விற்பனை வெறி

FL31DAM_2151616g
கடன்கள் மூலம் பொதுத்துறை நிறுவனங்களுக்கான செலவினத்துக்கு நிதி திரட்டுவதற்கு பதில், மத்திய அரசு அதன் பங்குகளை விற்பதில் மிகவும் அவசரம் காட்டி வருகிறது.  இந்த அவசரத்தில் அது வழங்கிய கடன்களுக்குக் கட்டவேண்டிய வட்டியைக் காட்டிலும் அதிகமான வருமானத்தை இழக்கிறது என்பது உண்மை.  மேலும் இருக்கின்ற வளங்கள் விரைவில் தீர்ந்து போகும் நிலையில் இருப்பதால், இந்த முயற்சியும் அதிக நாட்களுக்கு நீடிக்கப்போவதில்லை.

தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அரசின் இரண்டாவது ஆட்சி காலத்தில் ஆட்சிக்கட்டிலில் அமர்ந்தவுடனே அரசு தனியார்மயத்துக்கு அதிக முனைப்பு கொடுத்து வருகிறது.  அரசின் முதல் ஆண்டு நிதி நிலை அறிக்கையில் (பட்ஜெட்) அறிவித்துவிட்டதை தொடர்ந்து, இந்தப் பங்கு விற்பனை குறித்த முதல்படிக்கான துவக்கத்துக்கு மத்திய அமைச்சரவை ஒப்புதலும் கடந்த செப்டம்பர் திங்களிலேயே கொடுத்து விரைவுபடுத்தி வருகிறது.  தற்போதைய சந்தை விலையின் மதிப்பீட்டில் சுமார் 45 ஆயிரம் கோடி ரூபாய் வரை திரட்டுவதற்காக மத்திய அரசின் லாபம் ஈட்டும் மிகப் பெரும் மூன்று பொதுத்துறை நிறுவனங்களான எண்ணெய் மற்றும் இயற்கை நில வாயு கழகம் (ஓஎன்ஜிசி), நிலக்கரி கழகம் (சிஐஎல்), தேசிய நீர் மற்றும் மின்சக்தி கழகம் (என்ஹெச்பிசி) ஆகியவற்றின் பங்குகளை விற்க முடிவெடுத்துள்ளது.  உண்மையில் இந்த மூன்று கழகங்களும் அதிக விலை மதிப்புள்ள, பாதுகாப்பான பங்கு விலை கொண்டுள்ளன என்பதோடு, வருங்காலங்களிலும் எத்தகைய பங்குச் சந்தை நிலவரத்தையும் எதிர்கொள்ளும் பலம் உடையது.

அரசின் பங்கு விற்பனைமூலம் தனியார்மயத்தை முன்னெடுத்துச் செல்வதன் நோக்கம் இந்த மூன்று பொதுத்துறை நிறுவனங்களில் இந்திய நிலக்கரிக் கழகத்தின் 10 சதமான பங்குகளையும் (இது ரூ 23,600 கோடி தேறும்) எண்ணெய் மற்றும் இயற்கை எரிவாயுக் கழகத்தின் 5 சதமான பங்கையும் (ரூ.19,000 கோடி) மற்றும் தேசிய நீர் மற்றும் மின் கழகத்தின் 13.3 சதமான பங்கையும் (ரூ. 3100 கோடி) விற்பதன்மூலம் இந்தக் கழகங்களின் பங்கு மதிப்பின் வீரியத்தைக் குறைக்கும் முயற்சியாகும்.  ஆனால் தற்போது இந்த மூன்று கழகங்களில், மத்திய அரசின் மூலதன விகிதம் முறையே இந்திய நிலக்கரி கழகத்தில் 89.65% ஆகவும், எண்ணெய் மற்றும் இயற்கை எரிவாயுக் கழகத்தில் 68.94% ஆகவும், தேசிய நீர் மின் கழகத்தில் 85.96% ஆகவும் இருக்கிறது.  இந்த விற்பனைக்குப் பின்னும், பெரும்பான்மை சதவீத பங்குகள் மத்திய அரசின் வசம் இருப்பதால், இந்த முயற்சியை ‘தனியார்மயம்’ என்பதற்கு பதில் ‘பங்கு விற்பனை’ என வரையறுத்துக் கொண்டுள்ளனர்.

