மறைக்கப்பட்ட இந்தியா / அத்தியாயம் 6

தரம் பால் தொகுத்துத் தந்திருக்கும் புள்ளிவிவரங்களில் கற்றுக் கொடுக்கப்பட்ட பாடங்கள், பள்ளியில் சேர்க்கப்படும் வயது, எத்தனை வருடம் கல்வி கற்றனர், உயர் கல்வி பெற்றவர்களின் எண்ணிக்கை எனப் பல விஷயங்கள் இடம்பெற்றிருக்கின்றன. இதில் குறிப்பிட்டுச் சொல்லவேண்டிய முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், தரம்பால் அந்தத் தகவல்களைச் சேகரித்திருக்கவில்லை. பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம்தான் அவற்றைச் சேகரித்திருந்தன.

தமிழ், தெலுங்கு, கன்னடம், மராத்தி, பாரசீகம் என அவரவர் தாய்மொழிகளில் பாடங்கள் கற்றுத் தரப்பட்டன. ஆங்கிலம்கூட சில பள்ளிகளில் கற்றுத் தரப்பட்டிருக்கின்றன. பள்ளியில் சேர்க்கும் வயதானது மாவட்டத்துக்கு மாவட்டம் சிறிய வேறுபாடுகளுடன் இருந்திருக்கிறது. ராஜமுந்திரி பகுதியைப் பொறுத்தவரையில் ஐந்து வயது, ஐந்தாம் மாதம், ஐந்தாம் நாள் என்பது பள்ளியில் சேர்ப்பதற்கு சுப தினமாகக் கருதப்பட்டிருக்கிறது. கடப்பாவைப் பொறுத்தவரை பிராமணச் சிறுவர்கள் ஐந்திலிருந்து ஆறு வயதுக்குள் பள்ளியில் சேர்ந்துவிட்டிருந்தனர். சூத்திரர் வகுப்பைச் சேர்ந்த சிறுவர்கள் ஆறிலிருந்து எட்டு வயதுக்குள் பள்ளியில் சேர்ந்திருக்கிறார்கள். குறைந்தபட்சம் ஐந்து வருடங்களில் ஆரம்பித்து பதினைந்து வருடங்கள் வரை கல்வி ஆண்டு இருந்திருக்கிறது. மதராஸ் கவர்னர் இது தொடர்பாகச் சொல்கிறார்: மாணவர்கள் பதிமூன்று வயதை அடைவதற்கு முன்பாகவே பல்வெறு கல்வித்துறைகளில் கணிசமான விஷயங்களைக் கற்றுத் தேர்ந்துவிடுகிறார்கள்.

பள்ளியானது அதிகாலையில் ஆறுமணிக்கே ஆரம்பித்ததாகத் தெரியவருகிறது. இரண்டு இடைவேளைகள், மதிய உணவு இடைவேளை என இருந்திருக்கின்றன. சில இடங்களில் மாலை சூரியன் மறைவது வரைகூட வகுப்புகள் நடந்திருப்பதாகத் தெரியவருகிறது. எழுதவும் படிக்கவும் முக்கியமாக கற்றுத்தரப்பட்டிருக்கிறது. கணிதமும் முக்கியப் பாடமாக இருந்திருக்கிறது. பால ராமாயணத்தில் ஆரம்பித்து பாகவதம், கஜேந்திரமோட்சம், குசேல புராணம் என பெரிதும் புராணப் பாடங்களே மிகுதியாகக் கற்றுத் தரப்பட்டிருக்கின்றன. அதாவது, வேத வேதாந்த விசாரங்களின் சாராம்சமானது கதை வடிவில் ஆரம்ப நிலை மாணவர்களுக்கு அங்கு போதிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இவையே நாடகமாக, தெருக்கூத்துகளாக, பொம்மலாட்டமாக, தோல்பாவைக் கூத்தாக பல்வேறு வடிவங்களில் சமூகத்தின் அனைத்துப் பகுதியினருக்கும் சென்று சேரும் வகையில் தரப்பட்டிருக்கின்றன என்பது நம்மில் பலருக்கும் தெரிந்த விஷயம்தான்.

உயர் கல்வியைப் பொறுத்தவரையில் வேதங்கள், வான சாஸ்திரம்,கணித சாஸ்திரம்,தர்க்க சாஸ்திரம், நீதி சாஸ்திரம், தத்துவ விசாரம், மருத்துவம் என பல துறைகள் இருந்திருக்கின்றன. வேதங்கள், தத்துவ விசாரங்கள், நீதி சாஸ்திரம் போன்றவற்றைப் பெரிதும் பிராமணர்கள் மட்டுமே கற்றிருக்கிறார்கள். வான சாஸ்திரம், மருத்துவம் போன்றவற்றை அனைத்து சாதியினரும் கற்றிருக்கிறார்கள். கேரளாவைப் பொறுத்தவரையில் வான சாஸ்திரம் படித்த மொத்தம் 808 பேரில் 78 பேர் மட்டுமே பிராமணர்கள். மருத்துவம் படித்த 194 பேரில் 31 பேர் மட்டுமே பிராமணர்கள். மதராஸைப் பொறுத்தவரையில் மருத்துவம், அறுவை சிகிச்சை போன்றவற்றை பல்வேறு சாதியினர் மேற்கொண்டிருந்திருக்கிறார்கள். பிரிட்டிஷ் மருத்துவர்களின் பார்வையில் மதராஸைச் சேர்ந்த சிகை அலங்காரத்தொழிலில் ஈடுபட்ட பிரிவினரே அறுவை சிகிச்சையில் நிபுணர்களாக இருந்ததாகக் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்கள்.

உலகம் யாரால், எப்படி உருவாக்கப்பட்டது, உயிரினங்களின் வாழ்க்கை நோக்கம் என்ன போன்ற கேள்விகளால் தூண்டப்பட்ட பிரிவினர் அது சார்ந்த பாடங்களைக் கற்றிருக்கிறார்கள். இந்த உலக வாழ்க்கையே மாயை என்று கூறும் அளவுக்கு அது தத்துவார்த்த அம்சங்களைக் கொண்டதாக இருந்திருக்கிறது. அதே நேரம் இந்த உலக வாழ்க்கையை கொண்டாட்டமாக, கேளிக்கையாக பார்க்கும் பார்வையும் இருந்திருக்கிறது. லவுகீகத் தேவைகளே பிரதானம் என்று நினைத்த பிரிவினர் அது சார்ந்த கல்வியைத் தேடிப் பெற்றிருக்கின்றனர். பர வித்யா, அபர வித்யா என கல்வியானது இரு பெரும் பிரிவாகப் பிரிக்கப்பட்டு கற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது. அதாவது, அடிப்படைக் கல்வியானது அனைத்து சாதியினருக்கும் தரப்பட்டிருக்கிறது. உயர் கல்வியானது வாழ்க்கைப் பார்வை சார்ந்து பெறப்பட்டிருக்கிறது.

பிராமணச் சிறுவர்களின் கல்வியைப் பற்றி கூடுதலாக பிரிட்டிஷ் ஆவணங்களில் இன்னொரு தகவலும் தரப்பட்டிருக்கிறது. கடப்பா, குண்டூர் பகுதிகளில் ஏழை பிராமணச் சிறுவர்கள் தங்கள் வீடுகளில் இருந்து 10 முதல் 100 மைல் தொலைவில் இருக்கும் பள்ளிகளில் சேர்ந்து படித்திருக்கிறார்கள். வீடு திரும்ப பல வருடங்கள் ஆகும். சில நேரங்களில் கல்வி கற்ற கிராமத்திலேயே கூட தங்கிவிடுவதும் உண்டு. எந்த கிராமத்தில் தங்கி இருக்கிறார்களோ அந்த கிராமத்தினரே அந்தச் சிறுவர்களுக்கு தினமும் உணவுகொடுத்து பராமரித்து வந்திருக்கின்றனர். ஒவ்வொரு பிராமணர் வீட்டின் முன்னாலும் சென்று யாசகம் பெற்றே உணவுத்தேவையைப் பூர்த்தி செய்துள்ளனர்.

இது தவிர வீடுகளில் கல்வி பெற்றவர்களின் எண்ணிக்கை மிக அதிகமாக இருந்ததாகவும் அந்த ஆவணங்கள் தெரிவிகின்றன. பெற்றோர், உறவினர்கள் அல்லது தனிப்பட்ட முறையில் நியமிக்கப்பட்ட ஆசிரியர்கள் ஆகியோரிடமிருந்தும் பலர் கல்வி கற்றிருக்கிறார்கள். கேரளத்தில் இது ஒப்பீட்டளவில் அதிகமாக இருந்திருக்கிறது. குறிப்பாக மருத்துவம் சார்ந்த உயர் கல்வி இப்படிப் பெறப்பட்டிருக்கிறது. இப்படியான மருத்துவர்கள் ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் இருந்திருக்கிறார்கள். நீதி சாஸ்திரம், வான சாஸ்திரம், மெய்யியல், கவிதை, இலக்கியம் போன்றவையும் நிறுவனம் சாராமல் பரவலாகக் கற்றுத் தரப்பட்டிருக்கின்றன. மதராஸிலும் தனிப்பட்ட முறையில் கற்பவர்களின் எண்ணிக்கை கணிசமாகவே இருந்திருக்கிறது. சூத்திரர்களில் 28.7%, இன்று தலித் என்று அடையாளப்படுத்தப்படும் சாதியினரில் 13% அப்படியான கல்வி பெற்றிருக்கிறார்கள்.

பள்ளிகளில் கல்வி கற்றவர்களில் பெண்களின் எண்ணிக்கை மிகவும் குறைவாகவே இருந்திருக்கிறது. ஆனால், மலபாரிலும் விசாகபட்டணத்தில் ஜெய்ப்பூர் ஜமீனிலும் மட்டும் பெண்கள் கணிசமான அளவில் பள்ளியில் சேர்ந்திருக்கிறார்கள். ஒன்றுக்கொன்று மிகவும் தொலைவில் இருக்கும் இந்தப் பகுதிகளில் இந்த ஒற்றுமை இருந்தது எப்படி என்பது ஆய்வுக்குரியது.

பள்ளிகள் களி மண்ணால் கட்டப்பட்டு கூரை வேய்ந்ததாக இருந்திருக்கின்றன. ஓரிரு அறைகளில் ஆரம்பித்து 11 அறைகள் வரை கொண்டதாக இருந்திருக்கின்றன. வீடுகளில் திண்ணைகளில் அமர்ந்தும் கல்வி கற்றிருக்கிறார்கள்.

ஆரம்பக் கல்வியானது நான்கு கட்டமாகக் கற்றுத் தரப்பட்டிருக்கிறது. முதலில் அகர வரிசை எழுத்துகளை மணலில் சிறிய குச்சியால் எழுதிப் படித்திருக்கிறார்கள். இரண்டாவது கட்டமாக பனை ஓலையில் எழுதிப் படித்திருக்கிறார்கள். இந்தக் கட்டத்தில் எழுதவும் வாசிக்கவும் கற்றுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். கணிதத்தைப் பொறுத்தவரை 100 வரை எழுதிப் படித்திருக்கிறார்கள். நிலங்களின் அளவு தொடர்பான விஷயங்களும் கற்றுத் தரப்பட்டிருக்கின்றன. இதன் அடுத்த கட்டத்தில் வாழை இலையில் எழுதிப் படித்திருக்கிறார்கள். அதில் கூட்டல், கழித்தல் போன்றவை கற்றுத் தரப்பட்டிருக்கின்றன. நான்காவது கட்டத்தில் காகிதத்தில் எழுதிப் படித்திருக்கிறார்கள். இந்தக் கட்டத்தில் ராமாயணம் போன்ற காவியங்களை எழுதிப் படிக்கத் கற்றுக் கொள்வார்கள். கடிதங்கள், மனுக்கள் எழுதுதல், கணக்கு வழக்குகள் போன்றவை கற்றுத் தரப்பட்டிருக்கின்றன.

சமூகத்தின் அனைத்து பிரிவில் இருந்தும் ஆசிரியர்கள் இருந்திருக்கிறார்கள். இரு பிறப்பாளர்கள்தான் எண்ணிக்கையில் அதிகம் என்றாலும் பிற 30 வகை ஜாதியைச் சேர்ந்த ஆசிரியர்களும் இருந்திருக்கிறார்கள். சந்தால் வகுப்பைச் சேர்ந்த ஆறு ஆசிரியர்கள் கூட இருந்திருக்கிறார்கள். மாணவர்களின் எண்ணிக்கைப் பார்த்தால் பிஹார் பகுதியில் பிராமண, காய்ஸ்த சாதியைச் சார்ந்த மாணவர்களின் எண்ணிக்கை 15-16%கூடத் தாண்டவில்லை. பர்த்வான் மாவட்டத்தில் வைசியர்களின் எண்ணிக்கைக்கு கிட்டத்தட்ட இணையாக, சந்தால் எனும் தலித் மாணவர்களின் எண்ணிக்கை இருந்திருக்கிறது. இதில் முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால் அந்த மாவட்டத்தில் 13 கிறிஸ்தவ மிஷனரி பள்ளிகளும் இருந்திருக்கின்றன. ஆனால், அங்கு படித்த தலித் சிறுவர்களின் எண்ணிக்கை வெறும் 86 தான். ஆனால், சுதேசிப் பள்ளிகளில் படித்த தலித் சிறுவர்களின் எண்ணிக்கையோ 674.

போக்குவரத்து வசதிகளும் அச்சு ஊடகமும் பெரிதாக இருந்திருக்காத ஒரு காலகட்டத்தில் இந்தியாவில் கல்வி இவ்வளவு விரிவாகவும் அனைத்து சாதியினரை உள்ளடக்கியதாகவும் இருந்தது மிகவும் ஆச்சரியமானதுதான். இந்தத் தரவுகளைச் சேகரித்த பிரிட்டிஷாருக்கு யதார்த்த நிலை இப்படி இருந்ததைப் பார்த்தபோது நம்பவே முடியவில்லை. கிறிஸ்தவ ரட்சிப்பும் ஐரோப்பிய அரசாட்சியும் இல்லாமலேயே உலகில் நல்ல விஷயங்கள் நடந்து வந்திருக்கின்றன என்பதை அவர்களால் ஜீரணிக்கவே முடியவில்லை. அவர்கள் அப்படி நினைத்ததில் எந்த ஆச்சரியமும் இல்லை. ஏனென்றால், அந்த 19-ம் நூற்றாண்டின் தொடக்க காலகட்டத்தில் பிரிட்டனும் ஐரோப்பிய தேசங்களும் இந்தியாவை ஒப்பிடும்போது கல்வியிலும் பல மடங்கு பின் தங்கியதாகத்தான் இருந்திருக்கின்றன. அங்கு அதுவரை சமுகத்தின் அனைத்து பிரிவினருக்கும் இருந்த கல்வி என்பது ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் பைபிள் வகுப்புகளில் சொல்லித்தரப்பட்ட வேதாகமக் கல்வியாக மட்டுமே இருந்தது.
இன்று அவர்கள் வாழ்வின் பல தளங்களில் நாம் எட்ட முடியாத உயரத்துக்குப் போய்விட்டார்கள் என்பது உண்மைதான். ஆனால், அந்த முன்னேற்றம் என்பது நேர்மையான வழியில் பெறப்பட்டதல்ல. தன்னை விட வேகமாக ஓடிக் கொண்டிருந்த ஒருவருடைய காலை உடைத்துப் போட்டுவிட்டு ஓடிப் பெற்ற வெற்றி.

இன்று நாம் நொண்டியடித்துக் கொண்டிருப்பது உண்மைதான். ஆனால், நாம் முடமாகவே பிறந்தவர்கள் அல்ல. முடமாக்கப்பட்டவர்கள். அதையும் மீறி நாம் சாதிக்கத் தொடங்கியிருக்கிறோம் என்பது வேறு விஷயம். என்றாலும் காலத்தைத் திருப்பி வைக்கும் சக்தி மட்டும் நமக்குக் கிடைத்தால், இந்தியாவில் காலடி எடுத்து வைத்த முதல் ஐரோப்பியனை அப்படியே அவன் வந்த கப்பலிலேயே திருப்பி அனுப்புவதுதான் நாம் செய்ய வேண்டிய முதல் செயல்.

மிகவும் சிறிய செயல்தான். ஆனால், அதைச் செய்யாததால் நமக்கு ஏற்பட்டதோ பேரிழப்பு.

(தொடரும்)

இதுவரை

ஒரு பெண்ணைக் கடத்திச் செல்லும் மனநோயாளி தன்னைத் திருமணம் செய்துகொள்ளும்படி வற்புறுத்துகிறான். முதலில் பயமும் கோபமும் கொள்ளும் அந்தப் பெண் அவனுடைய அப்பாவித்தனமான குணத்தைப் பார்த்ததும் மனது மாறி அவனுடைய அன்பை ஏற்றுக் கொள்கிறாள்.

இது எந்தப் படம் என்று கேட்டால், 1991 நவம்பரில் வெளியான குணா என்ற காவியத்தின் கதைச்சுருக்கம் என்று சட்டென்று சொல்லிவிடுவீர்கள் இல்லையா… அதுதான் இல்லை. ஜனவரி 1990-ல் ஸ்பானிய மொழியில் வெளியான டை மி அப்! டை மி டவுன்  என்ற படத்தின் கதைச் சுருக்கம்.

இரண்டிலும் நாயகன் மனநோயாளி. ஸ்பானிய மொழிப் படத்தில் நாயகி திரைப்பட நடிகையாக இருப்பார். தமிழில் பெரும் செல்வந்தர் வீட்டுப் பெண்ணாக இருக்கிறார். ஸ்பானியப் படத்தில் அந்தப் பெண் தொடக்க காலத்தில் முழு நீளச் சிற்றின்பப் படங்களில் நாயகியாக இருந்திருப்பார். போதாத குறையாக போதைக்கும் அடிமையாகி இருப்பார். அப்படியாக அவருடைய காதலற்ற வாழ்க்கையும் தூய அன்புக்கான ஏக்கமும் அந்தப் படத்தில் கோடிகாட்டப்பட்டிருக்கும். தமிழில் நாயகியின் சிறு வயதிலேயே அவருடைய அம்மா இறந்துவிட்டதாகவும் அப்பா பணப் பைத்தியமாக இருந்ததாகவும் அதனால் நாயகி அன்புக்காக ஏங்கிக் கொண்டிருப்பதாகக் காட்டப்பட்டிருக்கிறது.

ஸ்பானிய படத்தில் தன்னைத் திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்பதும் தன் குழந்தைக்குத் தாயாக வேண்டும் என்பதும் நாயகியின் விதி என்று அந்த நாயகன் சொல்வான். தமிழில் நாம் காதல்ர்களாக இருக்க வேண்டும் என்பது விதி என்று சொல்லப்படுகிறது. ஸ்பானிய மொழியில் அந்த நாயகன் தன் மன நோயின் அங்கமாக அப்படி நினைக்கிறான். இங்கு தன்னை சிவனின் அம்சமாக (அல்லது சிவனாகவே) நாயகன் நினைக்கிறான். நாயகியைத் தனது துணையாக அதாவது அபிராமி என்ற தெய்வமாக நினைக்கிறான். ஸ்பானிய நாயகன் கார் திருடும் திறமை கொண்டவன். தமிழ் நாயகனும் அப்படியே. ஸ்பானிய படத்தில் நாயகியை அவருடைய அபார்ட்மெண்டிலேயே சிறைவைக்கிறார் நாயகன். தமிழில் காட்டுக்குக் கடத்திச் செல்கிறார். ஸ்பானிய நாயகி கடைசியில் நாயகனின் அன்பைப் புரிந்துகொள்கிறார். இங்கும் அவ்வண்ணமே.

இப்படியான ஆரத்தழுவலை முறையான அனுமதி பெற்று அல்லது குறைந்தபட்சம் தமிழ் பார்வையாளர்கள் மத்தியில் வெளிப்படையாக அறிவித்துவிட்டுச் செய்திருந்தால் எந்த இழப்பும் வந்திருக்கப் போவதில்லை. ஒரு படத்தைப் பார்த்தேன். அது பிடித்திருந்தது. அதை நமது சூழலுக்கு ஏற்ப மாற்றி அமைத்திருக்கிறேன். மூலப் படைப்பாளிகளுக்கு நன்றி என்று ஒரு சிறிய அங்கீகார அட்டையைப் படத்தில் காட்டியிருந்தால் எந்த பிரச்னையும் வந்திருக்கப் போவதில்லை. ஒருவேளை காப்புரிமை என்ற பெயரில் ஒரு தொகையைக் கேட்டால் படத்தின் லாபத்தில் ஒரு பகுதியைக் கொடுப்பது குறைந்தபட்ச தொழில் தர்மம் சார்ந்த ஒன்றுதான். இதில் ஆச்சரியப்படவைக்கும் விஷயம் என்னவென்றால், மூலப்படமானது கணிசமான வெற்றியைப் பெற்ற ஒன்று. இப்படி ஒரு படத்தை காப்பியடித்து எடுத்தால் சர்வதேசப் படங்கள் பார்க்கும் நபர்களுக்கு அடுத்த நிமிடமே தெரிந்துவிடுமே என்ற பயமோ அவமான உணர்வோ துளியும் இல்லாமல் போனது எப்படி? தமிழக/இந்திய ஊடகத்துறையில் இருப்பவர்கள் எல்லாம் நம் நண்பர்கள்தான் என்ற ரவுடித்தனத்தைத் தவிர வேறு எந்தக் காரணமும் இருக்க முடியாது.

இதைவிடக் கொடுமை என்னவென்றால், ஸ்பானிய மொழி இயக்குநர் இந்து அடையாளங்களைத் தனது படத்துக்குள் கொண்டுவந்திருக்கவில்லை. தமிழிலோ சிவன், அபிராமி, பவுர்ணமியில் திருமணம் என இந்து அடையாளங்கள் இடம்பெறும் ஒரு கதையிலும் கிறிஸ்தவ அம்சங்கள் சம்பந்தமே இல்லாமல் இடம்பெறுகின்றன. அவை மத நல்லிணக்க நோக்கில் அல்லாமல் மதத் திணிப்பாகவே இருக்கின்றன. நாயகன் நாயகியைக் கடத்திச் சென்று தங்க வைக்கும் இடம் பாழடைந்த தேவாலயமாக இருக்கிறது. அங்கு அவன் நாயகியை தன் மனத்தில் இருக்கும் தெய்வ வடிவில் பார்க்கும் ஒரு காட்சி வருகிறது. வெண்ணிற உடை… பாழ் நெற்றி… பின்னணியில் ஜன்னல் கண்ணாடியில் சிலுவை அடையாளம்… அதைப் பார்த்தால் கதாநாயகன் காதலித்தது அபிராமியையா ஆப்ரஹாமியையா என்ற சந்தேகம்தான் ஒருவருக்கு எழும்.

நாயகனின் அன்பைப் புரிந்துகொண்டு, அதாவது நாயகனின் மனதில் இருக்கும் அபிராமியாகத் தன்னை மாற்றிக்கொண்டு, நாயகி தன் காதலைச் சொல்கிறாள். கிட்டத்தட்ட இது ஒரு மினி க்ளைமாக்ஸ். அப்போது ஒரு பாடல் காட்சி இடம்பெறுகிறது. அந்தப் பாடலின் உணர்வெழுச்சி மிகுந்த தருணத்தில் கேமரா மிக நிதானமாக எங்கு நகர்கிறது தெரியுமா… தேவாலயத்தின் மேலிருக்கும் சிலுவையை நோக்கி!

படத்தின் முடிவில் வரும் பவுர்ணமி நிலவு கூட சிலுவையின் மேலாகவே ஒளியைப் பாய்ச்சியபடி எழுகிறது. அபிராமி என்ற பார்வதி தேவியின் அவதாரமாக நாயகியைப் பார்க்கும் படத்தில் எதற்காக இத்தனை கிறிஸ்தவ அடையாளங்கள். வேண்டுமென்றால் கதாநாயகன் காதலர் தினத்தை ஆரம்பித்த பாதிரியாரினால் உத்வேகம் பெற்று ஏதோவொரு கிறிஸ்தவ பெண் தெய்வத்தை (டயானா?!) தன் மானசீகக் காதலியாக நினைத்துக்கொண்டு ஏங்குவதாகப் படத்தை அழகாக எடுத்திருக்கலாமே. இந்தியர்கள்/இந்துக்கள் அதை இரு கரம் கூப்பி வரவேற்கத்தானே செய்வார்கள். எதற்காக சர்க்கரைப் பொங்கலில் வைனைக் கலக்க வேண்டும்?

இந்த அடிப்படைத் தவறுகள் நீங்கலாகப் படத்தில் பெரிதாக வேறு தர்க்கபூர்வமான பிழைகளைச் சுட்டிக்காட்ட முடியாது. ஏனென்றால், கதாநாயகன் தர்க்கபூர்வமாகச் சிந்திக்கும் திறமை இல்லாதவன். ஏதாவது ஒரு காட்சியை லூசுத்தனமாக இருக்கிறது என்று நாம் சொன்னால், அது பாராட்டாக எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டுவிடும் அபாயம் இருக்கிறது. ஆனால் ஒன்று, கமல்சாருக்கு இது மிகவும் லகுவான கதாபாத்திரம். எந்த மெனக்கெடலும் இல்லாமல் அவருடைய இயல்பான சிந்தனையுடன் வெளிப்பட்டாலே போதும். அதை அவர் சிறப்பாகவே செய்தும் காட்டியிருக்கிறார்.

ஹைதராபாத்தில் இருக்கும் மன நோயாளி நாயகன் சுமார் 800 கிலோமீட்டர் தொலைவில் ஊட்டியில் இருக்கும் கைவிடப்பட்ட தேவாலயத்துக்கு நாயகியைக் கடத்திக் கொண்டுவந்து வைக்கிறான். ஓர் இந்தியக் குடிமகனுக்கு ஒரு மாநிலத்தில் இருந்து இன்னொரு மாநிலத்துக்குப் போக அனுமதி கிடையாதா என்ன?

அதிலும் அவர் அங்குதான் போயிருப்பார் என்பது நாயகனின் சித்தப்பாவுக்கு யாரும் சொல்லாமலேயே தெரிந்துவிடுகிறது. அதற்கு ஒரு அபாரமான காரணம் படத்தில் முன்பாகவே சொல்லப்பட்டிருக்கும். அதாவது, நாயகன் அன்கோவினர் தாங்கள் திருடும் கார்களை ஒரு மலையில் வைத்துப் பிரித்து விற்பதாகப் படத்தில் ஒரு காட்சியில் சொல்லப்படுகிறது. திருட்டுப் பொருட்களைப் பிரித்து விற்க சரியான இடம் ஒரு மெக்கானிக் ஷாப் அல்லது புதுப்பேட்டை போன்ற ஸ்பேர்பார்ட்ஸ் வளாகம்தான். ஆனால், கதைப்படி ஹைதராபாத்தில் இருந்து ஊட்டிக்கு நாயகியைக் கடத்திக் கொண்டுவர வேண்டியிருந்ததால் அதற்கான ஒரு சாக்காக அந்த வசனம் முன்கூட்டியே செருகப்படுகிறது. ரொம்பவும் நுட்பமாகச் செயல்படுவதாக நினைத்து ஒரு காட்சியில் அங்கு அம்பாசெடர் கார் ஒன்று ஸீட், ஸ்டியரிங் எல்லாம் கழட்டப்பட்டு ஷெட்டில் நின்றுகொண்டிருப்பதாக வேறு காட்டியிருப்பார்கள். மலை உச்சில வந்து எவண்டா ஸ்பேர் பார்ட்ஸ் வாங்கப்போறான்? என்ற கேள்வியை நாம் கேட்காமல் இருப்பதுதான் நமக்கு நல்லது.

நாயகன் குடும்பத்தினர் வசிக்கும் இடமாக ஹைதராபாத் காட்டப்படுவதன் நோக்கமும் இயல்பாக இல்லை. படத்தின் ஆரம்ப காட்சிகள் ரெட் லைட் ஏரியா போன்ற ஒன்றில்தான் நடப்பதாக யோசிக்கப்பட்டிருக்கிறது. பிரதான காதல் ஜோடியின் காதலில் கிளு கிளு கம்மி என்பதாலோ என்னவோ. கேட்டால், மன நோய்க்கு அந்தக் குடும்பப் பின்னணியைக் காரணமாகக் காட்டக்கூடும். கதாநாயகன் சேற்றில் மலர்ந்த செந்தாமரையாகவே இருக்கிறான் என்பது வேறு விஷயம். எது எப்படியென்றாலும் தமிழ் நாட்டில் அப்படி ஒரு இடத்தைக் காட்டமுடியாது என்பதால் அந்தக் காட்சிகள் ஹைதராபாத்தில் நடக்கின்றன. தெலுங்கு டப்பிங்கில் அந்த இடம் தமிழ் தேசமாக மாற்றப்பட்டிருக்குமோ என்னவோ… தெரியவில்லை. இப்படி ஹைதராபாத்துக்கும் ஊட்டிக்குமாகக் கதை தறிகெட்டு ஓடுவதன் காரணம் என்னவென்றால், படம் ஆரம்பிப்பதற்கு முன்பே திரைக்கதை ஒழுங்காக எழுதப்பட்டிருக்கவில்லை. இதனால் படத்தின் முதல் பாதியும் இரண்டாம் பாதியும் ஒன்றுக்கொன்று ஒட்டாமல் இருக்கின்றன.

கதாநாயகி ஒரு கட்டத்தில் அவன் கட்டிய சங்கிலியை அறுத்துக்கொண்டு தப்பித்து அந்த தேவாலயத்தின் பின்வாசலில் போய் மறைந்து நின்றுகொள்கிறார். வெளியில்போன நாயகன் திரும்பிவந்ததும் சங்கிலி அறுபட்டுக் கிடப்பதைப் பார்த்து அதிர்ச்சி அடைகிறான். வேகமாக பின் வாசல் பக்கம் வருகிறான். நாயகி சடாரென்று அவன் மண்டையில் கம்பால் ஓங்கி அடிக்கிறார். நாயகன் தடுமாறிக் கீழே விழுந்துவிடுகிறான். இப்போது ஒரு பெண் தப்பிக்க என்ன செய்யவேண்டும்? நேராக முன் வாசல் வழியாக வேகமாக ஓடினால் போதும். ஆனால், அவளோ மிகப் பெரிய பள்ளமாக இருக்கும் பின்வாசல் பகுதியைப் பார்த்து ஓடி ஆபத்தில் சிக்கிக் கொள்கிறாள். பின்வாசலில் பெரிய பள்ளம் இருப்பது அவளுக்கு முன்பே தெரியும். நாயகன் தான் மன வளர்ச்சி குறைந்தவன். நடிப்பவர்கள் அனைவருமேவா? என்று நீங்கள் கேட்கக்கூடாது. நாயகன் எவ்வழி… கதாபாத்திரங்கள் அவ்வழி என்பதுதானே தமிழ் சினிமாவின் பொன் மொழி.

நாயகி, மன நோயாளியான நாயகன் மேல் காதல் கொள்வதற்கு எந்த வலுவான காட்சியும் வைக்கப்படவில்லை. கடத்திச் செல்பவர்கள் மீது கடத்தப்பட்டவர்களுக்கு நல்லபிப்ராயம் ஏற்படுவது உண்டு. அந்த ஸ்டாக்ஹோம் சிண்ட்ரோம் கூட கடத்திச் சென்றவர் விடுதலை செய்த பிறகுதான் செயல்பட ஆரம்பிக்கும். அதுவும்கூட அது நட்பு, பாசம் என்ற அளவுக்கு வர வாய்ப்பு உண்டு. அந்தக் கடத்தல்காரன் வசீகரமான ஆளுமையாக இருந்தால் காதலாக மாற வாய்ப்பு உண்டு. இங்கோ கடத்தியவன் ஒரு மன நோயாளி. அவன் மீது உங்களுக்கு கருணைதான் தோன்ற முடியும். காதல் அல்ல.

ஒரிஜினலிலும் இதே தவறு இடம்பெறுகிறது. ஆனால், அங்கு அதற்கு ஒரு காரணம் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. ஸ்பானிய நாயகி சிற்றின்பப் படங்களில் நடித்தவர். இந்த ஒன்றே போதும் அவர் வாழ்க்கையில் ஆண்களால் எந்த அளவுக்கு சீரழிக்கப்பட்டிருப்பார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள. அதன் காரணமாக அவர் போதை மருந்துக்கும் அடிமையாகிவிட்டிருக்கிறார். இந்த நிலையில் தன்னை வெறித்தனமாக நேசிக்கும் ஒருவர்மீது அதிலும் பிற ஆண்களைப் போன்ற எந்த சூது வாதும் தெரியாத ஒருவராக இருக்கும்பட்சத்தில் அவர் மீது காதல் வருவதை ஓரளவுக்கு ஏற்றுக்கொள்ள முடியும். அதிலும் மேலைநாட்டுக் குடும்ப வாழ்க்கையின் இலக்குகள் மிகவும் எளிதானவை. குழந்தை குட்டிகள் பெற்றெடுத்து, பேரன் பேத்திகள் பார்த்து என எந்த நீண்ட காலப் பொறுப்புகளும் எதிர்பார்ப்புகளும் இல்லாத ஒன்று. மனதுக்குப் பிடித்தவரை சேர்ந்து வாழ்தல் என அது மிக குறைவான இலக்குகளை மட்டுமே உடையது. தமிழ் திருமண பந்தம் அப்படியான ஒன்று அல்ல. அதோடு தமிழில் நாயகிக்கு தாய்ப்பாசமும் தந்தைப் பாசமும் கிடைத்திருக்கவில்லை. அவ்வளவுதான். உடனேயே தன்னைக் கடத்திச் சென்ற மன நோயாளியைக் காதலித்துவிடுகிறார். அழுத்தம் அதிகரித்தால் கிடைத்த துவாரம் வெளி வெளியேறுவது காற்றின் இயல்பு. காதல் அப்படியான ஒரு வெளிப்பாடு அல்ல. கண்களால் வார்த்தைகளால் அதாவது நாகரிகமாக, ஒருவித சுய கட்டுப்பாடுடன் வெளிப்படும் உணர்வு.

பதினாறு வயதினிலே படத்தில் காய்ச்சல் வந்ததும் மருத்துவரை அழைத்து வந்து வைத்தியம் பார்த்து, கஞ்சியெல்லாம் காய்ச்சிக் கொடுக்கும் சப்பாணி மீது மயிலுக்குக் காதல் குபீரென்று பீறிட்டுக் கிளம்பியது. இங்கும் நாயகியின் விக்கலை நிறுத்தி, அடிபட்ட காலுக்கு கட்டுப் போட்டு கவனித்துக்கொண்டதும் சப்பாணியின் அப்கிரேடட் வெர்ஷனான குணா மீது நவீன மயில் அபிராமிக்கு காதல் பொத்துக் கொண்டு வந்துவிடுகிறது. அது என்ன மாயமோ தெரியலை, நாயகன் ரவுடியாக, மொள்ளமாறியாக, முடிச்சவிக்கியாக, குருடனாக, நொண்டியாக, கூனனாக, பைத்தியமாக எப்படி இருந்தாலும் பேரழகிகளான நாயகிகள் அவனை விழுந்து விழுந்து காதலிக்க ஆரம்பித்துவிடுகிறார்கள். கணவனைக் கூடையில் சுமந்து தாசி வீட்டுக்குக் கொண்டு சென்ற நாயகி மனோபாவத்தில் இருந்து நாம் ஒரு அங்குலம்கூட நகர்ந்திருக்கவில்லை என்பதை யோசித்துப் பார்க்கும்போது அதிர்ச்சியாகத்தான் இருக்கிறது.
இதுபோன்ற குறைபாடு உடையவர்களை ஒரு பெண் தனது அண்ணனாகவோ தம்பியாகவோ நினைக்கலாம். நண்பனாக நினைக்கலாம். அல்லது தன் மகனாகக்கூட தாயன்பு மேலிட நினைக்கலாம்.

இவற்றையெல்லாம்விடப் ப்டத்தில் இருக்கும் பெரிய குறை என்னவென்றால், படத்தின் ஆன்மாவைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளாமல் விட்டிருப்பதுதான்.

மனநோயாளியான ஒருவன் இயல்பான ஒரு பெண்ணைக் காதலிக்கிறான். இதுதான் கதையின் முடிச்சு. அந்தப் பெண் அவனுடைய காதலை ஏற்றுக்கொள்கிறாளா… அது முடியுமா… அது சரியாக இருக்குமா இருக்காதா என கதையானது அந்த அம்சத்தை மையமாகக் கொண்டு பின்னப்பட்டிருக்கவில்லை.

மன நோயாளி நாயகனுக்கு பாலுறவுத் தொழில் செய்யும் குடும்பப் பின்னணி…. கோயிலில் திருடச் செல்கிறான். அங்கு நாயகியைப் பார்த்ததும் கடத்திச் செல்கிறான். காவல்துறை அவனைத் துரத்துகிறது. ஒரு காவல் துறை அதிகாரியைத் தவறுதலாகக் கொன்றுவிடுகிறான். காவலர்கள் அவனைச் சுற்றி வளைக்கிறார்கள். க்ளைமாக்ஸானது காவல்துறைக்கும் நாயகனுக்கும் இடையிலான போராட்டமாக ஆகிவிடுகிறது. இது போதாதென்று கதையில் திடீரென்று நாயகியின் சொத்தை அபகரிக்க நினைக்கும் வில்லன் வருகிறான். அவன் நாயகியை க்ளைமாக்ஸில் கொன்றுவிடுகிறான். இந்த சம்பவங்கள் எல்லாமே கதையின் ஆன்மாவோடு துளியும் சம்பந்தப்படாதவை.

மன நோயாளி – இயல்பான பெண். இவர்கள் இருவரும் வேறு வேறு உலகில் வாழ்பவர்கள். இருவருக்கு இடையில் மிகப் பெரியதொரு சுவர் இயல்பாகவே இருக்கிறது. அந்தச் சுவரை உடைத்து அவர்கள் எப்படிச் சேர்கிறார்கள் என்று கதையானது அவர்களுடைய மனநிலைகளை மட்டுமே மையமாகக்கொண்டு எழுதப்பட்டிருக்க வேண்டும். வில்லன், போலீஸ் போன்றவையெல்லாம் பிற வணிக, மசாலா படங்களின் அம்சங்கள். இந்தப் படத்துக்குச் சிறிதும் தேவையில்லாதவை.

ஒரு வித்தியாசமான கதைக் கருவைப் பார்க்கும்போது அதை மேலே எடுத்துச் செல்வது எப்படி என்றுதான் நீங்கள் யோசிக்கவேண்டும். அதைவிடக் கீழான ஒன்றை எதற்காக மெனக்கெட்டுச் செய்யவேண்டும்? தங்கத்தைத் தோண்டி எடுக்க முடிந்தவர்கள் எல்லாருமே நுட்பமான நகைகளைச் செய்துவிட முடியுமா என்ன? அதிலும் தங்கக் கட்டிகளைக் கடத்திக் கொண்டுவருபவனிடம் இதைவிட வேறு என்ன கலையழகை எதிர்பார்க்க முடியும்?

சாதி, மதம் போன்ற சென்சிட்டிவான விஷயங்களைப் படமாக எடுக்கும்போது ஏகப்ப்ட்ட சாக்குபோக்குகளைச் சொல்வார்கள். இந்தப் படத்தில் அதுபோல் எந்த சிக்கலும் வரவாய்ப்பில்லை. அப்படி இருந்தும் எடுத்துக்கொண்ட விஷயத்தைத் தீவிரமாக ஏன் அணுகவில்லை? இப்போது உங்களுக்குப் புரிகிறதா பிரச்னை எங்கு இருக்கிறது என்று.

0

எனது திரைக்கதையை நிச்சயம் வேறு விதமாகத்தான் எழுதுவேன். மன நோயாளியான நாயகன் தன் ஆழ் மன தேவதையைக் கடத்திக்கொண்டு சென்று சிறை வைக்கிறான். அவன் ஹார்மோன்கள் சுரப்பில் ஏற்படும் கோளாறினால் ஒரு மன நோயாளியாக இருக்கிறான். பாபநாசத்தில் சிகிச்சைக்காக கொண்டுவிடப்படுகிறான். அவன் தெய்வாம்சம் பொருந்தியவன் என்றும் பார்வதி தேவியே (அபிராமியே) பூமியில் பிறந்து அவனைத் திருமணம் செய்து கொள்வாள் என்றும் விளையாட்டாகச் சொல்கிறார்கள். அதை நம்பி வாழும் நாயகன், ஒரு திருவிழாவின் போது அங்கு வரும் ரோகினி என்ற பெண்ணை பார்வதி தேவியின் அவதாரமாகப் பார்த்து அவள் மீது காதல் கொள்கிறான். அவளிடம் தன் பேரன்பைச் சொல்ல முயற்சி செய்கிறான். அது முடியாமல் போகிறது. பலர் கூடி இருக்கும் இடத்தில் தனது அன்பை அவளுக்குப் புரிய வைக்க முடியாது என்று அவளைக் குற்றாலக் காட்டுக்குக் கடத்திச் செல்கிறான்.அங்கு ஒரு பாழடைந்த சிவன் கோயில் இருக்கிறது. அதில் இருவரும் தங்குகிறார்கள். காட்டில் கிடைக்கும் காய் கனிகளை எடுத்து வந்து அவளுக்குக் கொடுக்கிறான்.

தனது ஃபிளாஷ்பேக்கைச் சொல்கிறான். சிறு வயதில் மன நிலை சரியில்லாமல் எங்கெல்லாமோ ஓடிப் போய் அடிவாங்கிவந்ததால் காலில் பெரிதாக ஒரு கல்லைக் கட்டி விட்டதையும் போகும் இடமெல்லாம் அதைத் தூக்கியபடியே போனதையும் சொல்கிறான். பாபநாசத்தில் சங்கிலியால் கட்டப்பட்டு பட்ட வேதனைகளைச் சொல்கிறான். கடைசியாக நான் சிவனின் அவதாரம் என்றும் நீ பார்வதியின் அவதாரம் என்று சொல்கிறான். அதைக் கேட்கும் நாயகிக்கு அவன் மேல் பரிதாபம் ஏற்படுகிறது.

கமல் நடனத்தில் தேர்ந்தவர் என்பதால் இங்கு ஒரு அற்புதமான செவ்வியல் நடனப் பாடலை இடம்பெற வைப்பேன். சிவனாகவும் அபிராமியாகவும் அவர் ஒருவரே மாறி மாறி ஆடி இறுதியில் அர்த்த நாரீஸ்வரராக ஆன்மிக உன்மத்த நிலையை அடைவதாக காட்டுவேன். கமலின் வாழ்க்கையில் மட்டுமல்ல இந்தியத் திரையுலக வரலாற்றிலேயே மிக அற்புதமான நடனப் பாடலாக அது இடம்பெறும். நான் இதற்குப் பெரிதாக சிரமப்படமாட்டேன்.  நடனத்துறையில் சிறந்த மேதை ஒருவரை அழைத்து காட்சியைச் சொல்லிவிட்டு ஓரமாக போய் சேர் போட்டு உட்கார்ந்து ரசிப்பேன்.

இதுபோன்று பல சம்பவங்கள் நடக்கும். அவனுடைய போக்கிலேயே போய் அவனை வழிக்குக் கொண்டுவர முடிவு செய்வாள். இதனிடையில் அபிராமியைக் காரில் இருந்து தோளில் போட்டுக் கொண்டுவந்தபோது வழியில் வைத்து அவளுடைய சங்கிலி விழுந்துவிட்டிருக்கும். அதை ஆடு மேய்ப்பவர் ஒருவர் எடுத்துச் சென்றிருப்பார். மலை அடிவாரத்தில் அவர் தன் கூடாரத்தை நோக்கிப் போகும் ஒரு மாலையில் அபிராமியின் குடும்பக் காப்பாளரான சுரேஷ்குமார் (வில்லன்) அந்தச் சங்கிலியைப் பார்த்துவிடுவார். அது எங்கு கிடைத்தது என்பதைக் கேட்டு பாழடைந்த கோயிலில் நாயகி இருப்பதைத் தெரிந்துகொண்டுவிடுவார். நேராக அந்த இடத்துக்குத் தன் அடியாளுடன் வருவார். அப்போது நாயகனும் நாயகியும் குளிக்கப் போயிருப்பார்கள். கோயிலில் தேடிப் பார்த்துவிட்டு காணவில்லை என்றதும் வில்லன் அங்கிருக்கும் ஒரு மரத்தினடியில் நின்று உதவியாளருடன் சிகரெட் குடித்தபடியே பேசிக் கொண்டிருப்பார்.

என்னங்க… ஊர்ல இருந்தபோது சொத்தையெல்லாம் உங்க பேருக்கு மாத்திக்க ஏற்பாடெல்லாம் செஞ்சீங்க. இப்ப மொதலாளியம்மா காணாமப் போனதும் சொத்து பூரா தானா கைக்கு வந்துச்சுன்னு சந்தோஷப்படறதை விட்டுட்டு அவங்களைத் தேடிக் கண்டுபிடிக்க இவ்வளவு கஷ்டப்படறீங்களே என்பார் அடியாள்.

உனக்குப் புரிஞ்சது அவ்வளவுதான். நான் அவளைத் தேடி வந்தது கூட்டிட்டுப் போறதுக்காக இல்லை. கொன்னு இங்கயே குழி தோண்டிப் புதைக்கறதுக்காக. ப்ழியை ஈஸியா கடத்தினவன் மேல் போட்டுத் தப்பிச்சிடுவேன். கடத்திட்டுப் போனவன் இதுவரை என்கிட்ட பணம் கேட்டு எதுவும் பேசலை. அதுதான் எனக்கு சந்தேகமா இருக்கு. என் திட்டம் தெரிஞ்சுபோய் இவளே ஏதாவது நாடகமாடறாளான்னு தெரியலை என்று வில்லன் சொல்வான்.

இதை ஒரு மரத்தின் மறைவில் இருந்து கேட்கும் நாயகனும் நாயகியும் நைசாக அங்கேயே மறைந்துகொண்டுவிடுவார்கள். சிறிது நேரம் காத்திருந்துவிட்டு வில்லன் காரை எடுத்துக்கொண்டு போய்விடுவார். ஆனால், இரவில் திரும்பிவருவார். பகலில் எங்கு ஒளிந்துகொண்டாலும் இரவில் இங்குதானே வந்தாகவேண்டும். நன்றாகத் தேடிப்பார் என்று தன் உதவியாளனிடம் சொல்வார். குணாவும் அபிராமியும் கார் வந்த சத்தம் கேட்டு ஏற்கெனவே ஒளிந்துகொண்டிருப்பார்கள். அபிராமி கோயில் கருவறைக்கு மேலே இருக்கும் சிறிய கோபுரத்தில் மறைவிடம் ஒன்றில் பதுங்கியிருப்பாள். குணா கருவறையில் பதுங்கியிருப்பான். ஆனால், வில்லன் அவனைக் கண்டுபிடித்துவிடுவார். தீப்பந்தம் ஒன்றைப் பற்ற வைத்துக் கொண்டு தூணில் கட்டிப் போட்டு, நாயகி இருக்கும் இடத்தைச் சொல்லச் சொல்லி சித்ரவதை செய்ய ஆரம்பிப்பார். எவ்வளவு அடித்தும் குணா கடைசிவரை அபிராமி இருக்கும் இடத்தைச் சொல்லவே மாட்டான். ஒளிந்துகொண்டிருக்கும் அபிராமிக்கு அவன் படும் வேதனையைப் பார்த்ததும் அழுகையாக வரும். ஆனால், அவனைக் காப்பாற்ற கீழிறங்கிவந்தால் தன்னைக் கொன்றுவிடுவார்கள் என்பதால் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் தவிப்பாள்.

குணா இறந்துவிட்டதாக நினைத்து அங்கேயே போட்டுவிட்டுப் போய்விடுவார்கள். காலையில் அபிராமி வந்து பார்ப்பாள். ரத்தம் சொட்டச் சொட்ட குணா சிரித்தபடியே நின்றுகொண்டிருப்பான். என்னை காட்டிக் கொடுத்துட்டு நீ தப்பிச்சிருக்கலாமே என்று அழுதபடியே அவனது கட்டுகளை அவிழ்ப்பாள். ஏன் இப்படிச் செஞ்ச என்று கேட்பாள். ‘காதல்…’ என்று குணா ஒற்றை வார்த்தையில் பதில் சொல்வான்.செத்துருவேன்னு பயந்துட்டியா… எனக்கு சாவு கிடையாது என்று சொல்லிச் சிரிப்பான்.

அபிராமி அவனை உடனே காரில் ஏற்றிக் கொண்டு அருகில் இருக்கும் மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்வாள். ஓரளவுக்கு மருந்துபோட்டு பேண்டேஜ் கட்டி விட்டதும் அவனை காரிலேயே மலையடிவாரத்துக்கு அழைத்துச் செல்வாள். நகரின் மிகப் பெரிய மருத்துவமனையில் சேர்த்து சிகிச்சை கொடுக்க ஏற்பாடு செய்வாள்.

இதனிடையில் தன் காதலனுக்குத் தகவல் தெரிவித்து மருத்துவமனைக்கு வரச் சொல்வாள். அவளைக் காணாமல் தேடி அலைந்துகொண்டிருந்தவன் உடனே புறப்பட்டுவருவான். ஆனால், வந்தவனோ குணாவைக் கொல்லவேண்டும் என்ற வெறியில் இருப்பான். அதோடு இத்தனை நாள் தனியாக இருந்த அவள் கற்புடன் இருக்கிறாளா என்பதைத் தெரிந்துகொள்வதிலேயே குறியாக இருப்பான். அதுபற்றி அவன் தலைமை மருத்துவரிடம் பேசிக் கொண்டிருப்பதை யதேச்சையாகக் கேட்டுவிடும் நாயகி நிலைகுலைந்துபோய்விடுவாள். தான் இதுவரை நேசித்த ஒருவன் இவ்வளவு கேவலமானவனா என்று அவளுக்கு ஆத்திரமும் அழுகையும் வரும்.

குணாவுக்கு உடல் நிலை சரியாவது வரை எதுவும் பேசாமல் இருப்பாள். நன்கு குணமானதும் அவனை அழைத்துக்கொண்டு அதே பாழடைந்த கோவிலுக்குப் போய் ஒரு தாலியை அவன் கையில் கொடுத்து கட்டச் சொல்வாள். குணாவுக்கு சந்தோஷத்தில் தலைகால் புரியாது. இப்போதைய படத்தில் தாலிகட்டியதும் அடுத்த நொடியே குறட்டைவிட்டுத் தூங்குவதாகக் காட்டியிருக்கிறார்கள். சின்னத் தம்பி பிரபுவுக்குக்கூட கல்யாணம்னா கெட்டி மேளம் கொட்டுவாங்க… சாப்பாடு போடுவாங்க என சுறுசுறுப்பான பல உண்மைகள் தெரிந்திருந்தது. தன் வாழ்நாள் முழுவதும் அபிராமி அபிராமி என்று ஏங்கித் தவித்த குணாவோ தாலி கட்டிய அடுத்த நொடியே குறட்டைவிட்டபடி தூங்கிவிடுகிறான்.

காதல் இளவரசன், காதல் மன்னன், காதல் முது மன்னன் என காலத்துக்கு ஏற்ப கமல் படங்களிலும் வெளியிலும் நிறைய வித்தைகள் காட்டுவதுண்டு. ஆனால், இந்தப் படத்தில் முற்றிலும் நேர்மாறாக நடந்துகொள்கிறார். அவருடைய காதல் விளையாட்டுகள் எவ்வளவு பரிதாபமாக இருக்குமோ அதைவிட இந்த விலகல் அபத்தமாக இருக்கிறது. இயல்பாக இல்லாத எதுவுமே அப்படித்தானே இருக்கவும் முடியும். எனது படத்தில் அப்படி நடக்காது. முதலில் சிவனாகவும் அபிராமியாகவும் நாயகனே ஆடிய நடனம் இப்போது மீண்டும் ஆடப்படும். கதாநாயகி அபிராமியாக இப்போது உடன் ஆடுவாள். காமமும் தெய்விகமும் கலந்து வெளிப்படும் நடனமாக அதைச் சித்திரிப்பேன். இந்தப் பாடலை அல்ட்ரா மோஷனில் படமாக்குவேன். பம்பாய் படத்தில் உயிரே பாடலை மணிரத்னம் ஸ்லோமோஷனில் படமாக்கியிருப்பார். தெய்வத்திருமகளில் கூட, விழிகளில் ஒரு வானவில் பாடலில் அல்ட்ராமோஷன் இடம்பெறிருக்கும். பாடலின் ட்யூனுக்கும் நடன அசைவுகளுக்கும் இடையில் மிக அற்புதமான ஒத்திசைவு அதில் வெளிப்பட்டிருக்கும். ஆனால் அதிலும் ஒவ்வொரு ஷாட்டும் சட் சட்டென்று மாறுவது நெருடலாக இருக்கும். நான் அதை முழுவதும் டிஸ்ஸால்வ் ஷாட்களாகப் படம்பிடிப்பேன். நாயகி நாயகனின் காதலை ஏற்றுக் கொள்ளும் தருணம் அவனுடைய வாழ்க்கையின் கொண்டாட்ட தருணமல்லவா.

இருவரும் ஆடி முடிக்கும்போது வாசலில் ஒரு கார் வந்து நிற்கும். அதில் இருந்து வில்லன் ஆவேசமாகப் பாய்ந்து வருவார். கதாநாயகியைப் பார்த்ததும் சட்டென்று துப்பாக்கியை எடுத்துச் சுடுவார். ஆனால், குணா வேகமாகக் குறுக்கே பாய்ந்து அந்த குண்டை தன் நெஞ்சில் வாங்கிக் கொள்வார். அதைப் பார்த்ததும் வில்லன் பதறிவிடுவார். உண்மையில் கதாநாயகியைக் கொன்றுவிட்டு அந்தப் பழியை நாயகன் மேல் போடுவதுதான் அவருடைய திட்டம். குண்டு நாயகன் மேல் பாய்ந்ததும் பயந்துவிடுவார்.

அபிராமி மடியில் கிடக்கும் நாயகனைக் கட்டித் தழுவியபடி அழுவாள். அவன் சொல்லிய அந்தாதிப் பாடல்களைச் சொல்லி அவனை எழுந்திருக்கச் சொல்வாள். மெள்ளக் கண்கள் செருக, குணா அந்தப் பாடலைத் தானும் பாடுவான். அவன் பிழைத்துவிடுவான் என்ற உற்சாகத்தில் நாயகி பாடலை உணர்ச்சிபூர்வமாக மேலும் தொடர்வாள். நாயகனின் குரல் மெள்ளத் தேய ஆரம்பிக்கும். அவனுடைய கன்னத்தை மாறி மாறித் தட்டியபடியே பதறுவாள். நாயகன் கடைசிவரிகளை மெள்ள முனகியபடி கண் மூடுவான்.

இதனிடையில் நாயகியின் காதலனும் அங்கு வந்து சேருவான். நாயகன் ரத்த வெள்ளத்தில் மிதப்பதைப் பார்த்ததும் ஒருவகையில் சந்தோஷப்படுபவன் கதாநாயகிக்கு அருகில் சென்று உனக்கு ஒன்றும் ஆகவில்லையே என்று பதறியபடியே கேட்பான். எவளாவது கற்புக்கரசி கிடைப்பா… போய் டார்ச் அடிச்சுப் பார்த்து கல்யாணம் பண்ணிக்கோ… என்று நாயகி அவன் முகத்தில் காறி உமிழ்வாள்.

வில்லனை அழைத்து, இப்படிப் பண்ணிட்டியே… நான் ஏற்கெனவே என் சொத்தைப் பூரா உன் மனைவி பேர்ல எழுதி வெச்சிட்டுத்தான் வந்திருக்கேன். இத்தனை நாள் என் அப்பா பணம் பணம்னு பேயா அலைஞ்சப்போ நீயும் உன் மனைவியும்தான் எனக்கு ஆறுதலா இருந்தீங்க. ஆனா நீயும் உன் சந்தர்ப்பத்துக்காகக் காத்துக்கிட்டிருந்திருக்கன்னு தெரிஞ்சதும் வருத்தமாத்தான் இருந்தது. அப்பறம்தான் நினைச்சேன். என்னதான் உன் மனசுக்குள்ள அப்படி ஒரு எண்ணம் இருந்தாலும் எனக்குக் கிடைச்ச ஆறுதல் இல்லைன்னு ஆகிடுமா என்ன… அதுக்கு சன்மானமா உன் மனைவி குழந்தைங்க பேர்ல பாதி சொத்தை எழுதிவெச்சிட்டேன். இப்ப இப்படி ஆகிடிச்சு… மீதி சொத்தையும் நீயே எடுத்துக்கோ. மனைவி குழந்தைங்க கிட்டயாவது உண்மையான அன்போட நடந்துகோ என்று சொல்லிவிட்டு தன் மடியில் இறந்து கிடக்கும் குணாவைத் தூக்கிக் கொண்டு மெள்ள மலை உச்சியை நோக்கி நடப்பாள்.

வில்லனும் முன்னால் காதலனும் அவள் முடிவை மாற்றிக் கொள்ளச் சொல்லி கெஞ்சியபடி பின்னாலே வருவார்கள். குணாவைப் பார்த்து சிரித்தபடியே அந்தாதிப் பாடலைப் பாடியபடி அவர்களைப் பொருட்படுத்தாமல் நடப்பாள். உச்சியை ஏற ஏற அவளுடைய பாடலின் வேகம் அதிகரிக்கும். உனக்கு என்ன பைத்தியம் பிடிச்சிருச்சா… திரும்பி வா… என்று இருவரும் வழியை மறிப்பார்கள்.

அவர்களை விலக்கித் தள்ளிவிட்டு, மனிதர் உணர்ந்து கொள்ள இது மனிதக் காதல் அல்ல… அதையும் தாண்டிப் புனிதமானது என்று சொல்லியபடியே மலை உச்சியில் இருந்து குணாவின் உடலை அணைத்தபடி குதிப்பாள். இரண்டு உடலும் பாறைகளில் மோதி உருண்டு தரையைப் போய்த் தொடும். இருவருடைய உடம்பில் இருந்து வழியும் ரத்தமும் ஒரு சிறு ஓடை போல் தேங்கி நிற்கும். மெள்ள பவுர்ணமி நிலவு உதிக்கும். தேங்கிக் கிடக்கும் ரத்தத்தில் அதன் பிம்பம் தெரியும். வீசும் மெல்லிய குளிர் காற்றில் ரத்தத்தின் மேல் படலம் அதிரும். அது பரிசுத்தமான காதல் ஜோடியின் மரணத்துக்கு சாட்சியாக இருக்க நேர்ந்துவிட்டதே என்று நிலவு நடுங்குவதுபோல் இருக்கும்.

0

இந்தக் கதைகூட ஏற்கெனவே எடுக்கப்பட்ட கதையின் ஃப்ரேமுக்கு உட்பட்டு
எழுதிய கதைதான். இதை நான் தியேட்டர் ரிலீஸுக்க்காக மட்டுமே எடுப்பேன்.
ஃபெஸ்டிவல்களுக்கு என்று இன்னொரு வெர்ஷனும் எடுப்பேன். அந்தக் கதையை
கதாநாயகியின் கோணத்தில் இருந்து சிந்தித்து எழுதுவேன். ஒரு மன நோயாளியை
திருமணம் செய்ய முன்வரும் அளவுக்கு அவள் என்ன சுய விருப்பமோ
தன்னம்பிக்கையோ இல்லாத ஜடமா? அவளுக்கும் ஆசா பாசங்கள், தனக்கு எது
சரியென்று சிந்தித்து முடிவெடுக்கும் திறன் எல்லாம் இருக்கத்தானே
செய்யும். ஒரு ஆணாதிக்கச் சிந்தனையை அவள் எதற்குச் சுமக்க வேண்டும்? இந்த
அடிப்படையில் கதாநாயகிக்கு நாயகன் மீது ஆரம்பத்தில் இருந்து கடைசி வரை
பரிதாபம் மட்டுமே ஏற்படுவதாகவே எழுதுவேன். மேலும், அதை கதாநாயகன்
புரிந்துகொண்டு அவனுடைய மனதில் மாற்றம் ஏற்படுவதாகவே கதையை முடிப்பேன்.

பெண்ணை காதலின்/காமத்தின் வடிவமாகக் கற்பிதம் செய்து மன மயக்கத்தில்
இருந்தவன் தாய்மையின் வடிவமாக உணர்ந்து மாறுவதாக கதையை எழுதுவேன். ஆரம்ப காட்சிகளில் குணா தான் பார்க்கும் பெண்களை எல்லாம் முலைகளாகவும்
யோனியாகவும் மட்டுமே பார்ப்பவனாக இருப்பான். அவன் எழுதுவது, வரைவது
பேசுவது எல்லாமே உடலுறவை மையப்படுத்தியதாகவே இருக்கும். அவன் பொது
இடங்களில் பாடும் பாடல்கள் இனிமையாக எந்த விபரீதமும் இல்லாத ஒன்றாகத்தான்
இருக்கும். ஆனால், மலைக் கொங்கை, நல்லரவின் படம் போன்ற அல்குல் என
வார்த்தைகள் விரவி வரும் அந்தப் பாடலுக்கு அவன் பொழிப்புரை வாசிக்க
ஆரம்பிக்கும்போதுதான் நிலைமை மோசமாகும். ஒவ்வொரு தடவையும் வீட்டை விட்டு
வெளியே போய்விட்டு வரும்போதும் எங்காவது தர்ம அடி வாங்கி ரத்தக்
காயத்துடன்தான் வீட்டுக்கு வருவான். அவனைப் பொறுத்தவரையில் முலை, யோனி,
உடலுறவு இவையே சிந்தையை முழுவதுமாக ஆக்கிரமித்திருக்கும்.

நம்மில் பெரும்பாலானோருக்கும் அப்படித்தான் என்றாலும் நாம் ‘நாகரிகம்’
தெரிந்தவர்கள். அந்த நாகரிகம் தெரியாமல் இருப்பதுதான் குணாவின் நோயே.
இப்போதைய படத்தில் நாயகன் மாடு, குருவி, குயில் ஆகியவற்றுடன் பேசுபவனாக
இருக்கிறான். கவித்துவமாகவும் தத்துவார்த்தமாகவும் பேசக்கூடியவனாக
கிட்டத்தட்ட மாபெரும் கலைஞனாகவே அடையாளப்படுத்தப்படுகிறான். அதோடு உடல்
வலிமையை எடுத்துக்கொண்டாலோ, என்ன உயரத்தில் இருந்து விழுந்தாலும் விழுந்த
சிறிது நேரத்துக்கு மட்டுமே உடலில் காயங்கள் இருக்கும் வகையில் அபூர்வ
தேகத்தைப் பெற்றவனாக இருக்கிறான். சுருக்கமாகச் சொல்வதானால், ஆக்ஸ் நறுமண
விளம்பர நாயகனைவிட ஹைலி லவ்வபிளாக இருக்கிறான். என் மன நோயாளிக்
கதாநாயகனைக் கொஞ்சம் நோயாளியாகவே காட்டுவேன். முட் செடியை முள்ளுடனே
வரைவேன். இலைகள்கூட இல்லாமல் மலர்கள் மட்டுமே பூத்துக் குலுங்கும்
அதிசயச் செடியாக அல்ல.

தெய்விக அழகுடன் இருக்கும் ஒரு பெண்ணுடன் கூடுவதுதான் வாழ்க்கையின்
லட்சியம் என்று அவன் வாழ்ந்துவருவான். நாயகியைப் பார்த்ததும் அவளுடைய
பேரழகில் மயங்கி அவளைக் காட்டுக்குக் கடத்திச் செல்வான். அங்கு அவனுடைய
வேதனை நிறைந்த கடந்த காலத்தைத் தெரிந்துகொள்ளும் நாயகி அவனைத் திருமணம்
செய்து கொள்வதாகக்கூறி ஊருக்கு அழைத்து வந்துவிடுவாள். அவனை ஒரு
மருத்துவமனையில் சேர்த்து அருகில் இருந்து கவனித்துக்கொள்வாள். அவளுடைய
காதலனுக்கு இந்த விஷயங்கள் பிடிக்காமல் போகும். இதனால் அவர்களிடையே
விரிசல் ஏற்படும். யாரோ ஒருவனுக்காக உன்னை உயிருக்கு உயிராக நேசிக்கும்
என்னைப் புறக்கணிப்பது நியாயமா என்று அவன் கோபப்படுவான்.

இந்த வெர்ஷனில் அவன் சந்தேக புத்திக்காரனாக வரமாட்டான். தன் காதலியின் முழு அன்பும்
தனக்கே கிடைக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பவனாக இருப்பான். நாயகியின்
குடும்பத்தினரும் அவளுடைய செய்கையைக் கண்டிப்பார்கள். அதுதான்
மருத்துவமனையில் சேர்த்தாயிற்றே… நீ என்ன பாபா ஆம்தேயா… உன்
வாழ்க்கையை நோயாளிகளுக்கு சேவை செய்தே கழிக்கப்போகிறாயா என்று கேலி
செய்வார்கள். ஊரில் உள்ள நோயாளிகளையெல்லாம் பார்த்துக்கொள்ளும் அளவுக்கு
எனக்கு அன்பு கிடையாது. ஆனால், குணா அப்படி அல்ல. என் வாழ்க்கையோடு
பிணைக்கப்பட்டவன். என்னால் பைத்தியமானவன் அல்ல. ஆனால், என்னை நினைத்து
பைத்தியமாக இருப்பவன். அதனால் அவனுக்கு நான் சிகிச்சை செய்கிறேனென்று
சொல்வாள். இதனால் அவளுக்குத் தன் காதலனை இழக்க நேரிடும். ஆனாலும் அவன்
என்றாவது தன்னைப் புரிந்துகொண்டுவருவான் என்று இவள் குணாவைத் தொடர்ந்து
பராமரித்துவருவாள்.

ஆனால், அவள் தன்னை ஏமாற்றிவிட்டிருக்கிறாள் என்பது அவனுக்குத்
தெரியவந்ததும் ஆத்திரமடைவான். அவளை மீண்டும் கடத்திச் சென்றுவிடுவான்.
பாழடைந்த கோயிலில் வனவாசிப் பெண் ஒருத்தியின் பிரசவத்தை நேரில் பார்க்க
நேரிடும். மயக்கம் தெளிந்து எழுந்து தொப்புள் கொடியை அறுத்துவிட்டு
அந்தப் பெண் பிறந்த குழந்தைக்கு பாலூட்டுவதைப் பார்க்க நேரும். முலையும்
யோனியும் காமத்தின் உறுப்புகள் அல்ல; தாய்மையின் அம்சங்கள் என்பதைத்
தெரிந்துகொள்வான். நாயகியின் காலில் விழுந்து, அம்மா… தாயே… என்று
கதறி அழுவான். நாயகியும் அவனைத் தன் மகனாக மடியில் இட்டுத் தாலாட்டுவாள்
என்பதாகப் படத்தை முடிப்பேன்.

0

B.R. மகாதேவன்

வீட்டைவிட்டு ஓடிப்போவது என்று ராமகிருஷ்ணன் முடிவெடுத்தபோது அவனுக்கு வயது பதினைந்து. ஹரியானா மாவட்டத்தில் இருக்கும் அலிப்பூர் கிராமம். புழுதிபடிந்த பஞ்சபூமி அது. அவனுடைய தந்தைக்கு கைவசம் வேலை மட்டும்தான் இருந்தது.  சம்பளம் என்று சொல்லிக்கொள்ளும்படி எதுவும் கிடைக்கவில்லை. வறுமை. ராமகிருஷ்ணனுக்கோ படிப்பு ஏறவில்லை. வீட்டில் இருக்கவும் பிடிக்கவில்லை. கிளம்பிவிட்டான். எங்கே போவது?

ஓடிப்போகும் சிறுவர்கள் எல்லாம் ஒன்று ராணுவத்தில் சேர்வார்கள் அல்லது பிச்சை எடுப்பார்கள். ஆனால் ராமகிருஷ்ணன் தேர்வு செய்தது ஆசிரமத்தை. இலவசமாக சோறுபோடும் அனாதை ஆசிரமத்தை அல்ல; யோகா போன்ற ஆரோக்கியக் கலைகளைக் கற்றுத்தருகின்ற குருகுல ஆசிரமத்தை.

கிராமத்தில் இருக்கும்போதே உடற்பயிற்சியில் ஆர்வம் செலுத்தியது இப்போது வசதியாக இருந்தது. ஆச்சார்ய பிரதம் என்ற யோகா குருவிடம் மெல்ல மெல்ல ஆசனங்களைக் கற்றுக்கொண்டான். அது தொடர்பான புத்தகங்களையும் படித்து தன்னை மேம்படுத்திக் கொண்டான்.

யோகக்  கலையைக் கற்றது போக எஞ்சியிருந்த நேரத்தில் சமஸ்கிருத மொழியைக் கற்பதிலும் கவனம் செலுத்தினான். அதற்கு அந்த ஆசிரமத்தில் வாய்ப்பு இருந்தது. பக்குவமாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டான். அடித்தளம் அமைவது முக்கியமில்லை; ஆழமாக இருக்கவேண்டும்; வலுவாக அமைய வேண்டும் என்பதில் அந்தச் சிறுவன் காட்டிய ஆர்வம் ஆசிரம நிர்வாகிகளை ஆச்சரியம் கொள்ளச் செய்தது.

கலையில் கணிசமான தேர்ச்சியைப் பெற்றபோதும் ராமகிருஷ்ணனுடைய தேடல் நின்றுவிடவில்லை. ஆச்சார்ய பல்தேவ்ஜி என்ற சாமியாரைச் சந்தித்தான். பேசினான். பல புதிய விஷயங்களைக் கற்றுக்கொண்டான். பல்தேவ்ஜியின் வழிகாட்டுதலில் தனது பெயரை மாற்றிக்கொள்ளவும் முடிவுசெய்தான். சுவாமி ராம்தேவ். ஆம். இன்று யோகக்கலை வித்தகராக, சமூக ஆர்வலராக, மத்திய அரசுக்கு சிம்ம சொப்பனமாக, நடுத்தர மக்களின் புதிய நம்பிக்கை நட்சத்திரமாக, ஏழை மக்களின் ஆபத்பாந்தவராக ஊடகங்கள் முன்னிறுத்தும் பாபா ராம்தேவ்தான் இந்த சுவாமி ராம்தேவ்.

புதிய பெயரை வைத்துக்கொண்ட ராம்தேவ், தான் கற்றுக்கொண்ட ஆசனங்களையும் படித்த விஷயங்களையும் மற்றவர்களுக்கு சொல்லிக்கொடுக்க முடிவுசெய்தார். சின்னதும் பெரியதுமாக அவர் நடத்திய யோகா முகாம்களுக்கு நல்ல பலன் கிடைத்தது. உடல்பிரச்னைகளைத் தீர்க்க மருத்துவ உதவிகளை நாடி, அதுவும் பலிக்காதபோது மக்களின் ஒரே வடிகாலாக இருந்தது யோகா மட்டுமே. அதைத்தான் ராம்தேவ் குறிவைத்தார்.

நடுத்தர, வசதி நிறைந்த மக்கள் பலரும் அவருடைய முகாம்களுக்கு வரத்தொடங்கினர். மெல்ல மெல்ல பிரபலம் அடையத் தொடங்கினார். பெரிய மனிதர்களுடன் பழக்கம் ஏற்பட்டது. பணமும் சேரத் தொடங்கியது. கிடைத்த பணத்தைக் கொண்டு ஹரியானாவின் ஜிந்த் மாவட்டத்தில் குருகுலம் ஒன்றை உருவாக்கினார் ராம்தேவ். அங்கு வைத்து இலவச யோகா முகாம்களை நடத்தினார். இதன்மூலம் வசதியற்ற ஏழை மக்களையும் அவருடைய குருகுலத்துக்கு அழைத்துவர முடிந்தது. இலவச முகாம்களுக்கு வந்தவர்கள் செய்த வாய்வழி பிரசாரம் ராம்தேவுக்கு மேன்மேலும் பிரபலத்தைப் பெற்றுக் கொடுத்தது.

அப்போது ராம்தேவுக்கு புதிய யோசனை ஒன்று உதித்தது. நாம் ஏன் அறக்கட்டளை ஒன்றைத் தொடங்கக்கூடாது? அப்போது உதவிக்கு வந்தவர் ஆச்சார்ய பாலகிருஷ்ணா. அவருடன் இணைந்து திவ்ய யோக மந்திர் டிரஸ்ட் என்ற அறக்கட்டளையைத் தொடங்கினார் ராம்தேவ். யோகக்கலையை பெரிய வர்த்தக நிறுவனமாக மாற்ற விரும்பிய ராம்தேவ் எடுத்துவைத்த முதல் அடி இது.

நாளுக்கு நாள் ஆதரவு பெருகியது. போதாக்குறைக்கு ஆஸ்தா என்ற டிவி சேனல் ஒன்று ராம்தேவை அணுகியது. காலை நேரத்தில் யோகா கலையைக் கற்றுத்தரும் நிகழ்ச்சி ஒன்றை எங்கள் சேனலில் நடத்த இருக்கிறோம். நீங்களே அதைச் செய்துகொடுத்தால் நல்லது.  ஒப்புக்கொண்டார் ராம்தேவ். 2003ஆம் ஆண்டில் ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானது. விளைவு, வீட்டின் வரவேற்பறைக்கே வந்து யோகா கற்றுத்தரத் தொடங்கினார் ராம்தேவ்.

அடுத்தடுத்து காட்சிகள் மாறத் தொடங்கின. பத்தும் இருபதுமாக உயர்ந்துகொண்டிருந்த சீடர்களின் (ஆம், சுவாமி ராம்தேவ் குரு என்றால் அவரிடம் கற்றுக்கொள்பவர் சீடர்கள்தானே!) எண்ணிக்கை ஆயிரங்களில் பெருகத் தொடங்கியது. செய்தித்தாள்கள். பத்திரிகைகள். தொலைக்காட்சிகள். எல்லாவற்றிலும் ராம்தேவின் பெயர்தான். தொலைக்காட்சியில் கிடைத்த பிரபலத்தை மேலும் அதிகப்படுத்தும் வகையில் அடிக்கடி முகாம்கள் நடத்தினார்.

அடுத்து பதஞ்சலி யோக பீடம் என்ற புதிய அறக்கட்டளையைத் தொடங்கினார் ராம்தேவ். இதைத் தொடங்கிவைத்தவர் பைரோன்சிங் ஷெகாவத். புகழ்பெற்ற ஆர்.எஸ்.எஸ்காரர். முன்னாள் குடியரசுத் துணைத்தலைவர். வெறுமனே யோகக்கலைக் கற்றுத்தருவது என்பதைத் தாண்டி நோய் தீர்க்கும் காரியங்களில் ராம்தேவ் ஈடுபடத் தொடங்கியது இதன்பிறகுதான். நீரிழிவு, மன அழுத்தம், உடல்பருமன் போன்ற பிரச்னைகளுக்கு யோகாவின் மூலன் பலன் கிடைக்கும் என்ற ராம்தேவின் பிரசாரத்துக்கு நல்ல பலன். கூடுதல் சீடர்கள்.

விளைவு, ராம்தேவின் அறக்கட்டளை அகலவாக்கில் வளரத் தொடங்கியது. பதஞ்சலி ஆயுர்வேதக் கல்லூரி, பதஞ்சலி மூலிகைத் தோட்டம், ஆர்கானிக் விவசாயப் பண்ணை, பதஞ்சலி உணவு மற்றும் மூலிகைப் பூங்கா என்பன போன்ற ஏராளமான நிறுவனங்களை உருவாக்கி, நடத்தத் தொடங்கினார் ராம்தேவ். அனைத்தையும் நேர்த்தியாக நிர்வகிக்கும் பொறுப்பு ஆச்சார்ய பாலகிருஷ்ணாவுடையது. அவரை நிர்வகிப்பவர் பாபா ராம்தேவ். ஆம். சுவாமி ராம்தேவ் இனிமே பாபா ராம்தேவ்.

திவ்ய பிரகாஷன் என்ற நிறுவனத்தின் மூலம் யோகக்கலை தொடர்பான புத்தகங்கள் சிலவற்றைக் கொண்டுவந்தார் ராம்தேவ். யோக சந்தேஷ் என்ற பத்திரிகையையும் ஆரம்பித்தார். இந்தப் பத்திரிகை இந்தி, ஆங்கிலம், மராத்தி, குஜராத்தி, பஞ்சாபி உள்ளிட்ட 11 மொழிகளில் வெளியாகிறது. நேபாள மொழியிலும் ஒரு பதிப்பு வருகிறது.

பத்திரிகை. தொலைக்காட்சி. புத்தகங்கள். இலவச முகாம்கள். எல்லாமே இருந்ததால் ராம்தேவின் பதஞ்சலி யோக பீடம் பணம் காய்ச்சி மரமாக மாறியது. கிடைத்த பணத்தைக் கொண்டு நிறுவனங்களை மேன்மேலும் விரிவுபடுத்தினார். வெளிநாடுகளில் அவருடைய யோகா மையங்களுக்குக் கிளைகள் தொடங்கப்பட்டன. அடிக்கடி வெளிநாடுகளுக்குச் சுற்றுப்பயணம் செய்த ராம்தேவுக்கு உலகின் பல நாடுகளில் சீடர்கள் உருவாகினர்.

பணம் இருக்கிறது. மக்கள் ஆதரவு இருக்கிறது. அடுத்தது என்ன? அரசியல். அதுதான் உண்மையான இலக்கு. ஒவ்வொரு அடியையும் பார்த்துப் பார்த்து எடுத்துவைத்தார். யோகா முகாம்களில் யோகக்கலை பற்றியும் வாழ்க்கைக்கலை பற்றியும் பேசிய ராம்தேவ், சமூக சீர்திருத்த விஷயங்கள் பற்றிப் பேசினார். இந்தியாவின் அதிமுக்கியப் பிரச்னைகள் குறித்துப் பேசினார். அரசியலை ஆன்மிகம் கலந்துபேசினார்.

ஆன்மிகத்தையும் அரசியலையும் பேசிய ராம்தேவ், திடீரென பாரத் சுவாபிமான் அந்தோலன் என்ற அமைப்பைத் தொடங்கினார். அந்த அமைப்பில் இலக்குகள் ஐந்து. நூறு சதவீத வாக்குப்பதிவு. நூறு சதவீத தேசிய உணர்வு. நூறு சதவீத அயல்நாட்டு நிறுவன புறக்கணிப்பு. நூறு சதவீத ஒற்றுமை. நூறு சதவீத யோகா மயமாக்கப்பட்ட தேசம்.

வெறுமனே இயக்கம் ஆரம்பித்துவிட்டால் போதாது. இயக்கம் மக்களைக் கவர வேண்டும். எனில், மக்களைக் கவரக்கூடிய விஷயங்களில் கருத்து சொல்லத் தொடங்கினார் பாபா ராம்தேவ். அடைக்கப்பட்ட உணவுகளை உண்ணாதீர்கள் என்றார். குளிர்பானங்கள் அனைத்தும் கழிவறையைச் சுத்தம் செய்ய மட்டுமே லாயக்கு என்றார். கேன்சர், எய்ட்ஸ் போன்ற குணப்படுத்த முடியாத நோய்களுக்கு யோகாவில் தீர்வு உண்டு என்றார். பள்ளிகளில் பாலியல் கல்வியை அகற்றிவிட்டு யோகாவை அறிமுகம் செய்யவேண்டும் என்றார்.

கருத்து தெரிவித்த அனைத்து விஷயங்களும் கவன ஈர்ப்பை ஏற்படுத்தக்கூடியவை. ஏற்படுத்தவும் செய்தன. ஆதரவும் கண்டனமும் மாறிமாறி வந்தன. பத்திரிகைகள் அவருடைய கருத்துகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்தன. அவருடைய முகாம்கள் பற்றிய கட்டுரைகளை வெளியிட்டன. பக்கம் பக்கமாக அவருடைய பேட்டிகள் பிரசுரமாகின. பாபா ராம்தேவுக்குச் சொந்தமான நிறுவனம் தயாரிக்கும் மருந்துகளில் மனித மற்றும் மிருக எலும்புத் துகள்கள் கலக்கப்படுவதாக ஒரு சர்ச்சை வெடித்தது. ஆனால் அது மெல்ல மெல்ல அடங்கிவிட்டது.

உள்ளுக்குள் அடங்கிக்கிடந்த அரசியல் ஆர்வம் ஒருநாள் அப்பட்டமாக வெளியில் வந்தது. நான் தொடங்கிய பாரத் சுவாபிமான் அந்தோலன் இயக்கம் தேர்தல் அரசியலில் இறங்கப்போகிறது. அதன் சார்பில் 2014 நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் 543 தொகுதிகளிலும் வேட்பாளர்கள் நிறுத்தப்படுவார்கள். சாது ராம்தேவின் மனத்துக்குள் சக்கரவர்த்தியாகும் எண்ணம் உருவாகிவிட்டது என்பது அன்றைய தினம் அம்பலமானது.

கிட்டத்தட்ட இந்தச்சமயத்தில்தான் பாரதிய ஜனதா கட்சி உள்ளிட்ட சில அமைப்புகள் வெளிநாடுகளில் பதுக்கிவைக்கப்பட்டிருக்கும் கறுப்புப்பணம் பற்றிப் பேசத் தொடங்கின. 2009 மக்களவைத் தேர்தலின்போது தனது தேர்தல் அறிக்கையில் கறுப்புப்பண மீட்பு பற்றிப் பேசியது பாஜக. பிறகு ஸ்பெக்ட்ரம் விவகாரம் வெளியாகி, ஊழலுக்கு எதிரான கருத்துகள் வெளிவந்தன. ஊழல் ஒழிப்பும் கறுப்புப்பண மீட்பும் தேசிய அளவில் விவாதங்களைக் கிளப்பின. எல்லாவற்றையும் உன்னிப்பாகக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தார் பாபா ராம்தேவ்.

களத்தில் இறங்கத் தருணம் பார்த்துக்கொண்டிருந்த ராம்தேவுக்கு வசதியாக வந்து சேர்ந்தது லோக்பால் மசோதா விவகாரம். சமூக ஆர்வலர் அன்னா ஹஸாரே உண்ணாவிரதம் தொடங்க, அதற்கு நாடு தழுவிய அளவில் பேராதரவு கிடைத்தது.

ராம்தேவாகப்பட்டவர் ஆன்மிகத்தில் இருந்து அரசியலுக்குள் குதித்த வரலாற்றின் சாராம்சம் இதுவே.

0

ஆர். முத்துக்குமார்

மொழிப்போர் / அத்தியாயம் 6

இந்தித் திணிப்புக்கு எதிரான போராட்டங்களில் ஈடுபட்டவர்கள் கைதுசெய்யப்பட்டபோது அவர்கள் மீது குற்றவியல் (கிரிமினல்) சட்டத்தின்படி நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டது. அதற்கு சென்னை மாகாண சட்டமன்றத்தில் ஏ.டி. பன்னீர்செல்வம், ராஜா முத்தையா செட்டியார், அப்பாதுரை பிள்ளை உள்ளிட்டோர் எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர்.

‘கிரிமினல் சட்டத்தை சுதந்தரப் போராட்டக்காரர்கள்மீது வெள்ளைக்காரர்கள் ஏவியபோது அதனை அரசியல் மோசடிச் சட்டம் என்றும் முட்டாள்தனமான சட்டம் என்றும் கண்டித்துவிட்டு, இப்போது அதே சட்டத்தைக் கொண்டு இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டக்காரர்களை நசுக்குவது சரியான காரியமா?’ என்று கேள்வி எழுப்பினர்.

ஆனால் அதற்கு பதிலளித்த முதலமைச்சர் ராஜாஜி, ‘அந்நிய அரசை எதிர்ப்பது ஒன்று; சொந்த அரசை எதிர்ப்பது வேறு; இரண்டுக்கும் பெரிய வேறுபாடு உண்டு. எதிர்ப்பைச் சமாளிக்க அந்த ஆயுதத்தைத்தான் பயன்படுத்தவேண்டும்; தொடர்ந்து பயன்படுத்துவேன்’ என்று திட்டவட்டமாகப் பேசினார் முதலமைச்சர் ராஜாஜி. கிரிமினல் சட்டத்தைப் பயன்படுத்தி அடக்குமுறைகளைக் கையாளும் ஆட்சியாளர்கள் வருத்தப்படும் காலம் வெகுதூரத்தில் இல்லை என்று ஆவேசப்பட்டார் ஏ.டி. பன்னீர்செல்வம்.

அதன் தொடர்ச்சியாகவே பெண்களும் இந்தித் திணிப்புக்கு எதிரான போராட்டத்தில் பங்கேற்கவேண்டும் என்றும் மறியல்களில் கலந்துகொள்ள வேண்டும் என்றும் அழைப்பு விடுத்தார் மீனாம்பாள் சிவராஜ். இவர் சுயமரியாதை இயக்கத்தைச் சேர்ந்தவர். அந்த இயக்கத்தின் தீவிர பிரச்சாரகர்களுள் ஒருவர். தாழ்த்தப்பட்ட சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த இவரைத்தான் இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தின்போது சென்னை நகரில் பிரசாரம் செய்யும் பொறுப்புக்குத் தேர்வுசெய்திருந்தனர்.

சென்னையில் நடைபெற்ற தமிழ்நாடு பெண்கள் மாநாட்டில் வைத்து பெண்களுக்கு அழைப்புவிடுத்த மீனாம்பாள் சிவராஜ், தமிழ்மொழி மற்றும் தமிழ்ப்பண்பாட்டுக்காக மன உறுதியோடு போராட முன்வர வேண்டும் என்று பெண்களுக்கு கோரிக்கை விடுத்தார். 13 நவம்பர் 1938 அன்று சென்னை ஒற்றைவாடை அரங்கில் பெண்கள் மாநாடு கூடியது. மறைமலையடிகளின் மகள் நீலாம்பிகை அம்மையார் தலைமையில் கூடிய அந்த மாநாட்டில் பெரியார் சிறப்புரை ஆற்றினார்.

மாநாட்டில் மூவலூர் ராமாமிர்தம் அம்மையார், டாக்டர் தர்மாம்பாள், அலர்மேலுமங்கை தாயாரம்மாள், மஞ்சுளாபாய் சண்முகம், புவனேசுவரி (என்.வி. நடராசனின் துணைவியார்) உள்ளிட்டோர் கலந்து கொண்டனர். அந்த மாநாட்டுக்குப் பிறகு அதிக அளவிலான பெண்கள் இந்தித் திணிப்புக்கு எதிரான போராட்டங்களில் கலந்துகொண்டனர். மறியல் ஈடுபட்ட மூவலூர் ராமாமிர்தம் அம்மையார், டாக்டர் தர்மாம்பாள், மலர்முகத்தம்மையார், பட்டம்மாள், சீத்தம்மாள் ஆகிய ஐந்து பெண்களும் கைது செய்யப்பட்டனர்.

போராட்டம் நாளுக்கு நாள் வலுக்கத் தொடங்கியதையடுத்து நீதிக்கட்சி மற்றும் சுயமரியாதை இயக்கப் பத்திரிகைகளுக்குக் கடிவாளம் போடத் தயாரானது மாகாண அரசு. குடி அரசு, விடுதலை, பகுத்தறிவு ஆகிய பத்திரிகைகள் தலா ஆயிரம் ரூபாயை ஜாமீனாகக் கட்டவேண்டும் என்று உத்தரவிட்டப்பட்டது.

அதன்பிறகும் போராட்டம் அடங்குவதாகத் தெரியவில்லை. ஆகவே, சுயமரியாதை இயக்கத் தலைவர் பெரியாரைக் கைதுசெய்ய முடிவுசெய்யப்பட்டது. 8 டிசம்பர் 1938 அன்று பெரியார் கைதானார். இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தைத் தூண்டினார், பெண்களைப் போராட்டத்துக்குத் தூண்டினார் என்ற இரண்டு குற்றச்சாட்டுகளை அவர் மீது வைக்கப்பட்டன.

சென்னை ஜார்ஜ் டவுன் நீதிமன்றத்தில் நான்காவது நீதிபதியான மாதவராவ் பெரியார் மீதான வழக்கை விசாரித்தார். அப்போது நடந்த விசாரணையின்போது தொடக்கத்திலேயே, ‘நான் எதிர்வழக்காடப் போவதில்லை. எனக்கு யாரும் வக்கீல் இல்லை’ என்று சொல்லிவிட்டார் பெரியார். அதன்பிறகு சாட்சிகள் விசாரிக்கப்பட்டனர். அப்போது பெரியார் விரிவான வாக்குமூலம் ஒன்றைக் கொடுத்தார்.

நான் சம்பந்தப்பட்டிருக்கும் இந்தி எதிர்ப்புக் கிளர்ச்சியானது காங்கிரஸுக்கு விரோதமானது என்றும் காங்கிரஸ் கட்சியினரைக் கவிழ்ப்பதற்காக என்றும் பார்ப்பன துவேஷம் கொண்டதென்றும் கனம் முதல் மந்திரியாரே (ராஜாஜி) சட்டசபையிலும் பொதுக்கூட்டங்களிலும் தெரிவித்திருக்கிறார். இந்தக் கோர்ட்டு காங்கிரஸ் மந்திரிகள் நிர்வாகத்துக்கு உட்பட்டது. நீதிபதியாகியத் தாங்களும் பார்ப்பன வகுப்பைச் சேர்ந்தவர். இவைதவிர, இந்தி எதிர்ப்புக் கிளர்ச்சியை ஒழிக்கவேண்டும் என்பதில் காங்கிரஸ் மந்திரிகள் அதிதீவிர உணர்ச்சி கொண்டிருக்கிறார்கள். அது விஷயத்தில் நியாயம், அநியாயம் பார்க்கவேண்டியது இல்லை என்றும் கையில் கிடைத்த ஆயுதத்தை எடுத்து உபயோகித்து ஒழித்தாக வேண்டும் என்றும் இந்தி எதிர்ப்புக் கிளர்ச்சியை திடீரென்று வந்து புகுந்த திருடர்கட்கு ஒப்பிட்டு கனம் முதன்மந்திரியார் கடற்கரைப் பொதுக்கூட்டத்தில் பேசியிருக்கிறார். நான் சம்பந்தப்பட்ட சுயமரியாதை இயக்கமும் தமிழர் இயக்கமும் இந்தி எதிர்ப்புக் கிளர்ச்சியும் ஜஸ்டிஸ் இயக்கமும் எதுவும் சட்டப்படி, சட்டத்துக்கு உட்பட்டு கிளர்ச்சி செய்யவேண்டும் என்ற கொள்கை கொண்டதே ஆகும். இதுவரை அக்கொள்கை மாற்றப்படவே இல்லை… ஆகவே, கோர்ட்டார் அவர்கள் தாங்கள் திருப்தியடையும் வண்ணம் அல்லது மந்திரிமார்கள் திருப்தி அடையும் வண்ணம், எவ்வளவு அதிக தண்டனை கொடுக்க முடியுமோ அவைகளையும், பழிவாங்கும் உணர்ச்சி திருப்தியடையும் வரைக்கும் எவ்வளவு தாழ்ந்த வகுப்பு கொடுக்க உண்டோ அதையும் கொடுத்து, இவ்வழக்கு விசாரணை நாடகத்தை முடித்துவிடும்படி வணக்கமாகக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

அந்த வழக்கில் பெரியாருக்குத் தண்டனை விதிக்கப்பட்டது. இரண்டு குற்றங்களுக்கும் தலா ஓராண்டு கடுங்காவல் சிறைத் தண்டனை. இரண்டு குற்றங்களுக்கும் தலா ஆயிரம் ரூபாய் அபராதம். அபராதம் செலுத்தவில்லையென்றால் தலா ஆறு மாதங்கள் சிறைத்தண்டனை அதிகரிக்கப்படும். வழக்கம்போல அபராதம் செலுத்த பெரியார் விரும்பவில்லை. சென்னை சிறையில் அடைக்கப்பட்டார்.

தண்டனை பெரியாருக்கு மட்டுமல்ல; அவருடன் சேர்ந்து போர்க்களத்துக்கு வந்த பெரும்பாலான போராட்டக்காரர்களுக்கும் சிறைத்தண்டனைகள் தரப்பட்டன. பட்டியல் வெகுநீளமானது. குறிப்பாக, செ.தெ. நாயகத்துக்கு நான்கு மாதங்கள், ஈழத்தடிகளுக்கு 9 மாதங்கள், சி.என். அண்ணாதுரைக்கு 9 மாதங்கள், மறை. திருநாவுக்கரசுக்கு 6 மாதங்கள், டி.ஏ.வி. நாதனுக்கு 4 மாதங்கள், கே.எம். பாலசுப்ரமணியத்துக்கு 6 மாதங்கள், அருணகிரிநாதருக்கு 2 ஆண்டுகள், பாவலர் பாலசுந்தரத்துக்கு மூன்று ஆண்டுகள், ஈ.வெ. கிருஷ்ணசாமிக்கு 6 மாதங்கள், பண்டித எஸ். முத்துசாமி பிள்ளைக்கு 6 மாதங்கள் என்று பலருக்கும் பல்வேறு வகையிலான தண்டனைகள்.

பெரியார் சிறைக்கு வந்துவிட்டதால் போராட்டம் தணிந்துவிடும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது. ஆனால் போராட்டத்தின் வேகத்தை அதிகப்படுத்தும் வகையில் வந்துசேர்ந்தது ஒரு மரணச் செய்தி. இந்தித் திணிப்புக்கு எதிரான போராட்டத்தில் ஈடுபட்ட நடராசன் என்ற இளைஞர் 5 டிசம்பர் 1938 அன்று கைது செய்யப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்தார். திடீரென அவருக்கு உடல்நிலை பாதிக்கப்பட்டது. உடனடியாக அவரை விடுவித்து, உரிய மருத்துவ சிகிச்சை கொடுக்கவேண்டும் என்று கோரினர். ஆனால் அதற்கு சிறை நிர்வாகம் அனுமதி அளிக்கவில்லை. இதனைத் தொடர்ந்து 15 ஜனவரி 1939 அன்று சிறையிலேயே மரணம் அடைந்தார் நடராசன். இந்தித் திணிப்புக்கு எதிராக நடந்த மொழிப்போரில் முதல் உயிர்த்தியாகம் இதுவே. மரணம் அடைந்த நடராசன் தாழ்த்தப்பட்ட சமுதாயத்தைச் சேர்ந்தவர்.

நடராசனின் மரணம் மொழிப்போரில் ஈடுபட்ட போராட்டக்காரர்களிடம் பெரிய அளவிலான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்த சமயத்தில் 12 மார்ச் 1939 அன்று தாலமுத்து என்ற இளைஞரும் சிறைச்சாலைக் கொடுமை காரணமாக மரணம் அடைந்தார். நடராசன் – தாலமுத்து பற்றிப் பேசிய சி.என். அண்ணாதுரை, ‘நாடார் திலகம் தோழர் தாலமுத்து இறந்தது காண மனம் கலங்குகிறது. என்னைப் பொறுத்தவரை தோழர்கள் நடராசன், தாலமுத்து ஆகியோர் மரணத்தை எனது அண்ணன், தம்பி மரணம் என்றே கருதுகிறேன்’ என்றார்.

நடராசன், தாலமுத்துவின் மரணங்களும் பெரியாரின் கைதும் போராட்டத்தை அடுத்தக்கட்டத்துக்கு அழைத்துச் சென்றன. இந்தித் திணிப்பைக் கைவிடக்கோரியும் பெரியாரை விடுதலை செய்யக்கோரியும் போராட்டங்கள் தீவிரமடைந்தன. இந்நிலையில் முன்னறிவிப்பு எதையும் கொடுக்காமல் 22 ஏப்ரல் 1939 அன்று பெரியார் விடுதலை செய்யப்பட்டார். ஆனால் இந்தித் திணிப்பு உத்தரவு திரும்பப்பெறப்படவில்லை.

இந்நிலையில் இரண்டாம் உலகப்போர் தொடங்கியது. நட்பு நாடுகளுக்கு ஆதரவாக இங்கிலாந்துடன் இணைந்து பிரிட்டிஷ் இந்தியாவும் யுத்தத்தில் கலந்துகொள்ளும் என்று அறிவித்தார் இந்திய வைஸ்ராய். ஆனால் அந்த அறிவிப்பில் காங்கிரஸ் தலைவர்களுக்கு விருப்பமில்லை. எங்களைக் கேட்காமல் எங்களை யுத்தத்தில் எப்படித் திணிக்கலாம் என்று கேள்வி எழுப்பினர். அத்துடன் நிறுத்தாமல், தங்களுடைய எதிர்ப்பை வெளிக்காட்டும் வகையில் எட்டு மாகாணங்களில் ஆட்சியில் இருந்த காங்கிரஸ் கட்சியினர் தங்களது பதவிகளை ராஜினாமா செய்தனர். அந்த அடிப்படையில் 28 அக்டோபர் 1939 அன்று சென்னை மாகாண முதலமைச்சர்ர் ராஜாஜியும் பதவி விலகினார்.

சென்னை மாகாணத்தில் அட்வைசரி ஆட்சி (ஆலோசனைக்குழு ஆட்சி: ஆளுநருக்கு ஆலோசனை கொடுக்க அதிகாரிகள் மற்றும் அறிவுஜீவிகளைக் கொண்ட குழு) அமல்படுத்தப்பட்டது. அதனைத் தொடர்ந்து இந்தித் திணிப்புக்கு எதிரான போராட்டத்தில் ஈடுபட்டவர்கள் அனைவரும் விடுதலை செய்யப்பட்டனர். மேலும், இதுவரை அமல்படுத்தப்பட்ட பள்ளிகளில் இந்தி தொடரும் என்றும் இனி புதிதாக எந்தப் பள்ளியிலும் இந்தி திணிக்கப்படாது என்றும் அறிவிக்கப்பட்டது.

அரசின் அறிவிப்புகள் பெரியாரைத் திருப்திப்படுத்தவில்லை. கட்டாய இந்தியை முழுமையாக அகற்றும் வரை போராட்டம் தொடரும் என்று அறிவித்தார். தனது தலைமையில் மீண்டும் ஒரு போராட்டக்குழுவை உருவாக்கினார். அந்தக் குழுவின் செயலாளர் சி.என். அண்ணாதுரை. இதுவே இறுதி எச்சரிக்கை. இனி பேச்சில்லை. செயலேதான். இந்த் கட்டாயத்தைத் தவிடுபொடி ஆக்குவதே இனி வேலை. கட்டாய இந்தியைத் தொலைப்பாரா, இல்லையா? என்ன சொல்கின்றார் இந்த ஆட்சியாளர்? என்று கேள்வி எழுப்பினார் பெரியார்.

அந்தக் கேள்விக்கான விடை 21 பிப்ரவரி 1940 அன்று அரசிடம் இருந்து வெளியானது.

‘கட்டாய இந்தி முறை பொதுமக்களில் பெரும்பாலோரிடையே எதிர்ப்பையும் அதிருப்தியையும் விளைவித்திருக்கின்றது. முதல் மூன்று படிவங்களில் தேர்வுமின்றி, இந்தியைக் கட்டாயப் பாடமாக மட்டும் போதிப்பதால், மாணவர்களுக்கு அம்மொழியில் போதிய அறிவையோ, திறமையையோ ஏற்படுத்த முடியாது என்று அரசியலாருக்குத் தோன்றுகிறது. ஆகவே, அரசியலார் இந்திக் கட்டாயத்தை உடனே எடுத்துவிடுவது என முடிவுசெய்துவிட்டனர்’

இந்தித் திணிப்புக்கு எதிரான முதல் மொழிப்போராட்டம் வெற்றியடைந்தது. அடுத்த எட்டு ஆண்டுகளில் இரண்டாம் கட்டப் போராட்டம் தொடங்கியது!

(தொடரும்)

 இதுவரை

மோட்டார் சைக்கிள் டைரி / அத்தியாயம் 6

ஏரிக்கரைகளைக் கடந்து அவர்கள் யூனின் டி லாஸ் ஆண்டிஸ் (Junin de los Andes) என்னும் கிராமத்தை நோக்கி முன்னேறிக்கொண்டிருந்தார்கள். காருவே (Curruhué) கிராண்ட் ஏரியைச் சுற்றிப் பார்க்கவேண்டும் என்று எர்னஸ்டோ விரும்பினார். பச்சை நிறத்தில் படர்ந்திருந்த அந்த ஏரியை மோட்டார் சைக்கிளில் கடக்கமுடியாது என்பதால் அருகிலுள்ள ஒரு வனக் காப்பாளரின் அறையில் வண்டியைப் போட்டுவிட்டு கரடுமுரடான பாதையில் இருவரும் நடக்கத் தொடங்கினர்.

ஏரிக்கு மேலே ஒரு வாத்து பறந்துசென்றது. ஆல்பர்ட்டோ சுற்றிலும் ஒருமுறை பார்த்தார். யாருமில்லை. பசிக்கு இதைவிட நல்ல விருந்து கிடைத்துவிடுமா என்ன? குறி பார்த்துச் சுட்டார். வாத்து ஏரியில் விழுந்தது. ஏரியில் இறங்கி வாத்தைக் கொண்டு வரும் வேலை எர்னஸ்டோவிடம் வந்து சேர்ந்தது. குளிர்ந்த நீர் அலைகளில் 20 மீட்டர் நீந்தி திணறியபடியே வாத்துடன் கரை ஒதுங்கினார் எர்னஸ்டோ. ‘எனினும் வாத்து வறுவல் சுவையாக இருந்தது.’

உணவு ஆனதும், மலையேறத் தொடங்கிவிட்டனர். பூச்சிகள் வட்டமிட்டபடி கடித்து விளையாடிக்கொண்டிருந்தன. மலையேறுவதற்குத் தேவையான உபகரணங்கள் எதுவும் அவர்களிடம் இல்லை. இருந்தும் பின்வாங்காமல் தொடர்ந்து பல மணிநேரம் ஏறி, உச்சியை அடைந்தனர். சிறிது நேரம் பனியில் விளையாடிவிட்டு, இருட்டுவதற்குள் இறங்க ஆரம்பித்தனர்.

‘இறங்கி வருவது தொடக்கத்தில் எளிதாக இருந்தது. ஆனால் பின்னர், நாங்கள் பின்தொடர்ந்து வந்த ஓடை ஒரு காட்டாறாக மாறியது. இருபுறங்களிலும் வழுக்குப் பாறைகள். நடப்பது சிரமமாக இருந்தது. ஓரத்திலிருந்து மூங்கில்காட்டின் ஊடாகத்தான் நாங்கள் இறங்கிவரவேண்டியிருந்தது.’ அதற்குள் இருட்டத் தொடங்கிவிட்டது. ஆல்பர்ட்டோவின் இரவு நேரக் கண்ணாடி தொலைந்துவிட்டது. எர்னஸ்டோவின் காற்சட்டையின் கால்கள் கிழிந்து தொங்கிக்கொண்டிருந்தன. பாதாளத்தில் இறங்குவது போல் இருந்தது எர்னஸ்டோவுக்கு.

அடர்த்தியான குளிரில் ஓடையைக் கடந்து வனக் காப்பாளரின் அறைக்குச் சென்றார்கள். அவர் இருவரையும் வரவேற்று மேட் பானம் கொடுத்து, கிழே விரித்துப் படுக்க ஆட்டுத் தோலும் கொடுத்தார்.

ஜனவரி 1952. எர்னஸ்டோ தன் தாயாருக்கு கடிதம் எழுதினார். ‘அன்புள்ள அம்மாவுக்கு, நாங்கள் சந்தித்த அனுபவங்களையெல்லாம் அப்படியே உனக்குச் சொன்னால், இந்த சில வரிகளின் நோக்கத்துக்கே அது எதிராகப் போய்விடும்… வழியில் எனக்குக் கடும் காய்ச்சல். ஒரு நாள் படுக்கையில் கிடந்தேன்… அதற்குப் பிறகு, பல பிரச்னைகளைச் சந்தித்த நாங்கள் திறமையாக அவற்றையெல்லாம் சமாளித்துவிட்டு, அடர்த்தியான காடுகளுக்கு மத்தியில், ஒரு அழகான ஏரிக்கருகில் இருக்கும் சான் மார்ட்டின் டி லாஸ் ஆண்டிஸை அடைந்தோம். நீங்களும் பார்க்கவேண்டிய இடம் அது. எங்கள் முகம் கறுத்துப் போய்விட்டன. சாலையோரத்தில் தோட்டத்துடன் வீடு தென்பட்டால், அந்த வீடுகளுக்குச் சென்று உணவு கேட்பதும், அங்கேயே தங்கிவிடுவதும் எங்களுக்கு வாடிக்கையாகிவிட்டது… உன்னை மிகவும் நேசிக்கும் மகன் அன்போடு உன்னை அணைத்துக்கொள்கிறான்.’

ஏழு ஏரிகள் வழியாக, பாரிலோஷே (Bariloche) என்னும் பகுதியை இருவரும் வந்தடைந்தனர். ஒரு ஆஸ்திரியர் காலிக் கொட்டகை ஒன்றில் அவர்களைத் தங்கவைத்தார். எங்கு சென்றாலும், ‘வண்டி பழுதாகிவிட்டது, இன்றிரவு இங்கே தங்கிக்கொள்ள இடம் கிடைக்குமா?’ என்பதுதான் இந்த இருவரின் வாடிக்கையான விண்ணப்பமாக இருக்கும். பெரும்பாலும் அனைவரும் பாவப்பட்டு ஏதாவதொரு மூலையைச் சுட்டிக் காட்டுவார்கள். இந்த முறை கிடைத்தது கொட்டகை. கூடவே, ஓர் எச்சரிக்கையும் கிடைத்தது. ‘கவனமாகக் கதவைத் தாழிட்டுக்கொள்ளுங்கள். இங்கே ஒரு அபாயகரமான சிறுத்தை சுற்றிக்கொண்டிருக்கிறது.’

பிரச்னை என்னவென்றால், அந்தக் கொட்டகை குதிரை லாயம் போல் இருந்ததால் கதவின் கீழ் பகுதியை மட்டுமே சாத்திக்கொள்ள முடிந்தது. மிகச் சரியாக ஒரு சிறுத்தையால் தாண்டி வந்துவிடக்கூடிய அளவுக்கே அந்தக் கதவு இருந்தது. பிறகு எங்கிருந்து நிம்மதியாகத் தூங்குவது? ‘விடிந்துகொண்டிருந்தபோது கதவை ஏதோ பிறாண்டும் சப்தம் கேட்டது. பயத்தால் பேச்சிழந்தவனாக என்னருகில் ஆல்பர்ட்டோ. என் கையில் துப்பாக்கி தயாராக இருந்தது. மரங்களிடையே இருந்து ஒளிரும் இரண்டு கண்கள் எங்களை வெறுத்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தன.’ சிறிது நேரத்தில், ‘கருப்பு உடல் ஒன்று கதவைத் தாண்டி வந்தது. அப்போது உள்ளுணர்வுதான் செயல்பட்டது. அறிவு பொய்த்துவிட்டது. எனது தற்காப்புணர்வு ரிவால்வரின் விசையை அழுத்தியது. வெடியோசை ஒரு கணம் அதிர்ந்து ஒலித்தது.’

கதவருகே கையில் விளக்கோடு யாரோ நின்றுகொண்டிருப்பது தெரிந்தது. அச்சுறுத்லாக இருந்த சிறுத்தை செத்தொழிந்துவிட்டதா? எனில் இது மெய்யாகவே ஒரு பெரிய உபகாரம் அல்லவா? ஆனால், நடந்தது வேறு. ‘ஆஸ்திரியரின் கனத்த குரலிலிருந்தும், அவர் மனைவியின் அழுகையிலிருந்தும் நாங்கள் என்ன செய்துவிட்டோம் என்பதைத் தெரிந்துகொண்டோம். அவர்களுடைய அழுக்குச் செல்லநாய் பாபியை நாங்கள் கொன்றுவிட்டோம்.’ கொலைகாரர்களாக அங்கே படுத்து உறங்கமுடியாது என்பதால் மிச்ச பொழுதை வெட்டவெளியில் கழிக்கவேண்டியிருந்தது.

பிறகு, கால்வாய் வெட்டும் வேலை செய்துவந்த ஒருவரின் வீட்டில் இடம் கிடைத்தது. தனது வீட்டின் சமையலறையில் மற்றொரு நண்பருடன் இரவைக் கழிக்க அவர் அனுமதி அளித்தார். அங்கும் ஒரு பிரச்னை. ‘தலையணையாக நாங்கள் பயன்படுத்திய ஆட்டுத்தோலின் நெடி எரிச்சலைத் தந்ததால், இன்ஹேலரைப் பயன்படுத்தலாம் என்றிருந்தேன். குழலிலிருந்து மூச்சிழுக்கும்போது, எனக்கு அருகில் தூங்கிக்கொண்டிருந்தவர் விழித்துக்கொண்டார். மூச்சிழுக்கும் சத்தம் கேட்டதுமே சட்டென அசைந்த அவர் பிறகு அசையாமல் படுத்துக்கொண்டார். போர்வைக்கடியில் ஒரு கத்தியைப் பிடித்தவாறு விறைப்பாக, மூச்சை அடக்கிக்கொண்டு அவர் படுத்திருந்ததை நான் உணர்ந்தேன். முந்தைய இரவின் அனுபவத்தின் காரணமாக, கத்தியால் குத்தப்பட்டுவிடுவேனோ என்று பயத்தில் அப்படியே அசையாமல் இருந்தேன்.’ எர்னஸ்டோவைப் போலவே அந்த நபரும் சிறுத்தை பயத்தில் இருந்திருக்கிறார். அவர் இன்ஹேலர் இழுக்கும் ஓசை அவருக்குச் சிறுத்தையின் உறுமலாகத் தெரிந்திருக்கிறது. இன்னொருமுறை எர்னஸ்டோ இன்ஹேலரை இழுத்திருந்தால், அந்த நபர் நிச்சயம் தனது கத்தியைப் பிரயோகித்திருப்பார்.

அர்ஜென்டினா மண்ணில் அது கடைசி நாள். அவர்கள் சிலியின் எல்லையை நோக்கி இப்போது புறப்பட்டிருந்தார்கள். மோட்டார் சைக்கிள் படகில் ஏற்றப்பட்டது. ஏரிகளையும், சுங்கவரி அலுவலகத்தையும், மலைத்தொடரையும் கடந்து முன்னேறிக்கொண்டிருந்தார்கள். படகில் கட்டணம் செலுத்துவதற்குப் பதிலாக வியர்வை பொங்க அவர்கள் உழைத்தார்கள். அங்கிருந்த பல மருத்துவர்கள் எர்னஸ்டோ சந்தித்தார். சிலியில் தொழுநோய் இல்லை என்பதால் தொழுநோய் மருத்துவமனை குறித்து எர்னஸ்டோ பகிர்ந்துகொண்ட அனுபவங்களை (‘அவ்வப்போது அது பற்றி மிகைப்படுத்தியும் பேசினோம்!’) அவர்கள் ஆச்சரியத்துடன் கேட்டுக்கொண்டார்கள். ஈஸ்டர் தீவில் ஒரு தொழுநோய் மருத்துவமனை இருப்பதையும், அந்தத் தீவு மிகவும் அழகானது என்றும் அவர்கள் சொன்னதால் அங்கும் சென்று பார்த்துவிடுவது என்று முடிவுசெய்துகொண்டார்கள்.

பெட்ரோஹுவே என்னும் நகரில் இருந்து ஓஸோர்னோ என்னும் பகுதிக்கு ஒரு வேன் செல்வதாக இருந்தது. அதில் இடம் கிடைக்குமா என்று விசாரித்தபோது அங்கிருந்தவர் ஒரு யோசனை கூறினார். எங்களுக்கு ஒரு டிரைவர் தேவைப்படுகிறார், உங்களால் ஓட்டமுடிந்தால் நீங்களும் வரலாம். ஆல்பர்ட்டோ அவசர அவசரமாக எர்னஸ்டோவுக்கு வகுப்பெடுத்தார். பிரேக், க்ளட்ச், கியர், முதல் கியர், இரண்டாவது கியர் என்று தனக்குத் தெரிந்ததை எல்லாம் அவர் சொல்ல ஆரம்பித்தார். முன்னால் மோட்டார் சைக்கிளில் அவர் செல்வார். எர்னஸ்டோ பின்தொடரவேண்டும்.

‘நான் வேனைத் தாறுமாறாக ஓட்டினேன். ஒவ்வொரு வளைவையும் சமாளிப்பதற்குள் போதுமென்றாகிவிட்டது… கம்பீரமாக நின்றுகொண்டிருநத ஓஸோர்னோ எரிமலைக்குக் கீழே, ஓஸோர்னோ ஏரியையொட்டி அழகான நாட்டுப்புறப் பகுதியில் வளைந்து வளைந்து சென்றது சாலை. ஆனால் விபத்துகள் நிகழ்வதற்கு அதிகமான வாய்ப்புகள் நிறைந்த இந்தச் சாலையில் இயற்கைக் காட்சியைக் கண்டு ரசிக்கக்கூடிய மனநிலையில் நான் இருக்கவில்லை.’

எந்தவித சம்பவமும் நிகழாமல் அந்தப் பயணம் முடிவடைந்தது. குறுக்கே ஓடிய ஒரே ஒரு பன்றிக்குட்டிக்கு மட்டும் அடிபட்டுவிட்டது.

(தொடரும்)

இதுவரை

எம்.எஸ். விஸ்வாநாதன் தன்னோட மெல்லிசைக்காலங்கள் கிட்டத்தட்ட முடிந்த பிறகே பிற துறைகளிலும் கவனம் செலுத்த ஆரம்பித்தார், நடிக்கவும் வந்தார். விஜய் ஆண்டனி இசையைமைப்பில் நல்லப் பெயர் இருக்கும்போதே நடிக்கவும் வந்துவிட்டார்.

‘நான்’ திரைப்படத்தில் கிட்டத்தட்ட மௌனகுரு அருள்நிதி பாணிலயே அடிக்குரல்ல பேசியபடி படம் முழுவதும் வருகிறார் விஜய் ஆண்டனி. அவருடைய காரக்டர்தான் அவரைக் காப்பாற்றுகிறது. மற்றபடி, உடல் மொழி, டயலாக் உள்ளிட்ட டெக்னிக்கல் விஷயங்களில் இன்னமும் நிறைய உழைத்திருக்கலாம் அவர்.

படத்தில் வரும் எந்தப் பெண்ணையும் மருந்துக்குக்கூடத் தொட்டுப்பார்க்கவில்லை விஜய் ஆண்டனி. அவர் படிப்பது மருத்துவமே என்ற போதிலும். (ஒரு வேளை அது அவர் மனைவியின் அன்புக் கட்டளையாகக்கூட இருக்கலாம் ).

Well Knit Plot. அதற்கேற்ற அருமையான, தெளிவான குழப்பமில்லாத திரைக்கதை. படம் தொய்கிறது என்று எந்த இடத்திலும் கூறவே இயலாது. எனினும் படத்தின் ஆரம்பக்காட்சிகள் முழுக்க நந்தா படம் போலவே இருக்கிறது. சிறுவர் சீர்திருத்தப்பள்ளி, தாயின் அன்புக்காக ஏங்குவது , பின்னர் அதுவே எல்லோரையும் அடித்துத் துவைப்தற்கான காரணங்களாகக் காட்டுவது…  Flirting Friend அஷோக், அவருடைய தோழர்கள் என்று அனைவரும் நாம் வழக்கமாகப் பார்ப்பவர்கள்தாம்.

பாடல்களுக்கு கொடுத்த முக்கியத்துவத்தையும் உழைப்பையும் பின்னணி இசைக்கும் கொடுத்திருக்கலாம். எப்போதும் போல பாடலின் ராகத்தை இஸ்லாமியப் பின்னணிக்கென மாண்டலின்  கொண்டே இசைத்திருப்பது பெரிய குறை. Psycho படத்தில் வரும் கொலைக்காட்சிகளுக்கான Viloin, Double Bass இங்கும் அவ்வப்போது வந்து போகிறது.

இப்போது இருக்கிற இசையமைப்பாளர்களுக்கு எங்கிருந்தாவது உருவி பாடல்களை அமைத்துவிடுவது எளிதாக இருக்கிறது. படத்தின் காட்சிகளை உள்வாங்கி அதன் கதையை உணர்ந்து , Theme Music Concepts வைத்துக்கொண்டு இசைப்பது என்பது இமாலய முயற்சியாகத்தான் தோன்றுகிறது அவர்களுக்கு. பல இடங்களில் Predator 1 பின்னணி இசையை உணரமுடிகிறது. கற்பனை வளம் குன்றிய பின்னணி இசை, இது போன்ற த்ரில்லர் படத்துக்கு உரமேற்றத் தவறுகிறது. பழைய த்ரில்லர் படமான அதே கண்களுக்கு இசையமைத்த வேதாவை மறக்கமுடியுமா?

முன்பெல்லாம் ஆங்கிலம் கலந்து பாடல்கள் எழுதினார்கள். இப்போது ஸ்பானிஷ், போர்த்துகீசு எல்லாம்கூட  தமிழ்ப்பாடல்களில் காண முடிகிறது. “மக்காயேலா மக்காயேலா காய மவ்வா”  என்ற வரியை என்னவென்று சொல்வது? அந்தப் பாடலை பாடகர்கள் ஸ்பானிஷ் பின்னணியில் பாடியும் இருக்கிறார்கள்.  இளையராஜா Elvis Presley ஸ்டைலில் அமைத்திருந்த ரம்பம்பம் ஆரம்பம் பாடலை எப்போது கேட்டாலும் அது தமிழ்ப்பாடல் போலத்தான் ஒலிக்கும். ஆங்கிலப்பாடல் நினைவுக்கு வரவே வராது.

இந்தப் படத்தின் அனைத்து பாடல்களையும் மேற்கத்திய இசைப்பாங்கில் அமைத்திருக்கிறார் விஜய் ஆண்டனி. ஈழக்கவிஞர் அஸ்மின் எழுதிய “தப்பெல்லாம் தப்பேயில்லை” பாடலுக்கு நமது பாணியில் இசை அமைத்திருந்தால் இன்னும் சிறப்பாக இருந்திருக்கும். பாடலின் ஒவ்வொரு சரணத்துக்குப் பிறகும் ஆங்கிலத்தில் குரல் ஒலிப்பது சலிப்பை ஏற்படுத்துகிறது.

என்னய்யா ரொம்பவே அடக்கி வாசிக்கிறாரே நம்ம விஜய் ஆண்டனி, அடிக்க மாட்டாரா என்று நினைக்கும்போது ஒரு பாரில் பெண் விஷயத்தில் பிரச்னை செய்தவர்களை பீர் பாட்டிலை எடுத்து அடித்து உடைக்கிறார். நிஜமாகவே தனக்குள் அடக்கி வைத்திருந்த கோபத்தைச் சீறும் புலி போலக் காட்டியிருக்கிறார். சபாஷ் விஜய் ஆண்டனி.

அஷோக்கின் (சித்தார்த் வேணுகோபால்) நண்பன் சுரேஷைக் கொல்லும் காட்சிக்கென Home Theaterல் “Oh Fortuna” என்ற நாடகக் கதைப் பாடல் (Opera Choir Music) இசைக்கிறது . மிக மெதுவாகத்தொடங்கி , கிசுகிசுக்கும் ஒலியுடன் சேர்ந்திசைத்து, பின் டிரம்ஸும் யாழுமாக இசைத்து எதிர்பாராத சமயத்தில் சடாரென முடியும் ஒரு இசைக்கோவை இது. அவனைக் கொலை செய்வதும் அவ்வாறே தொடங்குகிறது. கட்டையை வைத்து அடிக்கத்தொடங்கி பின்னர் எதிர்பாராத விதமாக மேஜை நாற்காலிகளை வைத்து அடித்து பின்னர் உருட்டுக்கட்டையால் அடித்து, மாடிப்படிகளில் ஏறுபவனின் கால்களை இடறி குப்புற விழவைத்து, நடுமண்டையில் ஓங்கி அடித்து கொல்லும் காட்சிக்கு மிகவும் பொருத்தமான இசைக்கோவை.

கொன்று புதைத்து விட்டு வீடு திரும்பும்போது சுரேஷின் பைக் வாசலில் நிற்கிறது. விஜயோடு சேர்ந்து நமக்கும் தூக்கிவாரிப்போடுகிறது. பின்னரும் சாவியைத்தேடி அலைந்து களைத்துப்போய் புதைத்த இடம் வரை சென்று மீண்டும் பிணத்தைத்தோண்டி எடுத்து ஜீன்ஸ் பாக்கெட்டில் இருக்கும் சாவியை எடுத்து திரும்ப வந்து பைக்கை யாருமில்லா சாலையில் கொண்டுபோய் நிறுத்தி விட்டு, வீட்டுக்குள் நுழைந்த பின்னர் “அப்பாடா” என்று பெருமூச்சு விடுகிறாரே… நமக்கும் அப்படித்தான் இருக்கிறது.

இவ்வளவு கொலைகளையும் செய்து விட்டு அப்பாவி போல முகத்தை வைத்துக் கொண்டு வளைய வருகிறாரே… அங்கு ஜெயிக்கிறார் விஜய் ஆண்டனி. அதே போல் She knows too much, so she should be killed என்று வழக்கமான ஆங்கிலப்படங்கள் பாணியில் ரூபாவையும் போட்டுத்தள்ளி விடுவார் என்று நினைக்கும் நமக்கு அவருடைய காதல் வெளிப்படுகிறது. அதுவும், அவரை அறையில் வைத்துப் பூட்டிவிட்டு , தம்மைத்தாமே தாக்கிக்கொள்ளும் காட்சி,  விஜய் ஆண்டனி மேல் பரிதாபத்தை வரவழைக்கத் தவறவில்லை.

இத்தனை கொலைகளையும் செய்துவிட்டு சாமர்த்தியமாக எல்லா இடங்களிலிருந்தும் தப்பிக்கிறார் என்பதைத்தான் நம்ப முடியவில்லை. எப்பேர்ப்பட்ட தேர்ந்த குற்றவாளியாக இருப்பினும் தவறிழைப்பது இயல்பு.  ஏதேனும் சிறு தடயமேனும் விட்டுச்செல்லமாட்டானா என்ற நமது ஆதங்கம்  அந்த போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டருக்கும் கடைசியில் வருவது நம்மை ஓரளவு ஆசுவாசப்படுத்துகிறது. மேலும் “எதையும் நிரூபிக்க தடயங்கள் கிடைக்கவில்லை அதனால நீ தப்பிக்கிற” என்று அந்த இன்ஸ்பெக்டர் வலிய வந்து விஜய் ஆண்டனியிடம் வழக்கம் போலச் சொல்லாமலிருப்பதும் பெரிய ஆறுதல் நமக்கு.

பட்டுக்கோட்டை பிரபாகர் 80-களின் பிந்தைய காலங்களில் மூன்றாம் கை (நம்பிக்கை) என்னும் தலைப்பில் ஒரு நாவல் எழுதியிருப்பார். அதிலும் இதே போல் மூன்று கொலைகளைச் செய்துவிட்டு, நகரின் மணிக்கூண்டில் ஏறி ஒளிந்து கொண்டு அத்தனை களேபரங்களும் அடங்கிய பின்னர் அமைதியாக இறங்கி வந்து தன் வழமையான வாழ்க்கையை தொடங்குவான் கதாநாயகன். அதுபோலவே இந்தக்கதையும் அமைந்திருக்கிறது.

Star Value இல்லாதது ஒரு பெரிய குறை. எத்தனை அழகான பெண்கள் வந்து சென்றபோதிலும் யாருக்கும் பெரிதாக தமது திறமையை வெளிக்காட்ட வாய்ப்பில்லை. அவர்களில் ஒருவர் கூட நம் மனதில் நிற்கவில்லை. விஜய் ஆண்டனியே படம் முழுக்க வியாபித்திருக்கிறார்.

எத்தனை தவறுகள் செய்தாலும் சாமர்த்தியமாகக் காய் நகர்த்தினால் தப்பிக்க வழியுண்டு என்ற எதிர்மறையான சிந்தனையைத்தான் இந்தப் படம் பதிவு செய்கிறது. திரைப்பட அரங்கை விட்டு வெளியே வரும்போது அதை மட்டும் அங்கேயே விட்டுவிட்டு வருவது நல்லது.

0

சின்னப்பயல் 

ஜெயிக்கலாம் தோழி / அத்தியாயம் 6

தொழிலிலிருந்து வரும் லாபத்தை மறுமுதலீடு செய்வது எப்படி என்பதில் ஒரு சிறுதொழிலதிபருக்கு தெளிவான சிந்தனையும் திட்டமிடுதலும் அவசியம். முதலீட்டில் பலவகை உண்டு. ஒரு சிறுதொழிலோ பெருந்தொழிலோ லாபம் சம்பாதிப்பது என்பது எப்பொழுதும் தொடர்ந்து நடக்கக்கூடிய ஒன்றல்ல. அதனால் ஈட்டிய லாபத்தை நல்ல முறையில் அறிவுள்ள வகையில் பாதுகாத்துக் கொள்ளத் தவறினால் தொழில் சோர்வடையும் காலங்களில் அந்த நிறுவனம் பணபலத்தின் பின்னணி ஏதுமின்றித் தத்தளிக்கத் தொடங்கிவிடும்.

என்னுடைய இத்தனை வருட சுயதொழில் அனுபவத்தில் பகட்டு வார்த்தைகளை நம்பியோ அல்லது நல்ல பேச்சுத் திறமையுள்ள வாய்ச்சவடால் பேர்வழிகளின் கருத்துக்கு மயங்கியோ, எந்த ஒரு தவறான முதலீட்டிலும் நிறுவனத்தின் பணத்தை இழந்ததில்லை.

சில வருடங்களுக்கு முன்பு பலர் தேக்கு மரமென்றும், பழத்தோட்டங்கள் என்றும், ஹாலிடே ரிசார்ட்ஸ் என்றும் வண்ணமயமான புகைப்படங்களை வைத்துக் கொண்டு ஆசை காட்டினர். ஆனால் இயல்புக்கு மாறான, உண்மைக்குப் புறம்பான லாபத்தை (return on investment) என்றுமே நான் ஏற்றுக்கொண்டதில்லை. காலிலிருக்கும் செருப்பு அறுந்து விட்டால் அதைத் தைப்பதற்கு ஐந்து அல்லது ஆறு ரூபாய் கொடுப்போம். கத்தி சாணை பிடிப்பதற்கு எட்டு ரூபாய். யாரும் இருபத்தைந்து ரூபாயோ ஐம்பது ரூபாயோ நிச்சயமாகக் கொடுக்க மாட்டார்கள். ஓரளவுக்கு நாட்டுப் பொருளாதாரத்தைப் பற்றியும் வங்கிகள் கொடுக்கும் வட்டி விகிதத்தைப் பற்றியும் தெரிந்து வைத்துக் கொள்வது மிக மிக அவசியம்.

அதிகபட்ச வங்கி வட்டி விகிதமே பத்து அல்லது பதினோரு சதவிகிதம் இருந்த காலகட்டத்தில், பல நிதிநிறுவனங்களும் நகைக்கடைகளும், பொது மக்களின் முதலீட்டுக்கு 22 முதல் 30% வரை வட்டி கொடுப்பதாக விளம்பர யுத்தமே நடத்தின. அந்தப் பகட்டில் மயங்கி கையிருப்பை விட்ட தனி நபர்களையும் தொழிலதிபர்கள் பலரையும் சந்தித்திருக்கிறேன். அரசாங்கப் பாதுகாப்புடைய வங்கிகளிலும், இன்ன பிற பொதுத் துறைகளிலும் முதலீடு செய்வதே சிறந்த வழி.

ஒரு சில தொழிலதிபர்கள் லாபத்தைக் கண்டவுடன் மடமட வென்று, இயந்திரங்கள், பெரிய அலுவலகம் என்று ஆடம்பரமாகச் செலவு செய்துவிடுவார்கள். இதுவும் மிக மிகத் தவறு. எந்த முதலீடும் தொலைநோக்குடன் செய்யப்படவேண்டும்.

ஒரு குறிப்பிட்ட ஆர்டரைச் செயல்படுத்துவதற்காகவோ அல்லது பிசினஸ் கொடுக்கிறேன் என்று சிலர் சொல்வதை வைத்தோ கையிருப்பை இழக்கக்கூடாது. நல்ல லாபம் கிடைக்கிறது என்று சந்தோஷமாக இருந்த சிலர், ஆறே மாதங்களில் மீண்டும் சோர்வடைந்திருப்பதைக் கண்டிருக்கிறேன். இடைக் காலத்தில் என்ன நடந்தது என்று கேட்டால் ‘எனக்கு மூன்று நான்கு கம்பெனியிலிருந்து மதிய உணவுக்கான ஆர்டர் காண்ட்ராக்ட் கிடைத்தது. அதை நம்பி சமையலுக்கு வேண்டிய மேலும் சில பெரிய உபகரணங்களை வாங்கினேன். ஆனால் திடீரென்று அந்த நிறுவனங்களின் ஆர்டர் ஏதோ காரணங்களுக்காகத் தடைப்பட்டுவிட்டது. இப்பொழுது என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் தத்தளிக்கிறேன்’ என்பார்கள்.

நீங்கள் பொருள் உற்பத்தி செய்யும் நிறுவனத்தை நடத்துபவராக இருந்தால் ஓர் இயந்திரத்தையோ அல்லது கருவியையோ வாங்குவதற்கு முன்பு, தீர விசாரித்து யோசனை செய்து பணத்தை முதலீடு செய்யவும். அதே போல் சிறிய இடத்தில் இருந்து நீங்கள் தொழில் செய்பவராக இருந்தால், இடத்தை விரிவாக்குவதற்கு முன்போ அல்லது பெரிய பரப்பளவுக் கொண்ட இடத்துக்கு மாறுவதற்கு முன்போ, பலமுறை யோசிப்பது மிக அவசியம்.

ஒரு சிலருக்கு இன்னொரு பழக்கமுண்டு. தன்னுடைய தொழில் மூலமாக வரும் லாபம் கையிலிருக்கும்பொழுது, தெரிந்தவர்களோ அறிந்தவர்களோ வந்து கடன் கேட்டால் உடனே எடுத்துக்கொடுத்து விடுவார்கள். ஒரு தொழில் நிறுவனத்தின் பணத்தை அந்த நிறுவனத்தின் பணமாகக் கருத வேண்டுமேயன்றி, அதை தொழில் நிர்வகிப்பவரின் பணமாக கொண்டு விருப்பு வெறுப்புகளுக்கு ஏற்றவாறு செலவிடக்கூடாது.

அதே போல், குறுகிய மனப்பான்மையையும் விட்டொழிக்கவேண்டும். இனம், மதம், குலம், மொழி, நாடு ஆகிய நிலைகளுக்கு அப்பால் தொழில் வளர்ச்சிக்கு உதவுபவர் யாராக இருந்தாலும் அந்தப் பிணைப்பை (customer relationship) பாதுகாத்துக் கொண்டு தொழிலை நடத்திச் செல்லவேண்டும்.

அடுத்து, நிறுவனத்தை நடத்துவதற்குத் தேவையான நபர்களின் எண்ணிக்கையிலும் கவனம் தேவை. எத்தனையோ நிறுவனங்கள் ஒரு காலகட்டத்தில் தம்மிடம் வேலை செய்பவர்களுக்கு கார், தொலைபேசி, குவார்டர்ஸ் என்று அதிகமாக வசதகிள் செய்து கொடுத்து, பின்னர் சில காரணங்களுக்காக மாதா மாதம் கொடுக்கும் ஊதியத்தை ஐந்து மாதங்களுக்கு நிறுத்தி விட்டனர். வேலை செய்யும் பணியாளருக்கும் உபரிச் சலுகைகள் எவ்வளவு முக்கியமோ அவ்வளவு முக்கியம் நிரந்தர வருமானமும் பாதுகாப்பும். இதை தொழிலதிபர்கள் மறக்கக்கூடாது.

வேலை செய்பவர்களுக்கு ஊதிய உயர்வும் பிற சலுகைகளும் கொடுப்பதிலும் அந்தத் தொழிலை நடத்துபவர்க்கு (சிறு தொழிலதிபர்களுக்கு) நிதானம் தேவை. சில தொழிலதிபர்கள் தம்மிடம் வேலை செய்பவர்களிடையே ஒரு விதமான மாறுபட்ட கண்ணோட்டதுடன் இருப்பர். ஒரு சில நபர்கள் வேலையில் தம் திறமையை வெளிப்படுத்தமாட்டார்கள். ஆனால் தம் முதலாளிகளின் பலவீனங்களைத் தெரிந்து கொண்டு அதற்கேற்ப தம் செயல்களை வகுத்துக் கொண்டு, ஒரு விதமான நாடகத் தன்மையுடன் போலியான விசுவாசிகளாக நடந்துகொள்வர். இந்தப் போலி ஆசாமிகளின் பிடியில் சிக்கி, அவர்களுடைய சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட்டு பல தவறான முடிவுகளைச் சிலர் எடுத்துவிடுகிறார்கள். பின்னொரு நாளில் அந்தத் தவறான முடிவுகளால் ஏற்படும் விளைவுகளைச் சந்திக்க நேரும்போது, உண்மை நிலையறிந்து தம்மைத் தாமே நொந்து கொள்வர்.

தவறான வழிகாட்டுதல் ஒரு நிறுவனத்தின் செயல்பாட்டையே ஸ்தம்பிக்கச் செய்துவிடும். அந்தத் தவறுகளைச் சரி செய்ய கால அவகாசம்கூட சில நேரங்களில் கிடைக்காமல் போய்விடும். தொழிலும் பெரிதும் பாதிக்கப்படும். அதனால் தொழிலதிபர் ஒரு கண்ணியமான உறவுமுறையை தம்மைச் சுற்றி ஏற்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். உணர்வுபூர்வமான உறவுமுறை சரியல்ல.

இப்படி நஷ்டத்தை உருவாக்கக்கூடிய செயல்களைக் கண்டறிந்து தவிர்த்தால் நிச்சயம் லாபத்தை ஈட்ட முடியும். தொழில் செய்யும் முறையில் நிதானமும் புத்திக் கூர்மையும் இருக்கும் பட்சத்தில், எந்தத் தொழிலும் அவ்வளவு எளிதாக நஷ்டத்தைத் தந்துவிடாது.

0

சரி, இவ்வாறு ஈட்டும் லாபத்தை எப்படிக் கையாள்வது? பெரும்பாலான நபர்கள் பிற தொழில்களில் மறுமுதலீடு செய்வார்கள். ஆனால் அத்தகைய முடிவுகள் ஆராயாமல் எடுக்கும் பட்சத்தில் மிக மோசமான விளைவுகளை ஏற்படுத்தி விடும்.

உதாரணத்துக்கு, ஒரு தொழிலின் லாப நஷ்டத்தையும், அதன் எதிர்காலத்தையும் குறைந்தது ஐந்து வருடங்களாவது நடைமுறையில் கண்டபிறகே இன்னொன்றைத் தொடங்கவேண்டும். பெரும்பாலான நபர்கள் தொழிலை ஆரம்பித்து ஒன்று அல்லது இரண்டு வருடங்களுக்குள் ‘ஆஹா! நாம் கரை கண்டுவிட்டோம்’ என்ற மிதப்பில், சுற்றியுள்ள நபர்களின் ரசனைக்கும் விருப்பத்துக்கும் ஏற்றவாறு வெவ்வேறு விதங்களில் நடைமுறைக்கு ஒவ்வாத முயற்சிகளில் ஈடுபட்டு, இருக்கும் கையிருப்பை இழந்து தவிப்பர்.

ஒவ்வொரு தொழிலுக்கும் பொதுவான குணநலன்களும் செயல் திறன்களும் (General characteristics of entrepreneurship) உள்ளன. குறிப்பிட்ட ஒரு தொழிலுக்கு ஏற்ற குணநலன்கள் தன்னிடம் இருக்கினறவா என்று ஒவ்வொருவரும் சுய பரிசோதனையில் ஈடுபட்டு, பின்னர் முடிவெடுப்பது நல்லது.

உதாரணமாக என் வாழ்க்கையில் நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சியை நான் எடுத்துக்காட்டாகக் கூற முடியும். எனது தொழில்முயற்சியில் காலூன்றி சில வருடங்களுக்குப் பின்னர், சில நண்பர்களோடு சேர்ந்து ஒரு புதிய தொழிலில் முதலீடு செய்தேன். மாடுகளின் கொம்புகளிலிருந்து தயாரிக்கப்படும் பட்டன்களை வடிவமைக்கும் தொழில் அது. அதற்கு வெளிநாடுகளில் தோல் பொருட்களை விற்கும் நிறுவனங்களுக்கிடையே அதிகமான தேவை இருந்தது.

ஆனால் அந்த மாடுகளின் கொம்புகள், சென்னையில் அடிமாடுகளை இறைச்சிக்காக வெட்டும் இடங்களில்தான் கிடைக்கும். நானோ மிருக வதையை ஏற்காத, சைவத்தில் அதிக நம்பிக்கையுள்ள ஒரு நபர். அதனால் என் கணவரை ஓரிரு முறை இந்த இடங்களுக்கு பொருள் வாங்கக் கட்டாயப்படுத்தி அனுப்பினேன். அவர் அசைவம் சாப்பிடும் நபராக இருந்தபோதிலும், அந்த இடங்களுக்கு ஓரிரு முறைச் சென்று வந்தவுடனேயே, மிகத் தீர்மானமாக, ‘என்னால் அங்கு இனிமேலும் செல்ல முடியாது,’ என்று சொல்லிவிட்டார். அவர் அங்கு பசுக்களும் எருமைகளும் தோலுக்காகவும் இறைச்சிக்காகவும் கொம்புக்காகவும் உயிருடன் வெட்டப்படுவதை விவரித்தவுடன் நான் திக்பிரமைப் பிடித்து அமர்ந்து விட்டேன்.

என் மன உளைச்சலுக்கு விடை காண விரும்பினேன். நன்கு சிந்தித்து அதிக நஷ்டமடையாமல் அந்தத் தொழிலில் விருப்பமிருந்த மற்றொரு நபருக்கு அதை விற்று விட்டேன். இது ஒரு கூட்டு முயற்சியாக இருந்ததால் தனி நபர் நஷ்டம் பெரிய பாதிப்பை ஏற்படுத்தவில்லை. இருப்பினும் பொருள் நஷ்டம் ஏற்பட்டது உண்மை.

ஒவ்வொருவரும் தமக்குப் பொருந்தக்கூடிய தொழில்களில் மறுமுதலீடு செய்வதுதான் நஷ்டத்தைத் தவிர்க்க சிறந்த வழி.

(தொடரும்)

இதுவரை