ராஜாவின் மயிலு – நம்மளோட பாட்டு

எவையெல்லாம் இசை என்று கூறத்தகுதியில்லையோ அப்படிப்பட்ட இப்போதைய இசைக்கு மத்தியில், இந்த மயிலின் இசை கொண்டு வந்து கொடுத்திருக்கிறார் ராஜா சார் நமக்காக. இன்னும் ’கொலவெறி’யோட சுத்திக்கிட்டு இருக்கிற தமிழ்கூறும் நல்லுலகத்துக்கு அருமருந்தாக இந்த எண்பதுகளின் இசை மீண்டும் அவரது இசையைப் பறைசாற்ற வந்திருக்கிறது. எனக்கென்னவோ ஜெயா ‘ப்ளஸ்’ஸை ஆன் பண்ணிவிட்ட மாதிரி ஒரு Feeling. மயிலிறகின் தென்றலாக நம்மை வருடிச்செல்கிறது அத்தனை பாடல்களும். அவரின் அதே மண் மணம் மாறாத இசை. அனைத்துப்பாடல்களிலும் இக்கால இசைக்கென/பாணிக்கெனத் தம்மை எந்த விதத்திலும் விட்டுக்கொடுக்காமல் மேலும் தமது பாணியிலிருந்து கிஞ்சித்தும் மாறாமல் அதே பாணியில் இசையைக் கொடுத்திருக்கிறார் ராஜா சார். அனைத்துப்பாடல்களும் வில்லுப்பாட்டின் இசையை ஒத்திருப்பதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. அந்த 16 வயதினிலே மயிலு போலவே, இன்னும் இளையராஜாவின் இசைக்கு வயது பதினாறேதான் என்று நிரூபிக்கிறது அத்தனை பாடல்களும்..!

நம்மளோடபாட்டுதாண்டா

கார்த்திக், திப்பு மற்றும் சைந்தவி இணைந்து பாடிய பாடல், “நம்மளோட பாட்டுத்தாண்டா ஒலகம் பூரா மக்கா, கண்டபாட்டக்கேக்க நாங்க காணப்பயறு தொக்கா..?!“ என்று ஆரம்பிக்கும் பாடல் “வேற எந்த பாட்டயும் நாங்க உள்ளவிடமாட்டோம்” என்று ‘திப்பு’வுடன் கார்த்திக்கும் தொடர்கிறார். தொடக்கத்தில் வில்லுப்பாட்டு கோஷ்டியினரின் பாடல்கள் போல உருப்பெற்றிருக்கும் பாட்டு தொடர்ந்தும் அதே பாணியில் பின்னால் கோரஸ் ஒலிக்க கை விரல்களால் நம்மை தாளம் போடவைக்கும் பாடல். இப்டி ஒரு பாட்டு கேட்டு எத்தன நாளாகுது..?! ஹ்ம்.. யுவன்கூட “கோவா”வில ஒரு பாட்டு போட்ருந்தார், ஏறக்குறய இதே பாணீல.. ஐயா இத இப்டித்தான் சொல்லணும், அய்யா பாட்ட பாத்து மகன் போட்ருந்தார்னு! 🙂

இப்பல்லாம் ஊர்த்திருவிழாவில என்ன பாட்டு போட்றாங்கன்னு பாத்தா இன்னும் கரகாட்டக்காரனும், “ஒத்த ரூவா தாரேன்” பாட்டுந்தான் ஓடிக்கிட்டுருக்கு. இனிமே இந்தப்பாடல்தான் ஒலிக்கும் அத்தனை திருவிழாக்களிலும். 1:47 ல் தொடங்கும் ஷெனாயின் ஒலியுடன் “தப்பு” வாத்தியம் பின்னர் தாளத்திற்கென சேர்ந்து கொள்ள அது தொடர்ந்தும் 2:10 வரை ஒலிக்கிறது. ராஜா சார் எப்பவுமே ஒரே நோட்ஸ பல காற்றுக்கருவிகள் வாசிப்பவருக்கு கொடுத்து [க்ளாரினெட், புல்லாங்குழல், ஷெனாய் போன்ற] ஒரே நேரத்திலும் அந்த நோட்ஸ்களை வாசிக்கச்சொல்வார். அதனால இந்த வாத்தியத்துலதான் இசை வருகிறதுன்னு சாதாரண காதுகள் கொண்ட நம்மால பிரித்தறிவது மிகக்கடினம். சிம்ஃபொனி இசைப்பவருக்கு இதெல்லாம் என்ன ஒரு பெரிய விஷயமா..?! பிறகு 2:20 லிருந்து 2:20 வரை அதே நோட்ஸை வயலின், மாண்டலின் மற்றும் லீட் கிட்டாரில் வாசிக்க முதல் interlude முற்றுப்பெறுகிறது. பின்னர் திப்பு’வே பாடத்தொடங்குகிறார் முதல் சரணத்தை. “செந்தூரப்பொட்டு மாறி இப்ப ஸ்டிக்கராகிப்போச்சு “ என்று அடிக்குரலில் திப்பு பாடும்போது இதுகாறும் முப்பது ஆண்டுகளாக நம்மை மயக்கிக்கட்டிப் போட்டிருந்த ஹார்மனி பின்னணியில் இசைக்கிறது சைந்தவி மற்றும் பிற பெண்களின் குரல்களில்.. ஐயா சாமி,, இப்பல்லாம் இதெல்லாம் கேக்கவே முடியிறதில்லீங்கோ…. தொடருங்க..:-) 3:14 ல் தொடரும் தவில் இசையுடன் பின்னர் சேரும் ஷெனாயும், மத்தளம் கொஞ்சம் எதிர்நடை கொடுக்க, திப்புவே இரண்டாவது சரணத்தையும் பாட கோரஸ் அவ்வப்போது வந்து செல்கிறது, Typical Raaja Style குதூகலமான பாட்டு..!

துக்கமென்ன துயரமென்ன

ரீட்டா என்ற ஒரு புதுப்பாடகியுடன் ஸ்ரீராம் பார்த்தசாரதி இணைந்து பாடும் பாடல். எனக்கென்னவோ பாடல் தொடங்கியவுடனே “நிலவே முகம் காட்டு” (எஜமான் படத்தில் இடம் பெற்ற பாடல்) மற்றும் “முத்துமணி மால“ (சின்னக்கவுண்டர் படப்பாடல்) தான் ஞாபகம் வந்து விட்டது. மனதை உருக்கும் பாடல் முற்றிலும். முதல் Interlude, violin மற்றும் புல்லாங்குழலுடன் 0:56 ல் தொடங்கி பின்னர் Synthesizer உடன் 1:18 ல் முடிவடைய ஸ்ரீராம் தொடர்கிறார் முதல் சரணத்தை. இரண்டாவது Interlude கொஞ்சமே வந்தாலும், பாடல் வரிகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து சீக்கிரமே முடிந்துவிடுகிறது. பாடல்களில் இரண்டு Interludes களையும், வேறுவேறாக இசைத்தது, அவர் இசைக்கத்தொடங்கிய காலத்திலிருந்தே ராஜா சார் மட்டுமே. அதுவரை ஓரே மாதிரியான Interludes களையே தமிழ்கூறும் நல்லுலக மக்கள் கேட்டு வந்தனர். இந்தப்பாடலிலும் ராஜா சார் இரு வேறு இசைத் துணுக்குகளை இரண்டு interludesகளுக்கும் பயன்படுத்தியிருக்கிறார். இந்தப்பாடலை “இலங்கை வானொலி’ல (அதெல்லாம் ஒரு காலம் மக்கா), இரவு பத்து மணிக்குமேல், இரவின் மடியில் என்று B. H. அப்துல் ஹமீத் இசைப்பார். அந்த நிகழ்ச்சிக்கான மிகப்பொருத்தமான இரவுச்சூழலுக்கான பாடல், இதைக்கேட்ட பிறகு உங்களுக்கு நிம்மதியான உறக்கம் வரவில்லை என்றால் என்னிடம் கேளுங்கள்! 🙂

யாத்தே அடியாத்தே

பவதாரிணி தான் சிரமப்பட்டு “யாத்தே யாத்தே” என்று ஆரம்பிக்கிறார். “பாவிப்பய பாத்தே கொல்லுற்யான்” என்றும் தொடர்கிறார். இருந்தாலும் அந்தப்பாடலுக்குத் தேவையான விரகத்தை தன் குரலில் காட்ட மிகவும் சிரமப்பட்டிருக்கிறார். இயக்குனர் பாலச்சந்தர், “தாஜ்மகால்” பட ஆரம்ப விழாவில பேசினதுதான் எனக்கு நினைவுக்கு வருது. அந்த நிகழ்ச்சில அவர் பாரதிராஜாவை பற்றி சொன்னார் இப்டி. ”அப்பாவே மகனுக்கு காதலிக்கிறது எப்படி’ன்னு சொல்லிக்குடுக்கிறதில் ஒரு Embarrassment இருக்கும்னு சொன்னது போல, ராஜா சாரே எப்டி தன் மகளுக்கு அத விளக்கி சொல்லிருக்க முடியும்னு தோணுது. ரொம்பக்கஷ்ட்டம்தான். “மஸ்த்தானா மஸ்த்தானா” பாட்டுத்தான் முதலில் ராஜா சாரிடம் பவதாரிணி பாடின பாடல்னு நினக்கிறேன். அப்ப ராஜா சார் இப்டி சொல்லீருந்தார்னு ஒரு பேட்டில பவதாரிணி சொல்லிருந்தார். “ சரியா கத்துக்காமவே பாட்ட பாடீட்ட”ன்னு.. அதே மாதிரிதான் இந்தப்பாட்டும் இருக்கு! இருந்தாலும் இடையில பாரதி படத்திற்கென அவர் “மயில் போல பொண்ணு ஒண்ணு“ என்று பாடி தேசீய விருது பெறவும் தவறவில்லை அவர்.

Friends படத்திலருந்து தன்னுடைய வழக்கமான Bongos வெச்சிக்கிட்டு தாளத்துக்கென இசைக்கிற பாணிய மாற்றிவிட்டார் ராஜா சார். பின்னர் வந்த பாடல்களில் எதிலும் அந்த Bongos பின்னணி தாள இசையை கேட்கவே நம்மால் முடியல. அதே பாணியில் இந்தப்பாடலும் ஸிந்தஸைஸரே பாடலின் தாளத்திற்கென யன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. ஓரளவு “ஒளியிலே தெரிவது (அழகி படப்பாடல்) “ போல ஒரு Feelஐ இந்தப்பாடல் தருவதை தவிர்க்க இயலவில்லை. 1: 32 ல் Interludeக்கென பவதாரிணி ஹார்மனி பாடுகையில் ‘ஓளியிலே’ நன்றாகவே ‘தெரிகிறது’. 2:50 ல் தொடங்கும் இரண்டாவது Interlude முழுக்க ஸிந்தஸைஸரிலேயே இசைக்கப்பட, பின்னணிக்கு மட்டும் தபேலா சேர்ந்து கொள்கிறது தாளத்திற்கென. பின்னர் கூடவே தொடர்கிறார் ஸ்ரீராம் பார்த்தசாரதி.

என்ன குத்தம்

வழக்கமான கரகரப்பான ராஜா சாரின் குரலில் ஆரம்பிக்கும் பாடல், காட்சிகளின் பின்னணியில் ஒலிப்பதெற்கென இசைக்கப்பட்ட பாட்டு போலவே இருக்கிறது. இருந்தாலும் அந்த மதுரக்குரல் இன்னும் நம் மனதை கீறிடத்தவறவில்லை. வயலின் கூடவே பாடுகிறது ராஜா சாருடன். சோகத்தை இழைத்து இழைத்து ஓடவிடும் பாடலுக்கு உரம் கொடுக்கும் அதிர்வில்லாத பின்னணி இசை. “நானானனா“ என்ற ராஜா சார் பாடும் பாடல்களில் எப்போதும் காணக்கிடைக்கும் ஹார்மனி இந்தப்பாடலிலும் ஒலிக்கத்தவறவில்லை. ஒலம் ஒலிக்கிறது பாடலில். சமீபத்திய ராஜா சாரின் நிகழ்ச்சியில் “பிரகாஷ்ராஜ்” கேட்டுக்கொண்டதற்கிணங்க அவர் தமது பழைய பாடல்களில் ஒன்றை அவர் குரலிலேயே பாடியது போலவே இருக்கிறது இந்தப்பாடலும்..!

கல்யாணமாம் கல்யாணம்

கல்யாணமாம் கல்யாணம் என்று குதூகலமாக ஆரம்பிக்கிறார் சின்னப்பொண்ணு. “ஒத்த ரூவா தாரேன்” பாடலின் பின்னணி தவில் போல தொடங்கும் இசையுடன் தொடர்ந்தும் பாடுகிறார் சின்னப்பொண்ணு. முதல் Interlude 1:15ல் நாதஸ்வரத்துக்குப் பின்னரான புல்லாங்குழல் இசை’யை இப்போதும் “அருண்மொழி”யே வாசித்திருக்கக்கூடும். அத்தனை நேர்த்தி, அத்தனை கச்சிதமாக ஒலிக்கிறது, பாடலின் Tempoவிற்குத்தகுந்த மாதிரி..! பாடல் முழுக்க நாதஸ்வரமும், தவிலுமாக நமது முந்தைய ஊர்த்திருவிழாக்களை ஞாபகப்படுத்தத் தவறவில்லை.

–    சின்னப்பயல்

ஜே.சி.குமரப்பா : காந்திய கம்யூனிஸ்ட்

ஜனவரி 30 – ஜே.சி. குமரப்பா நினைவு நாள்

1929, மே 29. சபர்மதி ஆறு அதன் கரையில் அமைந்திருந்த ஆஸ்ரமத்தைத் தழுவியபடி ஓடிக்கொண்டிருந்தது. மேற்கத்திய பாணியிலான உடை அணிந்த ஒரு புதிய மனிதர் தன் ஆடம்பரக் கைத்தடியைச் சுழற்றியபடி, நிலைகொள்ளாமல் தவித்தபடி குறுக்கும்நெடுக்கும் நடந்துகொண்டிருந்தார். அவருடைய மேட்டிமைத்தனத்துக்கு சபர்மதி ஆஸ்ரம விடுதி மிகவும் அசவுகரியத்தைத் தருவதாக இருந்தது. அவருக்கு ஒதுக்கப்பட்ட அறையில் பொருட்கள் என்று பார்த்தால் ஒரே ஒரு கயிற்றுக் கட்டில் மட்டுமே இருந்தது. நகர்ப்புறத்தில் பரபரப்புடன் இயங்கி வந்தவருக்கு அந்த ஆஸ்ரமத்தில் காலம் கல்லைக் காலில் கட்டிக் கொண்ட நத்தையைப் போல் ஊர்ந்து கொண்டிருந்தது. தான் சந்திக்க வேண்டிய நபரை சீக்கிரமே சந்தித்துவிட்டு நகருக்குத் திரும்பிவிடவேண்டும் என்று அறையில் இருந்து புறப்பட்டார்.

வெய்யில் கண்ணைக் கூசச் செய்தது. மேற்கத்திய உடை வெப்பத்தை மேலும் அதிகரித்துக் காட்டியது. போகும் வழியில் முதியவர் ஒருவர் தரையில் அமர்ந்துகொண்டு சக்கர வடிவில் விசித்திரமான ஒரு கருவியைச் சுற்றிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தார். பிருமாண்டமாக வளர்ந்திருந்த மரம் ஒன்று அவருக்கு நிழல் தந்துகொண்டிருந்தது. நவ நாகரிக மனிதர் அந்த முதியவருக்கு அருகில் போய் நின்று அவர் செய்வதை சிறிது நேரம் வேடிக்கை பார்த்தார். அடிக்கடி தன் கடிகாரத்தை திரும்பத் திரும்பப் பார்த்தபடியே இருந்தார். தரையில் அமர்ந்திருந்த முதியவர் அவ்வப்போது நிமிர்ந்து பார்த்து பிறகு தன் வேலையில் ஆழ்ந்தார். நேரம் சரியாக 2.30 ஆனது. முதியவர் ராட்டையைச் சுற்றுவதை நிறுத்திவிட்டு, நீங்கள்தானே ஜே.சி.குமரப்பா என்று கேட்டார். நவ நாகரிக உடை அணிந்தவர் சிறிது ஆச்சரியப்பட்டபடியே ஆமாம் என்றார். வாருங்கள் நீங்கள் சந்திக்க வந்திருக்கும் காந்தி நான்தான் என்றார் அந்த முதியவர். அடுத்த விநாடியே ஜே.சி.குமரப்பா தனது விலை உயர்ந்த ஆடை அழுக்காகும் என்ற கவலை எதுவும் இல்லாமல் சட்டென்று மண் தரையில் உட்கார்ந்தார். ஒரு சிஷ்யன் தன் குருவைக் கண்டடைந்த தருணம் அது.

***

பிரிட்டிஷ் அரசின் தவறான கொள்கைகள் இந்தியாவை எப்படியெல்லாம் சூறையாடி வந்திருக்கின்றன என்பதை பொருளாதார அடிப்படையில் விரிவாக ஆராய்ந்து எழுதிய இந்திய பொருளியல் மேதைகளில் முதன்மையானவர் ஜே.சி.குமரப்பா (1892 ஜனவரி 4 – 1960 ஜனவரி 30). சாலமன் துரைசாமி கர்னேலியஸுக்கும் எஸ்தர் ராஜநாயகத்துக்கும் ஏழாவது மகனாகப் பிறந்தவர். பொருளாதாரம், சார்டர்ட் அக்கவுண்டன்ஸி ஆகிய படிப்புகளை இங்கிலாந்தில் படித்து முடித்தவர். அமெரிக்காவில் கொலம்பியா பல்கலைக்கழகத்தில் சிறு செமினார் படிப்பை மேற்கொண்டார். டாக்டர் ஹெச்.ஜே.டெவன்போர்ட் (H.J. Davenport) என்ற பேராசிரியரின் புத்தகம் பாடமாக வைக்கப்பட்டிருந்தது. அந்தப் பேராசிரியரின் பொருளாதாரக் கொள்கை மிகவும் தெளிவானது: ஒரு திருடன் பீரோவை உடைத்து நகைகளையும் பணத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு போகிறான் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அதற்கு அவன் பயன்படுத்தும் கருவிகளும் வழிமுறைகளும் அவனைப் பொறுத்தவரையில் உற்பத்திக்கான கருவிகளே. ஏனென்றால், மாண்புமிகு திருடரின் கோணத்தில் பார்த்தால், அந்தக் கருவிகள் அவருடைய லாபத்தைப் பெருக்க உதவியிருக்கின்றன. வாங்கும் சக்தியை அதிகரித்திருக்கின்றன.

அதை கேட்ட அடுத்த விநாடியே ஜே.சி.குமரப்பா இந்தியாவுக்கு விமானம் ஏறிவிட்டார். ஜே.சி. குமரப்பாவை உருவாக்கியது நீங்கள்தானே என்று பிற்காலத்தில் யாரோ காந்தியைக் கேட்டார்களாம். அதற்கு காந்தி சிரித்தபடியே, இல்லை டெவன்போர்ட் உருவாக்கினார் என்று சொன்னாராம்.

நன்கு பழுத்த கனியைப் பறிப்பதுபோல் மரத்துக்கு வலிக்காமல் வரியை வசூலிக்க வேண்டும் என்பது ஜே.சி.குமரப்பாவின் பொருளாதாரக் கோட்பாடு. நன்கு திட்டமிடப்பட்டு முறையாக வசூலிக்கப்படும் வரியானது வரி செலுத்துபவரின் உற்பத்தித் திறனை எந்தவகையிலும் பாதிக்காமல் இருக்கவேண்டும். ஒரு கரி வியாபாரி நன்கு வளர்ந்த மரத்தை வெட்டி விறகை எரித்து கரியை உற்பத்தி செய்வதுபோல் ஓர் அரசன் வரி வசூலிக்கக்கூடாது. செடியை எந்தவகையிலும் சிதைக்காமல் மலரை மட்டும் கொய்யும் பூந்தோட்டக்காரனைப் போல் அரசன் வரி வசூலிக்க வேண்டும் என்பதே ஜே.சி.குமரப்பாவின் கோட்பாடு.

***

ரெவரண்ட் வெஸ்ட்காட் என்ற இந்திய திருச்சபைகளின் தலைமை பிஷப், அஹிம்சை முறையிலான காந்தியின் போராட்டம் யேசு கிறிஸ்துவின் போதனைகளுக்கு எதிரானது என்று பைபிளில் இருந்து ஏராளமான மேற்கோள்களைக் காட்டி பிரசாரம் செய்துவந்தார். இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்தில் தீவிரமாக ஈடுபட்ட குமரப்பா உண்மையான கிறிஸ்தவர்கள் காந்தியின் பக்கமே இருக்கவேண்டும் என்று அதே பைபிள் வாசகங்களை வைத்தே பதிலளித்தார்.

சத்தியாகிரகிகளான காந்தியவாதிகளுக்கு எதிராக பிரிட்டிஷ் அரசு கைக்கொள்ளும் அடக்குமுறைகளை கிறிஸ்துவின் வழியில் நடப்பவர் என்ன… குறைந்தபட்ச மனிதாபிமான, நாகரிக சிந்தை உடையவர்கூட ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள். ஏசுவின் போதனைகளில் அஹிம்சை இல்லை என்று சொல்வது விந்தையிலும் விந்தை.

கிறிஸ்தவ திருச்சபைகளின் தலைவர்கள் முதலில் தங்களை பிரிட்டிஷார்களாக உணர்கிறார்கள்… அதன் பிறகே வசதிப்பட்டால் கிறிஸ்தவர்களாக தங்களை உணர்கிறார்கள். முதல் உலகப் போர் காலகட்டத்தில் ஒவ்வொரு தேவாலயத்தின் பிரசங்க மேடைகளும் குறுகிய கண்ணோட்டம் கொண்ட தேசியவாதத்தை முன்னிறுத்தி வன்முறையின் முரசுகளை முழங்கி அப்பாவிகளை போருக்கு அனுப்பி வைத்தன என்பதை இந்த நேரத்தில் உங்களுக்கு நினைவுபடுத்த விரும்புகிறேன். கர்த்தரே… இவர்கள் தாம் செய்வது யாதென்று அறியாதவர்கள் இவர்களை மன்னியும் என்று மன்றாடிக் கெட்டுக்கொண்டது உங்களைப் போன்றவர்களுக்கும் சேர்த்துத்தானோ என்னவோ…

ரோமாபுரி மன்னரிடமிருந்து தங்களை விடுவிப்பார் என்று மக்கள் அவர் (இயேசு) பின்னால் போனபோது அதை மறுத்து மலைக்கு தனியனாகத் திரும்பிச் சென்றார் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டி அரச கட்டுப்பாட்டில் இருந்து மக்கள் விடுதலை பெறுவதை அவர் விரும்பவில்லை என்று சுட்டிக்காட்டியிருகிறீர்கள். ஐயோ பாவம். இயேசுவின் சாம்ராஜ்ஜியம் என்னவென்றும் அவர் உத்தேசித்த விடுதலை என்னவென்றும் உங்களுக்கு நான் சொல்ல வேண்டியிருப்பது வருத்தத்தையே தருகிறது. அவரைப் பின்தொடர்ந்து வந்தவர்கள் அவரைத் தாற்காலிக சாம்ராஜ்ஜியத்தின் ராஜாவாக இருக்கச் சொன்னார்கள். அவரோ நித்தியத்துவத்தின் தேவனாக இருக்கத் தீர்மானித்திருந்தார். எனவேதான் அவர் ரோமாபுரியின் மன்னராக விரும்பியிருக்கவில்லை.

அதுபோல் ராயனுக்கு உரியதை ராயனுக்குக் கொடுங்கள் தேவனுக்கு உரியதை தேவனுக்குக் கொடுங்கள் என்று இயேசுவே சொல்லியிருக்கிறார் என்று சொல்லி பிரிட்டிஷாரின் வரி வசூலிப்பை நியாயப்படுத்துகிறீர்கள். ஆனால், இயேசு சொன்னதன் உண்மையான அர்த்தம் அது அல்ல. தேவனுக்குத்தான் இந்த உலகில் இருக்கும் அனைத்துமே சொந்தம். ராயனுக்கு எதுவுமே சொந்தமில்லை. எனவே தேவனுக்கு ராஜ்ஜியத்தைக் கொடுங்கள். ராயனுக்கு பூஜ்ஜியத்தைக் கொடுங்கள் என்ற அர்த்தத்தில்தான் அவர் சொல்லியிருக்கிறார்.

***

ஒரு முறை காந்தி காசியில் இருந்து குமரப்பாவை சந்திக்க பாட்னா வந்திருந்தார். பீகாரில் அப்போது நில நடுக்கம் ஏற்பட்டிருந்தது. நிவாரணப் பணிகள் தொடர்பான கணக்கு வழக்குகளை ஜே.சி. குமரப்பாதான் கவனித்துவந்தார். ஓரிரு நாட்களில் அது தொடர்பான முக்கியமான மீட்டிங் நடக்கவிருந்தது. வரவு செலவு கணக்கில் ஏதோ சிறிய பிழை நேர்ந்திருந்தது. ஆடிட்டர்கள் அதைக் கண்டுபிடித்திருக்கவில்லை. ஜே.சி குமரப்பாவுக்கு திருப்தியில்லை. என்ன தவறு என்பதைக் கண்டே பிடித்தாகவேண்டும் என்று இரவு முழுவதும் தூங்காமல் ரசீதுகளை அலசிக்கொண்டிருந்தார். காந்தி அந்த விஷயத்தைக் கேள்விப்பட்டதும், சரி நாளை காலையில் சந்தித்துக்கொள்கிறேன் என்று சொல்லி தன் அறைக்குப் போய்விட்டார்.

மறுநாள் காலையில் குமரப்பாவை சந்திக்க போயிருக்கிறார். குமரப்பாவோ இன்று முடியாது நாளை சந்திக்கலாம் என்று சொல்லிவிட்டார். அது முடியாதே. இன்று இரவே வார்தாவுக்கு திரும்பப் போகிறேன் என்று காந்தி சொல்லியிருக்கிறார். சரி, அப்படியானால் என்னைப் பார்க்காமலேயே திரும்புங்கள் என்று குமரப்பா சொல்லிவிட்டார். உங்களைச் சந்திப்பதற்காக நான் காசியில் இருந்து புறப்பட்டு வந்திருக்கிறேன். இன்று நாம் சந்தித்தே ஆகவேண்டும் என்று காந்தி கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறார். இதோ பாருங்கள். நான் காந்தியல்ல. நினைத்த இடத்துக்கு நினைத்தபடி போய்வர. கணக்கு வழக்குகள் தொடர்பான ஒரு முக்கியமான மீட்டிங் இருக்கிறது. அது முடிந்த பிறகு நானே உங்களைச் சந்திக்க வருகிறேன். இன்று உங்களைச் சந்திக்க முடியாது என்றூ கறாராகச் சொல்லிவிட்டார். காந்தி அன்று அவரைச் சந்திக்காமலேயே திரும்பினார்.

***

பொருளாதாரம் தொடர்பாக ஜே.சி.குமரப்பா முன்வைத்த சில கருத்துகள்:

வேட்டைப் பொருளாதாரம்: விலங்குகள் தங்கள் உள்ளுணர்வுக்கு ஏற்ப ஒரு வாழ்க்கையை வாழ்கின்றன. சிங்கம் புலி என வன் மிருகங்கள் இருக்கின்றன. அவை கைக்குக் கிடைக்கும் மான், முயல், எருமை என அனைத்தையும் கொன்று தின்கின்றன. தான் தின்றது போக மிச்சத்தை அழியவிட்டுச் செல்கின்றன. இந்த வகையில், எல்லாமே எனக்கு என்ற உரிமை மட்டுமே காணப்படும். கடமை என்று ஒன்றுமே இருக்காது. கொல்லப்படும் உயிர்கள் பற்றி அவற்றுக்குச் சிறிதும் கவலை கிடையாது. முழுவதும் சுயநலமான விலங்குகள் அவை. வன்முறையையே தங்கள் வழிமுறையாகக் கொண்டவை. பேராசை பிடித்த வியாபாரிகள், போதைப் பொருட்கள் விற்பவர்கள், இயற்கை வளங்களைச் சுரண்டுபவர்கள், இயற்கைச் சீர்கேட்டை விளைவிக்கும் தொழில் செய்பவர்கள் இந்த வகையில் வருவார்கள்.

சேகரிப்புப் பொருளாதாரம் : குரங்குகள் மரங்களில் வளர்ந்திருக்கும் காய், கனிகளை உண்டு வாழ்கின்றன. அந்த மரங்களை அவை நட்டு வளர்க்கவில்லை. ஆனால், அதன் கனிகளை மட்டும் பறித்து உண்ணுகின்றன. இவையும் சுயநலமானவையே. இங்கும் உரிமை மட்டுமே இருக்கும். கடமை இருக்காது. ஆனால், இவற்றினால் பெரிய அழிவுகள் நடப்பதில்லை. வன்முறையும் பெருமளவுக்கு இருக்காது. உற்பத்தியில் பங்கு பெறாமல் லாபத்தை மட்டும் பெற்றுச் செல்லும் நவீன நிதியாளர்கள், திருடர்கள், பிக் பாக்கெட்கள் இந்த வகையில் வருவார்கள்.

உழைப்புப் பொருளாதாரம்: முதலில் கூறிய இரண்டும் விலங்கு நிலையிலானவை. முன்றாவது வகையில் கடமையும் உரிமையும் கல்ந்து காணப்படும். ஒரு விவசாயி நிலத்தை சீர்திருத்தி, பயிர் நட்டு, நீர் பாய்ச்சி, களை பறித்து, உரம் போட்டு கடைசியில் அறுவடை செய்து எடுத்துக்கொள்வதைப் போன்றது. பேராசை இல்லாத வியாபாரி, குறைந்த லாபம் வைத்துத் தொழில் செய்பவர் இந்த வகைக்குள் வருவார்கள்.

கூட்டுறவுப் பொருளாதாரம்: இதற்கான மிகச் சிறந்த உதாரணம் தேனீக்கள். அவை தமக்காக உழைப்பதில்லை. அவை செய்வது எல்லாமே சமூகத்தின் நலனுக்காகத்தான். கூட்டுக்குடும்ப வாழ்க்கை இதைப் போன்றதுதான். குடும்பத்தின் நலனுக்கு ஏற்ப தனி நபர் விருப்பு வெறுப்புகள் வரையறுக்கப்பட்டிருக்கும். சமூகம், தேசம் என எந்த அடையாளத்துடன் உங்களை இணைத்துக் கொள்கிறீர்களோ அதன் நலன் இதில் உங்களை ஒழுங்குபடுத்துவதாக இருக்கும்.

சேவைப் பொருளாதாரம்: மிகவும் உயர்வான பொருளாதாரம் இதுவே. ஒரு தாய்தான் இதற்கான மிகச் சிறந்த உதாரணம். குழந்தைக்காக அவள் உழைக்கிறாள். எந்த பிரதிபலனும் எதிர்பார்ப்பதில்லை. குழந்தைக்கு பணிவிடை செய்வதே அவளுக்கான சன்மானம். காந்தியடிகள் இப்படியானதொரு நிலையை நோக்கித்தான் நகர்ந்துகொண்டிருந்தார்.

நம் எல்லோருடைய வாழ்க்கையிலும் இந்த ஐந்து நிலைகளும் இருக்கவே செய்யும். நாளொன்றில் நாம் எத்தனை தடவை புலியாக வாழ்கிறோம். எத்தனை தடவை குரங்காக வாழ்கிறோம். எத்தனை தடவை விவசாயிபோல் வாழ்கிறோம். எத்தனை தடவை தேனீ போல் வாழ்கிறோம். எத்தனை தடவை ஒரு தாயாக வாழ்கிறோம் என்பதை நமக்கு நாமே அலசிப் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். தாய்மை நிலை நோக்கி நகர்கிறோம் என்றால்தான் நாம் நாகரிகமாகி வருகிறோம் என்று அர்த்தம். இல்லையேல் நாம் மீண்டும் மிருக நிலைக்குத் திரும்புகிறோம் என்றுதான் அர்த்தம்.

***

சீனா பற்றி குமரப்பா (1951):

சீனாவின் பிரதான தொழிலான விவசாயத்தில் மிகக் குறுகிய காலகட்டத்தில் சீன கம்யூனிஸ்ட்கள் மாபெரும் சாதனை செய்திருக்கிறார்கள். அதற்கு முன்னால் வரை நிலப்பிரபுக்களும் மன்னர்களும் நிலமற்ற ஏழை விவசாயிகளைக் கசக்கிப் பிழிந்து வந்திருக்கிறார்கள். தேசம் முழுவதும் கூட்டுப் பண்ணைகளை கம்யூனிஸ்ட்கள் உருவாக்கியிருக்கிறார்கள்.

தெருக்கள் மிகவும் தூய்மையாக இருக்கின்றன. பெரும்பாலானவர்கள் சைக்கிள், ரிக்ஷா, பஸ்களில்தான் செல்கிறார்கள். கார்கள் குறைவாகவே இருக்கின்றன. அவை கூட அரசுக்குச் சொந்தமானவையே. வாடகைக் கார்களோ டாக்ஸிகளோ கண்ணில் படவில்லை. விமான நிலையங்கள் பார்க்க குடிசை போல்தான் இருக்கின்றன. ஓடு தளங்களில் வெறும் தார்தான் போடப்பட்டிருக்கிறது. எல்லா இடங்களிலும் எளிமையே தென்படுகிறது. அதீத செல்வச் செழிப்போ, அதீத வறுமையோ தென்படவில்லை. அனைவருமே ஏறத்தாழ சமமாகவே இருக்கிறார்கள். உணவு தாராளமாகக் கிடைக்கிற்து. பிற அடிப்படைத் தேவைகளும் மிகவும் மலிவான விலையிலேயே கிடைக்கின்றன.

அனைவரிடத்திலும் உற்சாகம் கரை புரண்டு ஓடுகிறது. தரிசு நிலம் என்று எதுவுமே தென்படவில்லை. மிகக் கடுமையான உழைப்பாளிகளாக இருக்கிறார்கள். இந்தியாவைவிட பல மைல்கள் முன்னேறிய நிலையில் இருக்கிறார்கள். ஒருமுகப்பட்ட சிந்தனை அவர்களுக்கு இருக்கிறது. இரும்புக் கரம் கொண்டு காரியங்களை முடிக்கும் தலைமை இருக்கிறது. நமக்கு தொலை நோக்குப் பார்வையும் இல்லை. உத்வேகமும் இல்லை.

 ரஷ்யா பற்றி குமரப்பா (1952):

ரஷ்யா இந்தியாவைவிட ஏழு மடங்கு பெரியது. ஆனால், மக்கள் தொகையோ நம்மில் பாதிதான்! ரஷ்யாவில் அனைத்துமே அரசின் கட்டுப்பட்டில் இருக்கின்றன. இயக்குநர்கள், அதிகரிகள், நிர்வாகிகள், பணியாளர்கள் அனைவரும் ஒன்றாக வேலை செய்கிறார்கள். தேவையான சம்பளம் தரப்படுகிறது. ரஷ்ய அரசு கல்வி மற்றும் பிற அடிப்படை தேவைகளுக்கு 35% செலவிடுகிறது. தேசிய பொருளாதாரத்தை மேம்படுத்த 40%, பாதுகாப்புக்கு 20% எஞ்சிய தொகை நிர்வாகப் பணிகளுக்குச் செலவிடப்படுகிறது.

அனைவருக்கும் தேவையான உணவு, உடை, உறையுள் கிடைத்திருக்கிறது. உற்பத்தி தரப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. அங்கு தயாராகும் பொருட்கள் அமெரிக்கா போலவோ பிரிட்டன் போலவோ உயர்தரமானதாக இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால், அவற்றைத்தான் அந்த மக்கள் பயன்படுத்தியாக வேண்டும். அந்நியப் பொருட்களுக்கு அனுமதி கிடையாது.

அங்கு பொருட்களுக்கு நாம் விலை நிர்ணயிப்பதுபோல் செய்வதில்லை. தயாரிப்பு செலவு என்னவாக இருந்தாலும் ஆடம்பரப் பொருட்களின் விலை மிக அதிகமாக இருக்கும். சாதாரண மக்களுக்குத் தேவைப்படும் பொருட்கள் மிக மலிவாகக் கிடைக்கும்.

பொதுவாகவே பல பொருட்களின் விலை அதிகமாகவே அங்கு இருக்கிறது. ஏனென்றால், பொறியாளர்களுக்கும் நிபுணர்களுக்கும் தரப்படுவது போலவே உழைப்பாளிகளுக்கும் அதிக சம்பளம் தரப்படுகிறது.

நாம் ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். சுதந்தரம் என்றால் எளியவர்களைச் சுரண்டுவதற்கான சுதந்தரம் என்று நினைக்கக்கூடாது. ரஷ்யாவில் நிலவும் சமத்துவமானது நேர்வழியில் வந்த ஒன்று அல்ல. அவர்களும் அஹிம்சை முறையில் அதை சாதித்ததாக ஒன்றும் சொல்லிக் கொள்ளவும் இல்லை. என்றாலும் சர்வோதயாவின் பல கோட்பாடுகளை அவர்கள் நடைமுறைப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். நாம் உண்மையான சர்வோதய வாழ்க்கையை அஹிம்சை முறையில் இந்தியாவில் கொண்டுவரப் பாடுபடவேண்டும். ரஷ்யர்களின் ஒருமுகப்பட்ட முனைப்பு, சமத்துவ மனோபாவம், செயலில் சளைககாத தீவிரம் ஆகியவற்றை ரஷ்யர்களிடமிருந்து நாம் கற்றுக் கொள்ளவேண்டும்.

கம்யூனிச வன்முறையைப் பற்றிச் சொல்வதானால், ஒரு புரட்சியைத் தொடர்ந்து அரசுக் கட்டுப்பாட்டிலான பொருளாதாரம் பின்பற்றப்பட்டால் வன்முறை இருந்தே தீரும். அது சமூகத்தை அடியோடு புரட்டிப் போடும் ஒன்று அல்லவா. ரஷ்யர்கள் வன்முறையில் ஈடுபடாதவர்களாக தங்களைக் காட்டிக்கொள்ள்வே இல்லை. அவர்களுக்கு அதைத் தவிர வேறு வழி தெரியாது. தங்களுடைய புரிதலுக்கு ஏற்ப தங்களுக்கு சரியென்றுபட்டதை அவர்கள் செய்திருக்கிறார்கள்.

0

B.R. மகாதேவன்

மார்க்சியம் இலக்கியத்துக்கு எதிரானதா?

மார்க்சியத்தைப் போல் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்படும், மூர்க்கமாக எதிர்க்கப்படும், தவறாகச் சித்தரிக்கப்படும் இன்னொரு சித்தாந்தம் கிடையாது. கற்பனைக்கும் எட்டாத பல குற்றச்சாட்டுகள் இன்றுவரை மார்க்சியர்கள் மீது முன்வைக்கப்படுகின்றன. அவற்றில் ஒன்று, கலை மற்றும் இலக்கிய ரசனை தொடர்பானது.

‘வரட்டுச் சித்தாந்தங்களை முன்வைப்பதைத் தாண்டி இடதுசாரிகளால் வேறு எதையும் ரசிக்கும்படி படைக்கமுடியாது. காரணம் மார்க்சியம் கலை, இலக்கிய ரசனைக்கு எதிரானது. ‘சிவப்பு மை’ கொண்டு இதுகாறும் எழுதப்பட்ட இலக்கியப் படைப்புகள் அனைத்தும் ‘அரசியல் பிரசாரங்கள்’ அன்றி வேறில்லை. சோவியத் யூனியனாக இருந்தாலும் சரி, செஞ்சீனமாக இருந்தாலும் சரி. இங்கிருந்து உயர் ரக இலக்கியங்கள் தோன்றியதில்லை.’

இது உண்மையா என்பதை லெனினின் வார்த்தைகளில் இருந்தே அணுகுவது சரியாக இருக்கும். மார்க்சியவாதியும் பெண்ணியவாதியுமான கிளாரா ஸெத்கின் லெனின் பற்றிய நினைவுகளை கட்டுரைகளாக எழுதியுள்ளார். இலக்கியம் குறித்தும் இலக்கிய வடிவங்கள் குறித்தும் பெண்ணியம் குறித்தும் கிளாரா லெனினுடன் மேற்கொண்ட உரையாடல்கள் இந்தக் கட்டுரைகளில் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன. அத்தகைய மூன்று கட்டுரைகளைத் தேர்ந்தெடுத்து, ‘என் நினைவுகளில் லெனின்’ என்னும் தலைப்பில் விடியல் வெளியிட்டுள்ளது. அதிலிருந்து நம் தேடலைத் தொடங்குவோம்.

பல்வேறு வகையான படைப்புகள் இலக்கியச் சூழலில் வெளிவருகின்றன. சில பாரம்பரிய கலாசார வாசத்துடன் அமைந்திருக்கும். இன்னும் சில மேலைநாட்டு வடிவங்களின் தாக்கத்தில் அமைந்திருக்கும். இவற்றை எப்படி மதிப்பீடு செய்வது? ‘மெய்யாகவே எழில் படைத்த ஒன்றை பழையது என்ற ஒரே காரணத்துக்காக ஒதுக்கிவிடுவதும்… புதியது என்ற ஒரே காரணத்துக்காகப் புதியதை மறுபேச்சின்றிக் கைகட்டித் தொழ வேண்டிய தெய்வமாக வைத்துக் கும்பிடுவதும்’ அபத்தத்திலும் அபத்தம் என்கிறார் லெனின்.

மேலைநாடுகளில் பிரபலாமாகிவரும் இசங்களை அணுகுவதில் தனக்குள்ள தயக்கங்களையும் அச்சங்களையும் லெனின் பதிவு செய்கிறார். ‘ என்னைப் பொறுத்தவரை இத்துறையில் நான் ஒரு ‘காட்டுமிராண்டியே’ என்பதாகத் துணிவுடன் அறிவிக்க விரும்புகிறேன். Expressionism, futurism, cubism  இத்யாதி வாதங்களின் கலைப்படைப்புகளை என்னால் கலைமேதாவிலாசத்தின் தலையாய வெளியீடுகளாகக் கருத முடியவில்லை. என்னால் இவற்றைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. எனக்கு இவை இனிமை பயப்பதாயில்லை.’ தன்னுடைய புரிதலின் அடிப்படையில் கீழ்வரும் முடிவுக்கு அவர் வந்து சேர்கிறார். ‘இதில் பெரும் பகுதி வெறும் கபடக் கூத்தும், கலைத் துறையில் மேலைய நாடுகளில் ஆட்சி செலுத்தும் பாணிகளைத் தம்மையும் அறியாமல் வழிபடும் போக்குமேயன்றி வேறில்லை.’

மேலைநாட்டு கலை வாதங்களோடு மக்களின் கலை வடிவத்தை ஒப்பிட்டு எது அத்தியாவசியமானது என்று விவாதிக்கிறார் லெனின். ‘பெருந்திரளான தொழிலாளி, விவசாயி மக்களுக்குச் சாதாரண கறுப்பு ரொட்டியே அவசரத் தேவையாயிருக்கும் ஒரு நேரத்தில் சொற்பச் சிறுபான்மையோருக்கு நாம் அருஞ்சுவை விருந்துணவு தயாரித்தளித்துக் கொண்டிருப்பதா?’

லெனின் தொடர்கிறார். ‘இதனை அதன் நேர்பொருளில் மட்டுமின்றி அதன் உருவகப் பொருளிலும் உணர்ந்து செயல்பட வேண்டுமென்பது தெளிவு. ஏனெனில், எந்நேரமும் தொழிலாளர்களையும் விவசாயிகளையும் நாம் நம் கருத்தில் கொண்டிருக்க வேண்டும். நாம் நிர்வகிக்கவும் கணக்கிடவும் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்பதெல்லாம் இவர்களை முன்னிட்டுதான். இது கலை பண்பாட்டுத் துறைக்கும் பொருந்துவதாகும்.’

இலக்கியத் தரத்தை உயர்த்துவதைக் காட்டிலும் முக்கியமான வேறொரு காரியம் இருக்கிறது என்றார் லெனின். ‘கலை மேலும் மேலும் மக்களையும், மக்கள் மேலும் மேலும் கலையையும் நெருங்கிவர வேண்டுமாயின், முதலில் நாம் பொதுவான கல்வி, பண்பாட்டு தரங்களை உயர்த்தியாக வேண்டும்.’

ஏன் என்பதை லெனின் விவரிக்கிறார். ‘நாங்கள் வறுமைப் பிணியால் பீடிக்கப்பட்ட மக்களாகவே, முற்றிலும் ஓட்டாண்டியாகவே இருக்கிறோம். எழுத்தறியாமையை எதிர்த்து மெய்யான, விடாப்பிடியான போõட்டம் நடத்துகிறோம் என்பது உண்மைதான். பெரியவை, சிறியவை என்னும் பேதமின்றி எல்லா ஊர்களிலும் எல்லாக் கிராமங்களிலும் நூலகங்களும் படிப்பறைகளும் நிறுவுகிறோம். எல்லா வகையான பயிற்சித் திட்டங்களுக்கும் ஏற்பாடு செய்கிறோம்… ஆனால், சர்வசாதாரண அறிவும் மிகவும் ஆரம்ப நிலைக் கலாசாரமுமின்றி இருளில் வதையும் கோடானு கோடியான எம்மக்களுக்கு இவையெல்லாம் எம்மட்டில்?’

‘லட்சோப லட்சக்கணக்கான குழந்தைகள் தக்கபடி வளர்க்கப்படாமலே, கல்வி இல்லாமலே ஆளாகி வருகின்றனர். இவர்கள் தமது தந்தையரும் பாட்டான்மார்களும் எப்படி இருந்தனரோ அதே போல அறியாமை இருளில் மூழ்கியவர்களாகவே, கலாசார வளர்ச்சி இல்லாதோராகவே இருந்து வருகின்றனர். இதன் விளைவாய் எவ்வளவு ஆற்றல் மலராமலே அழிந்துவிடுகிறது, அறிவொளி பெற வேண்டுமென்ற ஆவல் காலுக்கடியில் மிதிபட்டு நசுக்கப்படுகிறது! பேரபாயம் விளைவிக்கும் நிலைமை இது!’

உயர்ந்த கலை வடிவங்கள் மக்களுக்கு மகிழ்ச்சியையும் நிம்மதியையும் அளிக்கும் திறன் கொண்டவை என்னும் வாதத்தை லெனின் எதிர்கொள்கிறார். ‘நமது தொழிலாளர்களும் விவசாயிகளும் தமது உழைப்பைக் கொண்டு அரசைப் பராமரித்து வருகிறார்கள். அவர்கள் புரட்சியை உண்டாக்கி, பெருக்கெடுத்து ஓடும்படி தமது இரத்தத்தைச் சிந்தி அளப்பருந்தியாகங்கள் புரிந்து புரட்சியின் இலட்சியத்தைப் பாதுகாத்தனர். நிச்சயம் நமது தொழிலாளர்களும் விவசாயிகளும் கேளிக்கைகளைக் காட்டிலும் சிறப்பானவற்றைப் பெறத் தகுதியுடையவர்கள். எனவேதான் பொதுக்கல்வியையும் போதனையையும் மிகப் பெரும் அளவில் அளித்திடுவதை நாம் தலையாய பணியாகக் கொண்டு பாடுபடுகிறோம்.’

உழைக்கும் மக்களின் கலை வடிவத்தையும் மேட்டுக்குடி மக்களின் கலை வடிவத்தையும் எதிரெதிரே நிறுத்தி ஒன்றோடொன்று மோதவிடுகிறார் லெனின். இரண்டின் அடிப்படைகளையும் அவர் ஆராய்கிறார். இரண்டும் எங்கிருந்து உதிக்கின்றன, யாரைச் சென்றடைகின்றன, யாரால் ரசிக்கப்படுகின்றன என்பதை அவர் கவனத்துடன் பார்க்கிறார். நல்ல கலை வடிவம் மக்களால், மக்களுக்காக உருவாக்கப்படுகிறது என்னும் முடிவுக்கு அவர் வந்து சேர்கிறார். அதே சமயம், இலக்கியத்தைக் காட்டிலும் முக்கியமான பல பிரச்னைகள் நம் உடனடி கவனத்தை ஈர்க்கின்றன என்பதை அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். ‘தானியப் பிரச்னை தீர்க்கப்படுமாயின், இது கலாசாரத்துக்கான அடித்தளத்தின்மீது மெய்யாகவே புதியதான மாபெரும் கம்யூனிசக் கலை உதித்தெழும். இக்கலை அதன் உள்ளடக்கத்துக்கு ஏற்றதொரு வடிவத்தைத் தோற்றுவிக்கும்.’

எனில், கலையெனப்படுவது எது? ‘கலையானது மக்களுக்கு உரியதாகும். உழைப்பாளி மக்கள் திரளிடையே அதன் வேர்கள் ஆழப் பதிந்திருக்கவேண்டும். அது அவர்களுக்குப் புரியக்கூடியதாக இருக்கவேண்டும். அவர்களது நேசத்துக்கு உரியதாக இருக்கவேண்டும். அது அவர்களுடைய உணர்வுகளையும் சிந்தனைகளையும் சித்தத்தையும் ஒன்றிணைத்திட வேண்டும்; உயர்த்திட வேண்டும். அவர்களிடத்தே அது கலை உணர்ச்சியைத் தட்டியெழுப்பிச் செயல்படவைத்து வளர்த்திட வேண்டும்.’

லெனினின் மேற்கூறிய விவாதங்களைத் தொகுத்து பார்க்கும் சிலர் தவறான முடிவுகளுக்கு வந்து சேரும் வாய்ப்பும் இருக்கிறது. அதாவது, லெனின் காலத்தில் சோவியத் யூனியனில் கலை, இலக்கியம் ஆகியவை வளரவில்லை. மேட்டுக்குடி மக்களின் பொழுதுபோக்குகள் தடை செய்யப்பட்டன. அவை வளரவிடப்படவில்லை. கேளிக்கைகள் மறுக்கப்பட்டன. ரசனை அழித்தொழிக்கப்பட்டது. கம்யூனிசம் இலக்கியத்துக்கும் இலக்கியக் கோட்பாடுகளுக்கும் எதிரானது. நுண்உணர்வுகளுக்கு எதிரானது. படைப்பாளிகளுக்கு எதிரானது.

ஆனால், இந்த முடிவுகள் அனைத்தும் பிழையானவை என்பது புலனாகிறது. அடித்தட்டு மக்களின் இலக்கியம் மட்டுமல்ல, மேட்டுக்குடியினரின் கேளிக்கைகளும் செழிப்புற்று வளர்ந்தன. போல்ஷாய்த் தியேட்டரில் அதியற்புத பாலேக்களும் நாடகங்களும் நடத்தப்பட்டன. புதிய, நவீன கண்காட்சிகள் திறக்கப்பட்டன. ஓவியமும் சிற்பக் கலையும் வளர்ந்தது. லெனின் குறிப்பிடுவது போல் இந்த மாற்றங்கள், ‘போல்ஷ்விக்குகளான நாங்கள் வெளிநாடுகளில் பலரும் நினைத்தது போல பயங்கரமான காட்டுமிராண்டிகள் அல்ல என்பதை அங்கு ஏராளமானோருக்குக் கண்கூடாக்கின.’

ஆக, லெனினின் விருப்பு வெறுப்புகள் சோவியத் யூனியனின் அரசுக் கொள்கைகளாகப் பரிணமிக்கவில்லை என்பதை நாம் இங்கே கவனிக்கவேண்டும். அடித்தட்டு மக்களின் கலை வடிவங்களோடு சேர்ந்து, ‘சிறுபிள்ளைத்தனமான முதிர்ச்சியற்ற’ கேளிக்கைகளும் நிறையவே இடம்பெற்றன. ‘இவற்றுக்காக எங்கள் சக்தியும் சாதனங்களும் பெரிய அளவில் செலவாகிவிடுகின்றன.’ என்று தனது வருத்தத்தை லெனின் பகிர்ந்துகொள்கிறார். அவர் தொடர்கிறார்.‘சில கலைக்காட்சிகளில் காட்டப்படும் மிகவும் அற்புதமான கலைப் படைப்புகளையும்விட எங்கோ தொலைவில் ஒரு மூலையிலுள்ள கிராமங்களில் இரண்டு மூன்று ஆரம்பப் பள்ளிகளை அமைத்திடுவதே எனக்கு அதிகமாக மன மகிழ்ச்சி அளிக்கிறதென்பதை நான் ஒத்துக்கொள்ள வேண்டும்.’

கிளாரா ஸெட்கின் குறிப்பிடுவது போல், ‘சாதாரண சின்னஞ்சிறு மனிதனை அளவிலா அன்போடும் நம்பிக்கையோடும்’ அணுகினார் லெனின். எனவே, அவருடைய இலக்கியக் கொள்கை அவர்களையே சார்ந்திருந்தது. லெனின் மட்டுமல்ல மார்க்சியமும் இலக்கியத்தை இப்படித்தான் அணுகுகிறது.

0

மருதன்

மைதானத்தில் மூன்றாம் அரங்கு – ஸ்பர்டகஸ்

நாடகப் பிரதி: பாதல் சர்க்கார்,
தமிழில்: கோ ராஜாராம்
நெறியாள்கை: பேராசிரியர் மு ராமசாமி
குரலிசை: அந்திகாற்று பாலா
வீர விளையாட்டுப் பயிற்சி: பழனி, ஜெட்லி சம்பத்
புகைப்பட உதவி: டேனி
தயாரிப்பு: மூன்றாம் அரங்கு
பங்குபெற்ற நடிகர்கள்: பேராசிரியர் மு ராமசாமி, கருணா பிரசாத், யோகேஷ் ராஜேந்திரன், சுபாஷ்கர், கேசவன், பாக்யராஜ், ராஜன், வேலாயுதம், கே சரவணன், ஜெ சரவணன், சதீஷ், பாலமுருகன், அழகுராஜ், செந்தமிழ்ச் செல்வன்
கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தேசிய பயிற்சிப் பள்ளியில் ஹோவர்ட் ஃபாஸ்ட் தனது பயிற்சியை நிறைவு செய்யும் பொழுது, 1888 ஆம் ஆண்டு எழுதப்பட்ட “The Ancient Lowly” என்ற புராதன தொழிலாளர்களைப் பற்றிய வரலாற்றுப் புத்தகத்தைப் பரிசாகப் பெறுகிறார். இரண்டு தொகுதிகளைக்கொண்ட  இப்புத்தகம் இரண்டாயிரம் பக்கங்களைக்கொண்ட து. அதிலிருந்துதான் ஸ்பார்டகஸ் பற்றிய கதைக்கரு ஃபாஸ்ட்டுக்கு உதித்திருக்கிறது. அதனை நாவலாக்கும் எண்ணம் நீண்ட நாட்களாக இருந்தாலும் ‘வில் பாயின்ட்’ சிறைவாசம்தான் அதற்கான சந்தர்ப்பத்தை வழங்கி இருக்கிறது. அதன்படி 1951-ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த இப்புத்தகம், கடந்த 60 ஆண்டுகளில் உலகின் 100 மொழிகளுக்கும் மேல் மொழி மாற்றம் செய்யப்பட்டு பல லட்சம் பிரதிகள் விற்று சாதனை படைத்துள்ளது. “ஸ்பர்டகஸ், கிளாடியேட்டர்” என்ற பெயர்களில் திரைப்படமாகவும் வெளிவந்து பரவலான கவனத்தைப் பெற்றுள்ளது. “ஹைதராபாத் புக் டிரஸ்ட்” முயற்சி எடுத்து இந்நாவலை தெலுங்கில் வெளியிட்டுள்ளார்கள். அதனையும் ஆங்கிலத்தையும் மூலமாகக்கொண்டு ஏ. ஜி. எத்திராஜிலு இந்நாவலை தமிழில் மொழிபெயர்த்துள்ளார் என்பது நினைவில் கொள்ளத்தக்கது.

அதற்கும் முன்பே, ஆங்கில மூலத்தினைக்கொண்டு இந்திய அளவில் புகழ்பெற்ற நாடக ஆசிரியர்களில் ஒருவரான பாதல் சர்க்கார் இதனை நாடகமாக்க விரும்பி இருக்கிறார். அரங்க மேடை வடிவத்தில் இந்நாடகத்தை அரங்கேற்ற முடியுமா என்ற தயக்கம் அவருக்கு இருந்திருக்க வேண்டும். என்றாலும் 1972ம் ஆண்டில் அதனை செய்து முடித்தார். திறந்த வெளி நாடக வடிவத்தை முயற்சித்த போதுதான் அதற்கான துணிச்சலையும் பெற்றிருக்கிறார். 1973-ல் ‘சதாப்தி’ என்ற குழுவினரோடு இந்நாடகத்தை முதன் முறையாக அரங்கேற்றி அதன் பின் பல முறை அரங்கேற்றியிருக்கிறார்.

1989-ஆம் ஆண்டு திருச்சியில் நடந்த பாதல் சர்க்கார் நாடகவிழாவில் மு. ராமசாமியால் முதன்முறையாக இந்நாடகம் தமிழில் அரங்கேற்றப்பட்டது. கோ. ராஜாராம் மொழிபெயர்த்திருந்தார். 86 வயதில் காலஞ்சென்ற பாதல் சர்க்காரின் நினைவை போற்றும் வகையில் கருணா பிரசாத்தின் “மூன்றாம் அரங்கு” இதனை தமிழகத்தின் பல்வேறு இடங்களில் நிகழ்த்தி வருகிறார்கள். அதன் காரணமாக தற்கால இளம் நடிகர்களைக்கொண்டு மறுபடியும் DG வைஷ்ணவா கல்லூரி மாணவர்களுக்காக சில மாதங்களுக்கு முன்பு “ஸ்பார்டகஸ்” நாடகத்தை மு ராமசாமி நெறியாள்கை செய்திருந்தார். அக்கல்லூரியின் விஸ்காம் துறையினர் இந்நிகழ்வை ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள்.

மைதானத்தை நெருங்கும்போது நறுக்கி வீசப்பட்ட கோரைப் புல்லின் பச்சை வாசம் நாசியில் இறங்கியது. நடிகர்கள் ஒத்திகையில் இருந்தனர். சினிமா மற்றும் நாடகக் கலைஞர் நாசர் ஒத்திகையின் பார்வையாளனாக ஓர் ஓரத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தார். குழுக்குழுவாக மாணவர்கள் வரத் துவங்கினர். வந்தவர்கள் எல்லோரும் வட்ட வடிவில் அமர்த்தப்பட்டனர். வட்டத்தின் நான்கு திசையிலும் நுழைவாயில் இருக்குமாறு சற்றே இடைவெளி விட்டு அமர்ந்திருந்தோம்.

ஊலையிட்டுக்கொண்டு நான்கு வாயில்களிலும் அடிமைகள் மையம்நோக்கி நகர்கிறார்கள். அதுவே சந்தையாக மாறுகிறது. காற்றைக் கிழித்துக்கொண்டு குதிரைகள் மையம் நோக்கி முன்னேறுகின்றன. வட்டமடிக்கும் குதிரைகளின் குளம்படி சத்தம் அடிமைகளை நடுங்கச்செய்கிறது. சந்தைக்கு வருவோர் அடிமைகளின் புஜபலத்தைப் பார்த்து விலைபேசுகிறார்கள். விலைக்கு வாங்கப்படும் அடிமைகள் எஜமானனின் சொல்லைக் கேட்டு ஆயுள் முழுவதும் நடக்க வேண்டும். விவசாயம், கல்வெட்டுதல், வியாபாரம், தோட்ட வேலை, கால்நடை பராமரிப்பு என எல்லா வேலைகளிலும் இவர்கள் அமர்த்தப்படுவார்கள். அதில் ஒருவருக்கொருவர் சண்டையிடும் வீர விளையாட்டும் அடங்கும்.

பிரபு வம்சத்தினரும், பொருளாதாரத்தில் முன்னேற்றம் கண்டவர்களும் கூடியுள்ள ஓர் உள்ளரங்கில், விலைக்கு வாங்கி பழக்கப்பட்ட அடிமையானவன் தனக்கு நிகரான மற்றொரு அடிமையோடு விலங்கினைப் போல மோதிச் சண்டையிட வேண்டும். பலம்கொண்ட  அடிமை தன்னால் அடித்து வீழ்த்தப்பட்ட சக அடிமையைக் குத்திக் கொன்று, தன் உயிரைத் தக்க வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். ஒரு மனிதன், தன் சக மனிதனோடு மோதிச் சண்டையிட்டு மடியும் இந்நிகழ்வைக் குதூகலத்துடன் கரவொலி எழுப்பி மகிழ்ந்தது கலாச்சாரத்தில் முன்னேறியிருந்த அன்றைய ரோமானிய அரவ வம்சம். இந்தச் சண்டையில் பங்குபெறும் அடிமைகளுக்கு கிளாடியேட்டர் என்று பெயர். ஸ்பார்டகஸ் புகழ்பெற்ற கிளாடியேட்டராக இருந்தவன்.

கிறிஸ்து பிறப்பதற்கு 71 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இத்தாலியிலுள்ள புகழ்பெற்ற நகரில் நிகழும், அரக்கத் தனமான ரோமாபுரி அரசர்களின் பூர்ஷ்வா வாழ்க்கையையும், அதனால் சிக்கலுக்கு உள்ளாகும் அடிமைகளின் எழுச்சிப் போராட்டமுமே இக்தை. ஸ்பார்டகஸ் கொல்லப்பட்ட பிறகு, அவனைக் குறித்த சம்பவங்களை பிரபுக் குலத்தினர் பேசி உரையாடி நினைவு கூர்வதாக இந்நாடகம் அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அடிமை முறை தற்போது ஒழிந்துவிட்டாலும் முள்ளிவாய்க்கால், சானல்4 போன்ற சம்பவங்களின் ஒப்பீட்டுடனே நாடகம் துவங்கியது. அந்த நொடியில் பாரததேசம் ரோம் சாம்ராஜ்ஜியமாக மாறியது.

கையஸ் கிராசஸஸூம், அவன் தங்கை ஹெலினாவும் ரோமபுரியில் இருந்து கேப்புவா செல்லும் சாலையில் பயணிக்கிறார்கள். பாதையின் இரு மருங்கிலும் ஆயிரமாயிரம் சிலுவைகள் காணக் கிடைக்கின்றன. சிலுவையில் அறையப்பட்ட அடிமைகளின் பிணங்களைத் தாண்டியே அழகிய நகரான கேப்புவாவிற்குச் செல்ல வேண்டும். மூன்றாம் படையின் தளபதியாக இருந்த ஃபிலேவியஸ் அடிமைத் தரகனாக அறிமுகமாகிறான். பிட்சை எடுப்பதை காட்டிலும் தரகனாக இருப்பதில் தவறில்லை என்று நினைக்கிறான். அவனிடம் “இவன்தான் ஸ்பர்டகஸா?” என்று கேட்கிறார்கள்.

“அவன் பிணம்தான் கிடைக்கவில்லையே, தெரியாதா?” என்று பதில் கூறுகிறான்.

“ஸ்பார்டகஸ் சின்னா பின்னமாகிவிட்டான். ஆனால் இதோ இருக்கிறானே இவன் பெயர் பேர்டாக்ஸ். அவனை விட மோசமானவன். ஆனால் உயிருடனே பிடித்துவிட்டார்கள்” என்கிறான் தரகன். மேலும் பிடிபட்டவன் அமைதியாகவே இருந்தான். சிலுவையில் அறையப்பட்டு மரணத்தைத் தழுவும் முன் “நான் திரும்பி வருவேன்… லட்சலட்சமாய் கோடிகோடியாய்..” என்ற அற்புதமான வார்த்தையை சொல்லிச் சென்றதாகக் கூறுகிறான்.

வில்லா சாலேரியா மாளிகையில் ரோம் செனட்டின் படைத் தலைவன் கிராகஸ், அறிஞர் மற்றும் தத்துவன ஞானியான சிகாரோ, பணக்காரனான ஆக்டேநியஸ், பிரபு வம்சத்தவர்களான கையஸ் மற்றும் அவன் தங்கை ஹெலனா ஆகியோர் கூடுகின்றனர். அடிமைகளின் முக்கியத்துவம் பற்றிப் பேசுகின்றனர்.

ரம்யமான இரவில் அறிஞர் சிகாரோ பேசத் துவங்குகிறார். “ரோம் நாகரிகமே அடிமைகளின் மீதுதான் நிற்கிறது. இது ஆபத்தான விஷயம். இப்படியே சென்றால் என்றாவது ஒருநாள் நம்மை அவர்கள் அழித்துவிடுவார்கள்” என்கிறார். அதற்கான காரணங்களை ஆதாரத்துடன் முன்மொழிகிறார். மு ராமசாமி இந்தப் பாத்திரத்தில் கச்சிதமாகப் பொருந்தி இருந்தார். அவருடைய வயதும், நாடகக் கலையின் முதிற்சியும் அறிஞரின் பாத்திரமாக வெளிப்பட்டது.

சிகாரோவின் வார்த்தைகளை மற்றவர்களால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை. எனவே “ஸ்பார்டகஸின் கதை என்ன ஆனது?. நர்த்தமாவின் மண்ணுக்கு அவன் இறையாகவில்லையா? அதே நிலைமைதான் மற்ற அடிமைகளுக்கும்” என்று கருத்து சொல்கிறார்கள். நான்கு வருடங்கள் படைத் தளபதியாக இருந்த கிராசிஸ் கொஞ்சம் அழுத்தமாகவே சீருகிறான். ஒரு முடிவுக்கும் வரமுடியாமல் கூட்டம் கலைகிறது. கையஸ் மற்றும் ஹெலனா ஆகிய இருவரும் பூங்காவிற்குச் செல்கிறார்கள். சண்டை மைதானத்தின் முதலாளியான லெண்டுலஸ் பாடியாட்டஸ் வருவதற்காக இருவரும் காத்திருக்கிறார்கள். அவனிடம் சண்டை பயின்ற ஸ்பர்டகஸ் பற்றி தெரிந்துகொள்ள திட்டமிடுகிறார்கள். அவனோ குடித்துவிட்டு கழிவிறக்கத்தில் பொருமுகிறான். கிளாடியேட்டர் அடிமைகளை சண்டைக்குப் பழக்கும் தன்னையும் தீண்டத்தகாதவனாக பார்க்கும் மேல்தர சமூகத்தை நினைத்துக் குமுறுகிறான். இந்தப் பாத்திரத்தை ஏற்று நடித்த கருணா பிரசாத் செம்மையாகச் செய்திருந்தார். குதிரையின் குலம்படிச் சத்தத்தை குரல் வழியாக வெளிப்படுத்தியபோது நிஜக் குதிரையே வந்ததுபோல மெய்சிலிர்க்க வைத்தார். ஹெலனாவாக நடித்தவர், சந்தையின் அடிமைகளைப் பார்த்து காமப் பார்வையில் சந்தோஷிப்பது போன்ற முகபாவம் செய்தது யாதார்த்தமாக இருந்தது. ரோம் கலாச்சாரத்தின் காமக் குறியீடாக அவருடைய முகபாவம் அமைந்திருந்தது. முக்கியமான கதாப் பாத்திரங்களைத் தவிர்த்து மற்ற எல்லோரும் ஸ்பார்டகஸாக வந்து சென்றார்கள். புரட்சியின் குறியீடான சிகப்பு நிற துணியே அவனை அடையாளப்படுத்துகிறது. சோக இழையோடும் அந்திகாற்று பாலாவின் குரல் கிளாடியேட்டர்களின் துயரை காற்றில் நிரப்பியது. நாடகம் முடிந்தும் அதன் ரம்யம் எதிரொலித்துக் கொண்டே இருந்தது.

“அடிமைமுறை தற்போது முற்றிலும் ஒழிந்துவிட்டது. அப்படி இருக்கையில் இதுபோன்ற நாடகங்கள் தேவைதானா?” என்று நாடகம் முடிந்ததும் பார்வையாளர்களில் இருந்த நண்பரொருவர் என்னிடம் கேட்டார்.

அடிமைகளை வைத்துக் கொள்வதை கௌரவமாக நினைத்த நாகரிகம் முற்றிலும் மாறி, நவீன நாகரிகத்தில் வீறுநடை போட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம். என்றாலும் ரத்தம் சொட்டச்சொட்ட முகத்தில் தாக்கி குத்துச்சண்டை விளையாடுகிறார்கள். அதற்கான பெரிய வியாபாரமே விளையாட்டுச் சந்தையில் இருக்கிறது. கரணம் தப்பினால் மரணம் என்றாலும் அதிவேக கார் பந்தையங்கள் உலகெல்லாம் நடக்கின்றன. பணம் படைத்தவர்கள் கண்டு ரசிக்கும் விளையாட்டில் இதுவும் ஒன்று. தனிமனிதச் சுதந்திரம் கட்டுக்கோப்பாகப் பாதுகாக்கப்பட்டாலும், பண அடிமைகள் விருப்பத்துடன் இது போன்ற போட்டிகளில் பங்கேற்கிறார்கள். உலகமெல்லாம் இந்நிகழ்ச்சி ஒளிபரப்பாகிறது. பெரு நிறுவனங்கள் இதற்கான பணத்தை வாரி இறைக்கின்றன. மொழி, இனம், தேசம் கடந்து பார்வையாளர்கள் இதனை ரசிக்கிறார்கள். ரோம பிரபுக்களுக்கும், இதுபோன்ற பார்வையாளர்களுக்கும் என்ன வித்யாசம்? மரபில் வந்த அரக்கத்தனத்தின் புத்தாக்க வடிவம் தானே இது.

“இது போன்ற நாடகங்கள் தேவையா? ஸ்பர்டகஸ் இருக்கிறானா? இறந்துவிட்டானா?” என்பது போன்ற புதிர் கேள்விகளின் விடையைத் தேடுவதல்ல இதுபோன்ற நிகழ்த்துக் கலையின் நோக்கம். அவன் கொல்லப்பட்ட பின்பு, அடிமைகளின் சார்பாக தீபத்தை ஏந்தி யார் வேண்டுமானாலும் ஸ்பார்டகஸாக மாறமுடியும் என்ற நிதர்சன உண்மையை அனுபவமாக பரிமாற்றுவதே இதன் உள்ளர்த்தம். பணத்தாலும், அதிகாரத்தாலும் கட்டுண்டுள்ள சமூகம் அடிமை முறையை வேறுவிதத்தில் உருமாற்றிக் கொண்டிருக்கிறது. அதற்கேற்ப அடிமைத் தலைவனும் ஜனிக்க வேண்டியது அவசியம் இருக்கிறது. அதன் கருவை கலைதான் சுமக்க வேண்டும். நம் கலைஞர்கள் சுமந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். பிரசவ நாளை எதிர்பார்த்து.

(முற்றும்)

ஒப்பனை கலைந்த வாழ்க்கை – பாலாமணியம்மாள்

19ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் ஆண்கள் பெண்வேடமிட்டு நடித்துக் கொண்டிருந்த நிலை மாறி பெண்கள் மேடையேறி நடிக்க வந்தனர். பி. ஜானகி அம்மாள், பி. இரத்தினாம்பாள், வேதவல்லித் தாயார், விஜயலட்சுமி கண்ணாமணி, பி. இராஜத்தம்மாள் போன்றோர் வரிசையில் செல்வி. பாலாமணி அம்மாள் குறிப்பிடத்தக்கவர்.

அந்தக் காலக்கட்டத்தில் புகழ்வாய்ந்து இருந்த மொத்த நாடக சபைகள் அறுபத்து ஒன்பது. அவற்றில் ஆறுசபைகளைப் பெண்களே ஏற்று நடத்தி வந்தனர். அவற்றுள் ஒன்று செல்வி. பாலாமணி அம்மாளும் அவருடைய சகோதரி ராஜாம்பாளும் இணைந்து நடத்திய ‘பாலாமணி அம்மாள் நாடகக் கம்பெனி’ ஆகும். இதில் முழுவதும் பெண்களே இடம்பெற்றிருந்தனர். மொத்தம் 70 பெண்கள்.

திருமணம் தன் நாடக வாழ்வைப் பாதிக்கும் என்பதால் அவர் திருமணம் செய்துகொள்ளவில்லை. இவர் காசி விசுவநாத முதலியாரின் டம்பாச்சாரி விலாசத்தை (தமிழில் முதல் சமூக நாடகம்) மீண்டும் மீண்டும் அரங்கேற்றிப் பேரும் புகழும் பெற்றதுடன் நல்ல வருமானத்தையும் ஈட்டினார். அக்காலத்திலிருந்த பெண்களின் நாடகச் சபைகளில் இவரது சபைதான் மிகவும் புகழ்பெற்றது. செல்வி. பாலாமணி அம்மாளை மக்கள் ‘நாடக அரசி’ என்று மெச்சினர். கி.பி., 1880 – 1890களில் அவர் மிகப்புகழோடு இருந்தார். நாடகங்களால் ஈட்டிய பணத்தில், பெரும் பகுதியை கோவில் திருப்பணிகளுக்கும், ஆதரவற்ற பெண்களுக்குமே செலவிட்டார். குடந்தை கும்பேஸ்வரர் கோவிலிலுள்ள திருமண மண்டபம் இவர் பெயரில் உள்ளது.

நாடகங்களில் பலவற்றை முதலாவதாகவும் புதுமையாகவும் செய்த பாலாமணி அம்மாளின் நாடகங்களைக் காண பார்வையாளர்கள் பெருமளவில் கூடுவர். கும்பகோணத்தில் இவரது நாடகம் இரவு ஒன்பதரை மணிக்கு ஆரம்பமாகும். இதற்காகவே சிறப்பு ரயில் ஒன்று 40 கி.மீ. தொலைவில் உள்ள மாயவரத்திலிருந்து விடப்பட்டது. அது மாயவரத்திலிருந்து இரவு எட்டு மணிக்கு ஒரு ரயில் கும்பகோணத்திற்கு வரும். அதேபோல எட்டரை மணிக்கு திருச்சியிலிருந்து ஒரு ரயில் வரும். அந்த ரயில்கள், கும்பகோணத்தில் நின்று விட்டு, இரவு மூன்று மணிக்கு மீண்டும் புறப்பட்டு, மாயவரத்துக்கும், திருச்சிக்கும் போய்விடும். பாலாமணி நாடகங்களைப் பார்க்க ரசிகர்களுக்காகப் பிரத்யேகமாக விடப்பட்ட காரணத்தால் அந்த ரயில்களை, ’பாலாமணி ஸ்பெஷல்’ என்று அழைத்தனர்.

‘தாரா சசாங்கம்’ என்ற நாடகத்தில் அவர் கதாநாயகி தாரையாக வந்து, காதலன் சந்திரனுக்கு எண்ணெய் தேய்த்து விடுவதாக ஒரு காட்சி வரும். குறிப்பாக  ’உடலில் உடையின்றி எண்ணெய் தேய்த்துவிட வேண்டும்’ என்ற கோரிக்கையை நிறைவேற்றுவதான காட்சியாக அது அமைந்திருந்தது. அக்காட்சியைக் காண்பதற்காகப் ‘பாலாமணி ஸ்பெஷல்’ ரயிலில் வந்திறங்குவர். அக்காட்சியில் அவர் உடலோடு ஒட்டிய துணியினை அணிந்திருப்பது பார்வையாளர்களுக்குத் தெரியாது. இந்த நாடகம் பற்றி 08.07.1928ஆம் நாளிட்ட குடி அரசு இதழில் உரையாடல் வடிவில் நகைச்சுவையுடன் கூடிய சமுதாயச் சிந்தனை, புராணம் சார்ந்த விழிப்புணர்வுக் கட்டுரை இடம்பெற்றுள்ளது.

“கும்பகோணத்தில், பாலாமணியின் வீடு பெரிய அரண்மனை போல இருக்கும். வீட்டில், ஆண்களும், பெண்களுமாக 50, 60 பணியாட்கள் இருப்பர். கல்யாண வீடு போல தினமும் சமையல் நடக்கும். நான்கு குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட சாரட்டு வண்டியில்தான் பாலாமணி அம்மாள் போவார். வெல்வெட் திரைச் சீலைகளால் அதன் பக்கவாட்டுப் பகுதிகள் மூடப்பட்டிருக்கும். வண்டியைக் காண்பதன் மூலமே மானசீகமாக பாலாமணியைப் பார்த்தது போல இளைஞர்கள் மட்டுமல்ல, முதியவர்களும் பெருமூச்சு விடுவர். அவரை நாடகங்களில் ஒப்பனையுடன் தானே பார்க்கிறோம். நேராகப் பார்க்க வேண்டுமென்று நீண்ட தூர கிராமங்களிலிருந்து மக்கள் மாட்டு வண்டிகளிலும், கால்நடையாகவும் வந்து, அவர் வீட்டு வாசலில் நின்று கொண்டிருப்பர். இப்படியே தினமும் நூற்றுக்கணக்கானவர்கள் நிற்பர். பாலாமணியின் வீட்டு முன்புறம் மாடியில் ஒரு பெரிய உப்பரிகை இருக்கும். அங்கு சென்று பாலாமணி தன்னுடைய தலைக் கேசத்தை கோதி, அது காய்வதற்காக அங்குமிங்கும் நடப்பார். வாசலில் நின்று கொண்டிருக்கும் மக்கள், பாலாமணியை வானிலிருந்து இறங்கிய தேவதை என நினைத்து, திறந்த வாய் மூடாமல் பார்த்துக் கொண்டிருப்பர்” என்று நடிகர் எம்.கே.ராதா குறிப்பிட்டுள்ளார்.

தான் ஈட்டிய பணத்தில் எதிர்காலத்திற்கென ஏதும் அவர் சேமித்துவைக்கவில்லை. நோய்வாய்ப்பட்டு மதுரைக்குச் சென்று ஒரு சிறிய குடிசை போன்ற இடத்தில் தங்கினார். நாடகக் குழுவில் உடனிருந்த மற்ற பெண்கள் எல்லாம் வெவ்வேறு இடங்களுக்குச்  சென்று விட்டனர். அறுபத்து ஐந்து வயதில் செல்வி. பாலாமணியம்மாள் இறந்தார்.   நாடக நடிகர்களின் எளிய நிதியுதவியோடு அவரது உடல் அடக்கம் செய்யப்பட்டது.

பார்வை:

http://ta.wikipedia.org/wiki/%E0%AE%AA%E0%AE%BE%E0%AE%B2%E0%AE%BE%E0%AE%AE%E0%AE%A3%E0%AE%BF

http://www.tamilvu.org/courses/degree/p203/p2034/html/p2034113.htm

http://www.dinamalar.com/Supplementary_detail.asp?id=4676&ncat=2

http://cinema.natpu.in/thiraippadam/cinebits/padal.php

http://www.tamilvu.org/courses/degree/p102/p1024/html/p1024112.htm

http://www.tamilvu.org/courses/degree/p203/p2034/html/p2034332.htm

http://amuthamthamizh.blogspot.com/2010/12/blog-post_13.html

http://periyardk.org/PHP/Details.php?key1=Kudiyarasu&key2=1928&fileName=Jul&cCount=2

முனைவர் ப. சரவணன்

வந்தது எமர்ஜென்ஸி!

க – 32

ஜெயப்ரகாஷ் நாராயணன் அவர்கள் தமிழ்நாட்டுக்கு வந்து ஊழல் ஒழிப்பு இயக்கத்தைத் தொடரவேண்டும்! அதிமுகவின் அதிகாரப்பூர்வ பத்திரிகையான தென்னகம் இதழில் பகிரங்கக் கடிதம் எழுதியிருந்தார் எம்.ஜி.ஆர்.

இன்னொரு பக்கம் தமிழகத்துக்கு வரும் ஜெ.பிக்கு எதிராகக் கறுப்புக்கொடி ஆர்ப்பாட்டத்துக்கு அழைப்பு விடுத்திருந்தது இந்திரா காங்கிரஸ் கட்சி. அதற்கு ஒத்தாசையாக இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியும் சேர்ந்துகொண்டது.

முதல் விஷயம், ஆட்சிக்கு அவப்பெயரை ஏற்படுத்தும் காரியம். இரண்டாவது விஷயம், சட்டம் – ஒழுங்குப் பிரச்னை. இரண்டையும் சமாளிக்கும் வகையில் புதிய அறிவிப்பு ஒன்றை வெளியிட்டார் முதலமைச்சர் கருணாநிதி. ஆம், தமிழகம் வரும் ஜெ.பிக்கு திமுக சார்பில் பிரம்மாண்டமான வரவேற்பு தரப்படும். அதேசமயம், நாடு தழுவிய அளவில் ஊழல் ஒழிப்பு இயக்கத்தை நடத்திவரும் ஜெ.பி. தமிழகத்தில் ஏதேனும் சுட்டிக்காட்டுவாரானால் அவற்றைத் திருத்திக் கொள்ளத் தயாராக இருக்கிறோம் என்று அறிவித்தார்.

திட்டமிட்டபடி 5 மே 1975 அன்று ராஜாஜி நினைவாலயத் திறப்புவிழாவுக்கு வந்தார் ஜெ.பி. ஆனால், அன்றைய தினம் இந்திரா காங்கிரஸ் ஏற்பாடு செய்திருந்த கறுப்புக்கொடி ஆர்ப்பாட்டத்தை மிஞ்சும் அளவுக்கு திமுக கொடிகளுடன் தொண்டர்கள் திரண்டிருந்தனர். ஜெ.பிக்கு பிரம்மாண்ட வரவேற்பு ஒருபக்கம் நடந்துகொண்டிருக்க, இன்னொரு பக்கம் ஜெ.பிக்கு எதிராகக் கறுப்புக்கொடி காட்டவந்த இந்திரா காங்கிரஸ் மற்றும் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியினர் மீது காவல்துறையினர் பலப்பிரயோகம் செய்தனர்.

விஷயம் கேள்விப்பட்ட எம்.ஜி.ஆர், ‘கருணாநிதி எங்கு சென்றாலும் அதிமுகவினர் கறுப்புக்கொடி காட்டத் தீர்மானித்துள்ளனர். அதற்கு நானும் அனுமதி கொடுத்துள்ளேன். ஆயிரக்கணக்கான அதிமுக தொண்டர்களும் நானும் தோழமைக் கட்சியினரும் மற்றவர்களும் ஊர்வலமாகச் சென்று கோபாலபுரத்தில் நுழைய ஆரம்பித்தால் என்ன ஆகும்?’ என்று கேள்வி எழுப்பினார். அதன் எதிரொலி சில நாள்களுக்குப் பிறகு திமுகவினருக்கும் அதிமுகவினருக்கும் நடந்த மோதல்களில் கேட்டது.

அதைப் பற்றிப் பின்னர் விரிவாகப் பார்க்கலாம். இப்போது ராஜாஜி நினைவாலயத்துக்கு வந்துவிடலாம். திமுகவின் கறுப்பு சிவப்பு கொடிகளுக்கும் இந்திரா காங்கிரஸாரின் கறுப்புக்கொடிகளுக்கும் மத்தியில் விழாவில் கலந்து கொண்டார் ஜெ.பி. அப்போது ராஜாஜியின் சிலையை மூத்த அமைச்சர் நெடுஞ்செழியன் திறந்துவைத்தார். நினைவாலயத்தை திறந்துவைத்துப் பேசினார் ஜெ.பி.

ஜெ.பி வருவதற்கு முன்புதான் மதுவிலக்கை மீண்டும் அமல்படுத்தியிருந்தார் கருணாநிதி. குதிரைப் பந்தயத்தையும் ஒழித்திருந்தார். அவற்றுக்கு மேடையில் பாராட்டு தெரிவித்தார் ஜெ.பி. குஜராத் மாநிலத்தில் மது கிடையாது; குதிரைப்பந்தயம் கிடையாது; லாட்டரி சீட்டும் கிடையாது; அதைப்போலவே தமிழகத்திலும் லாட்டரி சீட்டுக்குத் தடை விதிக்க வேண்டும் என்று கோரிக்கை விடுத்தார். அண்ணா ஆட்சியில் இருந்தபோது தமிழ்நாடு அரசு பரிசுச்சீட்டுத் திட்டம் என்ற பெயரில் லாட்டரி சீட்டுத் திட்டத்தை அறிமுகப்படுத்தியிருந்தார்.

ஏழைகளின் எதிர்காலத்தைக் கேள்விக்குறியாக்கக்கூடிய லாட்டரி சீட்டுத் திட்டத்தைக் கைவிடவேண்டும் என்ற ஜெ.பியின் கோரிக்கையை உடனடியாக ஏற்றுக்கொண்ட கருணாநிதி, செப்டெம்பர் 15 முதல் லாட்டரி சீட்டுத் திட்டம் தமிழகத்தில் இருக்காது என்று அறிவித்தார். நினைவாலயத்தைக் காட்டிலும் இந்த அறிவிப்புகள்தான் ராஜாஜிக்கு உண்மையான அஞ்சலி என்றார் ஜெ.பி. நடந்தது அரசு விழா என்பதாலோ என்னவோ, எம்.ஜி.ஆரின் கடிதம் பற்றி அவர் எதுவும் பேசவில்லை. ஆனால் மறுநாள் நடந்த பொதுக்கூட்டத்தில் அதைப் பற்றிப் பேசினார். அதற்கு முன்னதாக எம்.ஜி.ஆர் பத்திரிகையில் எழுதிய பகிரங்க கடிதம் ஜெ.பியிடம் நேரடியாகவும் தரப்பட்டிருந்தது.

திமுக அரசு ஊழல் செய்திருக்கிறது என்று சிலர் சொல்கிறார்கள். எம்.ஜி. ராமச்சந்திரனின் கடிதத்தில் உள்ள வாசகங்கள் மிகவும் தரம் குறைந்த கசப்பான வசைமாரிகள். நடைபெறுகின்ற அரசின் மீது ஊழல் குற்றச்சாட்டு சுமத்துவதாலேயே இது ஊழல் உள்ள அரசு என்றாகிவிடாது. வேறு எந்த மாநில முதல்வரும் செய்ய முன்வராத சமயத்தில், தமிழ்நாடு முதலமைச்சர் கருணாநிதிதான் தன்னுடைய அமைச்சரவை மீது சாட்டப்பட்ட குற்றச்சாட்டு களுக்கான பதில்களை அச்சடித்து, சட்டமன்றத்தில் தாக்கல் செய்தார். திமுக ஆட்சி சரிவர நடத்தவில்லை என்றும் தவறுகளைச் செய்திருக்கிறது என்றும் குறை கூறுகிறார்கள். குற்றச்சாட்டுகளைக் கூறுவது சுலபம்; அவற்றை ஆதாரத்துடன் நிரூபிப்பது கடினம். இதுதான் எம்.ஜி.ஆரின் கடிதத்துக்கு ஜெ.பி காட்டிய எதிர்வினை.

இந்திரா காந்திக்கு எதிராகப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டுவரும் ஜெயப்ரகாஷ் நாராயணனை தமிழகத்துக்கு அழைத்து விழா நடத்துவதும் அவரைப் புகழ்ந்து பேசுவதும் இந்திரா காங்கிரஸ் தலைவர்களைக் கலவரமடையச் செய்தன. அதேசமயம் அவர்களுடைய கவனத்தைக் கலைக்கும் வகையில் இன்னொரு பிரச்னை உருவானது. அது இந்திரா காந்தியின் பதவிக்கே ஆபத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய பிரச்னை.

உத்தர பிரதேச மாநிலம் ரேபரேலி தொகுதியிலிருந்து மக்களவைக்குத் தேர்வாகியிருந்த இந்திரா காந்தியின் மீது வழக்கு ஒன்றைத் தொடுத்திருந்தார் அவரை எதிர்த்துப் போட்டியிட்ட சோஷலிஸ்ட் வேட்பாளர் ராஜ் நாராயணன். அரசு ஊழியரைத் தேர்தல் பணிகளுக்குப் பயன்படுத்தியது, அரசுக்குச் சொந்தமான இடங்களைத் தேர்தல் பிரசாரத்துக்குப் பயன்படுத்தியது உள்ளிட்ட ஆறு குற்றச்சாட்டுகள் அவர்மீது கூறப்பட்டிருந்தன. மொத்தத்தில், தேர்தல் வெற்றிக்காக மக்கள் பிரதிநிதித்துவச் சட்டத்தை மீறியிருக்கிறார் என்பதுதான் அடிப்படையான விஷயம்.

மக்களவைக்குத் தேர்வாகி ஏறக்குறைய நான்கு ஆண்டுகள் நிறைவடைய இருக்கும் நிலையில் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த தீர்ப்பைக் கொடுத்தது அலகாபாத் உயர்நீதிமன்றம். மக்கள் பிரதிநிதித்துவச் சட்டம் 1951, பிரிவு 123, விதி ஏழின் படி இந்திரா காந்தி தேர்தல் விதிமுறைகளை மீறியுள்ளது நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆகவே, ரேபரேலி மக்களவைத் தொகுதியில் இருந்து அவர் மக்களவைக்குத் தேர்வானது செல்லாது. தவிரவும், அவர் அடுத்த ஆறு ஆண்டுகளுக்குத் தேர்தலில் போட்டியிட முடியாது என்று அறிவித்தார் நீதிபதி ஜக்மோகன் லால் சின்ஹா.

தீர்ப்பு வெளியான நொடியில் இருந்தே தேசிய அரசியலில் பரபரப்பு ஆரம்பித்துவிட்டது. அலகாபாத் தீர்ப்புக்குத் தலைவணங்கும் வகையில் பிரதமர் இந்திரா காந்தி உடனடியாகப் பதவி விலகவேண்டும் என்று எதிர்க்கட்சிகள் வற்புறுத்தத் தொடங்கின. ஆனால் பிரதமர் பதவியில் இருந்து இந்திரா காந்தி விலகும் பேச்சுக்கே இடமில்லை என்று திட்டவட்டமாகக் கூறினர் இந்திரா காங்கிரஸ் தலைவர்கள். தங்கள் கட்சித் தலைவியின்மீது முழு நம்பிக்கை இருப்பதாக அவர்கள் அழுத்தந்திருத்தமாகக் கூறினர். உச்சபட்சமாக, இந்தியா என்றால் இந்திரா; இந்திரா என்றால் இந்தியா என்றார் இந்திரா காங்கிரஸ் தலைவராக இருந்த தேவ காந்த் பரூவா.

இந்திரா காங்கிரஸ் கட்சியினர் காட்டிய பிடிவாதம் எதிர்க்கட்சிகளை ஆத்திரப்படுத்தியது. பிரதமர் பதவியில் இருந்து இந்திரா காந்தியை உடனடியாக நீக்கவேண்டும் என்று குடியரசுத் தலைவரிடம் ஃபக்ருதீன் அலி அகமதுவிடம் மனு கொடுத்தனர். இன்னொரு பக்கம் அலகாபாத் தீர்ப்பு குறித்து முதலமைச்சர் கருணாநிதியிடம் கருத்து கேட்கப்பட்டது.

ஆளும் காங்கிரஸ் இந்தியாவில் மிகப்பெரிய கட்சி. இந்தியா, உலகத்தில் மதிக்கத்தக்க மிகப்பெரிய ஜனநாயக நாடு. இவற்றை எல்லாம் எண்ணிப் பார்த்து இப்போது மத்திய அரசில் இருப்பவர்கள் என்ன முடிவை எடுக்கிறார்களோ, அந்த முடிவுதான் இந்தியாவின் எதிர்கால அரசியல் முன்மாதிரியாகத் திகழும். அவர்களாகவே ராஜினாமா செய்திருந்தால் நாங்கள் பாராட்டியிருப்போம் என்றார் கருணாநிதி. ஏன் இன்னமும் ராஜினாமா செய்யாமல்
இந்திரா காந்தி பதவியில் நீடிக்கிறார் என்பதுதான் கருணாநிதி சொன்ன கருத்தின் அர்த்தம். கவனமாகக் குறித்து வைத்துக்கொண்டனர் இந்திரா காங்கிரஸ் தலைவர்கள்.

அலகாபாத் நீதிமன்றத் தீர்ப்பை எதிர்த்து உச்ச நீதிமன்றத்தில் மேல்முறையீடு செய்தார் இந்திரா காந்தி. அந்த வழக்கை விசாரித்தவர் நீதிபதி வி.ஆர். கிருஷ்ணய்யர். அவர் கொடுத்த இடைக்காலத் தீர்ப்பின் அடிப்படையில் இந்திரா காந்தி பிரதமர் பதவியில் நீடிக்க அனுமதி வழங்கப்பட்டது. அதேசமயம் நாடாளுமன்றத்தில் ஏதேனும் வாக்கெடுப்பு நடந்தால் அதில் கலந்துகொள்ள அவருக்கு உரிமை இல்லை என்று அறிவிக்கப்பட்டது.

சட்ட ரீதியான சிக்கல்கள் இந்திரா காந்தியின் கழுத்தை நெரிக்கத் தொடங்கின. போதாக்குறைக்கு, எதிர்க்கட்சிகள் வேறு ஓரணியில் திரண்டு இந்திராவுக்கு எதிராகப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்தன. நாட்டில் நிலவிக் கொண்டிருப்பது அசாதாரணமாக சூழ்நிலை. அதைச் சமாளிக்க வேண்டும் என்றால் சட்டரீதியான, வலுவான
புதிய ஆயுதம் ஒன்றைப் பயன்படுத்தவேண்டும் என்ற முடிவுக்கு வந்தார் பிரதமர் இந்திரா காந்தி. அதன் பெயர், எமர்ஜென்ஸி. ஆம். இந்திராவுக்கு உருவான நெருக்கடி, இந்தியாவுக்கான நெருக்கடியாக மாறிப்போனது!

(தொடரும்)

0

ஆர். முத்துக்குமார்

பகூர் கொலை வழக்கு

சமீபத்தில் வெளியான ஏழாம் அறிவு படத்தில் டோங் லீ என்ற வில்லன், தெருநாய்க்கு ஒரு ஊசியை போட்டு, அதன் மூலம் தொற்று வியாதியை பரப்பி பல உயிர்களைப் பலி வாங்குவான். இந்தத் தொற்று வியாதியின் சிகிச்சைக்கான மருந்து சீனர்களிடம் இருக்கும். இந்தியாவில் இறந்து கொண்டிருப்பவர்களைக் காப்பாற்ற வேண்டுமானால், அதற்கு சீனாவின் உதவி தேவை. சீனா உதவி செய்யவேண்டும் என்றால், இந்தியா சீனாவுக்கு அடிமையாக இருக்க வேண்டும். இது போன்று நுண்ணுயிரிகளைக் கொண்டு தாக்குதல் நடத்தி, ஒருவர் தனக்கு வேண்டியதை சாதித்து கொள்வதைத்தான் ஆங்கிலத்தில் Biological Warfare என்று அழைக்கிறார்கள்.

நுண்ணுயிரிகளைக் கொண்டு தாக்குதல் புரிவது இன்று நமக்கு பரிச்சயமான விஷயம். ஆனால் நுண்ணுயிரியைக் கொண்டு ஒருவர் இந்தியாவில் நிஜமாகவே கொல்லப்பட்டிருக்கிறார். அதுவும் எப்போது தெரியுமா? சுமார் 80 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர். என்ன ஆச்சர்யமாக இருக்கிறதா?

பகூர் என்பது ஓர் ஊரின் பெயர். ஊர் என்று சொல்வதைவிட, அது ஒரு பெரிய ஜமீன் என்று சொல்வது சரியாக இருக்கும். ஆங்கிலேயர்கள் ஆட்சியில், வங்காள மாகாணத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது பகூர். இந்த ஜமீனை நிர்வகித்து வந்தவர்கள் பகூர் ராஜா வம்சத்தவர்கள். பகூர் ஒரு காலத்தில் முகலாயர்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது. இப்பொழுது ஜார்கண்ட் மாநிலத்தில் உள்ள ஒரு மாவட்டம்.

பகூரை நிர்வகித்து வந்த ராஜா 1929ஆம் ஆண்டு இறந்துபோனார். அவருக்கு இரண்டு மகன்கள். ஒருவன் பெயர் பினயேந்திரநாத் பாண்டே, வயது 29. இன்னொருவன் அமரேந்திரநாத் பாண்டே, 16 வயது. இவர்கள் இருவருக்கும் தந்தை ஒருவரே என்றாலும் தாய் வெவ்வேறானவர்கள். இந்நிலையில் தந்தை இறந்த பிறகு, ஜமீன் சொத்துக்கு இருவரும் அதிபதியாகி விட்டனர். ஆனால் அமரேந்திரா மைனராக இருந்ததால், பினயேந்திரா ஜமீனை நிர்வகித்து வந்தான்.

பினயேந்திராவின் போக்கு சரியில்லை. எப்பொழுதும் குடியும் கும்மாளமுமாக இருந்தான். அவனுக்கு நாட்டியக்காரி பாலிக்கபாலாவின் தொடர்பு வேறு இருந்தது.  கேட்கவா வேண்டும்?பினயேந்திராவுக்கு அதிகமாக பணம் தேவைப்பட்டது. அதனால் பல தில்லுமுல்லுகளில் ஈடுபட்டான். அமரேந்திராவுக்கு தெரியாமல் ஜமீன் சொத்துகளை விற்றான். இதனால் அமரேந்திராவுக்கும் பினயேந்திராவுக்கும் அடிக்கடி சண்டை ஏற்பட்டது. ஆனால் அமரேந்திராவால் ஒன்றும் செய்யமுடியவில்லை. காரணம் அவன் மைனர்.

1931 ஆம் ஆண்டு அமரேந்திரா மேஜர் ஆகிவிட்டான். குடும்பத்தார் அனைவரும் அமரேந்திராவுக்கு ஆதரவாக இருந்தனர். குறிப்பாக அமரேந்திராவின் அத்தை, ராணி சுரவதி. அவள் டியோகர் ராஜ்ஜியத்தின் ராணி. அவளுக்கும் நிறைய சொத்து இருந்தது. அவளுடைய சொத்திலும் சகோதரர்களுக்கு பின்னடை உரிமை (Reversionary Interest) இருந்தது. அதாவது சுரவதிக்குப் பிறகு அவளுடைய சொத்துகள் சகோதரர்கள் இருவருக்கும் வந்து சேரும்.

மேஜரானதும் அமரேந்திரா ஜமீன் சொத்து தொடர்பாக, பல நபர்களுக்கு பகர அதிகாரப் பத்திரத்தை (Power of Attorney) எழுதிக்கொடுத்தான். இதன் பொருட்டு மறுபடியும் சண்டை மூண்டது.  அப்போது, சகோதரர்களுக்கிடையே சொத்தை பிரித்துக்கொள்வதற்கான பேச்சு முன்வைக்கப்பட்டது. ஆனால் முடிவு எதுவும் எடுக்கப்படவில்லை.

1932ஆம் ஆண்டு துர்கா பூஜை கொண்டாட்டத்தின் போது, அமரேந்திரா டியோகரில் உள்ள தன்னுடைய அத்தை வீட்டில் தங்கியிருந்தான். அப்போது அங்கு பினயேந்திரா ஒரு கம்பவுண்டருடன் (மருந்து கலந்து கொடுப்பவர்) வந்தான். பினயேந்திரா தன்னுடைய தம்பிக்கு ஆசையாக ஒரு மூக்கு கண்ணாடி வாங்கி வந்தது மட்டுமல்லாமல், அதை அவனே தன் தம்பிக்கு அணிவித்து விட்டான். என்ன ரொம்ப அழுத்தம் கொடுத்து மாட்டி விட்டான். அதனால் அமரேந்திராவிற்கு மூக்கில் இரத்தக் கசிவு ஏற்பட்டது. பின்னர் பினயேந்திரா சென்றுவிட்டான்.
சிறிது நாட்களில் அமரேந்திராவுக்கு கடும் ஜுரம் ஏற்பட்டது. டாக்டர் சவுரேந்திரநாத் முக்கர்ஜீ என்ற மருத்துவர் வரவழைக்கப்பட்டார். அவர் வந்து அமரேந்திராவை பரிசோதித்துவிட்டு அவனுக்கு டெட்டனஸ் காய்ச்சல் கண்டிருப்பதாகத் தெரிவித்தார். கூடவே, ஆண்ட்டி டெட்டனஸ் (anti tetanus serum) ஊசி போடப்பட்டது.

சுரவதி பினயேந்திராவுக்கு தந்தி கொடுத்தார். பகூரிலிருந்து குடும்ப மருத்துவரை அழைத்துவரச் சொன்னார். ஆனால் குடும்ப மருத்துவரை அழைத்துவராமல், தாராநாத் பட்டாஜார்ஜி என்று கல்காத்தாவிலிருந்து ஒரு மருத்துவரை பினயேந்திரா அழைத்து வந்தான். அழைத்து வந்ததோடு அல்லாமல், தாராநாத்தை சவுரேந்திரநாத்தின் உதவியாளராக வைத்துக்கொள்ளுமாறு வற்புறுத்தினான். ஆனால் சவுரேந்திரநாத் அதற்கு சம்மதிக்கவில்லை. மேலும் அமரேந்திராவுக்கு ஆண்ட்டி டெட்டனஸ் ஊசி போடவேண்டாம் என்று சவுரேந்திரநாத் வலியுறுத்தப்பட்டார். ஆனால் சவுரேந்திரநாத் அதற்கு ஒத்துக்கொள்ளவில்லை.
பினயேந்திரா விடவில்லை. இரண்டொரு நாள்களில் டாக்டர் துர்கா ரத்தன் தர் என்பவரை அழைத்து வந்து, சவுரேந்திரநாத் போடும் ஊசியுடன் ரத்தன் தர் கல்கத்தாவிலிருந்து கொண்டுவந்த ஊசியையும் அமரேந்திரநாத்துக்குப் போடும்படி வலியுறுத்தினான்.

டாக்டர் ரத்தன் தர் கொண்டுவந்த ஊசி அமரேந்திராவுக்கு போடப்பட்டது. இது போதாதென்று பினயேந்திரா, டாக்டர் சிவபாத பட்டாஜார்ஜி என்ற இன்னொரு மருத்துவரையும் அமரேந்திராவுக்கு மருத்துவம் அளிக்க அழைத்து வந்தான். ஆனால், சந்தேகம் அடைந்த குடும்பத்தார் அதற்கு ஒத்துக்கொள்ளவில்லை. இதற்கிடையில் டாக்டர் ரத்தன் தர் அமரேந்திராவுக்கு ஊசி போட்ட இடம் கட்டியாகி சீழ் பிடித்திருந்தது. அதற்கும் சேர்த்து அமரேந்திராவுக்கு சிகிச்சை அளிக்கப்பட்டது. எப்படியோ அமரேந்திரா 1933 ஆம் ஆண்டு, ஏப்ரல் மாத வாக்கில் உடல் நலம் தேரி உயிர் பிழைத்துக்கொண்டான். ஆனால் அமரேந்திராவுக்கு வழங்கப்பட்ட சிகிச்சையால், அவனுடைய இதயம் பாதிக்கப்பட்டிருந்தது.

பினயேந்திரா தன்னுடைய பேரிலும், தன்னுடைய சகோதரன் பெயரிலும் வாரிசுரிமை சான்றிதழ் பெற்று, அதன் மூலம் அலகாபாத்தில் பகூர் ஜமீனுக்கு வரவேண்டிய 13,000 ரூபாய் பணத்தை தானே வசூல் செய்து கொண்டான். இந்தச் சம்பவம் நடந்தது 1933 ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதம். விவரம் அறிந்த அமரேந்திரா, ஜமீன் சொத்தில் தன்னுடைய உரிமையைப் பாதுகாத்துக்கொள்ள வழக்கறிஞர்களை ஆலோசித்தான். பினயேந்திராவின் மீது வழக்கு தொடர்ந்து, ஜமீன் சொத்தைப் பிரிக்கப்போவதாக அறிவித்தான். பினயேந்திரா, அமரேந்திராவிடம் வழக்கு வம்பெல்லாம் வேண்டாம், நாம் சமாதானமாக போய்விடலாம். ஜமீன் சொத்தை சரி சமமாக பிரித்துக் கொள்ளலாம் என்று தெரிவித்தான். சொத்தை பிரித்துக்கொள்ளும் பொருட்டு, நீதிமன்றத்தில் சமரச தீர்ப்பாணை (Compromise Decree) பெறுவதற்காக சகோதரர்கள் 17,000 ரூபாய் பணத்தை நீதிமன்றத்தில் கட்டினார்கள்.

இதற்கிடையில் பினயேந்திரா என்ன நினைத்தானோ, நீதிமன்றத்தில் செலுத்திய 17,000 ரூபாய் பணத்தைத் திரும்பிப் பெற, மனு தாக்கல் செய்தான். இதை அறிந்த அமரேந்திரா, நீதிமன்றம் பினயேந்திராவுக்கு பணத்தை திருப்பி கொடுக்கக் கூடாது என்று எதிர்மனு தாக்கல் செய்தான். சகோதரர்களுக்கு இடையே கருத்து வேறுபாடு முற்றியது. பினயேந்திரா சுரவதியிடம், பகூரில் இருந்து அமரேந்திராவை கல்கத்தாவுக்கு வரவழைக்கும்படி வற்புறுத்தினான். ஆனால் சுரவதி அதற்கு மறுத்திடவே, சுரவதி அழைப்பது போல் தானே அமரேந்திராவுக்கு ஒரு தந்தி அனுப்பி, அவனை கல்கத்தாவுக்கு அழைத்தான்.

கல்கத்தாவுக்கு வந்த அமரேந்திராவிடம் சொத்தைப் பிரிக்கும் விவகாரத்தை எடுத்தான் பினயேந்திரா. ஆனால் அமரேந்திரா சொத்தைப் பிரிப்பதைப் பற்றி கல்கத்தாவில் பேசவேண்டாம், பகூரில் பேசிக் கொள்ளலாம் என்று சொல்லிவிட்டான்.
பின்னர் அமரேந்திரா தன்னுடைய சொந்தக்காரப் பெண்ணான ஜோதிர்மயி உடன், கல்கத்தாவில் உள்ள பூர்ணா தியேட்டரில் படம் பார்க்கக் சென்றான். அப்போது தியேட்டரின் வெளியே சந்தேகத்துக்கு இடமளிக்கும் வகையில், உயரம் குறைவான மனிதன் ஒருவன் சுற்றிக்கொண்டிருந்தான். அவன் கருப்பான தோற்றத்துடன் இருந்தான். அவனுடைய முகம் அரைகுறையாக போர்வையால் மூடப்பட்டிருந்தது. அந்த மனிதனும் பினயேந்திராவும் ஒன்றாகவே காணப்பட்டனர்.

சுரவதியும் அமரேந்திராவும் கல்கத்தாவைவிட்டு புறப்படத் தயாராயினர். இந்த விவரத்தை அறிந்து கொண்ட பினயேந்திரா, அவர்களை வழியனுப்ப ஹவுரா ரயில் நிலையத்துக்கு வந்தான். அன்று நவம்பர் மாதம் 26 ஆம் தேதி, 1933 ஆம் வருடம். அமரேந்திராவையும் சுரவதியையும் வழியனுப்ப குடும்பத்தைச் சேர்ந்த மற்றவர்களும் நண்பர்களும் ரயில் நிலையத்துக்கு வந்திருந்தனர். ஹவுரா ரயில் நிலையத்தில், பினயேந்திராவைப் பார்த்ததும் அனைவருக்கும் ஆச்சரியம். அமரேந்திரா ரயில் நிலையத்தில், பிளாட்பாரத்துக்குச் செல்வதற்காக உள்ளே நுழைந்தான். அப்போது அவனுடைய வலது கையில் சுரீர் என்று ஏதோ குத்தியதை உணர்ந்தான். அந்த சமயத்தில் அவனைத் தாண்டி ஒருவன் சென்றான். அவன் வேறு யாருமில்லை. பூர்ணா தியேட்டரில் சுற்றிக்கொண்டிருந்தவன்தான்.

அமரேந்திரா சட்டைக் கையை விலக்கி தன்னுடைய வலது கையைப் பார்த்தான். குத்தப்பட்ட அடையாளம் இருந்தது. அதை தன்னை வழியனுப்ப வந்தவர்களிடம் காட்டினான். அமரேந்திராவின் சொந்தக்காரர்களில் ஒருவனான கமலா பிரசாத் பாண்டே, இதில் ஏதோ சதி இருக்கிறது, நீ பகூருக்கு போகவேண்டாம். கல்கத்தாவில் ரத்தப் பரிசோதனை செய்து விடலாம் என்று அமரேந்திராவிடம் தெரிவித்தான். ஆனால் அதற்குள் அங்கிருந்த பினயேந்திரா கமலா பிரசாத்தைப் பார்த்து ஒன்றுமில்லாத ஒரு சிறிய விஷயத்தை ஏன் பெரிது படுத்தவேண்டும், பூச்சி ஏதாவது கடித்திருக்கும் என்று கூறிவிட்டு, அமரேந்திரா நீ புறப்படு என்று வழியனுப்பி வைத்தான் (ஒரே அடியாக வழியனுப்பி வைத்தான் என்றும் சொல்லலாம்).

பகூருக்குச் சென்ற அமரேந்திராவின் உறவினர்களுக்கு ஒரே கவலையாக இருந்தது. அதே சமயத்தில் கமலா பிரசாத்திடமிருந்து ஒரு அவசரக் கடிதமும் வந்தது. அதில் அவர், ஹவுரா ரயில் நிலையத்தில் நடந்த சம்பவம் தனக்கு தற்செயலாக நடந்ததாக தெரியவில்லை, இதில் சூழ்ச்சி ஏதோ இருப்பதாக தெரிகிறது. அதனால் அமரேந்திரா உடனே கல்கத்தா வந்து தன்னுடைய ரத்தத்தை பரிசோதனை செய்து கொள்ளவேண்டும் என்று வேண்டிக்கொண்டார். மற்றவர்களும் அதே கருத்தை கொண்டிருந்தனர். அதனால் அமரேந்திரா, நவம்பர் 26 ஆம் தேதி மறுபடியும் கல்கத்தா வந்திறங்கினான்.

கல்கத்தா வந்த அமரேந்திராவை, டாக்டர் நளினி ராஜன் சென் குப்தா சோதனை செய்தார். அமரேந்திராவின் கையில், Hypodermic needle என்னும் தோலுக்கு அடியில் கீழ்ப்புறமாக மருந்துபோட பயன்படுத்தப்படும் ஊசி குத்தப்பட்டிருப்பதாக தெரிவித்தார். டாக்டர் நளினி ராஜன், அமரேந்திராவை உடனே ரத்தப் பரிசோதனை செய்து கொள்ளுமாறு அறிவுறுத்தினார். நவம்பர் 30 ஆம் தேதி, அமரேந்திராவிடமிருந்து ரத்தம் எடுக்கப்பட்டு, Blood culture பரிசோதனைக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டது. ஆய்வுக் கூடத்திலிருந்து பரிசோதனை அறிக்கை வருவதற்கு முன்னரே, அமரேந்திரா டிசம்பர் 4 ஆம் தேதி மரணமடைந்தார்.

அமரேந்திராவின் உடலிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட ரத்தம் எலிகளுக்கு போடப்பட்டது. எலிகளுக்கு பபூனிக் பிளேக் (Bubonic plague) என்ற நோய் தோன்றியது. பிளேக் ஒரு கொடிய நோய். உலகம் முழுக்க பலரைக் கொன்றிருக்கிறது. அந்த சமயத்தில், கல்கத்தாவில் பிளேக் நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் இருந்ததாக எந்தத் தகவலும் இல்லை. அமரேந்திரா பிளேக் நோயால் இறந்ததற்கு சுமார் 5 வருடங்களுக்கு முன்னர் ஒருவர் பிளேக் நோயால் இறந்ததாக, அரசாங்கக் குறிப்பில் இருந்தது. அமரேந்திரா பிளேக் நோய் தாக்கி இறந்திருக்கிறார் என்ற தகவல், சுகாதார துறைக்கு தெரிவிக்கப்பட்டது. அமரேந்திராவின் உடல் தகனம் செய்யப்பட்டது. ஈமக் காரியங்கள் செய்து முடிக்கப்பட்டன.

அமரேந்திராவின் உறவினர்களுக்கு, அமரேந்திராவின் சாவில் ஏதோ மர்மம் இருப்பதாகவே தோன்றியது. பல யோசனைகளுக்குப் பிறகு, அமரேந்திராவின் உறவினர் கமலா பிரசாத் பாண்டே, ஜனவரி 22 ஆம் தேதி, 1934 ஆம் ஆண்டு, காவல் துறை துணை ஆணையரிடம் புகார் ஒன்றை அளித்தார்.

வழக்கு, கல்கத்தா காவல் துறையின் துப்பறியும் பிரிவுக்கு மாற்றப்பட்டது. அப்போது துப்பறியும் அதிகாரியாக இருந்தவர் லெ பிராக் என்ற ஆங்கிலேயர். அவர் நன்கு அனுபவமுள்ள, கை தேர்ந்த துப்பறியும் நிபுணர். லெ பிராக்கின் விசாரணையில், ஆச்சிரியமூட்டும் பல புதிய தகவல்கள் கிடைத்தன.

அமரேந்திராவின் அண்ணனான பினயேந்திராவும் டாக்டர் தாராநாத்தும் நெருங்கிய நண்பர்கள். டாக்டர் தாராநாத்தின் மூலமாகத்தான் பினயேந்திராவுக்கு நாட்டியக்காரி பாலிகாம்பாவின் தொடர்பு ஏற்பட்டது. டாக்டர் தாராநாத் நுண்ணுயிரிகள் ஆராய்ச்சியில் நிபுணர்.

அமரேந்திரா பகூர் ஜமீன் சொத்து தொடர்பாக, பல பேருக்கு பவர் அதிகாரம் எழுதிக் கொடுத்த அதே நாளில், தாராநாத் மும்பையில் உள்ள Haffkine Institute-க்கு (இதை நிறுவியவர் ஒரு ரஷ்ய யூதர். இவரைப் பற்றியும், இவர் இந்த ஸ்தாபனத்தில் ஆற்றிய தொண்டைப் பற்றியும் தெரிந்து கொள்ள நிறைய விஷயங்கள் இருக்கின்றன!) ஓர் அவசர தந்தியை அனுப்பி, தன்னுடைய ஆராய்ச்சிக்கு, ஆய்வுக் கூடத்தில் வளர்க்கப்பட்ட உக்கிரமான பிளேக் கிருமி (virulent plague culture) வேண்டும் என்று தெரிவித்திருந்தார்.

அந்த இன்ஸ்டிட்யூட், வங்காளத்தின் ஜெனரல் சர்ஜனின் அனுமதி இருந்தால் மட்டுமே, பிளேக் கல்ச்சரைத் தருவோம் என்று பதிலளித்தது.

தாராநாத், கல்கத்தாவில் டாக்டர் உகில் என்பவரை சந்தித்து, தான் பிளேக் நோய்க்கு மருந்து கண்டுபிடித்திருப்பதாகவும், அதை பிளேக் கல்ச்சர் கொண்டு சோதனை செய்யவிருப்பதாகவும், அதை டாக்டர் உகிலின் கீழ் அவருடைய ஆய்வுக் கூடத்திலே செய்ய வேண்டும் என்றும் தன்னுடைய விருப்பத்தைத் தெரிவித்திருக்கிறார். டாக்டர் உகிலும் தாராநாத்தை, தன்னுடைய ஆய்வுக் கூடத்தில் தனக்குக் கீழ் ஆராய்ச்சி செய்ய அனுமதித்தார். ஹாஃப்கைன் இன்ஸ்டிட்யூடிலிருந்து பிளேக் கல்ச்சர் வரவழைக்கப்பட்டது. ஆனால் அதை தாராநாத் தனியே பயன்படுத்த அனுமதிக்கப்படவில்லை. உகிலின் ஆய்வுக் கூடத்தில், ஹாஃப்கைன் இன்ஸ்டிட்யூடிலிருந்து தருவிக்கப்பட்ட கல்ச்சரிலிருந்து மேலும் சில கல்ச்சர்கள் உருவாக்க முயற்சி செய்யப்பட்டது. ஆனால் ஒன்றும் ஒப்பேரவில்லை. அதனால் ஹாஃப்கைன் இன்ஸ்டிட்யூடிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட கல்ச்சர் அழிக்கப்பட்டது.

தாரநாத் உகிலிடம் மீண்டும் ஒருமுறை பிளேக் கல்ச்சரை வைத்து ஆராய்ச்சி செய்யவேண்டும் என்று தன்னுடைய விருப்பத்தைத் தெரிவித்தார். ஆனால் அதற்கு உகில் ஒத்துக்கொள்ளவில்லை. அதற்கு பதிலாக உகில் தாரநாத்துக்காக, ஹாஃப்கைன் இன்ஸ்டிட்யூட்டுக்கு ஒரு சிபாரிசுக் கடிதம் கொடுத்து, டாக்டர் தாராநாத் தன்னுடைய கண்டுபிடிப்பு தொடர்பாக ஆய்வு செய்வதற்கு ஹாஃப்கைன் இன்ஸ்டிட்யூட் வசதி செய்து கொடுக்குமாறு கேட்டுக்கொண்டார்.

இதையடுத்து பினயேந்திரா பம்பாய்க்கு கிளம்பிச் சென்றான். அங்கு ரத்தான் சலாரியா என்ற ஒரு கைடை (வழிகாட்டுபவர்) நியமித்துக் கொண்டான் (பின்னர் இந்த ரத்தான் சலாரியாதான் நீதிமன்றத்தில் பினயேந்திராவும் தாராநாத்தும் எங்கெங்கெல்லாம் சென்றார்கள் என்று சாட்சியம் அளித்தான்). ஹாஃப்கைன் இன்ஸ்டிட்யூடில் வேலை பார்த்த டாக்டர் நாயுடுவை தொடர்பு கொண்டான். தாராநாத்துக்கு வழங்கப்பட்ட சிபாரிசு கடிதத்தைக் காட்டினான். பினயேந்திரா, நாயுடுவிடம் தான் தன்னுடைய நண்பர் ஒருவரின் ஆராய்ச்சிக்கு ஒத்துழைக்கும் நோக்கில் பம்பாய்க்கு வந்திருப்பதாகவும் தெரிவித்தான். டாக்டர் நாயுடு, ஹாஃப்கைன் இன்ஸ்டிட்யூடின் இயக்குனரின் அனுமதி இல்லாமல் எந்த உதவியும் செய்யமுடியாது என்று திருப்பி அனுப்பிவிட்டார்.

சிறிது நாள்கள் கழித்து பினயேந்திரா மறுபடியும் பம்பாய்க்குச் சென்றான். இம்முறை லஞ்சம் கொடுத்தாவது, எப்படியாவது பிளேக் கல்ச்சரை வாங்கிவிட வேண்டும் என்று பிரயத்தனப்பட்டான். ஹாஃப்கைன் இன்ஸ்டிட்யூடில் வேலை பார்த்த டாக்டர் நாகராஜன் மற்றும் டாக்டர் சாத்தேவைச் சந்தித்தான். ஆனால் அவனால் ஒன்றும் சாதிக்க முடியவில்லை. இறுதியாக டாக்டர் நாகராஜன் மூலமாக, பாம்பே அர்தர் ரோடில் உள்ள தொற்று நோய் மருத்துவமனையில் பிளேக் கல்ச்சர் கிடைக்கும் என்று தகவல் கிடைத்தது. பினயேந்திரா, பாம்பே அர்தர் ரோடில் உள்ள தொற்று நோய் மருத்துவமனைக்குச் சென்றான். அங்கு மருத்துவமனை மேலதிகாரி டாக்டர் பாட்டேலைப் பார்த்து தன்னுடைய நண்பன் தாராநாத் தொற்று நோய் மருத்துவமனையின் ஆய்வுக்கூடத்தில் ஆராய்ச்சி செய்யும் அனுமதியை எப்படியோ பெற்றுவிட்டான். டாக்டர் பாட்டேல் தன்னுடைய உதவியாளரான டாக்டர் மேத்தாவிடம், கல்கத்தாவிலிருந்து வரும் டாக்டர் தாராநாத்துக்கு அனைத்து உதவிகளையும் செய்து தருமாறு உத்தரவிட்டார்.

தாராநாத் பாம்பே வந்து இறங்கினான். தாராநாத் கேட்டுக்கொண்டதன் பேரில் டாக்டர் மேத்தா, டாக்டர் பாட்டேலின் மூலம் ஹாஃப்கைன் இன்ஸ்டிட்யூட்டிலிருந்து பிளேக் கல்ச்சரை வரவழைத்தார். டாக்டர் மேத்தா, வரவழைக்கப்பட்ட பிளேக் கல்ச்சரிலிருந்து மாதிரிகளை எடுத்து தாரநாத்துக்கு கொடுத்தார். தாராநாத், அர்தர் ரோடு தொற்று நோய் மருத்துவமனை ஆய்வுக் கூடத்தை சுதந்திரமாக பயன்படுத்த அனுமதிக்கப்பட்டார். தாராநாத் தனக்கு கிடைத்த பிளேக் கல்ச்சரை வைத்து எலிகளுக்கு ஊசி போட்டார். எலிகள் செத்து மடிந்தன. பிறகென்ன! பினயேந்திராவும், தாராநாத்தும் எதற்காக பம்பாய் வந்தார்களோ, அந்த லட்சியம் ஈடேறிவிட்டது.

1933 ஆம் ஆண்டு, ஜூலை மாதம், 12 ஆம் தேதி தாராநாத்தும் பினயேந்திராவும், தங்களுக்கு தேவைப்பட்ட பிளேக் கல்ச்சரை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினர். கிளம்பும் முன் டாக்டர் மேத்தாவிடம் ஏதாவது சொல்லியாக வேண்டுமே? தனக்கு கல்கத்தாவில் முக்கியமான அலுவல் வந்திருக்கிறது, அதை முடித்து விட்டு திரும்புவதாக தாராநாத் சொன்னான். கட்டாயமாக டாக்டர் பாட்டேலுக்கு தன்னுடைய நன்றியை தெரிவிக்கும்படி தாராநாத், டாக்டர் மேத்தாவை கேட்டுக்கொண்டான்.

போனவர்கள் போனவர்கள்தான். அப்புறம் பம்பாய் பக்கம் திரும்பியே பார்க்கவில்லை. பிளேக் நோய்க்கு மருந்தும் கண்டுபிடிக்கவில்லை. ஆனால் பம்பாயைவிட்டு கிளம்புவதற்கு முன் பினயேந்திரா, தன்னுடைய ஆசைத் தம்பி அமரேந்திராவுக்காக 51,000 ரூபாய்க்கு ஆயுள் காப்பீடு பாலிஸி ஒன்றை எடுக்க முயன்றான். ஆனால் ஆயுள் காப்பீட்டு நிறுவனம், பினயேந்திரா கேட்ட பாலிஸியை கொடுக்க முடியாது என்று தெரிவித்தது. காரணம் பினயேந்திரா முன்வைத்த நிபந்தனைதான். அப்படி என்ன நிபந்தனை? அமரேந்திரா இறந்த பிறகு, எந்த காரணத்தைக் கொண்டும் ஆயுள் காப்பீட்டு நிறுவனம், பாலிஸி செல்லாது என்று நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடரக்கூடாது. எப்படி இருக்கிறது பாருங்கள்!

அப்பறம் என்ன நடந்தது என்பதைத்தான் நாம் முன்பே பார்த்தோம்.

காவல் துறை பினயேந்திராவையும் டாக்டர் தாராநாத்தையும் கைது செய்தது. கூடவே டாக்டர் துர்கா ரத்தன் தர் மற்றும் டாக்டர் சிவபாத பட்டாஜார்ஜியை கைது செய்தது. முன்னொரு சமயம் பினயேந்திரா சொன்னதின் பேரில், அமரேந்திராவிற்கு ஏதோ ஒரு ஊசியைப் போட்டு, அமரேந்திராவின் உடலை நலிவடையச் செய்தவர்கள் என்பதால். ஆனால் முக்கியமான ஒரு ஆளைக் கைது செய்யமுடியவில்லை. முகத்தை அரைகுறையாகப் போர்த்திக்கொண்டு திரிந்த, அந்தக் கருத்த குள்ள உருவம். அமரேந்திராவிற்கு ஊசி போட்டவன்.

நீதி மன்றத்தில் காவல்துறை, மேற்சொன்ன நான்கு பேர் மீதும் குற்றப்பத்திரிக்கை தாக்கல் செய்தது. வழக்கு விசாரணையின் போது, குற்றம்சாட்டப்பட்டவர்கள் தங்கள் குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. எந்த குற்றவாளிதான், தான் செய்த குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்வான். கிரிமினல் வழக்குகளில் அரசு தரப்புதான், குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களின் மீதான குற்றத்தை நிரூபிக்கவேண்டும்.

அரசு தரப்பில் நடந்த குற்றத்தை நிரூபிக்க நிறைய ஆதாரங்களைத் திரட்டியிருந்தாலும், குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் தரப்பில் சில முக்கிய கேள்விகள் எழுப்பப்பட்டன.

1. ஹவுரா ரயில் நிலையத்தில், அமரேந்திராவுக்கு பிளேக் ஊசி போட்டதாகச் சொல்லப்படும் நபரை காவல் துறையால் கைது செய்யமுடியவில்லை. பினயேந்திராவின் தூண்டுதலின் பேரில் தான், அந்த மர்ம நபர் அமரேந்திராவுக்கு ஊசி போட்டார் என்று நிரூபிக்க ஆதாரம் எதுவுமில்லை.

2. அமரேந்திரா பூச்சி கடித்து கூட இறந்திருக்கலாம். மரணமடைந்த அமரேந்திராவின் உடல் பிரேதப் பரிசோதனை செய்யப்படவில்லை.

3. சம்பவம் நடப்பதற்கு இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்னர்தான், அமரேந்திராவின் சகோதரி கண்ணன்பாலா என்பவர் mumps எனப்படும் கழுத்தில் ஏற்படும் ஒரு வீக்க வியாதியால் பாதிக்கப்பட்டு இறந்துபோயிருக்கிறார். கண்ணன்பாலாவின் மூலமாகக் கூட அமரேந்திராவுக்கு நோய் தொற்றி, அதன் தாக்குதலால் இறந்திருக்கக்கூடும்.

4. பினயேந்திராவுக்கு சினிமாவில் நடிக்க வேண்டும் என்று விருப்பம். அதன் பொருட்டு தான், அவர் அடிக்கடி பம்பாய் சென்றிருக்கிறார்.

5. தாராநாத் நுண்ணுயிரிகள் ஆராய்ச்சியில் நிபுணர். அவர் பிளேக் நோய்க்கு மருந்து கண்டுபிடிப்பதற்காகத்தான் பிளேக் கல்ச்சரைத் தேடி அலைந்திருக்கிறார். அந்த சமயத்தில் பம்பாய்க்கு அடிக்கடி சென்று வந்த பினயேந்திரா, தன்னுடைய நண்பனுக்கு உதவி செய்யும் வகையில் செயல்பட்டிருக்கிறார். இதற்கு உள்நோக்கம் கற்பிப்பது தவறு.

இதற்கு பதிலளிக்கும் வகையில் அரசுத் தரப்பு பின்வரும் வாதத்தை முன்வைத்தது.

1. அமரேந்திராவுக்கும் பினயேந்திராவுக்கும் பகூர் ஜமீன் சொத்து சம்மந்தமாக அடிக்கடி சண்டை நடந்திருக்கிறது. இது தொடர்பாக இவர்களது உறவினர்கள் சாட்சியம் அளித்திருக்கின்றனர்.

2. பினயேந்திரா, பம்பாயில் எந்த சினிமா கம்பெனிக்கும் அல்லது ஸ்டுடியோவுக்கும் செல்லவில்லை என்று அவனுக்கு பம்பாயில் வழிகாட்டியாக செயல்பட்ட ரத்தன் சார்லியா சாட்சியம் தெரிவித்திருக்கிறான்.

3. தாராநாத், பிளேக் நோய்க்கு மருந்து கண்டிபிடித்ததற்கான ஆதாரம் எதுவும் இல்லை. தாராநாத்தின் ஆராய்ச்சிக்கு உதவிய டாக்டர் உகில் மற்றும் டாகடர் மேத்தா இருவரும் தாராநாத் எதையும் கண்டுபிடிக்கவில்லை என்று சாட்சியமளித்துள்ளனர்.

4. அமரேந்திரா பிளேக் நோயால் இறந்த தருவாயில், வங்காள மாகாணத்தில் வேறு யாரும் அந்த நோயால் பாதிக்கப்பட்டு இறக்கவில்லை. அந்த சமயத்தில் பிளேக் நோய் தொற்று நோயாக பரவவில்லை.

5. பினயேந்திராவுக்கு அமரேந்திராவைக் கொலை செய்ய வேண்டும் என்ற நோக்கம் இருந்திருக்கிறது. பினயேந்திராவின் நோக்கம் நிறைவேற, தாராநாத் உதவியிருக்கிறார். இதன் பொருட்டு தான், இருவரும் பம்பாய் சென்று பிளேக் கிருமியை கல்கத்தாவுக்குக் கொண்டு வந்திருக்கின்றனர்.

6. ஜூலை மாதத்தில் கொண்டுவரப்பட்ட பிளேக் கிருமியை நவம்பர் மாதம் வரை அழிந்து விடாமல் பாதுகாக்க முடியும் என்று சாட்சியம் அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

7. சந்தர்ப்ப சூழ்நிலை சாட்சியங்கள் எல்லாம், குற்றம் சாட்டப்பட்ட பினயேந்திராவுக்கும் தாராநாத்துக்கும் எதிராகவே இருக்கிறது. எனவே குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் தான் இந்தக் கொலையை செய்திருக்க முடியும்.

அரசுத் தரப்பின் வாதத்தை ஏற்றுக்கொண்ட ஜூரி பினயேந்திராவையும், தாராநாத்தையும் குற்றவாளிகளாக அறிவித்தது. ஆனால் மற்ற இருவரையும், அதாவது துர்கா ரத்தன் தர்ரையும், சிவபாத பட்டாஜார்ஜியையும் நிரபராதி என்று அறிவித்தது. அதற்கு காரணம், மருத்துவ நிபுணர்கள் நீதிமன்றத்தில் சாட்சியம் அளிக்கையில், டெட்டனஸ் நோய் தாக்கியவர்களுக்கு இழுப்பு வரும்; அந்த சமயத்தில் வலிப்பையையும், வலியையும் குறைப்பதற்காக மார்பைன் கொடுக்கப்படுவது சகஜம்தான், அதில் ஒன்றும் தவறில்லை என்று கூறினர். அதைத்தான் துர்கா ரத்தன் தர்ரும், சிவபாத பட்டாஜார்ஜியும் செய்திருக்கிறார்கள். இதை குற்றம் என்று சொல்லமுடியாது. அதனால் அவர்கள் மேல் சுமத்தப்பட்ட கொலைக் குற்றம் ஏற்புடையதல்ல என்று ஜூரி முடிவெடுத்தது.

ஜூரியின் முடிவை ஏற்றுக்கொண்ட நீதிபதி, துர்கா ரத்தன் தர்ரையும், சிவபாத பட்டாஜார்ஜியையும் விடுதலை செய்தார். பினயேந்திராவுக்கும் தாராநாத்துக்கும் அமரேந்திராவைக் கொலை செய்ததற்காக மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டது. மே மாதம் 1934 ஆம் ஆண்டு தொடங்கிய விசாரணை , பிப்ரவரி மாதம் 1935 ஆம் ஆண்டு முடிவடைந்தது. அதாவது 10 மாதத்திற்குள்ளாக, விசாரணை முடிந்து தண்டனையும் வழங்கப்பட்டது.

ஒரு வழக்கில் குற்றவாளிகளுக்கு தூக்கு தண்டனை விதிக்கப்பட்டால், அதை உயர் நீதிமன்றத்தில் இரண்டு நீதிபதிகள் கொண்ட பென்ச் உறுதி செய்ய வேண்டும். பகூர் கொலை வழக்கிலும், குற்றவாளிகளுக்கு வழங்கப்பட்ட தண்டனையை உறுதி செய்யும் பொருட்டு, கல்கத்தா உயர் நீதிமன்றத்துக்கு வழக்கு அனுப்பப்பட்டது. அதே சமயத்தில் தூக்கு தண்டனை விதிக்கப்பட்ட குற்றவாளிகளான பினயேந்திராவும் தாராநாத்தும் தங்கள் மீது விதிக்கப்பட்ட தீர்ப்பை எதிர்த்து, கல்கத்தா உயர் நீதிமன்றத்தில் மேல்முறையீடு செய்தனர்.

தூக்கு தண்டனையை உறுதி செய்ய அனுப்பப்பட்ட வழக்கையும், குற்றவாளிகளின் சார்பில் தாக்கல் செய்யப்பட்ட மேல்மூறையீட்டு வழக்கையும் ஒரு சேர விசாரித்த கல்கத்தா உயர் நீதிமன்றம், சந்தர்ப்ப சாட்சியங்களின் அடிப்படையில்தான், குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களின் மீதான குற்றம் நிருபிக்கப்பட்டிருக்கிறது, இவர்கள் குற்றம் இழைத்தற்கான நேரடி சாட்சிகள் இல்லாத காரணத்தால், குற்றவாளிகளுக்கு வழங்கப்பட்ட மரண தண்டனையை ரத்து செய்து, குற்றவாளிகளுக்கு ஆயுள் முழுவதும் நாடு கடத்தப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்படவேண்டும் என்று தண்டனையை விதித்தது. இவ்வாறாக பகூர் கொலை வழக்கு முடிவடைந்தது.

0

S.P. சொக்கலிங்கம்