மறுபுறம், இந்த விற்பனை முயற்சி முடிவில் பட்ஜெட்டில் ஒதுக்கியுள்ள நிதிக்குச் சமமாக ரூ 48,425 கோடி வரை திரட்ட முடியும்.  இத்துடன் சேர்ந்து அரசு சிறுபான்மை பங்குகளைக் கொண்டுள்ள அரசு சார்பற்ற தனியார் நிறுவன பங்குகளின் மூலமாக ரூ.15,000 கோடி திரட்டமுடியும். மொத்தமாக ரூ.63,425 கோடி வரை இந்தப் பங்கு விற்பனை மூலம் 2014-15ம் ஆண்டுக்குத் திரட்ட முடிவெடுக்கப்பட்டுள்ளது. தாராளப் பொருளாதார கொள்கை அமல்படுத்தப்பட்ட காலங்களிலிருந்து கடந்த 2012-13 ஆண்டு காலத்தில் திரட்டப்பட்ட நிதியைக் காட்டிலும் இந்தப் பங்கு விற்பனைமூலம் வந்த ரூ.25,890 கோடி என்ற தொகை மிக அதிகமானதாகும்.  ஆனால், பங்குச்சந்தையில் காளையின் வேகத்தோடு, இந்த மிகச் சிறந்த பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் பங்குகளை விற்க முன்வருவதன்மூலம் நிதிப்பெருக்கம் என்பது பெரிய அளவில் வரைகோட்டை மீறுவதாக அமையும்.

தவறான கணிப்பு

தற்போது கவனிக்க வேண்டியதெல்லாம் அரசின் இந்த முயற்சி சாத்தியமா என்பதற்குப் பதில் சரியான முடிவா என்பதுதான். அரசின் கணக்கின்படி, கடன் பெறுவதன்மூலம் ஏறிக்கொண்டே வரும் கடன் சுமையிலிருந்து காத்துக்கொள்ளமுடியும்.  ஆனால் பட்ஜெட் பற்றாக்குறையை நிவர்த்திக்க, (இது எப்போதும் வருமானத்தைக் காட்டிலும் செலவினம் அதிகமாவதால் உண்டாவது) லாபம் ஈட்டும் பொதுத் துறை நிறுவனப் பங்குகளை விற்பது, வரவு-செலவு கண்ணோட்டத்தில் வைத்துப் பார்க்கையில் சரியானதாக தெரியவில்லை.  பொதுத்துறைப் பங்குகளை வாங்கும் தனியார் தாங்கள் வாங்கும் பங்குகளுக்கு லாபகரமான வரவைத்தான் எதிர் பார்க்கிறார்களேயொழிய, பொதுக் கடன் பற்றிய கவலை அவர்களுக்கு இருக்காது.  ஏனென்றால் அரசின் கடன் பத்திரங்கள் அல்லது பொதுக்கடன் திரட்ட அரசு கொடுக்கும் உறுதிப் பத்திரங்களுக்கு, அரசின் முழு உத்திரவாதம் இருப்பதால், எந்தவித நஷ்டத்துக்கும் இட்டுச் செல்லாது என்பதுதான் இதற்குக் காரணமாகும்.  இதன் அர்த்தம் என்னவென்றால், அரசின் பாதுகாப்பான கடன் பத்திரங்கள், உறுதி பத்திரங்கள் மூலமாக வரும் வட்டியைக் காட்டிலும், இந்தப் பொதுத்துறை பங்குகளை வாங்குவதில் அதிக லாபம் ஈட்ட முடியும் என்ற தனியாரின் கணிப்பேயாகும்.  எனவேதான், இந்தப் பங்கு விற்பனை ஏற்புடையதாகும் என்றால், கடன் பெறுவதற்குப் பதில் இந்தப் பங்கு விற்பனையே, பற்றாக்குறை பட்ஜெட்டைச் சமன் செய்யும் என்றிருந்தாலும், அரசு கடனுக்கான வட்டி விகிதத்தைக் காட்டிலும், வேறு வகை வருமானத்தை அரசு விட்டுக் கொடுக்கிறது என்பதுதான் யதார்த்தம்.

நிலைமை இப்படியிருக்க ஏன் அடுத்தடுத்து வரும் தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அரசு மற்றும் தற்போதைய தேசிய முற்போக்கு அணி அரசு வரை இந்தப் பங்கு விற்பனையை அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்து நடைமுறைப் படுத்தி வருகின்றன? இந்தப் போக்குக்கு இரண்டு காரணிகள் உள்ளன.  முதல் காரணம், அரசின் செலவினங்களுக்கான நிதியை வரிகள் மூலம் திரட்ட முடியாதது.  அரசு தனது செலவினத்தை குறைத்து, நிதிப் பற்றாக்குறையைக் கட்டுப்படுத்த சமூகநலத் திட்டங்களுக்கான நிதி ஒதுக்கீட்டையும், மூலதன செலவினத்துக்கான நிதி ஒதுக்கீட்டையும் குறைத்துவரும் இந்தச் சூழலில் இந்த அரசின் திட்ட நோக்கத்தைப் பார்க்கவேண்டும்.  இது எதை உணர்த்துகிறது என்றால், கடந்த முப்பது ஆண்டுகளாக நாட்டின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி சிறப்பாக இருந்தாலும், அரசு குறைக்கப்பட்ட பொதுச் செலவினத்தை சார்ந்திருப்பதற்கான நிதி கூட இன்றி தவிக்கிறது.  ஏனென்றால் வரிமூலம் வரும் வருமானம், மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியைக் காட்டிலும் குறைவாக இருப்பதோடு, சமயத்தில் பின்னடைந்தும் விடுவதே.
இந்தப் போக்கை வேறு வார்த்தையில் சொன்னால், தற்போதைய ‘தாராளமயம்’ அல்லது

‘பொருளாதார சீர்திருத்தம்’ என்பதன் உள்ளடக்க நியதியின் அடிப்படையில் பார்த்தால், தனியார் மூலதனத்தை ஊக்குவிக்கவும், விரிவாக்கத்துக்கான இந்த முயற்சியில் ‘வரி விதிப்பில்’ சகிப்புத்தன்மை காட்டவேண்டும்.  இதை நடைமுறைப்படுத்த, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சில துறைகளில் குறைந்த வரி விகிதங்கள், விதிவிலக்குகள், வகைகள் மற்றும் ‘வரி விதிப்புகள்’ அளிக்க வெண்டுமென்பதோடு, மறைமுக வரிவிதிப்பபையும் முறைப்படுத்தி வரிச் சுமையைக் குறைக்கவேண்டிய வகையில் கொள்கை முடிவு எடுப்பதன்மூலம் முதலீடுகளை ஊக்கப்படுத்தமுடியும்.  இதன் விளைவாக, சர்வதேச தரத்தில் ஒப்பிடுகையில் நாட்டின் மொத்த உற்பத்தி விகிதத்திற்கும் குறைவாக வரிவிதிப்பு உள்ள நாடாக இருப்பதால், அரசின் செலவினங்கள் குறைந்தாலும், நிதிப்பற்றாக்குறை குறிப்பிட்ட அளவிற்கு உள்ள ஒரு நாடு என கணிக்கப்பட்டுள்ளது.

நிதிநிலையைப் பலப்படுத்த கோட்பாடு

நிதிநிலையை பலப்படுத்த வேண்டுமென்பதே, தனியார்மயத்தை அவசியமானதாக ஆக்காது.  இரண்டாவது காரணி, உலகின் பல நாடுகளின் மொத்தப் பொதுக்கடன் மொத்த உற்பத்தி விகிதாச்சாரத்திற்கு அதிகமாக இருந்தாலும், நிதி விவேகம், நிலத்திறன் மேம்பாட்டிற்கு பொதுக் கடன் அளவிற்கு வரம்பு வைக்க வேண்டும்.  நீடித்திருக்கும் நிதி பற்றாக்குறையை தீட;வு செய்ய கடன் மூலமான வருமானத்தைக் காட்டிலும், மூலதனத்திற்கான பிறவகை வருமானங்கள் உயர்த்தப்படவேண்டும்.  இங்குதான் தனியார்மயம் நோக்கி அரசு திரும்பியுள்ளது. இதில் ஆச்சரியம் என்னவென்றால், யாரெல்லாம் தனியார்மயத்தை வலியுறுத்துகிறார்களோ, அவர்கள் நிதி நிலை திறம்படுத்த அல்லது அரசுக் கடன் வகை வருவாயைக் குறைக்க குரல் கொடுப்பார்கள்.  எதிர்பார்த்தபடியே, இத்தகைய உத்தி எதுவென்றால், குறைந்தகால அல்லது நீண்ட கால முதலீட்டில் அதிக லாபம் கிடைக்கும் பொதுச் சொத்துகளை வாங்குவதில் ஆர்வம் காட்டும் தனியார் முதலாளிகள்தான்.
இதில் கவனிக்கப்படவேண்டியது ஒன்று, இந்தப் பொதுத் துறை சொத்து, மூலதன தாக்கம் உள்ள பகுதிகளில் முதலீடு செய்யப்பட்டவையாகும்.  இந்தப் பகுதிகளும் வெளி உதவி மற்றும் அந்தப் பிரிவின் வேறு கூறுகளிலிருந்து ஏற்றம் கொடுக்கும் வகையிலான உதவியுடன் சிறப்பாக செயல்படும் துறைகளாகும்.  மேலும், இத்தகைய துறைகளின் செயல்பாட்டை அதிகப்படுத்தும் முகமாக உற்பத்திச் செலவைக் குறைத்து வளர்ச்சியை உறுதிப்படுத்த, நன்கு திட்டமிட்டு நிர்வகிக்கப்பட்ட விலை நிர்ணய முறை கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது.  இதன் முடிவாகவே, மிகவும் லாபகரமான துறையில் முதலீடு செய்வதை தவிர்த்ததால், பொது முதலீடு அவசியமானது.  எனவேதான், இந்தத் தனியார் முதலாளிகள் தற்போது இந்தப் பொதுத்துறை பங்குகளை வாங்க ஆர்வம் காட்டி வருவது அல்லது பொதுத்துறை சொத்துக்கள்மீது ஆதிக்கம் செலுத்தத் துடிப்பது புதிராக உள்ளது.

தனியார் துறைகளுக்கு அப்படியென்ன ஆர்வம்?

இந்தியாவிலுள்ள தனியார் துறை சுதந்திரத்திற்கு பிந்தைய இந்தக் காலத்தில் மிகப் பெரிய அளவிலான மூலதனத்தை முதலீடு செய்யவும், அதை நிர்வகிக்கவுமான அளவிற்கு வளர்ந்துள்ளது என்பது இதற்கு எனது பதிலாக இருக்கும்.  முன்பெல்லாம் தீண்டத்தகாதவையாக இருந்த பகுதிகள் முழுவதும் தற்போது மிகப்பெரிய அளவிலான முதலீட்டுக்கான பகுதியாக மாறிவிட்டது.  போதாததற்கு, தாராளமயம், கட்டுப்பாட்டை தளர்த்தியதுடன், விலைவாசியையும் கட்டுப்பாடற்றதாக்கியதுடன், எந்தெந்த தனியார் துறையில் விலைவாசி நிலைநிறுத்தப்பட்டுள்ளதோ, அங்கெல்லாம் அரசு நிதி உதவி செய்யவேண்டிய நிர்ப்பந்தம் உள்ளது.  விலைவாசி நிர்ணயிப்பதும், நெகிழ்ந்து கொடுப்பதும் இருப்பதால், இந்தத் துறைகளை முன்பு வெறுத்த அல்லது ஒதுக்கிய தனியார் தற்போது அதிக லாபம் ஈட்டும் சாத்தியங்கள் இருப்பதை கண்டறிந்துள்ளனர்.  முன்பெல்லாம் பொதுத்துறை நிறுவனங் களுக்கு மட்டும் ஒதுக்கப்பட்ட பங்கு விற்பனையை வாங்க தற்போது தனியார்களும் ஆர்வம் காட்டுகின்றனர். சிறிய அளவில் பங்குகளை வாங்கி அதைப் பிற ஆர்வமுள்ள தனியார் துறையினருக்கு விற்று லாபம் பார்க்கின்றனர்.  எனவே, எங்கெல்லாம் லாபம் ஈட்ட முடியுமோ அங்கெல்லாம் பங்கு விற்பனை வெற்றிகரமானதாகவே இருக்கிறது.
இந்தச் சந்தர்பத்தில்தான், கடன் பெற்று பற்றாக்குறை பட்ஜெட்டை சமன் செய்வதைக் காட்டிலும், இந்த வகை பங்கு விற்பனை மூலம் சரி செய்ய முடியும் என்ற வாதங்கள் முன் வைக்கப்படுகின்றன.  இத்தகைய அரசு கடன் வாங்கும் திட்டத்தை குறைத்துக் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் குறித்து முன் வைக்கும் ஒரு மோசமான விவாதம், இந்தக் கடன் பெறுதல் என்பது பொது சேமிப்பின் பெரும் பகுதியை கையகப்படுத்துவதன்மூலம் தனியார் முதலீட்டை மூட்டை கட்டி அனுப்பிவிடும் என்றும் அல்லது வட்டி விகிதத்தை உயர்த்துவதுடன், மூலதன செலவையும் அதிகரித்துவிடும் என்பதே.  ஆகவே, தனியார் துறைதான் மாற்று என்றால் அதைத் தொடரட்டும்.  சில தனியார் துறை ஆதரவாளர்களுக்கு இந்த நளினத்திற்கான நேரம் கூட கிடைப்பதில்லை.  அவர்கள் சொல்வதெல்லாம், பொதுத் துறை அதிகாரிகளுக்கு லாபம் ஈட்ட நிர்வாகத் திறமையில்லை என்பதும், அல்லது ஊழல் நிறைந்தவர்களாகவும் உள்ளனர் என்பதோடு, அரசு இத்தகைய தொழிலில் தலையிடக் கூடாது என்பதுதான்.

நீடிக்காத கொள்கை

இத்தகைய விவாதங்கள் இந்தக் கொள்கைகள் நீடித்த செயலாக்கம் இல்லாதது என்ற அடிப்படையை மறந்து பேசுவதாகும்.  அரசு இத்தகைய வரி சகிப்புத்தன்மை கொள்கையை கடைப்பிடிக்கும் வரை, தற்போதைய பற்றாக்குறை பட்ஜெட்டே தொடரும் என்பது, அரசின் நிதி உதவி பெறும் தனியார் நிறுவனங்கள் ஏற்காது என்பதிலிருந்து தெளிவாகிறது.  பொதுக் கடன் பெறுவது கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்ற கொள்கை விடாப்பிடியாக இருக்கும்வரை, பொதுத் துறை பங்கு விறபனை தவிர்க்க முடியாததுதான்.  ஆனால் அதிலும் முரண்பாடுள்ளது. இந்தப் பங்கு விற்பனை வரவு என்பது, வரி வருமானம் போலன்றி ஒரு முறை வருமானமே. ஒரு முறை விற்பனை செய்த சொத்தை மறுபடியும் பெற்று மற்றொருவருக்கு விற்க முடியாது.  எந்த ஒரு முயற்சியிலும், வருமானத்திற்கான வழிகள் குறைந்து செலவினம் கூடுகிறதோ, அந்தத் தொழில் முயற்சி நீடிக்காது.

பல்வேறு காரணங்களுக்காக, இத்தகைய முயற்சிகளுக்கு மிக விரைவில் ஒரு வரையறை அல்லது எல்லை வந்துவிடும்.  ஒரு துவக்கமாகச் சொன்னால் லாபகரமான அல்லது லாபகரமாக விற்க இயலும் பங்குகளை விற்பதன்மூலமே இந்தப் பங்கு விற்பனை என்ற முயற்சி பலனளிக்கும்.  அதுபோல சில நிறுவனங்கள் உள்ளன.  எனவேதான் அவற்றின் பங்கு மட்டும் விற்பனைக்கு அடிக்கடி சந்தைக்கு கொண்டு வரப்படுகிறது.  இது பங்கு விற்பனைக்கும், தனியார்மயமாக்குதலுக்கும் இடையே உள்ள வித்தியாசத்தை காட்டுவதை நாளடைவில், அரசின் பங்குகள் விகிதம் சிறுபான்மையாகி முடிவில் எந்தச் சொத்துகள் தற்போதைய அரசின் செலவினங்களைச் சந்திக்க பயன்பட்டதோ அந்தச் சொத்துக்கள் கரைந்துவிடும்.

