அன்பே சிவம் – 2

முதல் பகுதி

இந்தப் படத்துக்கான மாற்றுத் திரைக்கதைக் குறிப்புகளை எழுதுவதற்கு முன்பாக சில விஷயங்களைப் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புகிறேன்.

இங்கே திரைக்கதைகள் பழுது நீக்கித் தரப்படும் (ஆர்டரின் பேரில் புதிதாகவும் செய்து தரப்படும்) என்ற பெயரில் நிழல் பதிப்பகம் சார்பில் வெளியாகியிருக்கும் எனது புத்தகத்துக்கு தமிழ் ஸ்டூடியோ வலைதளத்தில் வெங்கட் சாமிநாதன் விமர்சனம் எழுதியிருக்கிறார். அவரைப் போன்றவர்கள் பொருட்படுத்திப் பேசத் தகுந்த விதத்தில் எழுத ஆரம்பித்திருப்பது குறித்து சந்தோஷமாக இருக்கிறது. பல விஷயங்கள் பற்றி விரிவாகக் குறிப்பிட்டிருக்கும் அவர், மாற்றுத் திரைக்கதைக் குறிப்புகள் எழுதுவது நரைத்த தலைக்கு டை அடிப்பதைப் போன்ற வேலை என்று குறிப்பிட்டிருந்தார். நான் அதை அப்படிப் பார்க்கவில்லை. ஓர் அழகான குழந்தைக்கு அலங்காரம் செய்யப் புறப்பட்ட தமிழ் திரையுலகத்தினர் கண் மையை முகமெல்லாம் அப்பி, உதட்டுச் சாயத்தை கண்ணில் போட்டு, பவுடர் முழுவதையும் தலையில் கொட்டி படு விகாரமாக ஆக்கிவைக்கிறார்கள். நான் அந்தக் குழந்தையை முதலில் அழகாகக் குளிப்பாட்டுகிறேன். மிதமான பவுடரை முகத்திலும் கண் மையைக் கண்ணிலும் லேசான உதட்டுச் சாயத்தை  உதட்டிலும் பூசி, தலை முடியை அழகாக வாரி அலங்காரம் செய்கிறேன். என்னைவிட சிறப்பாக அலங்காரம் செய்ய இலக்கிய உலகில் பலரால் நிச்சயம் முடியும். ஆனால், என்னுடைய அலங்காரம் திரையுலகத்தினரின் அலங்கோலத்துக்கு எவ்வளவோ மேல் என்பதுதான் என் நம்பிக்கை.

புத்திசாலித்தனமும் கலை அழகும் அற்ற தமிழ் வணிகப்படங்களுக்கு மாற்றாக மிக உயர்வான கலைப்படைப்புகளை நான் சொல்லவில்லை. ஒரு நடுவாந்திரமான படம் ஒன்றையே முதற்கட்ட இலக்காக வைக்கிறேன். அதாவது தமிழ் வணிகப்படங்களுக்கு மாற்றாக ரேயின் படங்களை முன்வைக்கவில்லை. எம்.டி.வாசுதேவன் நாயரின் படங்களை முன்வைக்கவிரும்புகிறேன்.

மானுட இயல்புகளை, குறிப்பாக மானுட மேன்மைகளை, கலை அழகுடன் ஆர்ப்பாட்டமில்லாமல் சொல்லவேண்டும் என்பதுதான் என்னுடைய கலைக்கான இலக்கு. அப்படியான ஒன்றைப் படமாக எடுப்பது ஒன்றும் சிரமமான வேலை அல்ல. ஏனெனில், அதற்கு அடிப்படையான கதைகள் இலக்கிய உலகில் ஏராளம் குவிந்து கிடக்கின்றன. குறைந்தபட்ச தொழில்நுட்ப அறிவு உள்ள எந்தவொரு தமிழ் திரையுலகைச் சேர்ந்தவரும் அதை வைத்து அருமையான படத்தை எடுத்துவிடமுடியும். அவர்களுக்குத் தேவைப்படுவதெல்லாம் சிறந்த கதை ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுக்கும் எளிய திறமை மட்டும்தான்.

ராமநாராயணன், டி.ராஜேந்தர் வகையறாக்களுக்கும் அஜீத், விஜய் வகையறாக்களுக்கும் மாற்றாக நடுவாந்திர படைப்புகள் என்ற பெயரில் பல முயற்சிகள் தமிழில் மேற்கொள்ளப்பட்டுத்தான் வருகின்றன. ஆனால், அப்படி நடுவாந்திரமான படமாகச் சொல்லப்படுபவை அந்த இலக்கைப் பூர்த்தி செய்பவையாக இல்லை. அந்த இயக்குநர்களின் நியாயமற்ற கர்வமும் கலை ரசனையின்மையும்தான் அப்படியான தோல்விக்குக் காரணம் என்பதுதான் முதலும் கடைசியுமாக நான் சொல்லவிரும்புவது. எனவேதான் அப்படியான படங்களைத் தேர்ந்தெடுத்து என் விமர்சனத்தை முன்வைத்து வருகிறேன்.

என்னை விடச் சிறப்பான கதைகளை எழுத முடிந்த/எழுதியிருக்கும் எழுத்தாளர்கள் எத்தனையோ பேர் இருக்கிறார்கள். தமிழ் திரையுலகம் அவர்களை உரிய மரியாதை கொடுத்து பயன்படுத்துவதில்லை. திரையுலகில் பங்களிக்கும் எழுத்தாளர்களும்கூட இப்போதைய படங்களில் தயக்கத்துடன்தான் பங்களித்து வருகிறார்கள். கிடைத்திருக்கும் வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி நட்புறவை வளர்த்துக் கொண்டால்தான் பின்னர் காத்திரமாகப் பங்களிக்க வழி ஏற்படும் என்ற நம்பிக்கையில் செயல்பட்டுவருகிறார்கள். ஆனால், அப்படியான வழிமுறை எதிர்பார்க்கும் பலனைத் தருமா என்ற சந்தேகம் எனக்கு இருக்கிறது. மொதல்ல சோரம் போய்க்கறேன். அப்பறம் கற்பைக் காப்பாற்றிக் கொள்கிறேன் என்று சொல்வதைப் போன்ற ஒரு முயற்சி அது.

என்னைப் பொறுத்தவரையில், எழுத்தில் சாதனைகள் படைத்திருக்கும் நபர்கள், தங்களை மையமாக வைத்து அதாவது அழுத்தமான கதையை முன்வைத்து படங்களை எடுப்பதற்கான முயற்சிகளை முன்னெடுக்கவேண்டும். எழுத்து வேறு… காட்சி ஊடகம் வேறு என்று திரையுலகத்தினர் சொல்லும் பூச்சாண்டிகளுக்கெல்லாம் பயப்படாமல் தங்களுக்கு இருக்கும் சர்வ தேசச் செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தி நல்ல படத்தை எடுப்பதற்கான முயற்சிகளை ஆரம்பிக்கவேண்டும். டெலி ஃபிலிம் என்பது தமிழகத்தில் மிக மிகக் குறைவாகவே பயன்படுத்தப்பட்ட வடிவமாக இருக்கிறது. குறைவான முதலீடு போதும். அதிக சமரசம் எதுவும் இல்லாமல் செயல்பட முடிந்த வடிவம். அப்படியான ஓர் இயக்கத்தை ஆரம்பிக்கும் முயற்சியில்தான் நான் என் விமர்சனங்களை எழுதிவருகிறேன்.

அந்தவகையில் அன்பே சிவம் படத்துக்கு ஒழுங்காகத் திரைக்கதை எழுதுவதென்றால், ஒரிஜினலைப் போலவே நெடுந்தூரப் பயணத்தில் ஏற்படும் சுவாரசியமான நிகழ்வுகள் என்ற பாணி நீங்கலாக, முக்கியமாக இரண்டு கோணத்தில் எழுத முடியும். ஒன்று காதலை மையமாக வைத்து. இன்னொன்று கம்யூனிஸ கோட்பாட்டை மையமாக வைத்து.

முதல் வகையை எடுத்துக் கொண்டால் அதிலும் பலவிதமான திரைக்கதை அமைக்கமுடியும். கம்யூனிஸ்ட் போராளிக்கும் முதலாளித்துவ பெண்ணுக்கும் ஏற்படும் காதல், அதனால் ஏற்படும் சிக்கல்கள் என கதை அமைக்கலாம். அல்லது முதலாளியின் பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொண்டு அந்த நிறுவனத்துக்கே உரிமையாளராகி தொழிலாளர் நலனுக்கான போராட்டத்தை முன்னெடுக்கத் தீர்மானிப்பதாகவும் அதனால் காதல் உறவில் ஏற்படும் சிக்கல்களையும் மையமாக வைத்து கொஞ்சம் சினிமாத்தனமாகத் திரைக்கதை அமைக்கலாம்.

அல்லது இந்திய கம்யூனிஸ இயக்கம் எதிர்கொள்ளும் சாதிப் பிரச்னையை மையமாக வைத்து எடுக்கலாம். கம்யூனிஸ்ட் கட்சி உறுப்பினரான நாயகன் தலித் சாதியைச் சேர்ந்தவன். நாயகியின் அப்பாவும் கம்யூனிஸ்ட்தான். ஆனால், சாதியில் தேவர் அல்லது வன்னியர். ஒரு வன்முறைச் செயலில் பங்கெடுத்த நாயகன், தலைமறைவு வாழ்க்கை வாழ கிராமத்துக்குப் போகிறான். தேவர் அல்லது வன்னியர்தான் அடைக்கலம் தருகிறார். நாயகன் அங்கு நாயகியைச் சந்திக்கிறான். அவனுடைய சாகச வாழ்க்கை மீது அவளுக்கு ஈர்ப்பு ஏற்படுகிறது. அது மெள்ளக் காதலாகிறது. கம்யூனிஸ்டாக இருந்தாலும் நாயகியின் அப்பாவுக்குள்ளே சாதிய உணர்வுகள் சாகாமல் இருக்கின்றன. ஒரு தலித்துக்குப் போய் என் பொண்ணைக் கொடுப்பதா என்று ஆத்திரப்படுகிறார். இதனால் ஏற்படும் சிக்கல்கள் என கதையைக் கொண்டுபோகலாம். காதலுக்கு எதிரியாக பணத்திமிர் வருவதாகக் காட்டுவது வணிக ஃபார்முலா. அதையே கம்யூனிஸ்டுக்கு உள்ளே இருக்கும் சாதி உணர்வு காதலுக்குத் தடையாக வருகிறது என்று காட்டினால் படம் வேறொரு தளத்துக்கு உயர்ந்துவிடும்.

கம்யூனிஸ்ட்-காதல் என்று யோசித்தபோது, அஸ்தமனம் என்ற கதை ஒன்று நினைவுக்கு வந்தது. முழு கதையும் நினைவில்லை. ஆனால், பல சம்பவங்கள் நினைவில் இருக்கின்றன.

சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் இருக்கும் ஒருவன் மரம் வெட்டும் பணியில் ஈடுபட்டிருக்கும்போது விபத்தில் சிக்கிக் கொண்டுவிடுவான். இடுப்புக்குக் கீழே செயல் இழந்துபோய்விடும். சக்கர நாற்காலியில்தான் எப்போதும் இருந்தாக வேண்டியிருக்கும். அவனுக்கு ஒரு காதலியும் இருப்பார். கம்யூனிஸ்ட் கட்சியினர் அவர்கள் இருவருக்கும் திருமணம் செய்துவைத்து ஒரு மலைவீட்டில் தங்க ஏற்பாடு செய்துகொடுப்பார்கள்.

தன்னுடைய வாழ்க்கை இப்படியாகிவிட்டதே என்ற சோகம்… தன் காதலியின் வாழ்க்கையும் வீணாகிறதே என்ற சோகம் எல்லாம் சேர்ந்து அவனை மிகுந்த மனச் சோர்வுக்கு உள்ளாக்கும். அவள் புல்லாங்குழலை எடுத்து இதமான பாடல் ஒன்றைப் பாடவேண்டும் என்று இவன் நினைக்கும் நேரத்தில் அவள் மர வீடு அதிர கோடாலியை எடுத்துக்கொண்டு சென்று விறகுகளை வெட்டிப் போடுவாள். அவளிடம் இவன் எதிர்பார்க்கும் பெண்மையும் நளினமும் இல்லாமல் போய்க்கொண்டிருக்கும்.

இந்த நிலையில் வேறொரு தோழருடன் அந்தப் பெண்ணுக்கு நட்பு ஏற்படும். அது காதலனின் மனதில் பெரும் புயலை ஏற்படுத்தும். அவனுடைய நிலை அவனுக்குப் புரியும் நிலையிலும் தன் காதலி வேறொருவனுடன் சந்தோஷமாகப் பேசிச் சிரிப்பதைப் பொறுத்துக் கொள்ளமுடியாமல் தவிப்பான். அந்த தோழர் இவனுடைய காதலிக்கு ரோஜாச் செடிகளைப் பரிசாகக் கொடுப்பான். நிலவொளியில் இதமாக வீசும் தென்றல் காற்றில் அந்த ரோஜாச் செடிகள் அசைந்தாடுவதைப் பார்க்கும்போது அத்தனை செடிகளையும் வேரோடு பிடுங்கி எறிந்துவிடவேண்டும் என்று வெறி கிளம்பும். சக்கர நாற்காலில் அமர்ந்தபடியே தன் கோபத்தை அடக்கிக்கொண்டு அழுவான்.

இதுபோல் பல சம்பவங்கள் நடக்கும். கடைசியில் ஒருநாள் சூரிய அஸ்தமனத்தைப் பார்க்க தன்னை அழைத்துச் செல்லும்படி காதல் மனைவியிடம் கேட்டுக்கொள்வான். அவளும் மலைப்பாதையில் அழைத்துச் செல்வாள். ஒரு விளிம்பில் சூரியனை நன்கு பார்க்க தோதாக சக்கர நாற்காலி வண்டியை நிறுத்துவாள். இன்னும் கொஞ்சம் விளிம்புக்குக் கொண்டு செல் என்று சொல்வான். சிறிது நேரம் அவளையே உற்றுப் பார்ப்பான். பிறகு மறையத் தொடங்கியிருக்கும் சூரியனைப் பார்ப்பான். செக்கச் செவேல் என அந்த மலைக் காடு முழுவதும் அஸ்தமன நிறத்தைப் பூசிக் கொண்டு நிற்கும். கீழே எதையோ எட்டிப் பார்க்க முன்னால் நகர்வான். நாற்காலியில் இருந்து இடறி, மீட்க முடியாத பள்ளத்தில் விழுந்துவிடுவான். அது தற்கொலையா காதலி பின்னால் இருந்து தள்ளிவிட்டாளா என்பது கதையில் பூடகமாகவே முடிக்கப்பட்டிருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

காதல் ஜோடிகளில் ஒருவருக்கு விபத்து ஏற்பட்டுவிட அப்போதைய உணர்ச்சி மிகுதியில் காதலி காதலனுக்காக எதையும் இழக்கத் தயாராக இருப்பதாகச் சொல்லக்கூடும். ஆனால், நாளாக நாளாக அந்த லட்சிய மனோபாவம் வலுவிழக்க ஆரம்பிக்கும். காதலனுக்கும் அவளுடைய தியாகம் மீதான பெருமிதம் மறைந்து தன்னுடைய இயலாமை குறித்த தாழ்வுமனப்பான்மை வெளிப்படக்கூடும். அது சந்தேகமாகவும் கோபமாகவும் அடக்குமுறையாகவும் ஆகலாம். லட்சியவாதத்துக்கும் யதார்த்தத்துக்கும் இடையிலான போராட்டமாக அந்தக் காதலர்களின் வாழ்க்கை பல்வேறு சோதனைகளை எதிர்கொள்ளக்கூடும். கடைசியில் யதார்த்த நிலையைப் புரிந்துகொண்டு யாராவது ஒருவர் அதிர்ச்சிகரமான ஓர் முடிவை எடுக்கக்கூடும். இந்த முக்கோணக் காதல்கதையில் கம்யூனிஸம் போன்ற நிறுவன சிக்கல்களும் சேர்ந்துவிட்டால் கதை வேறொரு பரிமாணத்தை எளிதில் எட்டிவிடும்.

இப்போதைய படத்தில் பணக்காரர்-ஏழை என்ற விஷயம் கூடுதல் நாடகத்தன்மைக்கு வழிவகுக்கக்கூடும். பணக்காரர் ஒருவருக்கு ஏழையாகவும் கம்யூனிஸ்டாகவும் இருக்கும் ஒருவரையே ஏற்றுக் கொள்ளமுடியாது. இங்கோ விபத்தினால் உடல் ஊனமுற்றவராகவும் இருக்கிறார். அப்படியான ஒருவரை மருமகனாக ஒருபோதும் ஏற்றுக் கொள்ளமாட்டேன் என்று படையாச்சி சொல்ல, அவருடைய பெண்ணோ நீங்கள் மருமகனாக ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டிய அவசியம் இல்லை. நான் கணவனாக ஏற்றுக்கொண்டால் போதும் என்று சொல்லிவிட்டு காதலனுடன் வந்துவிடுகிறாள்.

கம்யூனிஸ்ட் கட்சி மொட்டை மாடியில் இருவரும் தங்கிக் கொள்கிறார்கள். காதலன் புரட்சிகர ஓவியங்களை வரைந்து தன் கலைத்திறமையை மெருகேற்றிக் கொள்வதோடு கட்சிக்கும் சிறப்பாக பங்களிக்கிறான். காதலி அவனுக்கு கூடவே இருந்து பணிவிடை செய்துவருகிறாள்.

சிறிது காலம் கழிகிறது. சக தோழர்களுடன் காதலி சகஜமாகப் பேசிப் பழகுவது நல்லசிவத்துக்கு பொறாமையை ஏற்படுத்துகிறது. அவள் இயல்பாகச் செய்யும் சில செயல்கள் அவனுக்குள் சந்தேகத்தைத் தூண்டுகின்றன. அதேநேரத்தில் அவனுடைய சந்தேகம் குறித்து அவனுக்கு ஒருவித வெறுப்பும் வருகிறது. என்னதான் முற்போக்கானவராகத் தன்னை எண்ணிக் கொண்டாலும் தனக்குள்ளும் ஆணாதிக்க உணர்வும் அடக்குமுறை எண்ணமும் இருப்பது அவனுக்கு அவன் மீதே வெறுப்பை ஏற்படுத்துகிறது. ஆனால், அதே நேரத்தில் தன் காதலி பிறருடன் உற்சாகமாகச் சிரித்துப் பேசுவதைத் தாங்கிக் கொள்ளவும் முடியவில்லை. இருதலைக் கொள்ளி எறும்பாகத் தவிக்கிறான். அதோடு காதலிக்கு அவன் மீதுதான் காதல் இருக்கிறதே தவிர கட்சியின் கொள்கைகள், செயல்பாடுகளில் அவ்வளவாக ஈடுபாடு இல்லை.

ஒருகட்டத்தில் அவர்கள் இருவருக்கு இடையே பெரிய மோதல் ஏற்படுகிறது. பிரிந்துவிடுகிறார்கள். நல்லசிவம் வரையும் ஓவியங்களில் வர்க்கப்போராட்டக் குறியீடுகள் மறையத் தொடங்கி காதல் ஏக்கம், வாழ்க்கையின் அபத்தம், அவநம்பிக்கை சார்ந்த குறியீடுகள் என தனி மனித உணர்வுகள் தலைதூக்க ஆரம்பிக்கின்றன. கட்சி உறுப்பினர்கள் அதை விமர்சிக்க ஆரம்பிக்கிறார்கள். நல்லசிவத்துக்குள் இருக்கும் கலைஞன் திமிற ஆரம்பிக்கிறான். என் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு நீங்கள் வரையாதீர்கள் என்று கோபப்படுகிறான். அப்படியாக காதல் முறிவு, கட்சியுடனான போராட்டம் ஆகியவற்றை மையமாகக்கொண்டு திரைக்கதையைக் கொண்டுசெல்ல முடியும்.

காதலுக்கு பதிலாக கம்யூனிஸ்ட்க் கோட்பாட்டை மையமாக வைத்து எடுப்பதென்றால் கம்யூனிஸ போராட்டங்களில் ஈடுபடும் ஒருவர் நக்சலைட்டாக மாறி வன்முறைச் செயல்களில் ஈடுபட்டு அந்த வழிகளின் போதாமையை உணர்ந்து அன்பின் பாதைக்குத் திரும்புவதாகவும் காட்டலாம். அன்பே சிவம் என்ற தலைப்பு வைத்திருப்பதால் இதுதான் ஓரளவுக்குப் பொருத்தமானதாக இருக்கும். அதற்கு முதலில் படத்தின் அரசியல் என்ன என்பது தெளிவாக தீர்மானிக்கப்பட்டாக வேண்டியிருக்கும்.

இப்போதைய அன்பே சிவம் படத்தில் 910 என்ற எண் ஒரு குறியீடாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. அதாவது முதலாளி இப்போது தரும் சம்பளம் 910. கம்யூனிஸ்ட்கள் கேட்கும் தொகை என்ன என்பது படத்தில் சொல்லப்படவே இல்லை. கம்யூனிஸ்ட் கதாபாத்திரமான நல்லசிவமும் தான் வரையும் ஓவியத்தில் இந்த 910 எண்ணையே வரைகிறான். அப்படியானால் அவனுடைய இலக்கு எண் என்ன? அவன் முதலாளி தரவிரும்பும் தொகையை ஏற்றுக்கொள்கிறானா? கம்யூனிஸ்ட் கட்சி கேட்கும் தொகையைத்தானே அவன் முன்னிறுத்த வேண்டும்? இந்த சிறிய விஷயம்கூட படத்தில் யோசிக்கப்பட்டிருக்கவில்லை. ஒரு படத்தின் அரசியல் என்பது அந்தப் படத்தின் கலர் டோன் போல் முதலில் தீர்மானிக்கப்பட்டாக வேண்டிய ஒன்று. ஒவ்வொரு ஃப்ரேமும் அதில் இடம்பெறும் சிறு சிறு சம்பவங்களும் அந்த அரசியலைப் பிரதிபலிப்பதாக இருக்கவேண்டும்.

எனது திரைக்கதையில் எந்தக் குறிப்பிட்ட அரசியலையும் முன்னிலைப்படுத்தாமல் அரசியல் சார்ந்த விவாதத்தையே மையமாக இடம்பெற வைப்பேன். அதுதான் என் அரசியல். எடுத்துக்கொள்ளும் விஷயத்தின் பன்முகத்தன்மையை விவரிப்பதுதான் படைப்பாளியின் வேலை. தீர்வுகளைத் திணிப்பது அல்ல என்பதுதான் என் அணுகுமுறையாக இருக்கும்.

இள வயதில், சமூகத்தில் இருக்கும் ஏற்றத் தாழ்வுகளைப் பார்த்து ஆவேசப்படும் நல்லசிவம் கம்யூனிஸக் கருத்துகளால் கவரப்படுவதாக அந்தப் படத்தை ஆரம்பிப்பேன். போராட்டங்களில் கலந்துகொள்ளுதல், சிறை செல்லுதல், அரசின் கொடூர முகத்தை நேரடியாக எதிர்கொள்ளுதல் என அவனுடைய அனுபவங்கள் விரிகின்றன. ஒருகட்டத்தில், ஜனநாயக வழியில் போராடுவதன் மூலம் விடியல் வராது என்ற எண்ணம் அவனுக்குள் வர ஆரம்பிக்கிறது.  நக்சல்பாரி இயக்கத்தினருடன் நட்பு ஏற்படுகிறது. முதலாளித்துவ அமைப்பைவிட இந்தத் தயிர்சாத கம்யூனிஸ்ட்கள்தான் புரட்சிக்கு எதிரி என்று அவர்கள் சொல்கிறார்கள். நேரடித் தாக்குதலில் ஈடுபட முடிவெடுக்கிறான்.

கந்தசாமிப் படையாச்சி அந்த ஊரின் மிகப் பெரிய முதலாளி. பழங்குடி பகுதியில் இருக்கும் கனிமங்களைச் சூறையாட பன்னாட்டு நிறுவனத்துடன் கூட்டு சேர்ந்திருப்பார். ஒரு பேட்டியில் அது தொடர்பாகக் கேட்கப்பட்ட கேள்விக்கு மிகவும் திமிராகப் பதில் சொல்லியிருப்பார். பழங்குடிகள் புதையலைப் பாதுகாக்கற பூதம் மாதிரி. காவல் காக்க மட்டும்தான் அவங்களுக்கு அதிகாரம் உண்டு. ஆண்டு அனுபவிக்க அதிகாரம் கிடையாது. இன்னும் சரியாச் சொல்லணும்னா அவங்களுக்கு அந்தப் புதையல் அங்க இருக்கற விஷயமே தெரியாது. அதனால, அவங்களுக்கு அதுல எந்த உரிமையும் கிடையாது. என்னை மாதிரியான பணக்காரங்க அதை ஆளை வெச்சு கஷ்டப்பட்டுத் தோண்டியெடுத்து சுத்தம் பண்ணி பயன்பாட்டுக்குக் கொண்டுவர்றோம். அதனால, எங்களுக்குத்தான் அது சொந்தம். வேணும்னா இத்தனை நாள் அதை பத்திரமா பாதுகாத்ததுக்கு கூலியா ஏதாவது போட்டுக்கொடுக்கறோம். அந்தப் பழங்குடிகள்ல படிச்சவங்க யாராவது இருந்தா வேலை போட்டுக் கொடுக்கறோம் என்று சொல்கிறார்.

பழங்குடிகள் எங்க பிணத்துக்கு மேலதான் இந்த நிறுவனம் வர முடியும் அப்படின்னு போராடினா என்ன செய்வீங்க என்ற கேள்விக்குச் சிரித்தபடியே, அவங்களோட விருப்பம் அதுதான்னா அதை நிச்சயம் நிறைவேத்துவோம் என்று சொல்கிறார்.

அதைப் படிக்கும் நக்சலைட்டுகளுக்குக் கோபம் அதிகரிக்கிறது. படையாச்சியைக் கடத்தி அந்த நிறுவனத்தை பழங்குடி பகுதியில் வரவிடாமல் தடுக்க முடிவெடுக்கிறார்கள். ஆனால், அவரைக் கடத்தப் போகும் இடத்தில் வாயில் காப்பாளர், தோட்டத்தில் நீர் பாய்ச்சிக் கொண்டிருந்தவர், கார் டிரைவர் என பலரையும் சுட்டுத் தள்ள நேர்கிறது.

இந்த சம்பவம் நல்லசிவம் மனதில் பல கேள்விகளை உருவாக்குகிறது. நக்சலைட்டுகளோ தங்கள் செயலை நியாயப்படுத்திப் பேசுகிறார்கள். முதலாளிங்க மட்டுமில்ல… முதலாளிகளுக்கு எடுபிடி வேலை செய்யறவங்களும் நமக்கு எதிரிதான். அதுவும் இல்லாம நம்மை அவங்க அடையாளம் காட்டிவிட்டால் பிரச்னையாகிவிடும் என்கிறார்கள். நல்லசிவத்துக்கு அதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. அநியாயமாகக் கொல்லப்பட்ட அப்பாவிகளின் ஆத்மாக்கள் அவனைத் துரத்த ஆரம்பிக்கின்றன.

படையாச்சியை வைத்துக்கொண்டு நடத்தும் பேரத்தில் எதிர்பார்த்த முடிவு கிடைக்காமல் போகவே அவரைக் கொன்றுவிடத் தீர்மானிக்கிறார்கள். இதை விரும்பாத நல்லசிவம் அவரைக் காப்பாற்றத் தீர்மானிக்கிறான். சக நக்சலைட்டுகள் அனைவரும் ஒரு கூட்டத்துக்காகப் போயிருக்கும் நேரத்தில் நள்ளிரவில் அவருடைய கைகளை அவிழ்த்துவிடுகிறான். அவனுக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டு தப்பித்துச் செல்லும் படையாச்சிக்கு வழி தெரியாததால் கீழே விழுந்து அடிபட்டுவிடுகிறது. நல்லசிவம் போய் உதவி செய்கிறான். தனக்கு அந்தக் காட்டில் தனியாகப் போகத் தெரியாது… பின்னால் வந்து அவர்கள் கொன்றுவிடக்கூடும். எனவே, பாதுகாப்பாக வீட்டில் கொண்டு சேர்க்கும்படிக் கெஞ்சிக் கேட்கிறார். நல்லசிவமும் அதற்கு சம்மதிக்கிறான்.

முதலாளி, கம்யூனிஸ்ட் என இரண்டு எதிரெதிர் துருவங்களைச் சேர்ந்தவர்களின் சாகசப் பயணம் ஆரம்பிக்கிறது. சாலை வழியாகப் போனால் பிடிபட்டுவிடுவோம் என்று காட்டுக்குள்ளாகவே போகிறார்கள். கைக்குக் கிடைத்த உணவை உண்டு, இரவுகளில் மரத்தின் மீது படுத்துத் தூங்கிச் செல்கிறார்கள். அவர்களுக்கு இடையில் மெள்ள ஒரு பந்தம் உருவாகிறது.

யாருக்காகப் போராடுகிறானோ அவர்களாலேயே புறக்கணிக்கப்பட்டிருக்கும் ஒரு தத்துவம் எப்படிச் சரியாக இருக்க முடியும் என்று படையாச்சி கேட்கிறார். மக்களுக்கு விழிப்பு உணர்வு இல்லை… அரசியல் உணர்வு பெற்ற ஒரு குழுவினர்தான் அவர்களுக்கான விடுதலையைத் தேடித் தர வேண்டும் என்று நல்லசிவம் சொல்கிறான். படையாச்சி அதை மறுக்கிறார். மக்கள் விழிப்பு உணர்வு குறைந்தவர்கள் என்று சொல்வதே தவறு. போராடுவது எவ்வளவு நியாயமான செயலோ அதைவிட சூழலுக்கு ஏற்ப தகவமைத்துக் கொள்வதும் உயர்ந்ததே என்கிறார்.

பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் மருந்து ஊழல் பற்றி பேச்சு வருகிறது. கம்யூனிஸ்ட் கட்சியினர் பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு எதிராக நடத்திய போராட்டங்களில் நூறில் ஒரு பங்காவது இந்திய பாரம்பரிய பழங்குடி மருத்துவமுறையை வளர்த்தெடுக்கச் செய்திருக்கிறீர்களா. ஒரே ஒரு மூலிகைச் செடியையாவது நீங்கள் நட்டதுண்டா என்று கேட்கிறார். விமர்சிப்பதில் தவறில்லை. அது ஆக்கபூர்வமாக இருக்கவேண்டும் என்கிறார். அரசியல் அதிகாரம் கைக்குக் கிடைத்தால்தான் நல்லது செய்ய முடியுமென்றில்லை. பக்கத்தில் இருப்பவரின் காயத்துக்கு மருந்து போடுவதில் இருந்து அதை ஆரம்பிக்கலாம் என்கிறார்.

ஒரு மரத்தின் இலைகள் முழுவதும் பூச்சி அரித்திருந்தால் அந்த இலையில் மட்டும் பூச்சிக் கொல்லி தெளித்துப் பலனில்லை. வேரில் மருந்துவைத்தால்தான் ஒட்டு மொத்த மரமும் பிழைக்க முடியும். இந்த சமூகத்தின் அனைத்து பிரச்னைகளுக்கும் முதலாளிகளின் ஆதிக்க மனோபாவம்தான் அடிப்படைக் காரணமாக இருக்கிறது. அவர்களுக்குத் துணையாக இந்த அரசாங்கங்கள் இருக்கின்றன. எனவே, அவற்றை நாங்கள் குறிவைக்கிறோம். எங்களுடைய ஆட்களின் எண்ணிக்கை குறைவு. எங்களிடம் பிற பலங்களும் கிடையாது. எனவே, பலமுள்ளவர்களை சமூக அக்கறையோடு செயல்படவைக்க எங்கள் வழியில் முயற்சி செய்கிறோம். நாங்க எதையும் மொதல்ல அன்பா சொல்லிப் பார்ப்போம். அப்பவே நீங்க கேட்டுட்டா நாங்க ஏன் ஆயுதத்தை எடுக்கறோம். எங்கள் வழிமுறையை நீங்கள்தானே தீர்மானிக்கிறீர்கள் என்கிறான்.

ஏழை-பணக்காரன் வித்தியாசமானது மிகவும் இயல்பானது; ஒருவகையில அதில் எந்த ஏற்றத் தாழ்வும் கிடையாது என்கிறார் படையாச்சி. பிரமாண்ட மாளிகையில் பஞ்சு மெத்தையில் படுத்துத் தூங்கி, நீச்சல் குளத்தில் குளித்து, நட்சத்திர உணவு விடுதியில் உண்டு வாழும் வாழ்க்கைக்கும், குடிசை வாசலில் நட்சத்திரங்களின் கீழே கயிற்றுக் கட்டிலில் படுத்து, ஆற்று நீரில் குளித்து, கம்மங் கூழ் குடித்து வாழும் வாழ்க்கைக்கும் எந்த வித்தியாசமும் கிடையாது. நான் வேப்பம்சாறு கலந்த பேஸ்டினால் பல் தேய்க்கிறேன். அவன் வேப்பங் குச்சியால் பல் தேய்க்கிறான். நான் கார்ல என் அலுவலகத்துக்கு வேகமா போறேன். ஒரு ஏழையோட வீடு அவனுடைய பணியிடத்துக்கு அருகில் இருக்கறதுனால நடந்து போறான். வீட்டுல இருந்து அலுவலகத்துக்குப் போற நேரத்தைப் பார்த்தா ரெண்டு பேருக்குமே ஒரே அளவுக்குத்தான் இருக்கும்.

நான் உடல் உழைப்பு அதிகம் செய்யாததுனால ஜிம்முக்குப் போய் வேர்க்க விறுவிறுக்க பயிற்சி செய்யறேன். ஒரு ஏழைக்கு அவன் வேலையே உடற்பயிற்சிதான். நான் போர்ன்விட்டாவும் ஹார்லிக்ஸும் குடிக்கறேன். அதே சத்துகள் அவன் குடிக்கற கூழுலயும் இருக்கு. உலக அழகி கிட்ட கிடைக்கற சந்தோஷமும் விசுவாசமான மனைவி கிட்ட கிடைக்கற சந்தோஷமும் ஒண்ணேதான் தம்பி. இதுல ஒரு வேடிக்கை என்னன்னா, ஒரு ஏழைக்கு தன்னோட வாழ்க்கைல எந்தப் புகாரும் கிடையாது. எங்களைப்போலவே, இன்னும் சொல்லணும்னா எங்களைவிட சந்தோஷமாவே வாழ்ந்துட்டுத்தான் வர்றாங்க… இடையில முற்போக்கு நற்போக்குன்னு சொல்லிட்டுவர்றவங்களாலதான் பிரச்னையே… உண்மையில இந்த கம்யூனிஸ்ட்களுக்கு பணக்காரனோட வாழ்க்கை மேல உள்ளூர ஆசை இருக்கு. தனக்கு அது வேணும்னு கேட்கக் கூச்சப்பட்டுட்டு பக்கத்து இலைக்கு பாயசம் ஊத்துங்கன்னு சொல்ற மாதிரி நடந்துக்கறாங்க. ஏழையோட வாழ்க்கையோட அருமை தெரியணும்னா ஏழையா வாழ்ந்து பாக்கணும் தம்பி என்று சொல்கிறார். நீங்கள் ரஜினி படம் அதிகம் பாக்கறதை நிறுத்துங்க என்று அதைத் தாண்டிப் போகிறான் நல்லசிவம்.

மலைக் காட்டு வழியே நடந்து செல்பவர்கள் ஒரு கட்டத்தில் சரிவில் விழுந்து அடிபட்டுவிடுகிறது. எழுந்திருக்க முடியாமல் கஷ்டப்படும்போது காட்டு நாய்கள் கூட்டம் அவர்களைச் சுற்றி வளைக்கிறது. உயிர் பிழைப்பது கடினம் என்ற நிலையில் அந்தப் பக்கமாக வரும் பழங்குடியினர் சிலர் அவர்களைக் காப்பாற்றி தங்கள் குடிசைகளுக்கு அழைத்துச் சென்று சிகிச்சை அளிக்கிறார்கள்.

மெள்ள உடல் குணமாகிவரும் வேளையில் காவல்துறைக்கு எப்படியோ தகவல் கிடைத்து அவர்களைச் சுற்றி வளைத்துவிடுகிறது. அதுவரை நல்லவர்போல் நடித்துவந்த படையாச்சி காவலர்கள் வந்து சேர்ந்ததும் தன் சுயரூபத்தைக் காட்டுகிறார். நல்லசிவத்தையும் பழங்குடிகளையும் எட்டி உதைக்கிறார். காவலர்களும் அவர்களைக் கட்டிவைத்து அடிக்கிறார்கள். நல்லசிவத்தைக் கைது செய்து படையாச்சியுடன் தங்கள் ஜீப்பில் ஏற்றிக்கொண்டு புறப்படுகிறார்கள். அந்த நேரம் பார்த்து, பிற நக்சலைட்டுகள் வந்துவிடுகிறார்கள். காவலர்களுக்கும் அவர்களுக்கும் இடையில் துப்பாக்கிச் சூடு நடக்கிறது. கடைசியில் நக்சலைட்டுகள் வென்றுவிடுகிறார்கள். இப்போது படையாச்சியும் காவலர்களும் சிறைப்படுத்தப்படுகிறார்கள். படையாச்சியைப் பார்த்ததும் நல்லசிவமுக்கு ஆத்திரம் தலைக்கேறுகிறது. இனி கருணை காட்டிப் பலனில்லை என்று முடிவுசெய்து அவரையும் காவலர்களையும் தங்கள் இடத்துக்குக் கொண்டு சென்று சுட்டுத் தள்ள முடிவெடுக்கிறார்கள். அனைவருடைய கைகளையும் கட்டி வரிசையாக மண்டிபோட்டு நிற்க வைக்கிறார்கள். அவர்களை நக்சலைட்டுகள் கொல்லப் போகும் தருணத்தில் அங்கு வரும் பழங்குடிகள் குறுக்கே புகுந்து தடுத்துவிடுகிறார்கள்.

இந்த காட்டை அழிச்சு உங்க வாழ்க்கையை நாசம் பண்ணப்போறவங்க இவங்க… ரொம்ப மோசமானவங்க என்று நல்லசிவம் ஆவேசப்படுகிறான். பழங்குடிகளோ வேண்டாம் என்று தடுக்கிறார்கள். பழங்குடிகளுக்கும் நக்சலைட்டுகளுக்கும் இடையில் காரசாரமான வாக்குவாதம் நடக்கிறது. உங்களோட நோக்கம் என்ன? எங்களுக்கு உதவணுங்கறதா… இந்த முதலாளிகளை அடியோடு ஒழிக்கணுங்கறதா. தீயை ஒருபோதும் தீயால அணைக்க முடியாது. இவங்க நல்லவங்கன்னோ தப்பு செய்யதவங்கன்னோ இவங்களை விடுவிக்கச் சொல்லலை. இவங்களை நம்பி ஒரு குடும்பம் இருக்கு. குழந்தைகுட்டிங்க இருக்காங்க. ஒரு பாவமும் செய்யாத அவங்க எந்தக் கஷ்டமும் படக்கூடாது. நேத்து இந்தப் படையாச்சியோட வயசான அப்பா, டிவில பேசினதைப் பார்த்தோம். அப்பனுக்குத்தான் புள்ளை கொள்ளி போடணும். புள்ளைக்கு அப்பன் கொள்ளி பொடற நிலை வந்துடக்கூடாதுன்னு அழுதாரு. அவரைக் கொல்றதுன்னா என்னையும் வந்து கொன்னுட்டு போயிடுங்கன்னு இவரோட மனைவி அழுதாங்க. புள்ளைங்க, எங்க அப்பாவை விட்ருங்கன்னு கெஞ்சிக் கதறினாங்க. எங்க கால்ல விழுந்து கெஞ்சின மாதிரியே அது இருந்தது. இந்த போலீஸ்காரங்களும் பாவம். மேலிடத்துல என்ன சொல்றாங்களோ அதைச் செய்யறாங்க. இவங்களுக்கும் குடும்பம் குழந்தைங்க இருக்காங்க. அவங்களுக்காக இவங்களை விடுவிச்சிருங்க. ஒருபாவமும் செய்யாத அவங்க கஷ்டப்படக்கூடாது. தப்பே செய்யாம தண்டனை அனுபவிக்கறதோட வேதனை என்னங்கறது எங்களுக்குத் தெரியும். அதை வேற யாரும் அனுபவிக்க வேண்டாம் என்று சொல்கிறார்கள். படையாச்சி மற்றும் காவலர்களின் கைகளை அவிழ்த்துவிட்டு, போங்க. பிழைச்சிப் போங்க என்று அனுப்பிவைக்கிறார்கள். நக்சலைட்டுகள் தங்களுடைய ஆயுதங்களைத் தாழ்த்திக்கொண்டு ஒதுங்கி நிற்கிறார்கள்.

படையாச்சி பழங்குடியினரின் அன்பைக் கண்டு நெகிழ்ந்துபோய் கண்ணீர் மல்க ஜீப்பில் ஏறி உட்காருகிறார். ஊருக்கு வந்து சேர்ந்ததும் ஊடகத்தினர் அவரை மொய்கிறார்கள். முதலாளியா போனேன்… மனுஷனா திரும்பி வந்திருக்கேன் என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு காரில் ஏறிப்போகிறார்.

பழங்குடிகளின் நிலத்தை விலைக்கு வாங்காமல் வாடகைக்கு எடுத்துக்கொள்கிறார். யாரும் இடத்தைக் காலிபண்ணிட்டு எங்கயும் போகவேண்டாம். இந்த நிறுவனத்துல பழங்குடிகளும் ஒரு பங்குதாரரா இருக்கட்டும். லாபத்துல அவங்களுக்கும் பங்கு உண்டு. தேவையான பயிற்சி கொடுத்து பழங்குடிகள் எல்லாரையும் வேலைக்கும் எடுத்துக்கப்போறோம் என்று சொல்கிறார்.

இதை தொலைக்காட்சியில் பார்க்கும் பழங்குடிகளும் நல்லசிவமும் பிற நக்சலைட்டுகளும் சந்தோஷத்தில் திளைக்கிறார்கள். நக்சலைட்டுகள் அனைவரும் பழங்குடிகளைத் தோளில் தூக்கிக் கொண்டு ஆடிப் பாடுகிறார்கள்.

பின்னணியில் நீ… நான் சிவம்….அன்பே சிவம்… என்ற பாடல் சன்னமாக ஒலிக்கிறது.

0

B.R. மகாதேவன்

அன்பே சிவம் – 1

 

Planes, Trains and Automobiles என்ற படம் 1987-ல் எடுக்கப்பட்டது. தான் பெற்ற இன்பத்தைப் பெறுக வையகத் தமிழர்களும் என்ற உயரிய நோக்கில் அதை அன்பே சிவம் என்ற பெயரில் ரகசியமாக ரீ மேக் செய்திருக்கிறார் கலைஞானி கமல்சார்.

ஆங்கிலப் படத்தில் மாறுபட்ட குணாம்சங்களைக் கொண்ட இரண்டு ஆண் பாத்திரங்கள், தற்செயலாக இரண்டு மூன்று நாள் பயணத்தை இணைந்து மேற்கொள்ள நேருகிறது. தமிழிலும் நல்லசிவம், அன்பரசன் என்ற இரண்டு கதாபாத்திரங்கள் அந்த சாகசத்தைச் செய்கின்றன. ஆங்கிலப் படத்தில் ஒரு கதாபாத்திரம் தேங்க்ஸ் கிவ்விங் டே என்ற முக்கியமான நிகழ்வுக்காக வீடு திரும்பியாக வேண்டிய நிலையில் இருக்கிறது. அதைத் திருமணமாக அழகாகத் தமிழ்ப்படுத்தியிருக்கிறார் நம்மவர்.

ஆங்கிலத்தில் ஒரு கதாபாத்திரம் அட்வர்டைஸ்மெண்ட் தொழிலில் இருப்பவராக வருகிறது. தமிழிலும் அப்படியே. ஆங்கிலப் படத்தின் தொடக்கத்தில் அந்த அட்வர்டைஸ்மெண்ட் நபர் போக வேண்டிய விமானம் ரத்தாகிறது. தமிழில் அதை புயலால் ரத்தாவதாக காட்டுகிறார். அந்தக் கதாபாத்திரத்துக்கு அதிகம் பேசக்கூடிய ஒரு ஓட்டைவாய் கதாபாத்திரத்துடன் ஒரு ஹோட்டல் அறையில் தங்க நேருகிறது. அட்வர்டைஸ்மெண்ட் பார்ட்டியின் பணம் திருடு போகிறது. தமிழிலும் டிட்டோ. ஓட்டை வாய் கதாபாத்திரம் தனக்கு குடும்பம் இல்லாத நிலையிலும் இருப்பதாகச் சொல்லிக் கொள்கிறது. டிரெயின், கார் என பல வாகனங்களில் பயணம் செய்து அரை நாளில் சென்று சேர வேண்டிய இடத்தை மூன்று நாட்கள் பயணம் செய்து அடைகிறார்கள். ததாஸ்து. இப்படிப் பல விஷயங்களில் ஒற்றுமை இருக்கும் நிலையில் கதை, திரைக்கதையைத் தானாகவே எழுதியதாகப் போட்டுக்கொள்ளும் தைரியம் பலருக்கும் இருக்காது. ஆனால், சகலகலாவல்லவரான கமல்சாருக்கு அந்த தைரியம் நிறையவே இருக்கிறது.  கம்பர்கூட காப்பிதான் அடித்திருக்கிறார். இல்லையா… நமக்கு கம்பர்போல் மூலப் படைப்பு பற்றிய குறிப்பை நேர்மையாக இடம்பெறச் செய்யவும் தெரியாது. மூலத்தை விடச் சிறப்பாகப் படைக்கவும் இயலாது. குறைந்தபட்சம் காப்பி அடித்தாவது அவருடன் நம்மை இணைத்துக் கொள்வோமே என்ற கமல்சாரின் நல்லெண்ணம் இங்கு வெளிப்படுவதை நாம் நிச்சயம் பாராட்டத்தான் வேண்டும்.

இதை வேறொருவகையிலும் பாராட்டலாம். அதாவது, சிலருக்கு எதிர்காலத்தில் நடக்கப் போவது தெரிந்திருக்கும். தீர்க்கதரிசி என்று அவர்களைச் சொல்வார்கள். கமல்சாருக்கோ கடந்த காலத்தின் மீது கூட பெரும் செல்வாக்கு இருக்கிறது. 1991-ல்தான் அன்பே சிவத்தை எடுத்தார் என்றாலும் 1987-ல் எடுத்த படம்கூட இதன் தாக்கத்தைக் கொண்டிருக்கும்வகையில் மிகச் சிறப்பாகச் செயல்பட்டிருக்கிறார் என்றுகூட அன்னாரைப் பாராட்டலாம். அவர் மீசையை முறுக்கிப் பெருமிதத்துடன் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடும் என்றாலும் இது கொஞ்சம் அதீதமான பாராட்டாகிப் போய்விடும். எனவே, அவர் செய்த சாதனைகளை மட்டுமே மதிப்பிட்டுப் பாராட்டினால்தான் அவருக்கும் மரியாதை. நமக்கும் கவுரவம்.

அந்தவகையில் பார்த்தால், ஒரிஜினலில் இல்லாத ஒரு காதல் கதையையும் சமூக அக்கறையையும் (?) தமிழில் நைசாக நுழைத்ததில்தான் கமல்சாரின் மேதைமை ஒளிந்துகொண்டிருக்கிறது. அதிலும் சிவப்புக் கைக்குட்டையைக் கையில் கட்டிக்கொண்டு கம்யூனிஸ தத்துவத்துக்கே ஒரு புதிய பரிமாணத்தைத் தந்துவிட்டிருக்கிறார். தான் கடுமையாக எதிர்க்கும் முதலாளியின் மகளையே காதலித்து, வேறொருவருடன் அந்தப் பெண்ணுக்குத் திருமணம் நிச்சயமாகியிருக்கும் நிலையில் யதேச்சையாக சந்தித்து, தொழிலாளர்களுக்கு சம்பளத்தைக் கூட்டிக் கொடுத்தால்தான் திருமணத்தை நடத்தவிடுவேன் என்று மிரட்டி தொழிலாளர் பிரச்னையை வெகு அருமையாகத் தீர்த்துவிடுகிறார். கம்யூனிஸத்தின் பிதாமகர்களான மார்க்ஸுக்கோ, லெனினுக்கோ, ஸ்டாலினுக்கோ, மா சேதுங்குக்கோ,  சே குவேராவுக்கோ தோன்றியிராத அதி அற்புதமான வழி ஒன்றைக் காட்டியிருப்பதன் மூலம் அவர்கள் அனைவரையுமே மிஞ்சிவிட்டார் காம்ரேட் கமல்.

இதையெல்லாத்தையும்விட மிகச் சிறந்த சாதனை என்னவென்றால், கம்யூனிஸ்ட் கதாபாத்திரத்தைப் பிரதானமாகக் கொண்ட படத்துக்கு அன்பே சிவம் என்று ஒரு தலைப்பை வைத்ததுதான். அன்பே சிவம் என்பது ஆத்திகர்கள் தெய்வ வழிபாடு, பூஜை புனஸ்காரங்கள், சடங்கு சம்பிரதாயங்கள் போன்ற புற விஷயங்களில் மட்டுமே திளைப்பவர்களாக இருந்துவிட்டால், ஆன்மிகத்தின் அடிப்படை அம்சமான சக மனிதர் மீதான அன்பு என்பது விடுபட்டுப் போய்விடும். எனவே, அப்படியானவர்களைத் திருத்தும் நோக்கில் அன்புதான் தெய்வம் என்று சொல்லும் கோட்பாடு அது. எதையும் அனுசரித்துச் செல் என்று சொல்லும் கோட்பாடு அது.

கம்யூனிஸம் முற்றிலும் வேறான ஒன்று. எல்லாவற்றையும் புரட்டிப் போடு என்று சொல்லும் கோட்பாடு அது. தெய்வ நம்பிக்கையை அதிகாரவர்க்கத்தின் நயவஞ்சக உருவாக்கமாகவும் மக்களின் புரட்சி மனோபாவத்தை மட்டுப்படுத்தும் ஒன்றாகவும் பார்க்கக்கூடியது. உடல் உழைப்பை உயர்வாகச் சொல்லக் கூடியது. அது சார்ந்த சமத்துவ அமைப்பை வன்முறை வழியிலாவது உருவாக்க வேண்டும் என்று சொல்லக்கூடியது. எதிர்க்கிறோம்; அதனால் இருக்கிறோம் என்று சொல்லக்கூடியது. சுருக்கமாகச் சொல்வதானால் அது போராட்டத்தையே தெய்வமாகச் சொல்லக்கூடியது. அப்படியாக அடிப்படையிலேயே முரண்படும் இரண்டு அம்சங்களை எந்தவித கவலையும் புரிதலும் இல்லாமல் ஒன்று சேர்த்திருக்கும் சாதுரியத்தை நாம் பாராட்டியே தீரவேண்டும்.

இத்தனைக்கும் தீவிர கம்யூனிஸ்ட்டாக இருந்த ஒருவர் வன்முறைச் செயலில் ஈடுபட்டு அதனால் ஏற்படும் இழப்பைக் கண்டு மனம் வருந்தி சக மனிதர் மீதான அன்புதான் சிறந்த வழி என்று மனம் மாறுவதாக ஒன்றும் திரைக்கதை அமைக்கப்பட்டிருக்கவில்லை. அப்படியெல்லாம் செய்தால் படம் தரமானதாகிவிடுமென்பதால், தன்னுடைய அனைத்துத் திறமைகளையும் பயன்படுத்தி அப்படியான விபத்து நடக்காமல் தடுத்திருப்பதில் கமல்சாரின் சாதுரியம் நன்கு வெளிப்பட்டிருக்கிறது.

இப்படிப் பொத்தாம் பொதுவாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தால் வேலைக்கு ஆகாது. எனவே, இந்தப் படத்தின் ஒவ்வொரு ஃப்ரேமாக எடுத்து அவர் எப்படியெல்லாம் செதுக்கியிருக்கிறார் என்பதைப் பார்ப்போம்.

கதை ஒரிஸாவில் இருந்து ஆரம்பிக்கிறது. அட்வர்டைஸிங் டைரக்டரான ஒரு நவ நாகரிக இளைஞன் அன்பரசன் (மாதவன்) விமான நிலையத்துக்கு வருகிறான். ஓரிரு தினங்களில் சென்னையில் அவனுக்கு திருமணம் நடக்கவிருக்கிறது. ஆனால், புவனேஷ்வரில் ஒரே புயலும் மழையுமாக இருப்பதால் எல்லா விமானங்களும் ரத்தாகிவிடுகின்றன. லான்ச்சில் சோகமாகப் போய் உட்காருகிறான். அப்போதுதான் நம் கதாநாயகன் நல்லசிவம் (கமல்சார்) எண்ட்ரி கொடுக்கிறார். சுமார் 45-50 வயது மதிக்கத் தகுந்தவர்போன்ற தோற்றம். முகத்தில் ஆங்காங்கே தழும்புகள். கையில் ஒரு செய்தித்தாளை காலண்டர் போல் சுருட்டி வைத்திருக்கிறார்.

விமான நிலைய தொலைக்காட்சிப் பெட்டியில் தீவிரவாதிகள் சிலரைப் பிடித்த செய்தி காட்டப்படுகிறது. அவர்களிடம் இருந்து கைப்பற்றப்பட்ட துப்பாக்கிகள், பைப் பாம்கள் எல்லாம் திரையில் வரிசையாகக் காட்டப்படுகின்றன. அதைப் பார்த்ததும் அன்பரசனுக்கு நல்லசிவம் கையில் சுருட்டி வைத்திருப்பது பைப் பாம் ஆக இருக்கும் என்ற சந்தேகம் வந்துவிடுகிறது. காவல் துறை அதிகாரிகளிடம் சொல்கிறார். அவர்களும் நல்லசிவத்தை சோதனை செய்கிறார்கள். பேப்பரில் சுருட்டி வைத்திருப்பது ஒரு வெள்ளரிக்காய் என்பது தெரியவருகிறது.

இந்த இடத்தில் நாம் ஒரு விஷயத்தைக் கவனிக்க வேண்டும். ஒரிஸ்ஸாவில் புயலும் மழையும் அடிக்கும் காலம் அது. வெள்ளரிக்காயோ கோடை காலத்தில் விளையும் ஒரு காய். அதை மழைக்காலத்தில் விளைவித்துக் கொண்டுவந்த கமல்சாரின் விவசாய சாமர்த்தியம் நிச்சயம் குறிப்பிட்டுச் சொல்லப்படவேண்டிய ஒன்றுதான். அதிலும் அந்த வெள்ளரிக்காயை உலகில் யாருமே வைக்காத கோணத்தில் பேப்பரில் சுருட்டி வைத்ததிலும் அவருடைய மேதமை வெளிப்படுகிறது.

அதோடு, நல்லசிவம் ஒரு தொழிற்சங்கவாதி. கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் மிகப் பெரிய பதவியில் இருப்பவர்கள்கூட கட்டணம் குறைந்த போக்குவரத்து சாதனங்களைத்தான் பயன்படுத்துவது வழக்கம். ஆனால், கமல்சார் அந்த சம்பிரதாயத்தைத் தகர்த்து, கடைக்கோடி கட்சி உறுப்பினர் ஒருவரை விமான டிக்கெட் எடுக்கவைத்து, விமானம் என்பது முதலாளிகளுக்கு மட்டும் உரியதா என்ன… ஏழை காம்ரேட்களும் அதில் பறக்கலாம் என்ற உரிமைக்குரலை அதிநுட்பமாக வெளிபடுத்தியிருக்கிறார்.

ஆனால் பாவம், விமானம் ரத்தாகிவிடுவதால் பஸ், ரயில் போன்ற ஏழைகளின் வாகனத்தில் பயணிக்க வேண்டிவருகிறது. வானில் பறந்தாலும் தரையில் கால் ஊன்றியிருக்கும் அம்சமாக இதை நாம் பார்க்கவேண்டும். அப்படியாக, நல்லசிவமும் அன்பரசனும் சேர்ந்து தங்கள் சாகசப் பயணத்தை ஆரம்பிக்கிறார்கள்.

அதற்கு முன்னால், அந்த இரண்டு கதாபாத்திரங்களுக்கும் இடையில் ஒருவித நட்பு உருவாவதற்கான ஆரம்பகாட்சிகள் இடம்பெறுகின்றன. இரண்டு சராசரி கதாபாத்திரங்களுக்கு இடையே நடக்கும் நிகழ்வுகளில் ஒருவர் கூடுதல் புத்திசாலித்தனத்துடன் நடந்து கொள்வதாகக் காட்டுவதன் மூலம் அந்தக் காட்சிகளை சுவாரசியமாக ஆக்கலாம். அல்லது ஒருவரை படு முட்டாளாகக் காட்டுவதன் மூலம் அந்த சுவாரசியத்தை வரவைக்கலாம். இதில் கமல்சார் தனக்கு மிகவும் இயல்பாக வரக்கூடியதைக் காட்டி நம்மை வியப்பில் ஆழ்த்துகிறார்.

லான்ச்சில் அமர்ந்தபடி அன்பரசன், தான் இயக்கிய விளம்பரக் காட்சியை ஆர்வத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான். நல்லசிவம் தன் பையில் இருந்த வெள்ளரிக்காயை சாப்பிடுவதற்காக வெளியில் எடுக்கிறார். இன்னொரு கையில் மிளகாய்ப் பொடியைப் பிடித்துக் கொள்கிறார். டி.வி. விளம்பரத்தில் அவரும் மெய்மறந்துவிடுகிறார். பக்கத்தில் சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் மின் விசிறி மிளகாய்ப்பொடியை நேராக அன்பரசனின் முகத்தில் தூவிவிடுகிறது. அதைப் பார்த்ததும் நல்லசிவம் பதறிப்போய் மிளகாய்ப் பொடி பொட்டலத்தைத் தன்னுடைய பைக்குள் அவசரமாக மடித்துப் போட்டுவிடுகிறார். அதாவது, அப்படிப் போட்டுவிடுவதாக காட்டப்படுகிறது.

அன்பரசு தன் கண்ணில் விழுந்த மிளகாய்ப் பொடியைக் கழுவ பாத்ரூமுக்குப் போகிறார். கூடவே உதவிக்குப் போகும் நல்லசிவம், மிகவும் சமர்த்தாக, அந்த மிளகாய்ப் பொடி பொட்டலத்தை சோப் குழாய்க்கு மேலே வைத்துவிட்டு வருகிறார். ஏற்கெனவே கண் எரிச்சலால் அவதிப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் அன்பரசன் சோப் என்று நினைத்து குழாயைத் திறக்கும்போது குழாய் மேலிருந்து மிளகாய்ப் பொடி கொட்டுகிறது. அதை முகத்தில் பூசிக் கொள்ளும் அன்பரசனுக்கு கண்ணோடு சேர்த்து முகமும் எரிய ஆரம்பிக்கிறது. லான்ச்சில் இருந்தபோதே மிளகாய்ப் பொடி பொட்டலத்தை நல்லசிவம் கீழேயோ பைக்குள்ளோ போட்டாரே என்று நாம் நினைக்கையில் அவர் அதைக் கையிலேயே வைத்துக் கொண்டிருந்ததோடு பொறுப்பாக சோப் குழாய் மேலும் வைத்து நம்மை நகைச்சுவையில் ஆழ்த்தியிருக்கும்விதம் நிச்சயம் பாராட்டப்படவேண்டிய ஒன்றுதான்.

இதில் இன்னொரு விஷயம் என்னவென்றால், நல்லசிவம் பாத்ரூமுக்குள் நுழையும்போது கையில் அவருடைய பை எதுவும் கிடையாது. வெறும் மிளகாய்ப் பொடி பொட்டலம் மட்டுமே இருக்கும். பாத்ரூமில் இருந்து வெளியே வரும்போது கையில் பை இருக்கும். அந்தப் பை எப்படி பாத்ரூமுக்குப் போனது? விஷயம் என்னவென்றால், பாத்ரூமுக்குள் நுழையும்போது கையில் பை இருந்தால் மிளகாய்ப் பொடி பொட்டலத்தை சோப் குழாய்க்கு மேலே வைப்பது கடினம். எனவே, நம்மைச் சிரிக்க வைக்கும் உயரிய நோக்கில் பையைத் தானாகவே பாத்ரூம் ஸ்லாப் மேல் போய் உட்காரும்படிச் செய்துவிடுகிறார் கமல்சார்.

அடுத்ததாக, இருவருக்கும் மூன்று நட்சத்திர ஹோட்டலில் தங்குவதற்கு அறை ஒதுக்கப்படுகிறது. நல்லசிவத்தை நைஸாகக் கழட்டிவிட்டு அன்பரசு ஒரு வாடகை காரை எடுத்துக்கொண்டு புறப்பட்டுவிடுகிறார். கார் டிரைவர் நேர்வழியில் போய்க்கொண்டிருக்கும்போது, அன்பரசன் முட்டளவுக்கு தண்ணி தேங்கிக் கிடக்கும் ஒரு குறுக்கு சந்துவழியாகப் போகச் சொல்கிறார். கார் டிரைவர் எவ்வளவோ சொல்லியும் கேட்காமல் காரை அந்த வழியில் போக கட்டாயப்படுத்துகிறார். கார் வழியில் தண்ணிக்குள் சிக்கிக்கொண்டுவிடுகிறது. பொதுவாக, சாலையில் நீர் தேங்கிக் கிடந்தால் அதுவழியாகப் போகவேண்டாம் என்றுதான் ஒருவர் நினைப்பார். ஆனால், அன்பரசு கதாபாத்திரம் நம்மைச் சிரிக்க வைக்க வேண்டிய ஒன்று என்பதால், அப்படி முட்டாள்த்தனமாக நடந்துகொள்வதாகக் காட்டுகிறார்.

அதோடு ஓரிரு காட்சிகள் கழித்து அந்தத் தெருவழியாக அன்பரசனும் நல்லசிவமும் நடந்துவரும்போது அந்த காரானது தரையில் இருந்து எட்டு-பத்து அடி உயரத்தில் ஏதோ ஒரு அடையாளம் தெரியாத வாகனத்தின் மேல் செருகிக் கொண்டு நிற்பதாக வேறு காட்டப்படும். முட்டளவு-இடுப்பளவு தண்ணீரில் சிக்கிக் கொள்ளும் காரானது ஒன்றரை ஆள் உயரத்துக்கு எப்படிப் போனது என்பது மேலே இருக்கும் ஆண்டவருக்கும் கீழே நம்முடன் மனித உருவில் நடமாடிக் கொண்டிருக்கும் ஆழ்வார்பேட்டை ஆண்டவருக்கும் மட்டுமே தெரிந்த ஒரு ரகசியம்.

இதாவது பரவாயில்லை, ஒரு கட்டத்தில் ஹோட்டல் அறையில் இருந்து நீச்சல் குளத்தில் விழுந்துவிடும் அன்பரசு மேலேறி வந்ததும் செய்யும் முதல் காரியம் என்ன தெரியுமா? நீரில் நனைந்த தன்னுடைய செல்போனை பிளக் பாயிண்டில் சொருகுவதுதான். அப்படிச் செய்தால் ஷார்ட் சர்க்யூட் ஆகும் என்பது ஐந்தாம் வகுப்பு சிறுவனுக்குக்கூடத் தெரிந்த ஒரு விஷயம்தான். ஆனால், அந்த நவநாகரிக இளைஞன் ஒருவகையான முட்டாள் என்று காட்டினால்தானே அந்தக் காட்சிகளில் நகைச்சுவை மிளிரும். எனவே, அவ்வண்ணமே அவன் செயல்படுகிறான். இதுபோல் கமல்ஹாசனின் இயல்பான தன்மை வெளிப்படும் பல காட்சிகள் படத்தில் இடம்பெற்று இதை அவருடைய படமாகவே ஆக்கியிருப்பதை நாம் நிச்சயம் பாராட்டத்தான் வேண்டும்.

பிளேன் ரத்தானாலும் திருமணத்துக்குப் போயாக வேண்டியிருக்கிறதே… அதனால், பஸ்ஸில் பயணத்தை ஆரம்பிக்கிறார்கள். இதில் பாருங்கள், அந்த பஸ் போகும் சாலையில் புயலோ, வெள்ளமோ, மழையோ பெய்ததற்கான எந்த அடையாளமும் தென்படவே இல்லை. சாலை பளீரென்று இருக்கிறது. வயலில் நெற்கதிர்கள் சிலு சிலுவென அசைந்தாடுகின்றன. நீல வானில் வெண் பஞ்சு மேகங்கள் தவழ்கின்றன. வெய்யில் சுள்ளென்று அடிக்கிறது. பஸ்ஸின் கூரையில் உட்கார்ந்துகொண்டு பயணிக்கிறார்கள் (அதற்குக் கட்டணம்வேறு குறைவாம்). விமானங்கள் ரத்தாகும்படி விமான நிலையத்திலும் ரயில்கள் போக முடியாதபடி ரயில்வே ஸ்டேஷனிலும் மட்டும் பெய்யும் விசித்திர மழையை உருவாக்கிய திரைக்கதை ஆசிரியரின் மேதைமை இங்கு புலப்படுவதை நாம் கவனிக்காமல் விட்டுவிடவே கூடாது.

அடுத்ததாக, ஒரிஸ்ஸாவில் ஒரு அணை உடைந்ததால் நூறு தமிழர்கள் இறந்துவிடுகிறார்களாம். ஐம்பது ரூபாய்க்குப் பானையை வாங்கி அதில் ஐந்து ரூபாய்க்கு தண்ணியை  ஊற்றிவிட்டு ஐந்தாயிரம் ரூபாய்க்கு டிஜிட்டல் பேனர் வைத்து விளம்பரம் தேடிக் கொள்ளும் திராவிட தேசத்தின் ஆறரைக்கோடி தமிழர்களுக்கும் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிதானே ஒரே பிரதிநிதித்துவக் கட்சி. அதிலும் கமல்சார் ஏற்று நடிக்கும் நல்லசிவம் கதாபாத்திரம் மட்டும்தானே அதற்கான ஒரே பிரதிநிதி. எனவே, ஒரிஸ்ஸா அரசு, நஷ்ட ஈடான 32 லட்ச ரூபாய்க்கான செக்கை லட்டுபோல் எடுத்து நல்லசிவம் கையில் கொடுத்துவிடுகிறார்கள். அவரும் தன்னுடைய இத்துப்போன பை ஒன்றில் அதை எடுத்துக்கொண்டு தமிழ்நாட்டுக்கு புயலும் மழையும் நிறைந்த ஒரு காலத்தில் புறப்பட்டுவிடுகிறார்.

பேரூந்தில் பயணம் செய்யும்போது உலகமகா தத்துவம் ஒன்று பாடலில் சொல்லப்படுகிறது. சாராயம் போதைதரும்… அதுபோல் தாய்ப்பாலும் போதைதரும்… என்பதுதான் அந்தத் தத்துவம். விஷயம் என்னவென்றால், குழந்தை தாய்ப்பாலை அருந்தியதும் பசி அடங்கிய நிம்மதியில் கண் அசந்துவிடும். சாராயம் அருந்துபவர்கள் போதை மிகுதியாகி ஃபிளாட் ஆவது வழக்கம். இரண்டையும் ஒன்றாகக் கருதி குழந்தை ஃபிளாட் ஆவதாகவும் தாய்ப்பாலில் இருப்பதும் போதையே என்ற அரிய உண்மை தெரிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதற்கான பாராட்டை நிச்சயம் பாடலாசிரியருக்குத்தான் தரவேண்டும் என்றாலும் கமல்சார் தந்த உத்வேகம் அதற்குக் காரணமாக இருந்திருக்கும் என்பதால் அன்னாரையும் பாராட்டுவதே நல்லது.

வழியில் ஹோட்டலில் சாப்பிடுகிறார்கள். இரண்டு பேருடைய பர்ஸிலும் தம்படி காசு கூடக் கிடையாது. ஆங்கிலப் படத்திலும் இப்படியான ஒரு காட்சி உண்டு. அதில் பாத்ரூம் திரைச்சீலை வளையங்கள் விற்பவராக வரும் ஓட்டை வாய் கதாபாத்திரம் திரைச்சீலை வளையங்களைத் தந்திரமாக புராதன மதிப்பு மிகுந்த வளையங்களாகச் சொல்லி விற்று அந்தப் பணத்தை சம்பாதித்திருக்கும். தமிழில் அன்பரசனின் ஷூவை நைசாக விற்று காசு சம்பாதித்துவிடுகிறார் நல்லசிவம். அப்படியாக, ஒரு யதார்த்தமான வழி ஒன்றைக் காட்டியிருப்பதன் மூலம் ஒரிஜினலின் பெயரைப் போடாதது சரிதானே என அவருடைய ரசிக சிகாமணிகள் வாதாட வழி ஏற்படுத்திக் கொடுத்திருக்கும் பாங்கை நாம் ஓரமாக உட்கார்ந்து வியக்கத்தான்வேண்டும்.

ஒருவழியாக, பஸ் பயணம் முடிந்து ரயில் பயணம் ஆரம்பிக்கிறது. ரயிலுக்காக இருவரும் ஸ்டேஷனில் காத்திருக்கும்போது நல்லசிவத்தின் ஃபிளாஷ் பேக் காட்சிகள் விரிகின்றன.

அதில் அவர் மிகப் பெரிய கம்யூனிஸ தெருக்கூத்து கலைஞர் என்பதும் நடு வீதியில் ஆடிப் பாடி மக்களுக்கு விழிப்பு உணர்வு ஏற்படுத்துபவர் என்பதும் தெரியவருகிறது.

வீதி நாடகத்துக்காக எழுதியிருக்கும் கதையில் கமல்சாரின் புரட்சிகர ஒலக அறிவு கிரஹண கால சூரியன்போல் சுடர்விட்டுப் பிரகாசிக்கிறது. இந்தியா, தேயிலை உற்பத்தியில் முன்னணியில் இருக்கும் நாடு. இயற்கை வளங்களைச் சுரண்டுதல், உழைப்பைச் சுரண்டுதல், குப்பைகளைக் கொண்டுவந்து கொட்டுதல், அணு உலை சப்ளை என பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் இந்தியாவை எத்தனையோ வகையில் சுரண்டுகின்றன. ஆனால், தேயிலை இறக்குமதி என்பது மிகவும் குறைவான அளவில் நடக்கும் ஒன்று. அந்தவகையில் இந்தியாவின்மீது அது ஏற்படுத்தும் தாக்கமும் குறைவான ஒன்றே. ஆனால், கமல்சார் அப்படி மிகவும் மெல்லிய சுரண்டலுக்கு எதிராகத்தான் அந்த வீதி நாடகத்தில் படு ஆவேசமாகக் களமாடுகிறார். இப்படி ஒரு நுட்பமான சுரண்டலைக் கண்டுணர்ந்ததற்கே அவருக்கு நாம் ஆளுயர மலர் வளையம் ஒன்றை அணிவிக்க வேண்டும்.

இதில் இன்னொரு அபாரமான விஷயம் என்னவென்றால், படத்தின் பிரதான வில்லனான கந்தசாமிப் படையாச்சி (நாசர்) பால் பியரிங், கார்பரேட்டர், மெஷின்கள் விற்பனையில் ஈடுபட்டுவருபவர். 910 ரூபாய் சம்பளத்தை உயர்த்திக் கொடு என்று அந்த கந்தசாமிப் படையாச்சி போல் வெண்ணிற தாடி வைத்துக் கொண்டுதான் காம்ரேட் நல்லசிவம் வீதி நாடகமே நடத்துவார். பால் பியரிங் முதலாளியாக இருந்தால் என்ன பால் தேயிலை முதலாளியாக இருந்தால் என்ன… முதலாளி முதலாளிதானே. எதிர்ப்பு எதிர்ப்புதானே. அப்படியாக தேயிலை இறக்குமதிக்கு எதிரான கோஷங்களை பால் பியரிங் முதலாளிக்கு எதிராக வெளுத்து வாங்குகிறார். அப்போது கந்தசாமிப் படையாச்சியின் மகள் பாலா (கிரண்) காரில் வருகிறாள். நல்லசிவத்தின் கம்பீரமான மீசையையும் அதை அவர் முறுக்கும் வீரத்தையும் பார்த்ததும் பாலாவுக்குள் இனம் புரியாத உணர்வு ஏற்படுகிறது.

சில நாட்கள் கழிகின்றன. கோவையில் இருக்கும் நல்லசிவம் இன்னொரு தோழருடன் பைக்கில் போய்க்கொண்டிருக்கிறார். அப்போது சென்னையில் வசிக்கும் பிரபல கார்ட்டூனிஸ்ட் மதன் ஒரு காரில் விரைந்து செல்கிறார். போகும்போது சாலையில் தேங்கியிருக்கும் சேற்றை நல்லசிவம் மீதும் தோழர் மீதும் அந்த கார் வாரி இறைக்கிறது. மன்னிப்புக் கேட்டபடியே இறங்குகிறார் மதன். அவர் கம்யூனிஸ்ட் நல்லசிவத்தின் நெருங்கிய நண்பராம். விஷயம் என்னவென்றால், கமல்சாருக்கு பிரபல பத்திரிகையில் பொம்மைகள் வரையும்/வரைவதால் மதன் நண்பர். அவருக்கும் கம்யூனிஸ சித்தாந்தத்துக்கும் எந்த ஒட்டுறவும் கிடையாது. ஆனால், கமல்சாருக்கு நண்பர் என்பதால் அவர் ஏற்று நடிக்கும் கம்யூனிஸ கதாபாத்திரத்துக்கும் நண்பராக துணிச்சலாக அவரைச் சித்திரிக்கிறார் நம் காலத்து நாயகன்.

அந்த மதனும், தான் ஒரு விருந்துக்குப் போய்க்கொண்டிருப்பதாகவும் நல்லசிவத்தை அதில் பங்கெடுக்கும்படியும் அழைக்கிறார். சென்னையில் வசிப்பவர் அங்கு எப்படி சாவகாசமாக உலவுகிறார் என்ற சந்தேகத்துக்கு விடை தரும் வகையில் அந்த விருந்துல சாப்பாடு பிரமாதமாக இருக்கும் என்ற வசனத்தை இடம்பெறச் செய்திருக்கிறார்கள். விருந்தில் நல்லசிவம் தன் ஓவியத் திறமையை வெளிப்படுத்துகிறார். நாயகிக்கு அவர் மீது காதல் பிறந்துவிடுகிறது. இதில் இன்னொரு வேடிக்கை என்னவென்றால், நல்லசிவம் தீவிர கம்யூனிஸ்ட். நாயகியோ பெரும் செல்வந்தரின் மகள். ஆனால், அவள் நல்லசிவத்தை வெறும் ஏழையாகவே பார்க்கிறாள். ஒரு போராளியாக அல்ல. என்ன இருந்தாலும் கமல்சார் அடிப்படையில் ஓர் ஆணழகன். கொள்கை, தத்துவம், கத்தரிக்காய் இத்யாதியெல்லாம் அதன் பிறகுதானே.

அந்த படையாச்சியின் அலுவலக அறையை அலங்கரிக்கும் ஓவியத்தை வரையவேண்டிய பொறுப்பும் நல்லசிவத்துக்கே வந்துவிடுகிறது. முதலில் அவர் தயங்குகிறார். கலைஞன்தான் விலை போகக்கூடாது… கலை விலை போகலாம் என்ற முத்து ஒன்றை நாயகி உதிர்த்து அவரை அதற்கு ஒப்புக்கொள்ளவைக்கிறார். ஆனால், முதலாளித்துவ ட்யூனுக்கும் கம்யூனிஸ ஸ்டெப் வைத்தே ஆடுகிறார் நல்லசிவம். அந்த ஓவியத்தில் அருவாள், சுத்தியல், கார்ல் மார்க்ஸ், பால் பியரிங்குகள், சம்பள ரூபாய் 910 என அனைத்துக் குறியீடுகளையும் கலந்து பிரமிக்க வைக்கிறார்.

தன் மகள் ஒரு காம்ரேட்டைக் காதலிக்கிறார் என்பது படையாச்சிக்கு ஒருவழியாகத் தெரியவருகிறது. ஆனால், அந்த காம்ரேட் ஒரு ஒன் மேன் ஆர்மி என்பது தெரியாததால் ஆளைவிட்டு அடிக்க ஏற்பாடு செய்கிறார். காம்ரேட் நல்லசிவம் அனைவரையும் பந்தாடுகிறார். படையாச்சி அவரை காவல் துறையை ஏவிவிட்டுக் கைது செய்கிறார். சிறையில் அடைக்கப்பட்டவரை படையாச்சியின் மகள் ஜாமீனில் வெளியெடுக்கிறார். இது தெரியவந்ததும் கோபப்படும் படையாச்சி மகளை வீட்டுக்குள் அடைத்துவைத்து வேறொரு பணக்காரருக்கு திருமணம் செய்துதர முடிவுசெய்கிறார்.

ஆனால், காதலர்கள் ரகசியமாக திருமணம் செய்துகொள்ள முடிவெடுக்கிறார்கள். ரஷ்யாவுக்கு ஃபிளைட் டிக்கெட் கிடைக்காததாலோ படத்தின் பட்ஜெட் இடித்ததாலோ என்னவோ கம்யூனிஸ்ட்களின் கோட்டையான கேரளாவுக்குச் சென்று எளிமையாகத் திருமணம் செய்துகொள்ள முடிவெடுக்கிறார்கள். தமிழகத் தோழர்களுக்கு ஒரு பாட்டாளி-முதலாளி காதல் ஜோடியைச் சேர்த்துவைக்க தைரியம் இல்லையா… காம்ரேட் நல்லசிவம் ஒருவரே ஒரு ராணுவத்தையே சமாளிக்கும் திறமை கொண்டவர்தானே… எதற்காக கேரளாவுக்கு அபயம் தேடி ஓடவேண்டும் என்ற பலத்த சந்தேகமெல்லாம் எழுந்தது. அதற்கான விடையை கமல்சார் படத்தில் பின்னால் நடக்கும் காட்சிகளில் அழகாகத் தந்திருக்கிறார்.

புரட்சித் திருமணம் இனிதே நடப்பதற்குத் தோதாக, வீட்டுச் சிறையில் இருந்த மகளைத் தனியாக கோவையில் இருந்து சென்னைக்கு விமானத்தில் படையாச்சி அனுப்பிவைக்கிறார். மகளோ சென்னைக்குப் போகாமல் தப்பித்துவிடுகிறார். நல்லசிவத்துடனும் அவர் போகவில்லை. அவர் எங்குதான் போனார் என்பது மிகவும் சஸ்பென்ஸாகவே படம் முழுவதும் வைக்கப்படுகிறது.

இப்படியான நிலையில் நல்லசிவம் தன் தோழர் ஒருவருடன் பேருந்தில் கேரளாவுக்கு புறப்பட்டுச் செல்கிறார். அந்தப் பேருந்து விபத்தில் சிக்கிவிடுகிறது. அதில் உயிர் தப்பிக்கும் அதி சொற்ப நபர்களில் நல்லசிவமும் ஒருவர். அது எப்படித் தெரியுமா… உண்மையில் அந்த விபத்து ஒரு நாயினால் ஏற்படுகிறது. நல்லசிவம் ஏறிய பேருந்து மலைப் பாதையில் போகும்போது எதிரில் ஒரு கார் வருகிறது. அந்த காரைத் துரத்தியபடி ஒரு நாய் பின்னாலேயே ஓடிவருகிறது. அது திடீரென்று சாலையின் குறுக்கே வந்துவிடவே நாய் மீது மோதிவிடக்கூடாதென்று பேருந்து ஓட்டுநர் வண்டியை வேகமாகத் திருப்புகிறார். அது வினையாகிப் போய் பேருந்து மலையில் இருந்து உருண்டு கீழே விழுந்து நொறுங்கிவிடுகிறது.

நல்லசிவம் மட்டும் பிழைக்கிறார். இதில் ஒரு அற்புதமான காட்சி என்னவென்றால், அந்த விபத்துக்குக் காரணமான நாயை ஊரார் கல்லால் அடித்துத் துரத்துகிறார்கள். அது விழுந்தடித்து உயிர் பயத்தில் ஓடுகிறது. கீழே பள்ளத்தில் நல்லசிவம் அடிபட்டு ரத்தவெள்ளத்தில் மிதக்கும் இடத்துக்கு வருகிறது. அதுவரை ஓடிவந்த நாய் அவரைப் பார்த்ததும் பேரன்பும் குற்ற உணர்ச்சியும் மேலிட அவர் அருகிலேயே மவுன அஞ்சலி செலுத்தியபடி உட்கார்ந்துவிடுகிறது. அந்த நேரம் பார்த்து நல்லசிவமின் தாடை லேசாக அசைகிறது. அந்தப் பேரூந்தில் பயணம் செய்தவர்களில் ஆகச் சிறந்தவர் உயிருடன் இருக்கிறார் என்ற நல்ல செய்தி தெரியவந்ததும் அந்த நாயானது மிகுந்த மனநிறைவுடன் அந்த இடத்தை விட்டுச் செல்கிறது. இந்தக் காட்சி உங்களைப் புல்லரிக்கவைக்கவில்லையா… நீங்கள் உண்மையிலேயே கல்நெஞ்சக்காரர்தான். இப்படியான கல் நெஞ்சக்காரர்கள் உலகில் நிறைய உண்டு என்பதால் அந்தக் கல்லைக் கரைக்க கமல்சார் இன்னொரு காட்சியும் வைத்திருக்கிறார்.

உடம்பு குணமானதும் நல்லசிவம் விபத்து நடந்த இடத்தை மீண்டும் பார்க்க வருகிறார். விபத்தில் உயிர் பிழைத்த உத்தமர் நம்மை இன்னும் வந்து பார்க்கவில்லையே என்ற சோகத்தில் அந்த நாயானது வெறும் சாப்பாடு மட்டுமே சாப்பிட்டு பிற எந்த கேளிக்கைகளிலும் ஈடுபடாமல் தவமிருந்துவருகிறது. நல்லசிவம் வந்து தன் உதட்டைக் குவித்து விஷ்க் விஷ்க் என்று சீழ்க்கையொலி எழுப்பியதும், இதற்குத்தானே இத்தனை நாளாக இந்த உயிரைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டிருந்தேன் பிரபோ என்று துள்ளிக் குதித்து வாலாட்டியபடி ஓடிவருகிறது. மனிதர் உணர்ந்து கொள்ள இது மனிதப் பாசம் அல்ல… அதையும் தாண்டிப் புனிதமானது…புனிதமானது…புனிதமானது என்ற கர்ஜனையானது எக்கோ எஃபெக்டுடன் உங்கள் மனத்தில் கேட்கவில்லையென்றால், கரைவதற்கு உங்களிடம் கல்லால் ஆன இதயம் கூட இல்லை என்றுதான் அர்த்தம். அப்படியாக அந்த நாய் நல்லசிவத்திடம் தஞ்சம் அடைகிறது. ஆம்பளை நாயென்பதால் அதை அவர் தன்னுடைய மகனாக வளர்த்துவர முடிவெடுக்கிறார்.

ஃபிளாஷ் பேக் முடிந்து நாயகர்களின் சாகசப் பயணத்துக்குக் கதை திரும்புகிறது.

இந்த நாய் எபிசோடுக்கு முன்பாக இன்னொரு அபாரமான காட்சியும் இடம்பெறுகிறது. உடல் சரியானதும் நல்லசிவம் நேராக தன் காதலியைத் தேடிப் போகிறார். படையாச்சியோ தன் மகளுக்கு வேறொரு இடத்தில் திருமணமாகிவிட்டதாகவும் அவள் இப்போது கர்ப்பமாக இருப்பதாகவும் சொல்கிறார். அதை நல்லசிவம் அப்படியே நம்பிவிடுகிறார். தன் நண்பர்களிடம் அது உண்மையா என்று கேட்டு உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளவெல்லாம் செய்வதில்லை. விபத்தில் நல்லசிவம் இறந்துவிட்டதாக இதற்கு முன்பாக படையாச்சி சொன்னபோது அவருடைய மகளும் அப்படியே நம்பத்தான் செய்திருக்கிறார். கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அலுவலகத்துக்கு சகஜமாக வந்துபோய்க் கொண்டிருந்த நிலையிலும் அப்பா சொன்னது உண்மையா… இறந்தவரின் உடல் எங்கே என்றுகூட சக தோழர்களைக் கேட்காமல் இருந்துவிடுகிறார்.

இதுகூடப் பரவாயில்லை, ஒட்டு மொத்த சமூகமே இந்தப் பொய்யை ஏற்றுக்கொண்டு அதன்படியே நடக்கவும் செய்கிறது. யாரும் நாயகன் நாயகியிடம் எதுவும் சொல்லாமலேயே இருந்துவிடுகிறார்கள். சிவபெருமானின் முதுகில் பட்ட பிரம்பு அடி உலகில் இருந்த அனைத்து உயிர்களின் உடம்பிலும் பட்டதுபோல் சிவபெருமானின் ஆத்மார்த்தமான பக்தர் சொன்ன பொய்யானது ஒட்டுமொத்த சமூக மனத்தையும் வசியம் செய்துவிடுகிறது. விஞ்ஞான உலகம் மட்டுமல்ல மெய்ஞான உலகம் கூட திகைத்துப் போய்விடும்படியான ஒரு காட்சியை தனியொரு மனிதனாக சொந்த மூளையை உபயோகித்து சிந்தித்திருக்கும் கமல்சாரைப் பாராட்ட தமிழில் மட்டுமல்ல… ஒட்டுமொத்த உலகின் மொழிகளை சேர்த்தால்கூட வார்த்தைகள் பத்தாது.

சரி… நம்மைச் சிறிது ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டு நாயகர்களின் சாகசப் பயணத்தைத் தொடருவோம். புவனேஷ்வரில் ரத்தான கோரமண்டல் எக்ஸ்பிரஸ் எப்படியோ அந்தக் குக்கிராமத்துக்கு வந்துசேர்கிறது. பகல் மணி 1.58 க்கு வந்து 2.2க்குப் புறப்படும் என்பதை வெகு நகைச்சுவையாக டூ டு டூ டு டூ டு என்று அந்த ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் சொல்கிறார். ஆனால், ரயிலோ இரவிலே வந்து சேருகிறது. நல்லசிவமும் அன்பரசனும் ஏறுகிறார்கள். மினரல் வாட்டர் பாட்டிலை ஸ்டேஷனிலேயே வைத்துவிட்ட அன்பரசு அதை எடுத்துவரச் சொல்லி நல்லசிவத்தைக் கீழே இறக்கிவிடுகிறார். அந்த நேரத்தில் ரயில் புறப்பட்டுவிடவே, கதவு ஜாம் ஆகிவிட்டதுபோல் நடித்து நல்லசிவத்தை ரயிலில் ஏறவிடாமல் செய்துவிடுகிறார்.

ரயிலில் உத்தமன் என்பவருடன் அவருக்கு நட்பு ஏற்படுகிறது. டிப் டாப்பாக உடை அணிந்திருக்கும் அந்த நபர் ஆங்கிலம், சமஸ்கிருதம், தமிழ் இவற்றை சரளமாகப் பேசுகிறார். அதையெல்லாம் பார்த்து அன்பரசு அசந்துவிடுகிறார். அந்த உத்தமனோ ஒரு பக்கா திருடன். ராத்திரியில் அன்பரசு தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் நேரம் பார்த்து அவனுடைய பெட்டிகளை எடுத்துக்கொண்டு ஓடிவிடுகிறான். மறுநாள் டி.டி.ஆர். வந்து, அதுபோல் பலருடைய பெட்டிகளை உத்தமன் திருடிக்கொண்டு போய்விட்ட விஷயத்தைச் சொல்கிறார். அதோடு முன்னால் போன ரயில் ஒன்று தடம் புரண்டுவிட்டதால் பாதை சரியாகும்வரை இரண்டு நாட்கள் இங்கேயேதான் இருக்க வேண்டியிருக்கும் என்றும் சொல்லிவிட்டுச் செல்கிறார்.

இதில் ஒரு தமாஷ் என்னவென்றால், ஒரு ரயில் தடம் புரண்டால், பின்னால் வரும் ரயிலை முந்தின ஸ்டேஷனிலேயே நிறுத்திவிடுவதுதான் வழக்கம். ஆனால், விபத்து தொடர்பான  சில காட்சிகள் படத்தில் இடம்பெற வேண்டியிருப்பதால் தன்னுடைய செல்வாக்கின் மூலம் விபத்து நடந்த இடத்துக்கு வெகு அருகே அடுத்த ரயிலைக் கொண்டுவந்து நிறுத்துகிறார் திரைக்கதை ஆசிரியரான கமல்சார். அன்பரசு அதில் இருந்து இறங்கிவந்து விபத்துக் காட்சிகளைப் பார்க்கிறான்.

இரவில் எப்போதோ பெட்டி படுக்கையைத் திருடிக்கொண்டு ஓடிய உத்தமன் அந்த விபத்துக்குள்ளான ரயிலிலும் திருடிக் கொண்டிருக்கிறான். மக்கள் அவனை பிடித்து அடிக்கிறார்கள். அவனோ திருடிய பொருட்களையெல்லாம் ஒரு சாமியாரிடம் ஒப்படைத்திருப்பதாகச் சொல்கிறான். அவரும் அந்த கோர விபத்து நடந்த இடத்திலும் பெட்டி படுக்கைகள் புடை சூழ உட்கார்ந்து அருள் பாலித்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

இந்த இடத்தில் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைச் சொல்லியாக வேண்டும். இந்தப் படத்தில் இதுபோல் திருடனாகவும், வில்லனாகவும் காட்டப்படுபவர்கள் இந்துக்கள். அடிபட்டவர்களுக்கு உதவும் நர்ஸ்கள் எல்லாரும் கிறிஸ்தவர்கள். தன்னை முற்போக்கானவராகக் காட்டிக்கொள்ள (!?) கமல்சார் அடிக்கும் இது போன்ற சம்மர்சால்ட்கள் இந்தப் படத்தில் இன்னும் அதி உயரத்துக்குப் போகின்றன. விபத்தில் சிக்கி நல்லசிவம் உயிருக்குப் போராடிக் கொண்டிருக்கும்போது ஒரு கம்யூனிஸ்ட் தோழர் கூட அருகில் இல்லை. சர்வம் கிறிஸ்தவ மயம். இந்துவாக இருந்துகொண்டு இந்துவை மோசமான ஒளியில் காட்டுபவர் கம்யூனிஸ்ட் வேடம் புனைந்ததும் தன்னுடைய ரத்தத்தில் ஊறியிருக்கும் சேம் சைடு கோல் சாமர்த்தியத்தை அங்கும் வஞ்சனையில்லாமல் வெளிப்படுத்திவிடுகிறார்.

அன்பரசுவின் ரத்த வகை மிகவும் அரிதான ஏபி நெகட்டிவ் க்ரூப். விபத்தில் சிக்கிய ஒரு சிறுவனுக்கு அந்த வகை ரத்தம் உடனே தேவைப்படுகிறது. ஆனால், அவரோ ரத்தம் கொடுக்க பயப்படுகிறார். ஒருவழியாக அவரை தைரியப்படுத்தி ரத்தம் கொடுக்க வைக்கிறார் நல்லசிவம். கால் ஊனமான அவர் அங்கு எப்படி முன்பாகவே வந்து சேர்ந்தார் என்ற கேள்வி உங்கள் மனத்தில் எழுகிறதா? இது மாதிரியான கேள்விகள் வரும்போது நீங்கள் எப்படி நடந்து கொள்ளவேண்டும் தெரியுமா? இயக்குநர் ஒரு சீன் சொன்னா ரசிக்கணும். கேள்வி கேட்கக்கூடாது என்ற பொன்விதிப்படி கதை விவாதத்தில் பங்கெடுக்கும் உதவி இயக்குநர் பட்டாளமும் எழுத்தாள சாம்ராட்களும் எப்படிச்  செயல்படுவார்களே அதுபோல் நடந்துகொள்ளவேண்டும். ரோமாபுரியில் இருக்கும்போது ரோமாபுரியனாக இரு. தமிழ் படம் பார்க்கும்போது தமிழ் ரசிகனாக இரு என்ற உயரிய விதியை இதுபோன்ற படங்களால் ஆணி அறைந்தாற்போல் நிலைநிறுத்திவரும் கமல்சாரை நாம் பாராட்டாவிட்டாலும் உலகம் பாராட்டத்தான் செய்யும் என்பதை இந்த இடத்தில் நான் குறிப்பிட்டுச் சொல்லக் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன்.

இந்த களேபரங்கள் எல்லாம் முடிந்தபிறகு அடுத்ததாக ஒரு காட்சி வருகிறது. அன்பரசின் ரத்தம் செலுத்தப்பட்ட சிறுவன் உயிர் பிழைத்துவிடுகிறான். விபத்து நடந்த இடத்தில் இருந்து அவனை உடனே ஏதாவது ஒரு மருத்துவமனைக்கு பாதுகாப்பாகக் கொண்டு சேர்க்கவேண்டும் என்றுதானே நினைக்கத் தோன்றும். ஆனால், அன்பரசனுக்கு திருமணத்துக்கு வீடு திரும்ப வேண்டியிருக்கிறதே. அவருக்கு ஒரு வாகனமும் தேவைப்படுகிறதே. எனவே, அந்தச் சிறுவனை ஆம்புலன்ஸில் ஏற்றி அதிலேயே நல்லசிவமும் அன்பரசுவும் டாக்டரும் நர்ஸுமாக சென்னையை நோக்கி நெடும்பயணத்தை ஆரம்பித்துவிடுகிறார்கள்.

வழியில் ஒரு கடையில் இறங்கி டீ குடிக்கிறார்கள். அந்தச் சிறுவனுக்கு மூச்சு முட்டுகிறது. நர்ஸும் டாக்டரும் வேனுக்குள் நுழைந்து சிகிச்சை தருகிறார்கள். பலன் தராமல் இறந்துவிடுகிறான். அன்பரசு அதைத் தாங்கிக் கொள்ள முடியாமல் அழுகிறான். இந்த சோகமயமான காட்சியிலும் நல்லசிவம் கடவுள் குறித்த தன் தத்துவத்தைத் தெளிவாக முன்வைக்கிறார். தனக்கு கடவுள் நம்பிக்கை உண்டு என்றும் முன்பின் தெரியாத சிறுவனுக்காக அழும் அன்பரசுவைப் போன்றவர்கள்தான் அந்தக் கடவுள் என்றும் அருமையாகச் சொல்கிறார். நீங்களும் நல்ல மனிதர்தான் என்று அன்பரசு சொல்கிறார். அது எனக்குத் தெரியும் என்று கர்வமாகச் சொல்லிவிட்டு கமல் நகர்கிறார். அன்பரசு, அந்த பதிலால் புளகாங்கிதம் அடைந்து, நீர் ஒரு வாசகம் சொன்னாலும் திருவாசகமய்யா என்பதுபோல் ஒரு ஆங்கில வாசகம் ஒன்றைச் சொல்லிவிட்டு பின்னாலேயே சிரித்தபடி செல்கிறார். இதெல்லாம் அந்த சிறுவன் இறந்து கிடக்கும் ஆம்புலன்ஸுக்கு அருகில் உட்கார்ந்துகொண்டு, அதுவும் அவன் இறந்த அடுத்த நிமிடமே நடக்கும் உரையாடல். இப்படியாக பெரும் சோகத்தை டக் என்று மறந்துவிடும் மாயக் கலை கைவரப்பெற்றிருப்பது அப்படி ஒன்றும் சாதாரண விஷயம் இல்லை. இதுபோல் பின்னால் வரும் ஒரு காட்சியில், தன் முகத்தில் இருக்கும் தழும்புகள் குஜராத்தில் ஷேவிங் செய்யப் போனபோது பூகம்பம் ஏற்பட்டதால் அதில்பட்ட காயம் என்று மிகப் பெரும் சோகத்தை வேடிக்கையாகக் குறிப்பிட்டு தனக்கு இருப்பது தடித்த தோல் என்பதை அழகாக உணர்த்தியிருக்கும் விதம் மெச்சத் தகுந்த ஒன்றே.

ஆம்புலன்ஸ் சென்னையை வந்தடைகிறது. நல்லசிவத்திடமிருந்து அன்பரசு  விடைபெற்றுப் போகிறார். ஆனால், நல்லசிவம் கொண்டுவந்த 32 லட்ச ரூபாய் செக் அன்பரசுவிடம் மாட்டிக்கொண்டுவிடுகிறது. நல்லசிவம் கொடுத்த முகவரியை வைத்துக்கொண்டு தேடி போய்ப் பார்க்கிறான். அந்த முகவரியில் இருப்பது நல்லசிவத்தின் வீடு அல்ல. கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அலுவலகம். நல்லசிவத்துக்கு வீடு வாசல் கிடையாது. திருமணம் ஆகவே இல்லை. மகன் என்று சொன்னது ஒரு நாயைத்தான் என்ற அதிர்ச்சியூட்டும் உண்மைகள் தெரியவருகின்றன. நெகிழ்ந்துபோகும் அன்பரசு, நல்லசிவத்தைத் தன் அண்ணனாக ஏற்றுக்கொண்டு தன்னுடன் அழைத்துச் செல்கிறான். இந்த இடத்தில்தான் ஒரு அபாரமான ட்விஸ்ட் வருகிறது. அன்பரசு திருமணம் செய்து கொள்ளப்போவது யார் தெரியுமா? நல்லசிவம் காதலித்த அதே பாலாதான்.

இதில் இன்னொரு வேடிக்கை என்னவென்றால், படையாச்சி கோவையைச் சேர்ந்த வியாபார காந்தம். ஆனால், தன் மகளின் திருமணத்தை சென்னையில் கொண்டாடுகிறார். திருமண வீட்டில் படையாச்சி யதேச்சையாக நல்லசிவத்தைப் பார்த்துவிடுகிறார். இங்கு எதற்காக வந்தாய். திருமணத்தை நிறுத்த வந்தாயா? ஓடிப் போய்விடு என்று மிரட்டுகிறார். நல்லசிவமோ, மரியாதையாகப் பேசுங்கள். நான் மாப்பிள்ளை அன்பரசுவின் அண்ணன் என்கிறார். அதைக் கேட்டு அரண்டுவிடும் படையாச்சி பணிந்துபோய் இப்போது நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? எவ்வளவு பணம் வேண்டும் என்று கேட்கிறார். நல்லசிவமும் எனக்குப் பணம் தரவேண்டாம். தொழிலாளர்களுக்கான சம்பளத்தை அதிகரித்துக் கொடுங்கள். அது மட்டும் போதும் என்று கேட்டுக்கொள்கிறார்.

விபத்தில் சிக்கிக்கொண்டு உயிருக்குப் போராடிய காலகட்டத்தில் ஒரு தோழர்கூட அருகில் இருந்து உதவிசெய்திருக்காத போதிலும் நல்லசிவம் அதையெல்லாம் மனதில் வைத்துக்கொள்ளாமல் தொழிலாளர் நலனே தன்னுடைய நலன் என்று சொல்கிறார். படையாச்சியும் வேறு வழியில்லாமல், தொழிற்சங்க ஆட்களை அழைத்து ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்துப் போடுகிறார். அப்படியாக, கோவைத் தொழிலாளர்கள் பிரச்னைக்கு சென்னை தொழிற்சங்கவாதிகள் கையெழுத்துப் போட்டு ஒப்பந்தம் செய்துமுடித்துவிடுகிறார்கள். ரஷ்யாவில் உட்கார்ந்துகொண்டு ஒரு கமிசார் குழு ஒட்டுமொத்த உலகத் தொழிலாளர்களின் பிரச்னைக்கு தீர்வு சொல்லும்போது சென்னைக்காரர்கள் கோவைப் பிரச்னைக்குக் கையெழுத்துப் போடக்கூடாதா என்ன என்ற அபாரமான கேள்வி இந்தக் காட்சியில் ஒளிந்துகிடப்பதை நாம் கூர்ந்து கவனித்துப் புரிந்துகொள்ளவேண்டும்.

நல்லசிவம் தன் காதலை மீண்டும் தியாகம் செய்து தொழிலாளர் பிரச்னையைத் தீர்த்துவைக்கிறார். இந்த இடத்தில் நாம் இன்னொன்றையும் பார்க்க வேண்டும். பாலாவுக்குத் திருமணம் ஆனதாக படையாச்சி முதலில் பொய் சொன்னதும் அதை அப்படியே நம்பியவர் கோவைத் தொழிலாளர் பிரச்னையை அம்போ என்று விட்டுச் சென்றுவிட்டார். ஆனால், அதைத் தீர்ப்பதற்கான வாய்ப்பு தற்செயலாகக் கிடைத்ததும் பாய்ந்து கபக் என்று பற்றிக்கொண்டுவிடுகிறார். அப்படியாக, ஓடு மீன் ஓட உறுமீன் வரும்வரை வாடியிருக்குமாம் புரட்சிக் கொக்கு என்று கமல்சார் பழைய பழமொழிக்கு புதிய பதவுரை எழுதிவிட்டிருக்கிறார்.

க்யூபாவில் கடமை முடிந்ததும் காங்கோ, பொலிவியாவுக்குப் புறப்பட்ட சே குவெரா போல் நல்லசிவமும் கோவைத் தொழிலாளர் பிரச்னை தீர்ந்ததும் அடுத்த இடம் தேடித் தன் சிறகுகளை விரிக்கிறார். அதற்கு முன்பாக, அன்பரசுவிடம் கொடுக்கச் சொல்லி ஒரு கடிதம் எழுதிக் கொடுத்துவிட்டு தன் ‘மகனை’ அழைத்துக்கொண்டு விடைபெற்றுச் செல்கிறார். படையாச்சி இப்போது தன் அடியாளை அழைத்து நல்லசிவத்தை வெட்டிக் கொல்லும்படி உத்தரவிடுகிறார். இதை அவர் முன்னாலேயே செய்திருக்கலாமே என்று உங்களுக்குத் தோன்றக்கூடும். ஆனால், அப்படியெல்லாம் செய்தால், க்ளைமாக்ஸ் எடுபடாமல் போய்விடும் என்பதால், ஆற அமர யோசித்து ஒப்பந்தமெல்லாம் கையெழுத்தான பிறகு கொல்லச் சொல்கிறார். அருவாளை எடுத்துக்கொண்டு பின்னாலே வரும் அடியாள், அன்பரசுவுக்கு நல்லசிவம் எழுதிக் கொடுத்த கடிதத்தைப் படித்துப் பார்த்து நல்லசிவமின் நல்ல மனதைப் புரிந்துகொண்டு அவரைத் தப்பித்துப் போகவிட்டுவிடுகிறார். நல்லசிவமும் அவருடைய ஈரமான மனதைப் போலவே மழை பெய்து நனைந்திருக்கும் சாலையில் மெள்ள நடந்து செல்கிறார். நம்மையும் கண்ணீரால் நனைந்த இதயத்துடன் வீடு திரும்ப வைக்கிறார்.

(தொடரும்)

0

B.R. மகாதேவன்

அம்பேத்கர் கார்ட்டூனும் கருத்துரிமைக் காவலர்களும்

என்.சி.இ.ஆர்.டி. தயாரித்த 11ஆம் வகுப்பு அரசியல் அறிவியல் பாடப்புத்தகத்தில் இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்ட உருவாக்கம் பற்றிய பாடத்தில் இடம்பெற்றுள்ள ஒரு கார்ட்டூன் பெரிய சர்ச்சையை எழுப்பியுள்ளது. அந்தக் கார்ட்டூனில் அரசியலமைப்புச் சட்ட உருவாக்கம் மிக மெதுவாக நத்தை வேகத்தில் நடைபெறுகிறது என்பதைக் குறிக்கும் விதமாக ’அரசியலமைப்பு’ என்று எழுதப்பட்ட ஒரு நத்தை மீது சாட்டையுடன் அம்பேத்கர் அமர்ந்திருக்க, அவரை வேகமாகச் செல்லும்படி சாட்டையுடன் நேரு விரட்டுவதாக அமைந்துள்ளது. இருவரைச் சுற்றியுள்ள மக்கள் சிரித்துக்கொண்டிருப்பார்கள். புகழ்பெற்ற கார்ட்டூனிஸ்டான ஷங்கர் பிள்ளை தனது கார்ட்டூன்ஸ் வீக்லி இதழில் 1949ல் வரைந்த அந்தக் கார்ட்டூன், குறிப்பிட்ட அந்தப் பாடப்புத்தகத்தில் 2006 முதலே இடம்பெற்று வந்துள்ளது. எனினும், கார்ட்டூனை எதிர்ப்பவர்கள் கண்களில் இப்போதுதான் சிக்கியுள்ளது.

மக்களவையில் இந்தப் பிரச்னையை எழுப்பியவர் விடுதலை சிறுத்தைகள் கட்சியின் உறுப்பினர் தொல் திருமாவளவன். அந்த கார்ட்டூன் அம்பேத்கர், நேரு ஆகிய இரு தலைவர்களையும் அவமானப்படுத்துகிறது என்றதுடன் கல்வித் துறைக்கு பொறுப்பான கபில் சிபல் ராஜினாமா செய்ய வேண்டும், அந்தப் புத்தகத்தையும் திரும்பப் பெற வேண்டும் என்று கோரினார். இந்தக் கார்ட்டூன் பாடப்புத்தகத்தில் இடம்பெறுவதற்கு காரணமானவர்கள் மீது கிரிமினல் நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்று மாநிலங்களவையில் வலியுறுத்தினார் மாயாவதி. லோக் ஜன சக்தியின் தலைவர் ராம் விலாஸ் பாஸ்வான், இதற்கு காரணமானவர்களை பதவியிலிருந்து நீக்க வேண்டும் என்றார். சி.பி.ஐ., சி.பி.எம்., அதிமுக, சமாஜ்வாதி, ராஷ்ட்ரிய ஜனதா தளம், பி.ஜே.பி., தெலுங்குதேசம் போன்ற கட்சிகளும் கார்ட்டூனுக்கு கடும் எதிர்ப்பைத் தெரிவித்ததுடன் உடனடியாக அது பாடப்புத்தகத்தில் இருந்து நீக்கப்பட வேண்டும் என்று கோரியுள்ளன.

அதைத் தொடர்ந்து, சர்ச்சைக்குரிய கார்ட்டூன் இடம்பெற்றுள்ள அந்தப் புத்தகத்தை உடனடியாக அரசு திரும்பப் பெறுவதாக மத்திய மனிதவள அமைச்சர் கபில் சிபல் அறிவித்தார். அந்தப் பாடப்புத்தகத்தின் விநியோகத்தை நிறுத்தி வைக்கும்படி என்.சி.இ.ஆர்.டி.க்கு அறிவுறுத்தியுள்ளதாகவும், அந்த கார்ட்டூனைத் தவிர ஆட்சேபகரமான பகுதி வேறு ஏதேனும் இருக்கிறாதா என்று ஆராய ஒரு கமிட்டி அமைக்கப்பட்டுள்ளதாகவும், அடுத்த ஆண்டு பாடப்புத்தகத்தில் அனைத்து கார்ட்டூன்களும் நீக்கப்படும் என்றும் கூறினார். அமைச்சரின் இந்த அறிவிப்பைத் தொடர்ந்து, இந்தப் பாடப் புத்தக உருவாக்கத்தில் முக்கிய பங்கு வகித்த, அரசியல் அறிவியல் துறையில் புகழ்பெற்ற கல்வியாளர்களான யோகேந்திர யாதவ், சுஹாஸ் பல்ஷிகார் ஆகிய இருவரும் என்.சி.இ.ஆர்.டி.யில் தாங்கள் வகித்து வரும் பதவியை ராஜினாமா செய்வதாக அறிவித்தனர். யோகேந்திர யாதவ் என்.சி.இ.ஆர்.டி. (தேசிய கல்வி ஆராய்ச்சி மற்றும் பயிற்சி கவுன்சில்) பாடநூல் மேம்பாட்டு கமிட்டியின் தலைமை ஆலோசகராக உள்ளார். சுகாஸ் பால்ஷிகார் கமிட்டியின் உறுப்பினராக இருக்கிறார்.

அடுத்த நாளே என்.சி.இ.ஆர்.டி. பாடப்புத்தக உருவாக்க கமிட்டியின் தலைமை ஆலோசகர் சுஹாஸ் பல்ஷிகார் பதவியிலிருந்து ராஜினாமா செய்தார். அடுத்த நாள் புனே நகரிலுள்ள அவரது அலுவலகம் தாக்கப்பட்டது. இத்தாக்குதலுக்கு இந்திய குடியரசு கட்சியின் அத்வாலே பிரிவு பொறுப்பேற்றது. ஏப்ரல் 2ல் ஒரு பத்திரிகையாளர் சந்திப்பின் போது இந்திய குடியரசு கட்சியின் ஒரு பிரிவின் தலைவரான ராம்தாஸ் அதவாலே, சர்ச்சைக்குள்ளாகியுள்ள அந்தப் பாடப்புத்தகத்தின் பக்கங்களை தீயீட்டு கொளுத்தி கண்டனம் தெரிவித்திருந்தார்.

அவ்வளவு தான்! கருத்துச் சுதந்தரத்துக்காக குரல் கொடுப்பவர்களாகக் காட்டிக்கொள்ளும் சில அறிவுஜீவிகளும், ஆங்கில ஊடகங்களும் களத்தில் தீவிரமாக இறங்கின. அரசியல் சாசன உருவாக்கம் மெதுவாக நடைபெறுவதாக அம்பேத்கரை விமர்சிக்கும் கார்ட்டூனை நீக்கச் சொல்லி போராடுபவர்களுக்கு எதிராகச் சில ஆங்கில பத்திரிகைகளில் இன்றுவரைத் தொடர்ச்சியாக கட்டுரைகளையும் செய்திகளையும் வெளியிட்டு வருகின்றன. ‘அரசியலை படித்தலும், படித்தலின் அரசியலும்’. ‘கார்ட்டூனுக்கு தடை விதிப்பதால் எதிர்காலத் தலைமுறைகளுக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை’. ‘எம்.பி.க்களின் கார்ட்டூன் எதிர்ப்பு வாங்கு வங்கி அரசியலுக்காகத்தான்: தலித் சமூக ஆர்வலர்கள்’. ‘ஒரு கார்ட்டூனால் ஏன் இவ்வளவு களேபரம்?: கேட்கிறார்கள் கல்வியாளர்கள்’. ‘கார்ட்டூன் நீக்கப்பட்ட பாடப்புத்தகம் கற்றலை உயிர்ப்பற்றதாகச் செய்யும்’. ‘தணிக்கை இருந்தாலும்கூட பிரிட்டன் எப்போதுமே கார்ட்டூனை தடை செய்யாது.’ இவையெல்லாம் அவற்றின் தலைப்புகள்.

அரசியல் சாசனத்தை உருவாக்குவதை அம்பேத்கர் மெதுவாக/தாமதமாகச் செய்தார் என்று அந்த கார்ட்டூன் விமர்சிப்பதாகவும், அந்த விமர்சனம் உண்மையல்ல, இப்படிப்பட்ட கார்ட்டூன் பாடப்புத்தகத்தில் இடம்பெற்றிருப்பது, மாணவர்கள் மனத்தில் அத்தகைய எண்ணத்தை (அம்பேத்கர் அரசியல் சாசன உருவாக்கத்துக்கு அதிகக் காலம் எடுத்துக்கொண்டார்) ஏற்படுத்திவிடும் வாய்ப்பு இருக்கிறது. அதனால் அந்த கார்ட்டூனை நீக்க வேண்டும் என்பது தான் கார்ட்டூன் எதிர்ப்பாளர்களின் கருத்து. ஆனால், அம்பேத்கர் மீது வைக்கப்பட்டுள்ள விமர்சனத்தை மறைத்துவிட்டு, கார்ட்டூன் எதிர்ப்பு என்பது கருத்துச் சுதந்தரத்துக்கு எதிரானது, தணிக்கையை ஆதரிக்கும் செயல் என்பதாக ஊடகங்கள் விவாதங்களைத் திசைத் திருப்பிவிட்டன. உடனே, ‘இந்த கார்ட்டூனுக்கு எதிர்ப்பு தெரிவிப்பது கேலிக்கூத்தாக உள்ளது. அம்பேத்கரை அவமானப்படுத்தும் விதமாக இதில் எதுவுமில்லை. அம்பேத்கர் ஒரு சுதந்தரச் சிந்தனையாளர். தணிக்கையை அவர் ஒருபோதும் ஆதரிக்க மாட்டார். அவர் உருவாக்கிய அரசியல் சட்டமும் தணிக்கையை அங்கீகரிக்கவில்லை’ என்றார் அரசியல் ஆய்வாளரான ஆஷிஷ் நந்தி.

‘இது மிகவும் முட்டாள்தனமானது. 50 ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய அரசியல் கருத்து இப்போதுள்ளவர்களின் மனத்தை எவ்வாறு புண்படுத்தும்? அரசியல் தலைவர்கள் உணர்ச்சிகளால் வழிநடத்தப்படுகிறார்கள். அதனால் தான் ஒருவரின் பார்வைக் கோணத்தைக்கூட இவர்களால் சகித்துக்கொள்ள முடியவில்லை.’ என்றார் மற்றொருவர். இதற்கெல்லாம் ஒருபடி மேலே சென்ற புகழ்பெற்ற வரலாற்றாசிரியரான கே.எம்.பணிக்கர், ‘அம்பேத்கர் கார்ட்டூன் பற்றிய நாடாளுமன்றத்தின் நிலைப்பாடு கவலை தருகிறது. அந்த கார்ட்டூன் விமர்சிப்பது மிக மெதுவாக நடைபெறுகிற அரசியலமமைப்புச் சட்ட உருவாக்கச் செயல்முறையைத் தானே தவிர அதை உருவாக்குபவர்களை அல்ல.’ என்று விளக்கவுரை அளித்தார். பணிக்கர் சொல்வது புரியவில்லையெனில் இப்படிச் சொல்லலாம்: நாங்கள் மெதுவாக ஓடுகிறது என்று குறை சொல்வது பஸ்ஸைத் தானே தவிர, அதன் ஓட்டுநர், நடத்துனரை அல்ல.

என்.சி.இ.ஆர்.டி. பாடப்புத்தக உருவாக்க கமிட்டியின் தலைமை ஆலோசகர் சுஹாஸ் பல்ஷிகாரும் பணிக்கரின் கருத்தையே பிரதிபலித்தார். அதாவது, ‘அரசியல் சாசன உருவாக்கச் செயல்முறையைதான் அந்த கார்ட்டூன் விமர்சிக்கிறது, அரசியல் சாசனத்தை உருவாக்கியவர்களை அல்ல. எதிர்ப்பவர்கள் அந்தப் பாடத்தை முழுவதுமாகப் படித்துப்பார்க்காமல் பேசுகிறார்கள்.’

சிலர் புலன் விசாரணை செய்து வெளிப்படுத்திய விஷயங்கள் இவை. ‘அம்பேத்கரோ நேருவோ இந்த கார்ட்டூனை ஆட்சேபிக்கவில்லை. ஏ.கே. ராமானுஜத்தின் ராமாயண சர்ச்சையாக இருந்தாலும் சரி, அம்பேத்கரின் கார்ட்டூன் சர்ச்சையாக இருந்தாலும் சரி, வெகுசன அபிப்பிராயத்தின் முன் மேதைமைக்கு மதிப்பில்லை. ஜனநாயகம் என்பதெல்லாம் ஏட்டில் மட்டும் தான், எதார்த்தத்தில் அதை அனுமதிக்க முடியாது என்று சிலர் கவலை தெரிவிக்கின்றனர். 2006ல் இந்தப் புத்தகம் வந்துவிட்டது. கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளாக நீங்கள் என்ன செய்துகொண்டிருந்தீர்கள் என்று எதிர்ப்பவர்களைக் கேட்டால் மௌனம் தான் பதிலாக இருக்கிறது.’

கற்றலை எளிதாக்குதல், சுவாரசியமாக மாற்றுதல், மாணவர்களிடம் செயல்வழிக் கற்றலை அதிகரித்தல் போன்ற நோக்கங்களின் அடிப்படையில் என்.சி.இ.ஆர்.டி. உருவாக்கிய புதிய பாடத்திட்டத்தின்படி பாடப்புத்தகத்தில் கார்ட்டூன்கள் வைக்கப்பட்டது. ‘அரசியலமைப்புச் சட்டம்: ஏன் – எப்படி? என்ற பாடத்தில் இடம்பெற்றுள்ள இந்த கார்ட்டூனின் நோக்கம் இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை உருவாக்க அரசியல் நிர்ணய சபை ஏன் மூன்றாண்டு காலம் எடுத்துக்கொண்டது என்பதை கண்டறிவது தான் என்கின்றனர் பாடப்புத்தகம் எழுதியதில் பங்கெடுத்த அந்த இரண்டு கல்வியாளர்கள். ஒரு கேலிச் சித்திரத்தில் பொதிந்துள்ள நகைச்சுவையை ரசிக்கும் உணர்வு கார்ட்டூன் எதிர்ப்பாளர்களுக்கு இல்லை என்றும் இவர்கள் குற்றம் சாட்டியிருந்தனர்.

உண்மையில் அந்த கார்ட்டூன் மாணவர்களுக்குத் தெரிவிக்க துணியும் கருத்து என்ன? இதற்கான பதில் குறிப்பிட்ட அந்தப் புத்தகத்தில் ஆங்கில மீடியப் புத்தகத்தின் 18ஆம் பக்கத்தில் இடம்பெற்றுள்ள குறிப்பு இதுதான்: Cartoonist’s impression of the “snail’s pace’ with which the Constitution was made. Making of the Constitution took almost three years. Is the cartoonist commenting on this fact? Why do you think, did the Constituent Assembly take so long to make the Constitution?அரசியல் சாசன உருவாக்கம் நீண்டகாலம் (மூன்று ஆண்டுகள்) எடுத்துக்கொண்டது என்று சொல்லியே, அந்தத் தாமதத்துக்கான காரணங்களை ஆராயச் சொல்கிறார்கள். அந்தப் பாடத்தைப் படித்துப்பார்த்தால், அதில் எங்கேயும் தாமதம் என்றக் குற்றச்சாட்டு இல்லை. மிக அழகாக, அரசியல் சாசன உருவாக்கச் செயல்பாட்டை விளக்கியதுடன், அதன் தேவைகள், உருவாக்கத்தில் சந்தித்த சவால்கள் என்பதையெல்லாம் மிகத் தெளிவாகவும் விரிவாகவும் அந்தப் பாடப் புத்தகம் விவரித்திருந்தது. அந்தப் பாடம் முழுவதையும் படித்துப் பார்த்தாலும் சர்ச்சையாகியுள்ள கார்ட்டூன் அந்தப் பாடத்தில் இடம்பெறுவதற்கான தேவை இல்லை.

கார்ட்டூனுக்குத் தடை கோருவது கருத்துச் சுதந்தரத்துக்கு எதிரானதா? ஒரு தனிப்பட்ட படைப்பாளியின், தனிப்பட்ட படைப்புக்கு எதிராக இந்தச் சர்ச்சை உருவாகவில்லை. இது மாணவர்களுக்காக, என்.சி.இ.ஆர்.டி. என்ற அரசு அமைப்பு ஒன்று, ஆசிரியர் சிலரை பணியில் அமர்த்தி எழுதச் சொல்லப்பட்ட பாடப்புத்தகத்தில் இடம்பெறும் கருத்தைத்தான் எதிர்க்கிறது. படைப்பாளியின் கருத்துச் சுதந்தரத்துக்கு யாரும் தடை கோரவில்லையே. குறிப்பிட்ட அந்த கார்ட்டூன் உணர்த்தும் செய்தி என்ன என்பதைப் பற்றிய சர்ச்சை தானே தவிர, அதிலுள்ள நகைச்சுவையை ஆராய்வதில் உண்டான சர்ச்சையல்ல இது.

60 ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் எதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்க வேண்டும்? 60 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சமூக, கல்வி, பொருளாதார விழிப்புணர்வு தலித்துகளிடம் மிகக் குறைவாக இருந்தது. அன்று அவர்கள் குரல் பலவீனமாக இருந்தது. ஆனால், இன்றைய நிலை வேறு. ஒருங்கிணைக்கப்பட்டுள்ள தலித்துகள் தங்கள் சுயகௌரவம், உரிமைகள் பாதிக்கப்படும் போது உரத்து குரல் கொடுக்கவும், எதிர்ப்பைத் தெரிவிக்கவும், குறிக்கோளை வென்றெடுக்கும் முனைப்புடன் விளங்குகிறார்கள். அதனால் எதிர்ப்பை வெளிப்படுத்துகிறார்கள். தவறான வரலாற்றுப் பதிவை தாமதமாக எதிர்ப்பதில் ஏதேனும் தவறு இருக்கிறதா?

பாடப்புத்தகங்கள், பாடத்திட்டங்கள் உருவாக்குவது கல்வியாளர்களின் பணி. அரசுகள் அதில் தலையிடக்கூடாது. சரியா? பள்ளி பாடப்புத்தகங்கள், பாடத்திட்டங்கள் உருவாக்குவதில் அரசியல்வாதிகள் தலையிடாமல். அதை கல்வியாளர்கள்,மற்றும் அறிவு ஜீவிகளிடம் விட்டுவிட வேண்டும் என்கின்றனர் கார்ட்டூனை ஆதரிப்போர். சமத்துவச் சமூகத்தை லட்சியமாகக் கொண்டிருக்கும் நாம், நமது அரசியலமைப்பும், அந்த லட்சியத்தை அடைவதற்கான பணியை எங்கிருந்து தொடங்குவது? பள்ளியிலிருந்துதானே அதைச் செய்ய முடியும். அரசு தலையிடாமல் கல்வியாளர்களிடம் விட்டுவிட வேண்டும். வகுப்பறையில் அரசியல் அதிகாரத்தின் கை நீளக்கூடாது என்று சொல்லும் இதே அறிவு ஜீவிகள் தான், முந்தைய பா.ஜ.க. ஆட்சியில் பாடநூல்கள் திருத்தி எழுதப்பட்டுள்ளன, என்று கூறி, அரசின் தலையீட்டைக் கோரினர். இன்று அதற்கு நேரெதிரான நிலைப்பாட்டை வெளிப்படுத்துகின்றனர்.

சரி, உண்மையில் அரசியல் சாசனம் உருவாக்குவதில் அம்பேத்கர் தாமதமாகச் செயல்பாட்டாரா? இதற்கான விளக்கத்தை அம்பேத்கரின் வார்த்தைகளில் கேட்டால், கருத்துரிமைக் காவலர்கள் மறுக்க மாட்டார்கள் என்று நம்பலாம்.

‘அரசியலைமைப்பு வரைவு குழு , அரசியல் நிர்ணய சபையால் 1947ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 29ல் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது. ஆகஸ்ட் 30ல் அது தனது முதல் கூட்டத்தை நடத்தியது. ஆகஸ்ட் 30 முதல் 141 நாள்கள் அது அமர்வில் இருந்தது. இந்தச் சமயத்தில் அது அரசியல் சாசன வரைவைத் தயாரித்தது. வரைவுக் குழுவின் பணிக்கு அடிப்படையாக , அரசியல் சாசனத் தயாரிப்பு ஆலோசகர் தயாரித்து, வரைவுக்குழுவின் பணிக்கு அடிப்படையாகக் கொடுக்கப்பட்ட அரசியல் சாசனம் 243 விதிகளும் 13 அட்டவணைகளும் கொண்டிருந்தது. வரைவுக்குழு அரசியல் நிர்ணய சபைக்கு அளித்த முதலாவது சாசன வரைவில் 315 விதிகளும் 8 அட்டவணைகளும் இருந்தன. பரிசீலனைக் கட்டத்துக்கு பிறகு அரசியல் சாசன வரைவில் அடங்கியிருந்த விதிகளின் எண்ணிக்கை 386 ஆக அதிகரித்தது. இறுதி வடிவத்தில், அரசியல் சாசன வரைவு 395 விதிகளையும் 8 அட்டவணைகளையும் கொண்டுள்ளது. அரசியல் சாசன வரைவுக்குழு முன் சுமார் 7635 திருத்தங்கள் முன்வைக்கப்பட்டன. இவற்றில் 2475 மட்டும் ஆய்வுக்கு உகந்ததாக எடுத்துகொள்ளப்பட்டு, அவற்றின் மீது முடிவுகள் எடுக்கப்பட்டன.

பிற நாடுகளின் அரசியல் சாசனம் தயாரிக்க ஆன காலத்தைச் சற்று ஒப்பிட்டுப் பார்க்கலாம். 1787 மே 25ல் கூடிய அமெரிக்க கன்வென்ஷன் தன் பணியை 1787 செப்டம்பர் 17ல், அதாவது நான்கு மாதத்தில் முடித்தது. கனடா நாட்டு அரசிய சாசன அமைப்பு கன்வென்ஷன் 1864 அக்டோபர் 10ல் கூடியது. 1867 மார்ச்சில் அரசியல் சாசனம் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. இதற்கு இரண்டு ஆண்டுகளும் ஐந்து மாதங்களும் தேவைப்பட்டது. ஆஸ்திரேலியாவின் அரசியல் சாசன அவை 1891 மார்ச்சில் கூடியது. 1900 ஜுலை 9ல் அரசியல் சாசனைத்தை உருவாக்கி முடித்தது. இதற்கு 9 ஆண்டுகள் தேவைப்பட்டது. தென் ஆப்பிரிக்க கன்வென்ஷன் 1908 அக்டோபரில் கூடியது. 1909 செப்டெம்பர் 20ல் அரசியல் சாசனம் நிறைவேற்றியது. இதற்கு ஓராண்டு உழைப்புத் தேவைப்பட்டது.

‘அமெரிக்கா, தென் ஆப்பிரிக்க அரசியல் சாசனத் தயாரிப்பு அமைப்புகளைவிட நமது நிர்ணய சபை அதிகக் காலம் எடுத்துக்கொண்டது உண்மைதான். ஆனால், கனடா கன்வென்ஷனைவிட அதிகக் காலம் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. ஆஸ்திரேலியா கன்வென்ஷனைவிடக் குறைவாகவே எடுத்துக்கொண்டது. கால அளவை ஒப்பிடும்போது இரண்டு விஷயங்களைக் கவனத்தில் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். அமெரிக்கா, கனடா, தென் ஆப்பிரிக்கா, ஆஸ்திரேலியா ஆகிய நாடுகளின் அரசியல் சாசனங்கள் இந்திய அரசியல் சாசனத்தைவிட மிகச் சிறியவை. இந்திய அரசியல் சாசனத்தில் 395 விதிகள் உள்ளன. அமெரிக்க அரசியல் சாசனத்தில் 7 விதிகள் மட்டுமே உள்ளன. முதல் நான்கு விதிகள் 21 பகுதிகளாக பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. கனடா நாட்டு அரசியல் சாசனத்தில் 147 பிரிவுகளும், ஆஸ்திரேலியா சாசனத்தில் 128 பிரிவுகளும், தென் ஆப்பிரிக்கா அரசியல் சாசனத்தில் 153 பிரிவுகளும் உள்ளன. இரண்டாவது விஷயம் என்னவென்றால் அமெரிக்கா, கனடா, ஆஸ்திரேலியா மற்றும் தென் ஆப்பிரிக்கா ஆகிய நாடுகளின் அரசியல் அமைப்புச் சாசனங்களை உருவாக்கியவர்கள், திருத்தங்கள் சம்பந்தமான பிரச்னையைச் சந்திக்க வேண்டியிருக்கவில்லை. முன்மொழியப்பட்ட வடிவத்திலேயே அவை ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டன. ஆனால் இந்திய அரசியல் நிர்ணய சபை 2473 திருத்தங்கள் வரை சந்திக்க வேண்டியிருந்தது. இந்த உண்மைகளையெல்லாம் கணக்கிலெடுத்துக்கொண்டுப் பார்த்தால், அரசியல் நிர்ணய சபை தாமதமாகச் செயல்பட்டது என்ற குற்றச்சாட்டு முற்றிலும் ஆதாரமற்றது. இவ்வளவு கடினமான பணியை இவ்வளவு விரைவில் நிறைவேற்றியதற்காக அரசியல் நிர்ணய சபை நிச்சயமாகத் தன்னைப் பாராட்டிக் கொள்ளலாம்.’

அம்பேத்கரே இந்தக் கார்ட்டூனை எதிர்த்திருக்கமாட்டார் என்று சொல்பவர்கள் அம்பேத்கரே அளித்த இந்த விளக்கத்தை எப்படி எடுத்துக்கொள்வார்கள்? ஒரு பக்கம், கார்ட்டூன் உணர்த்தும் செய்தி. இன்னொரு பக்கம், அம்பேத்கர் அளித்த விளக்கம். இந்த இரண்டில் எதை கருத்துக் காவலர்கள் தேர்ந்தெடுப்பார்கள்? இரண்டில் எது பாடப்புத்தகத்தில் இடம்பெற்றிருக்கவேண்டும்? இரண்டில் எதை மாணவர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுக்கவேண்டும்? இரண்டில் எது நமக்கு இன்றும் பலனளிக்கக்கூடியது? இரண்டில் எது ஏற்கக்கூடியது?

இந்த எளிய உண்மையைச் சுட்டிக்காட்டினால், கார்ட்டூனைப் புரிந்துகொள்ளத் தெரியாதவர்கள், நகைச்சுவை உணர்வு அற்றவர்கள், கருத்து சுதந்தரத்துக்கு எதிரானவர்கள், புனித பிம்பத்தைக் கட்டமைப்பவர்கள் என்று பல்வேறு பெயர்கள் பரிசளிக்கப்படுகின்றன. இது பிரச்னையைத் திசைதிருப்பும் உத்தி மட்டுமே.

மற்றபடி, அம்பேத்கர் நிச்சயம் விமரிசனத்துக்கு அப்பாற்பட்டவர் அல்லர். அவருக்குப் புனித பிம்பம் தேவையில்லை. அவர் முன்வைத்த கருத்துகள், அவரது அரசியல், சமூக, பொருளாதாரப் பார்வை, அவர் முன்வைத்த விழுமியங்கள் தொடங்கி, எதுவொன்றையும் யாரும் விமரிசிக்கலாம். அவர் உருவாக்கிய அரசியலமைப்புச் சட்டம் உள்பட.

0

இம்மானுவேல் பிரபு

மீடியாவை கட்டுப்படுத்தலாமா?

ஏன் கூடாது?

இன்று செய்தித்தாள்களையும் தொலைக்காட்சி சானல்களையும் பத்திரிகைகளையும் நடத்திக்கொண்டிருப்பவர்கள் யார்? சமூகத்துக்குச் சேவை செய்வதற்காகவும் பொது மக்களுக்கு விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்துவதற்காகவும் சீர்கேடுகளைத் தட்டிக் கேட்பதற்காகவும் அவதரித்த போராளிகளா?

இப்படித்தான் முன்பு மருத்துவர்களையும் ஆசிரியர்களையும் நினைத்து வந்தோம். இந்த இரண்டும் சேவை அல்ல, தொழில்களே என்று தெரிந்துகொண்ட பிறகு மயக்கம் தெளிந்தது. ஆனால்,  மீடியா மாயை மட்டும் விலகமாட்டேன் என்கிறது.

காரணம் அதன் மீது கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கும் அதீத புனித பிம்பம். ஜனநாயகத்தின் நான்காவது தூண் அல்லவா?  லேசாக உரசினால்கூட,  தேசத்தின் ஆன்மாவே சிதைந்துவிட்டது என்று குரல் கொடுக்க பத்திரிகையாளர்களும் எழுத்தாளர்களும் அறிவுஜீவிகளும் ஓடோடி வந்துவிடுவார்கள். ஸ்கூப் புகழ் குல்தீப் நய்யார் சமீபத்தில் குரல் கொடுத்திருக்கிறார். ‘மீடியா சுதந்தரத்துக்கு ஏதாவது பங்கம் வருகிறது என்று தெரிந்தால், முதல் ஆளாக நான் போராட்டத்தில் குதிப்பேன்.’

மீடியா சுதந்தரம் காக்கப்படவேண்டும் என்று அவுட்லுக், ஃபிரண்ட்லைன் இரண்டும் கவர் ஸ்டோரி வெளியிட்டுவிட்டன. மீடியாவுக்கு எதிராக அரசாங்கம், நீதித்துறை, நிர்வாகத் துறை என்று பெரும்படை திரட்டப்பட்டுக்கொண்டிருப்பதாகவும், எப்பாடுபட்டாவது இந்த முயற்சிகளை முறியடிக்கவேண்டும் என்றும் பலர் கவலையும் கோபமும் கொண்டு பொங்கியிருக்கிறார்கள். இந்த விவாதம் கிளம்பியதற்கு ஒரு முக்கியக் காரணம் பிரஸ் கவுன்சில் தலைவர் மார்கண்டேய கட்ஜு. மற்ற துறைகளைப் போல் மீடியாவும் கட்டுப்படுத்தப்படவேண்டும் என்பது இவர் வாதம். அதெப்படி எங்களைக் கட்டுப்படுத்தலாம் என்பது மீடியாவின் கோபம். எங்களைக் கட்டுப்படுத்துவது ஜனநாயகத்தைக் கட்டுப்படுத்துவது ஆகாதா?

இந்த வாதத்தை ஏற்கவேண்டுமானால், ஒரு ஜனநாயக நாட்டில் எதையும் யாரும் கட்டுப்படுத்தக்கூடாது என்று ஒரு சட்டம் போட்டுவிட்டு மற்ற எல்லாச் சட்டங்களையும் விலக்கிக்கொண்டுவிடவேண்டும். குற்றத்தைத் தடுக்கவேண்டியது காவல் துறையின் பணி. எனவே அவர்களை யாரும் மேற்பார்வையிடக்கூடாது. நீதி வழங்கவேண்டிய நீதிமன்றத்தின் பணி. எனவே யாரும் நீதிமன்றத் தீர்ப்பை எதிர்க்கக்கூடாது. படிக்கவேண்டியது மாணவர்களின் கடமை. எனவே அவர்களை யாரும் கட்டுப்படுத்தக்கூடாது.

நான்காவது தூண் இழைக்கும் நான்கு முக்கியத் தவறுகளைப் பார்த்தால் ஏன் மீடியா கட்டுப்படுத்தப்படவேண்டும் என்பது தெரியவரும்.

1. அவசரம்

பிரேக்கிங் ஸ்டோரி, ஃப்ளாஷ் நியூஸ், எக்ஸ்க்ளூஸிவ் என்றெல்லாம் பெயர் சூட்டி, அடுத்த நிமிடம் உலகம் வெடித்துச் சிதறப்போகிறது என்னும் தொனியில் உப்புச்சப்பில்லாத எதாவதொரு விஷயத்தை எடுத்துக்கொண்டு அலசுவது.

கருத்து சொல்வதற்காகவே காத்திருக்கும் ‘எக்ஸ்பர்ட்டுகளை’ வீடியோ கான்ஃபரன்ஸிங்கில் வரவழைத்து அறிவுஜீவித்தனமாக கேள்விகள் கேட்டு, முதல் நபர் பேச ஆரம்பிப்பதற்குள் கட் சொல்லி இரண்டாவது எக்ஸ்பர்ட்டை இழுத்து, அவரையும் அந்தரத்தில் தவிக்கவிட்டுவிட்டு இன்னொருவரிடம் தாவி பிறகு முதல் நபர் விட்ட இடத்தில் இருந்து தொடங்கி… இப்படி ஒரு மணி நேரம் காரசராமாக ஒரு விவாதம் நடந்து முடிந்து, எல்லாருக்கும் நன்றி சொல்லிவிட்டு, ஸ்டூடியோ லைட்டை ஆஃப் செய்து அடுத்த புரோகிராமை புன்னகையுடன் ஆரம்பிக்கும்போது, எதைப் பற்றி இத்தனை பரபரப்பான விவாதம் என்பதே மறந்துவிடுகிறது.

மொத்தத்தில், ஒரு நிகழ்வு உருபெறத் தொடங்கி அடுத்தடுத்த கட்டத்துக்கு நகர்ந்து முழுமை பெறுவதற்கு முன்பே, குறுக்கே புகுந்து கழுத்தை நெறித்துக்கொன்று பிரேதப் பரிசோதனை நிகழ்த்திவிடுகிறார்கள். எந்தவொரு செய்தியையும் நம்மால் முழுமையாகவும் தெளிவாகவும் கடைசிவரை தெரிந்துகொள்ளமுடிவதில்லை. அரைவேக்காட்டு செய்திகள் பற்றிய மீடியாவின் அரைவேக்காட்டு கருத்துகளே நம் கருத்துகளாக மாறிவிட்டன.

2. அநாவசியம்

பல சமயங்களில், மீடியாவே டிடெக்டிவாக மாறி ஒரு குற்றத்தைக் ‘கண்டுபிடித்து’, போலிஸாக மாறி, ‘துப்பறிந்து’, வழக்கறிஞராக மாறி ‘விசாரித்து’, நீதிபதியாக மாறி ‘தீர்ப்பும்’ அளித்துவிடுகிறது. ஒருவரை ஹீரோவாக்கவேண்டுமா, வில்லனாக்கவேண்டுமா என்பதை முதலில் முடிவு செய்துகொண்டுவிடுகிறார்கள். அதற்கேற்க சாட்சிகள், காட்சிகள், ஒலி, ஒளி, கிராஃபிக்ஸ் எல்லாம் சேர்த்து தயாரித்து சுடச்சுடப் பறிமாறிவிடுகிறார்கள்.

செய்திகளை அளிப்பது அல்ல, பிம்பங்களைக் கட்டமைப்பதே மீடியாவின் முதன்மையான பணியாக இருக்கிறது. பல சமயங்களில் அவர்களே இந்த பிம்பங்களை உடைத்தும் விடுகிறார்கள். சமீபத்தில் மீடியா உருவாக்கி மீடியாவே உடைத்த பிம்பங்கள், ராகுல் காந்தி, நித்யானந்தா, மம்தா பானர்ஜி. இவர்கள் உருவாக்குவதையும் உடைப்பதையும் நுகர்வதே நம் வேலையாகப் போய்விட்டது.

3. அதீதம்

குப்பை அள்ளிச் செல்லும் லாரி ஓரிடத்தில் வண்டியை நிறுத்தி அனைத்தையும் சரசரவேன்று கீழே கொட்டுவதைப் போல் நீங்கள் சுதாரிப்பதற்குக்கூட அவகாசம் அளிக்காமல், ஒன்றின்மேல் ஒன்றாக பல விஷயங்களைத் திணித்துக்கொண்டிருக்கிறது மீடியா. எது எனக்கானது? எது என் வாழ்வைத் தீர்மானிக்கிறது? எது என்னைப் பாதிக்கிறது? எதைப் பற்றி நான் மேலோட்டமாகவும் எதைப் பற்றி நான் ஆழமாகவும் தெரிந்துகொள்ளவேண்டும்? ஒன்றை உள்வாங்குவதற்குள், ஒன்றைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்வதற்குள், ஒன்பது பிரேக்கிங் நியூஸ்.

எது செய்தி, எது செய்தியல்ல என்பதையும் எதை நாம் தெரிந்துகொள்ளவேண்டும் எதைத் தெரிந்துகொள்ளக்கூடாது என்பதையும் மீடியாவே முடிவு செய்கிறது. எதை நாம் விவாதிக்கவேண்டும், எதை அப்படியே ஏற்கவேண்டும், எதைப் பற்றி யோசிக்கவே கூடாது என்பதையும் அவர்களே தீர்மானித்துவிடுகிறார்கள்.

ஆங்கிலத்தில் Data mining என்று சொல்வார்கள். இன்றைய தகவல் தொழில்நுட்ப உலகில், இணைய, அச்சு, ஒளி, ஒலி ஊடகங்கள் புற்றீசல்போல் பெருகியிருக்கும் சூழலில், அதீதங்களுக்கு மத்தியில், குப்பைகளுக்கு மத்தியில் சரியான விஷயங்களைத் தேடிப்பெறுவது மிக மிக சவாலான காரியம்.

4. அலட்சியம்

சென்னையில் ஒரு விபத்து நடைபெறுகிறது. அதே விபத்து காஷ்மிரில் நடைபெறுகிறது. இரு சம்பவங்களிலும் உயிரிழப்பு எண்ணிக்கை ஒன்றே. இந்த இரண்டும் எப்படிச் செய்தியாகிறது என்பதைக் கவனியுங்கள். சென்னை விபத்து இரு பத்திகளைத் தாண்டி நீளாது. ஆனால், காஷ்மிர் கதை சில பக்கங்களுக்கு நீளலாம். பல கருத்து சேகரிப்புகள் நடத்தலாம். தீவிரவாதிகளின் சதியாக இருக்குமா? லஷ்கரா அல் காயிதாவா? இந்திய ஜவான்கள் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள்? பாகிஸ்தான் என்ன செய்யப்போகிறது? காஷ்மிர் பாதுகாப்பற்ற பிரதேசமாக மாறிக்கொண்டிருக்கிறதா? வேலையற்ற இளைஞர்களின் செயலா? விதர்பாவில் விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து கொள்வது பிரேக்கிங் நியூஸ் ஆகாது. காஷ்மிர் விபத்து நிச்சயம் பிரேக்கிங் நியூஸ். மக்கள் தெரிந்துகொள்ளவேண்டிய விஷயங்கள் தொடர்ந்து மீடியாவால் அலட்சியப்படுத்தப்படுகின்றன. மிகச் சிறந்த உதாரணம், 26/11 மும்பை தாக்குதலை மீடியா கவர் செய்த விதம்.

0

கடந்த ஒரு மாதம் செய்தித்தாள்களில் வெளியான பரபரப்பு தலைப்புச் செய்திகளை நினைவுக்குக் கொண்டு வாருங்கள். நியூஸ் சானல்களில் நீங்கள் கண்ட காரசாரமான விவாதங்களை நினைத்துக்கொள்ளுங்கள். நொடிக்கு நொடி நகரும் ஃப்ளாஷ் நியூஸ்களை மீண்டும் மனத்தில் ஓடவிட்டுப் பாருங்கள். செய்திகளை வெவ்வேறு கோணங்களில் அலசிய எக்ஸ்பர்ட்டுகளின் வாதங்களை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். ஒரு நிகழ்வு குறித்து எத்தனை விதமான கோணங்கள் உங்களுக்குக் காண்பிக்கப்பட்டன? எத்தனை விதமான பார்வைகள் அளிக்கப்பட்டன? குறிப்பிட்ட ஒரு நிகழ்வு பற்றி நீங்கள் எப்படிப்பட்ட கருத்தை உருவாக்கிக்கொண்டீர்கள்? உங்கள் பார்வை எந்த அளவுக்கு மீடியாவால் விசாலப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது? எத்தகைய தெளிவை நீங்கள் பெற்றிருக்கிறீர்கள்? குறிப்பிட்ட ஒரு கருத்தாக்கம் பற்றிய உங்கள் நிலைப்பாடு மாறியிருக்கிறதா, வலுவடைந்திருக்கிறதா, தளர்ந்திருக்கிறதா? உங்களைப் பற்றியும் உங்களைச் சுற்றியிருப்பவர்கள் பற்றியும் என்ன விதமான அபிப்பிராயத்தை நீங்கள் உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்?

அல்லது, நீங்கள் தெரிந்துகொண்டதுதான் என்ன?

0

மீடியா நிச்சயம் கட்டுப்படுத்தப்படவேண்டும். ஆனால் யாரால்? சுயக் கட்டுப்பாடு அல்லது சுய தணிக்கை என்பது நேர்மையான போலிஸ்காரர் அல்லது நல்ல அரசியல்வாதி போல் நடைமுறை சாத்தியமற்ற கற்பனை. அரசாங்கம் கட்டுப்படுத்தலாமா? செய்யலாம், ஆனால் இந்தக் கட்டுப்பாடு என்பது ஆளுங்கட்சிக்குப் பாதகமான அல்லது எதிர்க்கட்சிக்குச் சாதகமான செய்திகளைத் தணிக்கை செய்வதில் மட்டும்தான் சென்று முடியும். பரபரப்புச் செய்திகளை அளிக்காதே என்றோ ஊர்ஜிதம் செய்யமுடியாத, சரிபார்க்கமுடியாத செய்திகளை அளிக்காதே என்றோ மக்களுக்கு உபயோகம் அளிக்காதவற்றைத் தொடாதே என்றோ அறிவுறுத்த யார் இங்கே இருக்கிறார்கள்?

0

நாம் என்னென்ன தெரிந்துகொள்ளவேண்டும் என்பதைவிட நாம் எதையெல்லாம் தெரிந்துகொள்ளக்கூடாது என்பதில்தான்மீடியா அக்கறை காட்டுகிறது. அந்த வகையில், அசலான செய்திகளை அளிப்பதில் அல்ல மறைப்பதில்தான் மீடியா முனைப்புடன் இருக்கிறது.  நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

0

மருதன்

வழக்கு எண் 18/9 படத்தின் உண்மைக் கதை

ஏழை விவசாயக் குடும்பம் ஒன்றில் பிறந்தவன் வேலு. இறால் பண்ணைகளின் வரவாலும் நிலத்தடி நீர் குறைந்து போனதாலும் விவசாயம் பெரும் நஷ்டத்தைச் சந்திக்க ஆரம்பிக்கிறது. வேலுவின் பெற்றோர் கந்து வட்டிக்குக் கடன் வாங்கிக் கைவசம் இருந்த ரெண்டு ஏக்கர் நிலத்தில் விவசாயம் செய்து வருகிறார்கள். கடனைக் கட்டமுடியாமல் போகிறது.

ஒரு நாள் வேலு நண்பர்களுடன் சிறு குன்றின் மேலே விளையாடிக் கொண்டிருக்கும்போது, கந்து வட்டிக்காரர்கள் வெள்ளையும் சொள்ளையுமாக பைக்கில் அவனுடைய வீடு நோக்கிப் போவதைப் பார்க்கிறான். குறுக்கு வழியில் விழுந்தடித்து ஓடுகிறான். அவனுக்கு முன்பாக வீட்டை அடைந்த வட்டிக்காரர்கள், அவனுடைய அம்மாவைத் தாறுமாறாகக் கேள்வி கேட்கிறார்கள். அம்மா முந்தானையால் வாயைப் பொத்தியபடி அழுகிறார். இதைப் பார்க்கும் வேலு ஆத்திரத்தில் கந்து வட்டிக்காரர்களை அடிக்கப் போகிறான். வாட்ட சாட்டமான அந்த நபர்கள் வேலுவை ஒரு கையால் பிடித்துத் தள்ளுகிறார்கள். வேலு சுவரில் மோதி விழுந்து அடிபடுகிறான். உள்ளே இதுவரை பொறுமையாக இருந்த வேலுவின் அப்பா, ஆத்திரத்தில் அருவாளை எடுத்துக்கொண்டு பாய்ந்து வருகிறார். அவரைப் பார்க்கும் கந்து வட்டிக்காரர்கள் மேலும் ஆத்திரமடைந்து அவரை அடித்துத் துவைத்தெடுக்கிறார்கள். அப்பாவும் அம்மாவும் தன் கண் முன்னால் அடிபடுவதைப் பொறுக்க முடியாமல் வேலு கதறுகிறான். பெற்றோருக்கும் தன் மகன் படும் வேதனையைத் தாங்க முடியவில்லை. அக்கம்பக்கத்தில் இருப்பவர்கள் வட்டிக்காரர்களை சமாதானப்படுத்தி அனுப்புகிறார்கள்.

நடந்த சம்பவங்கள் வேலுவின் பெற்றோருக்கு பெரும் தலைக்குனிவை ஏற்படுத்துகின்றன. விஷம் குடித்துத் தற்கொலை செய்து கொள்ள முடிவெடுக்கிறார்கள். இரவில் சாப்பாட்டில் பூச்சி மருந்தைக் கலந்து சாப்பிடுகிறார்கள். பக்கத்து வீட்டில் இருப்பவர்களுக்கு ஏதோ சந்தேகம் தோன்றவே வீட்டு ஜன்னல் கதவைத் திறந்து பார்க்கிறார்கள். மூவரும் உயிருக்குப் போராடிக் கொண்டிருப்பது தெரியவருகிறது. உடனே மூவரையும் மருத்துவமனைக்கு தூக்கிச் சென்று காப்பாற்றுகிறார்கள். வேலுவின் பெற்றோரை எல்லாரும் கடிந்துகொள்கிறார்கள். பணப் பிரச்னை தீரும்வரை வட இந்தியாவில் இருக்கும் முறுக்கு கம்பெனி ஒன்றில் வேலுவைச் சேர்த்துவிட உறவினர் ஒருவர் முன் வருகிறார். அடுத்தவர் நிலத்தில் கூலி வேலை செய்ய மாட்டேன் என்று கவுரவமாக இருந்த வேலுவின் பெற்றோர் எந்த வேலையானாலும் செய்யத் தயாராகிறார்கள்.

வேலு வட இந்தியாவுக்குச் செல்கிறான். அங்கு கொத்தடிமைபோல் வேலை செய்ய வேண்டிவருகிறது. மூன்று வேளை சாப்பாடு என்பதைத் தவிர அங்கு வேறு எந்த வசதியும் இல்லாமல் சிரமப்படுகிறான். அப்பா, அம்மா போன் பேசும்போது வேலை எளிதாக இருப்பதாகவும் சந்தோஷமாக இருப்பதாகவும் பொய் சொல்லி சமாளிக்கிறான். ஊரில் அப்பா அம்மாவும அதுபோல் தங்கள் வேதனையை மகனிடம் சொல்லாமல் சமாளிக்கிறார்கள்.

சில மாதங்கள் கழிகின்றன. வேலுவுக்கு சம்பளத்தைத் தராமல் இழுத்தடிக்கிறார்கள். ஊருக்குப் போகும்பொது கேள். சேர்த்துத் தருகிறேன் என்கிறார் முதலாளி. மாதா மாதம் சம்பளத்தைக் கேட்டு வாங்கிவிடு… இல்லையென்றால், கடைசியில் கிடைக்காமல் போய்விடும் என்று நண்பர்கள் சொல்லவே, அப்பாவுக்கு உடல் நலம் சரியில்லை… மாதா மாதம் பணத்தை அனுப்ப வேண்டியிருக்கிறது என்று சொல்லி சம்பளத்தை வாங்கிக் கொள்கிறான். வீட்டுக்கு அனுப்பிவைக்கவா என்று அம்மாவிடம் கேட்டதற்கு நீயே வைத்துக்கொள் என்று அவர் சொல்லவே, தன் பெட்டிக்குள் பத்திரமாக பூட்டி வைத்துக்கொள்கிறான்.

சில வருடங்கள் கழிகின்றன. கணிசமான தொகை சேருகிறது. ஆனால், முறுக்கு ஃபேக்டரியில் ஒரு நாள் இருபதாயிரம் ரூபாய் காணாமல் போய்விட்டதாக முதலாளி புகார் செய்கிறார். அனைவருடைய பெட்டிகளையும் சோதித்துப் பார்க்கிறார்கள். வேலு வீட்டுக்கு அனுப்புவதாகச் சொல்லி வாங்கியிருந்த சம்பளப் பணம் அவன் பெட்டியில் இருப்பதைப் பார்க்கிறார்கள். அவன்தான் பணத்தைத் திருடியிருக்கிறான் என்று கட்டி வைத்து அடிக்கிறார். பத்தாயிரம் ரூபாய்தான் இருக்கிறது. எஞ்சிய பணத்துக்கு சம்பளம் இல்லாமல் வேலை செய் என்று முதலாளி உத்தரவிடுகிறார். வேலு வேறு வழியில்லாமல் சேமித்த பணமும் போய் புதிதாகப் பணமும் கிடைக்காமல் தவிக்கிறான்.

இதனிடையில், வேலுவின் நண்பன் ஒருவன் அவனுடைய அக்காவின் திருமணத்துக்காக ஊருக்குப் போய்விட்டு வருகிறான். வேலுவின் அப்பாவும் அம்மாவும் மண் சரிந்து இறந்து போன செய்தியைச் சொல்கிறான். வேலு அதைக் கேட்டதும் அதிர்ச்சியில் உறைகிறான். முதலாளிக்கு இந்த விஷயம் முன்பே தெரியும் என்பதும் வேலு யாரோ ஒரு பெண்ணை இழுத்துக்கொண்டு ஓடிவிட்டதாகவும் சொல்லியிருக்கிறார் என்பதும் தெரியவருகிறது. ஆத்திரத்தில் முதலாளியை அடிக்கப் போகிறான். முதலாளியும் அவருடைய ஆட்களும் வேலுவை அடித்து விரட்டிவிடுகிறார்கள். சம்பளப் பணத்தைக் கேட்டபோது அதையும் தராமல் துரத்திவிடுகிறார்கள்.

வேலு அழுதபடியே ரயில்வே ஸ்டேஷனுக்கு போகிறான். ரயிலில் ஏறுவதற்கு முன்பாக, அவனுடன் வேலை பார்த்த நண்பன் ஒருவன் வருகிறான். கைவசம் இவ்வளவுதான் இருக்கிறது வைத்துக் கொள் என்று ஆயிரம் ரூபாய் தருகிறான். வேலு அதை வாங்க மறுக்கிறான்.

இல்லை வேலு… வாங்கிக்கோ… உன் நிலைமைக்கு நானும் ஒரு வகையில காரணமாகிட்டேன். அக்கா கல்யாணத்துக்குப் பணம் வேண்டியிருந்ததுன்னு நான் தான் முதலாளி கல்லால கை வெச்சிருந்தேன். அதுல நீ மாட்டிக்கிட்ட. குத்தத்தை ஒத்துக்கலாம்னு நெனெச்சேன். ஆனா, வீட்டு நிலமையை நினைச்சுப் பார்த்துட்டு வேண்டாம்னு பேசாம இருந்துட்டேன். என்னை மன்னிச்சிரு வேலு. எப்படியாவது உனக்குச் சேர வேண்டிய பணத்தை கொடுத்துடறேன் என்று அழுதபடியே சொல்கிறான்.

பணம் வேணும்னு கேட்டிருந்தா நானே கொடுத்திருப்பேனே… ஏன் திருடின என்று சொல்லும் வேலு நண்பன் தரும் பணத்தை வாங்கிக் கொள்கிறான். நண்பன், சென்னையில் அவனுக்குத் தெரிந்த ஒருவருடைய முகவரியும் தொலைபேசி எண்ணும் தந்து அனுப்புகிறான். டிக்கெட் எடுக்காமல் ரயிலில் டாய்லெட்டுக்கு அருகில் உட்கார்ந்து சென்னை வந்து சேருகிறான். வழியில் முகவரி எழுதிய சீட்டைத் தொலைத்துவிடுகிறான். கையில் இருந்த காசும் தீர்ந்துவிடவே பசி மயக்கத்தில் ஃபிளாட்ஃபாரத்தில் மயங்கி விழுந்துவிடுகிறான். லேசாகக் கண் முழித்துப் பார்க்கும்போது அவனைச் சுற்றிலும் காசு விழுந்து கிடப்பது தெரிகிறது. பிச்சைக்காரன் என்று நினைத்து காசு போட்டுச் சென்றிருக்கிறார்கள். அதைப் பார்க்கும் வேலுவுக்கு அழுகையும் கோபமும் பொத்துக் கொண்டு வருகிறது. அப்போது பார்த்து ஒருவர் ஒரு ரூபாய் நாணயத்தை போட்டுவிட்டுச் செல்கிறார். உடம்பில் எஞ்சியிருக்கும் சக்தியை எல்லாம் திரட்டி, நான் பிச்சைக்காரன் இல்லைடா… என்று ஆக்ரோஷப்பட்டபடியே சிதறிக்கிடக்கும் சில்லரைகளை வீசி எறிகிறான்.

சற்று தூரத்தில் மர நிழலில் நின்று கொண்டிருக்கும் ஒரு பாலியல் தொழிலாளி இதைப் பார்க்கிறாள். அவனுக்கு அருகில் வந்து என்ன விஷயம் என்று கேட்கிறாள். வேலு அழுதபடியே தன் கதையைச் சொல்கிறான். அந்தப் பெண், அவனுக்கு பக்கத்து கடையில் இருந்து உணவு வாங்கித் தருகிறார். அவருக்குத் தெரிந்த கை வண்டி உணவக நபரிடம் வேலை கொடுத்து உதவச் சொல்கிறார். சம்பளம் எல்லாம் தரமுடியாது, சாப்பாடு மட்டும்தான் தருவேன் என்று சொல்லி சேர்த்துக்கொள்கிறார்.  வேலு பழைய சோகங்களில் இருந்து மீண்டு வருகிறான்.

சில மாதங்கள் கழிகின்றன. ஒருநாள் ஏ.வி.எம்.ஸ்டூடியோவுக்கு தெரிந்த நபர் ஒருவரைப் பார்க்க முதலாளியுடன் செல்கிறான். அங்கு ஒரு அறையில் ஒரு சிறுவன் பக்த பிரகலாதன் கூத்தை நடித்துக் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறான். பிரகலாதனாகவும், ஹிரண்ய கசிபாகவும், நரசிம்ம மூர்த்தியாகவும் ஒருவனே மாறி மாறி நடித்துக் காட்டுகிறான். வேலு பிரமித்தபடி அவனை வேடிக்கை பார்க்கிறான். நடித்துக்காட்டச் சொன்னவர், அப்பறம் வா… ஏதாவது சான்ஸ் கிடைத்தால் தருகிறேன் என்று சொல்லி அனுப்பிவிடுகிறார். வேலு அவனிடம் பேச்சுக் கொடுக்கிறான். தன் பெயர் சின்னச் சாமி என்றும் கிராமத்தில் கூத்துக்கு மவுசு குறைந்துவிட்டதால், சினிமாவில் வாய்ப்பு கேட்டு வந்திருப்பதாகச் சொல்கிறான். அவனுடைய நடிப்பு அருமையாக இருந்தது என்று வேலு பாராட்டுகிறான். இருவரும் நடந்து வருகிறார்கள். சற்று தொலைவில் ஷூட்டிங் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. நின்று பார்க்கிறார்கள். கலையுலக வாரிசு ஒருவன் நான்கு வரி வசனத்தை ஒழுங்காகப் பேச வராமல் டேக்குக்கு மேல் டேக்காக வாங்கிக் கொண்டிருக்கிறான். சின்னச்சாமிக்கு சிரிப்பு பீறீட்டுக் கொண்டுவருகிறது. வேலுவும் அடக்க முடியாமல் சிரிக்கிறான். ஒரு கட்டத்தில் சின்னச்சாமியின் சிரிப்பு அழுகையாக மாறுகிறது. வேலு அவனுக்கு ஆறுதல் சொல்கிறான்.

சின்னச்சாமி எங்கு வேலை செய்கிறான் என்று கேட்கிறான். நாலு மாசம் ஏதாவது ஹோட்டல்ல வேலை செய்வேன். சேர்ற காசை எடுத்துட்டு ரெண்டு மாசம் சான்ஸ் தேடி அலைவேன். காசு தீர்ந்ததும் மறுபடியும் ஏதாவது ஹோட்டல்ல வேலைல சேர்ந்துப்பேன் என்கிறான். எங்க முதலாளி தண்ணி கேன் எடுத்து சப்ளை செய்யப் போறாரு. அதுக்கு ஒரு ஆள் வேணும் நீ வர்றியா என்று வேலு கேட்கிறான். சின்னச்சாமியும் சம்மதிக்கிறான். இருவரும் நெருங்கிய நண்பர்கள் ஆகிறார்கள்.

பக்கத்தில் இருக்கும் பெரிய அபார்ட்மெண்டில் வேலை பார்க்கும் ஜோதி என்னும் ஒரு பெண்ணை வேலு பார்க்கிறான். மனதுக்குள் ஏதோ ஒரு இனம் புரியாத சந்தோஷம் ஏற்படுகிறது. அந்த அபார்ட்மெண்ட்வாசிகளுக்கு தண்ணி கேன் கொடுக்கப் போய் வரும்போது ஜோதியை அடிக்கடி சந்திக்க வாய்ப்பு கிடைக்கிறது. அவளோ படு விறைப்பாக இவனைத் திரும்பிக் கூடப் பார்க்காமல் போகிறாள். இவனுக்கு அவளை மிகவும் பிடித்துப் போய்விடுகிறது. மெள்ள அவன் வாழ்வில் புது தென்றல் வீச ஆரம்பிக்கிறது.

ஜோதியின் மனதில் இடம் பிடிக்க பல முயற்சிகள் செய்கிறான். துரதிஷ்டவசமாக சம்பவங்கள் அவனுக்கு எதிராகவே நடக்கின்றன. ஒருநாள் ஜோதிக்கு உடம்புக்கு முடியாமல் போய்விடுகிறது. தண்ணிக் கேன் போடப் போன இவனிடம் ஆட்டோ பிடித்துவரும்படி வீட்டு எஜமானியம்மா சொல்கிறார். இவனும் ஓடிப் போய் ஒரு ஆட்டோ பிடித்து ஏற்றிவிடுகிறான். அந்த ஆட்டோகாரனோ வீட்டுக்கு அழைத்துச் செல்லும் வழியில் ஜோதியிடம் தவறாக நடந்துகொள்கிறான். ஜோதி அவனிடமிருந்து தப்பித்து வீடு போய்ச் சேருகிறாள். மறுநாள் அந்த ஆட்டோக்காரன் எதுவும் நடக்காததுபோல் வேலுவின் கடையில் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருக்கிறான். வேலுவுக்கும் நடந்தது எதுவும் தெரியாததால் அவனிடம் சாதாரணமாகப் பேசிக் கொண்டிருக்கிறான். இதைப் பார்க்கும் ஜோதிக்கு வேலு மேல் சந்தேகம் வருகிறது.

இன்னொருநாள், வேலு தனக்கு உதவி செய்த பாலியல் தொழிலாளியிடம் பேசிக் கொண்டிருப்பதை ஜோதி பார்க்கிறாள். இதுபோன்ற சம்பவங்களால் அவளுக்கு அவனை அறவே பிடிக்காமல் போய்விடுகிறது.

இதன் பிறகு ஒருநாள் ஜோதி வேலை பார்க்கும் வீட்டில் மோதிரம் ஒன்று காணாமல் போய்விடுகிறது. ஜோதியை சந்தேகப்பட்டு விசாரிக்கிறார்கள். ஜோதி அழுதபடியே தான் எடுக்கவில்லை என்று சொல்கிறாள். தண்ணி கேன் போட வந்த வேலு தன் காதலி பிறர் முன்னால் அவமானப்படுத்தப்படுவதைப் பார்த்து துடிக்கிறான். அவனால், எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. கேனைத் தூக்கிக்கொண்டு மேலே போகிறான். யாரையும் வெளிய போகவிடாத. செக் பண்ணனும் என்று செக்யூரிட்டியிடம் அந்த எஜமானியம்மா சொல்வது கேட்கிறது. அப்போது, ஜோதியின் அம்மா பதற்றத்துடன் தன் முந்தானைக்குள் ஒளித்து வைத்திருந்த மோதிரத்தை அங்கு வைக்கப்பட்டிருந்த அலங்காரச் செடித் தொட்டியில் வைப்பதை வேலு பார்த்துவிடுகிறான். ஜோதியின் அம்மா யாரிடமும் சொல்லிவிடாதே என்று கெஞ்சுகிறார். அதை அவன் எடுத்து கையில் வைத்துக் கொண்டிருக்கும்போது மேலிருந்து படிகளில் யாரோ வருகிறார். கையில் மோதிரத்துடன் வேலு நிற்பதைப் பார்த்து அனைவரையும் சத்தம்போட்டுக் கூப்பிடுகிறார். ஜோதியின் அம்மாவும் வேறு வழியில்லாமல் அவனுக்குத் திருட்டுப் பட்டம் கட்டி திட்ட ஆரம்பிக்கிறார். அனைவரும் சேர்ந்து வேலுவை அடிக்கிறார்கள். வேலு எதுவும் பேசாமல் பழியை ஏற்றுக்கொள்கிறான். ஜோதி மேலும் அவனை வெறுத்து ஒதுக்குகிறாள்.

இப்படியான நிலையில் அந்த அப்பார்ட்மெண்டில் இருக்கும் பணக்கார மாணவன் ஒருவன் அதே அபார்ட்மெண்ட்டில் இருக்கும் பணக்காரப் பெண்ணைக் காதலிக்கிறான். அவள் அவனுடைய காதலை நிராகரித்துவிடவே, ஆத்திரத்தில் அவள் முகத்தில் ஆசிட் ஊற்ற முடிவு செய்கிறான். மாலையில் வீட்டுக்கு வருபவன் அந்தப் பெண் பள்ளி விட்டு வருவதற்காகக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறான். அவள் வந்ததும் அந்த வீட்டில் வேலை பார்த்துவிட்டு ஜோதி வெளியே செல்கிறாள். வீட்டில் அந்தப் பெண் மட்டும்தான் இருக்கிறாள் என்பதை உறுதிப்படுத்திவிட்டு தன் வீட்டுக்குள் போய் ஆசிட் பாட்டிலை எடுத்து வருகிறான் அந்த மாணவன். இதனிடையில் எதையோ மறந்து வைத்துவிட்ட ஜோதி அந்த எடுக்க திரும்புகிறாள். அவள் அந்த வீட்டுக்குள் போனது தெரியாத அந்த மாணவன் காலிங் பெல்லை அழுத்துகிறான். கதவு திறந்ததும் அது தன்னை காதலிக்க மறுத்த பெண்தான் என்று நினைத்து ஆசிட்டை ஊற்றிவிடுகிறான்.

காவல்துறையினர் விசாரிக்கும்போது தன்னை வேலு என்ற பையன் காதலிப்பதாகவும் அவனைப் பிடிக்கவில்லை என்று சொன்னதால் ஒருவேளை அவன் செய்திருக்ககூடும் என்று சொல்கிறாள். காவல்துறை அவனைப் பிடித்து விசாரிக்கிறது. அவன் தனக்கு எதுவும் தெரியாது என்கிறான். இதனிடையில் அந்தப் பணக்காரப் பெண் தன் அப்பாவிடம் தயங்கியபடியே தன் சந்தேகத்தைச் சொல்கிறார். ஜோதிக்கு யாராவது விரோதி இருந்து அவங்க இதைச் செய்திருக்கலாம் இல்லையா என்று அவர் கேட்கிறார். பணக்காரப் பெண்ணோ, இல்லை அப்பா… என்னைக் குறிவைத்து ஊற்றப்பட்ட ஆசிட்தான் அது. அவன், இந்த முறை தப்பிச்சுட்ட…அடுத்த தடவை தப்பிக்க முடியாது என்று என் காதுபட மிரட்டுகிறான். அவனாகத்தான் இருக்கும் என்று சொல்கிறாள். ஏற்கெனவே அவருக்கு அந்த மாணவனின் அப்பாவுடன் சின்னச் சின்ன சண்டைகள் நடந்திருக்கின்றன. நேராக காவல்துறையில் சென்று விஷயத்தைச் சொல்லிவிடுகிறார். அவர்கள் ஆசிட் ஊற்றியவனை அழைத்து விசாரிக்கிறார்கள். அவன் உண்மையை ஒப்புக்கொண்டுவிடுகிறான்.

ஆனால், அவனுடைய அப்பா சமூகத்தில் மிகுந்த செல்வாக்குடன் இருப்பவர். ஒரு பள்ளியை நடத்திவருபவர். ஆரம்ப காலத்தில் திரை மறைவு வேலைகள் செய்தவர் என்றாலும் அரசியல் செல்வாக்கின் மூலம் பேரும் புகழும் அடைந்திருப்பவர். அவர் இந்த வழக்கை திசை திருப்ப முடிவு செய்கிறார். வேலுவைத் தனியாகச் சந்தித்து எவ்வளவு பணம் வேண்டுமானாலும் தருவதாகச் சொல்கிறார். அவன் அதற்கு மறுத்துவிடவே, கடைசியாக, ஜோதியின் சிகிச்சைக்குப் பணம் தருவதாக ஆசை காட்டுகிறார். உங்களை எப்படி நம்புவது என்று கேட்கிறான். உனக்குத் தெரிந்தவர் யாரையாவது வரச் சொல் அவர்களிடம் பணத்தைத் தருகிறேன் என்று சொல்கிறார்.

சின்னசாமியை அழைத்து வரச்சொல்லி வேலு நடந்ததைச் சொல்கிறான். குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்ளாதே என்று முதலில் சொல்லும் சின்னச்சாமி கடைசியில் வேலுவின் வற்புறுத்தலால் அதற்கு சம்மதிக்கிறான். ஜோதியிடம் உன் காதலையும், அவளுக்காக செய்யாத தவறை ஏற்றுக்கொள்வதையும் சொல்கிறேன் என்று சொல்வான். வேலுவோ வேண்டாம்… அப்படிச் செய்தால் தப்பு செய்தது யார் என்பது தெரியவந்துவிடும். அப்பறம் அந்தப் பையனின் அப்பா பணம் தரமாட்டார். என் காதல் இப்போது தெரியவரவேண்டாம். முதலில் அவளுடைய உடல் குணமாகட்டும் என்று சொல்கிறான். சின்னச்சாமியும் அதை அரை மனதாக ஒப்புக்கொள்கிறான்.

பணக்காரப் பெண்ணின் அப்பாவுக்கு வேலுவின் செய்கை குழப்பத்தை ஏற்படுத்துகிறது. தன் மகள்தான் ஏதோ தவறுதலாகச் சொல்வதாக நினைத்து வழக்கில் இருந்து ஒதுங்கிப் போய்விடுகிறார்.

ஆசிட் ஊற்றியவனின் அப்பா ரொம்பவும் நல்லவர்போல் ஜோதியை ஒரு மருத்துவரிடம் அழைத்துச் சென்று காட்டுகிறார். அவர் பிளாஸ்டிக் சர்ஜரி செய்ய பத்து லட்சம் ஆகும் என்கிறார். பணம் எவ்வளவு செலவானாலும் பரவாயில்லை. இந்தப் பெண்ணின் முகம் குணமானால் போதும் என்று சொல்கிறார். சின்னச்சாமியும் அதை வேலுவிடம் வந்து சொல்கிறான். வேலு மன நிம்மதியுடன் நீதிமன்றத்தில் குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்கிறான். ஏழு வருட கடுங்காவல் தண்டனை விதிக்கப்படுகிறது.

ஆனால், வேலு ஜெயிலுக்குப் போனதும் அந்தப் பெரிய மனிதர் ஆள் மாறிவிடுகிறார். சின்னச்சாமி போய் அவரைப் பார்க்க முயற்சி செய்யும்போதெல்லாம் தட்டிக் கழிக்கிறார். மருத்துவர் ஊரில் இல்லை என்று பொய் சொல்லி அனுப்புகிறார். அவர் ஏமாற்றுகிறார் என்பது தெரிந்ததும் வேலுவிடம் போய் விஷயத்தைச் சொல்கிறான்.

வேலுவுக்கு கோபம் வருகிறது. சின்னச்சாமி இந்த விஷயத்தை ஜோதியிடம் போய்ச் சொல்கிறான். அவள் முதலில் நம்ப மறுக்கிறாள். அவனுடைய அம்மாவும் மோதிரத்தைத் திருடியது தான் தான் என்பதையும் அந்தப் பழியை வேலு ஏற்றுக் கொண்டதையும் சொல்லி அழுகிறார். ஜோதிக்கு வேலுவின் உண்மைக் காதல் புரியவருகிறது. ஜெயிலில் இருக்கும் அவனைப் போய்ப் பார்க்கிறாள். மற்ற கைதிகளும் அவர்களைப் பார்க்க வந்தவர்களும் பெரும் சப்தத்தில் பேசிக் கொள்ள வேலுவும் ஜோதியும் மவுனமாக ஒருவருக்கு முன் இன்னொருவர் நின்றபடியே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அனைவரும் போனபிறகு, வேலு தணிந்த குரலில் என்னை ஏமாத்தினவன நான் சும்மா விடமாட்டேன். பெயில்ல வெளியில வர்ற அன்னிக்கு அவனுக்கு இருக்கு வேட்டு என்று கர்ஜிக்கிறான். ஜோதி அவன் கைவிரல்களை மெள்ளத் தொட்டு சாந்தப்படுத்துகிறாள்.

அடுத்த நாள் அந்த பணக்கார பெரிய மனிதரைப் பார்க்க கூடைப் பை ஒன்றை எடுத்துக் கொண்டு போகிறாள். அந்த மனிதர் பள்ளி விழா ஒன்றில் மும்மரமாக இருக்கிறார். அவரைத் தனியாக அழைத்து ஒரு கடிதத்தைக் கொடுக்கிறாள். உன் பையன் செஞ்ச தப்புக்கு ஒண்ணும் அறியாத ஒருத்தனை பலி ஆக்கிட்ட இல்லை… ஆசை காட்டி மோசம் பண்ணிட்ட இல்லை… ஏழைங்க தான என்ன செஞ்சிட முடியுங்கற திமிருதான. என்ன செய்யறேன் பார் என்று பையில் இருக்கும் ஆசிட் பாட்டிலை எடுத்து அவர் முகத்தில் வீசுகிறாள். துடி துடித்து அவர் கீழே விழுகிறார். சுற்றியிருப்பவர்கள் ஜோதியைப் பிடித்து காவல்துறையினரிடம் கொடுக்கிறார்கள்.

ஜோதிக்கும் சிறைத் தண்டனை வழங்கப்படுகிறது. வேலு அடைக்கப்பட்டிருக்கும் அதே ஜெயிலிலேயே ஜோதியையும் அடைக்கிறார்கள். ஜெயில் வரவேற்பறையில் இருவரும் சந்திக்கிறார்கள். இருவரையும் மிகப் பெரிய கம்பி வலை பிரிக்கிறது. ஆனால், அதற்கு இடையில் இருக்கும் இடைவெளிகளினூடாக காதலர்கள் கைகோர்த்துக் கொள்கிறார்கள்.

எங்க அம்மாவுக்கு பாசமான புள்ளையா இருக்க நினைச்சேன். அது முடியாமப் போச்சு. ஒரு முதலாளிக்கு விசுவாசமான தொழிலாளியா நடந்துக்க நினைச்சேன். அதுவும் முடியாமப் போச்சு. உன்னோட காதலனா இனிமே வாழப்போறேன். இதை யாரும் என் கிட்ட இருந்து பறிக்க முடியாது ஜோதி. என்னை எந்தப் பள்ளத்துக்குள்ள தள்ளிவிட்டாலும் கிடைக்கற பிடிமானத்தைப் பிடிச்சி மேல வந்துருவேன் ஜோதி. நீ மட்டும் கடைசி வரை என் கூடவே இருந்தாபோதும் ஜோதி என்று கண்கலங்குகிறான்.

ஜோதி மெள்ள தன் பையில் இருக்கும் தாலியை எடுத்து வேலுவிடம் கொடுக்கிறாள். வேலு கண்கள் மலர கட்டுகிறான். இருவரும் அழுகை வரும் வரை மனம் விட்டுச் சிரிக்கிறார்கள். காவலர்கள் நேரம் முடிந்துவிட்டது என்று இருவரையும் அழைத்துச் செல்கிறார்கள். திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்தபடியே இருவரும் தங்கள் செல்லுக்குச் செல்கிறார்கள்.

0

பாபு

இங்கே ஒரு தலித் முதல்வராக முடியுமா? – தொல். திருமாவளவனுடன் ஒரு சந்திப்பு

முரண்பாடுகளோடு உறவாடாமல், முரண்பாடுகளோடு உரையாடாமல் இன்றைய தேதியில் அரசியல் களமாடுவது சாத்தியமல்ல என்பதற்கு மிகச் சிறந்த உதாரணம், விடுதலைச் சிறுத்தைகள் தலைவர், தொல். திருமாவளவன். இலங்கை இறுதிப்போரில் பங்கேற்ற காங்கிரஸ் அரசை ஆதரித்துக்கொண்டே, போர்க்குற்றங்களை இழைத்த ராஜபக்ஷேவையும் தீவிரமாக எதிர்த்துவருகிறார். திமுகவோடு கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்தபோதும், சங்கரன்கோயிலில் அக்கட்சியை ஆதரித்து பிரசாரம் மேற்கொண்டார். தலித் மக்களை அமைப்பு ரீதியாக ஒன்றுபடுத்தி அரசியல் அதிகாரத்தை அவர்களுக்குக் கிடைக்கச் செய்வதே தன் லட்சியம் என்று அறிவிக்கும் தொல். திருமாவளவன் அதை அடைவதற்கான பாதையில் உள்ள தடைக்கற்களே இந்த முரண்பாடுகள் என்பதை இந்தப் பேட்டியில் தெளிவுபடுத்துகிறார்.

தமிழீழம், தமிழகம், இலங்கை, இந்தியா என்று சமகாலப் பிரச்னைகள் குறித்தும் தன் கட்சியின் எதிர்காலம் குறித்தும் ‘திராவிட இயக்க வரலாறு’ நூலாசிரியர் ஆர். முத்துக்குமாரிடம் ஆழம் இதழுக்காக மனம் திறந்து உரையாடுகிறார் தொல். திருமாவளவன். பேட்டியிலிருந்து முக்கியப் பகுதிகள்.

அங்குலம் அங்குலமாக வளர்ந்தாலும் அழுத்தந்திருத்தமாக வளர்ந்துவருகிறது விடுதலைச் சிறுத்தைகள் என்று சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் என்னிடம் கூறியிருந்தீர்கள். ஆனால் இன்று தமிழக சட்டமன்றத்தில் சிறுத்தைகளின் குரல் ஒலிக்கவில்லை. தேர்தல் ஆணையத்தின் அங்கீகாரத்துக்காக இன்னமும் காத்துக்கொண்டிருக்கும் நிலையே நீடிக்கிறதே…

தேர்தலில் வெற்றிபெறவில்லை என்பதற்காக கட்சியே வளரவில்லை என்று சொல்லமுடியாது. சட்டமன்றத் தேர்தலுக்கு முன்னால் கட்சியை விரிவுபடுத்தவும் வலிமைப்படுத்தவும் திட்டமிட்டோம். மாநிலம் முழுக்கக் கட்சிக் கிளைகளை உருவாக்குவது, உறுப்பினர்கள் சேர்ப்பது, தலைமை அலுவலகம் உள்ளிட்ட கட்சி அலுவலகங்கள் உருவாக்குவது, கட்சியின் கட்டமைப்பைப் பலப்படுத்துவது உள்ளிட்ட பணிகளைச் செய்திருக்கிறோம். கட்சிக்கு நாற்பத்தைந்து லட்சம் உறுப்பினர்களைச் சேர்க்கும் பணியில் ஈடுபட்டோம். அதில் பத்து ரூபாய் கட்டணம் செலுத்தி சுமார் பதினேழு லட்சம் பேர் தீவிர உறுப்பினர்களாகியுள்ளனர். கட்சி உறுப்பினர்கள் சேர்க்கும் பணியில் 65 சதவிகிதப் பணிகள் முடிந்துள்ளன. கட்சிக்கென தொலைக்காட்சி ஒன்றை உருவாக்கும் பணியில் ஈடுபட்டிருக்கிறோம். அதற்காகவும் நிதி திரட்டப்பட்டு வருகிறது. இத்தகைய பணிகள் தொடர்ந்து நடக்கின்றன. ஆங்கிலத்தில் Inclusive Growth என்பார்கள். அப்படியான ஒருங்கிணைந்த வளர்ச்சியை நாங்கள் அடைந்திருக்கிறோம். எனினும், சட்டமன்றத் தேர்தலில் தோல்வி அடைந்து விட்டதால் கட்சியே காணாமல் போய்விட்டது என்று அர்த்தப்படுத்தக்கூடாது. 1980 மக்களவைத் தேர்தலில் எம்.ஜி.ஆரின் அதிமுக படுதோல்வி அடைந்தது. அத்தோடு அதிமுக அழிந்துவிட்டதா என்ன.. தேர்தலில் காமராஜர் தோற்றிருக்கிறார். அண்ணா தோற்றிருக்கிறார். ஆகவே, தேர்தல் வெற்றி – தோல்வி மட்டுமே ஒரு கட்சியின் வளர்ச்சியைக் கணிக்கும் முதன்மையான அளவுகோல் அல்ல.

தலித் மக்களுக்கான அரசியல் அதிகாரம் என்ற ஒற்றை இலக்கில் கவனம் குவித்துச் செயல்படாமல் ஈழத் தமிழர்கள், தமிழ்த் தேசியம், சிறுபான்மையினர் நலன் என்று பல தளங்களில் செயல்பட்டதுதான் விடுதலைச் சிறுத்தைகளின் தோல்விக்குக் காரணம் என்ற விமரிசனத்தை எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்?

தலித் மக்களுக்கு அரசியல் அதிகாரம் என்பதுதான் எங்கள் நோக்கம். அதற்காக, தமிழகத்தில் இருக்கக்கூடிய பொதுவான மக்கள் பிரச்னைகளைக் கண்டும் காணாமலும் ஒரு இயக்கம் ஒதுங்கியிருப்பது சாத்தியம் இல்லை.

அது நியாயமும் இல்லை. ஈழப்பிரச்னை, தமிழ்த் தேசியம் பற்றியெல்லாம் இன்று, நேற்று நான் பேசவில்லை. கால்நூற்றாண்டு காலமாகப் பேசிவருகிறேன்.

ஈழப்பிரச்னை மட்டுமல்ல, பெண்கள் விடுதலை, அரவாணிகள் பிரச்னை, காவிரி – முல்லை பெரியாறு – கூடங்குளம், சிறுபான்மையினர் நலன் என்று அனைத்து தரப்பினருக்காகவும் குரல் கொடுக்கிறோம். பொது நீரோட்டத்தில் இருந்து எங்களைத் தனிமைப்படுத்திக்கொள்ள விரும்பவில்லை. அனைத்து தரப்பு மக்களோடும் இணைந்து, கலந்து, செயல்படவே விரும்புகிறோம். இலக்குகள் பரவலாக இருப்பது தோல்விக்குக் காரணமல்ல. அது வளர்ச்சிக்கான அடையாளம்தான்.

காங்கிரஸை கடுமையாக எதிர்த்துக்கொண்டே அவர்களுடன் கூட்டணியில் நீடிப்பது உறுத்தலாக இல்லையா?

காங்கிரஸ் கட்சியுடன் கூட்டணி சேர்ந்தது என்னுடைய விருப்பத்துக்கு மாறாக நடந்த ஒரு விபத்து.

மத்தியில் காங்கிரஸுக்கு யார் மாற்று? இந்துத்துவ சக்தியான பாஜக. அவர்களை நாங்கள் ஆதரிக்கமுடியாது. பாமகவுக்கோ வைகோவுக்கோ பாஜகவுடன் எளிதில் உறவாட முடியும். அவர்களுக்கு சாதியமோ இந்துத்துவமோ ஒரு பிரச்னை அல்ல; ஆனால் எங்கள் கொள்கை அதற்கு இடம் கொடுக்காது. அதனால்தான் திமுக, காங்கிரஸ் இடம்பெற்ற அணியில் இணைந்தோம்.

உண்மையில், என்னுடைய எண்ணம் எல்லாம் ஈழப்பிரச்னையை முன்னிறுத்துகின்ற மதிமுக, பாமகவோடு இணைந்து புதிய அணியைக் கட்டமைப்பதுதான். அதற்கான முன்முயற்சிகளை நான் எடுத்தால், ‘இவன் எதற்காக முயற்சி எடுக்கிறான்? என்று விமரிசிப்பார்கள். அதனால் பழ. நெடுமாறன் அந்தக் கூட்டணியை உருவாக்கித் தருவார் என்று நம்பினேன். ஆனால் அந்த முயற்சியை நெடுமாறனே தோல்வியடையச் செய்துவிட்டார். நான் திமுகவுக்கு ஆதரவாளன் என்று சொல்லி என்னை ஓரங்கட்டினார்கள்.

நெடுமாறன், வைகோ, ராமதாஸ் போன்ற அனைவருமே அதிமுக ஆதரவாளர்கள் என்று தெரிந்தும் அவர்களுடன் சேர்ந்து அணி அமைக்க விரும்பியதற்கு என்ன காரணமாக இருக்கமுடியும்? ஒன்று, நான் தேர்தல் அரசியலில் முட்டாளாக இருக்கவேண்டும் அல்லது இன உணர்வு கொண்டவனாக இருக்கவேண்டும். நான் உண்மையான இன உணர்வாளன். அதனால்தான் அவர்களுடன் அணி அமைக்க விரும்பி, வலியச் சென்று பேசினேன். ஆனால் அவர்கள் என்னைப் புறக்கணித்தார்கள். தனிமைப்படுத்தினார்கள்.

தேர்தல் அரசியலில் தனித்து நிற்பது சாத்தியமில்லை. விடுதலைச் சிறுத்தைகள் எங்கள் அணியில் நீடிப்பார்கள் என்று கலைஞர் அறிவித்தபோது, அதை எங்கள் கட்சி நிர்வாகிகள் ஏற்றுக்கொண்டனர். ஆகவே, திமுக கூட்டணியில் தொடர்ந்தோம். அந்த அணியில் காங்கிரஸும் இருந்தது. அதனால்தான் காங்கிரஸ் கூட்டணியை விபத்து என்கிறேன்.

ஆக, காங்கிரஸைக் கையாளும் விஷயத்தில் குழம்பிப்போயிருக்கிறீர்களா?

ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணிக் கூட்டங்களில் நான் கலந்துகொள்வதன் காரணம் மிக எளிமையானது. ஈழத்தமிழர் பிரச்னை பற்றி இலங்கை அரசிடம் விவாதிக்க வேண்டும் என்றால் நாம் ராஜபக்ஷேவுடன்தான் பேசவேண்டும். அவர்தான் அங்கே ஆட்சியில் இருப்பவர். அதிகாரம் அவர் கையில்தான் இருக்கிறது. அவர் கையில் ரத்தம் இருக்கிறது என்பதற்காக அவருடன் கைகுலுக்கமாட்டேன் என்று சொல்லமுடியாது. அதைப்போலவே நம்முடைய பிரச்னைகளைப் பற்றிப் பேசவேண்டும் என்றால் இங்கே அதிகாரத்தில் இருக்கும் சோனியாவிடமும் மன்மோகன் சிங்கிடமும்தான் பேசவேண்டும். அதற்கு அவர்கள் நடத்தும் கூட்டங்களில் கலந்துகொள்ளவேண்டும். அதைத்தான் நான் செய்கிறேன். அவர்கள் அழைத்துவிட்டார்கள் என்பதற்காக அவர்கள் சொல்வதற்கெல்லாம் நாம் தலையாட்டுவதில்லை. நம் எண்ணங்களைப் பதிவுசெய்கிறோம். நம்முடைய கோரிக்கைகளை நேரில் கொடுக்கிறோம். இன்னும் சொல்லப்போனால், எல்லா முரண்பாடுகளும் ஒற்றுமையை நோக்கியே; எல்லா யுத்தங்களும் பேச்சுவார்த்தையை நோக்கியே!

காங்கிரஸைப் போலவே திமுகவுடனான உறவிலும் பல்வேறு முரண்பாடுகள் இருக்கின்றனவே!

திமுகவுடன் எங்களுக்குக் கசப்புணர்வுகள் இருக்கின்றன என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. ஈழத்தமிழர்கள் கொல்லப்பட்ட சமயத்தில் அவர்களைக் காப்பாற்றுவதற்கு கலைஞர் இன்னும் தீவிரமாக இயங்கியிருக்கலாம் என்ற கருத்தை நாங்கள் அவரிடமே வெளிப்படையாகவே சொல்லியிருக்கிறோம். முக்கியமான தருணங்களில் காங்கிரஸ் கட்சிக்குக் கூடுதல் அழுத்தத்தைக் கொடுக்க திமுக தவறிவிட்டது என்பதிலும் எங்களுக்கு வருத்தம் இருக்கிறது.

திமுக ஆட்சிக்காலத்தில் எங்கள் இயக்கத் தோழர்கள் மீது காவல்துறையினர் வன்முறையைக் கட்டவிழ்த்துவிட்டனர். பலர் மீது பொய்வழக்குகள் போடப்பட்டன. அவற்றில் பல இன்னமும் நிலுவையில் இருக்கின்றன. தேசிய தாழ்த்தப்பட்டோர் ஆணையம் என்று இருப்பது போல மாநில தாழ்த்தப்பட்டோர் ஆணையம் ஒன்றை உருவாக்கித் தரவேண்டும் என்று கோரினோம். ஆனால் அதனை திமுக அரசு கடைசிவரை நிறைவேற்றவில்லை.

அதே சமயம், விடுதலைச் சிறுத்தைகளின் குரல் சட்டமன்றத்திலும் நாடாளுமன்றத்திலும் முதன்முதலில் ஒலித்ததற்குப் பங்களிப்பு செய்த திமுகவை நாங்கள் மறந்துவிடவில்லை. சமீபத்திய சங்கரன்கோவில் இடைத்தேர்தலிலும் திமுகவுக்கு நாங்கள் ஆதரவளித்தோம். மீண்டும் சொல்கிறேன். எல்லா முரண்பாடுகளும் ஒற்றுமையை நோக்கித்தானே!

திமுகவுடனும் மனமொத்து இயங்கவில்லை; பாமக உள்ளிட்ட ஈழ ஆதரவு இயக்கங்களுடனும் சுமுக உறவு இல்லை; அதிமுகவையும் எதிர்க்கிறீர்கள்; எனில், விடுதலைச் சிறுத்தைகளின் எதிர்காலம் கவலைதரக்கூடியதாக இருக்கிறதே?

ஈழத்தை முன்னிலைப்படுத்தும் இயக்கங்கள் எங்களை ஏனோ அணியில் சேர்த்துக்கொள்ளத் தயங்குகின்றன. பிரபாகரனைப் பிடித்துவந்து தூக்கிலிடவேண்டும் என்று சொன்ன ஜெயலலிதாவை அவர்கள் ஏற்கிறார்கள். ஆனால் கால் நூற்றாண்டு காலமாக ஈழத்துக்காகக் குரல் கொடுத்துவரும் என்னை அவர்கள் ஏற்பதில்லை. கேட்டால், திமுக ஆதரவாளன்; காங்கிரஸ் கூட்டணியில் இருக்கிறான் என்று என்னைச் சொல்கிறார்கள். ஆனால், காங்கிரஸ் தலைமையிலான அமைச்சரவையில் கடைசிவரை அங்கம் வகித்த பாமக, காங்கிரஸுடன் உறவாடிய மதிமுக ஆகியோருடன் அவர்களால் உறவாட முடிந்தது.

இத்தனைச் சிக்கல்களையும் கடந்து, விடுதலைச் சிறுத்தைகள் முக்கியமான இயக்கமாக வளர்ந்தெழும். அதற்கான உணர்வுகளையும் புரிதலையும் கட்சியினருக்கு ஏற்படுத்தி வருகிறோம். எங்களுடைய பயணம் நீண்டகாலத் திட்டத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. ஆகவே, எதிர்காலம் குறித்த நம்பிக்கை எங்களுக்கு அதிகமாகவே இருக்கிறது.

தனியொரு கட்சிக்காக இருபத்தைந்து ஆண்டுகால உழைப்பைச் செலுத்தியதற்குப் பதிலாக, பலம் பொருந்திய ஒரு கட்சியில் இணைந்திருந்தால், தலித் மக்களுக்கான அரசியல் அதிகாரம் என்ற இலக்கில் கணிசமான வெற்றியைப் பெற்றிருக்கமுடியுமே!

விடுதலைச் சிறுத்தைகள் தேர்தல் அரசியலுக்கு வராத சமயம் அது. பகுஜன் சமாஜ் கட்சியின் நிறுவனர் கான்ஷிராமை சென்னையில் சந்தித்தேன். ம. நடராசன்தான் என்னை அவருக்கு அறிமுகம் செய்துவைத்தார். அப்போது பகுஜன் சமாஜ் கட்சியின் தமிழகத் தலைமையை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள் என்றார் கான்ஷிராம். ஆனால் தேர்தல் அரசியலில் எனக்கு நாட்டமில்லை என்று சொல்லிவிட்டேன். எனினும், ‘நீங்கள் எதிர்காலத்தில் தேர்தல் அரசியலுக்கு வருவீர்கள்’ என்றார். எதற்காகச் சொல்கிறேன் என்றால் தொடக்கத்திலிருந்தே எனக்கு பிரபலமான கட்சியில் சேரவேண்டும் என்ற எண்ணமே இல்லை. இப்போதும் அப்படியொரு எண்ணம் இல்லை. இனியும் வராது.

ஒருவேளை பிரபலமான கட்சியில் நான் இணைந்திருந்தால் ஒரு துதிபாடியாக இருந்திருக்கவேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்பட்டிருக்கும். தனிப்பட்ட அளவில் வளர்ந்திருப்பேன்; பதவி, அந்தஸ்து எல்லாம் கிடைத்திருக்கும். அது எனக்கு ஏற்புடையதல்ல. இங்கே பிரபலமான கட்சியில், தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் யாரும் முதலமைச்சராகவோ, அல்லது நிதி உள்ளிட்ட முக்கியத்துறைகளுக்கான அமைச்சர்களாகவோ ஆவதில்லை. வெகு சாதாரண துறைகள்தான் அவர்களுக்குத் தரப்படுகின்றன. நான் தனிக்கட்சி தொடங்கியதால் தாழ்த்தப்பட்ட சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த பலரும் வட்டச்செயலாளர் தொடங்கி மாநிலத் தலைமை வரையிலான பதவிகளை அடைந்துள்ளனர். அதிகாரத்துக்கான பாதையும் அவர்களுக்கு வகுத்துத் தரப்பட்டுள்ளது.

பெரியார் பிறந்த மண்ணில் ஒரு தலித் இன்னமும் முதல்வராக ஆகமுடியவில்லை என்ற கருத்து தொடர்ச்சியாகப் பேசப்படுகிறதே?

சாதி இந்துக்களுக்கும் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கும் இடையே பாலமாகச் செயல்பட்டவர் பெரியார். அவர் பேசிய விஷயங்களைத்தான் அண்ணா பேசினார். அவருக்குப் பிறகு கலைஞர், நெடுஞ்செழியன் உள்ளிட்ட பலரும் பேசினார்கள். ஆனாலும் தாழ்த்தப்பட்டோரின் முன்னேற்றம் தொடர்பாக சாதி இந்துக்களின் மன இறுக்கத்தைத்

தளர்த்தும் பணியை பெரியாருக்குப் பின் வந்தவர்களால் அந்த அளவுக்குச் செய்யமுடியவில்லை. அதனால்தான் பெரியார் பிறந்த மண்ணில் ஒரு தலித் முதல்வராக முடியவில்லை.

அதேசமயம் சாதிக்கட்டமைப்புகள் நிறைந்த உத்தர பிரதேசத்தில் ஒரு தலித் ஐந்து முறைக்கு மேல் ஆட்சியைப் பிடிக்க முடிந்திருக்கிறது. அங்கே இருக்கும் பிராமணர்களும் மாயாவதியைத் தலைவராக ஏற்றுக்கொண்டார்கள். ஆனால் இங்கே நிலைமை அப்படியா இருக்கிறது? அரசியல் அங்கீகாரத்தை விடுங்கள். தலித் இயக்கங்களுக்குக் கூட்டணி அங்கீகாரத்தைக்கூட இங்கே ஒழுங்காகத் தருவதில்லையே.

கூட்டணி அங்கீகாரம் என்று எதைச் சொல்கிறீர்கள்?

தமிழகத்தில் இருக்கின்ற பெரிய கட்சிகள் எங்களைப் போன்ற தலித் இயக்கங்களுக்கு உரிய மரியாதை கொடுத்து, அங்கீகாரம் கொடுக்கத் தயங்குகின்றனர். இன்று நேற்றல்ல, பல ஆண்டுகளாகவே இதுதான் இங்கே நிலைமை. ராமசாமி படையாட்சியாரும் மாணிக்கவேல் நாயக்கரும் முத்துராமலிங்கத் தேவரும் கட்சி தொடங்கியபோது அவர்களுக்குக் கூட்டணி அங்கீகாரம் கொடுத்தார்கள். ஆனால் எம்.சி. ராஜா, சிவராஜ், இரட்டை மலை சீனிவாசன், இளையபெருமாள் போன்றோர் கட்சி தொடங்கியபோது அவர்களுக்கு அத்தகைய அங்கீகாரம் தரப்படவில்லை.

இன்று ராமதாஸோ, வைகோவோ, விஜயகாந்தோ கட்சி தொடங்கினால் அவர்களுக்கு அதிக இடங்களை ஒதுக்குவார்கள். ஆனால் நானோ, கிருஷ்ணசாமியோ, ஜான் பாண்டியனோ கட்சி தொடங்கினால் எங்களுக்கு அத்தகைய அங்கீகாரம் தருவதில்லை. நான்கு, ஐந்து, ஆறு என்று ஒற்றை இலக்கத்திலேயே தொகுதி ஒதுக்குகிறார்கள். கூட்டணிக்கு நாங்கள் தேவை.. வாக்குகளைத் திரட்டித்தர நாங்கள் தேவை.. போஸ்டர் ஒட்டுவது தொடங்கி எல்லாவற்றுக்கும் நாங்கள் தேவை… ஆனால் எங்களுக்கான அங்கீகாரம் மட்டும் கிடையாது. இப்படியான நிலை தொடரும்போது இங்கே ஒரு தலித் முதல்வராக முடியுமா?

தலித் மக்கள் எல்லோரையும் ஓரணியில் திரட்டி கூட்டணி அங்கீகாரத்தைப் பெறும் முயற்சியில் விடுதலைச் சிறுத்தைகள் ஈடுபடலாமே?

ஒருங்கிணைப்பு என்பது வெறுமனே தலைவர்களை ஒன்று சேர்ப்பது அல்ல. நானும் கிருஷ்ணசாமியும் ஜான் பாண்டியனும் ஒரு மேடையில் திரள்வது அல்ல. அடித்தட்டு மக்களை ஒன்றாகத் திரட்டுவது. அவர்களுக்குள் ஒற்றுமையை ஏற்படுத்துவது. ஒருங்கிணைப்பின் அவசியம் குறித்த புரிதலை உருவாக்குவது. அதற்கான முயற்சிகளை நான் முன்னெடுத்தபோது அவர்கள் என்னை அந்நியமாகவே பார்க்கிறார்கள். அதற்கு என்ன காரணம்? நான் தலித் பிரச்னைகளை மட்டும் பேசுவதில்லை. ஈழம் பற்றியும் தமிழ்த் தேசியம் பற்றியும் விவாதிக்கிறேன் என்கிறார்கள். குறிப்பாக, சாதிப்பெருமையைப் பற்றி மேடைகளில் பேசுவதில்லை என்கிறார்கள். இப்படியான பிரச்னைகள்தான் எங்களுக்குள் இடைவெளியை ஏற்படுத்தியிருக்கின்றன.

திராவிட இயக்கத்தின் மீது கடுமையான கருத்து யுத்தத்தைத் தொடங்கியுள்ள பாமகவை நீங்கள் எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்?

பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே அறிஞர் குணா எழுப்பிய வாதம்தான் இது. அதன்காரணமாக, குணா அவர்கள் பலமாக விமரிசிக்கப்பட்டதும் கண்டிக்கப்பட்டதும் தனிமைப்படுத்தப்பட்டதும் எல்லோருக்கும் தெரியும். ஒருவேளை, திராவிட மாயை, திராவிடத்தால் வீழ்ந்தோம் என்பன போன்ற கோஷங்களை ராமதாஸ் அப்போதே எழுப்பியிருந்தால் அதில் ஒரு அர்த்தம் இருந்திருக்கும். அதற்கு மக்கள் ஆதரவும் கிடைத்திருக்கலாம். அந்த வாய்ப்பை அப்போது தவறவிட்டதோடு, திராவிட இயக்கத்தின் முக்கியக் கட்சிகளோடு தேர்தல் உறவுகளை மாற்றிமாற்றி வைத்துவிட்டு, திடீரென அந்தக் கட்சிகளைப் பற்றி விமரிசித்துப் பேசுவது மக்கள் மத்தியில் எடுபடாது.

திமுக, அதிமுக இல்லாமல் இன்றைய தேர்தல் களத்தில் வெற்றிபெறுவது சாத்தியமே இல்லை. இத்தகைய கோஷத்தை இன்று புதிதாகப் பிறக்கும் ஒரு கட்சி எழுப்பினால் ஒருவேளை மக்கள் ஆதரவு கிடைக்குமே தவிர பாமக போன்ற கட்சிகள் எழுப்பினால் அதற்கு எவ்வித ஆதரவும் கிடைக்காது. மேலும், தமிழ்நாட்டில் மலையாளிகள், தெலுங்கர்கள், கன்னடர்கள், மார்வாடிகள் என்று பலரும் பல ஆண்டுகளாக இணைந்து வாழ்ந்துவருகிறார்கள். இனத் தூய்மைவாதம் பேசுவதாக நினைத்துக்கொண்டு நம்மை நாமே தனிமைப்படுத்திக்கொள்ளக்கூடாது.

இலங்கைக்குச் சென்ற நாடாளுமன்றக் குழுவில் இருந்து திமுக, அதிமுக விலகியது சரியான செயல்தானா?

இலங்கை செல்லும் குழுவில் பங்கேற்கமாட்டோம் என்று அதிமுக சொன்னது ஒரு அரசியல் நடவடிக்கைதான். இதோ பாருங்கள், நாங்கள் செல்லவில்லை. ஆனால் திமுகவினர் சென்று ராஜபட்சேவுடன் கைகுலுக்கிறார்கள் என்று திமுகவை விமரிசனம் செய்யவே அப்படியொரு நடவடிக்கையை அதிமுக எடுத்தது. அதிமுக விலகியதும் திமுகவும் விலகி, அதிமுகவின் விமரிசனத்தில் இருந்து தன்னைத் தற்காத்துக்கொண்டுவிட்டது. உண்மையில், எம்.பிக்கள் குழுவில் திமுக, அதிமுக உறுப்பினர்கள் கலந்துகொண்டு, இலங்கை சென்றிருக்கவேண்டும். அங்கு நடப்பனவற்றைப் பார்த்து, நாடாளுமன்றத்தில் பதிவுசெய்வதற்குக் கிடைத்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தியிருக்கவேண்டும்.

(ஆழம், மே மாத இதழில் வெளியான நேர்காணலின் முழு வடிவம் இது).

0

ஆர். முத்துக்குமார்

வழக்கு எண் 18/9

கல்லூரிக்கு மேலே காதலுக்குக் கீழே

பண்ணையார் மகளை பண்ணையாள் காதலிப்பது… மதம் மாறிக் காதலிப்பது… காதலி அல்லது காதலனுக்கு உலகிலேயே தீர்க்க முடியாத நோய் வந்துவிடுவது… பார்க்காமலே காதல், சொல்லாமலே காதல், இறந்து போன காதலனின் கண்ணைப் பொருத்திக் கொண்டவன் மேல் காதல், காதலுக்காக வெட்ட முடிந்ததையெல்லாம் வெட்டுதல் என தமிழ் திரையுலகத்தினரிடம் மாட்டிக்கொண்டு காதல் படும் பாடு இருக்கிறதே… அனுபவித்தால்தான் புரியும். ஆனால், இந்த காக்கைக் கூட்டத்தின் நடுவே மாட்டிக்கொண்டு தவிக்கும் சிறு குயிலாக ஒருவர் உண்டு. அவர்தான் பாலாஜி சக்திவேல்.

காதலை இதுவரை யாருமே சொல்லியிராத கோணத்தில் சொல்லவேண்டும் என்பதுதான் பாலாஜி சக்திவேலின் லட்சியமும் கூட. இந்தப் படத்தில் காதலிக்காமலேயே காதல் அதாவது, காதல் காட்சிகள் இல்லாமலேயே காதல் என்ற புதுமையான பாணியில் திரைக்கதையை அமைத்திருக்கிறார்.

இந்தப் படத்தில் 12-ம் வகுப்பு படிக்கும் ஒரு பணக்கார மாணவன் அதே வயதில் இருக்கும் இன்னொரு பணக்காரப் பெண்ணைக் காதலிப்பதுபோல் நடித்து செல்போனில் அவளை ஆபாசமாக படமெடுக்கிறான். அது அந்தப் பெண்ணுக்குத் தெரியவந்ததும் சண்டைபோட்டுப் பிரிந்துவிடுகிறாள். கோபப்படும் அந்தப் பையன் அவள் மீது ஆசிட் ஊற்ற முயற்சி செய்கிறான். ஆனால், விதிவசமாக அது அந்தப் பணக்காரப் பெண்ணின் வீட்டில் வேலை பார்க்கும் கதாநாயகி மீது ஊற்றப்பட்டுவிடுகிறது. கதாநாயகியை ஒருதலையாகக் காதலிக்கும் நாயகன்தான் இதைச் செய்திருப்பான் என்ற சந்தேகத்தின் பேரில் காவல்துறை அவனை அழைத்து விசாரிக்கிறது. அவன் தன்னுடைய சோகமயமான வாழ்க்கையை விவரிக்கிறான். அதுதான் படத்தின் முதல்பாதி.

இரண்டாம் பாதியில் அந்தப் பணக்காரப் பெண், தன்னிடம் மோசமாக நடந்துகொண்ட பையன்தான் ஆசிட் ஊற்றியிருப்பான் என்று சொல்கிறாள். பணக்கார மாணவன்தான் செய்திருக்கிறான் என்பது ஆசிட் பாட்டிலில் கிடைக்கும் கைரேகையில் இருந்து தெரியவருகிறது. ஆனால், இந்த இடத்தில் காவல்துறை அதிகாரி டபுள் கேம் ஆடுகிறார். பணக்கார மாணவனின் அம்மாவிடமிருந்து பத்து லட்ச ரூபாய் லஞ்சம் வாங்கிக் கொண்டு நாயகனைக் குற்றவாளியாக ஆக்கிவிடுகிறார்.

கதாநாயகியின் முகம் குணமாகவேண்டுமென்றால், பத்து லட்ச ரூபாய் தேவைப்படும்; பழியை ஏற்றுக் கொள். பணக்கார மாணவனின் அம்மாவிடம் அந்தப் பணத்தை வாங்கித் தருகிறேன் என்று காவல்துறை அதிகாரி சொல்கிறார். கதாநாயகனும் தன் காதலியின் முகம் குணமாகவேண்டும் என்று அந்தப் பழியை ஏற்றுக் கொள்கிறான். ஆனால், காவல்துறை அதிகாரி அவனை ஏமாற்றிவிடுகிறார். இது தெரியவரும் நாயகி என்ன செய்கிறார் என்பதுதான் க்ளைமாக்ஸ்.

செல்போனை வைத்து மாணவர்கள் ஆபாசப் படங்கள் எடுப்பது உண்மையில் நடக்கக்கூடிய விஷயம்தான். ஆனால், இந்தப் படத்தில் காட்டப்பட்டிருப்பதுபோல் அது நடக்க வாய்ப்பில்லை. ஸ்கர்ட் அணிந்த ஒரு பெண்ணுக்கு எதிரில் அமர்ந்துகொண்டு பேசியபடியே, தொடைக்கு நேராக செல்போனை வைத்து படமெடுப்பது, கடற்கரையில் குளிக்கும்போது தள்ளி உட்கார்ந்து படமெடுப்பது, ஹோட்டல் அறையில் சார்ஜ் பண்ண கொண்டு வந்து போனை வைத்துவிட்டு உடை மாற்றுவதைப் படமெடுப்பது என செய்வதெல்லாம் அந்தப் பொண்ணுக்குத் தெரியாமல் நடக்க சாத்தியமில்லை. சினிமாத்தனம் வேண்டாம் என்று நினைப்பது சரிதான். ஆனால், தர்க்கபூர்வமாகவும் அந்தக் காட்சிகள் சரியாக இருக்க வேண்டுமல்லவா?

அடுத்ததாக, இப்படி ஆபாசப் படங்களை எடுக்கும் ஒருவன் தன்னுடைய செல்போனை மிகவும் பாதுகாப்பாகவே வைத்துக்கொள்வான். படத்திலோ எந்தப் பெண்ணை ஆபாசமாகப் படம் எடுத்தானோ அவள் கையில் எளிதில் சிக்கும்படியாக வைத்துவிட்டுப் போகிறான். இத்தனைக்கும் இதற்கு முன் ஒருநாள் காஃபி ஷாப்பில் இருவரும் சந்தித்தபோது போனை அவனுக்குத் தெரியாமல் எடுத்துப் பார்க்கவும் செய்திருக்கிறாள். எனவே, ஆபாசப் படம் எடுத்த பிறகும் அப்படி வைத்துவிட்டுப் போகிறான் என்பது நம்பும்படியாக இல்லை.

அந்தப் பெண் செல்போனை எடுத்துப் பார்க்கும் நேரம் பார்த்து அந்தப் பையனின் நண்பர்கள், ஆபாசப் படம் எடுத்தாகிவிட்டதா என்று மெசேஜ் அனுப்புகிறார்கள். சுதாரித்துக் கொள்ளும் அந்தப் பெண் செல்லில் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கும் படங்களைப் பார்க்கிறாள். அடுத்த விநாடியே அவற்றை அழித்துவிடுவதோடு மெமெரி கார்டையும் எடுத்துக் கொண்டுவிடுகிறாள். அவர்கள் இருவருக்கு இடையில் சண்டை வந்து பிரிந்துவிடுகிறார்கள். இந்தப் பையன் மீண்டும் அவள் பின்னால் சென்று தொந்தரவு செய்கிறான். போலீஸில் பிடித்துக் கொடுத்துவிடுவேன் என்று அந்தப் பெண் மிரட்டுகிறாள். அதன் பிறகு பள்ளிக்குப் போகும்போது தன் அம்மாவைத் துணைக்கு அழைத்துச் செல்கிறாள். அதாவது, அவள் பிரச்னையைப் பெரிதுபடுத்த விரும்பவில்லை. ஒதுங்கிப் போகிறாள்.

இப்போது, தவறு செய்து மாட்டிக்கொண்ட ஒருவன் என்ன செய்வான்? சரி, தலைக்கு வந்தது தலைப்பாகையோடு போயிற்று என்று நினைத்து அவளிடமிருந்து ஒதுங்கிவிடலாம். அல்லது அவள் நாளைக்கு யாரிடமாவது சொல்லிவிடுவாளோ என்று பயந்து அவளைக் கொல்ல முயற்சி செய்யலாம். கொலை என்பது 12 வகுப்பு மாணவனுக்கு அதிகப்படியானது என்று நாம் இப்போது சொல்ல முடியாது. ஆசிரியரையே குத்திக் கொல்லும் அளவுக்கு மாணவர்கள் சீரழிவின் பாதையில் விரைவாக போக ஆரம்பித்திருக்கும் காலம் இது. எனவே, அது சாத்தியமான ஒன்றுதான்.

இந்தப் படத்திலும் அந்தப் பையன் காரில் வேகமாக வந்து அந்தப் பெண்ணைக் கொல்ல முயற்சி செய்கிறான். ஆனால், அவள் சிறு காயத்துடன் தப்பித்துவிடுகிறாள். இந்த நிலையில் அவனுடைய அடுத்த முயற்சியும் நிச்சயம் இதுபோல் வன்முறை மிகுந்த ஒன்றாகவேதான் இருக்கும். ஆனால், படத்தில் ஆசிட்டை எடுத்து அந்தப் பெண்ணின் முகத்தில் ஊற்ற முயற்சி செய்கிறான். கொலைக்குக் குறைவாக அவன் செய்யும் எந்தவொரு செயலும் அவனுக்கு எந்தவகையிலும் பயன் தரப்போவதில்லை. அது பிரச்னையை மேலும் பெரிதாக்கத்தான் செய்யும்.

காதலித்த பெண் தன்னைப் பிடிக்கவில்லை என்று சொல்லிவிட்டால் ஒருவன் அவள் முகத்தில் ஆசிட்டை ஊற்றுவதை நாம் புரிந்துகொள்ள முடியும். ஆபாசப் படம் எடுத்து மாட்டிக் கொண்டவன் அப்படிச் செய்ய எந்த காரணமும் இல்லை. இத்தனைக்கு அந்தப் பெண் பிரச்னையில் இருந்து ஒதுங்கிப் போகத்தான் விரும்பி இருக்கிறாள்.

அதுபோல், காவல்துறை அதிகாரி செய்யும் செயலும் நம்பும்படியாக இல்லை. ஆசிட் ஊற்றியது யார் என்பது அவருக்குத் தெரிய வருகிறது. அந்தப் பையனின் அம்மாவிடம் இருந்து பத்து லட்ச ரூபாய் கறக்க முடிவு செய்கிறார். பழியை ஏழை நாயகன் மீது போடத் தீர்மானிக்கிறார். ஆனால், அதற்கு அவர் செய்யும் செயல்களைத்தான் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

செய்யாத தவறைச் செய்ததாக ஒப்புக் கொள்ளச் சொல்லி ஏழை நாயகனை லாக்கப்பில் போட்டு சாவடி அடிக்க வைக்கிறார். அதற்கு அவன் சிறிதும் மசியாமல் போகவே, அன்பாகப் பேசி ஒப்புக்கொள்ள வைக்கிறார். நீ காதலித்த பெண்ணின் முகத்தில் ஆசிட் பட்டதால் ஏற்பட்ட தழும்புகளைக் குணப்படுத்த அந்தத் தவறைச் செய்த பணக்காரப் பையனின் அம்மாவிடம் இருந்து பத்து லட்ச ரூபாய் வாங்கித் தருகிறேன். குற்றத்தை நீதான் செய்ததாக ஒப்புக்கொள் என்று நைச்சியமாகப் பேசுகிறார். இதெல்லாம் அவசியமே இல்லை. குற்றவாளி ஒப்புக்கொண்டால்தான் அவனுக்கு தண்டனை கொடுக்க முடியும் என்று எந்த சட்டத்தில் இருக்கிறது?

அதுவும்போக ஏழை ஒருவனை வழக்கில் சிக்க வைக்க விரும்பினால், ஒரு காவல் துறை அதிகாரியால் வெகு எளிதில் அதைச் செய்துவிட முடியும். இத்தனைக்கும் இந்தப் படத்தில் அந்த ஏழைப் பெண்ணின் அம்மா, கதாநாயகன்தான் செய்திருப்பான் என்றுதான் சாட்சி சொல்லியிருக்கிறார். ஆசிட் பாட்டிலில் நாயகனின் கை ரேகை இருந்ததாக ஒரு பொய் ரிப்போர்டும் ஓரிரு பொய் சாட்சிகளையும் ஏற்பாடு செய்தால் விஷயம் முடிந்துவிடும். காவல்துறை அதிகாரிக்கு ஏழை நாயகனுடன் டீல் பேச வேண்டிய அவசியமே கிடையாது.
இவையெல்லாம் படத்தின் சாதாரணமான தவறுகள்தான். ஆனால், மிகவும் பெரிய தவறு என்பது பாலாஜி சக்திவேலின் கதை அமைப்பில் இருக்கிறது. இந்தப் படத்தோடு அவருடைய முந்தைய இரண்டு படங்களையும் சேர்த்து வைத்துப் பார்க்கும்போது, ஒரு விஷயம் தெரியவருகிறது. காட்சி அமைப்பு, கதை நிகழ்வுகள், வசனம், நடிகர் தேர்வு என பல விஷயங்களில் வழக்கமான சினிமாத்தனங்கள் எதுவும் இல்லாமல் இருப்பதில் ஆர்வம் கொண்டிருக்கும் அவர் படத்தின் க்ளைமாக்ஸை மிகவும் வித்தியாசமானதாக, அதிர்ச்சியானதாக எடுப்பதில் மிகுந்த கவனம் செலுத்துகிறார். க்ளைமாக்ஸ் என்பது அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் என்பதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை. ஆனால், அது இயல்பானதாக, தர்க்கபூர்வமானதாக இருக்கவேண்டும். அதுவும் நீங்கள் சினிமாத்தனங்களை அறவே விலக்கும் ஒருவராக இருக்கும்பட்சத்தில் உடலுக்குப் பொருத்தமானதாகத்தானே தலை இருக்க வேண்டும்.

காதல் படத்தில் காதலியின் அப்பாவே காதலனை அடித்து பைத்தியமாக்கிவிடுகிறார். காதலன் எங்கோ யாரையோ திருமணம் செய்து கொண்டு சந்தோஷமாக இருப்பான் என்று நினைத்து காதலி வேறொருவரைத் திருமணம் செய்து கொண்டுவிடுகிறாள். தன் காதலனைப் பைத்தியமாக நடுத்தெருவில் ஒருநாள் பார்க்க நேருகிறது. நிலை குலைந்துபோய்விடுகிறாள். காதலியின் அப்பாவே காதலுக்கு எதிரியாக வந்தார் என்பது மிகவும் நம்பகமான ஒன்று. எனவே, இந்த அதிர்ச்சி க்ளைமாக்ஸ் கதைக்குப் படு பொருத்தமாக அமைந்துவிட்டது.
கல்லுரி படத்தில் நகர்ப்புறத்தில் வசித்து வந்த நாயகி, கிராமப்புற கல்லூரிக்குப் படிக்க வருகிறாள். அதுதொடர்பாக ஏற்படும் பிரச்னைகளை படம் முழுக்கக் கொண்டு செல்வார். தருமபுரியில் பேருந்து தீ வைக்கப்பட்டு மூன்று மாணவிகள் இறந்த சம்பவத்தை படத்தின் க்ளைமாக்ஸாக வைத்திருந்தார். ஒரு அரசியல் பின்னணி கொண்ட படத்தில்தான் அரசியல்வாதிகளின் செயலால் ஏற்படும் இழப்பை க்ளைமாக்ஸாக வைக்க முடியும். அந்த வகையில் அந்தப் பொருந்தாத க்ளைமாக்ஸ் பார்வையாளர்களைப் படத்துடன் ஒன்றவிடாமல் செய்துவிட்டது. அது மட்டுமல்லாமல், தமிழகத்தில் நடந்த பேருந்து எரிப்பு சம்பவத்தை ஆந்திராவில் நடந்ததாக வேறு காட்டியிருந்தார். எனவே, அது சமூக அக்கறை சார்ந்த நோக்கிலும் ஏற்றுக்கொள்ளும்படியாக இல்லை.

இந்தப் படத்தில் ஓரளவுக்கு நாயகியுடன் தொடர்புடைய ஒருவரை வில்லனாக காட்டியிருக்கிறார். ஆனால், இரண்டாவதாக இன்னொரு வில்லனைக் காட்டி அதிரடி க்ளைமாக்ஸை அவரோடு முடித்துக்கொண்டுவிட்டார். அப்படியாக இந்த அதிரடி க்ளைமாக்ஸ் யுக்தியானது கல்லூரி படத்தைவிட சற்று மேலானதாகவும் காதல் படத்தைவிடக் கீழானதாகவும் இருக்கிறது. படத்தின் வெற்றியும் நிச்சயம் அதுபோலவே அமையும்.
முதல் பாதிக் கதையானது ஏழைக் காதலனின் கோணத்தில் இடம்பெறுகிறது. இரண்டாவது பாதி கதையானது பணக்காரப் பெண்ணின் பார்வையில் சொல்லப்படுகிறது. இப்படி இரண்டு கதாபாத்திரங்களின் பார்வையாகக் கதையைச் சொல்லும்பாணியானது அதற்குப் பின்னால் இருக்கும் எளிய சூத்திரம் தெரியாதவர்களுக்கு மிகப் பெரிய சாதனையாகவே தோன்றும். அந்த வகையில் சராசரி தமிழ் பார்வையாளர்களுக்கு நிச்சயம் அது பிரமிப்பை ஊட்டுவதாகவே இருக்கும்.

உண்மையில் இந்தப் படத்தை நிச்சயம் வேறு விதமாக அருமையாக எடுத்திருக்க முடியும். ஒரே ஒரு பெண்ணை இரண்டு பேர் காதலிக்கிறார்கள். ஒருவன் உண்மையாகக் காதலிக்கிறான். இன்னொருவன் ஆபாசப் படங்கள் எடுப்பதற்காக காதலிப்பதுபோல் நடிக்கிறான் (இதிலும் உண்மைக் காதலன் ஏழை என்றும் ஆபாசப் படம் எடுப்பவன் பணக்காரன் என்றும் தனியாக நான் சொல்லத் தேவையில்லை).

ஏழை நாயகியை பணக்காரன் ஆசை வார்த்தைகள் சொல்லி மயக்குகிறான். புதிய ஆடைகள் வாங்கிக் கொண்டுவந்து தந்து போட்டுக் கொள்ளச் சொல்கிறான். ரகசியமாக செல்போனை அந்த அறையில் வைத்து படம் எடுத்து தன் நண்பர்களுக்குக் காட்டி மகிழ்கிறான். அவன் இப்படிச் செய்வது ஏழை நாயகனுக்குத் தெரியவருகிறது. நாயகியைப் பார்த்து எச்சரிக்கிறான். ஆனால், அவளோ பணக்கார மாணவனை நம்புகிறாள்; ஏழை நாயகனைத் திட்டி அனுப்புகிறாள். இதுபோல் பல சம்பவங்களில் பணக்கார மாணவன் நல்லவனாகவும் ஏழை நாயகன் கெட்டவனாகவும் சிக்கிக் கொள்கிறான்.

அந்த பணக்கார மாணவனுக்கு வேறொரு பெண்ணுடன் காதல் ஏற்படுகிறது. சில நாட்கள் அவனுடன் பழகியதில் அவனுடைய நடவடிக்கைகளில் சந்தேகம் தோன்றவே அந்தப் பெண் அவனிடம் இருந்து விலக ஆரம்பிக்கிறாள். அவள் மீது கோபம் கொள்ளும் அந்த பணக்கார மாணவன் ஆசிட் ஊற்ற முடிவெடுக்கிறான். அது விதிவசமாக ஏழை நாயகியின் மேல் ஊற்றப்பட்டுவிடுகிறது.

ஏழை நாயகன்தான் ஆசிட் ஊற்றியிருப்பான் என்று விசாரணையை முதலில் ஆரம்பிப்பார்கள். அவன் தன்னுடைய சோகக் கதையைச் சொல்லி முடிப்பான். விசாரணை முடியும்வரை தினமும் வந்து காவல் நிலையத்தில் கையெழுத்துப் போடவேண்டும் என்று சொல்லி அனுப்பிவிடுவார்கள். வெளியே வந்தவன் முதல் வேலையாக நாயகிக்கு சிகிச்சை செய்து அவளைக் குணப்படுத்த வேண்டும் என்று தவிப்பான். பணத்தைப் புரட்ட முயற்சி செய்வான். பணக்கார மாணவனின் அம்மா தன் மகனைத் தண்டனையில் இருந்து காப்பாற்ற முயற்சி செய்துகொண்டிருப்பார்.

எங்கு தேடியும் பணம் கிடைக்காமல் போகவே, நாயகன் அந்தப் பணக்கார மாணவனை நேராகச் சந்தித்து, நீதான் ஆசிட் ஊற்றினாய் என்பது எனக்குத் தெரியும். இருந்தும் அந்தப் பழியை நான் ஏற்றுக் கொள்கிறேன். நீ என் காதலியின் சிகிச்சைக்கு பணம் கொடுத்து உதவு என்று கேட்பான். அவனும் சரி என்று சம்மதிப்பான். ஏழை நாயகியை காதலித்ததாகவும் அவள் வெறுத்ததால் அவள் மேல் ஆசிட் ஊற்றியதாகவும் கதாநாயகன் நீதிமன்றத்தில் பொய்யாகக் குற்றத்தை ஏற்றுக் கொள்வான். அவனுக்கு சிறை தண்டனை விதிக்கப்பட்டுவிடும்.
அதன் பிறகு பணக்கார மாணவன் கேட்ட பணத்தைத் தராமல் ஏமாற்றிவிடுவான். இந்த விஷயங்கள் எல்லாம் நாயகிக்குத் தெரியவரும். தான் இது நாள் வரை வெறுத்து ஒதுக்கியவன்தான் உண்மையாகத் தன்னைக் காதலித்திருக்கிறான். தான் நல்லவன் என்று நினைத்து யாரிடம் பழகினோமோ அவன்தான் எல்லா பிரச்னைக்கும் காரணம் என்பது தெரிந்துகொண்டதும் நேராக அவன் வீட்டுக்குப் போவாள். அவனுடைய அரசியல் செல்வாக்கு, பணபலம் எல்லாவற்றையும் சொல்லிக் காட்டிவிட்டு, எங்களைப் போன்ற ஏழைகளால் என்ன செய்ய முடியும் என்ற அகம்பாவத்தில்தானே இப்படியெல்லாம் நடந்துகொள்கிறாய்… உன்னை என்ன செய்கிறேன் பார் என்று ஒரிஜினல் படத்தில் செய்திருக்கும் செயலைச் செய்து பழிவாங்குவாள்.

இந்த வழக்குக்கு மக்களிடையே இன்னும் நியாயமான தீர்ப்பு கிடைத்திருக்கும்.

0

B.R. மகாதேவன்