தீர்ப்பு அரசியல்

பாகம் 4

மதச்சார்பற்ற அரசியல் கொண்டவர்களுக்கு, அயோத்தி உண்மையில் எந்தப் புண்ணாக்கும் இல்லாத ஒரு பிரச்னை. சென்ற நூற்றாண்டில், 1949 ஆக்ரமிப்பையும் 1992 கும்பல் அராஜகத்தையும் தொடர்ந்த ஒரு வெறுப்பு கலந்த பிரசாரத்தை இந்துத்துவ சக்திகள் செய்தன; மற்றபடி அடிப்படையில் இது முரணான மத நம்பிக்கைகள் மோதிக்கொள்ளும் ஒரு பிரச்னை மட்டுமே. எந்த இடத்திலும் அறிவியல் அடித்தளம் கொண்டிராத இந்த மோதலில், வெற்றி/தோல்விக்கான பாதையில் வீணான அழிவை தவிர வேறு எதுவும் கிட்ட வாய்ப்பில்லை. அதைவிட முக்கியமாகக் கவனிக்கவேண்டியது, இந்தப் பிரச்னையில் முஸ்லீம்களும், இந்துத்துவ வாசிப்புகளை ஏற்கும் இந்துக்களும் தவிர மற்றவர்களுக்கு ஈடுபாடு காட்ட, தங்கள் நம்பிக்கைகள், அரசியல் சார்ந்த லாப நஷ்டங்கள் என்று எதுவும் இல்லை.

குறிப்பாக இடதுசாரி அரசியல் என்பதாக அடையாளம் கண்டுகொள்ளும் அனைவருக்கும், அரசியல் ஆர்வம் கொள்ளக்கூடிய லாபநஷ்டங்கள் என்று அயோத்திப் பிரச்னையில் எதுவும் இல்லை; ஆனாலும் அவர்கள் தங்களின் ஆதார அக்கறை சார்ந்த பிரச்னையாகக் கருதி, மிகுந்த கோபதாபத்துடன் இந்தப் பிரச்னையை அணுகுகிறார்கள். முஸ்லீம்கள் பக்கம்தான் நியாயம் இருக்கிறது என்று நினைக்கும் இடதுசாரிகள், முஸ்லீம்களின் போராட்டங்களுக்கு தார்மீக ஆதரவு தருவது என்பது இயல்பானது. ஆனால் தார்மீக ஆதரவு என்பதை மீறிய தீவிரத்துடன் பெரியாரிஸ்டுகளும் இடதுசாரிகளும் இதை அணுகுவதற்கான அரசியல், இந்துத்துவ எதிர்ப்பு. இவ்வாறாக ஒன்றின் மீதான எதிர்ப்பின் காரணமாக தீவிர நிலைப்பாடு எடுப்பதில் இயல்புக்கு மாறாக எதுவும் இல்லை எனினும், இந்த அரசியலின் எல்லைகள், தமது ஈடுபாட்டினால் ஏற்படக்கூடிய விளைவுகள் ஆகியவை குறித்த தெளிவுகள் இருக்கவேண்டும். யதார்த்தத்தில் இந்த வகையாக, நேரடி அரசியல் லாப நோக்கின்றி, இந்துத்துவ எதிர்ப்பு என்கிற ஒரு அரசியல் காரணமாக முஸ்லீம்களின் அரசியலை – சிலசமயம் அவர்களை விட – தீவிரமாகக் கைக்கொள்வதில் சில சிக்கல்கள் உள்ளன. (இந்தச் சிக்கல் இந்தப் பிரச்னையில் மட்டுமின்றி, உதாரணமாக ஈழப்போராட்டத்தின் அரசியலை வாழ்வா, சாவா தீவிரத்தோடு தமிழ்நாட்டில் இருந்து கைக்கொள்வதிலும் உள்ளதுதான்.)

இந்த இடத்தில் இடதுசாரி/பெரியாரிய அரசியலின் இந்துத்துவ எதிர்ப்புக்கும், முஸ்லீம்களின் அரசியலுக்கும் உள்ள வித்தியாசங்களைக் கவனிக்கவேண்டியது முக்கியமானது. இந்துத்துவ அரசியல், முஸ்லீம்களின் இருப்புக்கு நெருக்கடி அளிக்கிறது என்கிற வகையில், முஸ்லீம் நலன் சார்ந்த எந்த அரசியலும் இந்துத்துவ அரசியலுக்கு எதிரானதாகிறது. ஆனால் அது மோதலும், பேரமும், சமரசமும், சில நேரம் உரையாடலும் கொண்ட ஒரு நேரடி அரசியல்; மாறாக இடதுசாரிகளின்/பெரியாரிஸ்டுகளின் இந்துத்துவ எதிர்ப்பு அரசியல் என்பது இந்துத்துவவாதிகளுடன் எந்த வகை உறவும் உரையாடலும் அற்ற, அவ்வாறான உறவையே பாவம் என்று நினைக்கும் இறுக்கமான அரசியல். உதாரணமாக தமிழகத்தில் இடதுசாரியாகவும் பெரியாரிஸ்டாகவும் அடையாளப்படுத்திக்கொள்பவர் அ.மார்க்ஸ். (அவரை பின்நவீனத்துவர் என்று சொல்ல ஏனோ மனம் வரமாட்டேன் என்கிறது.) ஈழத்துப் படுகொலைகளின்போது அதற்கு எதிரான ஒரு கூட்டத்தில் திருமாவளவனும் இல.கணேசனும் ஒரு அனைத்துக் கட்சி மேடையைப் பகிர்ந்துகொண்டதை, அ.மார்க்ஸும் அவரைப் பின்பற்றுபவர்களும் ஒரு மாபெரும் பாவமாகத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்வதைக் கவனிக்கவேண்டும். (ஷோபாசக்தியும் இதைச் சில முறை சொல்லியிருக்கிறார்.)

மாறாக முஸ்லீம்கள் பா.ஜ.க.வுடன் மோதுவது மட்டுமின்றி, உரையாடுவதையும், கட்சியில் சேருவதையும், கூட்டமாக சில இடங்களில் ஓட்டு போடுவதையும்கூட தம் அரசியலின் ஒரு பகுதியாகக் கொண்டிருப்பதைக் கவனிக்கவேண்டும். சில சந்தர்ப்பங்களில் ஒரு இந்துத்துவத் தலைவரும் ஒரு முஸ்லீம் தலைவரும் சேர்ந்து தோன்றுவது என்பது பதற்றத்தைத் தணிக்கும் முயற்சிக்கான குறியீடு. தவிர இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதம் பல நேரங்களில் இந்துத்துவ அரசியலுடன் கைகோர்க்கத் தயங்கியதில்லை என்பதையும் கவனிக்கவேண்டும். சானியா மிர்ஸாவுக்கு எதிர்ப்பு, ‘ஃபயர்’ படத்துக்கான எதிர்ப்பு ஆகியவை இவற்றுக்கான சில உதாரணங்கள்.  ‘வாட்டர்’ திரைப்பட எதிர்ப்புக்கான கூட்டமைப்பில் (வேறும் அறிக்கை சார்ந்த ஆதரவு அல்லாமல்), ஒரு இஸ்லாமிய அமைப்பும் அலாகபாத்தில் நேரடியாகப் பங்குகொண்டதைக் கண்டிருக்கிறேன். (தமிழ்ச் சூழலில் இஸ்லாமிய இதழ்களில் அ.மார்க்சுக்கு முன்பே ஜெயமோகன் எழுதியிருப்பார் என்று நினைக்கிறேன்.) இவை தீவிர உதாரணங்களாக ஒருபுறம் இருக்க, இந்துத்துவ அரசியலுக்கு எதிரான முஸ்லீம்களுக்கான அரசியல் செயல்பாடு என்பது இந்துத்துவத்துடன் உரையாடும் கட்டாயத்தில் இருப்பதும், இடதுசாரிகள் அப்படிப்பட்ட கட்டாயத்தில் இல்லாது இருப்பதுமட்டுமின்றி, அதை ஒரு பாவமாகத் தவிர்ப்பதும், இந்த இரண்டு அரசியலுக்குமான முக்கிய வித்தியாசங்கள்.

அத்வானியின் ரத யாத்திரை

இந்த வித்தியாசத் தன்மையைப் புரிந்துகொள்ளும் இன்னொரு உருவக உதாரணமாக அப்துல் கலாமைச் சொல்லலாம். இடதுசாரிகளும், பெரியாரிஸ்டுகளும் அப்துல் கலாமை ஒரு இந்துத்துவ விளைபொருளாகக் கருதித் தீவிரமாகத் தாக்குகின்றனர். மாறாக, பல முஸ்லீம்கள் கலாமைத் தங்கள் அடையாளத்தின் ஒரு பகுதியாக, தங்களின் ஒரு பிரதிநிதியாகத்தான் கருதுகின்றனர். (பெரியாரிஸ்டுகளுடன் உறவைப் பேணும்) தமிழக முஸ்லீம்கள்கூட, கலாமைத் தங்களவராகக் காணுகிறார்களே தவிர, அவரை மற்றவராக, தங்கள் எதிரியாக, ஒரு வில்லனாகக் காணவில்லை. இந்த வித்தியாசங்களை உணர்த்த மட்டுமே இந்த உதாரணங்கள்; இன்னும் பல வித்தியாசங்களையும் அடுக்க முடியும்.

இந்த வித்தியாசங்களின் பின்னணியில் இடதுசாரிகளும் பெரியாரிஸ்டுகளும், முஸ்லீம்கள் வெளிப்படுத்தியிராத அளவைவிட அதிகமான கோபத்துடன் இந்தத் தீர்ப்புக்கு எதிராக எதிர்வினை ஆற்றுவதன் பிரச்னையை அணுகவேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். ஊடகங்கள் மூலம் அறிந்தவரையில், அதிருப்தியும் கோபமும் இருந்தாலும், செப்டம்பர் 30 தீர்ப்பு வந்ததும், முஸ்லீம்களின் தொடக்க எதிர்வினை, வன்முறை எதுவும் இல்லாதது குறித்த பெருமூச்சாகவே இருந்தது; மாறாக முலாயம் சிங் உட்பட்ட அரசியல்வாதிகள் ஆனாலும் சரி, இடதுசாரி அறிவுஜீவிகள் ஆனாலும் சரி, அவர்களுக்கு வன்முறை இன்றிக் கடந்து சென்றமை ஒரு பொருட்படுத்தக்கூடிய விஷயமாகவே இல்லை. இதில் முலாயம் சிங் போன்றவர்கள் செய்வது அப்பட்டமான அரசியல் மட்டுமே; ஆனால் மற்ற இடதுசாரி, பெரியாரிஸ்டுகளின் எதிர்வினைகளை நேர்மையின்மையாக, ஹிபோக்ரசியாக நான் காணவில்லை. அது முழுக்க முழுக்க அவர்களின் இந்துத்துவ எதிர்ப்பு சார்ந்த அரசியல் நிலைப்பாட்டினாலும், மேலே குறிப்பாகச் சுட்டிக்காட்டிய வித்தியாசங்களினாலும் விளைவது. ஆனால் இங்கே பிரச்னை, ‘தீர்வு’ என்று ஒன்றைத் தேர்வு செய்து, அதை நோக்கிப் பயணிக்கத் தொடங்கினால், இந்த இடதுசாரி/பெரியாரிஸ்ட் அணுகுமுறை அதில் முஸ்லீம்களுக்கான நியாயங்களுக்கு ஒரு கருத்தியல்ரீதியான தார்மிக ஆதரவாக இருக்குமே ஒழிய, நடைமுறையில் இடையூறாகவே இருக்கும்.

அடிப்படையில் பாபர் மசூதிப் பிரச்னை இந்துத்துவாக்களுக்கும் முஸ்லீம்களுக்கும் இடையேயானது. அதில் இத்தனை வருட இந்துத்துவ அரசியல், மற்றும் அவர்களின் ஆக்ரமிப்பு அத்துமீறலுக்குப்பிறகு, இந்துத்துவாவும் முஸ்லீம் அமைப்புகளும் உரையாடாமல், எந்தத் தீர்வை நோக்கியும் பயணிக்க வாய்ப்பில்லை. அராஜகத்துடன் உரையாட முடியாது என்று சும்மா சொல்வதில் பயனில்லை. அதாவது அத்துமீறல், ஆக்ரமிப்பின் காரணமாகவே உரையாடல் தேவைப்படுகிறது; இவ்வாறு சொல்வது ‘அயோக்கியத்தனம்’ என்று சிலர் சொல்லக்கூடும். ஆனால் யதார்த்த நடைமுறை நோக்கு அதுதான் என்பதற்குதான் பல உதாரணங்களை முன்னே குறிப்பிட்டேன்.

புறநகரில் ஒரு மனை வாங்கினால் நாம்தான் வேலி போட்டு, பட்டா வாங்கி, தொடர்ந்து கண்காணித்து, நம் நிலத்தைப் பாதுகாக்கவேண்டும். எதிராளி யாரேனும் அத்துமீறி ஆக்ரமித்துவிட்டால், அந்தக் காரணத்துக்காகவே நாம் அந்த எதிராளியிடம் உரையாடலில் இறங்குவதுதான் நடைமுறை யதார்த்தம். அல்லது எதிரியை விரட்டும் பலம் இருக்கவேண்டும். மாறாக கோர்ட்டில் நீதியைத் தேடுவது என்பது, காலதாமதத்தின் காரணமாகவே அநியாயமாக முடியக்கூடும். அல்லது நில ஆவணங்களை manipulate செய்வதன்மூலம் அல்லது மற்ற தில்லுமுல்லுகள் மூலம், இழுபறி காரணமாகவும் சட்டரீதியாகக்கூட நியாயம் கிடைக்காமல் இருக்க வாய்ப்புண்டு. அந்த வகையில் ஆக்ரமிப்பின் தீவிரம் மற்றும் நமது சக்தியின் எல்லைகளைத் தெரிந்துகொண்டு, எதிராளியிடம் உரையாடுவதுதான் நடைமுறை விவேகமானது.

அயோத்தி பிரச்னையும் அவ்வாறுதான் என்று இந்த தீர்ப்புக்குப் பிறகாவது தெளிவதுதான் விவேகமானது. இத்தனை ஆண்டுகாலமாக இந்துத்துவா செய்துவரும் அரசியலுக்கும், முனைப்புகளுக்கும், போராட்டங்களுக்கும் ஒரு விலை கொடுக்காமல் தீர்வு என்பதை நோக்கி நகர முடியாது. இவ்வாறு பேசுவதை இந்தப் பிரச்னையில் தீவிர நிலைப்பாட்டைத் தொடர்ந்து எடுத்துப் பழக்கப்பட்டுவிட்டவர்களால் யோசித்துக்கூடப் பார்க்கமுடியாது. ஆனால் பிரச்னையின் மிக எளிதாகப் புரியக்கூடிய பரிமாணம் ஒன்றை யோசித்துப்பார்க்குமாறு அவர்களை வேண்டுகிறேன்.

‘ராம ஜென்ம பூமி’ என்பதாக இந்துத்துவ சக்திகள் முன்னெடுக்கும் அரசியலின் முக்கிய விளைச்சல் பலன் அவர்கள் அயோத்தியில் அடையப்போகும் சதுர அடிகளிலும், அங்கு கட்டப்போகும் கோவிலிலும் அல்ல. இத்தனை காலமாக அவர்கள் அடைந்துவரும் அரசியல்ரீதியான லாபங்கள்தான் முக்கியமான விளைச்சல் பலன்கள். விஸ்வ ஹிந்து பரிஷத் என்ற அமைப்பு குறித்து 1970-களின் இறுதியில், 1980-களின் தொடக்கத்தில் எத்தனை பேருக்கு தெரியும்? 1990-களின் தொடக்கத்தில் அவர்கள் மைய அரசியலில் பெற்றிருந்த பாத்திரமும் அரசியல் வெளியும் என்ன? பாஜக பெரிய தேர்தல் வெற்றிகளைப் பெற்றதற்கும், பல திருப்புமுனைகளுக்கும், இந்த ராமர் பிரச்னை முக்கியக் காரணம். ராமர் கோவில் பிரச்னை மட்டுமே ஒரு தொடர்ந்த அரசியல் வெற்றிக்கு உதவாது என்று அறிந்துகொண்ட பாஜக, இன்று வேறு அரசியல் மேடைகளையும் பாத்திரங்களையும் வகிக்கிறது. ஆனால் எதுவும் உதாவாத ஒரு விரக்தி கணத்தில், இந்த அயோத்திப் பிரச்னையும் தீர்வுக்கு வாய்ப்பில்லாமல் முரண்பட்ட இழுப்புக்குச் செல்லும் நிலையில், அதை ஒரு வாய்ப்பாகவே பாஜக கையில் எடுக்கக்கூடும். அந்த வகையில் ஏதொ செட்டில்மெண்டில் இந்தப் பிரச்னையை முடிக்காமல் இருப்பது பாஜகவுக்குத்தான் பலனளிக்கும். தொடர்ந்து சொதப்பலான நிலைப்பாடுகளால், இந்துத்துவத்துக்கான வெளியைப் புதிது புதிதாக உருவாக்கித் தருவதை இனியும் செய்யக்கூடாது என்று நினைப்பவர்கள், இதைக் கணக்கில் கொள்ளவேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். (மேலும் ஒரு சிலருக்கு இந்தப் பிரச்னை தொடர்வது, வருவாய் தரும் விஷயமாக இருப்பதாகவும் கேள்விப்படுகிறேன்.)

அந்த வகையில் முஸ்லீம்கள் தங்கள் அதிருப்தியுடனேயே இந்தத் தீர்ப்பிலேயே சமாதானமாகப் போக விரும்பினால் அது மிக நல்ல விஷயம் என்றுதான் நினைக்கிறேன்; மாறாக இதை மேல் முறையீட்டுக்கு எடுத்துச்செல்வதும் பிரச்னை இல்லை. ஆனால் எதோ ஒரு கட்டத்தில் சமரசமின்றி இதற்கான தீர்வை அடையமுடியாது. அதற்கான சாத்தியங்களை அவர்கள் கருத்தியல் நிர்பந்தங்கள் இன்றித் தேர்வு செய்வதற்கு, மற்ற ‘மதச்சார்பற்ற’ சக்திகள் அனுமதிக்கவேண்டும். அல்லது மற்ற மதச்சார்பற்ற சக்திகள் பேசிக்கொண்டு மட்டும் இருக்க, அவர்களின் பேச்சைக் கண்டுகொள்ளாமல், தேவையானால் இந்துத்துவ சக்திகளுடன் உரையாடி ஒரு சமரசத்துக்கு முஸ்லீம்கள் வருவதுதான் நல்லது.

பாகம் 1 | பாகம் 2 | பாகம் 3

(இறுதிப் பகுதி நாளை வெளியாகும்)

9 comments so far

  1. அரவிந்தன் நீலகண்டன்
    #1

    வெறுப்பு கலந்த பிரச்சாரத்தை ஹிந்துத்துவா முன்வைத்ததா? ராம ஜன்ம பூமி இயக்கத்தின் மிகப் பிரம்மாண்டமான பொதுக்கூட்டத்தின் வீடியோக்கள் யூட்யூபில் இருக்கின்றன. அதில் எங்கும் இஸ்லாம் தாக்கப்படவில்லை. மாறாக ஒரு குறிப்பிட்ட பேச்சில் முரளி மனோகர் ஜோஷி பேசுகிறார்: “முரளி மனோகர் ஜோஷியும் ராமரின் வாரிசுதான்…(ஒரு இடைவெளி) சையது சகபுதீனும் ராமரின் வாரிசுதான்” (கூட்டம் கைதட்டுகிறது) ராம ஜென்ம பூமி இயக்கம் மீண்டும் மீண்டும் முஸ்லீம்களும் பண்பாட்டு ரீதியா ஹிந்துக்களே என சொல்கிறது. ஆர்.எஸ்.எஸ் இயக்கம் இதை எப்போதும் முன்வைக்கிறது. இந்த விதத்தில் திராவிட இயக்கம் பிறப்படிப்படையில் பார்ப்பனர்களை ஒதுக்கியதை போலவோ அல்லது நாஸிகள் யூதர்களிடம் காட்டிய வெறுப்பினை போலவோ ஒரு கருத்தாக்கத்தை ஹிந்துத்துவ இயக்கங்கள் முன்வைக்கவே இல்லை. அந்த இடம் தொடர்ந்து சர்ச்சைக்குரிய இடமாகத்தான் இருந்து வந்திருக்கிறது என்பது அடுத்த விஷயம். ஹிந்து அமைப்புகள் அதை கையில் எடுக்கும் வரை அந்த இடம் அமைதியாக இருந்தது என்பது தவறு. 19 ஆம் நூற்றாண்டில் முதல் ஆவணப்படுத்தபப்ட்ட மோதல் அங்கே வெடிததது. ஆனால் அதற்கு முன்னரே அங்கு மோதல் இருந்திருப்பது வட்டார வழக்குகளில் உண்டு. வாட்டர் பிரச்சனையிலும் ஹிந்துத்துவத்துக்கென ஒற்றை குரல் இருந்ததா என்பது கேள்விக்குறி. வாட்டர் குழுவின் மீது வழ்க்கு போடபப்ட்ட போது அதனை தீவிரமாக எதிர்த்து ஒரு ஹிந்துத்துவவாதி பிரபல பத்திரிகையில் காலம் எழுதினார். அவர்களுக்காக வாதாடியவர் அருண் ஜெயிட்லி. பொதுவாக ஊடகங்களில் ஹிந்துத்துவம் என்றால் பாசிசம் என காட்ட வேண்டிய ஒரு ஊடகதேவை இருக்கிறதென்றே நினைக்கிறேன். இவ்ற்றை எல்லாம் நீங்கள் ஏற்க வேண்டுமென சொல்லவில்லை. ஆனால் இந்த தரவுகளையும் சிந்திக்க வேண்டுமென முன்வைக்கிறேன் அவ்வளவுதான்.

    இவை எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக இந்த கட்டுரையின் பொது தொனி ஒன்று இருக்கிறது. உரையாடலை வலியுறுத்தும் குரல். இரண்டாவதாக தான் நம்பும் நிலைபபாட்டிலிருந்து நேர்மையாக அச்சமின்றி பேசும் குரல்.(இங்கு பேசப்படும் அச்சம் வேறு) நேர்மையோடு கலந்த யதார்த்த உரையாடல் மட்டுமே நம்மை முன்னகர்த்தும் என நினைக்கிறேன். ஹிந்துத்துவம் ஒன்றும் அடைபட்ட சித்தாந்தம் அல்ல. அதில் பல உள்ளோட்டங்கள் இருக்கின்றன.தலித், இடதுசாரி, பிராம்மணீய, காந்திய உள்ளோட்டங்கள் உள்ளன. அதனை ஒற்றைப்படுத்துவது கடினம்

    இதனை ஹிந்துத்துவவாதிகள் எப்போதுமே வலியுறுத்தி வந்திருக்கிறார்கள். ஹார்ட்லைனர்கள் இல்லாமல் இல்லை. ஆனால் உரையாடலுக்கான வெளியை வேறெந்த அமைப்பைக் காட்டிலும் ஹிந்துத்துவர்கள் அதிக அளவில் பேணி வந்திருக்கிறார்கள். நீங்கள் மறுக்கலாம்.

  2. Aaryan66
    #2

    நீதிமன்றங்கள், அரசியல்வாதிகள், அதிகாரவர்க்கம், ஹிந்துதீவிரவாதம், இஸ்லாமியதீவிரவாதம், இந்துசாமியர்கள், இமாம்கள், இடதுகள், வலதுகள், பெரியாரிஸ்ட்டுகள், இன்னும் பலரை தாண்டி பேச்சுவார்த்தை நடத்த வேண்டும் என்கிறீர்கள், காத்திருப்போம்!

  3. ரோஸாவசந்த்
    #3

    அன்புள்ள அரவிந்தன் நீலகண்டன்,

    அயோத்தி பிரச்சனை சார்ந்தும், சாராமலும் இந்துத்வ பிரசாரத்தில் வெறுப்பு கலக்கவில்லை என்று நீங்கள் சொன்னால் கூட மிகவும் ஆச்சரியமடைவேன். நேரடியாக நான் கேட்டிருக்கிறேன். நீங்கள் மதிக்கும் மோடி பேசியே இருக்கிறது. மற்றபடி ஏகப்பட்ட விஸ்வ ஹிந்து பரிஷத் பிரச்சாரங்கள், தெருவோர பேச்சுக்கள் என்று ஏராளமாக இருக்கிறது. இதற்கு ஆதரத்தை திரட்டி தருவது தேவை என்று எனக்கு தோன்றவில்லை. ‘வாட்டர்’ படம் குறித்து பொதுப்போக்கிலிருந்து விலகிய ஒரு ஆதாரத்தை நீங்கள் ஒருவேளை அளிக்க முடியும்தான். வீதி வீதியாக ஆர்.எஸ்.எஸ் (மற்ற அமைப்புகள் மட்டுமின்றி) அலகாபாதில் செய்த பிரச்சாரத்தை நேரடியாகவே பார்த்திருக்கிறேன். இது தவிர நேரடியாக நெருக்கடி, தாக்குதல் நடைபெற்றதையும் இந்தியாவில் எடுக்கவே முடியாமல் போனதையும் நான் அடுக்க தேவையில்லை.

    திராவிட இயக்கத்தின் பார்பனர்களுக்கு எதிரான பரப்புரையும் வெறுப்பு கலந்ததுதான். ஆனால் பெரியாரை மட்டும் முன்வைத்து, அவர் பேச்சுக்களை மட்டும் வைத்து அதை ஒரு நேர்மையான அணுகுமுறையாக அதற்கான நியாயங்களை புரியமுடியும் என்பது என் கருத்து. நீங்கள் தருவதை விட இன்னும் பல உதாரணங்களை பெரியார் பேச்சிலிருந்து தந்து பிறப்பின் அடிப்படையில் அவர் வெறுப்பை முன்வைக்கவில்லை என்று பேசமுடியும்(நீங்கள் மறுக்கவும் முடியும்). அதைவிட முக்கியமாக பார்பனியம் என்று ஒன்று இந்த சமுதாயத்தில் இருப்பதும், அதை உரையாடும் சாத்தியம் எதையும் பெரியாருக்கு அளிக்கவில்லை என்றே கருதுகிறேன். பெரியார் தேவையானால் உரையாடலுக்கு தாயாரகத்தான் இருந்தார் என்பதே என் கருத்து. பார்பனியத்தை சமூகத்தின் முக்கிய கேடாக நான் பார்க்கிறேன். அதை எல்லாவகையிலும் அடையாளம் கண்டு சொன்னதால் எனக்கு பெரியார் முக்கியமானவாராகிறார். மற்றபடி இன்றய காலகட்டத்திற்கு ஏற்ப புதிய சிந்தனைகள் தேவை என்றே நினைக்கிறேன். இது இந்த கட்டுரையுடன் நேரடி தொடர்பு இல்லை என்பதால் வேறு சந்தர்ப்பத்தில் பேச நினைக்கிறேன். நன்றி.

  4. அரவிந்தன் நீலகண்டன்
    #4

    அன்புள்ள ரோசா

    பார்ப்பனீயம் ஈவெராவுடன் உரையாடும் சாத்தியத்தை ஈவெராவுக்கு அளிக்கவில்லை என்று சொல்ல முடியாது. பரத்வாஜ ஆசிரம பிரச்சனைக்கு ஈவெரா-வவேசு இருவரும் மதித்த காவ்ய கண்ட கணபதி முன்வைத்த தீர்வு அத்தகைய ஒரு சாத்தியம்தான். ஈவெரா இனவாதத்தின் மீது தனது சித்தாந்த்ததை கட்டமைததார். அது ஆதிக்க சாதிகளுக்கு ஆதரவாக அமைந்தது. நகரியத்துக்குள் நகர்ந்துவிட்ட பார்ப்பனர்கள் மீது இருந்த வெறுப்பினை கிராமம் சார்ந்த நிலவுடமை ஆதிக்க சாதிகள் நன்றாகவே பயனப்டுத்திக் கொண்டார்கள். இதில் ஈவெராவும் தடுமாறியிருக்கிறார். எனக்கு ஈவெராவின் ஆதார பிழையாக தோன்றுவது அவர் முழுக்க முழ்க்க மேற்கத்திய இனவாதத்தையும் நாஸ்திகத்தையும் பிரதி எடுத்ததே என நினைக்கிறேன்.

    எல்லா அரசியல் சக்திகளும் (ஹிந்துத்துவம் மார்க்ஸியம் உட்பட) தங்களால் ஒரு படைப்பை தடை செய்ய முடிவதை பவர் பாலிடிக்ஸாக பார்க்கும் ஒரு சூழல் இந்தியாவில் நிகழ்கிறது. ’தி சிட்டி ஆஃப் ஜாய்’ கல்கத்தாவில் இடதுசாரி எதிர்ப்பால் ஹாலிவுட்டில் செட்ட்டிங் போட்டு எடுத்தார்கள். (அந்த படம் கேவலமான காலனிய பார்வை கொண்ட படம் என்பது வேறுவிஷயம்)

    ஹிந்துத்துவ பிரச்சாரத்தில் வெறுப்பே கலந்திருக்காது என நான் சர்வ நிச்சயமாக சொல்லவில்லை. ஆனால் வெறுப்பற்ற சமரச நல்லிணக்கத்துக்கான வெளி இந்திய அரசியலில் வேறெந்த தரப்பையும் விட ஹிந்துத்துவத்திலேயே அதிகமாக இருக்கிறது என்றே நான் கருதுகிறேன். இதற்கான தரவுகளையும் நான் அளிக்க முடியும் (மாற்றுத்தரவுகளை நீங்கள் அளிக்கலாம்) குஜராத் கலவரம் போன்ற சூழ்நிலைகளில் நடக்கும் ஹிந்துத்துவ வெறுப்பு பிரச்சாரத்தை குறித்து பேசும் போது இஸ்லாமிய வெறுப்பு பிரச்சாரத்தையும் திரித்து மிகைப்படுத்தப்பட்ட இடதுசாரி வெறுப்பு பிரச்சாரங்களையும் சமமாக கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

  5. ரோஸாவசந்த்
    #5

    ஆரியம்/திராவிடம் என்பதை இனரீதியாக நான் இப்போது பார்க்கவில்லை. ஆனால் பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் கூட அந்த பார்வையே எனக்கு இருந்தது. அதை மறுக்க கூடிய எதையும் ஆர்.எஸ்.எஸ். சூழ்ச்சியாகத்தான் பார்க்க முடிந்தது.

    பெரியார் அன்றய சூழலில் அதை எடுத்தாண்டதும் தனது அரசியலுக்கான தேசியமாக கட்டமைத்ததும் இனவாதமாக என்னால் பார்க்க முடியவில்லை. அதிலும் குறிப்பாக அவர் திராவிட அடையாளம் என்பதை வேண்டுமென்றே கறாரற்ற மொழியில் கட்டமைக்கிறார். அதில் நெகிழ்ச்சிக்கான சாத்தியத்தையும் குறைந்த பட்சம் 30களில் கொண்டிருந்தார்.(உதாரணமாக ‘பார்பன அடையாளத்தை துறந்து திராவிடராக மாறினால்’ என்று குறிப்பிடுகிறார்.) பெரியார் பேசியது இனவாதம் அல்ல என்பதற்கு என் தரப்பு வாதங்களை அடுக்க முடியும் (இனவதம்தான் என்று நீங்கள் நிறுவுவதும் கடினம் அல்ல). நான் பெரியார் முன்வைத்ததை பார்பனிய எதிர்ப்பாக, தமிழ் தேசியத்திற்கு மாற்றானதாக கருதுகிறேன். இன்றும் அதையே பிடித்து கொண்டிருக்க வேண்டுமா என்பது வேறு கேள்வி.

  6. அரவிந்தன் நீலகண்டன்
    #6

    ரோசா,

    எனில் ஈவெரா குறித்த ஒரு வெளிப்படையான மனம் திறந்த – அனைத்து தரவுகளையும் முன்வைத்து ஒரு உரையாடலை நிகழ்த்துவது நலம் பயக்கும். அப்படி திராவிட இயக்கம் முன்னெடுத்து சென்றுள்ளதா என்று பார்த்தால் நானறிய எனக்கு ஏமாற்றமே மிஞ்சுகிறது. அம்பேத்கர் ஒரு கட்டத்தில் இஸ்லாமிய அரசியல் சக்திகளுடன் அவர்கள் சிறுபான்மை சக்திகள் என்ற அளவில் உரையாடினார். ஆனால் அவர்கள் ஆதிக்கவாதிகளாகவும் அடிபப்டைவாதிகளாகவும் செயல்படுகிறார்கள் என்று தெரிந்ததும் அவர்களை எதிர்த்தார். ஹிந்துத்துவர்கள் விஷயத்திலும் சமூக சீர்திருத்தத்தில் அவர்கள் மென்மையாக இருப்பதாக கடுமையாக குற்றம் சாட்டினார். “நீங்கள் திருந்தும் வரை எனது மக்கள் பொறுமையாக இருக்கமுடியாது. இருக்க வேண்டிய அவசியமும் இல்லை” என்றே குறிப்பிட்டார். ஆனால் தொடர்ந்து ஆர்.எஸ்.எஸ்ஸிடம் அவர் உரையாடியிருக்கிறார். ஆரிய-திராவிட இனவாதத்தை பொறுத்தவரையிலும் கூட அவரிடம் இருந்த தெளிவு அதிசயிக்கத்தக்கது. ஒரு வரலாற்றாராய்ச்சியாளராக அம்பேத்கரிடம் இருந்த தெளிவு அந்த காலகட்டத்தில் எந்த தலைவரையும் விட (சாவர்க்கர் உட்பட) பிரம்மிக்கத்தக்கது. அவருடைய பெயரை சொல்லி அரசியல் செய்பவர்கள் கூட அவருடைய சமுதாய பார்வையை முன்னெடுக்கவில்லை என்பது வருந்ததக்கது.

    அடுத்ததாக ஹிந்துத்துவம் ஒரு அரசியல் சித்தாந்தமாக இந்தியாவில் இத்தனை நாள் வாழவே கூட பிராம்மணீய ஓட்டம் மட்டுமே கொண்டிருந்தால் இயலாது என்கிற யதார்த்தமும் இருக்கிறது. அய்யா வைகுண்டரையும் ஸ்ரீ நாராயண குருவையும் உள் வாங்கும் போது அவர்கள் பிராம்மணீயத்தில் செரிக்கபப்ட மாட்டார்கள் மாறாக அதனை மாற்றி அமைப்பார்கள் என்பதையும் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். ஈவெரா-வாதிகள் இதை செய்கிறார்களா என்பது தெரியவில்லை. நீங்கள்தான் சொல்ல வேண்டும்.

  7. ரோஸாவசந்த்
    #7

    1. வரும் காலத்தில் ‘திராவிடம்’ என்கிற கருத்தாக்கத்தை, பெரியார் பேச்சுகள் மற்ற இதர தரவுகளை வைத்து என் பார்வையை விரிவாக எழுத முயல்கிறேன். ஆனால் நான் சோம்பேறி, சிந்தித்து வந்தடைந்த நிலைபாடுகளை எழுதும் வேகத்தில், தரவுகளை வைத்து ஆதாரபூர்வமாக, உழைப்புடன் எழுதுவது எனக்கு சற்று கடினம்தான். மேலும் வேலை. ஆனால் நிச்சயம் அதை செய்ய முயல்கிறேன். உங்களுக்கு பதில் சொல்ல மட்டுமில்லாமல், அது முக்கியமான வேலை என்று கருதுவதாலும்.

    2. இந்துத்வமும், பார்பனியமும் பகிர்ந்து கொள்ளும் தளம் இருந்தாலும் இரண்டும் ஒன்றுதான், ஒன்று இன்னொன்றை செரித்தது அல்லது விழுங்கியது என்பதாக நான் நினைக்கவில்லை. கவின்மலருக்கு நான் எழுதிய எதிர்வினை ட்விட்டின் உள்ளடக்கம் அதுதான்.

  8. Gunasekaran
    #8

    அன்புள்ள ரோஸா வசந்த்

    இந்த தொடர்கட்டுரையை, நான் தொடர்ந்து படித்துகொண்டிருக்கிறேன். உங்களுடைய வாதம், மற்றும் அதற்குண்டான ஆதாரங்களை
    மிகத்தெளிவாக கொடுதிருந்திர்கள். நீங்கள் தொடர்ந்து எழுதிட என்னுடைய வாழ்த்துக்கள்.

  9. ரோஸாவசந்த்
    #9

    அன்புள்ள குணசேகரன், நன்றி!

Leave a Reply





XHTML: You can use these tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Facebook comments: