வாழமுடியும் என்பதே மேற்குலகின் நம்பிக்கை. அதன் நீட்சியாக ஒற்றை மொழியைப் பேசுபவர்களே ஒரு தேசமாக ஆக முடியும் என அது எண்ணியது. எனவே பல மொழிகள் பேசப்படும் இந்தியா விரைவிலேயே மொழிவாரியாகப் பிரிந்து சிதறிவிடும் என எண்ணினார்கள். ஆனால், பிரிட்டிஷார் வருவதற்கு முன்பாகவே இந்த நிலப்பரப்பில் வாழ்ந்த பல்வேறு சாதியினரை ஒன்றிணைத்திருந்த இந்து மதமானது பல தெய்வங்களைத் தொழுபவர்களும் ஒன்றாக வாழமுடியும் என்பதை உணர்த்தியிருந்தது. அதன் நீட்சியாகப் பல மொழிகள் பேசும் மக்கள் வெகு அழகாக ஒரே தேசமாக உருவாகி வந்திருக்கிறார்கள். அதன் பல குறைகளுடன் இந்தியா என்ற இந்தப் பரிசோதனை உலகுக்கு ஓர் எளிய பாடத்தை அழுத்தமாக உணர்த்தி வந்திருக்கிறது: வேற்றுமையில் ஒற்றுமை.

ஆனால், இந்த அம்சமானது ஒருபோதும் சாதகமானதாக ஆகி இந்தியா வலுவான தேசமாக ஆகிவிடக்கூடாது. ஒற்றுமையைத் தக்கவைப்பதற்கே முழி பிதுங்கவேண்டும் என ஒரு மறைமுகச் செயல்திட்டமானது மேற்குலகால் தொடர்ந்து பின்பற்றப்பட்டுவந்திருக்கிறது.
முதல் கட்டமாக தன் செல்ல ரவுடியான பாகிஸ்தானைக் கொம்பு சீவிவிட்டு இந்தியாவின் ராணுவச் செலவுகளை அதிகரிக்கச் செய்ததன் மூலம் மேற்குலகம் தமது பொருளாதாரத்தை பலப்படுத்திக்கொண்டதோடு இந்தியாவின் உள்கட்டுமானங்களில் போதாமையை உருவாக்கி அதிருப்தியின் விதைகளை ஊன்றின.

அடுத்தகட்டமாக அந்த அதிருப்தியை அடிப்படையாக வைத்து சாதி, மத, பிராந்திய (மொழி) இடைவெளிகளைப் பெரிதாக்கி உள் நாட்டு உறவைச் சிதைக்க ஆரம்பித்தன. தனியார்மயம், இயற்கை வளங்களை பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்குத் திறந்துவிடுதல், இந்திய நலன் சாராத விவசாய ‘முன்னேற்ற’ நடவடிக்கைகள் என பல தளங்களில் இந்திய விரோதச் செயல்களைத் தனது பொம்மை பிரதிநிதிகள் மூலம் முன்னெடுத்தன. அந்தவகையில் இத்தனை ஆண்டுகால ”சுதந்தர’ ஆட்சியினால் எட்ட வேண்டிய உயரத்தை நம் தேசத்தால் எட்ட முடியாமல் போய்விட்டிருக்கிறது.

சுதந்தரத்துக்கு முன்பாகவே மதம், சாதி, மொழி சார்ந்து ஊன்றப்பட்ட கண்ணிவெடிகளில் மதம் மட்டுமே பெரும் அழிவை ஏற்படுத்தியது. பாகிஸ்தான் என்ற நாடு இந்தியாவை வெட்டிப் பிளந்து உருவாக்கப்பட்டது. பாகிஸ்தானில் 90 சதவிகித முஸ்லிம்கள் மத்தியில் சிக்கிய பத்து சதவிகித இந்துக்கள் அனைவரும் கொல்லவோ, அடித்துத் துரத்தவோ, மதம் மாற்றப்படவோ, பாலியல் பலாத்காரத்துக்கு உட்படுத்தப்படவோ செய்யப்பட்டனர். இந்தியாவில் 90 சதவிகித இந்துக்கள் மத்தியில் வாழ்ந்த இஸ்லாமியர்களில் எல்லைப்புறங்களில் வாழ்ந்தவர்கள் நீங்கலாக பிறர் மீது ஒரு சிறு கீறல் கூட விழுந்திருக்கவில்லை.

உலகிலேயே மிக அதிக எண்ணிக்கையிலான இஸ்லாமியர்கள் இந்தியா முழுவதும் இருப்பதால் 1947-துண்டாடலோடு விஷயம் முடிந்துவிடாது என மேற்குலகம் சப்புக் கொட்டியபடி காத்துக் கொண்டிருந்தது. ஆனால், காஷ்மீர் பகுதியில் மட்டுமே பிரிவினைவாதம் தொடர்ந்து நீடித்துவந்தது. எஞ்சிய பகுதிகளில் இஸ்லாமியர்கள் எந்த மாநிலத்திலும் பெரும்பான்மையாக ஆகியிருக்கவில்லை என்பதாலும் அவர்கள் ஏற்கெனவே இந்து மதத்தில் இருந்து மதம் மாறியவர்கள் என்பதாலும் சுமுகமான வாழ்க்கை வாழ ஆரம்பித்திருந்தனர். இது மேற்குலகம் எதிர்பார்த்திராத, விரும்பியிராத திருப்பம்.
நேரு காலத்திய தொழிற்துறைக் கோட்பாடுகளில் சில குறைபாடுகள் உண்டென்றாலும்  தேச நலன் சார்ந்த பல நவீனத் திட்டங்களுக்கு அடித்தளமிட்டவகையில் அது முக்கியமானதுதான். இந்திய மாநிலங்கள் பரஸ்பர கொடுக்கல் வாங்கல் மூலம் மெள்ள வளர்ச்சிப் பாதையில் ஒற்றுமையாக முன்னேற ஆரம்பித்தன. இதுவும் மேற்குலகம் எதிர்பார்த்திராதது.
சாதிரீதியில் தூண்டிவிடப்பட்ட பிரச்னைகளும்கூட இந்திய தேசியத்தின்மீது எதிர்பார்த்த வெறுப்பைத் தோற்றுவித்திருக்கவில்லை. ஆக மத, சாதித்துருப்புச் சீட்டுகள் வலுவிழக்கத் தொடங்கிய நிலையில்தான் தனியார் மயம், பிராந்திய (மொழி வாரி) இடைவெளிகளை விசிறிவிடுதல் என புதிய ஏற்பாட்டுத் திருப்பணிகள் ஆரம்பமாகின. அதில் மொழி வாரி கண்ணிவெடியை இடுப்பில் கட்டிக்கொண்டு பாயும் போராளியாகத் தமிழ் தேசியவாதிகள் உருவெடுத்துவருகிறார்கள். இன்று சொற்ப எண்ணிக்கையிலான நபர்கள்தான் இதை முன்னெடுக்கிறார்கள் என்றாலும் அவர்களைப் பின்னின்று இயக்கும் சக்தி எளிதில் புறக்கணிக்கத் தகுந்ததல்ல.

ஒரு கூட்டாட்சியில் எழும் அதிருப்திகள் கூட்டாட்சியினால் உருவானவையா… கூட்டாட்சி சரியாக அமல்படுத்தப்படாததால் (நிர்வாகக் குறைபாடுகளால்) உருவானவையா என்பது முக்கியமான கேள்வி. அடிப்படையில் தேசியம் என்ற உணர்வு அதற்குக் கீழான பல்வேறு குழு அடையாளங்களின் குறைபாடுகளை இல்லாமல் ஆக்கும் தன்மை கொண்டது. உதாரணமாக இந்தியச் சூழலில் சாதி, மதம், மொழி, வர்க்கம் போன்ற அடையாளங்களினால் ஏற்படும் ஏற்றத்தாழ்வை இல்லாமல் ஆக்கும் வலிமை கொண்டது. அல்லது அப்படி அதை ஆக்கிக்கொள்ள முயற்சி செய்யவேண்டும். தேசத்தின் ஆட்சியாளர்கள், அதிகாரவர்க்கம் தவறு செய்தால் அவர்களைக் கட்டாயம் விமர்சிக்கவேண்டும். ஆனால், தேசத்தை ஒருபோதும் விட்டுக் கொடுக்கக்கூடாது. அதிகாரவர்க்கத்தை விமர்சிப்பதேகூட தேசத்தின் மீதான அக்கறையினால்தான் இருக்கவேண்டும். அதுதான் பிரச்னைகளைத் தீர்க்க விரும்புபவர்களின் இலக்காக இருக்கமுடியும். ஏனென்றால் பிரச்னை தேசியத்தின் அதிகார வர்க்கத்திடம் இருக்கிறது. தேசியத்தில் இல்லை.

ஒரு அமெரிக்கர் புஷ்ஷை விமர்சிப்பார்… ஒபாமாவை விமர்சிப்பார். ஒருபோதும் அமெரிக்காவை இகழமாட்டார். தேசம் ஒருவருக்குத் தரும் வசதி வாய்ப்புகள், உரிமைகள் தொடர்பான அடிப்படை நன்றி விசுவாசம் அது. நாகரிக மனிதரின் குறைந்தபட்ச கண்ணியம் அது. இந்து சமயத்தின் ஆகப் பெரிய விமர்சகரான அம்பேத்கர் இந்திய அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தை ஆத்மார்த்தமாக உருவாக்கியதற்க்குக் காரணம் தலித்களின் வாழ்க்கை ஓரளவுக்கேனும் மேம்படவேண்டுமென்றால் அதற்கு வலுவான இந்திய தேசியம் அவசியம் என்ற அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையே. அவர் இந்து மதத்தை பார்ப்பனிய, பனியா மதமாகப் பார்த்தார். ஆனால், இந்திய தேசியத்தை தலித்களின் மீட்சியாகவே பார்த்தார். இந்திய தேசியம் இன்றும் அந்த எதிர்பார்ப்பைப் பூர்த்தி செய்தபடித்தான் இயங்கிவருகிறது. எந்தவொரு பிரிவும் தனது தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்துகொள்ளத்தேவையான ஜனநாயக வழிகள் அனைத்தையும் உருவாக்கிக் கொடுத்தபடிதான் இந்திய தேசியம் செயல்பட்டுவருகிறது.

தமிழ் தேசியம், இந்திய தேசியம் என்பவை உண்மையில் தனி அடையாளங்களே அல்ல. உருவ வழிபாடு, பல தெய்வக் கோட்பாடு, பூ, பழம், தீபம், படையல் என வழிபடும் விதம், சாதிக் கட்டமைப்பு, விதி மீதான நம்பிக்கை என பல ஆதார விஷயங்களில் இந்தியா முழுவதிலும் வசிப்பவர்களுக்கும் தமிழகத்தில் வசிப்பவர்களுக்கும் இடையே அழுத்தமான ஒற்றுமை உண்டு. ஒற்றுமை என்று சொல்வதைவிட இருவரின் வாழ்க்கைப் பார்வையும் ஒன்று என்பதுதான் சரி. அதிலும் வேறு தெய்வத்தை வழிபடுபவரை எதிரியாகக் கருதாத ஆன்மிக பக்குவம் உள்ள ஒரே மக்கள் திரள் தமிழர்களையும் உள்ளடக்கிய இந்தியர்கள் மட்டுமே. அறுவடைத் திருநாள் என்பது தமிழகத்தில் கொண்டாடப்படும் அதே நாளிலேயே இந்தியாவின் பெரும்பாலான பகுதிகளிலும் கொண்டாடப்படுகிறது. ராமாயணம், மகாபாரதம் என்ற காவியங்களே இந்தியா முழுமைக்கும் இணைப்புச் சரடாக இருக்கிறது. தமிழகமும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல. வட இந்தியர்களுக்கு ராமேஸ்வரமும் தென்னிந்தியர்களுக்கு காசியும் என புனித ஸ்தலங்கள் மற்றும் அனைத்து புனித யாத்திரைகளும் ஓருடம்பின் அங்கங்களே என்பதையே உணர்த்துகின்றன. கையெடுத்துக் கும்பிடுதல், காலில் விழுந்து வணங்குதல் என்ற இந்தியர்களுக்கே உரிய விஷயங்கள்தான் தமிழகத்திலும் நிலவுகிறது.

தமிழர்கள் தனித்தன்மை வாய்ந்தவர்கள்… அதிலும் இந்திய பாரம்பரியத்துக்கு எதிரானவர்கள் என்பதெல்லாம் அசட்டு அரசியல்வாதமே அல்லாமல் வேறில்லை. இவர்கள் இந்து மதம் என்பதையும் மறுதலிப்பவர்களாக குறிப்பாக தலித்கள் இந்துக்களே அல்ல என்று சொல்பவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். இவர்கள் சொல்லும் தலித் என்ற ஒற்றை அடையாளம்கூட வலிந்து உருவாக்கப்பட்டதுதான். தலித் என்ற பிரிவினருக்கு இடையிலும் எந்தவித ஒட்டும் கிடையாது உறவும் கிடையாது. மாட்டுக்கறி தின்பவர்கள் என்பது நீங்கலாக. இந்து என்ற ஒற்றை அடையாளம் செயற்கையானது என்றால் தலித் என்ற அடையாளம் அதைவிடப் படு செயற்கையானது.

நில உடமையாளராக, குத்தகைதாரராக, விவசாயக் கூலியாக இருக்கும் தலித்களுக்கும் பிற தொழில்களில் ஈடுபடும் தலித்களுக்கும் இடையில் மலைக்கும் மடுவுக்குமான இடைவெளி உண்டு. உண்மையில் இட ஒதுக்கீடு என்பதில் மலம் அள்ளுதல், பிணத்தை எரித்தல், அழுக்குத் துணி துவைத்தல், சிகை அலங்காரம் செய்தல், செருப்புத் தைத்தல் போன்ற இழிவான கடினமான பணிகளைச் செய்பவர்களுக்குத்தான் முன்னுரிமை தரவேண்டும். ஆனால், அதன் அனைத்து பலன்களையும் அனுபவிப்பது யார் என்று பார்த்தால் விவசாயத் தொழிலில் ஈடுபடும் பறையர், பள்ளர் போன்றவர்களே. விவசாயம் சாராத அந்த தலித்களின் வேதனையோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால் விவசாயம் சார்ந்த தலித்களின் வேதனை ஒன்றுமே இல்லை. உண்மையில் அவர்கள் சூத்திர சாதி என்ற பிரிவுக்குள் வரவேண்டியவர்களே. ஆக உண்மையான தலித்களுக்கு இட ஒதுக்கீடு இன்னும் கிடைக்கவில்லை. அதைக் கிடைக்கவிடாமல் செய்தது தலித் என்ற பெயரில் அணி திரண்டு நிற்கும் சாதிகளே. இது தனியாகப் பார்க்கப்பட வேண்டிய விஷயம்.

தலித்கள் இந்துக்கள் அல்ல என்று சொவதற்கு இணையானதுதான் தமிழர்கள் இந்தியர்கள் அல்ல என்று சொல்வதும். தலித் என்ற செயற்கையான அடையாளத்தைப் போன்றதுதான் தமிழ் என்ற அடையாளமும். ஏனென்றால், பிரிட்டிஷாரின் காலத்தில் இந்தியா ஒரே அரசின் கீழ் வருவதற்கு முன்புவரை தமிழகம் என்பது சேரர்களின் குருதியாலும் சோழர்களின் குருதியாலும் பாண்டியர்களின் குருதியாலும் நனைந்த ஒரு பூமியாகத்தான் இருந்திருக்கிறது. தமிழ் மொழி பேசும் நாமெல்லாம் ஒரே குடும்பத்தினர் என்ற உணர்வு இந்தியாவின் கீழ் ஒன்றிணைவது வரையில் இங்கு இருந்திருக்கவே இல்லை. இந்தியா என்பதே பிரிட்டிஷாரின் கண்டுபிடிப்பு என்று சொல்பவர்கள் தமிழ் நாடு என்பதும் அவர்களுடைய கண்டுபிடிப்பு என்பதையும் சேர்த்தே சொல்லியாகவேண்டியிருக்கும்.

சமகால அரசியலின் அடிப்படையில் பார்த்தால் சிங்கள அரசு மற்றும் விடுதலைப் புலிகளின் தவறான செயல்பாடுகளினால் நேர்ந்த துன்பங்களுக்கெல்லாம் இந்திய அரசே காரணம்; காவிரி, முல்லைப் பெரியாறு பிரச்னையில் இந்திய அரசு தமிழர்களுக்குத் துரோகம் இழைக்கிறது; வட இந்திய மேலாதிக்கத்தை நிறுவ முற்படுகிறது என்ற ’நியாயமான’ காரணங்களின் அடிப்படையில் தமிழ் தேசிய உணர்வு ஊட்டப்படுகிறது. இந்துத்துவ சக்திகள் தம்மை பலப்படுத்திக்கொள்ள இந்திய இஸ்லாமிய கிறிஸ்தவ சக்திகளை எதிரிகளாகக் கட்டமைப்பதைப் போலவே தமிழ் தேசியவாத சக்திகளும் இந்திய தேசிய எதிர்ப்பைத் தமக்கான ஆயுதமாக எடுத்துக்கொண்டுவருகிறார்கள். ஆரியப் படையெடுப்பு, பார்ப்பனிய மேலாண்மை, வட இந்திய ஆதிக்கம், ஹிந்தி, சமஸ்கிருத திணிப்பு என்று சற்றும் பொருத்தமற்ற, ஆதாரமற்ற கோட்பாடுகளால் இந்திய தேசியத்தை விமர்சிக்கும் திராவிடப் பாரம்பரியத்தின் நீட்சியாக தமிழ் தேசியவாதம் முன்வைக்கப்படுகிறது.

ஏற்கெனவே தனி நாடு கேட்டு வீர முழக்கங்கள் எழுப்பிய முன் அனுபவம் கொண்ட திராவிட முன்னேற்றப் போர்வாள்கள் இந்திய தேசிய உறைக்குள் அடங்கிவிட்டதாலும் ஈழப் பிரச்னையின் வீழ்ச்சிக்கு சகோதர யுத்தமே காரணமென்று சொல்வதாலும் இந்தத் தமிழ் தேசிய ஆட்டத்தில் அவர்கள் இப்போதைக்கு ஓரங்கட்டப்பட்டிருக்கிறார்கள். ஸ்டாலின், கலைஞர் ஆகியோரின் காலத்துக்குப் பிறகு இந்திய தேசிய உறையில் இருந்து திராவிடப் போர்வாளை தமிழகத்து ஜான்சி ராணி கனிமொழி உருவுவார் என்ற நம்பிக்கையில் சில கூட்டணிகள், சங்கமங்கள் உருவாகின என்றாலும் இன்று அந்த ஜான்ஸி ராணி பாத்திரத்துக்கு அவரை விடப் பொருத்தமான ஒருவர் கிடைத்துவிட்டிருப்பதால் தமிழ் தேசியப் பட்டறையில் துருத்தி ஊதும் சத்தமும் இரும்படிக்கும் சத்தம் உற்சாகமாகக் கேட்கத் தொடங்கியிருக்கிறது. கையைக் கொண்டே கண்ணைக் குத்த வைப்பதில் அலாதி திருப்திதானே. கலைஞர்ஜிக்கு இதில் வருத்தம்தான். எனினும் நாம் ஓரங்கட்டப்பட்டாலும் நம் கொள்கைகள் முன்னிலைக்கு வந்திருக்கின்றன தலைவரே என அல்லக்கைகள் அவருக்குப் பாடம் எடுக்க ஆரம்பித்தாகிவிட்டது. அதை அவர் புரிந்துகொள்ளும் தன்மையைப்பொறுத்து தமிழ் தேசியம் வீறு கொண்டெழும்.

இந்திய தேசியத்தைக் கட்டிக் காக்கும் பொறுப்பில் இருக்கும் இந்துத்துவ சக்திகள் இந்துஸ்தானை உருவாக்கும் பகல் கனவில் திளைத்திருப்பதான தோற்றம் உருவாக்கப்படுகிறது. சமஸ்கிருதம் கற்றுத் தரும் பள்ளிகளில் சம்ஸ்கிருத வாரம் கொண்டாடச் சொன்னதையும் சமூக வலைதளத்தில் இந்திக்கு முன்னுரிமை கொடுத்ததற்கு (தமிழகம் நீங்கலாக என்று சொன்ன பிறகும்) என்னமோ தேசத்தின் மொழியாக சம்ஸ்கிருதத்தையும் ஹிந்தியையும் ஆக்கியதைப்போல் போர்ப்பரணிகள் பாடப்படுகின்றன. திடீரென ராம்ராஜ் வேட்டிக்கு சல்யூட், ராஜபக்சேவுக்கு எச்சரிக்கை என முத்தமிழில் மூன்றாம் தமிழ் அதீத முக்கியத்துவம் பெறத் தொடங்கியிருக்கிறது. இவையெல்லாம் நீர்க்குமிழ்களாக உடைந்துபோய்விடக்கூடியவை என்று எளிதில் புறந்தள்ளிவிடமுடியாது. அடி மேல் அடி வைத்தால் அம்மியும் நகர்ந்துவிடும் அபாயம் உண்டு.

ஏற்கெனவே வடக்கு எல்லையில் பாகிஸ்தான் மூலமான பயங்கரவாதம், வட கிழக்கு எல்லைகளில் அமெரிக்க கிறிஸ்தவ பயங்கரவாதம் தலைவிரித்து ஆடும் நிலையில் தென் எல்லையில் தமிழகத்தில் பிரிவினைக் கோட்பாடுகள் மெள்ள முளைவிடத் தொடங்கியிருக்கின்றன. இந்த வெறுப்பின் ஆதார மையம் ஈழப் போராட்டத்தில் அடைந்த படு தோல்வியே.

பங்களாதேசத்தை தனிநாடாகப் பிரித்துக் கொடுத்ததுபோல் ஈழத்தையும் பெற்றுக் கொடுப்பார்கள் என இந்திய அரசை நம்பியதாகவும் இந்திய அரசு துரோகம் செய்ததால் ராஜீவைக் கொன்று பழி தீர்த்ததாகவும் வரலாறு எழுதப்பட்டிருக்கிறது. கூட்டாட்சிக்குள் சுயாட்சி என்ற ஒப்பந்தப்படி இந்திய அமைதிப்படை புலிகளிடமிருந்து ஆயுதங்களைப் பறிப்பதில் காட்டிய ஈடுபாட்டை விரும்பாத புலிகள் தரப்பு இந்திய ராணுவம் குறித்த அவதூறுகளை உருவாக்கி உலவவிட்டது. இந்திய ராணுவத்தினரில் சிலர் பாலியல் மீறல்களில் ஈடுபட்டிருக்கக்கூடும். ஆனால், அது மிகையாக ஊதிப் பெருக்கப்பட்டிருக்க அனைத்து வாய்ப்புகளும் இருக்கின்றன. இலங்கை அரசுக்கும் இதில் பெரும் பங்கு உண்டு. விடுதலைப் புலிகள், சிங்கள அரசு இரண்டுக்குமே ராஜீவின் செயல்பாடுகளில் அதிருப்தி இருந்தன. அவையே இந்திய ராணுவத்தின் மீதான அவதூறுகளாக வெளிப்பட்டன.  இன்று அவை ஆதாரமே தேவைப்படாத உண்மையாகிவிட்டிருக்கின்றன. நாளையே இந்திய அமைதிப்படையில் பணி புரிந்த ஏதேனும் ராணுவ அதிகாரி தேன்பொறியிலோ வேறு எதிலோ சிக்கிக்கொண்டு சில ’அதிகாரபூர்வ சாட்சியங்களை’ அளித்துவிட்டால் உண்மையின் சிதை மீது இறுதி விறகும் அடுக்கப்பட்டுவிடும். இத்தனைக்கும் அமைதிப்படையில் ”அத்துமீறல்களுக்கு’ ராஜீவ் காந்திக்கு தண்டனை கொடுத்தாகிவிட்டது. மேலும் ஒரு அரசு செய்யும் தவறுக்கு அந்த தேசத்தையே எதிர்ப்பது நிகழ்வுகளின் அடிப்படையில் எடுத்த தீர்மானமல்ல. முன்தீர்மானத்துக்கு ஏற்ப நிகழ்வுகளைத் திரித்துக்கொள்ளும் போக்கு மட்டுமே.

இந்திய ராணுவத்தை (இந்தியாவை) இப்படியான ஒரு பொறியில் சிக்க வைத்ததற்குப் பின்னால் பெரும் சதித்திட்டமே இருக்கிறது. இந்திய ராணுவத்தின் பாரம்பரியம் முற்றிலும் வேறானது.

கிழக்கு பாகிஸ்தான் மக்கள் நில ரீதியான தொடர்ச்சி இல்லாத காரணத்தாலும் வெறும் இஸ்லாமிய அடையாளத்தோடு மட்டுமல்லாமல் வங்காள மொழியோடும் தம்மை இனம் கண்டதாலும் தனி நாடாக வாழ விருப்பம் தெரிவித்தனர். பாகிஸ்தான் அரசும் அதன் ராணுவமும் கட்டவிழ்த்துவிட்ட வன்முறையில் இருந்து இந்திய அரசின் (ராணுவத்தின்) துணையுடன் விடுதலை பெற்றனர். அன்றைய பங்களாதேசத்தின் தெருக்களில் இந்திய ராணுவத்துக்குக் கிடைத்த பெரும் வரவேற்பு பொன்னெழுத்துகளில் பொறிக்கப்படவேண்டியவை. காஷ்மீரிலும் கூட பாகிஸ்தான் ராணுவத்தினால் மறைமுக உதவிகள் பெற்று மலைகளில் இருந்து இறங்கிய வெறிபிடித்த பழங்குடி பதான் கூட்டத்திடமிருந்து காஷ்மீர் காப்பாற்றப்பட்டபோதும் இந்திய ராணுவத்துக்கு இதே ரத்னக் கம்பள வரவேற்பு தரப்பட்டது.

பங்களாதேஷைப் பிரித்துத் தனி நாடாக்கியதற்கு பதிலடி கொடுக்கும் முகமாக பஞ்சாபில் காலிஸ்தான் பிரச்னை பாகிஸ்தானால் தூண்டப்பட்டபோதும் இந்திய ராணுவத்தின் செயல்பாடுகள் மிதமாகவே இருந்திருக்கின்றன. மேலும் காலிஸ்தான் பிரச்னை சுமுகமாகத் தீர்க்கவும்பட்டுவிட்டது.

வட கிழக்குப் பகுதில் கூட இந்திய அரசின் பெரும்பாலான நலத்திட்டங்களும் இந்து என்.ஜி.ஓக்களின் சமூக சேவைத் திட்டங்களும் ராணுவத்தினரின் பங்களிப்புடனே நடந்தும் வந்தன. இவையெல்லாம் மேற்குலகம் துளியும் விரும்பாத விஷயங்கள். எனவே, வடகிழக்குப் பகுதியிலும் இலங்கையிலும் இந்திய ராணுவத்தின் செயல்பாடுகள் திட்டமிட்டுத் திரிக்கப்பட்டன. எந்தவொரு ராணுவமும் சில அத்துமீறல்களில் ஈடுபடக்கூடும். போர் வியூகத்தின் ஓர் அங்கமாகக்கூட இவை முன்னெடுக்கப்படும். ஆனால், மேற்கத்திய சக்திகளின் கைப்பாவையான ஊடகங்கள் அவற்றை மிகைப்படுத்தின. திரித்தன. இன்று அவையே உண்மையாக நிலைபெற்றும்விட்டன. இந்த “உண்மை’தான்  தமிழ் தேசியப் பேரியக்கத்தின் ஆதார உத்வேகமாகவும் இருக்கிறது.

தமிழ் தேசியவாதிகள் முன்வைக்கும் அடுத்த முக்கிய துரோகக் கதை காவிரி தொடர்பானது. கர்நாடகாக்காரன் தண்ணீர் தர மறுக்கிறான். இந்திய அரசு அதைத் தட்டிக் கேட்பதில்லை. பின் நான் இந்தியன் என்று எதற்காகச் சொல்லவேண்டும் என்பது இவர்களின் இன்னொரு முக்கியமான முழக்கம்.

தமிழக விளை நிலங்களில் இறால் பண்ணைகள் அமைப்பது தமிழர்கள்தான்… சாயப் பட்டறைக் கழிவுகளைக் கொட்டி நதிகளை பாழ்படுத்தியதும் தமிழர்கள்தான்… விளை நிலங்களை வீட்டு மனைகளாகப் பட்டா போடுவதும் போட்டி போட்டு வாங்குவதும் அதே தமிழர்கள்தான். குளம், கிணறு, ஏரிகளைத் தூர்வாராமலும் மழை அதிகம் பெய்யும் காலத்தில் வெள்ள நீரை கடலில் கலக்கும்படிவிடுவதும் அதே தமிழர்கள்தான். ஆனால், கர்நாடகாக்காரன் தண்ணீர் தராவிட்டால் மட்டும் உடனே இந்தியாவில் இருந்து பிரிந்து சென்றுவிடுவார்களாம். அதன் பிறகு கடல் நீரை வைத்து வெள்ளாமை செஞ்சு தமிழகத்தை உலகின் நெற்களஞ்சியமாக மாற்றிக் காட்டிவிடுவார்களாம்.

உண்மையில் இந்தக் காவிரி பிரச்னையில் தமிழர்கள் பக்கம் எந்த அளவு நியாயம் இருக்கிறது? கர்நாடகாவில் தோன்றும் காவிரி நதியைக்கொண்டு கர்நாடகாவைவிட இரண்டு மூன்று மடங்கு அதிக நிலத்தில் விவசாயம் செய்வது தமிழர்கள்தான். பிரிட்டிஷாரின் ஆட்சி காலத்தில் மதராஸ் பிரசிடென்ஸி வலுவானதாக இருந்ததால் தமிழகத்துக்குச் சாதகமாக ஒரு தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டது. அதை அடிப்படையாக வைத்துத்தான் இன்றும் எங்களுக்குத் தண்ணீர் தரப்படுவதில்லை என்று தமிழ் தேசியவாதிகள் முழங்குகிறார்கள். கர்நாடகாவில் பாயும் நதிக்கு அவர்கள் அணை கட்ட வேண்டும் என்றாலும் நம்மைக் கேட்டுத்தான் செய்யவேண்டும் என்று ஒரு நியாயத்தை அவர்கள் துணிச்சலாக முன்வைக்கவும் செய்கிறார்கள். சுதந்தரம் பெற்ற பிறகு கர்நாடகத்தினர் தமது விளை நிலத்தை அதிகரித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். எனவே அவர்களுடைய பயன்பாட்டுக்குத்தான் முன்னுரிமை தருவார்கள். மத்திய அரசும் அவர்கள் பக்கம் இருக்கும் நியாயத்தைத்தான் ஏற்கவும் முடியும்.
தமிழக விவசாயிகள் மீது தமிழ் தேசியத்தினருக்கு உண்மையான அக்கறை இருந்தால் கிணற்றுப் பாசனம், ஏரிப்பாசனம் ஆகியவற்றை வளர்த்தெடுத்திருக்கவேண்டும். அதிக நீர் தேவைப்படக்கூடிய வேதி உரங்களின் பயன்பாட்டைக் குறைத்திருக்கவேண்டும். மேலும் இது தமிழ் தேசியவாதிகளின் பணி மட்டுமே அல்ல. இந்திய தேசியத்தை முன்வைப்பவர்களின் பணியும்கூட. ஆனால், இந்திய தேசியத்தை இந்து தேசியமாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கும் பி.ஜே.பி. அன்கோவோ இஸ்லாமிய வெறுப்பின் மூலமே தமது இலக்கை அடைந்துவிட முடியும் என்று மனப்பால் குடித்துவருகிறது.

சிங்கள அரசுடனான நட்புறவு, எழுவர் தூக்கு, கூடங்குளம் என மத்திய மாநில அரசுகளுக்கிடையே மோதல் வலுப்பதற்கான முகாந்தரங்கள் ஏராளம் இருக்கின்றன. உண்மையில், தமிழர்களால் இந்திய தேசியத்துக்கு எவ்வளவு நன்மை விளைந்திருக்கிறதோ அதே அளவுக்கு இந்திய தேசியத்தால் தமிழர்களுக்கும் நன்மை விளைந்திருக்கிறது. பீகார், உத்தரபிரதேசம் போன்ற பின் தங்கிய (நவீனத்துவ அளவுகோலின்படி) மாநிலங்கள் இந்திய தேசியத்தை எதிர்த்தால்கூட அதில் நியாயம் உண்டு. இந்திய மாநிலங்களில் பல விஷயங்களில் முன்னணியில் இருக்கும் ஒரு மாநிலம் தமிழகம். இந்திய தேசியத்தில் இருந்ததால்தான் இது சாத்தியமாகியும் இருக்கிறது. விவசாயப் பொருளாதாரத்தில் இருந்து நகர்ந்து தொழில்மயமாக்கலினால் முன்னேறிய சமூகங்களில் தமிழ் சமூகமும் ஒன்று. அந்த தொழில்மயமாக்கலுக்கு முக்கிய காரணமான காமராஜர் பழுத்த தேசியவாதி. அவர் காலத்தில் கொண்டுவரப்பட்ட மத்திய அரசின் திட்டங்களே ஒப்பீட்டளவில் சாதிப்பிடியில் இருந்து தமிழகம் விடுபட வழிவகுத்திருக்கிறது. வேறு எந்த வெங்காயத்தைவிடவும் இந்தத் தொழில் வளர்ச்சியே தமிழகத்தின் இன்றைய வளத்துக்கும் சமூக முன்னேற்றத்துக்கும் காரணம். ஆனால், தமிழ் தேசியவியாதிகளோ கடப்பாரையும் கையுமாக அலைகிறார்கள். ஈழத்தைச் சுடுகாடாக்கிவிட்டு இந்தியா பக்கம் இந்தத் தமிழ் தேசியவாதம் தன் கோர விழிகளைத் திருப்பியிருக்கிறது. இந்தியா உஷாராக இருக்கவேண்டும். குறிப்பாகத் தமிழகம்.

0

இஸ்லாமியத் தீவிரவாதிகளிடமிருந்து அல்லாவே இந்தியாவைக் காப்பாற்றுங்கள்… இந்து அடிப்படைவாதத்தை நாங்கள் பார்த்துக்கொள்கிறோம்.

taj-attack

  1. 1993 பாம்பே குண்டு வெடிப்பு – 13 தொடர் குண்டுகள் – இந்திய வரலாற்றிலேயே மிக மோசமான தீவிரவாத தாக்குதல். – 350 பேர் படுகொலை. 1200 பேர் காயம். செய்தவன் – தாவூத் இப்ராஹிம்.

 

  1. 1998 கோவை குண்டு வெடிப்பு – 58 பேர் படுகொலை – 200 பேர் காயம். அத்வானியைக் குறிவைத்து  12 குண்டுகள் 11 இடங்களில் வைக்கப்பட்டன. குண்டு வைத்தது – அல் உம்மா.

 

  1. ஜம்மு காஷ்மீர் சட்டசபை மீது தாக்குதல் – 338 பேர் படுகொலை. கொன்றது – ஜஸ் ஏ மொஹம்மது என்ற இயக்கம்.

 

  1. டில்லி செங்கோட்டை மீதான 2000 தாக்குதல். செய்தது – லஷ்கர் இ தொய்பா. – பாகிஸ்தானுடனான அமைதிப் பேச்சுவார்த்தையை முறியடிக்க.

 

  1. மும்பை வெடி குண்டுத் தாக்குதல் – 54 பேர் படுகொலை  – 244 பேர் காயம். – செய்தது. லஷ்கர் இ தொய்பா அஷ்ரஃப் அன்சாரி, ஹனீஃப் சையது, ஃபமீதா கைது

 

  1. 2005 டில்லி வெடி குண்டு தாக்குதல். – 62 பேர் படுகொலை. 210 பேர் காயம். தாக்குதலில் ஈடுபட்டது – லஷ்கர் இ தொய்பா

 

  1. வாரணாசி வெடி குண்டு தாக்குதல். – 28 பேர் படுகொலை. 101 பேர் படுகாயம். தாக்குதலில் ஈடுபட்டது  லஷ்கர் இ தொய்பா

 

  1. 2006 மும்பை ரயில் வெடிகுண்டு வெடிப்பு – 209 பேர் படுகொலை – 700 பேர் காயம். தாக்குதலில் ஈடுபட்டது லஷ்கர் இ தொய்பா.

 

  1. 2008 – ஜெய்ப்பூர் வெடி குண்டு தாக்குதல். 63 பேர் படுகொலை. – 216 பேர் காயம். தாக்குதலில் ஈடுபட்டது- இந்தியன் முஜாகிதீன் அல்லது பங்களா தேச ஹர்கத் உல் ஜிஷாத் அல் இஸ்லாமி.

 

  1. 2008 பெங்களூர் – தொடர் குண்டு வெடிப்பு – 2 பேர் படுகொலை, 20 காயம். தாக்குதலில் ஈடுபட்டது- இஸ்லாமிக் ஸ்டூடன்ஸ் மூவ்மெண்ட் ஆஃப் இந்தியா.

 

  1. 2008 அகமதாபாத் வெடி குண்டு தாக்குதல் – 21 வெடி குண்டுகள் – 56 படுகொலை – 200 பேர் காயம். தாக்கியது ஹர்கத் உல் ஜிஹாத் அல் இஸ்லாமி என்ற இயக்கம்.

 

  1. 2008 டில்லி வெடி குண்டு தாக்குதல் – 30 படுகொலை – 100 படு காயம்.

 

  1. 2008 மும்பை தாக்குதல். 164 பேர் படுகொலை. சுமார் 300 பேர் காயம். தாக்கியது  லஷ்கர் இ தொய்பா – அஜ்மல் க்சாப்.

 

  1. 2010 புனே தாக்குதல். 17 பேர் படுகொலை. சுமார் 60 பேர் காயம். தாக்குதலில் ஈடுபட்டது லஷ்கர் இ தொய்பா – , இந்தியன் முஜாகிதீன், பாகிஸ்தான்  அமெரிக்கர் டேவிட் ஹெட்லி.

 

  1. 2010 வாரணாசி தாக்குதல். கோயிலில் தாயின் மடியில் அமர்ந்து கொண்டிருந்த 2 வயதுகுழந்தை படுகொலை. அந்தத் தாய் உட்பட 38 பேர் படு காயம். தாக்குதலில் ஈடுபட்டது  இந்தியன் முஜாஹிதீன்.

 

  1. 2011 மும்பை தாக்குதல். 26 பேர் படுகொலை. 130  பேர் படு காயம். தாக்குதலில் ஈடுபட்டது  தாக்குதலில் ஈடுபட்டது  இந்தியன் முஜாஹிதீன்.

 

  1. 2011 டில்லி தாக்குதல். 17 பேர் படுகொலை. 76 38 பேர் படு காயம். தாக்குதலில் ஈடுபட்டது  ஹர்கத் அல் ஜிஹாத் அல் இஸ்லாமி.

 

  1. 2013 ஹைதராபாத் தாக்குதல். 17 பேர் படுகொலை. 119 பேர் படு காயம். தாக்குதலில் ஈடுபட்டது  இந்தியன் முஜாஹிதீன்.

 

  1. 2013 பாட்னா தாக்குதல். மோடியைக் குறிவைத்து வெடிகுண்டு தாக்குதல். 6 பேர் படுகொலை. 85 பேர் படு காயம். தாக்குதலில் ஈடுபட்டது  இந்தியன் முஜாஹிதீன்.

2014 – கணிப்பும் கனவும் : 7

முந்தைய பகுதி

dharavi-slums-mumbaiநம் பாரம்பரியம் உயர்ந்தது என்று எப்படிச் சொல்கிறீர்கள். அதில் பல பிழைகள் உண்டு அல்லவா? சாதி அமைப்பையே எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். என் தாத்தா வெட்டிய கிணறு என்பதற்காக உப்புத் தண்ணியை நான் குடித்தாக வேண்டுமா என்ன?

இதை நான் இப்படியும் கேட்க முடியும்… உன் தாத்தாவுக்கு உப்பாக இருக்காத தண்ணீர் உனக்கு மட்டும் உப்பாகத் தோன்றுவது ஏன்?

என் தாத்தாவுக்கு அது உப்புக் கரிக்கவில்லை என்று எப்படிச் சொல்லமுடியும்?

அதை மாற்ற அவர் என்ன செய்தார் என்பதைவைத்துத்தான் அந்த முடிவுக்கு வருகிறேன்.

ஒருவர் ஓர் ஒடுக்குமுறையில் இருந்து விடுபட்டிருக்கவில்லையென்றால் அதில் இருந்து வெளியேற முடியாத அளவுக்கு அது அவரை அழுத்தியிருக்கிறது என்றுதானே அர்த்தம்.

மீட்சிக்கான கயிறுகள் எதுவுமே வீசப்படாமல் இருக்கும்போது மட்டும்தான் நீங்கள் சொல்வது உண்மையாக இருக்கும். அப்படியான வாய்ப்புகள் இருந்த பிறகும் ஒருவர் ஒரே நிலையில் தொடர்ந்து இருந்தால் உண்மை வேறு என்றுதான் பொருள். அம்பேத்கருக்குமே கூட இந்த விஷயத்தில் பெரிய சந்தேகமும் ஆச்சரியமும் ஏற்பட்டிருக்கிறது. அவர், சாதி இந்துக்களின் கொடூரங்கள் என்று மிக விரிவாக உற்சாகமாகப் பட்டியல் போட்டுவிட்டார். இந்த அளவு கொடூரங்கள் நடந்தது உண்மையென்றால் மக்கள் ஏன் அதில் இருந்து மீள முயற்சி செய்யவில்லை என்ற கேள்வி எழுந்தது. அதற்கு அவர் என்ன பதிலைக் கண்டடைந்தாரென்றால், தலித்களுக்கு ஆயுதங்கள் கிடைக்காதபடி இந்தக் கேடு கெட்ட சாதி சமூகம் தடுத்துவிட்டதாம். அதனால் அவர்களால் விடுதலை பெற முடியாமல் போய்விட்டதாம். அம்பேதகரின் இந்து வெறுப்புக் கோட்பாடு முழுவதுமே இந்த ஒற்றை வாக்கியத்தில்தான் வேர் கொண்டிருக்கிறது. அவர் மட்டும் கொஞ்சம் நிதானமாக விஷயத்தை அணுகியிருந்தால் அவருக்கு சாதி சமூகத்தின் உண்மையான சித்திரம் புலப்பட்டிருக்கும். தலித்களுக்கு வாழ்தலுக்கான வெளிகள் விசாலமாக இருந்தன. எல்லா வாழ்க்கையைப் போல் இதுவும் ஒரு வாழ்க்கை என்ற நம்பிக்கை இருந்ததால்தான் அவர்கள் இந்து சமூகத்தை விட்டு வெளியேற விரும்பியிருக்கவில்லை.

அம்பேத்கர் சொன்னதையே நீங்கள் மறுக்கிறீர்களா..?

அம்பேத்கர் என்ன கடவுளா, மறுக்கவே முடியாத அளவுக்கு. அவர் சொன்ன இந்த வாக்கியத்தையே எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். உலகில் எங்கெல்லாம் கலகங்கள் வெடித்திருக்கின்றனவோ எங்கெல்லாம் விடுதலைப் போராட்டங்கள் முளைத்திருக்கின்றனவோ அங்கெல்லாம் போராளிகளுக்கு ஆதிக்க சக்திகள் ஆயுதத்தை எடுத்துக் கொடுத்து, வாருங்கள் வந்து அடியுங்கள் என்றா சொல்லியிருக்கிறார்கள். ஆயுதங்கள் தேவையாக இருந்த இடங்களில் அவை தேடிக் கண்டடையப்பட்டுள்ளன. இதுதான் உண்மை. தலித்களுக்கு ஆயுதங்கள் ஏன் கிடைத்திருக்கவில்லையென்றால் அவர்கள் அதைத் தேவையாகக் கருதியிருக்கவில்லை. இத்தனைக்கும் இந்து சமூகத்தில் ஆயுதங்களை உருவாக்கியவர்களே தலித்கள்தான். ஈட்டிகள், அம்புகள் எனப் பழங்குடிகளிடம் இல்லாத ஆயுதங்களா? அருவாள், கத்தி, கடப்பாரை, வாள் என அனைத்தையும் செய்து கொடுத்ததே ஒரு தலித் பிரிவுதானே.

விஷயம் இதோடு முடியவில்லை. கடந்தகால இந்திய சாதிய வாழ்க்கை கடைநிலை சாதிகளுக்கு மிகப் பெரிய துன்பத்தைத் தந்திருந்தால் அவர்கள் அதை நிச்சயம் மாற்ற முன்வந்திருப்பார்கள். எப்படிச் சொல்கிறேன் என்றால், ஒரு தலித்துக்கு கடலும், காடும், மலையும் எப்போதும் திறந்தேதான் கிடந்தது. அந்த இடங்கள் எல்லாம் சாதி இந்துக்களின் குறிப்பாக பிராமணர்களின் செல்வாக்கு துளியும் இல்லாத இடங்கள். எனினும் தலித்கள் வயலோடும் சாதி இந்துக்களோடும் தம்மைப் பிணைத்துக்கொண்டு இத்தனை காலம் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள் என்றால் அது ஏன் என்று அவர்களுடைய இடத்தில் இருந்து பார்த்துவிட்டு அதன் பிறகு நம் கோட்பாடுகளை உருவாக்கிக் கொள்வது நல்லது.

அவ்வளவு ஏன்… இந்தியாவில் கடந்த பத்து நூற்றாண்டுகளில் இஸ்லாமிய, கிறிஸ்தவ சக்திகள் தாங்க முடியாத அளவு அதிகாரத்துடன் ஆட்சி செய்திருக்கின்றன. தலித்களுக்கு இந்திய சாதி அமைப்பு உவப்பானதாக இருந்திருக்கவில்லையென்றால் அந்த நேச சக்திகளுடன் சேர்ந்து மாற்றிக் கொண்டிருக்கலாமே… விஷயம் என்னவென்றால், இன்றைய சாதியப் போராளிகள் மேற்குலகில் இருந்து கடன் வாங்கிப் பேசும் இந்துப் பாரம்பரிய எதிர்ப்பு வாதங்கள் எல்லாமே சாதி அமைப்பை மிகவும் தவறாகப் புரிந்துகொண்டு சொல்லப்படுபவையே.

தலித்கள் இந்து அமைப்பை விட்டு வெளியேற விரும்பாமல் இருப்பது அவர்களுடைய விசுவாசத்தைத்தான் காட்டுகிறது. அதை சாதி இந்துக்கள் அந்த அளவுக்குப் பொருட்படுத்தினார்களா… மதித்தார்களா?

விசுவாசம்… அங்கீகாரம் இதெல்லாம் பெரிய வார்த்தைகள் மட்டுமல்ல. பொருந்தாதவையும் கூட. தலித்கள் இந்துக்களாகத் தொடர்வதற்கான காரணம் தலித் என்பதும் இந்து என்பதும் வேறு வேறு அல்ல. அதனால்தான் இஸ்லாத்துக்கோ, கிறிஸ்துவத்துக்கோ, பவுத்தத்துக்கோ அவர்களுடைய பிரதிநிதிகளாகச் சொல்லிக் கொள்பவர்கள் அழைத்தவுடன் எல்லாரும் புறப்பட்டுப் போய்விடவில்லை. ஆதி திராவிடர்கள் என்று ஒரு வார்த்தைப் பிரயோகம் இருக்கிறதே அது உண்மையில் ஆதி இந்து என்றுதான் இருக்கவேண்டும். உருவ வழிபாடு, இயற்கை வழிபாடு, பூக்கள், தீபங்கள் கொண்டு வழிபடுதல், இறந்தவர் வழிபாடு, விபூதி-குங்குமம், அக மண முறை, சாதி (குழு) மனப்பான்மை என இந்து சமூகத்தின் அனைத்து அடிப்படை அம்சங்களுக்குமான வேர்கள் தலித் பண்பாட்டில்தான் ஊன்றியிருக்கின்றன.

சாதி அமைப்பு என்பதை ஒரு மரமாக நாம் உருவகித்தால், கடைநிலை சாதிகள் அதன் வேர் போன்றவை. இடைநிலை சாதிகள் தண்டும் கிளைகளும் போன்றவை. உயர் சாதிகள் என்பவை அந்த மரத்தின் பூவும் கனியும் போன்றவை. ஒட்டு மொத்த மரத்தின் குணத்துக்கு கனி, கிளை, தண்டு, வேர் என அனைத்துமே காரணமானவை. இன்னொரு முக்கியமான விஷயம், இந்தியாவில் சாதி அமைப்பு செல்வாக்குடன் இருந்த காலகட்டத்தில் உலகின் பிற பகுதிகளில் என்ன அமைப்பு இருந்தது என்பதையும் ஒருவர் கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டே பேசவேண்டும்.

சமத்துவம் என்பது நியாயமான அடிப்படையான விஷயம்தானே. நம் முன்னோர்களின் சமுதாயத்தில் அது இருந்திருக்கவில்லை. இன்றும் தைப் பெற கடுமையாகப் போராட வேண்டியிருக்கிறது. பாரம்பரியம் என்ற பெயரில் சமத்துவத்தை மறுதலிக்கும் சாதி அமைப்பை எதற்காகத் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடவேண்டும்?

நிச்சயமாக சமத்துவத்தை நல்ல குணம் என்றே சொல்கிறேன். ஆனால், அதுவே முதலும் முடிவுமான விஷயம் அல்ல. சமத்துவம் இல்லாத நிலையிலும் சந்தோஷமாக இருக்கமுடியும். முற்போக்காளர்கள் ஒரு சில அடிப்படைகளை வைத்துக் கொண்டு இதெல்லாம் இருந்தால்தான் ஒருவர் சந்தோஷமாக இருக்கமுடியும் என்று சொல்வதில் அப்படியொன்றும் பெரிய நியாயமெல்லாம் இல்லை.

சமத்துவம் உண்மையில் ஓர் அரசியல் உரிமைதான். அடிப்படை உரிமை அல்ல. இயற்கை என்பது சமத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்கவில்லை. மனிதன் இயற்கையை மீறிய நியாயம் ஒன்றை ஒருகாலத்திலும் உருவாக்கிவிடமுடியாது. வடிவங்கள் வேண்டுமானால் மாறலாமே தவிர ஏற்றத் தாழ்வு ஏதாவது ஒரு வடிவில் இருந்தே தீரும். அந்த ஏற்றத் தாழ்வு கழுத்தை நெரிக்கும் வகையில் இருக்கக்கூடாது என்பதுதான் முக்கியம். இந்திய சாதிய வாழ்க்கை மிகவும் லகுவானது. வாழ்தலுக்கான வெளியை அனைத்து பிரிவுக்கும் பகிர்ந்து தந்திருக்கும் அமைப்பு அது.

உலகில் இனம், நிறம், மதம், மொழி, சாதி எனப் பல அடையாளங்களின் அடிப்படையில் சமூகங்கள் உருவாகி வந்திருக்கின்றன. இதில் ஆகக் குறைந்த ஒடுக்குமுறை இருந்த வடிவம் எது என்று பார்த்தால் அது சாதிய அமைப்பே. அதிலும் நிறவெறியும் இனவெறியும் மத வெறியும் உலகில் ஆடியிருக்கும் ஊழிக் கூத்தை ஒப்பிடும்போது இந்த சாதிய அமைப்பு எவ்வளவோ மேல் என்பதுதான் உண்மை. நிற வெறியை ஒரு மாட்டின் கழுத்தில் பெரிய இரும்பு குண்டைக் கட்டி வைத்ததோடு வண்டியில் பூட்டி சாட்டையால் ரத்தம் சொட்டச் சொட்ட அடித்ததற்கு ஒப்பிடலாம்.  இன வெறியை எடுத்துக்கொண்டால் மாட்டின் கழுத்தைக் கால்களோடு இறுக்கிக் கட்டி, தர்க்குச்சியால் தடம் விழும் அளவுக்கு அடித்ததோடு ஒப்பிடலாம். சாதி அமைப்பானது முகத்தில் வைக்கோல் கூடையைக் கட்டி களத்து மேட்டில் சுற்றிச் சுற்றி வந்து நெல்லடிக்கப் பயன்படுத்தியதற்கு ஒப்பிடலாம். அவ்வளவுதான். மிதித்துப் பிரித்த நெல்லைக்கூட உண்ண விடாமல் வெறும் வைக்கோலைக் கொடுத்தார்கள் என்பது உண்மைதான். அந்த வைக்கோலே மாட்டுக்கு போதுமான சத்தைக் கொடுத்தது என்பது அதைவிட உண்மையே.

ஆனால், அம்பேத்கர் போன்றவர்கள் சாதி அமைப்புத்தான் அனைத்திலும் கொடூரமானது என்றுதானே சொல்லியிருக்கிறார்கள். பிற அமைப்புகளில் ஒருவர் மேலே செல்ல வாய்ப்பு இருந்தன என்றும் சாதி அமைப்பில் பிறப்பின் அடிப்படையில் திணிக்கப்பட்டவற்றை மீறவே முடியவில்லை என்றுதானே சொல்கிறார்கள்.

ஆமாம். அப்படித்தான் சொல்லவும் செய்வார்கள். அவர்களுடைய அரசியல் அதை மையமாகக் கொண்டதுதானே. நீக்ரோக்களில் மேலே வந்த சொற்ப நபர்களை உதாரணம் காட்டுவார்கள். ஆனால், இந்துக்களின் புனித நூல்களான ராமாயண, மகாபாரதத்தை எழுதியதே பழங்குடி, மீனவர்கள்தான் என்பதை வசதியாக மறந்துவிடுவார்கள். ராமர் சம்புகன் என்ற சூத்திரரின் தலையை வெட்டிக் கொன்றதைச் சொல்வார்கள். குகனை நால்வரோடு ஐவரானோம் என்று சகோதரராக ஆரத் தழுவியதை விட்டுவிடுவார்கள். அவர்கள் உண்மை நடப்புகளைப் பார்த்துக் கோட்பாடுகளை உருவாக்கிக் கொள்ளவில்லையே. பிரிட்டிஷாரால் கோட்பாடு உருவாக்கித் தரப்பட்டது. அதற்கு இவர்கள் இந்திய உதாரணங்களில் தேவையானவற்றை மட்டும் திணித்து உயிர்கொடுத்துக்கொண்டார்கள்.

சமத்துவம் இல்லாத நிலையிலும் சந்தோஷமாக இருந்த சமூகத்தை சமத்துவத்துடன் சந்தோஷமாக வாழ வைப்பது எப்படி என்பதுதான் நம் முன்னால் இருந்த, இருக்கும் பிரச்னை. இந்த உண்மையை யாரும் புரிந்துகொள்ளவில்லை. சமத்துவம் இல்லாததால் வேதனையுடன் இருந்தார்கள்; சமத்துவம் திட்டமிட்டு மறுக்கப்பட்டது என்றெல்லாம் நம் கடந்த காலமானது பிழையாக முத்திரை குத்தப்பட்டுத்தான் நம்முடைய நவீன உலகம் ஆரம்பிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த முதல் கோணல் தான் முழுவதையும் கோணலாக்கிவைத்திருக்கிறது.

நவீன சமுதாயம் சமத்துவ விழுமியங்களை முக்கியமானதாகக் கருதுகிறது. அதை முழுவதுமாக ஏற்றுக்கொள்கிறேன். ஆனால், நேற்றைய சமுதாயத்தில் சமத்துவம் இருந்திருக்கவில்லை என்பதை எப்படிப் பார்க்கவேண்டும்? உலகின் பிற பகுதிகளில் அப்போது என்னவிதமான அமைப்புகள் இருந்தன? அங்கு சமத்துவம் இருந்ததா? மன்னராட்சியும் நிலப்பிரபுத்துவமும் நிலவிய அந்தக் காலகட்டத்தில் உலகில் எங்குமே சமத்துவமும் ஜனநாயகமும் இருந்திராத நிலையில், இந்தியப் பாரம்பரியம் மட்டுமே, மேற்குலகத்தினர் சொல்லிவிட்டார்கள் என்பதற்காக இழிவானதாக ஆகிவிடுமா? என் கடந்த காலத்தைப் பழிக்காமலேயே நான் சமத்துவ, ஜனநாயக சமூகத்தை இங்கு உருவாக்க முடியுமே… மேலும் அது பெருமளவுக்கு சுமுகமாக உருவாகியும் வந்திருக்கிறதே… இதையெல்லாம் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளாமல் ஒரு அறிவுஜீவி செயல்படுகிறார் என்றால் அவர் நவ காலனியத்தின் மதிப்பீடுகளை முற்போக்கு என்ற போர்வையில் கிளிப்பிள்ளைபோல் சொல்கிறார் என்றே அர்த்தம். அதனால்தான் அவர்களைப் பார்த்துப் பேசும்போது, கள்ளக் குரலில் மட்டுமே பேசி வருகிறீர்களே… உங்கள் சொந்தக் குரலிலும் கொஞ்சம் பேசுங்களேன் என்று கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொள்ள வேண்டிவருகிறது.

சாதி அமைப்பு பற்றி உங்கள் கணிப்பு என்ன?

ஒரு சிறிய உதாரணம் சொல்கிறேன். வட இந்தியாவில் நடக்கும் உறியடி விழாவைப் பார்த்திருப்பீர்கள். நான்குபேர் கீழே நின்று கொண்டிருப்பார்கள். அவர்களுக்கு மேலே மூன்று பேர் நிற்பார்கள். அவர்களுக்கு மேலே இரண்டு பேர் நிற்பார்கள். கடைசியில் ஒருவர் மேலே ஏறி பொற் கிழியை எட்டிப் பிடிப்பார்.  நம் சாதி அமைப்பின் மிக அற்புதமான குறியீட்டு வடிவம் இது.

தரையில் நிற்கும் நான்குபேர் அவர்களுக்கே மேலே நிற்கும் மூன்று பேரின் எடையைத் தாங்கிக் கொண்டிருப்பார்கள். மூன்று பேரின் மொத்த எடை 300 கிலோ என்று வைத்துக் கொண்டால், அது நான்கு பேரால் 75 கிலோ வீதம் சமமாகச் சுமக்கப்படும். அந்த மூன்று பேருக்கு மேலே இரண்டு பேர் இருக்கிறார்களே அவர்களுடைய எடையான 200 கிலோவானது 66 கிலோ வீதம் அவர்களுக்குக் கீழே நிற்கும் மூவரால் சுமக்கப்படும். கடைசியாக மேலே நிற்கும் ஒருவருடைய 100 கிலோ எடையானது இருவரால் ஆளுக்கு 50 கிலோ என்ற வீதத்தில் சுமக்கப்படும்.

குறைந்தபட்ச சுமை என்பது 50 கிலோ சுமையாகவும் அதிகபட்ச சுமை என்பது 75 என்பதாகவும்தான் இருக்கிறது. மேலடுக்கு நபர்களின் எடையில் சிறிதளவு தரையில் இருப்பவர்கள் மேல் மறைமுகமாக இறங்கும் என்றாலும் அதிகபட்ச சுமை என்பது 80-90 கிலோவுக்கு மேலாக ஒருபோதும் செல்வதில்லை. ஆனால், சாதி அமைப்பை விமர்சிப்பவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்றால் மேலே மூன்றடுக்குகளில் ஆறு பேர்கள் இருக்கிறார்கள் என்றால் அந்த ஆறு பேரின் மொத்த எடையான 600 கிலோவும் தரையில் நிற்கும் ஒரே நபர் மேல் ஏற்றப்பட்டதாகச் சொல்கிறார்கள். இந்தப் பிழையான பார்வையே நம் சாதி சார்ந்த வாழ்க்கையை நரகம் என்று சொல்லி நம் பாரம்பரியத்தை ஒட்டு மொத்தமாக நிராகரிக்கச் சொல்கிறது.

இந்த அமைப்பில் கூட மேலே இருப்பவர் மீது எந்தச் சுமையும் இல்லையே. அவருக்குத்தான் பொற்கிழி கிடைக்கவும் செய்கிறது.

பொற்கிழியானது சமமாக இல்லாவிட்டாலும் அனைவருக்கும் பிரித்துத்தான் தரப்படுகிறது. ஒருவரே அனைத்தையும் எடுத்துச் சென்றுவிடுவதில்லை. அப்பறம் அவர் மேல் சுமை எதுவும் இல்லை என்பதை நீங்கள் வேறுவகையில் பார்க்கவேண்டும். நம் உடம்பில் கூட காலுக்கு மேல் இடுப்பு… இடுப்புக்கு மேல் வயிறும் தோளும். தோளுக்கு மேல் தலை என்றுதான் இருக்கிறது. தலைக்கு மேல் எந்தச் சுமையும் இல்லையே… அதற்கென்ன செய்ய… ஆனால், ஒரு காலினால் இடுப்பையும் தோளையும் தலையையும் சுமக்க முடியாமல் ஒருபோதும் போனதில்லை. காலின் வலிமையும் உடலின் தன்மையும் அப்படியானது. மேலும் தலைக்குள் இருக்கும் மூளை காலுக்கும் சேர்த்துத்தான் சிந்திக்கிறது. செயல்படுகிறது.

ஒரு மனிதருடைய உடலில் இருக்கும் பல்வேறு உறுப்புகள் ஒவ்வொரு வேலையைச் செய்வதுபோல், சமூகத்தில் இருக்கும் பல்வேறு பிரிவினர் பல்வேறு வேலைகளைச் செய்து வந்திருக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு வேலையில் இருக்கும் கடினத்தன்மையையும் இழிவையும் மாற்ற வேண்டிய பொறுப்பு அந்தந்தத் தொழிலில் ஈடுபட்டுவந்தவர்களும் உண்டு. பிறப்பின் அடிப்படையில் தீர்மானிக்கப்பட்ட வேலைகளை ஸ்பெஷலைசேஷனுக்கான வாய்ப்பாக எடுத்துக்கொண்டு ஏன் மேம்படுத்தியிருக்கவில்லை. மந்திரம் ஓத விடவில்லை. அதனால்தான் மண்ணைச் சுமந்து வாழ வேண்டிவந்துவிட்டது என்று சொல்வதில் எந்த நியாயமும் இல்லை. மண்ணைச் சுமப்பதில் என்னென்ன புதிய தொழில்நுட்பங்களைப் புகுத்தவேண்டும் என்று தலைக்குள் இருக்கும் மூளை என்ற ஒன்றைப் பயன்படுத்திச் சிந்தித்திருக்கவேண்டும். அதை யாரும் தடுக்கவில்லையே… அனுபவத்தில் இருந்து கற்றுக் கொள்ள முடியாத ஒன்றை அரிச்சுவடியைப் படித்து மட்டும் கற்றுக் கொண்டிருக்க முடியுமா?

உடம்பில் முகத்துக்கு பன்னீரும் காலுக்குத் தண்ணீரும் தோளுக்கு மாலையும் காலுக்குச் செருப்பும் கிடைப்பதுபோலவே சமூகத்தில் ஒவ்வொரு வேலையைச் செய்து வந்தவர்களுக்கும் மதிப்பும் மரியாதையும் கிடைத்திருக்கும். நம் உடம்பையே நாம் பிரித்துத்தான் நடத்துகிறோம். இதை அநியாயம் என்று சொல்ல முடியுமா என்ன? இதேதான் சமூகத்துக்கும் பொருந்தும்.

நீங்கள் என்னதான் உதாரணங்கள் சொன்னாலும், கடை நிலையில் இருந்த ஒருவர் கால காலமாக அதிலேயே உழல வேண்டி வந்தது அநீதிதானே…

மனித இனம் பிறப்பின் அடிப்படையில்தான் அனைத்தையும் தீர்மானித்து வந்திருக்கிறது. சூரியனும் நிலாவும் எல்லாருடைய வீட்டில் இருந்தும் ஒரே தொலைவில்தான் இருக்கின்றன. யாருக்கும் எதுவும் கூடுதலாக எதையும் தந்துவிடவில்லை…

சினிமா கவிஞர் கண்ணதாசன் பாடியதுபோல் இருக்கிறது நீங்கள் சொல்வது.

உண்மை அதுதான். சேரி என்பது ஊருக்கு ஒதுக்குப்புறத்தில் இருப்பதாக இன்றைய போராளிகள்தான் சொல்கிறார்கள். அன்றைய மக்கள் அதை அப்படிப் பார்க்கவில்லை. பணியிடமான வயலுக்கு அருகில் வீடு என்று பார்த்தார்கள். ஊரானது அக்ரஹாரத்தில் இருந்து ஆரம்பிப்பதாக நினைக்கும் ஒருவருக்கு சேரி ஒதுக்குப்புறத்தில் இருப்பதாகத்தான் தோன்றும். உண்மை அது அல்ல. வட்டத்துக்கு எது ஆரம்பம் எது முடிவு..? சேரி மதிப்பீடுகளை உயர்வாக நினைக்கும் ஒருவர் ஊரானது சேரியில் இருந்து தொடங்குவதாகவும் சொல்ல முடியும்.

ஒருவர், பிராமண மதிப்பீடுகளைப் பின்பற்றாதவர்களைப் பின் தங்கியவர்களாகப் பார்ப்பதே உண்மையில் பிராமண மதிப்பீடுகளை உயர்வாக நினைப்பதால்தான். அக்ரகாரத்துக்குள் நுழைய விடாததை ஒடுக்குமுறையாகப் பார்ப்பது ஏனென்றால், அக்ரகாரத்தை உயர்வானதாகக் கருதுவதால்தான். கடந்த கால மனிதர்கள் அக்ரகாரத்தை இன்னொரு தெரு என்றே பார்த்தார்கள். எனவே அதில் நுழைய விடாததை பெரிய ஒடுக்குமுறையாகப் பார்க்கவில்லை.

இல்லை… பிராமணர்கள் தம்மை உயர்வாகக் கருதிக்கொள்வதால்தான் அந்த மேட்டிமைத்தனத்துக்கு பதிலடி கொடுக்கும் முகமாகத்தான் அக்ரஹார நுழைவு போன்ற போராட்டங்கள் முன்னெடுக்கப்படுகின்றன.

அதைத்தான் தவறு என்கிறேன். நேற்றைய இடை கடைநிலை சாதியினருக்கு அது ஒடுக்குமுறையாகவே இருந்திருக்கவில்லை. எனவே அதை வைத்து ஆரம்பிக்கப்பட்ட போராட்டம் அடிப்படையிலேயே தவறானது. அதுபோலவே, செய்யும் தொழில்களை எடுத்துக்கொண்டால் எல்லாத் தொழிலுமே உயர்வானவையே… எதுவும் உயர்ந்தது தாழ்ந்தது என்று கிடையாது. நேற்றைய மனிதர்கள் அதை அப்படித்தான் பார்த்து வாழ்ந்திருக்கிறார்கள்.

எல்லாத் தொழிலும் எப்படி உயர்வாகும்? எல்லாத் தொழிலையும் போலவே இதுவுமொன்று என்று மலம் அள்ளும் தொழிலைச் சொல்ல முடியுமா?

முடியாதுதான். முதலில் சொன்னதைக் கொஞ்சம் மாற்றிச் சொல்கிறேன். எல்லாத் தொழிலையும் உயர்வானதாக ஆக்கிக் கொள்ள முடியும். தொழில்களில் உயர்வென்றும் தாழ்வென்றும் எதுவும் இல்லை. பழங்குடிகளாக வாழ்க்கையை ஆரம்பித்தவர்கள் தங்கள் விருப்பம், திறமை ஆகியவற்றுக்கு ஏற்ப ஒவ்வொரு தொழில் செய்யும் சமூகமாக ஆகியிருக்கிறார்கள். ஒரு தொழிலை எளிமையானதாகவும் சமூக அந்தஸ்து மிகுந்ததாகவும் ஆக்கிக் கொண்டிருக்கவேண்டிய பொறுப்பு அந்தந்தத் தொழிலில் ஈடுபட்டுவந்தவர்களுக்கே இருந்திருக்கிறது. பிறப்பின் அடிப்படையில் ஒரே வேலையைச் செய்ய வைத்தது உண்மையிலேயே தாங்கள் செய்த செயலை எளியானதாகவும் உயர்வானதாகவும் ஆக்கிக் கொள்ளவல்லவா செய்திருக்கவேண்டும். அது ஒரு வரம் அல்லவா… வரத்தையே சாபமாக ஆக்கிக்கொண்டுவிட்டு தெய்வத்தைப் பழிப்பதில் எந்த நியாயமும் இல்லை. உண்மையில் பழங்கால மக்கள் அதை சாபமாகப் பார்த்திருக்கவில்லை. இன்றைய போராளிகள்தானே அப்படிப் பார்க்கிறார்கள்.

மனித மலத்தை மனிதரே அள்ளிய விஷயத்துக்கு வருவோம். இந்து மதம் குறிப்பாக பிராமணர்களே இந்த அநீதிக்கு முழுக் காரணம் என்பதுதான் சாதியப் போராளிகளின் வாதம். முதலாவதாக வாளியும் கரண்டியுமாகப் புறப்பட்ட ஒரு தோட்டி, சக்கிலியரின் குடிசையைக் கடந்து, பள்ளரின் குடிசையைக் கடந்து, பறையரின் குடிசையைக் கடந்து, தேவரின் வீட்டைக் கடந்து, வன்னியரின் வீட்டைக் கடந்து,  செட்டியாரின் வீட்டைக் கடந்து, பிள்ளைவாளின் வீட்டைக் கடந்துதான் அக்ரஹாரத்து கழிப்பறையை சென்றடைந்திருக்கிறார். இத்தனை வீடுகளில் இருந்த எவரேனும் வாளியையும் கரண்டியையும் பிடுங்கி எறிந்திருக்கலாம். செய்யவில்லை.

இது ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும். 3000-4000 வருடங்களுக்கும் முன்பாக சிந்து சரஸ்வதி நாகரிக காலகட்டத்திலேயே ஒவ்வொரு வீடுகளுக்குப் பின்னால் கழிப்பறையில் இருந்து ஒரு சிறிய கால்வாய் வெட்டப்பட்டு, அந்தக் கழிவுகள் எல்லாம் ஒரு இடத்தில் கொண்டு சேர்க்கப்பட்டு, அங்கிருந்து வேறொரு பெரிய கால்வாய் வழியாக ஊருக்கு வெளியே கொண்டு செல்லப்பட்டிருக்கிறது. இந்த் தொழில்நுட்பத்தை தோட்டிகள் எளிதில் அக்ரஹாரத்தில் செய்து கொடுத்திருக்க முடியுமே… ஏன் செய்யவில்லை? இன்றைய ஃபிளஷ் அவுட் டாய்லெட் வழிமுறை கூட மிகவும் எளியதுதான். ஏன் 100 வருடங்களுக்கு முன்புவரை தோட்டிகளால் செய்யப்பட்டிருக்கவில்லை.

உலகம் முழுவதும் மனித மலத்தை மனிதர்கள் தானே 100 வருடங்களுக்கு முன்பு வரை அள்ளி வந்திருக்கிறார்கள். மேற்குலகில் கூட நவீனக் கழிப்பறைகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பல ஆண்டுகள் கழிந்த பிறகும் மனித மலத்தை மனிதரேதான் அள்ளி வந்திருக்கிறார்கள். இந்து சமுகத்தையும் பிராமணர்களையும் மட்டுமே இதற்கான ஒரே குற்றவாளிகளாக ஏற்றி தீர்ப்பை வழங்கும் முன் இந்த விஷயங்களையும் ஒருவர் கணக்கில் கொள்ளவேண்டுமல்லவா.

நான் பிராமணர்கள் செய்தது சரி என்று நிச்சயம் சொல்லவில்லை. அது தொடர்பாகச் சொல்லவேண்டிய வேறு விஷயங்களையும் சொல்லிவிட்டு பிராமணர்கள் பக்கம் வாருங்கள் என்றுதான் சொல்கிறேன். 600 கிலோ சுமை அல்ல… 75-90 கிலோதான் என்று சொல்கிறேன். வாளியையும் கரண்டியையும் முதல் தலைமுறையிலேயே கீழே போட்டிருக்க முடியும் என்றுதான் சொல்கிறேன். இந்த பதில்களையும் கேள்விகளையும் நான் போராளிகளைப் பார்த்துத்தான் கேட்பேனே தவிர கடந்த காலத்தில் இருந்து ஒரு தோட்டி எழுந்துவந்து, இப்படி மலம் அள்ளச் செய்துவிட்டீர்களே இது நியாயமா (அவர் அப்படிக் கேட்கவும் மாட்டார் என்பது வேறு விஷயம்) என்று கேட்டால், அடுத்த நிமிடமே அவர் காலில் விழுந்து மன்னிப்புக் கேட்பேன். ஆனால், போராளிகளைப் பார்த்துப் பேசும்போது, என்ன மயித்துக்கு நீ அள்ளின என்றுதான் கேட்பேன்.

தொழிலை மேம்படுத்திக் கொள்ளாதது தவறு என்றே வைத்துக் கொள்வோம். இயற்கை வளங்களை முறையாகப் பங்கிடவில்லையே… அது அநீதிதானே. பொதுக் குளத்தில் கூட இறங்கவே கூடாது என்று அல்லவா விரட்டி அடிக்கப்பட்டிருந்தார்கள்.

இந்திய சாதி அமைப்பில் இயற்கை வளங்களை எந்தவொரு பிரிவுவும் ஏகபோகமாக எடுத்துக் கொண்டிருக்கவில்லை. கறுப்பர்களுக்கு எதையுமே தராமல் வெள்ளையர்கள் அனைத்தையும் எடுத்துக்கொண்டார்கள். மதமும் அதையேதான் தான் சென்ற இடங்களில் எல்லாம் செய்தது. இன வெறியும் அதையேதான் செய்தது. ஆனால், சாதி அமைப்பில் பிராமணர்கள் அறிவுக்கு மட்டுமே சொந்தக்காரர்களாக இருந்தார்கள். சத்திரியர்களுக்கு இருந்த அரசியல் அதிகாரம் என்பது பஞ்சாயத்து கிராம சபைகளோடு பகிர்ந்துகொள்ளப்பட்டிருந்தது. வைசியர்களின் பொருளாதார அதிகாரமானது குறைந்த லாபத்தை லட்சியமாகக்கொண்டிருந்தது.

சரி… நீங்கள் சொன்ன பொதுக் குளத்தில் நீர் அள்ள விடவில்லை என்ற விஷயத்தையே எடுத்துக்கொள்ளுங்கள், மழை வளம் மிகுதியாக இருந்த கடந்த காலத்தில் நம் தேசத்தில் ஆறுகள், கிணறுகள், ஏரிகள் என எண்ணற்ற நீர் நிலைகள் இருந்திருக்கின்றன. இவ்வளவு ஏன் நீர் அள்ளத் தடை விதிக்கப்பட்ட குளத்துக்கான நீர் வரும் கால்வாயானது சூத்திர, தலித்களின் புழக்கத்தில்தான் இருந்தன. நீரானது பாசி பிடித்து ஓரிடத்தில் தேங்குவதற்கு முன்பாகவே அதை அவர்களுக்குப் பயன்படுத்திக் கொள்ள முடிந்திருந்தது என்பதுதான் உண்மை. நேற்றைய தலித்தும் சூத்திரரும் பொதுக் குளத்துக்கு குடத்தைத் தூக்கிக் கொண்டு வந்திருக்காததன் காரணம் என்னவென்றால் அவருக்கான நீர் வேறு இடத்தில் அமோகமாக அவருக்குக் கிடைத்துக்கொண்டிருந்தது. பொதுக் குளத்தில் அவர்களை அனுமதிக்கவில்லை என்பது உண்மைதான். ஆனால், காக்கா, குருவி இறங்கிக் குடிக்கலாம்… நாங்க இறங்கக் கூடாதா என்ற அபத்த உரிமைப் போராட்டத்துக்கு அவசியமே இருந்திருக்கவில்லை. இல்லாததை வைத்து உரிமைக் குரல் எழுப்பப்படுகிறது. நேற்றைய மக்களோ இருந்ததை வைத்து ராஜ வாழ்க்கை வாழ்ந்து சென்றிருக்கிறார்கள்.

நம் முன்னால் இருக்கும் சவால் என்னவென்றால், சாதி அமைப்பின் ஏற்றத் தாழ்வுகள்  மறைந்து பெரு மதமாக நாம் ஆக வேண்டும். பெரு மதமாவதை நாம் விரும்பாத நிலையிலும் அது தவிர்க்க முடியாததாகிவிட்டிருக்கிறது. அதே நேரத்தில் கிறிஸ்தவமும் இஸ்லாமும் போல் ரத்த ஆறைப் பெருக்கெடுக்கச் செய்து அதைச் சாதிக்கவேண்டியதில்லை. நமது மத உருவாக்கம் சாதியின் நல்ல அம்சங்களையும் மதத்தின் நல்ல அம்சங்களையும் ஒருங்கிணைத்ததாக இருக்கவேண்டும்.

இதற்கு முதலில் ஒருவர் சாதிப் பிரச்னையின் அடிப்படையைப் புரிந்துகொண்டாகவேண்டும். ரவிக்கை அணியக்கூடாது என்பதில் ஆரம்பித்து தெருவின் வழியே செருப்புக் காலுடன் நடக்கக்கூடாது என்பதுவரை அனைத்துக் கட்டுப்பாடுகளுக்கும் ஆதாரமான அம்சம், நீ என்னைவிடத் தாழ்ந்தவன். நான் உன்னைவிட உயர்ந்தவன் என்ற மேல் சாதியின் எண்ணமே. இதை மீறி எழும் போராட்டங்களின் அடிப்படையான நோக்கம் செருப்பணிந்து நடப்பதோ மேலாடை அணிவதோ மட்டுமல்ல… நாம் யாருக்கும் தாழ்ந்தவர் அல்ல என்ற உரிமையை நிலைநாட்டுவதுவே. ஆக பிரச்னையின் ஆதாரமான அம்சம் கடை நிலை சாதியினரை இடை நிலை சாதியினர் தமக்கு சமமாக மதிக்கவேண்டும் என்பதுவே. இது எப்போது நடக்கும்? எப்படி நடக்கும்?

போராளிகள் இந்த விஷயத்தை எப்படிப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறார்களென்றால், சாதி அமைப்பு மிகவும் மோசமானது. பிராமணர்களே இந்த சாதி அமைப்பின் சூத்திரதாரிகள். தலித்களிடமும் சூத்திரர்களிடமும் இருக்கும் சாதி உணர்வுக்கும் பிராமணர்களே காரணம். எனவே பிராமணர்களையும் அவர்களுடைய மதமான இந்து மதத்தையும் ஒழித்துவிட்டால் சமத்துவம் மலர்ந்துவிடும். இந்தப் புரிதலின் அடிப்படையில்தான் அம்பேத்கரில் ஆரம்பித்து ஈ.வே.ரா.வரை அனைவருமே போர்க்கொடி உயர்த்தியிருக்கிறார்கள்.

அப்படியான அணுகுமுறை என்ன விளைவுகளை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது என்பதைப் புதிய தலைமுறை கொஞ்சம் நிதானமாகப் பார்க்கவேண்டும். பெரிதும் இடைநிலை சாதியையும் கடைநிலை சாதியையும் எதிரெதிர் அணியில் நிறுத்தும் செயலையே அந்தப் போராட்டங்கள் செய்திருக்கின்றன. இதையும் பிராமண சதி என்று கிளிப்பிள்ளைபோல் முழங்குபவர்களை, கொஞ்சம் ஓரமாகப்போய் விளையாடுங்கப்பா என்று சொல்லி அனுப்பிவிடலாம்.

முதலில் ஒருவர் புரிந்துகொள்ளவேண்டிய விஷயம் என்னவென்றால், சாதி உணர்வு மிகவும் அடிப்படையானது. ஒவ்வொரு மனிதரும் தம்மை விட உயர்ந்தவர்களாகச் சிலரையும் தம்மை விடத் தாழ்ந்தவர்களாகச் சிலரையும் நினைப்பது மிகவும் இயல்பானது. இந்த உணர்வானது அடுத்தவரின் கழுத்தை நெரிப்பதாக இருக்கக்கூடாது.

அடுத்ததாக, நவீன சமுதாயமானது எல்லாரும் சமமென்ற ஒரு விழுமியத்தை முன்வைக்கிறது. அதைக் கொண்டுவருவது எப்படி என்று பார்க்கவேண்டும். பல நூறு ஆண்டுகளாகத் தன்னை உயர்வாக நினைத்த ஒருவரை வெறும் ஒரு சட்டத்தைப் போட்டு அந்த மேலாதிக்கத்தை விட்டுக் கொடுத்துவிடு என்று சொல்லிவிட முடியாது. ஏழுகடல் தாண்டி ஏழு மலை தாண்டி இருக்கும் ஒரு ஊரில், தீயால் சூழப்பட்ட கோட்டைக்குள், நாகப் பாம்புகள் காவலிருக்கும் அரண்மனை ஒன்று இருக்கிறது. அதில் இருக்கும் ஒரு மந்திரக் குடுவைக்குள் மாய நீர் இருக்கிறது. அதை எடுத்து வந்து யார் மீது தெளிக்கிறோமோ அவர் உடனே கடந்த கால மேலாதிக்க எண்ணங்களையெல்லாம் விட்டொழித்துவிட்டு அனைவரையும் சமமாக நடத்த ஆரம்பித்துவிடுவார் என்று யாரேனும் சொன்னால் அந்த மாய நீரை எடுத்து வரும் சாகச யாத்திரைக்கு சீறிப் பாய்ந்து புறப்படும் முதல் குதிரை என்னுடையதாகத்தான் இருக்கும். ஆனால், அப்படியான ஒரு மாய நீர் குடுவை உலகில் இல்லை என்பதால், சமூகத்தின் யதார்த்தத்தைப் புரிந்துகொண்டு ஒரு தீர்வை முன்வைக்க விரும்புகிறேன்.

நேற்றுவரை என் முன்னே கை கட்டி நின்றவன் இன்று எனக்கு சமமாக உட்காருவதா என்ற மேல் சாதிக்காரர் ஒருவருடைய உணர்வைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்கிறேன். ஏனென்றால், நாற்காலியில் சரி சமமாக உட்கார விரும்புபவர் தனக்குக் கீழே இருப்பவர் தன் தோளில் இருக்கும் துண்டைத் தன்னைக் கண்டதும் இடுப்பில் கட்டிக் கொள்ளவேண்டும் என்று சொல்பவராகவேதான் இருந்துவந்திருக்கிறார். எனவே இதை தனிப்பட்ட சாதியின் திமிராக அல்லாமல், மனித இயல்பாகவே பார்க்கிறேன். அதை எப்படி மாற்றுவது என்று நிதானமாக யோசிக்க விரும்புகிறேன். சுருக்கமாகச் சொல்வதானால், மேல் சாதிக்காரரின் மனத்தில் அனைவரும் சமமென்ற எண்ணத்தை முதலில் உருவாக்கிவிட்டு, அவரே தாழ்ந்த சாதிக்காரருக்கு ஒரு நாற்காலியை எடுத்துப் போட்டு உட்காரவைத்து அதன் மூலம் சமத்துவம் மலர வேண்டுமென்று விரும்புகிறேன். நேரடியாக ஒரு நாற்காலியைப் போட்டு அதில் தாழ்ந்த சாதிக்காரரை உட்கார வைத்து அதன் மூலம் மேல் சாதிக்காரரின் மனத்தில் சமத்துவ எண்ணத்தை நான் உருவாக்க முயற்சி செய்யமாட்டேன். அது மாட்டை வண்டிக்குப் பின்னால் கட்டும் முயற்சி.

நேற்றைய போராளிகள் அப்படிச் செய்ததன் மூலம் சமத்துவம் உருவாகாமல் இடைவெளி மேலும் அதிகரித்திருப்பதைப் பார்க்கும் இடத்தில் இருப்பதால் வேறுவிதமான தீர்வையே முன்வைக்க விரும்புகிறேன். இதை நான் எப்படிச் சமாளிப்பேன் என்றால், மேல் சாதிக்காரருக்கு சிம்மாசனம் ஒன்றைப் போடச் சொல்லி தாழ்ந்த சாதிக்காரருக்கு நாற்காலியை போடச் சொல்வேன். இப்போதும் சமத்துவம் வந்து சேர்ந்திருக்காதுதான். ஆனால், இந்த முயற்சியினால் கை கட்டி நின்றுகொண்டிருந்தவருக்கு உட்கார ஒரு இருக்கை கிடைத்திருக்கும். மேல் சாதிக்காரருக்கும் அவருடைய மேலாதிக்கத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள ஒரு சிம்மாசனம் கிடைத்திருக்கும். அடுத்த தலைமுறையில் மேல் சாதிக்காரருக்கு தங்க சிம்மாசனமும் தாழ்ந்த சாதிக்காரருக்கு வெள்ளி சிம்மாசனமும் போட்டுக் கொடுப்பேன். அதற்கு அடுத்த கட்டத்தில் இருவருக்கும் வைர சிம்மாசனமொன்றைப் போடுவேன். சமத்துவத்தை நான் இப்படிப் படிப்படியாகத்தான் கொண்டுவர முயற்சி செய்வேன். கிளார்க்கை சீனியர் கிளார்க் ஆக்கிவிட்டுத்தான் பியூனை கிளார்க் ஆக்குவேன். எல்லாரும் சமம் என்று சொல்லி எடுத்த எடுப்பிலேயே பியூனை மேனேஜராக்க மாட்டேன். இடைநிலை கடை நிலை சாதிகளின் மோதலினால் சிந்தப்படும் கண்ணீருக்கும் ரத்தத்துக்கும் சாதி சமத்துவத்தைப் பேசும் முற்போக்காளர்களே காரணம். அவர்கள் உணர்ச்சி வசப்படுகிறார்கள். உண்மையைப் புரிந்துகொள்ளத் தயாரில்லை. பழியை பிராமணர்கள் மீதும் இந்து மதம் மீதும் போட்டுவிட்டு தங்கள் கைகளைக் கழுவிவிடுகிறார்கள். ஆனால், ரத்தக் கறைகள் அவ்வளவு எளிதில் கைகளை விட்டுப் போககூடியவை அல்லவே.

மயிலே மயிலே இறகு போடு என்று கேட்டுப் பெறவேண்டும் என்று சொல்கிறீர்கள் அல்லவா?

நீங்கள் அப்படி நினைத்தால் நினைத்துக் கொள்ளுங்கள். முன்பே சொன்னதுபோல் நான் புதிய தலைமுறையின் பிரதிநிதி. சாதி விடுதலைப் போராட்டங்களும் கோட்பாடுகளும் என்ன விளைவை ஏற்படுத்தியிருக்கின்றன என்பதைத் தள்ளி நின்று பார்க்க முடிந்திருக்கும் தலைமுறையைச் சேர்ந்தவன். முந்தின தலைமுறை சிந்தனையாளர்களை நான் மறுதலிக்கிறேன் என்றால் நான் அவர்களைவிட உயர்ந்தவன் என்பதால் அல்ல. காலத்தால் நான் வந்து சேர்ந்திருக்கும் இடம் எனக்கு இந்த சிந்தனையைத் தந்திருக்கின்றன. அவர்களுடைய சிந்தனையில் இருந்த போதாமைகளைப் பிழைகளைக் காலம் எனக்குக் காட்டியிருக்கின்றன. அவர்களுக்குப் பிந்தைய காலகட்டத்தில் நடந்த சம்பவங்கள் எடுத்துக் காட்டியிருக்கின்றன.

இன்னும் சொல்லப் போனால், அவர்களுக்கே இவை உரைத்திருக்க வேண்டும். அம்பேத்கர் காலத்திலும் ஈ.வே.ரா.வின் காலத்திலும் நடக்காத சாதிய மோதல்களா இப்போது நடந்துவிட்டிருக்கின்றன. அம்பேத்கர் சூத்திரர்களையும் சாதி இந்து என்ற சிமிழுக்குள் அடைத்தார். ஈ.வே.ரா. சூத்திரர்களுக்கும் தலித்களுக்கும் இடையில் எந்த சண்டையுமே இல்லை என்பது போலவும் இருந்த பிரச்னைகள் எல்லாவற்றுக்கும் பிராமணர்களே காரணம் என்று மட்டையடி அடித்தார். அம்பேத்கரும் ஈ.வே.ரா.வும் மேற்குலகம் தந்த கறுப்புக் கண்ணாடியால் உலகத்தைப் பார்த்தார்கள். எனவே, அது இருட்டாகவே தெரிந்தது. நான் என் கண்களால் உலகைப் பார்க்கிறேன். சாதியப் போராட்டம் ஏற்பட்ட பிறகு தலித்கள் மீது நிகழ்த்தப்பட்ட வன்முறைகள் அதற்கு முந்தைய காலகட்டத்தைவிட வெகு அதிகம் என்பதும் சூத்திரர்களே அதன் சூத்திரதாரிகள் என்பதும் ஒரு எளிய உண்மையை அழுத்தமாகச் சொல்லிக் கொண்டுதானே இருக்கிறது.

இடை நிலை சாதியினரின் மனம் கோணாமல் கடைநிலை சாதியினரை மேலேற்றுவது என்பது சாத்தியமா? அதிலும் இடை நிலைசதியினர் மிக அதிகமாக சுமார் 60-70 சதவிகிதம் அவர்கள் தான் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் அனைவருக்கும் நல்லது செய்துவிட்டு கடை நிலை சாதியினர் பக்கம் வருவது என்பது அலைகள் ஓய்ந்த பிறகு கடலில் இறங்கலாம் என்று சொல்வதைப் போன்றதுதான்.

அப்படியில்லை. எண்ணிக்கை ரீதியில் இந்தப் பிரச்னை இருப்பது உண்மைதான். வளங்களைக் கூடுதலாக உருவாக்கித்தான் இந்தப் பிரச்னையைச் சமாளித்திருக்கவேண்டும். மூன்று பேர் அமர்ந்து செல்லும் இருக்கையில் வலுக்கட்டாயமாக நான்காவது நபரையும் உட்காரச் சொன்னால், மூன்றாவதாக இருப்பவருக்கும் நான்காவதாக இருப்பவருக்கும் இடையில் சண்டை மூளத்தான் செய்யும். நான்காவது நபரும் உட்காரும் வகையில் இருக்கையின் நீளத்தை அதிகரிக்க வேண்டும். முதல் மூன்று நபருக்கு கூடுதலாக ஃபேன் ஒன்றை மாட்டிவிடவேண்டும். இன, நிற வெறிகள் எப்படிக் குறைந்திருக்கின்றன என்பதைப் பார்த்தாலே போதும். உலகை காலனியாக்கிச் சுரண்டியதன் மூலம் கிடைத்த செல்வம் அவர்களுக்கு மேலாதிக்கத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்ளவும் சமத்துவத்தை வழங்கவும் உதவியிருக்கிறது. விஷயம் ரொம்ப சிம்பிள். எந்த அளவுக்கு மேலாதிக்கத்தைத் தக்க வைத்துக்கொள்ள முடிகிறதோ அந்த அளவுக்குத்தான் சமத்துவத்தை ஒருவர் அனுமதிப்பார். ஆக்ஸிமோரான்தான். என்ன செய்ய மனித இயல்பு அல்லவா அது.