இது எதிர்பார்ப்புக்குப் புறம்பாக மிக விரைவில் நடந்துவிடும். இந்தப் பங்கு விற்பனை சந்தை மூலமாக விற்கப்படுமானால், அந்தப் பங்குகளின் மதிப்பு அதன் ‘உண்மையான’ மதிப்பில் நிர்ணயிக்கப்படாமல், சந்தையில் உள்ள வெவ்வேறு சக்திகளின் தாக்கத்தின் அடிப்படையில் மதிப்பு நிர்ணயிக்கப்படும்.  என்னதான் பங்குச் சந்தை (காளை) ஏற்றம் இருந்தாலும், பங்குச் சந்தையின் அடிப்படை காரணிகள், மேலோங்கி, பங்குகளின் சரிவைப் பதிவு செய்யும்.  விளைவு, ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு சொத்துக்களை பெற, அதிக அளவிலான பங்குகளை விற்கவேண்டும் என்பதுடன், முடிவில் லாபகரமான பங்குகள் முற்றாக தீர்ந்து போகும் நிலை ஏற்படும்.

மேலும், பங்குச்சந்தை பலவீனமாகும்போது, அரசுப் பங்குகளை விற்க வேறு வகையில் முயற்சிக்க வேண்டி வரும்.  ஓர் உதாரணம் சொல்லப்போனால், அரசு ஒரு வணிக தந்திரமாக தனியாரை அதிகப்படியான (26 சதவீதம்) பங்கை வாங்க வைக்க அதிகப்படியான நிர்வாக மேலாண்மை பொறுப்பையும் கொடுக்கிறார்கள்.  பங்கை வாங்குபவர், அரசு நிர்ணயித்த விலைக்கே விற்க திறந்த அழைப்பு விடுக்க வேண்டுமென்ற நிலையே அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தாலும், அப்படியும் அந்தப் பங்குகளின் மதிப்பு தேவையான நிர்வாகக் கட்டுப்பாட்டை பெறும் அளவிற்கு இருக்காது. மேலும், இத்தகைய பங்கு விற்பனையில் வாங்குபவர்கள் கட்டுப்படுத்த வேண்டுமென்றால், அந்தப் பங்குகளை விற்பதற்கு பங்குகளின் விலையை குறைத்து மதிப்பிடவேண்டும்.  இந்தப் பங்கு விற்பனை தனியார் மயம் மூலமாகத்தான் நிர்ணயிக்கப்பட்ட பட்ஜெட் செலவினத்தைச் சந்திக்க வழி என்றால், இந்தப் பங்கு விற்பனையை விரைவுபடுத்த வேண்டும்.

சுருங்கச்  சொன்னால், தற்போதைய புதிய தாராளமயக் கொள்கையை கடைப்பிடிப்பதில் தேசிய முற்போக்கு கூட்டணி அரசு அவசரம் காட்டுமேயானால், அந்த நடைமுறை அரசுப் பணத்தில் பெருமுதலாளிகளை மேலும் செல்வந்தர்களாக்கும் ஒரு நீடித்திரா நேர்மையற்ற நிதிக் கொள்கையாக மட்டுமே இருக்கும்.  இது மறுபுறம், இந்தப் பொதுத்துறை உறுதிசெய்து வரும் அதன் பல்லாயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்களுக்கு அவர்கள் போராடிப் பெற்ற நியாயமான வேலைநிலை மற்றும் ஊதியம், சலுகைகள்மீது எதிர் விளைவை உண்டாக்கும்.

நன்றி: Frontline

No comments yet

Leave a Reply





XHTML: You can use these tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Facebook comments: