தங்க முட்டை

33416-aதமிழில் இதுவரை வந்த எல்லா கலை அல்லது அவார்டு சினிமாக்களும், அவை பேசும் அரசியலும், பெரும்பாலும் குறியீடுகள் பொருத்திய காட்சியின் ஊடாக அதன் கலைத்தன்மை மாறாமல் ரசிக்கும் ரசிகன் உள்வாங்கிக் கொள்கிற மாதிரி மட்டுமே வந்திருக்கின்றன. அவை ஒரு  சாமானியனின் கதையே ஆனாலும், அதைப் பார்க்கும் எந்த சாமானியனும் இது தனக்காக, தன்னைப்பற்றி பேசும் படம் எனத்தெரியாமலேயேதான் அதைக் கடந்தும் போயிருக்கிறான். அதி சிறந்த / தேர்ந்த சினிமா ரசிகர்களுக்கு மட்டுமே புரியும் அது போன்ற சினிமாக்கள்,  ஒருவகையில் தெலுங்கு கீர்த்தனைகள் இசைக்கும் கர்நாடக சங்கீதம் போலானது. எதற்காக ரசிக்கிறார்கள் என எதுவுமே புரியாமல், கூட்டத்தோடு கூட்டமாக தலையாட்டும் கர்நாடக சங்கீத கூட்டத்தில், பாடறியேன் படிப்பறியேன் என மண்ணின் மொழியைப் புகுத்தி கர்நாடக சங்கீதத்தை எளிமைப்படுத்தி சாமானியனிடம் கொண்டு சேர்த்த  ராஜாவின் படைப்பாளுமை போலானாதுதான் மணிகண்டனின் காக்கா முட்டை.

சாமானியனுக்கு பிடித்த எதுவும் இலக்கிய மண்டைகளுக்கு பிடிக்காது என்ற ஆதிகாம விதிப்படி, படம் வெளிவந்து மூன்று நாட்களுக்குள் வந்த மூவாயிரம் விமர்சனங்களில், ஒரு சில தேர்ந்த எழுத்தாள முகநூல் பிரபலங்களின் கூற்றுப்படி இந்தப்படம், ஒற்றை அறை ஜீவித மக்கள் வாழ்வியலை, வெறுமனே காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறதே தவிர, அம்மக்களின் நிலைக்கான காரணங்களின் அடியாழங்களுக்குச் சென்று, அவர்தம் சமூகநிலை முன்னேற்றம், தற்போதைய நிலைக்கான மாற்று என எதையுமே, பேசவில்லை என்பதும், நல்லபடம் ஆனால் சிறந்தபடம் இல்லை என்பதாகவுமே இருந்தது.

ஆம், அவர்கள் எதிர்ப்பார்ப்பதைப்போல இந்தப்படம், எதையும் நேரடியாக வசனங்களில் பொருத்தி பேசவில்லையே ஒழிய, எடுத்துக்கொண்ட களமும், காட்சியினூடே வெளிப்படும் தீவிரமும், சுற்றிப் பின்னப்பட்ட களமும், பக்கம்பக்கமாக பேசும் வீரதீர வசனங்களுக்கு பல மடங்கு மேலானது.  ஆரம்பித்த முதல் பிரேமிலேயே மிக எளிமையாக அவை ஆரம்பிக்கிறது. அரசின் எச்சரிக்கை வாசகமான, “மது அருந்துதல் உடல் நலத்திற்கு கேடு” என்பதை சிரித்தபடி விளையாட்டுத்தனமாக சொல்வதை தொடர்ந்து,  நமக்கு மிகப் பரிச்சயமான நிகழ்வான குழந்தைகள் படுக்கையில் சிறுநீர் கழிப்பதை கவிதையான காட்சியாக்கி துவங்குகிறது அடுத்த ஐம்பதாண்டுகள்  கொண்டாடப்போகும் காக்காமுட்டை எனும் காவியத் திருவிழா.

வெட்டிச்சாய்க்கப்பட்ட மரத்தினைக் கண்டு மற்ற குழந்தைகள் கைதட்டி ஆரப்பரித்து, “யே…. இனிமே உங்கனால காக்கா முட்டை துண்ண முடியாதே? “நீயும் தான இங்க விளையாண்டுனு இருந்த.. உன்னாலயும்தான் இனிமே இங்க விளையாட முடியாது” எனத் தங்கள் வாழ்வியலோடு பிண்ணிப்பிணைந்திருந்த பாரம்பரியமிக்க ஒரு நிலம், அதிகாரங்களினால் கைப்பற்றப்படும் போது, எந்த பிரக்ஞையும் இல்லாது வெறித்த மற்றும் குதுகலித்த கண்களோடு இரண்டு குழு சிறுவர்களும் பேசிக்கொள்ளும் ஒற்றைக்காட்சியைப் பார்த்தும், இந்தப்படம் எதையுமே பேசவில்லை என்பதெல்லாம், புத்திசாலிகளின் முட்டாள்தனங்களில் சேர்த்தி.

இத்தனை ஆண்டுகளாக வந்த தமிழ் சினிமாக்கள் நிகழ்த்திய கதைக் களங்களில்  இந்தப்படத்தின் களமும் காட்சிகளும், மேற்பார்வைக்கு எவ்வளவு எளிமையாக தோன்றுகிறதோ அதற்கு நேர்மாறாக அது கிளறி விடும் சிந்தனைகள்  மிக மிக ஆழமானது.

வீட்டிலிருந்து உணவை சேகரித்து வந்து, காக்கைகளுக்கு இரையிட்டு, கிடைக்கும் மூன்று முட்டைகளை காக்காவுக்கு ஒன்றென மீதம் வைத்துவிட்டு, இரு சிறுவர்கள் பங்கிட்டு கொண்டு வாழும், அந்த நிலத்தின் பாரம்பரிய வாழ்வியலை சட்டென அழித்துவிட்டு முளைக்கும் அந்நிய சந்தை, அந்த இடத்தைப் புழங்கிவந்த பாரம்பரிய மக்களை அந்நியப்படுத்தி வைக்கும் அதன் பகட்டு கட்டிடம், சந்தைப்பொருளை உசுப்பேத்தி விற்க வைக்க கொண்டு வரும் நட்சத்திரம், பகட்டுக் கட்டடத்தின் உள் நுழைய எளியவர்கள் எதிர்கொள்ளும் போராட்டம், அவ்வாறான போராட்டத்தின் தேவையாக உடை வாங்க சென்று மற்றொரு கட்டடத்தைக் கண்டு “ப்பா..இதுக்குள்ள நம்ள சத்தியமா விடமான்னானுக..” என இரண்டு சிறுவர்களும் தாமாகவே புரிந்து கொள்ளும் வர்க முரண்பாட்டின் இடைவெளி, எல்லா நிகழ்விலும் காசு பார்க்கத்துடிக்கும் அரசியல்வாதி, டிவியில்  உலகமயமாக்கள் குறித்த விவாத நிகழ்ச்சியில், விளம்பர இடைவேளைக்கு பிறகு தொடர்ந்து விவாதிப்போம் எனக் கூச்சமின்றி நடந்தேறும், மீடியாக்களின் லாபி, இரண்டு வர்க சிறுவர்களின் நட்புக்களுக்கு இடையில் துருத்திக்கொண்டிருக்கும் கம்பிவேலி, கம்பிக்கு அந்தப்புறம் மேடாகவும், இந்தப்புறம் தாழ்வாகவும் இருக்கும் அபார்ட்மெண்ட் வெளிச்சுவர் அமைப்பு, வணிக நோக்கத்கோடு சேரி சிறுவர்களுக்கு, முதலாளிகள் அளிக்கும் மரியாதை, தொழிலாளியை தண்டித்து தன் வியாபரத்தை தக்க வைத்துக்கொள்ளும் முதலாளித்துவம், கோடிகளில் செய்த நிலக்கரி ஊழல் இன்னமும் விசாரிக்கப்படாத இதே நாட்டில் ஒரு ஓரமாக மூலையில் குவித்த நிலக்கரியை திருடிய ஊழியரை தண்டிக்கும் ஆதிக்க நிலை என எல்லாவாற்றையும் தாண்டி நம்ம வீட்டு நாய் கூட சாப்பிடாது, இதுக்கு ஆயா சுட்ட தோசையே நல்லாருந்தது, என பகட்டு, கவர்சிகள் தாண்டி அதற்குப் பின் உள்ள மாற்று உணவின் உண்மை முகம் என இதன் களமும், காட்சியமைப்பும் ஆயிரமாயிரம் பக்க வசனங்கள் பேசாத அரசியலை சாமானியனுக்கும் புரியும்படி மிக எளிமையாக பேசிவிடுகிறது.

உறங்க, உடை மாற்ற, உண்ண, கழிக்கவென ஒற்றை அறைக்குள் நாய்க்குட்டியும் சேர்த்து ஐந்து பேர் வாழும் வீட்டைச் சார்ந்த இவர்களுக்கு விளையாட, காக்கா முட்டை தர இருந்த ஒரு பொறம்போக்கு இடமும் பறிபோகும் அதே நகரில் வசதிமிக்க அபார்ட்மெண்டும் அதன் மைதானத்தில் குறிப்பிட்ட நேரம் மட்டுமே விளையாட அனுமதி கிடைக்கும் அவர்களும் இருக்கிறார்கள் எனக் காட்சிப்படுத்தியதும், அபார்ட்மெண்ட் நாய்க்கு 25,000 விலை வைக்கும் அதே நகரில் குடிசை நாய்க்கு எந்த மதிப்பும் இல்லை என்பதும், தனக்கு வைக்கும் உணவை காக்கைக்கும்,நாய்க்கும் வைக்கும் இவர்களும், தான் உண்ட உணவை ஏழை சிறுவர்களுக்கு தரும் அவர்களும், இவர்களுக்கு உடைகள் மேல் ஆசை, அவர்களுக்கு பானி பூரியின் மேல் ஆசை என படம் முழுக்க பேசும் வர்க அரசியல் மிக முக்கியமானது.

ஒரு காலத்தில் சாமானியர்களுக்கு அந்நியமாகியிருந்த அரிசி உணவை, எல்லோரும் எளிதில் புழங்கும் காலம் வாய்த்தபின், இத்தாலியிலிருந்து வேறு உணவைக் கொண்டுவந்து வர்க்க வேறுபாடுகளை வரையறுத்துக்கொண்ட, இனிமேலும் அப்படி மாற்றி மாற்றி வரையறுத்துக்கொண்டே  இருக்கப்போகும் இந்தச் சமூகத்தின் தற்போதைய மாற்று உணவான பீட்சா எனும் சப்பை உணவுக்குப் பின்னான வர்க்க அரசியலை கதையின் மையச்சரடாக வைத்துக்கொண்டு, உலகமயமாதல், எளிய ஒடுக்கப்பட்ட மனிதர்களை வைத்து அதிகாரங்களால் செய்யப்படும் அரசியல், சமகால மீடியாவின் போலி நீள் நாக்கு, கிடைக்கும் எல்லா பிரச்னைகளையும் பேசு பொருளாக்கி, கருத்தைப் பரப்பி, பொழுதைக் கழிக்கும் சமூக வலைத்தளங்களின் போக்கு  என சமகால சமூக சூழ்நிலையை, அரசியலை, அச்சு அசலாக பிரதிபலிக்கும் கண்ணாடிதான் காக்காமுட்டை.

இத்தனை அரசியலை, அனாயசமாக பேசும் இந்தப் படத்தில், வெறுமனே மேல்தட்டு மற்றும் பொதுப் புத்திக்கு தேவையான அரிப்பெடுக்க கிளர்ச்சியடைய வைக்கும் வசனங்கள் வைக்கவில்லை என்பதற்காகவெல்லாம் இது நல்ல படம், ஆனால் சிறந்த படமில்லை என ஒதுக்கிவிட முடியாது. இனி அடுத்த ஐம்பதாண்டுகளில் வழக்கு எண் 18/9 க்கு அடுத்து நாம் மெச்சிக்கொள்ள நமக்கு கிடைத்திருக்கும் தங்கமுட்டைதான்  இந்த காக்கா முட்டை.

இந்த அற்புதமான தங்க முட்டையை குறும்பட மெட்டீரியல் என ஒதுக்கி வைக்க முனையும் எல்லா அறிவாளிகளுக்கும் சேரி, குப்பம் என்பதெல்லாம் இலக்கியம், சினிமாவைத்தாண்டி நேரடியாகப் பரிச்சயமில்லாத வாழ்வியல் களம். ஆகவே அவர்களால் அவ்வாறுதான் புரிந்து கொள்ளமுடியும். கிடக்கட்டும்.  நகர்ப்புறச்சேரியில் பிறந்து வளர்ந்த என் போன்ற சாமானியர்கள் அனுபவித்து, இழந்த, எங்கள் வாழ்க்கையை, திரைப்பிரதியின் வழியே எங்கள் அகத்திரையில் நெக்குருக நிறுவிய இயக்குனர் திரு. மணிகண்டனுக்கு கோடி நன்றிகளும் அன்பு முத்தங்களும்.

கலைப்படம் என்பது இலக்கிய ரசனை கொண்ட தேர்ந்த சினிமா ரசிகர்களுக்கானது என்ற நடைமுறையை, நம்பிக்கையைக் கட்டுடைத்து கலைப்படம் என்பதும் சாமனியர்களுக்கானதே என நிறுவியிருக்கும் இந்தப்படம் இந்தியாவின் முக்கிய சினிமா என்பதற்கு தொடர் அரங்கு நிறைந்த காட்சிகளோடும் கரவொலியோடும் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் இந்தப் படத்தின் வெற்றியே சாட்சி.

இறுதியாக, பீட்சா கடையில் சிறுவர்களுக்குக் கிடைக்கும் மரியாதைக்கும், பீட்சாவுக்கும் ஆர்ப்பரித்து கரவொலி எழுப்பும் அத்தனை ரசிக கண்மணிகளுக்கும் சொல்லிக்கொள்ள ஒன்றுதான் இருக்கிறது. சிறுவர்களின் நீண்ட போராட்டத்தின் முடிவில் அவர்களுக்கு  பீட்சா கிடைத்ததற்கு கைத்தட்டி ஆர்ப்பரிக்கும் நீங்கள்தான், அத்தகைய மக்களின் இடஒதுக்கீடு பற்றிய  உணர்வுப்பூர்வமான விவாதத்தில் வேறு வகையான பிம்பங்களை நிறுவுகிறீர்கள். நிதானமாக சிந்தியுங்கள்.

0

3 comments so far

  1. Bose bala
    #1

    வாழ்த்துக்கள்

  2. sankar
    #2

    True picture about the film.thanks

  3. Sudhakar Jeyaraman
    #3

    ‘நான் நினைச்சேன்.. நீங்க சொல்லிடீங்க’ என்றி நம்மை போன்றோரை நினைக்க வைக்கும் விமர்சனம். வாழ்த்துக்கள். நீங்கள் சொல்வது போல்.. ‘வழக்கு எண் 18/9 க்கு அடுத்து நாம் மெச்சிக்கொள்ள நமக்கு கிடைத்திருக்கும் தங்கமுட்டைதான் இந்த காக்கா முட்டை’ என்பது உண்மைதான்.

Leave a Reply





XHTML: You can use these tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Facebook comments: