இஸ்லாமியத் தீவிரவாதிகளிடமிருந்து அல்லாவே இந்தியாவைக் காப்பாற்றுங்கள்… இந்து அடிப்படைவாதத்தை நாங்கள் பார்த்துக்கொள்கிறோம்.

taj-attack

  1. 1993 பாம்பே குண்டு வெடிப்பு – 13 தொடர் குண்டுகள் – இந்திய வரலாற்றிலேயே மிக மோசமான தீவிரவாத தாக்குதல். – 350 பேர் படுகொலை. 1200 பேர் காயம். செய்தவன் – தாவூத் இப்ராஹிம்.

 

  1. 1998 கோவை குண்டு வெடிப்பு – 58 பேர் படுகொலை – 200 பேர் காயம். அத்வானியைக் குறிவைத்து  12 குண்டுகள் 11 இடங்களில் வைக்கப்பட்டன. குண்டு வைத்தது – அல் உம்மா.

 

  1. ஜம்மு காஷ்மீர் சட்டசபை மீது தாக்குதல் – 338 பேர் படுகொலை. கொன்றது – ஜஸ் ஏ மொஹம்மது என்ற இயக்கம்.

 

  1. டில்லி செங்கோட்டை மீதான 2000 தாக்குதல். செய்தது – லஷ்கர் இ தொய்பா. – பாகிஸ்தானுடனான அமைதிப் பேச்சுவார்த்தையை முறியடிக்க.

 

  1. மும்பை வெடி குண்டுத் தாக்குதல் – 54 பேர் படுகொலை  – 244 பேர் காயம். – செய்தது. லஷ்கர் இ தொய்பா அஷ்ரஃப் அன்சாரி, ஹனீஃப் சையது, ஃபமீதா கைது

 

  1. 2005 டில்லி வெடி குண்டு தாக்குதல். – 62 பேர் படுகொலை. 210 பேர் காயம். தாக்குதலில் ஈடுபட்டது – லஷ்கர் இ தொய்பா

 

  1. வாரணாசி வெடி குண்டு தாக்குதல். – 28 பேர் படுகொலை. 101 பேர் படுகாயம். தாக்குதலில் ஈடுபட்டது  லஷ்கர் இ தொய்பா

 

  1. 2006 மும்பை ரயில் வெடிகுண்டு வெடிப்பு – 209 பேர் படுகொலை – 700 பேர் காயம். தாக்குதலில் ஈடுபட்டது லஷ்கர் இ தொய்பா.

 

  1. 2008 – ஜெய்ப்பூர் வெடி குண்டு தாக்குதல். 63 பேர் படுகொலை. – 216 பேர் காயம். தாக்குதலில் ஈடுபட்டது- இந்தியன் முஜாகிதீன் அல்லது பங்களா தேச ஹர்கத் உல் ஜிஷாத் அல் இஸ்லாமி.

 

  1. 2008 பெங்களூர் – தொடர் குண்டு வெடிப்பு – 2 பேர் படுகொலை, 20 காயம். தாக்குதலில் ஈடுபட்டது- இஸ்லாமிக் ஸ்டூடன்ஸ் மூவ்மெண்ட் ஆஃப் இந்தியா.

 

  1. 2008 அகமதாபாத் வெடி குண்டு தாக்குதல் – 21 வெடி குண்டுகள் – 56 படுகொலை – 200 பேர் காயம். தாக்கியது ஹர்கத் உல் ஜிஹாத் அல் இஸ்லாமி என்ற இயக்கம்.

 

  1. 2008 டில்லி வெடி குண்டு தாக்குதல் – 30 படுகொலை – 100 படு காயம்.

 

  1. 2008 மும்பை தாக்குதல். 164 பேர் படுகொலை. சுமார் 300 பேர் காயம். தாக்கியது  லஷ்கர் இ தொய்பா – அஜ்மல் க்சாப்.

 

  1. 2010 புனே தாக்குதல். 17 பேர் படுகொலை. சுமார் 60 பேர் காயம். தாக்குதலில் ஈடுபட்டது லஷ்கர் இ தொய்பா – , இந்தியன் முஜாகிதீன், பாகிஸ்தான்  அமெரிக்கர் டேவிட் ஹெட்லி.

 

  1. 2010 வாரணாசி தாக்குதல். கோயிலில் தாயின் மடியில் அமர்ந்து கொண்டிருந்த 2 வயதுகுழந்தை படுகொலை. அந்தத் தாய் உட்பட 38 பேர் படு காயம். தாக்குதலில் ஈடுபட்டது  இந்தியன் முஜாஹிதீன்.

 

  1. 2011 மும்பை தாக்குதல். 26 பேர் படுகொலை. 130  பேர் படு காயம். தாக்குதலில் ஈடுபட்டது  தாக்குதலில் ஈடுபட்டது  இந்தியன் முஜாஹிதீன்.

 

  1. 2011 டில்லி தாக்குதல். 17 பேர் படுகொலை. 76 38 பேர் படு காயம். தாக்குதலில் ஈடுபட்டது  ஹர்கத் அல் ஜிஹாத் அல் இஸ்லாமி.

 

  1. 2013 ஹைதராபாத் தாக்குதல். 17 பேர் படுகொலை. 119 பேர் படு காயம். தாக்குதலில் ஈடுபட்டது  இந்தியன் முஜாஹிதீன்.

 

  1. 2013 பாட்னா தாக்குதல். மோடியைக் குறிவைத்து வெடிகுண்டு தாக்குதல். 6 பேர் படுகொலை. 85 பேர் படு காயம். தாக்குதலில் ஈடுபட்டது  இந்தியன் முஜாஹிதீன்.

சாக்லேட் கதை

பண்டைய நாகரிகங்கள் / அத்தியாயம் 35

kli10மனித வாழ்க்கை முறையையும் வாழ்க்கைத் தரத்தையும் நிர்ணயிப்பதில், அவர்கள் வாழும் பகுதியின் வெப்ப தட்ப நிலை பெரும் பங்கு வகிக்கிறது. மாயர்கள் வாழ்ந்த பிரதேசத்தின் கீழ்ப்பகுதியைச் சுற்றி ஏராளமான சுண்ணாம்புக் கல் கிடைத்தது. இதனால், அந்த இடம் வெப்பம் அதிகமானதாக இருந்தது. எப்போதாவதுதான் மழை பெய்யும். தண்ணீர்த் தட்டுப்பாடுதான்.

மேற்குப் பகுதி வெப்ப நிலையில் நேர் மாறானதாக இருந்தது. இங்கே ஏராளமான மலைகள், பள்ளத்தாக்குகள்.  இந்தப் பிரதேசம் மழைக்காடு (rainforest) எனப்படும். அகண்ட இலைகளையுடைய உயரமான மரங்கள் ஈரச் செறிவுள்ள இந்தப் பகுதிகளில் வளரும். இந்த மரங்கள் பசுமை மாறாமலே இருக்கும், அல்லது வருடத்துக்கு ஒரு முறை மட்டுமே இலைகளை உதிர்க்கும் மர வகைகள்.

இங்கே பலத்த மழை பெய்யும். தரை ஈரப் பதம் கொண்டதாக இருக்கும். ஆனால், பூமி வளமானது அல்ல. ஐந்து பேர் கொண்ட குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற சுமார் எழுபது ஏக்கர் நிலம் தேவைப்பட்டது. மாடுகள், குதிரைகள் போன்ற விவசாயத்துக்கு உதவும் மிருகங்களும் இல்லாததால், மனிதர்கள் தங்கள் உணவுத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யவே, தங்கள் நிலங்களில் கடுமையாக உழைக்க வேண்டியிருந்தது.

மாயர்கள் சோளத்தில் இருந்து கடவுளால் படைக்கப்பட்டவர்கள் என்று அவர்கள் இதிகாசம் சொல்வதைப் பார்த்தோமே? மாயர்களின் முக்கிய விவசாயம் சோளம்தான். அவர்கள் சோளத்தால் ரொட்டி செய்தார்கள். சோள ரொட்டிதான் அவர்களுடைய முக்கிய உணவு.

மாயர்களின் முக்கியப் பானம் கோகோ. ஆமாம், சாக்லெட்டின் முக்கிய மூலப் பொருளான கோகோதான். இதனால்தான், மாய நாகரிகம் சாக்லெட்டின் தாயகமாகக் கருதப்படுகிறது.

நான்காயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னாலேயே, அதாவது சுமார் கி. மு. 2000 ல் கோகோ மரங்கள் வளர்க்கப்பட்டதாக ஆராய்ச்சியாளர்கள் சொல்கிறார்கள். கோகோ மரத்தை கேட்ஸால்கோயாட்டெல் கடவுள் சொர்க்கத்தில் இருந்து கொண்டு வந்தார் என்று மாயர்கள் நம்புகிறார்கள். கோகோ கடவுள்களின் உணவு என்று அழைக்கப்படுகிறது. அதனால்தான் சாக்லெட்டுக்கே எக் சுவாக் என்று ஒரு கடவுளை அவர்கள் உருவாக்கினார்கள்.

மாயர்கள் கோகோ கொட்டைகளை சுடுதண்ணீரில் போட்டு அந்தக் கஷாயத்தைக்  குடித்தார்கள். இந்த பானத்துக்கு அவர்கள் ஸோக்கால்டல் (Xocaltl) என்று பெயர் வைத்திருந்தார்கள். ஸோக்கால்டல் என்றால் கசப்பான பானம் என்று அவர்கள் மொழியில் பொருள். இந்த வார்த்தையிலிருந்துதான் சாக்லெட் என்ற பெயரே வந்தது. தங்கக் கோப்பைகளில் மட்டுமே கோகோ குடிப்பார்கள். ஒரு முறை குடித்தவுடன் இந்தக் கோப்பைகளை வீசி எறிந்துவிடுவார்கள். ஆமாம், தங்கக் கோப்பைகளைத்தான். இப்படி, வசதி கொண்டவர்கள் மட்டுமே குடிக்கும் ஆடம்பர பானமாக ஸோக்கால்டல் இருந்தது.

பானங்களில் மட்டுமல்ல, வியாபாரத்திலும் கோகோ ராஜா. மாயர்களின்  வியாபாரம் பண்டமாற்றுமுறையில் நடந்தது. இதற்கு கோகோ கொட்டை ஒரு பண்டமாற்றுப் பொருளாகப் பயன்பட்டது. நான்கு கொட்டைகளுக்கு ஒரு முயல் அல்லது ஒரு வான்கோழி வாங்கலாம். நூறு கொட்டைகள் கொடுத்தால் வாழ்நாள் முழுக்க வேலைக்காரனாக உழைக்கும் அடிமை கிடைப்பான்.

சாக்லெட் கதை 

மாயர்கள் உலகைத் தாண்டி கோகோவின் மகிமையை வெளி உலகத்துக்குத் தெரிய வைத்தவர் கிரிஸ்டோஃபர் கொலம்பஸ். ஒரு பயணத்தின்போது, 1502ம் ஆண்டு அவர் ஒரு படகைப் பார்த்தார். படகு நிறைய கோகோ கொட்டைகள். ஸ்பெயின் நாட்டில் கோகோ கொட்டைகளே கிடையாது. கொலம்பஸும் அவருடைய சகா மாலுமிகளும் முதன் முறையாக இவற்றைப் பார்த்தார்கள். வித்தியாசமான இக்கொட்டைகளைத் தங்கள் மன்னரிடம் கொடுக்க ஒரு பிடி எடுத்துக் கொண்டார்கள். மொழி தெரியாததால், மாய நாட்டுக்காரர்களிடம் பேசி கொக்கோ கொட்டைகளின் மகிமையை அவர்களால் தெரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.    கொலம்பஸ் கோகோ கொட்டைகளை ஸ்பெயினுக்குக் கொண்டு வந்தார். தன் மன்னருக்கு அவற்றைப் பரிசாகக் கொடுத்தார்.

மன்னருக்கு கோகோ சுவை  பிடித்தது. ஆனால் கொலம்பஸ் புதிய கண்டமான அமெரிக்கா கண்டுபிடித்தது தலைப்புச் செய்தியாகிவிட்டபடியால் கோகோ மன்னரின் நினைவில் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டது.      கொலம்பஸ் கோகோவை ஸ்பெயினுக்கு அறிமுகப்படுத்தியிருக்கலாம். ஆனால், கோகோ வரலாற்றில் சிறப்பு இடம் பெறுபவர் ஹெர்னாண்டோ கோர்ட்டெஸ் (Hernando Cortez) என்ற ஸ்பெயின் நாட்டுக்காரர். புதிய நாடுகளைத் தேடிக் கண்டுபிடிக்கும் ஆசையில் பயணங்கள் மேற்கொள்ளும் துணிச்சல்காரர்.   கோர்ட்டெஸ் பயணம் செய்த கப்பல் மாயர் பகுதியில் கரை தட்டியது. கோகோவின் சுவை கண்ட கோர்ட்டெஸ் கோகோ கொட்டைகளை ஸ்பெயினுக்கு எடுத்துப் போனார்.

மன்னர், பிரபுக்கள், பணக்காரர்கள் அதன் சுவையை விரும்பினார்கள். ஆனால், இப்போதும் கோகோ ஒரு பானமாகத்தான் இருந்தது.   ஸ்பெயின் நாட்டு மக்கள் கோகோ பயிரிடத் தொடங்கினார்கள். கொட்டைகளைத் தூளாக்கி அந்தத் தூளால் பானம் தயாரித்தால் கூடுதல் சுவை வரும் என்று அறிந்தார்கள். இந்தத் தூளை, ஆஸ்திரியா, இங்கிலாந்து, பெல்ஜியம், ஜெர்மனி, பிரான்ஸ், இத்தாலி, ஸ்விட்ஸர்லாந்து, நெதர்லாந்து ஆகிய நாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்தார்கள். ஏற்றுமதி பெருகியது. ஆனால், தூள் எதிலிருந்து தயாரிக்கப்படுகிறது என்பதைப் பரம ரகசியமாக வைத்துக்கொண்டார்கள். அந்த நாடுகளும் கோகோ பயிரிட ஆரம்பித்துவிட்டால் ஸ்பெயினின் ஏற்றுமதி வியாபாரம் படுத்துவிடுமே?

ஆனால் இந்த விஷயங்களை எத்தனை நாள்கள் ரகசியமாகக் காப்பாற்ற முடியும்? பதினாறாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் கோகோ ரகசியம் ஐரோப்பிய நாடுகளுக்குக் கசிந்தது. குறிப்பாக பெல்ஜியம், இங்கிலாந்து, சுவிட்ஸர்லாந்து நாட்டுக்காரர்கள் கோகோவைப் பிடித்துக்கொண்டார்கள்.  கசப்பைப் போக்க, அவர்கள் இந்தப் பானத்தில் சர்க்கரை சேர்த்தார்கள். இங்கிலாந்தில் கோகோ கிளப்புகள் தொடங்கப்பட்டன. இங்கே இனிப்பு கோகோ பானம் மட்டுமே கிடைக்கும். இவை மக்களிடையே மிகுந்த வரவேற்பு பெற்றன.  கோகோவின் சுவை மக்களுக்குப் பிடித்தது.

1674 ல் சாக்லெட் தூளை கேக்களில் சேர்க்கும் வழக்கம் வந்தது. குடிப்பதற்குப் பதில் சாப்பிட முதன் முதலாகக் கோகோ பயன்பட்டது இப்போதுதான்.  1828 ல் கொன்ராட் வான் ஹூட்டன் (Conrad Von Houten) கோகோவில் எண்ணெய் எடுக்க ஒரு இயந்திரம் உருவாக்கினார். கோகோவின் எண்ணெய்  வெண்ணெய் என்று அழைக்கப்பட்டது.    இதற்குப் பிறகு 19 ஆண்டுகள் ஓடின. ஜோஸஃப் ஃப்ரை (Joseph Fry) என்ற ஆங்கிலேயர் சாக்லெட்டின் முதல் வடிவை உருவாக்கினார். கோகோ தூள், சர்க்கரை, கோகோ வெண்ணைய் ஆகிய மூன்றையும் சேர்த்தார். பசைத் தன்மை கொண்ட மாவு கிடைத்தது. இவற்றைப் பல வடிவங்கள் கொண்ட சாப்பிடும் சாக்லேட்டுகளாக மாற்றினார்.

1861- இல் ரிச்சர்ட் காட்பரி (Richard Cadbury) சாக்லெட் கடை தொடங்கினார். இவருடைய உற்பத்தி பெரிய அளவில் இருந்தது. சாப்பிடும் சாக்லெட் அதிக அளவு மக்களைச் சென்றடையத் தொடங்கியது. மில்க் சாக்லெட், ஃபை ஸ்டார், ஜெம்ஸ், எக்லயர்ஸ் போன்ற உங்களுக்குப் பிடித்த சாக்லெட் ரகங்கள் தயாரிக்கும், உலக நாடுகள் பலவற்றிலும் தன் கிளைகளைப் பரப்பியிருக்கும் காட்பரி கம்பெனி பிறந்த கதை இதுதான்.   இன்னும் பதினைந்து வருடங்களுக்கு சாக்லெட் என்பது கோகோ தூள், சர்க்கரை, கோகோ வெண்ணெய் ஆகிய மூன்றின் கலவைதான். மாற்றம்தானே முன்னேற்றம்?

1879 – இல் டானியல் பீட்டர் (Daniel Peter) என்ற சுவிட்ஸர்லாந்து நாட்டுக்காரர் இந்த மூன்று பொருள்களோடு பால் கலந்தார். சுவை அமிர்தம்! அன்று முதல் இன்றுவரை எல்லோருக்கும் பிடித்த இனிப்பாக இருக்கிறது சாக்லெட்.

சோளம், கோகோ ஆகிய பொருள்களுக்கு ஈடாக மாயர்களின் வாழ்வில் மிக முக்கியமான பொருளாக உப்பு இருந்தது. உப்பில்லாப் பண்டம் குப்பையிலே என்ற பழமொழியை மாயர்கள் முழுக்க நம்பினார்கள்.

0

மாயர்கள் வாழ்க்கையில் சாப்பாடு தவிர உப்புக்கு இன்னொரு உபயோகமும் இருந்தது. காய்கறிகள், மாமிசம் ஆகியவற்றை உப்பில் போட்டு வைத்தால், அந்தப் பொருட்களைக் கெட்டுப் போகாமல் காப்பாற்றலாம் என்பது அவர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது.

நாம் இன்று உப்பு தயாரிப்பது போலவே மாயர்களும் உப்பு உற்பத்தி செய்தார்கள்.
கடல் நீரை கடற்கரையில் தேக்கி வைப்பார்கள். இந்த உப்பளங்களில் உள்ள தண்ணீர் வெயிலில் உலரும்போது உப்பு கிடைக்கும். கடற்கரைப் பகுதிகளில் தயாரிக்கப்பட்ட உப்பு நாட்டின் பல பாகங்களுக்கும் விநியோகம் செய்யப்பட்டது.

மாயர்கள் வாழ்க்கையில் ஆடைகள் மிக முக்கியமானவை. ஒருவர் அணியும் உடைகள் அவர்களுடைய சமூக அந்தஸ்தையும், பண்பாட்டையும் வெளிப்படுத்தும் என்பது அவர்களின் ஆழமான நம்பிக்கை.

ஒவ்வொரு கிராமத்துக்கும் தனித் தனியான வகை உடைகள் இருந்தன. அவற்றை அணிவதுதான் தன்மானமுள்ள, பெருமைக்கு உரிய விஷயம் என்று அவர்கள் நினைத்தார்கள். அடுத்த கிராமத்து ஸ்டைல் ஆடைகளை அணிபவர்கள் கேலி செய்யப்பட்டார்கள்.

ஆண்களின் உடை மிக எளிமையானது. இடுப்புப் பாகத்தை மட்டும் மறைக்கும் அரைத் துணிதான் அவர்கள் ஆடை. மகாத்மா காந்தியை நினைவுபடுத்திக்கொள்ளுங்கள்.

பெண்களின் உடைகள் தனிக் கவனத்தோடு வடிவமைக்கப்பட்டன. பெண்கள் இடுப்பில் பாவாடை அணிவார்கள். அதற்கு மேல் Huipil என்ற பிளவுஸ் மாதிரியான மேல் உடை. இந்த உடை பருத்தி, கம்பளி, சணல், கற்றாழை நார் போன்றவற்றால் செய்யப்படும். இது செவ்வக வடிவத்தில் தைக்கப்பட்டிருக்கும். கழுத்தை நுழைப்பதற்காக  ஓர் ஓட்டை இருக்கும். பெரும்பாலும் வெள்ளை நிறத்தில் தைக்கப்பட்டது. அதன் மேல் பல நிறங்களில் படங்கள், கை வேலைப்பாடுகள் செய்வார்கள். நீலம், சிவப்பு ஆகிய நிறங்கள் பிரபலமானவை. நீல நிறம் செடிகளிலிருந்து தயாரிக்கப்பட்டது. சிவப்பு நிறம் கோச்சினீயல் (Cochineal) என்ற பூச்சியைக் கொன்று அதன் ரத்தத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்டது.

பூ வேலைகள், எம்ப்ராய்டரி போன்ற கைவினை வேலைகள் ஆடையின்மீது நெய்யப்பட்டன. இவையும் ஆடைகளில் வரையப்பட்ட படங்களும் கடவுள்களின் உருவங்களாகவும் இதிகாசக் கதைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டவையாகவும் இருந்தன.

சோளக் கடவுளான கேட்ஸால்கோயோட்டெல் மாயர்களுக்கு மிக முக்கியமானவர் என்பதால் அவர் படம் பெரும்பாலான ஆடைகளில் தீட்டப்பட்டது. அவர் பாம்பு வடிவானவர். எனவே பாம்புகள் மாயர்களின் ஆடைகளில் அடிக்கடி தோன்றின.

பெரும்பாலும் வீட்டுப் பெண்கள்தான் ஆடைகளைத் தைத்தார்கள், அவற்றில் ஓவியங்கள் வரைந்தார்கள், வேலைப்பாடுகள் செய்தார்கள். இதனால் பெண்களிடம் கற்பனைத் திறமை அதிகமாக இருந்தது. பெண்கள் சமுதாயத்தில் மதிக்கப்படுவதற்கு இந்தத் திறமை உதவியது. ஜேட் என்கிற பச்சை மணிக்கல் அதிர்ஷ்டமானது என்று மாயர்கள் நம்பினார்கள். இவற்றால் அங்கிகள்போல் உடைகள் தைத்து வீப்பிலின்மேல் அணிந்து கொண்டார்கள்.

உணவு, உடை ஆகிய அடிப்படைத் தேவைகளில் கடவுள்களிடம் மரியாதை காட்டிய மாயர்கள் ஆண்டவனிடம் மட்டுமல்ல, தம்மை ஆண்ட அரசர்களிடமும் மரியாதையும் பயமும் கொண்டிருந்தார்கள். அரசர்கள் கடவுள்களின் அவதாரங்கள் என்று நம்பினார்கள்.  அவர்கள் என்ன கட்டளையிட்டாலும் மறு பேச்சுப் பேசாமல் மக்கள் ஏற்றுக் கொண்டார்கள்.

அரசர்களின் அதிகாரத்துக்கு எதிர்ப்பே இல்லாததால், நாட்டில் அமைதி நிலவியது. மன்னர்கள் நாட்டின் முன்னேற்றத்தில் தங்கள் முழுக் கவனத்தையும் செலுத்த முடிந்தது.

புதுப் புது நகரங்களை ஏற்படுத்துவதில் அரசர்களுக்கு உற்சாகமும் ஈடுபாடும் இருந்தது. இதன் மூலம் மக்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தைக் கணிசமாக உயர்த்த முடியும் என்பது அவர்களுடைய பொருளாதாரக் கொள்கையின் அடிப்படை.

நகரம் உருவாக்கும்போது கட்டடங்கள் கட்ட வேண்டும். இதற்குக் கற்கள், சுண்ணாம்பு போன்ற பொருட்கள் பெரும் அளவில் தேவைப்படும். இந்தத் தொழில்கள் அமோகமாக வளரும்.

நூற்றுக்கணக்கில் கட்டடக் கலைஞர்கள், தச்சு வேலைக்காரர்கள், ஓவியர்கள் போன்ற பல்வேறுபட்ட தொழிலாளர்களின் உழைப்பு தேவை. இவர்களுக்கு வேலைகள் கிடைக்கும். வேலை வாய்ப்புகள் இருப்பதால் புதியவர்கள் இந்தத் தொழில்கள் படித்து இந்தத் துறைகளில் நுழைவார்கள்.,

அந்தக் காலகட்டத்தைக் கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டால், மாயர்கள் உருவாக்கிய சில நகரங்கள் பிரம்மாண்டமானவை. டிக்கல் (Tikal), எல் மிராடர் (El Mirador) போன்ற   நகரங்களில் அறுபதாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட மக்கள் வாழ்ந்தார்கள்.

இந்த மக்களுக்குச் சோளம், கொகோ, உப்பு, மீன் ஆகிய உணவுப் பொருள்கள் வேண்டுமே? இவை கிராமங்களில் இருந்து வந்தன. கிராம மக்களின் பொருளாதார நிலை உயர்ந்தது.

நகரங்கள், கிராமப் பொருள்களை விற்க வாய்ப்பு கொடுக்கும் சந்தை ஆனது. தாம் பொருள்களைத் தயாரித்தால், அவற்றை விற்கும் சந்தை இருக்கிறது என்ற ஊக்கத்தால் மக்கள் தொழில்களில், வியாபாரத்தில் தைரியமாக ஈடுபட்டார்கள்.

நாட்டின் பல பாகங்களும் வணிகத்தால் இணைக்கப்பட்டன. வியாபார எல்லைகளைத் தாண்டி, தாம் எல்லோரும் ஒரே நாட்டினர் என்கிற பாசப் பிணைப்பையும் நகர உருவாக்கம் கொண்டு வந்தது.

நகரங்களின் உருவாக்கம், கட்டமைப்பு ஆகியவை பொருளாதார வளர்ச்சியின் கிரியா ஊக்கிகள் என்பது அமெரிக்கா, சீனா, இந்தியா ஆகிய நாடுகள் கண்டறிந்த, அறியும் உண்மை. இந்தச் சித்தாந்தத்தை அன்றே நிரூபித்தவர்கள் மாயர்கள்.

0

2014 – கணிப்பும் கனவும் : 7

முந்தைய பகுதி

dharavi-slums-mumbaiநம் பாரம்பரியம் உயர்ந்தது என்று எப்படிச் சொல்கிறீர்கள். அதில் பல பிழைகள் உண்டு அல்லவா? சாதி அமைப்பையே எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். என் தாத்தா வெட்டிய கிணறு என்பதற்காக உப்புத் தண்ணியை நான் குடித்தாக வேண்டுமா என்ன?

இதை நான் இப்படியும் கேட்க முடியும்… உன் தாத்தாவுக்கு உப்பாக இருக்காத தண்ணீர் உனக்கு மட்டும் உப்பாகத் தோன்றுவது ஏன்?

என் தாத்தாவுக்கு அது உப்புக் கரிக்கவில்லை என்று எப்படிச் சொல்லமுடியும்?

அதை மாற்ற அவர் என்ன செய்தார் என்பதைவைத்துத்தான் அந்த முடிவுக்கு வருகிறேன்.

ஒருவர் ஓர் ஒடுக்குமுறையில் இருந்து விடுபட்டிருக்கவில்லையென்றால் அதில் இருந்து வெளியேற முடியாத அளவுக்கு அது அவரை அழுத்தியிருக்கிறது என்றுதானே அர்த்தம்.

மீட்சிக்கான கயிறுகள் எதுவுமே வீசப்படாமல் இருக்கும்போது மட்டும்தான் நீங்கள் சொல்வது உண்மையாக இருக்கும். அப்படியான வாய்ப்புகள் இருந்த பிறகும் ஒருவர் ஒரே நிலையில் தொடர்ந்து இருந்தால் உண்மை வேறு என்றுதான் பொருள். அம்பேத்கருக்குமே கூட இந்த விஷயத்தில் பெரிய சந்தேகமும் ஆச்சரியமும் ஏற்பட்டிருக்கிறது. அவர், சாதி இந்துக்களின் கொடூரங்கள் என்று மிக விரிவாக உற்சாகமாகப் பட்டியல் போட்டுவிட்டார். இந்த அளவு கொடூரங்கள் நடந்தது உண்மையென்றால் மக்கள் ஏன் அதில் இருந்து மீள முயற்சி செய்யவில்லை என்ற கேள்வி எழுந்தது. அதற்கு அவர் என்ன பதிலைக் கண்டடைந்தாரென்றால், தலித்களுக்கு ஆயுதங்கள் கிடைக்காதபடி இந்தக் கேடு கெட்ட சாதி சமூகம் தடுத்துவிட்டதாம். அதனால் அவர்களால் விடுதலை பெற முடியாமல் போய்விட்டதாம். அம்பேதகரின் இந்து வெறுப்புக் கோட்பாடு முழுவதுமே இந்த ஒற்றை வாக்கியத்தில்தான் வேர் கொண்டிருக்கிறது. அவர் மட்டும் கொஞ்சம் நிதானமாக விஷயத்தை அணுகியிருந்தால் அவருக்கு சாதி சமூகத்தின் உண்மையான சித்திரம் புலப்பட்டிருக்கும். தலித்களுக்கு வாழ்தலுக்கான வெளிகள் விசாலமாக இருந்தன. எல்லா வாழ்க்கையைப் போல் இதுவும் ஒரு வாழ்க்கை என்ற நம்பிக்கை இருந்ததால்தான் அவர்கள் இந்து சமூகத்தை விட்டு வெளியேற விரும்பியிருக்கவில்லை.

அம்பேத்கர் சொன்னதையே நீங்கள் மறுக்கிறீர்களா..?

அம்பேத்கர் என்ன கடவுளா, மறுக்கவே முடியாத அளவுக்கு. அவர் சொன்ன இந்த வாக்கியத்தையே எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். உலகில் எங்கெல்லாம் கலகங்கள் வெடித்திருக்கின்றனவோ எங்கெல்லாம் விடுதலைப் போராட்டங்கள் முளைத்திருக்கின்றனவோ அங்கெல்லாம் போராளிகளுக்கு ஆதிக்க சக்திகள் ஆயுதத்தை எடுத்துக் கொடுத்து, வாருங்கள் வந்து அடியுங்கள் என்றா சொல்லியிருக்கிறார்கள். ஆயுதங்கள் தேவையாக இருந்த இடங்களில் அவை தேடிக் கண்டடையப்பட்டுள்ளன. இதுதான் உண்மை. தலித்களுக்கு ஆயுதங்கள் ஏன் கிடைத்திருக்கவில்லையென்றால் அவர்கள் அதைத் தேவையாகக் கருதியிருக்கவில்லை. இத்தனைக்கும் இந்து சமூகத்தில் ஆயுதங்களை உருவாக்கியவர்களே தலித்கள்தான். ஈட்டிகள், அம்புகள் எனப் பழங்குடிகளிடம் இல்லாத ஆயுதங்களா? அருவாள், கத்தி, கடப்பாரை, வாள் என அனைத்தையும் செய்து கொடுத்ததே ஒரு தலித் பிரிவுதானே.

விஷயம் இதோடு முடியவில்லை. கடந்தகால இந்திய சாதிய வாழ்க்கை கடைநிலை சாதிகளுக்கு மிகப் பெரிய துன்பத்தைத் தந்திருந்தால் அவர்கள் அதை நிச்சயம் மாற்ற முன்வந்திருப்பார்கள். எப்படிச் சொல்கிறேன் என்றால், ஒரு தலித்துக்கு கடலும், காடும், மலையும் எப்போதும் திறந்தேதான் கிடந்தது. அந்த இடங்கள் எல்லாம் சாதி இந்துக்களின் குறிப்பாக பிராமணர்களின் செல்வாக்கு துளியும் இல்லாத இடங்கள். எனினும் தலித்கள் வயலோடும் சாதி இந்துக்களோடும் தம்மைப் பிணைத்துக்கொண்டு இத்தனை காலம் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள் என்றால் அது ஏன் என்று அவர்களுடைய இடத்தில் இருந்து பார்த்துவிட்டு அதன் பிறகு நம் கோட்பாடுகளை உருவாக்கிக் கொள்வது நல்லது.

அவ்வளவு ஏன்… இந்தியாவில் கடந்த பத்து நூற்றாண்டுகளில் இஸ்லாமிய, கிறிஸ்தவ சக்திகள் தாங்க முடியாத அளவு அதிகாரத்துடன் ஆட்சி செய்திருக்கின்றன. தலித்களுக்கு இந்திய சாதி அமைப்பு உவப்பானதாக இருந்திருக்கவில்லையென்றால் அந்த நேச சக்திகளுடன் சேர்ந்து மாற்றிக் கொண்டிருக்கலாமே… விஷயம் என்னவென்றால், இன்றைய சாதியப் போராளிகள் மேற்குலகில் இருந்து கடன் வாங்கிப் பேசும் இந்துப் பாரம்பரிய எதிர்ப்பு வாதங்கள் எல்லாமே சாதி அமைப்பை மிகவும் தவறாகப் புரிந்துகொண்டு சொல்லப்படுபவையே.

தலித்கள் இந்து அமைப்பை விட்டு வெளியேற விரும்பாமல் இருப்பது அவர்களுடைய விசுவாசத்தைத்தான் காட்டுகிறது. அதை சாதி இந்துக்கள் அந்த அளவுக்குப் பொருட்படுத்தினார்களா… மதித்தார்களா?

விசுவாசம்… அங்கீகாரம் இதெல்லாம் பெரிய வார்த்தைகள் மட்டுமல்ல. பொருந்தாதவையும் கூட. தலித்கள் இந்துக்களாகத் தொடர்வதற்கான காரணம் தலித் என்பதும் இந்து என்பதும் வேறு வேறு அல்ல. அதனால்தான் இஸ்லாத்துக்கோ, கிறிஸ்துவத்துக்கோ, பவுத்தத்துக்கோ அவர்களுடைய பிரதிநிதிகளாகச் சொல்லிக் கொள்பவர்கள் அழைத்தவுடன் எல்லாரும் புறப்பட்டுப் போய்விடவில்லை. ஆதி திராவிடர்கள் என்று ஒரு வார்த்தைப் பிரயோகம் இருக்கிறதே அது உண்மையில் ஆதி இந்து என்றுதான் இருக்கவேண்டும். உருவ வழிபாடு, இயற்கை வழிபாடு, பூக்கள், தீபங்கள் கொண்டு வழிபடுதல், இறந்தவர் வழிபாடு, விபூதி-குங்குமம், அக மண முறை, சாதி (குழு) மனப்பான்மை என இந்து சமூகத்தின் அனைத்து அடிப்படை அம்சங்களுக்குமான வேர்கள் தலித் பண்பாட்டில்தான் ஊன்றியிருக்கின்றன.

சாதி அமைப்பு என்பதை ஒரு மரமாக நாம் உருவகித்தால், கடைநிலை சாதிகள் அதன் வேர் போன்றவை. இடைநிலை சாதிகள் தண்டும் கிளைகளும் போன்றவை. உயர் சாதிகள் என்பவை அந்த மரத்தின் பூவும் கனியும் போன்றவை. ஒட்டு மொத்த மரத்தின் குணத்துக்கு கனி, கிளை, தண்டு, வேர் என அனைத்துமே காரணமானவை. இன்னொரு முக்கியமான விஷயம், இந்தியாவில் சாதி அமைப்பு செல்வாக்குடன் இருந்த காலகட்டத்தில் உலகின் பிற பகுதிகளில் என்ன அமைப்பு இருந்தது என்பதையும் ஒருவர் கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டே பேசவேண்டும்.

சமத்துவம் என்பது நியாயமான அடிப்படையான விஷயம்தானே. நம் முன்னோர்களின் சமுதாயத்தில் அது இருந்திருக்கவில்லை. இன்றும் தைப் பெற கடுமையாகப் போராட வேண்டியிருக்கிறது. பாரம்பரியம் என்ற பெயரில் சமத்துவத்தை மறுதலிக்கும் சாதி அமைப்பை எதற்காகத் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடவேண்டும்?

நிச்சயமாக சமத்துவத்தை நல்ல குணம் என்றே சொல்கிறேன். ஆனால், அதுவே முதலும் முடிவுமான விஷயம் அல்ல. சமத்துவம் இல்லாத நிலையிலும் சந்தோஷமாக இருக்கமுடியும். முற்போக்காளர்கள் ஒரு சில அடிப்படைகளை வைத்துக் கொண்டு இதெல்லாம் இருந்தால்தான் ஒருவர் சந்தோஷமாக இருக்கமுடியும் என்று சொல்வதில் அப்படியொன்றும் பெரிய நியாயமெல்லாம் இல்லை.

சமத்துவம் உண்மையில் ஓர் அரசியல் உரிமைதான். அடிப்படை உரிமை அல்ல. இயற்கை என்பது சமத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்கவில்லை. மனிதன் இயற்கையை மீறிய நியாயம் ஒன்றை ஒருகாலத்திலும் உருவாக்கிவிடமுடியாது. வடிவங்கள் வேண்டுமானால் மாறலாமே தவிர ஏற்றத் தாழ்வு ஏதாவது ஒரு வடிவில் இருந்தே தீரும். அந்த ஏற்றத் தாழ்வு கழுத்தை நெரிக்கும் வகையில் இருக்கக்கூடாது என்பதுதான் முக்கியம். இந்திய சாதிய வாழ்க்கை மிகவும் லகுவானது. வாழ்தலுக்கான வெளியை அனைத்து பிரிவுக்கும் பகிர்ந்து தந்திருக்கும் அமைப்பு அது.

உலகில் இனம், நிறம், மதம், மொழி, சாதி எனப் பல அடையாளங்களின் அடிப்படையில் சமூகங்கள் உருவாகி வந்திருக்கின்றன. இதில் ஆகக் குறைந்த ஒடுக்குமுறை இருந்த வடிவம் எது என்று பார்த்தால் அது சாதிய அமைப்பே. அதிலும் நிறவெறியும் இனவெறியும் மத வெறியும் உலகில் ஆடியிருக்கும் ஊழிக் கூத்தை ஒப்பிடும்போது இந்த சாதிய அமைப்பு எவ்வளவோ மேல் என்பதுதான் உண்மை. நிற வெறியை ஒரு மாட்டின் கழுத்தில் பெரிய இரும்பு குண்டைக் கட்டி வைத்ததோடு வண்டியில் பூட்டி சாட்டையால் ரத்தம் சொட்டச் சொட்ட அடித்ததற்கு ஒப்பிடலாம்.  இன வெறியை எடுத்துக்கொண்டால் மாட்டின் கழுத்தைக் கால்களோடு இறுக்கிக் கட்டி, தர்க்குச்சியால் தடம் விழும் அளவுக்கு அடித்ததோடு ஒப்பிடலாம். சாதி அமைப்பானது முகத்தில் வைக்கோல் கூடையைக் கட்டி களத்து மேட்டில் சுற்றிச் சுற்றி வந்து நெல்லடிக்கப் பயன்படுத்தியதற்கு ஒப்பிடலாம். அவ்வளவுதான். மிதித்துப் பிரித்த நெல்லைக்கூட உண்ண விடாமல் வெறும் வைக்கோலைக் கொடுத்தார்கள் என்பது உண்மைதான். அந்த வைக்கோலே மாட்டுக்கு போதுமான சத்தைக் கொடுத்தது என்பது அதைவிட உண்மையே.

ஆனால், அம்பேத்கர் போன்றவர்கள் சாதி அமைப்புத்தான் அனைத்திலும் கொடூரமானது என்றுதானே சொல்லியிருக்கிறார்கள். பிற அமைப்புகளில் ஒருவர் மேலே செல்ல வாய்ப்பு இருந்தன என்றும் சாதி அமைப்பில் பிறப்பின் அடிப்படையில் திணிக்கப்பட்டவற்றை மீறவே முடியவில்லை என்றுதானே சொல்கிறார்கள்.

ஆமாம். அப்படித்தான் சொல்லவும் செய்வார்கள். அவர்களுடைய அரசியல் அதை மையமாகக் கொண்டதுதானே. நீக்ரோக்களில் மேலே வந்த சொற்ப நபர்களை உதாரணம் காட்டுவார்கள். ஆனால், இந்துக்களின் புனித நூல்களான ராமாயண, மகாபாரதத்தை எழுதியதே பழங்குடி, மீனவர்கள்தான் என்பதை வசதியாக மறந்துவிடுவார்கள். ராமர் சம்புகன் என்ற சூத்திரரின் தலையை வெட்டிக் கொன்றதைச் சொல்வார்கள். குகனை நால்வரோடு ஐவரானோம் என்று சகோதரராக ஆரத் தழுவியதை விட்டுவிடுவார்கள். அவர்கள் உண்மை நடப்புகளைப் பார்த்துக் கோட்பாடுகளை உருவாக்கிக் கொள்ளவில்லையே. பிரிட்டிஷாரால் கோட்பாடு உருவாக்கித் தரப்பட்டது. அதற்கு இவர்கள் இந்திய உதாரணங்களில் தேவையானவற்றை மட்டும் திணித்து உயிர்கொடுத்துக்கொண்டார்கள்.

சமத்துவம் இல்லாத நிலையிலும் சந்தோஷமாக இருந்த சமூகத்தை சமத்துவத்துடன் சந்தோஷமாக வாழ வைப்பது எப்படி என்பதுதான் நம் முன்னால் இருந்த, இருக்கும் பிரச்னை. இந்த உண்மையை யாரும் புரிந்துகொள்ளவில்லை. சமத்துவம் இல்லாததால் வேதனையுடன் இருந்தார்கள்; சமத்துவம் திட்டமிட்டு மறுக்கப்பட்டது என்றெல்லாம் நம் கடந்த காலமானது பிழையாக முத்திரை குத்தப்பட்டுத்தான் நம்முடைய நவீன உலகம் ஆரம்பிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த முதல் கோணல் தான் முழுவதையும் கோணலாக்கிவைத்திருக்கிறது.

நவீன சமுதாயம் சமத்துவ விழுமியங்களை முக்கியமானதாகக் கருதுகிறது. அதை முழுவதுமாக ஏற்றுக்கொள்கிறேன். ஆனால், நேற்றைய சமுதாயத்தில் சமத்துவம் இருந்திருக்கவில்லை என்பதை எப்படிப் பார்க்கவேண்டும்? உலகின் பிற பகுதிகளில் அப்போது என்னவிதமான அமைப்புகள் இருந்தன? அங்கு சமத்துவம் இருந்ததா? மன்னராட்சியும் நிலப்பிரபுத்துவமும் நிலவிய அந்தக் காலகட்டத்தில் உலகில் எங்குமே சமத்துவமும் ஜனநாயகமும் இருந்திராத நிலையில், இந்தியப் பாரம்பரியம் மட்டுமே, மேற்குலகத்தினர் சொல்லிவிட்டார்கள் என்பதற்காக இழிவானதாக ஆகிவிடுமா? என் கடந்த காலத்தைப் பழிக்காமலேயே நான் சமத்துவ, ஜனநாயக சமூகத்தை இங்கு உருவாக்க முடியுமே… மேலும் அது பெருமளவுக்கு சுமுகமாக உருவாகியும் வந்திருக்கிறதே… இதையெல்லாம் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளாமல் ஒரு அறிவுஜீவி செயல்படுகிறார் என்றால் அவர் நவ காலனியத்தின் மதிப்பீடுகளை முற்போக்கு என்ற போர்வையில் கிளிப்பிள்ளைபோல் சொல்கிறார் என்றே அர்த்தம். அதனால்தான் அவர்களைப் பார்த்துப் பேசும்போது, கள்ளக் குரலில் மட்டுமே பேசி வருகிறீர்களே… உங்கள் சொந்தக் குரலிலும் கொஞ்சம் பேசுங்களேன் என்று கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொள்ள வேண்டிவருகிறது.

சாதி அமைப்பு பற்றி உங்கள் கணிப்பு என்ன?

ஒரு சிறிய உதாரணம் சொல்கிறேன். வட இந்தியாவில் நடக்கும் உறியடி விழாவைப் பார்த்திருப்பீர்கள். நான்குபேர் கீழே நின்று கொண்டிருப்பார்கள். அவர்களுக்கு மேலே மூன்று பேர் நிற்பார்கள். அவர்களுக்கு மேலே இரண்டு பேர் நிற்பார்கள். கடைசியில் ஒருவர் மேலே ஏறி பொற் கிழியை எட்டிப் பிடிப்பார்.  நம் சாதி அமைப்பின் மிக அற்புதமான குறியீட்டு வடிவம் இது.

தரையில் நிற்கும் நான்குபேர் அவர்களுக்கே மேலே நிற்கும் மூன்று பேரின் எடையைத் தாங்கிக் கொண்டிருப்பார்கள். மூன்று பேரின் மொத்த எடை 300 கிலோ என்று வைத்துக் கொண்டால், அது நான்கு பேரால் 75 கிலோ வீதம் சமமாகச் சுமக்கப்படும். அந்த மூன்று பேருக்கு மேலே இரண்டு பேர் இருக்கிறார்களே அவர்களுடைய எடையான 200 கிலோவானது 66 கிலோ வீதம் அவர்களுக்குக் கீழே நிற்கும் மூவரால் சுமக்கப்படும். கடைசியாக மேலே நிற்கும் ஒருவருடைய 100 கிலோ எடையானது இருவரால் ஆளுக்கு 50 கிலோ என்ற வீதத்தில் சுமக்கப்படும்.

குறைந்தபட்ச சுமை என்பது 50 கிலோ சுமையாகவும் அதிகபட்ச சுமை என்பது 75 என்பதாகவும்தான் இருக்கிறது. மேலடுக்கு நபர்களின் எடையில் சிறிதளவு தரையில் இருப்பவர்கள் மேல் மறைமுகமாக இறங்கும் என்றாலும் அதிகபட்ச சுமை என்பது 80-90 கிலோவுக்கு மேலாக ஒருபோதும் செல்வதில்லை. ஆனால், சாதி அமைப்பை விமர்சிப்பவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்றால் மேலே மூன்றடுக்குகளில் ஆறு பேர்கள் இருக்கிறார்கள் என்றால் அந்த ஆறு பேரின் மொத்த எடையான 600 கிலோவும் தரையில் நிற்கும் ஒரே நபர் மேல் ஏற்றப்பட்டதாகச் சொல்கிறார்கள். இந்தப் பிழையான பார்வையே நம் சாதி சார்ந்த வாழ்க்கையை நரகம் என்று சொல்லி நம் பாரம்பரியத்தை ஒட்டு மொத்தமாக நிராகரிக்கச் சொல்கிறது.

இந்த அமைப்பில் கூட மேலே இருப்பவர் மீது எந்தச் சுமையும் இல்லையே. அவருக்குத்தான் பொற்கிழி கிடைக்கவும் செய்கிறது.

பொற்கிழியானது சமமாக இல்லாவிட்டாலும் அனைவருக்கும் பிரித்துத்தான் தரப்படுகிறது. ஒருவரே அனைத்தையும் எடுத்துச் சென்றுவிடுவதில்லை. அப்பறம் அவர் மேல் சுமை எதுவும் இல்லை என்பதை நீங்கள் வேறுவகையில் பார்க்கவேண்டும். நம் உடம்பில் கூட காலுக்கு மேல் இடுப்பு… இடுப்புக்கு மேல் வயிறும் தோளும். தோளுக்கு மேல் தலை என்றுதான் இருக்கிறது. தலைக்கு மேல் எந்தச் சுமையும் இல்லையே… அதற்கென்ன செய்ய… ஆனால், ஒரு காலினால் இடுப்பையும் தோளையும் தலையையும் சுமக்க முடியாமல் ஒருபோதும் போனதில்லை. காலின் வலிமையும் உடலின் தன்மையும் அப்படியானது. மேலும் தலைக்குள் இருக்கும் மூளை காலுக்கும் சேர்த்துத்தான் சிந்திக்கிறது. செயல்படுகிறது.

ஒரு மனிதருடைய உடலில் இருக்கும் பல்வேறு உறுப்புகள் ஒவ்வொரு வேலையைச் செய்வதுபோல், சமூகத்தில் இருக்கும் பல்வேறு பிரிவினர் பல்வேறு வேலைகளைச் செய்து வந்திருக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு வேலையில் இருக்கும் கடினத்தன்மையையும் இழிவையும் மாற்ற வேண்டிய பொறுப்பு அந்தந்தத் தொழிலில் ஈடுபட்டுவந்தவர்களும் உண்டு. பிறப்பின் அடிப்படையில் தீர்மானிக்கப்பட்ட வேலைகளை ஸ்பெஷலைசேஷனுக்கான வாய்ப்பாக எடுத்துக்கொண்டு ஏன் மேம்படுத்தியிருக்கவில்லை. மந்திரம் ஓத விடவில்லை. அதனால்தான் மண்ணைச் சுமந்து வாழ வேண்டிவந்துவிட்டது என்று சொல்வதில் எந்த நியாயமும் இல்லை. மண்ணைச் சுமப்பதில் என்னென்ன புதிய தொழில்நுட்பங்களைப் புகுத்தவேண்டும் என்று தலைக்குள் இருக்கும் மூளை என்ற ஒன்றைப் பயன்படுத்திச் சிந்தித்திருக்கவேண்டும். அதை யாரும் தடுக்கவில்லையே… அனுபவத்தில் இருந்து கற்றுக் கொள்ள முடியாத ஒன்றை அரிச்சுவடியைப் படித்து மட்டும் கற்றுக் கொண்டிருக்க முடியுமா?

உடம்பில் முகத்துக்கு பன்னீரும் காலுக்குத் தண்ணீரும் தோளுக்கு மாலையும் காலுக்குச் செருப்பும் கிடைப்பதுபோலவே சமூகத்தில் ஒவ்வொரு வேலையைச் செய்து வந்தவர்களுக்கும் மதிப்பும் மரியாதையும் கிடைத்திருக்கும். நம் உடம்பையே நாம் பிரித்துத்தான் நடத்துகிறோம். இதை அநியாயம் என்று சொல்ல முடியுமா என்ன? இதேதான் சமூகத்துக்கும் பொருந்தும்.

நீங்கள் என்னதான் உதாரணங்கள் சொன்னாலும், கடை நிலையில் இருந்த ஒருவர் கால காலமாக அதிலேயே உழல வேண்டி வந்தது அநீதிதானே…

மனித இனம் பிறப்பின் அடிப்படையில்தான் அனைத்தையும் தீர்மானித்து வந்திருக்கிறது. சூரியனும் நிலாவும் எல்லாருடைய வீட்டில் இருந்தும் ஒரே தொலைவில்தான் இருக்கின்றன. யாருக்கும் எதுவும் கூடுதலாக எதையும் தந்துவிடவில்லை…

சினிமா கவிஞர் கண்ணதாசன் பாடியதுபோல் இருக்கிறது நீங்கள் சொல்வது.

உண்மை அதுதான். சேரி என்பது ஊருக்கு ஒதுக்குப்புறத்தில் இருப்பதாக இன்றைய போராளிகள்தான் சொல்கிறார்கள். அன்றைய மக்கள் அதை அப்படிப் பார்க்கவில்லை. பணியிடமான வயலுக்கு அருகில் வீடு என்று பார்த்தார்கள். ஊரானது அக்ரஹாரத்தில் இருந்து ஆரம்பிப்பதாக நினைக்கும் ஒருவருக்கு சேரி ஒதுக்குப்புறத்தில் இருப்பதாகத்தான் தோன்றும். உண்மை அது அல்ல. வட்டத்துக்கு எது ஆரம்பம் எது முடிவு..? சேரி மதிப்பீடுகளை உயர்வாக நினைக்கும் ஒருவர் ஊரானது சேரியில் இருந்து தொடங்குவதாகவும் சொல்ல முடியும்.

ஒருவர், பிராமண மதிப்பீடுகளைப் பின்பற்றாதவர்களைப் பின் தங்கியவர்களாகப் பார்ப்பதே உண்மையில் பிராமண மதிப்பீடுகளை உயர்வாக நினைப்பதால்தான். அக்ரகாரத்துக்குள் நுழைய விடாததை ஒடுக்குமுறையாகப் பார்ப்பது ஏனென்றால், அக்ரகாரத்தை உயர்வானதாகக் கருதுவதால்தான். கடந்த கால மனிதர்கள் அக்ரகாரத்தை இன்னொரு தெரு என்றே பார்த்தார்கள். எனவே அதில் நுழைய விடாததை பெரிய ஒடுக்குமுறையாகப் பார்க்கவில்லை.

இல்லை… பிராமணர்கள் தம்மை உயர்வாகக் கருதிக்கொள்வதால்தான் அந்த மேட்டிமைத்தனத்துக்கு பதிலடி கொடுக்கும் முகமாகத்தான் அக்ரஹார நுழைவு போன்ற போராட்டங்கள் முன்னெடுக்கப்படுகின்றன.

அதைத்தான் தவறு என்கிறேன். நேற்றைய இடை கடைநிலை சாதியினருக்கு அது ஒடுக்குமுறையாகவே இருந்திருக்கவில்லை. எனவே அதை வைத்து ஆரம்பிக்கப்பட்ட போராட்டம் அடிப்படையிலேயே தவறானது. அதுபோலவே, செய்யும் தொழில்களை எடுத்துக்கொண்டால் எல்லாத் தொழிலுமே உயர்வானவையே… எதுவும் உயர்ந்தது தாழ்ந்தது என்று கிடையாது. நேற்றைய மனிதர்கள் அதை அப்படித்தான் பார்த்து வாழ்ந்திருக்கிறார்கள்.

எல்லாத் தொழிலும் எப்படி உயர்வாகும்? எல்லாத் தொழிலையும் போலவே இதுவுமொன்று என்று மலம் அள்ளும் தொழிலைச் சொல்ல முடியுமா?

முடியாதுதான். முதலில் சொன்னதைக் கொஞ்சம் மாற்றிச் சொல்கிறேன். எல்லாத் தொழிலையும் உயர்வானதாக ஆக்கிக் கொள்ள முடியும். தொழில்களில் உயர்வென்றும் தாழ்வென்றும் எதுவும் இல்லை. பழங்குடிகளாக வாழ்க்கையை ஆரம்பித்தவர்கள் தங்கள் விருப்பம், திறமை ஆகியவற்றுக்கு ஏற்ப ஒவ்வொரு தொழில் செய்யும் சமூகமாக ஆகியிருக்கிறார்கள். ஒரு தொழிலை எளிமையானதாகவும் சமூக அந்தஸ்து மிகுந்ததாகவும் ஆக்கிக் கொண்டிருக்கவேண்டிய பொறுப்பு அந்தந்தத் தொழிலில் ஈடுபட்டுவந்தவர்களுக்கே இருந்திருக்கிறது. பிறப்பின் அடிப்படையில் ஒரே வேலையைச் செய்ய வைத்தது உண்மையிலேயே தாங்கள் செய்த செயலை எளியானதாகவும் உயர்வானதாகவும் ஆக்கிக் கொள்ளவல்லவா செய்திருக்கவேண்டும். அது ஒரு வரம் அல்லவா… வரத்தையே சாபமாக ஆக்கிக்கொண்டுவிட்டு தெய்வத்தைப் பழிப்பதில் எந்த நியாயமும் இல்லை. உண்மையில் பழங்கால மக்கள் அதை சாபமாகப் பார்த்திருக்கவில்லை. இன்றைய போராளிகள்தானே அப்படிப் பார்க்கிறார்கள்.

மனித மலத்தை மனிதரே அள்ளிய விஷயத்துக்கு வருவோம். இந்து மதம் குறிப்பாக பிராமணர்களே இந்த அநீதிக்கு முழுக் காரணம் என்பதுதான் சாதியப் போராளிகளின் வாதம். முதலாவதாக வாளியும் கரண்டியுமாகப் புறப்பட்ட ஒரு தோட்டி, சக்கிலியரின் குடிசையைக் கடந்து, பள்ளரின் குடிசையைக் கடந்து, பறையரின் குடிசையைக் கடந்து, தேவரின் வீட்டைக் கடந்து, வன்னியரின் வீட்டைக் கடந்து,  செட்டியாரின் வீட்டைக் கடந்து, பிள்ளைவாளின் வீட்டைக் கடந்துதான் அக்ரஹாரத்து கழிப்பறையை சென்றடைந்திருக்கிறார். இத்தனை வீடுகளில் இருந்த எவரேனும் வாளியையும் கரண்டியையும் பிடுங்கி எறிந்திருக்கலாம். செய்யவில்லை.

இது ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும். 3000-4000 வருடங்களுக்கும் முன்பாக சிந்து சரஸ்வதி நாகரிக காலகட்டத்திலேயே ஒவ்வொரு வீடுகளுக்குப் பின்னால் கழிப்பறையில் இருந்து ஒரு சிறிய கால்வாய் வெட்டப்பட்டு, அந்தக் கழிவுகள் எல்லாம் ஒரு இடத்தில் கொண்டு சேர்க்கப்பட்டு, அங்கிருந்து வேறொரு பெரிய கால்வாய் வழியாக ஊருக்கு வெளியே கொண்டு செல்லப்பட்டிருக்கிறது. இந்த் தொழில்நுட்பத்தை தோட்டிகள் எளிதில் அக்ரஹாரத்தில் செய்து கொடுத்திருக்க முடியுமே… ஏன் செய்யவில்லை? இன்றைய ஃபிளஷ் அவுட் டாய்லெட் வழிமுறை கூட மிகவும் எளியதுதான். ஏன் 100 வருடங்களுக்கு முன்புவரை தோட்டிகளால் செய்யப்பட்டிருக்கவில்லை.

உலகம் முழுவதும் மனித மலத்தை மனிதர்கள் தானே 100 வருடங்களுக்கு முன்பு வரை அள்ளி வந்திருக்கிறார்கள். மேற்குலகில் கூட நவீனக் கழிப்பறைகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பல ஆண்டுகள் கழிந்த பிறகும் மனித மலத்தை மனிதரேதான் அள்ளி வந்திருக்கிறார்கள். இந்து சமுகத்தையும் பிராமணர்களையும் மட்டுமே இதற்கான ஒரே குற்றவாளிகளாக ஏற்றி தீர்ப்பை வழங்கும் முன் இந்த விஷயங்களையும் ஒருவர் கணக்கில் கொள்ளவேண்டுமல்லவா.

நான் பிராமணர்கள் செய்தது சரி என்று நிச்சயம் சொல்லவில்லை. அது தொடர்பாகச் சொல்லவேண்டிய வேறு விஷயங்களையும் சொல்லிவிட்டு பிராமணர்கள் பக்கம் வாருங்கள் என்றுதான் சொல்கிறேன். 600 கிலோ சுமை அல்ல… 75-90 கிலோதான் என்று சொல்கிறேன். வாளியையும் கரண்டியையும் முதல் தலைமுறையிலேயே கீழே போட்டிருக்க முடியும் என்றுதான் சொல்கிறேன். இந்த பதில்களையும் கேள்விகளையும் நான் போராளிகளைப் பார்த்துத்தான் கேட்பேனே தவிர கடந்த காலத்தில் இருந்து ஒரு தோட்டி எழுந்துவந்து, இப்படி மலம் அள்ளச் செய்துவிட்டீர்களே இது நியாயமா (அவர் அப்படிக் கேட்கவும் மாட்டார் என்பது வேறு விஷயம்) என்று கேட்டால், அடுத்த நிமிடமே அவர் காலில் விழுந்து மன்னிப்புக் கேட்பேன். ஆனால், போராளிகளைப் பார்த்துப் பேசும்போது, என்ன மயித்துக்கு நீ அள்ளின என்றுதான் கேட்பேன்.

தொழிலை மேம்படுத்திக் கொள்ளாதது தவறு என்றே வைத்துக் கொள்வோம். இயற்கை வளங்களை முறையாகப் பங்கிடவில்லையே… அது அநீதிதானே. பொதுக் குளத்தில் கூட இறங்கவே கூடாது என்று அல்லவா விரட்டி அடிக்கப்பட்டிருந்தார்கள்.

இந்திய சாதி அமைப்பில் இயற்கை வளங்களை எந்தவொரு பிரிவுவும் ஏகபோகமாக எடுத்துக் கொண்டிருக்கவில்லை. கறுப்பர்களுக்கு எதையுமே தராமல் வெள்ளையர்கள் அனைத்தையும் எடுத்துக்கொண்டார்கள். மதமும் அதையேதான் தான் சென்ற இடங்களில் எல்லாம் செய்தது. இன வெறியும் அதையேதான் செய்தது. ஆனால், சாதி அமைப்பில் பிராமணர்கள் அறிவுக்கு மட்டுமே சொந்தக்காரர்களாக இருந்தார்கள். சத்திரியர்களுக்கு இருந்த அரசியல் அதிகாரம் என்பது பஞ்சாயத்து கிராம சபைகளோடு பகிர்ந்துகொள்ளப்பட்டிருந்தது. வைசியர்களின் பொருளாதார அதிகாரமானது குறைந்த லாபத்தை லட்சியமாகக்கொண்டிருந்தது.

சரி… நீங்கள் சொன்ன பொதுக் குளத்தில் நீர் அள்ள விடவில்லை என்ற விஷயத்தையே எடுத்துக்கொள்ளுங்கள், மழை வளம் மிகுதியாக இருந்த கடந்த காலத்தில் நம் தேசத்தில் ஆறுகள், கிணறுகள், ஏரிகள் என எண்ணற்ற நீர் நிலைகள் இருந்திருக்கின்றன. இவ்வளவு ஏன் நீர் அள்ளத் தடை விதிக்கப்பட்ட குளத்துக்கான நீர் வரும் கால்வாயானது சூத்திர, தலித்களின் புழக்கத்தில்தான் இருந்தன. நீரானது பாசி பிடித்து ஓரிடத்தில் தேங்குவதற்கு முன்பாகவே அதை அவர்களுக்குப் பயன்படுத்திக் கொள்ள முடிந்திருந்தது என்பதுதான் உண்மை. நேற்றைய தலித்தும் சூத்திரரும் பொதுக் குளத்துக்கு குடத்தைத் தூக்கிக் கொண்டு வந்திருக்காததன் காரணம் என்னவென்றால் அவருக்கான நீர் வேறு இடத்தில் அமோகமாக அவருக்குக் கிடைத்துக்கொண்டிருந்தது. பொதுக் குளத்தில் அவர்களை அனுமதிக்கவில்லை என்பது உண்மைதான். ஆனால், காக்கா, குருவி இறங்கிக் குடிக்கலாம்… நாங்க இறங்கக் கூடாதா என்ற அபத்த உரிமைப் போராட்டத்துக்கு அவசியமே இருந்திருக்கவில்லை. இல்லாததை வைத்து உரிமைக் குரல் எழுப்பப்படுகிறது. நேற்றைய மக்களோ இருந்ததை வைத்து ராஜ வாழ்க்கை வாழ்ந்து சென்றிருக்கிறார்கள்.

நம் முன்னால் இருக்கும் சவால் என்னவென்றால், சாதி அமைப்பின் ஏற்றத் தாழ்வுகள்  மறைந்து பெரு மதமாக நாம் ஆக வேண்டும். பெரு மதமாவதை நாம் விரும்பாத நிலையிலும் அது தவிர்க்க முடியாததாகிவிட்டிருக்கிறது. அதே நேரத்தில் கிறிஸ்தவமும் இஸ்லாமும் போல் ரத்த ஆறைப் பெருக்கெடுக்கச் செய்து அதைச் சாதிக்கவேண்டியதில்லை. நமது மத உருவாக்கம் சாதியின் நல்ல அம்சங்களையும் மதத்தின் நல்ல அம்சங்களையும் ஒருங்கிணைத்ததாக இருக்கவேண்டும்.

இதற்கு முதலில் ஒருவர் சாதிப் பிரச்னையின் அடிப்படையைப் புரிந்துகொண்டாகவேண்டும். ரவிக்கை அணியக்கூடாது என்பதில் ஆரம்பித்து தெருவின் வழியே செருப்புக் காலுடன் நடக்கக்கூடாது என்பதுவரை அனைத்துக் கட்டுப்பாடுகளுக்கும் ஆதாரமான அம்சம், நீ என்னைவிடத் தாழ்ந்தவன். நான் உன்னைவிட உயர்ந்தவன் என்ற மேல் சாதியின் எண்ணமே. இதை மீறி எழும் போராட்டங்களின் அடிப்படையான நோக்கம் செருப்பணிந்து நடப்பதோ மேலாடை அணிவதோ மட்டுமல்ல… நாம் யாருக்கும் தாழ்ந்தவர் அல்ல என்ற உரிமையை நிலைநாட்டுவதுவே. ஆக பிரச்னையின் ஆதாரமான அம்சம் கடை நிலை சாதியினரை இடை நிலை சாதியினர் தமக்கு சமமாக மதிக்கவேண்டும் என்பதுவே. இது எப்போது நடக்கும்? எப்படி நடக்கும்?

போராளிகள் இந்த விஷயத்தை எப்படிப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறார்களென்றால், சாதி அமைப்பு மிகவும் மோசமானது. பிராமணர்களே இந்த சாதி அமைப்பின் சூத்திரதாரிகள். தலித்களிடமும் சூத்திரர்களிடமும் இருக்கும் சாதி உணர்வுக்கும் பிராமணர்களே காரணம். எனவே பிராமணர்களையும் அவர்களுடைய மதமான இந்து மதத்தையும் ஒழித்துவிட்டால் சமத்துவம் மலர்ந்துவிடும். இந்தப் புரிதலின் அடிப்படையில்தான் அம்பேத்கரில் ஆரம்பித்து ஈ.வே.ரா.வரை அனைவருமே போர்க்கொடி உயர்த்தியிருக்கிறார்கள்.

அப்படியான அணுகுமுறை என்ன விளைவுகளை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது என்பதைப் புதிய தலைமுறை கொஞ்சம் நிதானமாகப் பார்க்கவேண்டும். பெரிதும் இடைநிலை சாதியையும் கடைநிலை சாதியையும் எதிரெதிர் அணியில் நிறுத்தும் செயலையே அந்தப் போராட்டங்கள் செய்திருக்கின்றன. இதையும் பிராமண சதி என்று கிளிப்பிள்ளைபோல் முழங்குபவர்களை, கொஞ்சம் ஓரமாகப்போய் விளையாடுங்கப்பா என்று சொல்லி அனுப்பிவிடலாம்.

முதலில் ஒருவர் புரிந்துகொள்ளவேண்டிய விஷயம் என்னவென்றால், சாதி உணர்வு மிகவும் அடிப்படையானது. ஒவ்வொரு மனிதரும் தம்மை விட உயர்ந்தவர்களாகச் சிலரையும் தம்மை விடத் தாழ்ந்தவர்களாகச் சிலரையும் நினைப்பது மிகவும் இயல்பானது. இந்த உணர்வானது அடுத்தவரின் கழுத்தை நெரிப்பதாக இருக்கக்கூடாது.

அடுத்ததாக, நவீன சமுதாயமானது எல்லாரும் சமமென்ற ஒரு விழுமியத்தை முன்வைக்கிறது. அதைக் கொண்டுவருவது எப்படி என்று பார்க்கவேண்டும். பல நூறு ஆண்டுகளாகத் தன்னை உயர்வாக நினைத்த ஒருவரை வெறும் ஒரு சட்டத்தைப் போட்டு அந்த மேலாதிக்கத்தை விட்டுக் கொடுத்துவிடு என்று சொல்லிவிட முடியாது. ஏழுகடல் தாண்டி ஏழு மலை தாண்டி இருக்கும் ஒரு ஊரில், தீயால் சூழப்பட்ட கோட்டைக்குள், நாகப் பாம்புகள் காவலிருக்கும் அரண்மனை ஒன்று இருக்கிறது. அதில் இருக்கும் ஒரு மந்திரக் குடுவைக்குள் மாய நீர் இருக்கிறது. அதை எடுத்து வந்து யார் மீது தெளிக்கிறோமோ அவர் உடனே கடந்த கால மேலாதிக்க எண்ணங்களையெல்லாம் விட்டொழித்துவிட்டு அனைவரையும் சமமாக நடத்த ஆரம்பித்துவிடுவார் என்று யாரேனும் சொன்னால் அந்த மாய நீரை எடுத்து வரும் சாகச யாத்திரைக்கு சீறிப் பாய்ந்து புறப்படும் முதல் குதிரை என்னுடையதாகத்தான் இருக்கும். ஆனால், அப்படியான ஒரு மாய நீர் குடுவை உலகில் இல்லை என்பதால், சமூகத்தின் யதார்த்தத்தைப் புரிந்துகொண்டு ஒரு தீர்வை முன்வைக்க விரும்புகிறேன்.

நேற்றுவரை என் முன்னே கை கட்டி நின்றவன் இன்று எனக்கு சமமாக உட்காருவதா என்ற மேல் சாதிக்காரர் ஒருவருடைய உணர்வைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்கிறேன். ஏனென்றால், நாற்காலியில் சரி சமமாக உட்கார விரும்புபவர் தனக்குக் கீழே இருப்பவர் தன் தோளில் இருக்கும் துண்டைத் தன்னைக் கண்டதும் இடுப்பில் கட்டிக் கொள்ளவேண்டும் என்று சொல்பவராகவேதான் இருந்துவந்திருக்கிறார். எனவே இதை தனிப்பட்ட சாதியின் திமிராக அல்லாமல், மனித இயல்பாகவே பார்க்கிறேன். அதை எப்படி மாற்றுவது என்று நிதானமாக யோசிக்க விரும்புகிறேன். சுருக்கமாகச் சொல்வதானால், மேல் சாதிக்காரரின் மனத்தில் அனைவரும் சமமென்ற எண்ணத்தை முதலில் உருவாக்கிவிட்டு, அவரே தாழ்ந்த சாதிக்காரருக்கு ஒரு நாற்காலியை எடுத்துப் போட்டு உட்காரவைத்து அதன் மூலம் சமத்துவம் மலர வேண்டுமென்று விரும்புகிறேன். நேரடியாக ஒரு நாற்காலியைப் போட்டு அதில் தாழ்ந்த சாதிக்காரரை உட்கார வைத்து அதன் மூலம் மேல் சாதிக்காரரின் மனத்தில் சமத்துவ எண்ணத்தை நான் உருவாக்க முயற்சி செய்யமாட்டேன். அது மாட்டை வண்டிக்குப் பின்னால் கட்டும் முயற்சி.

நேற்றைய போராளிகள் அப்படிச் செய்ததன் மூலம் சமத்துவம் உருவாகாமல் இடைவெளி மேலும் அதிகரித்திருப்பதைப் பார்க்கும் இடத்தில் இருப்பதால் வேறுவிதமான தீர்வையே முன்வைக்க விரும்புகிறேன். இதை நான் எப்படிச் சமாளிப்பேன் என்றால், மேல் சாதிக்காரருக்கு சிம்மாசனம் ஒன்றைப் போடச் சொல்லி தாழ்ந்த சாதிக்காரருக்கு நாற்காலியை போடச் சொல்வேன். இப்போதும் சமத்துவம் வந்து சேர்ந்திருக்காதுதான். ஆனால், இந்த முயற்சியினால் கை கட்டி நின்றுகொண்டிருந்தவருக்கு உட்கார ஒரு இருக்கை கிடைத்திருக்கும். மேல் சாதிக்காரருக்கும் அவருடைய மேலாதிக்கத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள ஒரு சிம்மாசனம் கிடைத்திருக்கும். அடுத்த தலைமுறையில் மேல் சாதிக்காரருக்கு தங்க சிம்மாசனமும் தாழ்ந்த சாதிக்காரருக்கு வெள்ளி சிம்மாசனமும் போட்டுக் கொடுப்பேன். அதற்கு அடுத்த கட்டத்தில் இருவருக்கும் வைர சிம்மாசனமொன்றைப் போடுவேன். சமத்துவத்தை நான் இப்படிப் படிப்படியாகத்தான் கொண்டுவர முயற்சி செய்வேன். கிளார்க்கை சீனியர் கிளார்க் ஆக்கிவிட்டுத்தான் பியூனை கிளார்க் ஆக்குவேன். எல்லாரும் சமம் என்று சொல்லி எடுத்த எடுப்பிலேயே பியூனை மேனேஜராக்க மாட்டேன். இடைநிலை கடை நிலை சாதிகளின் மோதலினால் சிந்தப்படும் கண்ணீருக்கும் ரத்தத்துக்கும் சாதி சமத்துவத்தைப் பேசும் முற்போக்காளர்களே காரணம். அவர்கள் உணர்ச்சி வசப்படுகிறார்கள். உண்மையைப் புரிந்துகொள்ளத் தயாரில்லை. பழியை பிராமணர்கள் மீதும் இந்து மதம் மீதும் போட்டுவிட்டு தங்கள் கைகளைக் கழுவிவிடுகிறார்கள். ஆனால், ரத்தக் கறைகள் அவ்வளவு எளிதில் கைகளை விட்டுப் போககூடியவை அல்லவே.

மயிலே மயிலே இறகு போடு என்று கேட்டுப் பெறவேண்டும் என்று சொல்கிறீர்கள் அல்லவா?

நீங்கள் அப்படி நினைத்தால் நினைத்துக் கொள்ளுங்கள். முன்பே சொன்னதுபோல் நான் புதிய தலைமுறையின் பிரதிநிதி. சாதி விடுதலைப் போராட்டங்களும் கோட்பாடுகளும் என்ன விளைவை ஏற்படுத்தியிருக்கின்றன என்பதைத் தள்ளி நின்று பார்க்க முடிந்திருக்கும் தலைமுறையைச் சேர்ந்தவன். முந்தின தலைமுறை சிந்தனையாளர்களை நான் மறுதலிக்கிறேன் என்றால் நான் அவர்களைவிட உயர்ந்தவன் என்பதால் அல்ல. காலத்தால் நான் வந்து சேர்ந்திருக்கும் இடம் எனக்கு இந்த சிந்தனையைத் தந்திருக்கின்றன. அவர்களுடைய சிந்தனையில் இருந்த போதாமைகளைப் பிழைகளைக் காலம் எனக்குக் காட்டியிருக்கின்றன. அவர்களுக்குப் பிந்தைய காலகட்டத்தில் நடந்த சம்பவங்கள் எடுத்துக் காட்டியிருக்கின்றன.

இன்னும் சொல்லப் போனால், அவர்களுக்கே இவை உரைத்திருக்க வேண்டும். அம்பேத்கர் காலத்திலும் ஈ.வே.ரா.வின் காலத்திலும் நடக்காத சாதிய மோதல்களா இப்போது நடந்துவிட்டிருக்கின்றன. அம்பேத்கர் சூத்திரர்களையும் சாதி இந்து என்ற சிமிழுக்குள் அடைத்தார். ஈ.வே.ரா. சூத்திரர்களுக்கும் தலித்களுக்கும் இடையில் எந்த சண்டையுமே இல்லை என்பது போலவும் இருந்த பிரச்னைகள் எல்லாவற்றுக்கும் பிராமணர்களே காரணம் என்று மட்டையடி அடித்தார். அம்பேத்கரும் ஈ.வே.ரா.வும் மேற்குலகம் தந்த கறுப்புக் கண்ணாடியால் உலகத்தைப் பார்த்தார்கள். எனவே, அது இருட்டாகவே தெரிந்தது. நான் என் கண்களால் உலகைப் பார்க்கிறேன். சாதியப் போராட்டம் ஏற்பட்ட பிறகு தலித்கள் மீது நிகழ்த்தப்பட்ட வன்முறைகள் அதற்கு முந்தைய காலகட்டத்தைவிட வெகு அதிகம் என்பதும் சூத்திரர்களே அதன் சூத்திரதாரிகள் என்பதும் ஒரு எளிய உண்மையை அழுத்தமாகச் சொல்லிக் கொண்டுதானே இருக்கிறது.

இடை நிலை சாதியினரின் மனம் கோணாமல் கடைநிலை சாதியினரை மேலேற்றுவது என்பது சாத்தியமா? அதிலும் இடை நிலைசதியினர் மிக அதிகமாக சுமார் 60-70 சதவிகிதம் அவர்கள் தான் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் அனைவருக்கும் நல்லது செய்துவிட்டு கடை நிலை சாதியினர் பக்கம் வருவது என்பது அலைகள் ஓய்ந்த பிறகு கடலில் இறங்கலாம் என்று சொல்வதைப் போன்றதுதான்.

அப்படியில்லை. எண்ணிக்கை ரீதியில் இந்தப் பிரச்னை இருப்பது உண்மைதான். வளங்களைக் கூடுதலாக உருவாக்கித்தான் இந்தப் பிரச்னையைச் சமாளித்திருக்கவேண்டும். மூன்று பேர் அமர்ந்து செல்லும் இருக்கையில் வலுக்கட்டாயமாக நான்காவது நபரையும் உட்காரச் சொன்னால், மூன்றாவதாக இருப்பவருக்கும் நான்காவதாக இருப்பவருக்கும் இடையில் சண்டை மூளத்தான் செய்யும். நான்காவது நபரும் உட்காரும் வகையில் இருக்கையின் நீளத்தை அதிகரிக்க வேண்டும். முதல் மூன்று நபருக்கு கூடுதலாக ஃபேன் ஒன்றை மாட்டிவிடவேண்டும். இன, நிற வெறிகள் எப்படிக் குறைந்திருக்கின்றன என்பதைப் பார்த்தாலே போதும். உலகை காலனியாக்கிச் சுரண்டியதன் மூலம் கிடைத்த செல்வம் அவர்களுக்கு மேலாதிக்கத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்ளவும் சமத்துவத்தை வழங்கவும் உதவியிருக்கிறது. விஷயம் ரொம்ப சிம்பிள். எந்த அளவுக்கு மேலாதிக்கத்தைத் தக்க வைத்துக்கொள்ள முடிகிறதோ அந்த அளவுக்குத்தான் சமத்துவத்தை ஒருவர் அனுமதிப்பார். ஆக்ஸிமோரான்தான். என்ன செய்ய மனித இயல்பு அல்லவா அது.

2009 Vs 2014 : ஓட்டு வித்தியாசம்

3தமிழகத்தின் அனைத்துத் தொகுதிகளின் வாக்கு சதவீதம் கீழே உள்ளது. இன்னமும் போஸ்டல் வோட்டுக்கள் விவரம் சேர்க்கப்படவில்லை. 2009ம் ஆண்டுக்கான வாக்கு சதவீதம் அடைப்புக் குறிக்குள் உள்ளது. பெரும்பாலும் அனைத்துத் தொகுதிகளிலும் கடந்த தேர்தலைப் போலவே வாக்குகள் பதிவாகியுள்ளன. சில தொகுதிகளில் அதிகமும், சில தொகுதிகளில் குறைந்தும்.
ஓட்டுக்கள் பிரிப்பதை வைத்தே தேர்தல் முடிவுகளில் எந்தக் கட்சிக்கும்  வெற்றி கிடைக்கும். கிராமத்து மக்கள் அதிமுக, திமுக என ஓட்டளித்திருந்தால் பிஜேபிக்கு கஷ்டம்தான்.
பாஜக நின்ற தொகுதிகளில்தான் கடந்த ஆண்டைக் காட்டிலும் குறைவான அல்லது அதே அளவிலான வாக்குகள் பதிவாகியுள்ளன.
அதே போலவே மதிமுக நின்ற தொகுதிகள் அனைத்திலும் கடந்த தேர்தலைக் காட்டிலும் குறைந்த அளவிலேயே வாக்கு சதவீதம் பதிவாகியுள்ளது என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது.
பாமக நின்ற தொகுதிகளில் தான் அதிகமாக கடந்த தேர்தலைக் காட்டிலும் வாக்குகள் பதிவாகியுள்ளன. (திருவண்ணாமலை தவிர.) போஸ்டல் ஓட்டுக்களை சேர்த்தால் இந்தத் தேர்தலில் பாமக நின்ற தொகுதிகளில் மட்டுமே அதிக வாக்குப் பதிவாகி இருக்கும் என தெளிவாகத் தெரிகிறது.
தேமுதிக நின்ற தொகுதிகள் கடந்த தேர்தலில் விழுந்த வாக்கு சதவீதத்தோடு ஒப்பிடும்போது அதிக  அல்லது அதே அளவிலானதாக கலவையாக உள்ளது.
அதிக விழிப்புணர்வு கொண்ட படித்தவர்கள் கொண்ட தொகுதிகள் என்று கருதப்பட்ட மதிமுக, பாஜக தொகுதிகளில்தான் வாக்கு சதவிகிதம் குறைவு. இந்தத் தொகுதிகளில் பிரியும் வாக்குகளே இவர்களுடைய வெற்றி தோல்வியை நிர்ணயிக்கும்.
உண்மையான போட்டி பாமக நிற்கிற தொகுதிகளாகவே இருக்கும். தேமுதிக மீது ஏற்கெனவே கட்டி எழுப்பப்பட்டிருக்கும் நெகடிவ் இமேஜ் அவர்களுக்கு எத்தனைத் தொகுதியைப் பெற்றுத் தரும் என்பதை பொறுத்திருந்துதான் பார்க்க வேண்டும்.
ஓட்டு சதவீதத்தை வைத்து இந்தத் தேர்தலில் எந்த முடிவுக்கும் வந்து விட இயலாது என்பதே இது நமக்கு சொல்லித் தரும் பாடம்.
2009 தேர்தல் வாக்கு சதவீதம் தேர்தல் கமிஷனின் இணையதளத்தில் இருந்து சேகரிக்கப்பட்டுள்ளது. இணைப்பு கீழே.
மே 16 அத்தனை குழப்பங்களுக்கும் தீர்வு சொல்லும் என காத்திருப்போம்.
  • திருவள்ளூர் (தனி) 74.75% (70.57%) (அடைப்புக் குறிக்குள்   உள்ளது 2009%)
  • வட சென்னை     64.63% (64.91%)
  • தென் சென்னை   57.86% (62.66%)
  • மத்திய சென்னை  60.9% (61.03%)
  • ஸ்ரீபெரும்புதூர்     61.19 (66.10%)
  • காஞ்சிபுரம் (தனி)  64.08%  (74.22%)
  • அரக்கோணம்     77.02%  (77.82%)
  • வேலூர்         72.32%  (71.69%)
  • கிருஷ்ணகிரி    77.33% (74.16)
  • தருமபுரி     80.99% (72.75%)
  • திருவண்ணாமலை 77.48%  (79.86%)
  • ஆரணி  78.66%  (76.62%)
  • விழுப்புரம் (தனி)  76.02% (74.56%)
  • கள்ளக்குறிச்சி   77.23% (77.28%)
  • சேலம்     77.29% (76.42%)
  • நாமக்கல்  79.15% (78.69%)
  • ஈரோடு  75.61%  (75.98%)
  • திருப்பூர் 71.26% (74.64%)
  • நீலகிரி (தனி)  74.3% (70.75%)
  • கோயமுத்தூர் 68.94% (70.81%)
  • பொள்ளாச்சி 72.84% (75.8%)
  • திண்டுக்கல் 78.29% (75.58%)
  • கரூர்     79.88% (81.43%)
  • திருச்சி   70.43% (67.33%)
  • பெரம்பலூர் 80.12% (79.33%)
  • கடலூர்   77.6% (76.04%)
  • சிதம்பரம் (தனி)  79.85% (77.18%)
  • மயிலாடுதுறை  75.4% (73.25%)
  • நாகப்பட்டினம் (தனி) 76.69% (77.71%)
  • தஞ்சாவூர் 75.02% (76.63%)
  • சிவகங்கை   71.47% (70.98%)
  • மதுரை  65.46% (77.43%)
  • தேனி 72.56% (74.47%)
  • விருதுநகர்  72.19% (77.38%
  • ராமநாதபுரம் 68.84% (68.63%)
  • தூத்துக்குடி  69.02% (69.13%)
  • தென்காசி (தனி)  74.3% (70.18%)
  • திருநெல்வேலி 66.59% (66.13%)
  •  கன்னியாகுமரி 65.15%  (64.99%)

வெறும் பொழுது

Lovers-Benchகாதல் அணுக்கள் / அத்தியாயம் 11

அதிகாரம் – பசப்புறுபருவரல்

குறள் 1181:

நயந்தவர்க்கு நல்காமை நேர்ந்தேன் பசந்தவென்
பண்பியார்க்கு உரைக்கோ பிற.

 

நீ தூரப் போனதால்

நிறமழிந்த உடலின்

வனப்பை எவனிடம்

அவிழ்த்துக் காட்ட?

 

*

 

குறள் 1182:

அவர்தந்தார் என்னும் தகையால் இவர்தந்தென்
மேனிமேல் ஊரும் பசப்பு.

 

பிரிவின் பக்கவிளைவு

என்றாலும் பீற்றுகிறது

அவன் பெயர் சொல்லி –

வண்ணமிழந்த யாக்கை.

 

*

 

குறள் 1183:

சாயலும் நாணும் அவர்கொண்டார் கைம்மாறா
நோயும் பசலையும் தந்து.

 

என் வெட்கப் பேரழகை

விற்றுப் பெற்றதெல்லாம்

துக்கம் தின்ற காதலின்

செந்தேகத் தீற்றல்களை.

 

*

 

குறள் 1184:

உள்ளுவன் மன்யான் உரைப்பது அவர்திறமால்
கள்ளம் பிறவோ பசப்பு.

 

நிற்காமல் தொடருமவன்

நேசத்தின் நினைவுகளினூடே

எங்கே மறித்துப் புகுந்தது

இந்த சருமத்தின் சீரழிவு?

 

*

 

குறள் 1185:

உவக்காண்எம் காதலர் செல்வார் இவக்காண்என்
மேனி பசப்பூர் வது.

 

இறுகப் பற்றியிருக்கும் கரம்

மில்லிமீட்டர் விலகினாலும்

உட்புகுந்து சம்மணமிடுகிறது

உடம்பிலொரு நுட்பமாறுதல்.

 

*

 

குறள் 1186:

விளக்கற்றம் பார்க்கும் இருளேபோல் கொண்கன்
முயக்கற்றம் பார்க்கும் பசப்பு.

 

மின்வெட்டின் மறுநொடியில்

இருண்டிடும் குண்டுபல்பாய்

அவனைப் பிரிந்த அக்கணம்

என் தோல்பரப்பில் தீமூளும்.

 

*

 

குறள் 1187:

புல்லிக் கிடந்தேன் புடைபெயர்ந்தேன் அவ்வளவில்
அள்ளிக்கொள் வற்றே பசப்பு.

 

வியர்வைக்களைப்பில்

விலகிய விநாடியில்

வியாதியாய்ப் படரும்

வெண்ணிறம் அழிய.

 

*

 

குறள் 1188:

பசந்தாள் இவள்என்பது அல்லால் இவளைத்
துறந்தார் அவர்என்பார் இல்.

 

ஆண் பிரிவது

பொருட்டில்லை;

பசலைத் திட்டு

மகளிர் மட்டும்.

 

*

 

குறள் 1189:

பசக்கமன் பட்டாங்கென் மேனி நயப்பித்தார்
நன்னிலையர் ஆவர் எனின்.

 

பிரிந்தவனின் குறுஞ்செய்தி

“நான் இங்கு நலம்” என்றால்

தேகத்தின் நிறமிழத்தல் கூட

இருந்துவிட்டுப் போகட்டுமே!

 

*

 

குறள் 1190:

பசப்பெனப் பேர்பெறுதல் நன்றே நயப்பித்தார்
நல்காமை தூற்றார் எனின்.

 

அவன் பெயர் அவப்பெயர்

ஆகாது பிழைக்குமெனில்

நிறமின்மை முளைக்கட்டும்

என் மேனிப் பரப்பெங்கும்.

 

***

 

மோடியும் வெறுப்பு அரசியலும்

Namoநரேந்திர மோடி என்றவுடன் ஏன் 2002 குஜராத் நினைவுக்கு வரவேண்டும்? ஏன் குஜராத்தில் அவர் செய்த நல்ல விஷயங்களை யாரும் அங்கீகரிப்பதில்லை? பிரதமர் வேட்பாளராக அறிவிக்கப்பட்டபிறகு மேற்கொள்ளப்பட்ட பிரசாரங்கள் அனைத்திலும் மோடி வளர்ச்சியைத்தானே முன்வைக்கிறார்? பிறகு ஏன் ஓயாமல் இந்துத்துவம், மதவாதம், வகுப்புவாதம் என்று அநாவசியமாகக் குற்றம் சுமத்துகிறீர்கள்?

காரணம் கீழே.

  • இந்துக்களின் குடியிருப்புகளில் முஸ்லிம்கள் இடம் வாங்குவதற்கு அனுமதிக்காதீர்கள் –  பிரவீண் தொக்காடியா, விஹெச்பி
  • மோடியை எதிர்ப்பவர்களுக்கு இங்கே இடமில்லை. அவர்கள் பாகிஸ்தானுக்குப் போகவேண்டியவர்கள் – கிரிராஜ்  சிங், பாஜக
  • நரேந்திர மோடி ஆட்சிக்கு வந்தால் முஸ்லிம்களுக்கு அவர் பாடம் கற்பிப்பார் – ராம்தாஸ் கடம், சிவ சேனா
  • இந்த நிலைக்கு உங்களை ஆளாக்கியவர்களை நீங்கள் பழிவாங்கவேண்டும் – அமித் ஷா, பாஜக

தேர்தல் நெருங்க நெருங்க போட்டிப்போட்டுக்கொண்டு மேலும் பல அபத்தமான, அப்பட்டமான வெறுப்பு பிரசாரங்கள் இதைவிட மோசமான தொனிகளில் வெளிப்படக்கூடும் என்றே நினைக்கிறேன்.

நரேந்திர மோடியும் பாஜகவும் இந்த வெறுப்பு அரசியலை கீழ்வருமாறு பயன்படுத்திக்கொள்கிறது.

  1. அமைதியாக இருந்து அதன்மூலம் பெரும்பான்மை இந்துக்களின் ஆதரவைத் திரட்டுவது.
  2. பிரச்னை என்று வந்தால் மட்டும் சட்டென்று சிவ சேனாவிடம் இருந்தும் விஹெச்பியிடம் இருந்தும் விலகிக்கொண்டுவிடுவது. அதன்மூலம் இஸ்லாமியர்களை ஈர்க்க முயற்சி செய்வது. ‘அது அவர்களுடைய தனிப்பட்ட அபிப்பிராயம், எங்களுக்கும் அவர்களுக்கும் சம்பந்தமில்லை.’

தயவு செய்து இப்படியெல்லாம் செய்யாதீர்கள் என்று மிக மென்மையாக வேண்டி கேட்டுக்கொள்வதைத் தாண்டி வேறு எதுவும் செய்யமுடியவில்லை மோடியால். வைப்ரண்ட் குஜராத்தை உருவாக்க முடியும். தேசத்துக்கு என்னைவிட்டால் யாருமில்லை என்று சவால்விட முடியும். பாகிஸ்தான், பங்களாதேஷ், சீனா என்று உலக அரசியல் பேசமுடியும். காஷ்மிரை, வட கிழக்கு மாநிலங்களை மாற்றிக்காட்டமுடியும். தமிழ்நாட்டுக்கு மிகை மின்சாரம் கொடுக்கமுடியும். ஆனால் இந்துத்துவ நண்பர்களை மட்டும் ‘நிர்வாகம்’ செய்யமுடியாது.

இதை எந்த வகை மாடல் என்று அழைப்பது?

இந்தியாவை வழிநடத்திச் செல்லமுடியும் என்று சொல்லமுடிந்த ஒருவரால் தனது இந்துத்துவ நண்பர்களை மட்டும் வழிநடத்திச்செல்லமுடியாததன் காரணம் என்ன? அவர்களைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லையா அல்லது அவ்வாறு செய்ய விருப்பமில்லையா?

நரேந்திர மோடியை என்னால் புரிந்துகொள்ளமுடிகிறது. புரிந்துகொள்ள முடியாதது மோடியை ஆதரிக்கும் லிபரல்களைதான்.

  • மோடியை அவர் முன்வைக்கும் வளர்ச்சி மாடலுக்காக மட்டுமே ஏற்கிறேன் என்று சொல்பவர்கள் அவருடைய குடையின்கீழ் செயல்படும் இத்தகைய இந்துத்துவ அமைப்புகளை மட்டும் எப்படி எதிர்க்கமுடியும்? அவை இல்லாமல் மோடி இல்லை என்பதை இவர்களால் புரிந்துகொள்ளமுடியவில்லையா?
  • அல்லது, மோடியால் இந்த இந்துத்துவ அமைப்புகளைச் சாந்தப்படுத்திவிடமுடியும் என்று நினைக்கிறார்களா? ஆம் எனில், முதலில் அதை மோடி செய்த பிறகு அல்லவா அவரை ஆதரிக்கவேண்டும்?
  • மோடினோமிக்ஸ் எனப்பபடும் வலதுசாரி வளர்ச்சி மாடலோடு இத்தகைய வெறுப்பு அரசியலும் சேர்த்தேதான் வரும் என்பதை இவர்கள் ஏற்கிறார்களா? இந்த வெறுப்பு அரசியலை மீறிதான் மோடியை அவர்கள் ஆதரிக்கிறார்களா?
  • இஸ்லாமியர்களும் பிற சிறுபான்மையினரும் எக்கேடு கெட்டாலும் எனக்குப் பிரச்னையில்லை, எனக்குத் தேவை வளர்ச்சி மாடல் மட்டுமே என்பதுதான் அவர்கள் நிலைப்பாடா?

மோடியால் குஜராத்தில் கலவரங்களைக் கட்டுப்படுத்தமுடியவில்லை. இப்போதும் அவரால் தன் இந்துத்துவச் சகோதரர்களைக் கட்டுப்படுத்தமுடியவில்லை. இதன் பொருள், 2002 கலவரங்கள் எப்போதோ நடந்து முடிந்துவிட்ட கதையல்ல என்பதுதான். சமூக நீதிக்கு நேரடியாக உலை வைப்பவர்களைக் கட்டுப்படுத்தமுடியாத முடியாத ஒருவரை அல்லது கட்டுப்படுத்த விரும்பாத ஒருவரை எதற்கு நாம் தேர்ந்தெடுக்கவேண்டும்?  அப்படிப்பட்ட ஒருவர் வந்து என்ன வளர்ச்சியைத் தந்துவிடப்போகிறார்? அத்தகைய வளர்ச்சிதான் ஏன் நமக்குத் தேவை?

0

2014 – கணிப்பும் கனவும் : 6

indian-civilizationsஇந்தித் தேர்தல்களில் மோசடி செய்து இந்தியாவைத் தன் கட்டுக்குள் வைத்துக்கொள்ள அமெரிக்கா முயற்சி செய்வதாகச் சொன்னீர்கள். இந்தியாவின் அறிவு ஜீவி, அரசியல், வணிக சக்திகள் அதாவது நவ பிராமண, சத்ரிய, வைசிய சக்திகள்கூட நவ காலனிய சக்திகளுக்கு விசுவாசமாகவே நடந்துகொள்வதாகச் சொன்னீர்கள். இதைக் கொஞ்சம் விளக்க முடியுமா?

நிச்சயமாக. கண் பார்வை மங்கியவனின் கைப் புண்ணுக்குக் கண்ணாடி தேவைதானே. இந்திய அறிவுஜீவி வர்க்கத்தை எடுத்துக்கொண்டால், அவர்கள், செமி கோலன் வைக்க வேண்டிய இடங்களில் ஃபுல்ஸ்டாப் வைத்துவிடுவார்கள்.

இதற்கு நீங்கள் முன்னால் சொன்னதே புரிவதுபோல் இருந்தது.

(லேசாகச் சிரித்தபடியே) அறிவிஜீவிகள் பேசுவது உண்மையாக இருக்கும்; ஆனால், எல்லா உண்மைகளையும் பேசமாட்டார்கள். அதாவது, தொடர் வாக்கியத்தின் ஒரு பகுதியை மட்டும் பேசுவார்கள். அடுத்த பகுதியைப் பேசமாட்டார்கள். அப்படியே பேசினாலும் ஒரே ஒரு வாக்கியத்துக்கு மட்டுமே அதிக அழுத்தம் தருவார்கள். உதாரணமாக, இந்தியர்களுக்கு அறிவியல் அறிவு கிடையாது என்ற ஒரு வாக்கியத்தை எடுத்துக் கொள்வோம். பெரும்பாலான அறிவுஜீவிகள் இதை உற்சாகமாக முன்வைப்பார்கள். ஆனால், தெளிவான, முழுமையான அறிவியல் புரிதல் இல்லாமலேயே இந்தியாவில் கடந்த காலத்தில் மருத்துவம், வானியல், உலோகச் சிற்பம், கட்டடக்கலை, விவசாயம், இசை என பல துறைகளில் மிகப் பெரிய சாதனைகள் செய்யப்பட்டிருப்பதைச் சொல்லாமல் விட்டுவிடுவார்கள். அல்லது அந்த சாதனைகளை லேசாக அங்கீகரித்துவிட்டு அதன் அறிவியல் சாரா அணுகுமுறையை அழுத்தமாக விமர்சிப்பார்கள். கடந்த கால பாரம்பரிய அணுகுமுறையில் தெய்வீகத்துக்கு அதிக இடம் தரப்பட்டிருப்பதை எள்ளி நகையாடுவார்கள்.

இன்றைய அறிவியல் சார்ந்த அணுகுமுறையானது இந்த உலகுக்கு தந்திருக்கும் நன்மைகளைவிட தீமையே அதிகம் என்பதைப் பற்றிப் பேசமாட்டார்கள். அது எந்த அளவுக்கு வணிகமயமாகியிருக்கிறது என்பது பற்றிப் பேசமாட்டார்கள். தெய்வ நம்பிக்கையை மையமாகக் கொண்ட சித்த மருத்துவமும் ஆயுர்வேத மருத்துவமும் ஒரு காலத்திலும் அப்படியான வணிக நோக்கில் இயங்கியதே இல்லை என்பதைச் சொல்லமாட்டார்கள். கேட்டால், அலோபதி மருத்துவம் என்ற மருத்துவ அறிவியல் பற்றித்தான் நாங்கள் பேசுகிறோம். ஒரு அலோபதி மருத்துவரோ, நிறுவனமோ செய்யும் தவறை இதனுடன் சேர்க்க முடியாது என்பார்கள்.

இது ஒருவகையில் சரிதானே?

தூய அறிவுசார் விவாதத்தில் இப்படிச் செய்யலாம்தான். ஆனால், அலோபதி மருத்துவத்தின் வணிகமயமாக்கலை விமர்சிக்கவிடாமல் எது அவர்களைத் தடுக்கிறது என்றும் பார்க்கவேண்டும் அல்லவா? மேலும் அலோபதி மருத்துவம் நோயை குணப்படுத்துவதில்லை. நோயின் காரணத்தை மட்டுமே குணப்படுத்துகிறது. ஒவ்வொரு மனிதரின் உடலுக்கும் நோயை எதிர்க்கும் சக்தியை அது தருவதில்லை. ஆங்கில மருந்துகள் இல்லாமல் வாழ முடியாது என்ற நிலையைத்தான் உருவாக்குகிறது. இப்படியான மருத்துவ ரீதியான விமர்சனங்களைக் கூட முன்வைப்பது கிடையாது. இந்தியர்களுக்கு வரலாற்றுப் பிரக்ஞையோ அதன் மீது மதிப்போ கிடையாது என்று சொல்பவர்கள், மேற்கத்திய வரலாற்றாளர்கள் பிற இன, கலாசாரங்கள் பற்றி குயுக்தியாக எழுதி வைத்திருக்கும் அவதூறு வரலாறு பற்றியும் பேசியாகவேண்டுமல்லவா? முதல் வாக்கியமானது பெரும் நிதியூட்டத்தால் இந்தியாவில் ஆழமாக வேரூன்ற வைக்கப்படும் ஒன்று. இரண்டாவது வாக்கியம் நிதி வழங்கும் புரவலர்களுக்கு உவப்பில்லாதது. ஒருவர் எதை மட்டும் பேசுகிறார்… எதைப் பேசாமல் இருக்கிறார் என்பதை இதுவே தீர்மானிக்கிறது.

இந்திய பாரம்பரியத்தை விமர்சிக்கும் எல்லாரும் பணத்துக்காகத்தான் அப்படிச் செய்கிறார்கள் என்று சொல்லிவிடமுடியுமா?

நிச்சயம் முடியாதுதான். காசு வாங்காமலேயே கூவுபவர்களும் உண்டு. அத்தகைய நல்ல இதயங்களைப் பார்த்து நான் சொல்ல விரும்புவதெல்லாம், காசு வாங்கிக்கோங்க. தேவையில்லாமல் தியாகியாக வேண்டாம். இந்திய, இந்து பாரம்பரியத்தை சகட்டு மேனிக்குத் திட்ட பெரும் நிதி வழங்கப்பட்டு வருகிறது. அதைப் பெறுவது உங்கள் உரிமை. தராமல் இருந்தால் கேட்டு வாங்கிக் கொள்ளுங்கள். நீங்கள் வாங்கிக் கொள்ளவில்லையென்றால், உங்கள் பெயரைச் சொல்லி யாரோ வாங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று அர்த்தம். விடாதீர்கள்.

ஒருவர் சுய சிந்தனையுடன் ஒரு விஷயத்தைச் சொல்வதானால், அதன் பல கோணங்களையும் பேசத்தான் செய்வார். அரை உண்மைகளைப் பேசும் எவருமே மலினப்பட்ட சிந்தையுடையவரே. இந்த இடத்தில் அப்பாவிகள் யாரும் இருக்க முடியாது. அரசியல்வாதிகள்தான் இருக்க முடியும். இந்திய பாரம்பரிய மருத்துவத்தில் அறிவியல் அணுகுமுறை இல்லை என்ற ஒற்றை வாக்கியத்தை மட்டுமே அழுத்தம் திருத்தமாகச் சொல்லும் ஒருவர் அலோபதி மருத்துவத்தை நோக்கித்தானே ஒரு நோயாளியை ஆற்றுப்படுத்துகிறார். அப்போது அந்த மருத்துவத்தின் வணிகமயமாக்கல் பற்றியும் அவர் பேசித்தானே ஆகவேண்டும். அணு உலைகளின் நன்மைகள் பற்றி விலாவாரியாகப் பேசுபவர், இந்தியாவுக்கு அதனால் வரும் தீமைகள் பற்றியும் சூரிய சக்தி போன்ற மாற்று சக்திகள் பற்றியும் பேசித்தானே ஆகவேண்டும். பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் செய் நேர்த்தி பற்றிப் பேசும் ஒருவர் அவற்றினால் பாதிக்கப்படும் உள்நாட்டுத் தொழில்கள் பற்றிப் பேசித்தானே ஆகவேண்டும். இந்து சாதி அமைப்பின் குறைகளை மட்டுமே பட்டியலிடும் ஒருவர் அதைவிட ஆயிரம் மடங்கு கொடிய கிறிஸ்தவ மத வரலாற்றைப் பற்றிப் பேசாமல் இருப்பதை எப்படி ஏற்றுக்கொள்ளமுடியும்?

இதுபோல் எந்தவொரு துறையை எடுத்தாலும் பாரம்பரிய அணுகுமுறையின் போதாமையை மட்டுமே பேசும் ஒருவர் மறைமுகமாக நவ காலனியத்தின் மதிப்பீடுகளையே உயர்த்திப் பிடிக்கிறார். இத்தனைக்கும் எத்தனையோ மேற்கத்திய அறிஞர்கள் இந்திய பாரம்பரிய அம்சங்களின் சாதகங்கள் பற்றி மிகவும் விரிவாகவே விஞ்ஞானபூர்வ அணுகுமுறையில் எடுத்துக்காட்டியும் இருக்கிறார்கள். ஆனால், நமது இந்திய அறிவுஜீவி வர்க்கத்தின் மேற்கத்திய மோகமானது நம் பாரம்பரியப் பெருமையை முன்வைக்கும் நபர்களை நோக்கி ஒருபோதும் குவிவதில்லை. சொந்தத்தினரின் காலை வாரி விடுவதில் அத்தனை ஆர்வம்.

இதில் பல ஷேடுகள் வேறு உண்டு. ஒரு இந்திய பாரம்பரிய அம்சத்தை இவர்கள் புதிய காரணத்தைச் சொல்லி ஆதரிப்பார்கள். அதன் பிரதான அம்சத்தை மட்டம் தட்டுவார்கள். கோவில்களையே எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். நாங்கள்லாம் சாமி கும்புட மாட்டோம். சிலையை மட்டுமே ரசிப்போம் என்று ஒரு கூட்டம் திரிவதைப் பார்த்திருப்பீர்கள்.

கலையை மட்டும் ரசிக்கும் மனநிலை ஒருவருக்கு இருக்கலாம்தானே…

இருக்கலாம்தான். ஆனால், இந்திய சிற்பக் கலையை ரசிக்கும் ஒருவர் உண்மையிலேயே கலை சார்ந்துதான் அதைச் செய்கிறார் என்றால் அவருக்கு மூல விக்ரஹம் மீது மிகப் பெரிய வியப்பும் மதிப்பும் இருந்தாகவேண்டுமே. எந்தவொரு கோயிலிலும் ஆகச் சிறந்த சிலை அந்த மூல விக்ரஹம்தானே… அதிலும் அந்தக் கரிய திருமேனியில் வழிந்தோடியபடி பாலும், சந்தனமும் வரையும் உயிரோட்டமான ஓவியம், இருண்ட கர்ப்ப கிரஹத்தில் மஞ்சள் நிற தீபங்களால் சிலையானது முகம், உடல், கால் என உயிர் பெறும் விதம், பூக்களால் அது அலங்கரிக்கப்படுவது விதம் என ஒரு மிகப் பெரிய கலை அனுபவம் தெய்வச் சிலையின் முன் நிற்கும்போதுதானே நிகழும். அதை என்றாவது இந்த கலா ரசிக மண்டலிகள் ரசித்துப் பார்த்ததுண்டா..? உறைந்து நிற்கும் சிற்பம் உயிர் பெறும் தருணம் அல்லவா வழிபாட்டு நேரம். சர்வ வல்லமை படைத்த கடவுளின் உருவமாக அதைப் பார்க்கவேண்டாம். கலையின் பேரெழில் வடிவமாகப் பார்க்கலாமே. அப்படியெல்லாம் செய்ய மாட்டார்கள். ஏனென்றால், பாரம்பரிய விஷயம் எதையும் deHinduise செய்துதான் இவர்களால் ஏற்க முடியும். ஏனென்றால், எஜமானர்கள் சொல்லிக் கொடுத்த விஷயம் அது. இப்படியாக, அமெரிக்க நாயனத்துக்கு ஒத்து ஊதுவதில் இத்தனை உற்சாகத்துடன் இருக்கும் இவர்கள் பிரதான, சுதந்தர இசைக்கலைஞர்கள் போல் பாவனை காட்டுகிறார்கள். அதைத்தான் தாங்கிக் கொள்ளமுடியவில்லை. தங்கள் இடத்தை முதலில் நன்கு புரிந்துகொண்டு தங்கள் சுய அடையாளத்தை வெளிப்படையாக முன்வைத்துவிட்டால் அந்தக் குறைந்தபட்ச நேர்மைக்காவது அவர்களை நாம் பாராட்டலாம்.

பொருளாதார முதலைகளை எடுத்துக்கொண்டால், அவர்களுடைய இலக்குகள் எல்லாமே இந்திய வளங்களை அமெரிக்க முதலாளித்துவ சக்திகளுக்கு எப்படி பட்டா போட்டுக்கொடுப்பது, அதில் நமக்கான கமிஷன் தொகையை எப்படிக் கேட்டுப் பெறுவது என்பதில் மட்டுமே இருக்கிறது. இந்தியாவின் கனிம வளங்கள் அனைத்தும் அடி மாடு விலையில் தோண்டி எடுக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. அந்த இடங்களுக்குச் சொந்தக்காரர்கள் அல்லது அருகில் இருப்பவர்கள் நடுத்தெருவுக்குத் துரத்தப்படுகின்றனர். அரசுத்துறைகள் அனைத்தும் நஷ்டத்தை நோக்கி விரட்டப்பட்டு ஒருசில பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் சூறையாடலுக்கு வழி வகுத்துத் தரப்படுகின்றன.

அமெரிக்க மேற்கத்திய அம்சங்களே இங்கு வரக்கூடாது என்கிறீர்களா?

நிச்சயமாக இல்லை. இந்திய தாகத்துக்கு கோக் தேவையில்லை. இளநீரும், மோரும், பழச்சாறுகளும் போதும். அது உள் நாட்டுப் பொருளாதாரத்துக்கு மிகப் பெரிய வலிமையையும் தரும். இந்தியர்களுக்கு நன்மையைத் தரும். அமெரிக்காவில் வேதி உரங்களைப் பயன்படுத்தாமல் பயிர் செய்தல், 100 கி.மீக்குள் விளையும் பொருட்களை வாங்கிக் கொள்ளுதல் என பல நல்ல விஷயங்கள் முன்னெடுக்கப்படுகின்றன. அதுதான் நமக்கு வேண்டும். இதுநாள்வரை நாம் செய்து வந்த நல்ல விஷயங்களை அவர்கள் எடுத்துக்கொண்டுவிட்டார்கள். ஆனால், நாம் அவர்கள் சொல்லும் பிழையான விஷயங்களை அதி வேகமாகப் பின்பற்றிவருகிறோம்.

இந்தியா வேதி உரங்களுக்கும் பூச்சிக் கொல்லிக்குமான மிகப் பெரிய சந்தை என்று இங்கு வந்து தொழிற்சாலையை நிறுவும் ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனம் அதிக லாபத்தைக் கணக்கில் கொண்டு அதி அபாயமான வேதிப் பொருளை அளவுக்கு அதிகமாக ஒரே இடத்தில் குவித்து வைக்கிறது. ஏதேனும் அசம்பாவிதம் நடந்தால் லட்சக்கணக்கில் உயிர் போகும் என்பது தெரிந்தும் இப்படிச் செய்யப்படுகிறது. ஊழலில் திளைத்த நபர்களை ஆட்சியில் அமர்த்திக் கொள்வதால் அவர்கள் எதையும் கண்டுகொள்வதுமில்லை. போபால் போல் பெரும் விபத்து நடந்த பிறகும் பெருந் தொழில் மீதான மோகம் மறையவே இல்லை. பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் இயல்பே அதுதான். எதையுமே ராட்சஸ அளவில்தான் அதனால் சிந்திக்கவே முடியும். இந்தியா போன்ற ஒரு தேசத்துக்கு சிறியதுதான் எப்போதுமே சிறந்தது.

40-60 கி.மீ வேகத்துக்கு மேல் போக முடியாத, போகத் தேவையில்லாத இந்தியத் தெருக்களுக்கு 100 கி.மீ வேகத்தில் சீறிப் பறக்கும் வாகனங்கள் தேவையே இல்லையே. ஆனால், நமது ஆட்டொமொபைல் துறை அதைத்தான் மாங்குமாங்கென்று உற்பத்தி செய்துவருகிறது. அமெரிக்காவில் சாலைகள் அகலமாக இருக்கும்… ஒவ்வொருவருடைய வீடும் பணியிடத்தில் இருந்து தொலைவில் இருக்கும். அவர்களுக்கு 80, 100, 120 என தனித்தனி வேகச் சாலைகள் ஒரே திசையில் அமைக்க முடியும். நமது நகரங்களின் நிலைமையைக் கொஞ்சம் சிந்தித்துப் பார்க்கும் எவருக்காவது அதிவேக வாகனங்களை உற்பத்தி செய்யத்தோணுமா..? கதர் வேட்டியும் சட்டையும் இந்திய தட்பவெப்பநிலைக்கு மிகவும் ஏற்றது… எந்தவொரு நிறுவனத்திலாவது இன்று வேட்டி கட்ட அனுமதி உண்டா? கோட், சூட், ஷூ, சாக்ஸ் என மேற்கத்திய உடையை அணிவதுதான் வளர்ச்சி என்று நம்பப்படுகிறது.

ஒரு கிராமத்தான் வயல் வேலையில் இருந்து வெளியேறுவதுதான் அவருடைய வளர்ச்சி என்று சொல்லப்படுகிறது. வெயிலுக்கும் குளிருக்கும் இதமாக இருக்கும் அவருடைய ஓலைக் குடிசையை இடித்து, தகிக்கும் சுண்ணாம்புக் காளவாய் போன்ற சிமெண்ட் கட்டடத்தைக் கட்டிக் கொள்வதுதான் அவருக்கான வளர்ச்சி எனப்படுகிறது. நோய் நாடி நோய்க்கு முதல் நாடி, அது தணிக்கும் வாய் நாடி சிகிச்சை அளிக்கும் நாட்டுப்புற வைத்தியத்தில் இருந்து விலகி, நோய்க் கிருமிகளோடு நல்ல செல்களையும் சேர்த்து அழிக்கும் அலோபதி மருந்துக்கு க்யூவில் நிற்பதுதான் அவருடைய வளர்ச்சி என்று சொல்லப்படுகிறது. கரகம், தெருக்கூத்து, தோல் பாவைக்கூத்து போன்ற கலை நிகழ்ச்சிகளில் இருந்து விலகி சினிமா அதுவும் ஹாலிவுட் சினிமாக்களைப் பார்த்து காப்பியடிக்கும் படங்களைப் பார்ப்பதுதான் உயர்வு என்று சொல்லப்படுகிறது. கூழும் கஞ்சியும் இழிவானதாகவும் ஹார்லிக்ஸும், பிரெட்டும் உயர்வானதாகவும் சொல்லப்படுகிறது. சுருக்கமாகச் சொல்வதானால், இந்திய உள்நாட்டு பொருளாதாரத்தின் பிடியில் இருந்து ஒருவனைப் பிய்த்து அமெரிக்க பன்னாட்டு பொருளாதார அமைப்பின் வாடிக்கையாளனாக மாற்றுவதுதான் வளர்ச்சி என்ற பெயரால் இங்கு நடந்துகொண்டிருக்கிறது.

அரசியல் வர்க்கத்தின் அடிமை மோகம் என்பது இன்னும் அதிகம். கோடிக்கணக்கில் லஞ்ச ஊழலில் திளைத்துவிட்டு அகப்பட்டுவிடக்கூடாதென்று அமெரிக்க நலன்களுக்கு ஏற்ப ஆடிக்கொண்டிருக்கின்றன. அரசு இயந்திரமானது மக்கள் நலனைவிட்டுவிட்டு அமெரிக்க கார்ப்பரேட் நலனை முன்வைத்துச் செயல்படுகின்றன. மொழி என்ற ஒரு விஷயத்தை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். இந்தியாவில் கால் பதிக்கும் அமெரிக்க நிறுவனங்களுக்கு எடுபிடி வேலை செய்ய ஆங்கில அறிவு தேவை என்பதால் தேசம்  முழுவதும் அரை குறை ஆங்கிலத்தில் பள்ளிகள் புற்றீசல் போல் முளைத்துவிட்டிருக்கின்றன. ஆங்கிலத்தைக் கற்றுக் கொள்வதில் தவறில்லை. ஆனால், பயிற்று மொழி தாய் மொழியாகத்தான் இருக்கவேண்டும். இந்த எளிய விஷயத்தைக்கூட நம் அரசியல்வாதிகளால் செய்ய முடியவில்லையே. இந்தியாவில் 2000 வருடங்களாக பிராமண, சத்ரிய, வைசிய பிரிவினர் அல்லாதாருக்கு கல்வியே இருந்திருக்கவில்லையென்றும் கிறிஸ்தவ மிஷனரிகள் வந்த பிறகுதான் அனைவருக்கும் கல்வி கிடைத்தது என்றும் சொல்வதைக் கேட்டிருப்பீர்கள். இந்த வாக்கியத்தின் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் பிழையானது என்பது ஒருபக்கம் இருக்கட்டும். அந்த கிறிஸ்தவ மிஷனரிகள் என்ன கல்வியைக் கொண்டுவந்தார்கள்… பிராந்திய தாய் மொழிக் கல்வியையா… கான்வெண்ட் ஆங்கிலத்தைத்தானே… அமெரிக்க, கிறிஸ்தவ, முதலாளித்துவ நலனைத்தானே அவர்கள் வெகு உற்சாகத்துடன் முன்னெடுத்திருக்கிறார்கள். அதைத்தானே இன்றைய அரசியல் வர்க்கமும் ஆதரித்து ஊக்குவித்து வருகிறது. அப்படியாக, இந்து/இந்தியப் பாரம்பரியத்துக்கு எதிராகத்தான் அமெரிக்க நவீன சக்திகள் இயங்குகின்றன. உலகின் பல இடங்களிலும் இதே போராட்டம்தான் நடக்கவும் செய்கிறது. அமெரிக்காவில் பழங்குடிகளை ஒரேயடியாக அழித்துமுடித்துவிட்டார்கள். உலகின் பிற பகுதிகளில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக முழுங்கிக் கொண்டுவருகிறார்கள்.

அதாவது இன்று உலகில் பாரம்பரியத்துக்கும் நவீனத்துக்கும் இடையிலான போர் நடப்பதாகச் சொல்கிறீர்கள்.

ஆமாம். அமெரிக்காவுக்கு 500 வருடத்துக்கு முந்தைய எதைக் கண்டாலும், அது கல்லாக இருந்தாலும் சரி மண்ணாக இருந்தாலும் சரி உள்ளூர நடுக்கமே. அவர்கள் தங்கள் நாட்டையே நியூ வேர்ல்ட் என்றுதானே சொல்லிக் கொள்கிறார்கள். எனவே, ஓல்ட் வேர்ல்ட் மதிப்பீடுகள் அனைத்துமே இழிவானவை என்பதுதான் அவர்களுடைய பார்வை. அந்தப் பழைய மதிப்பீடுகள் எல்லாம் மாற்றப்பட்டாகவேண்டும் என்பதுதான் அவர்களுடைய லட்சியம். இதை அவர்களால் தவிர்க்கவும் முடியாது. தாவர, விலங்கு உலகின் மரபணுக்களில் இருந்துதானே மனித உயிர் கிளைத்துப் பிரிந்திருக்கிறது. உலகம் முழுவதும் தனது இனமே இருக்கவேண்டும் என்ற தாவர புத்தியும் வாழ்வதற்காக பிற உயிர்களைக் கொன்று சாப்பிடலாம் என்ற விலங்குலக தர்மமும் மனித மரபணுவில் பொதிந்துதானே இருக்கிறது. எனவே, அந்த நவகாலனிய சக்திகளின் செயல்பாடுகளை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதே தவிர நம்மால் நிச்சயம் புரிந்துகொள்ள முடியும். என்ன, நாம் அழிந்துபடும் உயிரினமாக ஆகிவிடக்கூடாது என்ற புரிதல் ஒவ்வொரு பாரம்பரிய பெருமை கொண்ட இனத்துக்கும் இருக்கவேண்டும். அதுவும் இந்தியா போன்ற நீண்ட நெடிய பாரம்பரியம் கொண்ட ஒரு இனம் தனது பாரம்பரியத்தை ஒருபோதும் விட்டுக் கொடுக்கக்கூடாது. அமெரிக்க அபாயத்தை அதிகம் புரிந்துகொண்டவர்கள் கம்யூனிஸ்ட்கள். அதனால்தான் அவர்கள், இந்திய இந்து பாரம்பரியத்தைப் பற்றிய தங்கள் பார்வையை மறுபரிசீலனை செய்யவேண்டும் என்கிறேன். அவர்களுடைய சொந்த வேர் என்ற அளவில்கூட ஆதரிக்கவேண்டாம். ஏனென்றால் அவர்கள்தான் உலகப் பிரதிநிதிகள் ஆயிற்றே. தேசம், இனம், மொழி கடந்தவர்கள் அல்லவா… ஆனால், நவ காலனிய ஆதிக்க சக்திகளால் ஒடுக்கப்படுபவர்கள் என்ற வகையிலாவது அவர்கள் இந்திய இந்து பாரம்பரியத்தை வலுப்படுத்தவேண்டும்.

நம் பாரம்பரியம் உயர்ந்தது என்று எப்படிச் சொல்கிறீர்கள். அதில் பல பிழைகள் உண்டு அல்லவா? சாதி அமைப்பையே எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். என் தாத்தா வெட்டி கிணறு என்பதற்காக உப்புத் தண்ணியை நான் குடித்தாக வேண்டுமா என்ன?

இவ்வளவு நேரம் நீங்கள் கேள்விகேட்ட பிறகும் சாதி பற்றிப் பேசவே இல்லையே என்று பார்த்தேன். கரெக்டாக வந்து சேர்ந்துவிட்டீர்கள். இது பற்றி விரிவாகப் பேசுவோம்.

0