தமிழ்த் திரைப்பட விருதுகள் – 2011

கடந்த 2002 தொடங்கி ஒவ்வோர் ஆண்டும் வெளியாகும் தமிழ் திரைப்படங்களில் ஒவ்வொரு துறையிலும் சிறப்பாகப் பங்காற்றிய நபர்கள்/நிறுவனங்கள் ஆகியவற்றைத் தேர்ந்தெடுத்து அறிவித்து வருகிறேன்.

விருதுகளுக்கு நான் வகுத்துக்கொண்ட விதிமுறைகள்

  1. தமிழில் நேரடியாக உருவாக்கப்பட்ட‌‌ திரைப்படமாகவோ, தமிழில் மறுஆக்கம் செய்யப்பட்ட திரைப்படமாகவோ, தமிழில் மொழியாக்கம் செய்யப்பட்ட இந்திய மொழித் திரைப்படமாகவோ இருத்தல் வேண்டும்.
  2. திரைப்படம் ஜனவரி 1 முதல் டிசம்பர் 31 வரையிலான தேதிகளில் சென்னையில் வெளியாகி இருத்தல் வேண்டும் (மத்திய திரைப்படத் தணிக்கைத் துறை சான்றிதழ் தேதி கணக்கில் கொள்ளப்படுவதில்லை).
  3. விருதுகளுக்கு தனியாக விண்ணப்பிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அமைப்பின் நடுவர் திரைப்படத்தை முழுமையாகப் பார்த்து விட்டால் அப்படம் விருதுகளின் அனைத்து பிரிவுகளுக்கும் விண்ணப்பித்ததாகப் பொருள் கொள்ளப்பட்டு பரிசீலனைக்கு எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டு விடும்.

பரிசீலனைக்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்ட படங்கள்

ஆடுகளம் * காவலன் * சிறுத்தை * யுத்தம் செய் * தூங்காநகரம் * பயணம் * நடுநிசி நாய்கள் * குள்ளநரிக்கூட்டம் * நஞ்சுபுரம் * பொன்னர் – சங்கர் * கோ * வானம் * அழகர்சாமியின் குதிரை * ஆண்மை தவறேல் * ஆரண்ய காண்டம் * அவன் இவன் * நூற்றெண்பது * தேநீர் விடுதி * தெய்வத்திருமகள் * காஞ்சனா * போடிநாயக்கனூர் கணேசன் * போட்டா போட்டி 50-50 * ரௌத்திரம் * மங்காத்தா * எங்கேயும் எப்போதும் * வந்தான் வென்றான் * முரண் * வகை சூட வா * வேலூர் மாவட்டம் * சதுரங்கம் * 7-ஆம் அறிவு * வேலாயுதம் * தம்பி வெட்டோத்தி சுந்தரம் * வித்தகன் * மயக்கம் என்ன * போராளி * ஒஸ்தி * மம்பட்டியான் * மௌனகுரு * ராஜபாட்டை * ரா-1 * டர்ட்டி பிக்ச்சர் * (மொத்தம் – 42)

2011 விருது முடிவுகள்

  1. சிறந்த திரைப்படம் – ஆரண்ய காண்டம்
  2. சிறந்த பொழுதுபோக்கு திரைப்படம் – கோ
  3. சிறந்த இயக்குநர் – தியாகராஜன் குமாரராஜா (ஆரண்ய காண்டம்)
  4. சிறந்த திரைக்கதை – தியாகராஜன் குமாரராஜா (ஆரண்ய காண்டம்)
  5. சிறந்த வசனம் – தியாகராஜன் குமாரராஜா (ஆரண்ய காண்டம்)
  6. சிறந்த கதை – வெற்றிமாறன் (ஆடுகளம்)
  7. சிறந்த பின்னணி இசை – யுவன் ஷங்கர் ராஜா (ஆரண்ய காண்டம்)
  8. சிறந்த ஒளிப்பதிவு – பி.எஸ்.வினோத் (ஆரண்ய காண்டம்)
  9. சிறந்த படத்தொகுப்பு – பிரவீன் / ஸ்ரீகாந்த் (ஆரண்ய காண்டம்)
  10. சிறந்த கலை இயக்கம் – விதேஷ் (ஆரண்ய காண்டம்)
  11. சிறந்த ஆடை வடிவமைப்பு – வாசுகி பாஸ்கர் (ஆரண்ய காண்டம்)
  12. சிறந்த ஒப்பனை – அவன் இவன்
  13. சிறந்த ஒலிப்பதிவு – ரத்னவேலு / வெங்கடேஷ் (ஆரண்ய காண்டம்)
  14. சிறந்த VFX – JEFFERY KLIESER, HARESH HINGORANI & KEITAN YADAV (ரா-1)
  15. சிறந்த சண்டை அமைப்பு – ஆக்ஷ‌ன் பிரகாஷ் (யுத்தம் செய்)
  16. சிறந்த நடன இயக்கம் – தினேஷ் குமார் (ஒத்த சொல்லால‌ – ஆடுகளம்)
  17. சிறந்த பாடல் இசை – ஜிப்ரான் (வாகை சூட வா)
  18. சிறந்த பாடல் ஆசிரியர் – வைரமுத்து (வாகை சூட வா)
  19. சிறந்த பின்னணி பாடகர் – ந‌ரேஷ் ஐயர் (நான் சொன்னதும் – மயக்கம் என்ன)
  20. சிறந்த பின்னணி பாடகி – சின்மயி (சரசரசாரக்காத்து – வாகை சூட வா)
  21. சிறந்த நடிகர் – விக்ரம் (தெய்வத்திருமகள்)
  22. சிறந்த நடிகை – இனியா (வாகை சூட வா)
  23. சிறந்த துணை நடிகர் – வ.ஐ.ச.ஜெயபாலன் (ஆடுகளம்)
  24. சிறந்த துணை நடிகை – ஸ்வப்னா ஆப்ரஹாம் (நடுநிசி நாய்கள்)
  25. சிறந்த குணச்சித்திர‌ நடிகர் – சோமசுந்தரம் (ஆரண்ய காண்டம்)
  26. சிறந்த குணச்சித்திர‌ நடிகை – அனுஷ்கா (வானம்)
  27. சிறந்த வில்லன் நடிகர் – ஜாக்கி ஷெராஃப் (ஆரண்ய காண்டம்)
  28. சிறந்த நகைச்சுவை நடிகர் – சந்தானம் (சிறுத்தை)
  29. சிறந்த குழந்தை நடிகர் – பேபி சாரா (தெய்வத்திருமகள்)
  30. சிறந்த டைட்டில் கார்ட் – கோ
  31. சிறந்த ட்ரெய்லர் – ஆரண்ய காண்டம்
  32. சிறந்த திரை புத்தகம் – THE BEST OF TAMIL CINEMA – 1931 to 2010 (ஜி.தனஞ்ஜெயன்)
  33. சிற‌ந்த திரை விமர்சகர் : சுரேஷ் கண்ண‌ன் (http://pitchaipathiram.blogspot.com/)
-சரவண கார்த்திகேயன்

 

ஜின்னா வாதாடிய பாவ்லா கொலை வழக்கு

ஆங்கிலேயர்கள் இந்தியத் துணை கண்டத்தை ஆட்சி செய்து கொண்டிருந்த அதே சமயத்தில் பல சுதந்தர ராஜாக்களும் ராஜ்ஜியம் செய்து வந்தனர். சுதந்தரத்துக்கு முன்பாக சுமார் 554 சமஸ்தானங்கள் இந்தியத் துணை கண்டத்தில் இருந்தன. இந்தியா சுதந்தரம் அடைந்த பிறகு அவை இந்தியாவுடன் இணைக்கப்பட்டன.

பாவ்லா கொலை வழக்கு இந்தியா சுதந்தரம் அடைவதற்கு முன்னர் நடந்தது. வழக்குக்குக் காரணமாக இருந்தவர் இந்தூர் சமஸ்தானத்தை ஆட்சி செய்து வந்த ஹோல்கர் மகாராஜா – மூன்றாவது துக்கோஜி ராவ் ஹோல்கர். இவரது அந்தப்புரத்தில் ஒரு அழகான முஸ்லிம் நங்கை இருந்தாள். அவள் பெயர் மும்தாஜ் பேகம். மும்தாஜ் பிரமாதமான நாட்டியக்காரி. ஆனால் அவளுக்கு ஏனோ அந்தப்புரத்து வாழ்க்கை பிடிக்கவில்லை. தான் அந்தப்புரத்தில் சிறைப்பட்டிருப்பதாக உணர்ந்தாள். பத்தாண்டுகளாக மகாராஜாவுக்குச் சேவை செய்து கொண்டிருந்த மும்தாஜுக்கு இந்தோர் அரண்மனையிலிருந்து தப்பித்துச் செல்ல வாய்ப்பு கிடைத்தது. தப்பித்து விட்டாள்.

தப்பித்த மும்தாஜ் பல இடங்களில் சுற்றித் திரிந்தாள். கடைசியில் அவளுக்கு பம்பாயைச் சேர்ந்த அப்துல் காதர் பாவ்லா என்ற பெரும் செல்வந்தர் அடைக்கலம் கொடுத்தார். மும்தாஜ் பாவ்லாவிடம் மிகவும் விசுவாசமாக இருந்தாள். பாவ்லாவும் மும்தாஜை தன்னுடைய மனைவி போல பாவித்து வந்தார்.

இந்தோர் ராஜ்ஜியத்தில் பெரும் கொந்தளிப்பு! ராஜா செய்து கொடுத்த அத்தனை வசதிகளையும் தூக்கியெறிந்துவிட்டு, ராஜாவை மதிக்காமல் தப்பித்துப் போக அவளுக்கு எவ்வளவு துணிச்சல் இருக்கும். இது ஒரு அவமரியாதை செயல் அல்லவா? இதைக் கண்டிக்க வேண்டும். அப்படி செய்தால்தான் அரண்மனைக்கு ஏற்பட்ட கலங்கத்தை துடைக்க முடியும். அரண்மனை முழுவதும் இதே பேச்சுதான். ராஜாவும் அதே மனநிலையில்தான் இருந்தார். ஒன்பது பேர் தயார் செய்யப்பட்டனர். அவர்களுக்கு இடப்பட்ட கட்டளை இதுதான். மும்தாஜை எங்கிருந்தாலும் தேடிக் கண்டுபிடியுங்கள். கண்டுபிடித்து அவளை அரண்மனைக்கு இழுத்து வாருங்கள். குறிக்கிடுபவர்கள் கொல்லப்படலாம்.

இந்த ஒன்பது பேர் கொண்ட கும்பல் மும்தாஜ் இருக்கும் இடத்தை தேடிக் கண்டுபிடித்து விட்டது. திட்டம் தீட்டப்பட்டது. 1925 ஆம் ஆண்டு, ஜனவரி மாதம் 12 ஆம் தேதி, மாலை சுமார் 7:30 மணி இருக்கும். அப்துல் காதர் பாவ்லாவும் மும்தாஜும் காரில் சென்று கொண்டிருந்தனர். அவர்களுடன் பாவ்லாவின் மேலாளர் மாத்திவ், கார் ஒட்டுனர், க்ளீனர் ஆகியோரும் இருந்தனர். கார் மலபார் ஹில்ஸ் பகுதியை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தது.

திடீரென்று ஒரு கார் பின்னாலிருந்து வந்து மோதியது. காரில் இருந்து கொலைகாரக் கும்பலைச் சேர்ந்த 7 நபர்கள் கீழே இறங்கினர். பாவ்லாவின் காரைச் சுற்றி வளைத்தனர். அவர்களிடம் கத்தி, கபடா, துப்பாக்கி மற்றும் இன்ன பிற ஆயுதங்கள் இருந்தன. மும்தாஜை காரிலிருந்து தூக்க முயற்சி செய்தனர். பாவ்லா அதைத் தடுத்தார். துப்பாக்கி வெடித்தது. பாவ்லா கீழே சாய்ந்தார். மும்தாஜ் காரை விட்டு வலுக்கட்டாயமாக வெளியே இழுக்கப்பட்டாள். வெளியே வர மறுத்த மும்தாஜின் அழகிய முகத்தில் நான்கு கத்தி வெட்டுகள் விழுந்தன. கும்பல் மும்தாஜை காரிலிருந்து தூக்கியது. அப்போது தான் ஒரு ஆச்சரியம் நிகழ்ந்தது.

சம்பவம் நடந்து கொண்டிருந்த இடத்தை நோக்கி ஒரு ராணுவக் கார் வந்தது. அந்தக் காரில் ராணுவ அதிகாரி லெப்டினண்ட் சேகர்ட் மற்றும் அவருடைய நண்பர்கள் லெப்டினண்ட் பாட்லி, லெப்டினண்ட் ஸ்டீபன் ஆகியோர் இருந்தனர். ஒரு பெண் அலறும் சத்தத்தை கேட்டு மூவரும் காரை விட்டு இறங்கினர். மும்தாஜைக் காப்பாற்ற முயன்றனர். இதைச் சற்றும் எதிர்பாராத கொலைகாரக் கும்பல் ராணுவ அதிகாரிகளைத் தாக்கினர். லெப்டினண்ட் சேகர்ட் சுடப்பட்டார். தான் தாக்கப்பட்டதை பொருட்படுத்தாமல் கொலைகாரக் கும்பலை சேர்ந்தவர்களிடமிருந்து இரண்டு துப்பாக்கிகளை பிடுங்கி விட்டார். மும்தாஜைக் காப்பாற்றி தன்னுடைய காரில் ஏற்ற முயன்றார். அப்போது அவருடைய தோள்பட்டையில் கத்தி குத்து விழுந்தது. அதை அவர் பொருட்படுத்தவில்லை. மும்தாஜைக் காப்பாற்றிய பிறகு, லெப்டினண்ட் சேகர்ட் மற்ற ராணுவ அதிகாரிகளுடன் சேர்ந்து கொலைகாரக் கும்பலைப் பிடிக்க முயன்றார். இத்தனைக்கும் லெப்டினண்ட் சேகர்ட்டிடம் இருந்தது கோல்ப் விளையாடப் பயன்படுத்தப்படும் மட்டை. அதையே அவர் தன்னுடைய தற்காப்புக்கும் பயன்படுத்தினார், தாக்குதலுக்கும் பயன்படுத்தினார்.

ராணுவத்தினர் கொலைகாரக் கும்பலுடன் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருக்கும்போது அவர்களுக்குச் சாதகமாக, சம்பவம் நடந்த இடத்துக்கு மற்றுமொரு ராணுவக் கார் வந்தது. அதிலும் ஒரு ராணுவ அதிகாரி – கர்னல் விக்ரி இருந்தார். நான்கு ராணுவ அதிகாரிகளுடனும் சண்டையிட முடியாமல் கொலைகாரக் கும்பல் தப்பியோட முனைந்தது.

ராணுவ அதிகாரிகள் அக்கூட்டத்தைச் சேர்ந்த இரண்டு நபர்களைப் பிடித்தனர். சினிமாவில் சண்டைக் காட்சிகள் முடிந்து கடைசியில் போலீசார் வருவது போல, சம்பவம் நடந்த இடத்துக்கும் போலீசார் வந்து சேர்ந்தனர். பிடிபட்டவர்களை ராணுவ அதிகாரிகள் போலீசாரிடம் ஒப்படைத்தனர்.

இதில் விசித்திரமான விஷயம் என்னவென்றால், பொதுவாக ராணுவத்தினர் அந்த வழியாக வருவதில்லை. கோல்ப் விளையாடிவிட்டு தங்கள் முகாமுக்கு வேறு வழியில்தான் செல்வது வழக்கம். அன்று மட்டும் அந்த வழக்கம் மாறியதால் மும்தாஜின் உயிர் காப்பாற்றப்பட்டது. சம்பவம் நடந்த இடத்துக்கு மட்டும் ராணுவத்தினர் தகுந்த நேரத்தில் வரவில்லையென்றால், மும்தாஜ் கடத்தப்பட்டு இந்தோருக்கு தூக்கிச்செல்லப் பட்டிருப்பாள். கொலைகாரக் கும்பலும் ஆங்கிலேய ஆட்சி அதிகாரத்துக்கு உட்பட்ட இடத்திலிருந்து தப்பிச் சென்றிருக்கும். அவர்களைக் கைது செய்து நீதிமன்றத்தில் விசாரணைக்கு நிறுத்தி இருக்கமுடியாது.

இது நடந்து சீக்கிரத்திலேயே சம்பவத்தில் ஈடுபட்ட மற்றவர்களையும் போலீசார் கைது செய்துவிட்டனர். சாட்சிகளிடம் வாக்குமூலம் பெற்ற போலீசார், நீதிமன்றத்தில் 9 நபர்கள் மீது பாவ்லாவைக் கொன்றதற்காகவும், மும்தாஜைக் கடத்தக் கூட்டுச்சதி செய்ததற்காகவும், கடத்தலுக்குத் தூண்டுதலாக இருந்ததற்காகவும், மும்தாஜைக் கடத்தியதற்காகவும், ராணுவ அதிகாரிகளையும் மும்தாஜையும் தாக்கி பெரும் காயம் ஏற்படுத்தியதற்காகவும் குற்ற வழக்கு தொடர்ந்தனர்.

பம்பாய் உயர் நீதிமன்றத்தில் வழக்கு விசாரணைக்கு வந்தது. அப்போது அங்கு கிரிமினல் வழக்குகளை நடத்தி வந்தவர் நீதிபதி க்ரம்ப். அரசுத் தரப்பில் ஆஜரானவர்கள் அட்வகேட் ஜெனரல் காங்கா மற்றும் அவருக்குத் துணையாக கென்னத் கெம்ப். குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் அனைவரும் இந்தோர் சமஸ்தானத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். அவர்களுக்காக வாதாட இந்தோர் சமஸ்தானம், அப்போது பிரபலமாக இருந்த கல்கத்தாவைச் சேர்ந்த சென் குப்தா மற்றும் பம்பாயைச் சேர்ந்த வெலிங்கர் மற்றும் முகம்மது அலி ஜின்னா ஆகிய வழக்கறிஞர்களை நியமனம் செய்தது. வழக்கு விசாரணைக்காக 9 பேர் கொண்ட ஜூரி (நடுவர் குழு) அமைக்கப்பட்டது.

வழக்கு விசாரணை பல நாட்கள் நடைபெற்றது. அதைக் காண பெருந்திரளான கூட்டம் நீதிமன்றத்தில் திரண்டது. விசாரணைக்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்ட வழக்கு மிகவும் சிக்கலாக இருந்தது. நிறைய குற்றவாளிகள்; நிறைய சாட்சிகள்; பலதரப்பட்ட குற்றங்கள்; நடைபெற்ற குற்றத்தில் ஒவ்வொரு குற்றவாளியின் பங்கு என்ன; தங்கள் கண் முன்னே விரைவாக நடந்து முடிந்த, பலபேர் சம்மந்தப்பட்ட குற்றத்தை பல நோக்கில் பார்த்த சாட்சிகளின் வாக்குமூலத்தில் உள்ள முரண்பாடுகள்; பல பேர் ஈடுபட்ட பெரிய குற்றத்தில் ஒரு குற்றவாளியின் பங்கு சிறிதாக இருந்தாலும், அவனுக்கு பெரிய குற்றம் விளைவித்ததற்கான தண்டனை வழங்கப்பட வேண்டுமா அல்லது குற்றத்தில் அவனுடைய பங்குக்கான தண்டனை மட்டுமே வழங்கப்படவேண்டுமா என பல சிக்கலான விவகாரங்கள் இருந்தன.

அரசு தரப்பின் முக்கிய சாட்சிகளாக மூன்று ராணுவ அதிகாரிகள் இருந்தனர். மற்ற சாட்சிகளை ஒப்பிடுகையில், ராணுவ அதிகாரிகள் தனித்தனியே விசாரிக்கப்பட்டாலும் அவர்களது சாட்சியங்களில் பெரிய வித்தியாசங்கள் எதுவும் இல்லை. ராணுவத்தில் அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டிருந்த பயிற்சியின் காரணமாக, அவர்கள் எந்த சூழ்நிலையையும் பதற்றமில்லாமல் கையாளும் திறன் பெற்றிருந்தனர். அனைத்து விவகாரங்களையும் உன்னித்து கவனமாகப் பார்த்து பழகியவர்கள். தங்களுக்கு முன்னால் இருக்கும் பிரச்னையைத் தெளிவாகப் புரிந்து கொண்டு அதை இலகுவாக கையாளும் திறன் படைத்தவர்கள். இவ்வளவு திறமைகளும் இருந்ததனால்தான் மும்தாஜை கடத்தல்காரர்களிடமிருந்து அவர்களால் காப்பாற்ற முடிந்தது. நடந்து முடிந்திருந்த சம்பவங்கள் அவர்கள் மனதில் தெள்ளத் தெளிவாக பதிந்திருந்தன. அதனால்தான் அவர்களால் நீதிமன்றத்தில், சம்பவம் நடந்து முடிந்து சில நாட்களாகியும் அவர்களால் சம்பவத்தைப் பற்றி தெளிவாக விவரிக்க முடிந்தது.

வழக்கில் ராணுவத்தினரின் சாட்சியங்கள் தெளிவாகவும் உறுதியாகவும் இருந்தாலும், குற்றவாளிகளுக்கு ஆஜரான முகமது அலி ஜின்னா உள்ளிட்ட வழக்கறிஞர்கள் நன்றாகவே போராடினார்கள். ஜின்னாவைப் பற்றி இங்கு ஒரு செய்தி சொல்லியாக வேண்டும். ஜின்னா அன்றைய காலகட்டத்தில் அறியப்பட்ட பிரபலமான வழக்கறிஞர்களில் ஒருவர். பால கங்காதர திலகர், தன் மீது ஆங்கிலேய அரசால் சுமத்தப்பட்ட ராஜ துரோக வழக்கை எதிர்த்து நீதிமன்றத்தில் வாதாட ஜின்னாவைத்தான் தன்னுடைய வழக்கறிஞராக நியமித்தார். திலகரே சட்டம் பயின்றவர்தான். இருப்பினும் அவருக்கு ஜின்னாவின் மீது அவ்வளவு நம்பிக்கை. திலகர் மட்டுமில்லை, அந்நாட்களில் பிரபல வழக்கறிஞரும் சமூக சீர்திருத்தவாதியுமான பிரோஷா மேத்தாவுக்கு ஆதரவாக ஆங்கிலேயர்களை எதிர்த்து நீதிமன்றத்தில் ஒரு பிரபல வழக்கை நடத்தி அதில் வெற்றியும் பெற்றார் ஜின்னா. ஜின்னா அன்றைய இளைஞர்களுக்கு ஒரு பெரிய முன்மாதிரி. முற்போக்குச் சிந்தனை உடையவர். சிறந்த பேச்சாளர். தேசியவாதியும் கூட. கல்லூரி மாணவர்கள் தங்களது கல்லூரிகளில் நடக்கும் விழாக்களில், அவரை தலைமை தாங்கிப் பேச அழைப்பார்கள். இப்படிப்பட்டவர்தான் பிற்காலத்தில் இந்தியா பிளவுபட கருவியாக இருந்தார். காலத்தின் கட்டாயம் அது. நாம் அனைவரும் நினைப்பது போல் இந்தியா பிளவுபட, அடிப்படைக் காரணமாக ஜின்னா இருக்கவில்லை. அது ஒரு பெரிய செய்தி. அதை பற்றிய விவரங்களை இங்கு குறிப்பிடுவது சரியாக இருக்காது.

நாம் பாவ்லா கொலை வழக்குக்கு மீண்டும் வருவோம்.

குற்றாவாளிகள் தரப்பில் முன்வைக்கப்பட்ட வாதம்.

1. பாவ்லா துப்பாக்கி வைத்திருந்தார். கடத்தல்காரர்கள் மும்தாஜைக் கடத்த நினைத்த தருவாயில், பாவ்லா தன்னிடமிருந்த துப்பாக்கியை எடுத்து கடத்தல்காரர்கள் மீது முதலில் சுட்டார். அதன் பின்னர், தற்காப்புக்காகத்தான் கடத்தல்காரர்கள் பாவ்லாவை சுட்டார்கள். ஆனால் இந்த வாதம் அரசு தரப்பினால் முறியடிக்கப்பட்டது. பாவ்லா துப்பாக்கி வைத்திருந்தது வாஸ்தவம்தான், ஆனால் அதை சம்பவம் நடந்த இடத்துக்கு பாவ்லா எடுத்து வரவில்லை. மேலும் பாவ்லாவின் மீது பாய்ந்த தோட்டாவும், லெப்டினண்ட் சேகர்ட் மீது பாய்ந்த தோட்டாவும், சம்பவ இடத்தில் சிதறிக் கிடந்த தோட்டாக்களும், லெப்டினண்ட் சேகர்ட் சம்பவம் நடந்த இடத்தில் குற்றவாளிகளிடமிருந்து பறித்த துப்பாக்கிகளிலிருந்து வெளியானவை என்று தகுந்த ஆதாரம் கொண்டு நிரூபித்தது அரசு தரப்பு. இதைத் தவிர மும்தாஜ் தன்னுடைய வாக்குமூலத்தில், கொலைகாரக் கும்பல் பாவ்லாவின் காரை வழிமறித்து முதலில் பாவ்லாவை சுட்டுவிட்டார்கள் என்று தெரிவித்திருந்தார்.

2. மும்தாஜ் இந்தோருக்குச் செல்ல ஆயத்தமாகத்தான் இருந்தார், ஆனால் அவரைப் போகவிடமால் பாவ்லா தடுத்தார் என்ற வாதத்தை முன்வைத்தது எதிர் தரப்பு. இந்த வாதமும் நீதிமன்றத்தில் எடுபடவில்லை. காரணம் கடத்தல்காரர்கள் மும்தாஜைத் தூக்கி செல்ல வந்தபோது, அவர்களிடமிருந்து தப்பிக்க மும்தாஜ் போராடியிருக்கிறாள். அதனால் அவளுக்கு முகத்தில் காயங்கள் கூட ஏற்பட்டிருக்கிறது. மேலும் கடத்தல்காரர்களிடமிருந்து தன்னை காப்பற்றும்படி மும்தாஜ் அலறியிருக்கிறாள். மும்தாஜின் அலறலை கேட்டுத்தான் ராணுவ அதிகாரிகள் அவளைக் காப்பாற்ற சம்பவ இடத்துக்கு விரைந்தனர். இவற்றைத் தவிர அரசு தரப்பில் நரிமன் என்ற பிரபல கிரிமினல் வழக்கறிஞர் சாட்சியம் அளித்தார். அவர் அளித்த சாட்சியத்தில் சம்பவம் நடைபெறுவதற்கு சில நாட்களுக்கு முன்னர், மும்தாஜ் தன்னிடம் ஆலோசனை கேட்க வந்ததாகவும், அப்போது மும்தாஜ் நரிமனிடம் நான் கடலில் விழுந்து தற்கொலை வேண்டுமானாலும் செய்துகொள்வேனே தவிர ஒருபோதும் இந்தோருக்குப் போகமாட்டேன் என்று கூறியதாகவும் தெரிவித்தார்.

ஜின்னாவும் பிற வழக்கறிஞர்களும் எவ்வளவு சிரமப்பட்டு போராடியபோதும், சாட்சிகள் அனைத்தும் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களுக்கு எதிராகவே இருந்தன. விசாரணை முடிவுற்ற நிலையில், நீதிபதி க்ரம்ப் வழக்கின் சாராம்சங்களைத் தொகுத்து வழங்கினார். ஜூரி முறை இருந்த சமயத்தில், பொதுமக்களில் பலதரப்பட்டவர்களிலிருந்து 9 பேரை அழைத்து அவர்களை வழக்கு விசாரணையில் ஜூரியாக அரசாங்கம் நியமிக்கும். ஜூரி பொறுப்பை தட்டிக் கழிக்க முடியாது. ஜூரியில் இடம் பெற்றிருப்பவர்களுக்கு அனைத்து சட்டங்களும் தெரிந்திருக்காது. தெரிந்திருக்க வேண்டும் என்ற அவசியமும் இல்லை. ஆனால் ஜூரி, வழக்கு விசாரணை முடிந்து சரியான தீர்ப்பு வழங்க வேண்டும். அதற்கு ஏதுவாக நீதிபதி வழக்கின் சாராம்சம், சம்மந்தப்பட்ட வழக்கில் எந்த விதமான சட்டம் எப்படி பிரயோகிக்கப்பட்டிருக்கிறது, சட்டத்தின் விதிவிலக்குகள் என்னென்ன போன்ற விவரங்கள் அடங்கிய தொகுப்பை ஜூரிக்கு வழங்குவார். ஜூரி வழக்கைப் பற்றிய முடிவுக்கு வருவதற்கு நீதிபதி வழங்கும் தொகுப்பு மிகவும் உபயோகமாக இருக்கும்.

நீதிபதி க்ரம்ப், பாவ்லா வழக்கில் ஜுரி சரியான முடிவை எடுக்கும் பொருட்டு ஒரு தொகுப்பை வெளியிட்டார். 145 பக்கங்கள் கொண்ட அந்தத் தொகுப்பு (Summing Up) மிகவும் பிரபலமானது. நீதிபதி க்ரம்ப் அளித்தத் தொகுப்பின் முக்கிய குறிப்புகள் பின்வருமாறு.

1) குற்றவியல் விசாரணையின் தன்மை
2) குற்றவியல் விசாரணையில் நீதிபதி மற்றும் ஜூரியின் பங்கு
3) விசாரணையின் போது கருத்தில் கொள்ள வேண்டிய விவகாரங்கள், விவரங்கள்
4) பாவ்லா வழக்கில், எந்தெந்த குற்றப் பிரிவுகளில் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களின் மீது வழக்கு தொடரப்பட்டிருக்கிறது என்னும் விவரம்
5) ஒவ்வொரு குற்றவாளியின் மீதும் என்னென்ன குற்றம் சுமத்தப்பட்டிருக்கிறது, அந்த குற்றங்களை நிரூப்பிக்க என்னென்ன காரணிகள், சாட்சிகள் தேவைப்படுகின்றன?
6) ஏராளமான சாட்சிகள் கொண்ட வழக்குகளில், ஒவ்வொரு சாட்சியின் சாட்சியங்களுக்கு இடையில் முரண்பாடுகள் இருப்பது சகஜம்தான். ஒவ்வொரு சாட்சியும் தன்னுடைய கண்ணோட்டத்தில் தான் பார்த்தவற்றை சொல்லும் சாட்சியத்திலிருந்து அதே சம்பவத்தைப் பார்த்த மற்றொரு சாட்சியின் கண்ணோட்டத்திலிருந்து சொல்லப்படும் சாட்சியிலிருந்து மாறுபட்டு இருப்பது இயல்புதான். இம்மாதிரி வழக்குகளில் சாட்சியங்களில் சிறு சிறு முரண்பாடுகள் இருப்பதைப் பற்றி கவலைப்படாமல் அனைத்து சம்பவங்களையும் ஒருங்கிணைத்துப் பார்த்து குற்றம் நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறதா என்று பார்க்க வேண்டும்.
7) சாட்சியங்களில், நிகழ்விக்கப்பட்ட குற்றத்தின் சந்தர்ப்ப சூழ்நிலையில் வேறுபாடுகள் தெரிந்தாலும் குற்றம் சம்மந்தமான நிகழ்வுகள் நடைபெற்றிருக்கிறதா என்று ஊர்ஜிதம் செய்து கொண்டால் போதும்.

நீதிபதி க்ரம்ப்பின் ஜூரிக்கான தொகுப்பு,அனைத்து நீதிபதிகளுக்கும் நகல் எடுத்துக் கொடுக்கப்பட்டது.

வழக்கு முடிந்து இறுதியில் ஜூரி தங்கள் தீர்ப்பை வெளியிட்டனர். தீர்ப்பின் படி குற்றம் சாட்டப்பட்ட ஒன்பது பேர்களில் 1) ஷாபி அகமது நாபி அகமது, 2) புஷ்பஷீல் பல்வந்தராவ் போண்டே, 3) பகதூர் ஷா முகமது ஷா, 4) அக்பர் ஷா முகமது ஷா, 5) ஷாம்ராவ் ரேவ்ஜி டிக்ஹே, 6) அப்துல் லதீப் மொய்தீன், 7) சர்தர் ஆனந்தராவ் கங்காராம் பான்சே ஆகியோரின் குற்றம் நிரூபிக்கப்பட்டு, குற்றவாளிகள் என்று அறிவிக்கப்பட்டனர். மற்ற இருவர் குற்றம் எதுவும் இழைக்கவில்லை என்று முடிவு எடுக்கப்பட்டது.

குற்றம் நிரூபனம் ஆனவர்களுக்கு நீதிபதி க்ரம்ப் தண்டனை வழங்கினார். அதன்படி ஷாபி அகமது நாபி அகமது, புஷ்பஷீல் பல்வந்தராவ் போண்டே மற்றும் ஷாம்ராவ் ரேவ்ஜி டிக்ஹே ஆகிய மூவருக்கு மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டது. பகதூர் ஷா முகமது ஷா, அக்பர் ஷா முகமது ஷா மற்றும் அப்துல் லதீப் மொய்தீன் ஆகிய மூவருக்கு ஆயுள் முழுவதும் நாடு கடத்தப்படவேண்டும் என்று தண்டனை வழங்கப்பட்டது.

குற்றவாளிகளில் இன்னும் மீதி இருப்பவர் சர்தர் ஆனந்தராவ் கங்கராம் பான்சே. இவர் பாவ்லாவின் கொலையில் ஈடுபடவில்லை, ஆனால் மும்தாஜை கடத்தும் கூட்டு சதியில் ஈடுபட்டார். மும்தாஜை கடத்தும் சம்பவத்துக்குத் தூண்டுதலாகவும் இருந்தார்.
குற்றம் செய்ய தூண்டுதல் புரிவதும் குற்றம்தான் அதை ஆங்கிலத்தில் abetment என்று சொல்வர். ஒருவர் ஏதோ ஒரு குற்றம் நடக்கத் தூண்டுதலாக இருந்து, இழைக்கப்பட்ட குற்றம் கொலையில் முடிந்தால் குற்றம் செய்ய தூண்டியவருக்கு கொலைக்கான தண்டனை வழங்கப்படும் (இந்திய தண்டனை சட்டம் 111 வது பிரிவு). எனவே பான்சேவுக்கு கொலைக்குற்றம் செய்ய தூண்டுதல் செய்ததற்கான தண்டனைதான் வழங்கப்படும். கொலை செய்ய தூண்டியதற்கான தண்டனை, மரணம் அல்லது ஆயுள் முழுதும் நாடு கடத்தப்பட வேண்டியது. நீதிபதி க்ரம்ப், பான்சேவுக்கு கொலை செய்ய தூண்டியதற்கான தண்டனையை வழங்க மனமில்லை. இருந்தாலும் ஜுரியின் முடிவை அவரால் மாற்ற முடியாது. மேலும் பான்சேவின் வழக்கறிஞர் ஜின்னாவின் விடாப்பிடியான வலியுறுத்தலால், நீதிபதி க்ரம்ப் பான்சேவுக்கு தூக்கு தண்டனைக்கு பதில் ஆயுள் தண்டனை விதித்தார். அரசு தரப்பிலும் அதை எதிர்க்கவில்லை.

தண்டிக்கப்பட்டவர்கள் ப்ரிவி கவுன்சிலில் மேல்முறையீடு செய்தனர். ப்ரிவி கவுன்சிலில் குற்றவாளிகளுக்காக ஆஜரனாவர் சர் ஜான் சைமன். இவர் நமக்கு நன்கு அறிமுகம் ஆனவர்தான். பின்னாட்களில் பிரிட்டனிலிருந்து இந்தியாவுக்கு வந்த சைமன் கமிஷனின் தலைவர்தான் இவர். சைமனும் அவரால் முடிந்த வரை ப்ரிவி கவுன்சிலில் போராடிப் பார்த்துவிட்டார். பலனில்லை.

ப்ரிவி கவுன்சிலில் சைமன் பின்வரும் வாதங்களை முன்வைத்தார்.

1. ஊடகங்களில் இந்த வழக்கைப்பற்றி அதிகப்படியான விளம்பரம் செய்யப்பட்டதால் ஜூரிக்கு தவறான அபிப்பிராயம் ஏற்பட்டது. இந்த வழக்கை பம்பாய் நீதிமன்றத்தில் நடத்தி இருக்கக்கூடாது. இந்த வழக்கை பாம்பே மாகாண ஆளுநர், நாட்டின் வேறு பகுதியில் உள்ள நீதிமன்றத்துக்கு மாற்றி அங்கு விசாரணைக்கு ஆட்படுத்தியிருக்க வேண்டும். மேலும் நீதிபதி க்ரம்ப் ஜூரிக்கு சரியாக வழிகாட்டவில்லை.

2. வெறும் ஆளை கடத்துவதற்கு ஒருவர் தூண்டுதல் செய்கிறார், ஆனால் ஆளைக் கடந்தச் சென்றவர் கடத்தலில் ஈடுபடும் போது கொலையையும் செய்துவிடுகிறார் என்றால் தூண்டுதல் செய்தவரை கொலை குற்றத்திற்காக தண்டிக்க முடியாது.

ஆனால் ப்ரிவி கவுன்சில் சைமனின் வாதத்தை எடுத்துக்கொள்ள மறுத்துவிட்டது. குற்றவாளிகளின் தண்டனையை உறுதி செய்தது.

சைமன் இந்தியாவுக்கு வருகை தந்தபோது, பாம்பே வழக்கறிஞர் சங்கத்தின் சார்பாக அவருக்கு வரவேற்பு வழங்கப்பட்டது. அந்த வரவேற்பு நிகழ்ச்சியில் நீதிபதி க்ரம்ப்பும் கலந்து கொண்டார். நீதிபதி க்ரம்ப்பை சந்தித்த சைமன், அவர் பாவ்லா வழக்கில் ஜுரிக்கு வழங்கிய தொகுப்பை நினைவு கூர்ந்தார். ப்ரிவி கவுன்சிலில் தான் பாவ்லா வழக்கின் மேல்முறையீட்டை வாதிடும்போது, நீதிபதி க்ரம்ப் ஜூரிக்கு வழங்கிய தொகுப்பில் ஏதாவது ஓட்டை கண்டுபிடித்து வழக்கில் ஜெயித்துவிடவேண்டும் என்று பார்த்தேன், ஆனால் என்னால் முடியவில்லை என்றார். அவ்வளவு பிரமாதமாக க்ரம்ப் ஜூரிக்கான தொகுப்பை தயார் செய்திருந்தார் என்று தன்னுடைய பாராட்டை க்ரம்ப்பிற்கு தெரிவித்தார் சைமன்.

தூக்கு தண்டனை விதிக்கப்பட்டவர்களில் ஷாபி அகமது நாபி அகமது மற்றும் ஷாம்ராவ் ரேவ்ஜி டிக்ஹே தூக்கில் இடப்பட்டனர். புஷ்பஷீல் பல்வந்தராவ் போண்டே தனக்கு வழங்கப்பட்ட மரண தண்டனை தீர்ப்பைக் கேட்டு பைத்தியமாகிப் போனான். அதனால் அவனைத் தூக்கிலிடாமல் காவலிலேயே வைத்திருந்தது அரசாங்கம்.

பாவ்லா கொலையையும், அதன் வழக்கு விசாரணையையும் மக்களால் சில ஆண்டுகள் வரை மறக்கவே முடியவில்லை. பத்திரிக்கைகளும் பாவ்லாவின் கொலைக்கு காரணமான மும்தாஜைப் பற்றி அடிக்கடி தகவல்களை மக்களுக்கு தெரிவித்த வண்ணம் இருந்தன. மக்களும், மும்தாஜ் பேகம் பாவ்லா கொலைக்குப் பிறகு எங்கிருக்கிறாள், என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாள் என்ற தகவல்களை தெரிந்து கொள்வதில் ஆர்வம் காட்டினர்.

ஆங்கிலேயர்கள் ஆட்சிக்கு உட்பட்ட பகுதியில் இவ்வளவு தைரியமாக குற்றம் செய்ய முனைந்த இந்தோர் சமஸ்தான ராஜா மூன்றாவது துக்கோஜி ராவ் ஹோல்கரை, ராஜ்ஜியப் பதவியை துறக்கச் செய்தது ஆங்கிலேய அரசு. மூன்றாவது துக்கோஜி ராவ் ஹோல்கர் அரசைத் துறக்க நேரிட்டதால், அவருடைய மகன் எஷ்வந்த்ராவ் ஹோல்கர் புதிய அரசராக பதிவியேற்றார். இந்தியா ஆங்கிலேயர்களிடமிருந்து விடுதலை அடைந்த பிறகு தன்னுடைய ராஜ்ஜியத்தை இந்தியாவுடன் சேர்த்தார் இந்த மகராசன்.

மும்தாஜ் பேகத்தின் வாழ்க்கை வரலாறை மையமாக வைத்து பாலிவுட்டில் ஒரே பாணியில் பல படங்கள் வெளியாகியிருக்கின்றன.

0

S.P. சொக்கலிங்கம்

குஷ்வந்த் சிங் : பாகிஸ்தான் போகும் ரயில்

குஷ்வந்த சிங் எழுதிய புகழ்பெற்ற Train to Pakistan நூலின் தமிழாக்கத்தை (பாகிஸ்தான் போகும் ரயில்) கிழக்கு பதிப்பகம் வெளியிடுகிறது. சீனா : விலகும் திரை நூலை மொழிபெயர்த்த ராமன் ராஜா இதனை மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். பக்கம் 272. விலை ரூ.200.  புத்தகத்திலிருந்து சில பகுதிகள்.

இந்தியாவில் 1947-ன் கோடைக் காலம் எப்போதும்போல இல்லை. அந்த வருடம் பருவ நிலையே கொஞ்சம் ஒரு மாதிரியாகத்தான் இருந்தது. வழக்கத்தைவிட வெயில். வழக்கத்தை விட வெப்பம், வறட்சி, புழுதி!

கோடை முடிவில்லாமல் நீண்டுகொண்டேபோவதுபோல் இருந்தது. எந்த வருடத்திலாவது மழை வருவதற்கு இவ்வளவு தாமதமாகி இருக்கிறதா? யாருக்கும் நினைவில்லை. பற்றாக்குறை மேகங்கள் வாரக் கணக்கில் ஏதோ நிழலடித்துவிட்டுப் போய்க்கொண்டே இருந்தன. மழை என்ற பேச்சே இல்லை. ஊர் மக்கள், ‘இது நம் பாவங்களுக்காகக் கடவுள் கொடுக்கும் தண்டனை போலிருக்கிறது’ என்று பேசிக்கொள்ள ஆரம்பித்தார்கள்.
பாவம் செய்துவிட்டோம் என்று அவர்கள் நினைத்ததற்குக் காரணம் இருக்கிறது.
அதற்கு முந்தின கோடையில்தானே மதக் கலவரங்கள் வெடித்துப் புறப்பட்டன! தேசத்தை இந்து இந்தியா, முஸ்லிம் பாகிஸ்தான் என்று இரண்டு கூறாகப் பிரிக்கிற யோசனை முதலில் வந்தது. அதைத் தொடர்ந்து கலவரம் வந்தது. கல்கத்தாவில் தொடங்கிக் கலவரம் பரவ ஆரம்பித்தது.

சில மாதங்களுக்குள்ளேயே சாவு எண்ணிக்கை பல ஆயிரங்களைத் தாண்டிவிட்டது.
கலவரத்தை இந்துக்கள்தான் திட்டமிட்டு ஆரம்பித்தார்கள் என்றார்கள் முஸ்லிம்கள். இந்துக்களைக் கேட்டால், பழியை முஸ்லிம்கள்மீது போட்டார்கள். ஆனால் இரண்டு தரப்பிலும் கொலைகள் நடந்தன என்பதே நிஜம். இரண்டு மதத்தினரும் துப்பாக்கியால் சுட்டுக்கொண்டார்கள். கத்தியால், ஈட்டியால், குண்டாந்தடியால் தாக்கிக்கொண்டார்கள். அவர்களைப் போலவே இவர்களும் சித்திரவதை செய்தார்கள்; பாலியல் வன்முறையில் ஈடுபட்டார்கள்.

கல்கத்தாவில் ஆரம்பித்த கலவரம் வடக்கே, கிழக்கே, மேற்கே எங்கெங்கும் பரவியது. மேற்கு வங்காளத்தில் உள்ள நவகாளியில் முஸ்லிம்கள் இந்துக்களைப் படுகொலை செய்தார்கள். பிகாரில் இந்துக்கள் முஸ்லிம்களைக் கொன்று குவித்தார்கள். பஞ்சாபின் எல்லைப் பகுதிகளில் முல்லாக்கள் பெட்டி நிறைய மண்டை ஓடுகளை எடுத்துக்கொண்டு அலைந்தார்கள். அவை பிகாரில் கொல்லப்பட்ட முஸ்லிம்களுடையவை என்று காட்டிக்கொண்டு திரிந்தார்கள். வடகிழக்கு எல்லைப் பிராந்தியங்களில் நூற்றாண்டுகளாக வாழ்ந்து வந்த லட்சக்கணக்கான இந்துக்களும் சீக்கியர்களும், வீடு வாசலையெல்லாம் அப்படி அப்படியே போட்டுவிட்டு வெளியேற வேண்டியதாயிற்று. அவர்கள் கிழக்கே தம் இனத்தவர்கள் பெரும்பான்மையாக இருந்த பகுதிகளுக்குக் குடிபெயர்ந்தார்கள்.

கால் நடையாகச் சிலர். மாட்டு வண்டிகளிலும் லாரிகளிலும் அடைத்துத் திணிந்துகொண்டு சிலர். ரயிலின் கூரை மேலும் பக்கவாட்டிலும் தொங்கிக்கொண்டு சிலர் என்று எப்படியெல்லாமோ பயணம் செய்தார்கள். போகிற வழியில், எதிர்ப் பக்கம் பயந்து ஓடிக்கொண்டிருக்கும் முஸ்லிம்களுடன் மோதிக்கொண்டார்கள். ஆற்று மணல் திட்டுக்களிலும் சாலைச் சந்திப்புகளிலும் ரயில் நிலையங்களிலும் மோதல்கள். எங்கெங்கும் கலவரம்தான் நிலவரம்!

1947-ல் பாகிஸ்தான் என்ற புதிய தேசம் பிறந்திருப்பதாக அறிவிக்கப்பட்டபோது, முஸ்லிம்கள், இந்துக்கள், சீக்கியர்கள் என்று ஒரு கோடி மக்கள் கிழக்கும் மேற்குமாகத் தப்பித்து ஓடிக்கொண்டிருந்தார்கள். மழைக் காலம் ஆரம்பித்தபோது அவர்களில் ஏறக்குறையப் பத்து லட்சம் பேர் பலியாகிவிட்டார்கள். வட இந்தியா முழுவதும், ஒன்று ஆயுதத்தைத் தூக்கிக்கொண்டு அலைந்துகொண்டிருந்தது அல்லது பயத்தில் உறைந்து போய் ஒடிந்துகிடந்தது.

0

ஜக்காவின் நினைவுகள் அவனை உலுக்கி எடுத்துவிட்டன. ‘வேணாங்க அய்யா. சாமி மேல ஆணையா வேணாங்க, வேணாங்க!’ ஜக்கா நெடுஞ்சாண்கிடையாகத் தரையில் விழுந்து சப் இன்ஸ்பெக்டரின் இரண்டு பூட்ஸ் கால்களையும் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டான். ‘முத்துக்கட்டி ராசாவே! பெரிய மனசு பண்ணுங்க!’

ஜக்காவுக்குத் தன்னை நினைத்தே அவமானமாக இருந்தது. ஆனால் அந்த மாதிரி சித்திரவதையை இன்னொரு முறை உடம்பு தாங்காது. ‘குருநாதர் மேல ஆணையா நான் ஒரு பாவமும் செய்யலைங்க. கொள்ளைக்கும் எனக்கும் சம்பந்தமே கிடையாதுங்க!’
ஆறடி நாலு அங்குல மாமிச மலை ஒன்று தன் காலடியில் விழுந்து கெஞ்சுவதைப் பார்த்து இன்ஸ்பெக்டருக்குப் பரவசமாக இருந்தது.

உடம்பு வேதனையைத் தாங்கக்கூடிய மனிதன் ஒருவனும் உலகில் கிடையாது. யாருக்கு என்ன சித்திரவதை என்பதை மட்டும் கவனமாகத் தேர்ந்தெடுக்கவேண்டும். சில பேர் பட்டினி போட்டாலே பணிந்துவிடுவார்கள். இக்பால் போன்றவர்களுக்கு, நாலு போலீஸ்காரர்கள் பார்வை படும் இடத்தில் இயற்கைக் கழிவுகளை வெளியேற்றவேண்டியிருப்பதே போதுமான சித்திரவதை. இன்னும் சிலபேருக்கு, கையைப் பின்னால் கட்டிவிட்டு மூஞ்சியில் வெல்லத்தைப் பூசி ஈ மொய்க்க விட்டுவிடவேண்டும். சிலரைத் தூங்கவிடாமல் தொந்தரவு செய்தாலே போதும்; வழிக்கு வந்துவிடுவார்கள். கடைசியில் ஒருவர் பாக்கி இல்லாமல் அத்தனை பேரும் சரணாகதி ஆகிவிடுவார்கள்.

‘உனக்கு இன்னும் ரெண்டு நாள் டைம் தரேன். கொள்ளைக்காரங்க பேரையெல்லாம் சொல்லிரு. இல்லாட்டி, பின் பக்கம் அடிக்கிற அடியில ஆட்டு வால் மாதிரி ஆயிடப்போவுது!’ என்று எச்சரித்தார் சப் இன்ஸ்பெக்டர். ஜக்காவிடமிருந்து தன் கால்களை விடுவித்துக்கொண்டு வெளியேறினார்.

0

‘உனக்கு ஏதாவது எழுதப் படிக்கத் தெரியுமா?’

‘எனக்கா? ஊகூம்! எங்க மாமா பையன் இஸ்கூலிலே படிச்ச பாட்டு ஒண்ணு சொல்லித் தந்தான். அதுல பாதி இங்கிலீசு, பாதி இந்தி. கேளுங்க:

பிஜ்ஜின் – புறா
பிளை – பறபற
லுக் – பாரு
இஸ்கை – மானம்!

இது உங்களுக்குத் தெரியுங்களா?’

‘தெரியாதே. அவன் உனக்கு அனா ஆவன்னா எல்லாம் சொல்லித் தரலையா?’

‘இந்த ஏபிசிடிங்களா? அது அந்தப் பயலுக்கே தெரியாது! எனக்குத் தெரிஞ்ச அளவுதான் அவனுக்கும் தெரியும்:

ஏபிசிடி உங்கொப்பன் தாடி
இளுத்துப் பார்த்தா வலிக்கும் தாடி!

இந்தப் பாட்டு உங்களுக்குத் தெரியுங்களா?’

‘ம்ஹும். அதுவும் தெரியாது!’

‘கிடக்கட்டும். இங்கிலீசுல ஏதாச்சும் சொல்லுங்க.’

இக்பால் அவனுக்கு குட் மார்னிங், குட் நைட் சொல்வது எப்படி என்று கற்றுத் தந்தான். அடுத்து ஜக்கா, வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான சில நடவடிக்கைகளுக்கு ஆங்கிலத்தில் என்ன என்று தெரிந்துகொள்ள விரும்பினான். இக்பால் பொறுமை இழந்தான்.

அப்போதுதான் அந்த ஐந்து புதிய கைதிகளும் பக்கத்து அறைக்கு வந்து சேர்ந்தார்கள். ஜக்காவின் ஜாலியான மனநிலை, வந்த வேகத்திலேயே மறைந்தது!

0

நரைத்த தாடியுடன் வயதான ஆள் ஒருவர் மிதந்துகொண்டிருந்தார். சிலுவையில் அறையப்பட்ட மாதிரி கைகள் இரண்டும் நீண்டிருந்தன. பொக்கை வாய் அகலத் திறந்து ஈறுகள் தெரிந்தன. கண்ணில் மெல்லிய படலம். தலையைச் சுற்றிலும் பிரபை மாதிரி அவருடைய தலைமுடி படர்ந்து மிதந்துகொண்டிருந்தது. கழுத்தில் ஒரு பெரிய ஆழமான வெட்டு. கழுத்தின் பக்கவாட்டிலிருந்து நெஞ்சுவரை இறங்கியிருந்தது. கிழவர் கை இடுக்கில் ஒரு குழந்தையின் தலையை இன்னும் பிடித்துக் கொண்டிருந்தார். குழந்தையின் தலையின் பின்புறம் ஒரு பெரிய பொந்து!

மலை மீது மரம் வெட்டுபவர்கள் ஆற்று ஓட்டத்தில் மரக் கட்டைகளைச் சமவெளிக்கு அனுப்புவார்களே, அதுபோல் இன்னும் ஏராளமான உடல்கள் வெள்ளத்தில் மிதந்துவந்தன. சில உடல்கள் கண்மாயின் வழியே புகுந்து வேகமாக அந்தப் பக்கம் சென்றுவிட்டன. மற்றவை பாலத்துத் தூண்களில் மோதிப் புரண்டு, மறுபடி வெள்ளம் திருப்பிப் போடும் வரை காயங்களைக் காட்டிக்கொண்டிருந்தன. சிலரின் கை கால்கள் வெட்டப்பட்டிருந்தன. சிலரின் வயிறு கிழிக்கப்பட்டிருந்திருந்தது. பல பெண்களின் மார்பு அறுக்கப்பட்டிருந்தது.
பிணங்கள் ஆற்றின் போக்கில் அமிழ்ந்தும் எழுந்தும் மிதந்துகொண்டு போனபோது தலைக்கு மேலே கருடன்களும் கழுகுகளும் வட்டமிட்டன.

0

பல மணி நேரம் தோண்டியபிறகு ஐம்பது அடி நீளத்துக்குக் குழி ஒன்று தயாராகிவிட்டது. தோண்டிய மண் இரண்டு பக்கமும் மலையாகக் குவிந்துகிடந்தது. பிறகு இயந்திரம் ஓய்வெடுக்கப் போயிற்று; இத்தனை நேரம் சும்மா வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்த வீரர்களும் போலீஸ்காரர்களும் களத்தில் இறங்கினார்கள்.

அவர்கள் இரண்டிரண்டு பேராக பிளாட்பாரத்துக்குச் சென்று கான்வாஸ் துணி ஸ்ட்ரெச்சர்களைச் சுமந்துகொண்டு வந்தார்கள். ஸ்ட்ரெச்சர்களைப் பள்ளத்தில் சாய்த்துக் காலி செய்துவிட்டு மறுபடி ரயிலுக்குப் போனார்கள். இப்படி நாள் முழுவதும், பொழுது சாய்கிறவரையில் தொடர்ந்து நடந்தது.

பிறகு புல்டோசர் மறுபடி உயிர் பெற்றது. தான் மென்று துப்பிய மண்ணையெல்லாம் மறுபடி அள்ளி விழுங்கிப் பள்ளத்தில் போய்க் கக்கியது; பள்ளம் மறைந்து சமதரையாகியது. அந்த இடமே காய்ந்து போன காயத்தின் வடு மாதிரி இருந்தது. புதைக்கப்பட்டவர்களை நாய் நரிகள் விருந்தாக்கிக்கொண்டுவிடாமல் இரவு முழுவதும் இரண்டு வீரர்கள் காவல் இருந்தார்கள்.

0

(புத்தகத்தை ஆன்லைனில் வாங்க)

ராமராஜன் : ‘ எனக்கு இன்னொரு ரவுண்டு இருக்கு சார்!’

ஜெயா டிவியில் ஒளிபரப்பாகும் திரும்பிப் பார்க்கிறேன் நிகழ்ச்சியில் இந்த வாரம் ராமராஜன் இடம்பெறுகிறார். திங்கள் முலம் வெள்ளிவரை இரவு பத்து மணிக்கு. முதல் நாள் நிகழ்ச்சி பார்த்தேன். கல்கி பத்திரிகையில் இருந்தபோது
சுமார் ஏழு ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் ராமராஜனைச் சந்தித்துப் பேசியது நினைவுக்கு வந்தது.
கிராமிய சிறப்பிதழ் செய்யலாம் என்று முடிவுசெய்துவிட்டோம். யார்,யாரையெல்லாம் பேட்டி எடுக்கலாம், எதைப் பற்றியெல்லாம் கட்டுரை எழுதலாம் என்று பட்டியல் போட்டபோது ராமராஜனின் பேட்டி அவசியம் இடம்பெறவேண்டும் என்று நினைத்தேன். ஆனால் அவரை எப்படிப் பிடிப்பது? எங்கே தேடுவது? யாரைக் கேட்டால் விவரம் தெரியும்? படங்கள் வந்து எத்தனையோ ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன.. செல் வைத்திருப்பார். ஆனால் யாரிடம் கிடைக்கும்?சில நாள்கள் கழித்து தினந்தந்தி படித்துக்கொண்டிருந்தேன். ஏதோவொரு கோவில் திருவிழாவில் நடக்க உள்ள கலைநிகழ்ச்சியில் ராமராஜன் கலந்து கொள்வதாக விளம்பரம் வந்திருந்தது. நிகழ்ச்சி ஏற்பாட்டாளர் என்று கடையம் ராஜுவின் பெயர். பக்கத்தில் அவருடைய மொபைல் எண். சட்டென்று அந்த எண்ணைத் தொடர்புகொண்டேன். என்னிடம் நம்பர் இல்ல.. விஜயமுரளி நம்பர் தரேன்.. அவர்கிட்ட இருக்கும்.. என்றார்.ராமராஜனின் பி.ஆர்.ஓவாக இருந்தவர் விஜயமுரளி. அவர் மூலம் ராமராஜனின் எண் கிடைத்தது. பேசினேன். டெல்லியில் இருப்பதாகச் சொன்னார். அவர் அப்போது எம்.பியாகவும் இல்லை. ஆனாலும் டெல்லியில் இருப்பதாகச் சொல்கிறார். நம்பித்தானே ஆகவேண்டும். சென்னை வந்ததும் பேசுவதாகச் சொன்னார். சொன்னபடியே பேசினார்.

பேட்டி வேண்டும் என்றேன். என்னை எதுக்கு சார் பேட்டியெடுக்கறீங்க? நான் நல்லாத்தான் இருக்கேன்.. ஒண்ணும் கஷ்டப்படல சார்.. வேண்டாம் சார்.. விடாப்பிடியாக மறுத்தார். தொடர்ச்சியான வற்புறுத்தலுக்குப் பிறகு சம்மதித்தார். கே.கே.நகர் பாண்டிச்சேரி கெஸ்ட் அவுஸ் பக்கத்தில் தங்கியிருப்பதாகச் சொனனர். ஃபோட்டோகிராபர் ராஜன் சகிதம் வீட்டுக்குச் சென்றேன்.

உள்ளே நுழைந்ததும் வரவேற்பறை. வாசலுக்கு இடதுபக்கம் ஒரு அறை. அங்கே முகம் பார்க்கும் கண்ணாடி தெரிந்தது. ஒருவர் அவசரம் அவசரமாக முகத்துக்குப் பவுடர் போட்டுக்கொண்டிருந்தார். ஊதிப்போன முகம். பெரிய சைஸ் கண்கள். வகிடு எடுத்து சீவிய தலை. வேட்டி கட்டிய முதியவர் ஒருவர் எங்களை வரவேற்று, உட்காரச் சொன்னார். அமர்ந்தோம்.

வந்துட்டாங்களா.. வந்துட்டாங்களா… என்ற குரல் அவ்வப்போது கேட்டது. சில நிமிடங்களில் அறையில் இருந்து வெளியே வந்தார் ராமராஜன். ட்ரேட்மார்க் சிவப்பு, பச்சை கலந்த சட்டை. வெள்ளை பேண்ட். நெற்றியில் சந்தனப்பொட்டு. கொஞ்சம் கீழே குங்குமம். கோல்ட் வாட்ச். குண்டு சைஸ் மோதிரம். வித்தியாசமான பர்ஃப்யூம்.
பரஸ்பர அறிமுகங்கள் முடிந்ததும் பேட்டி தொடங்கியது. உண்மையில் பேட்டி கொடுப்பதில் அவருக்கு விருப்பமில்லை. என்ன சார்… என்னைய எதுக்கு சார் பேட்டி.. என்றார். கிராமிய சிறப்பிதழ்.. நீங்கள் இல்லாமல் எப்படி? என்றேன். கிராமம்னா நானா சார்… கிராமம்னா பாரதிராஜா சாரை எடுங்க.. இசைஞானியை எடுங்க.. என்னைய போயி எதுக்கு சார்.. தயக்கம் அகலவில்லை. பிறகு பேசத் தொடங்கினார்.மேலூரில் வளர்ந்த கதையைச் சொன்னார். மூன்று ஷோவும் சினிமா பார்ப்பதற்காகவே தியேட்டரில் டிக்கெட் கிழிக்கும் வேலையில் சேர்ந்ததாகச் சொன்னார். பிறகு மானேஜர் வேலைக்கு வந்தபிறகும் சினிமா பார்ப்பதை நிறுத்தவில்லை என்றார். சிரித்துக்கொண்டேன்.பிணமாக நடிச்சாலும் சரி, சினிமாவுல ஒரு சீன்ல வந்துடணும் என்றார். எம்.ஜி.ஆர் வெறியனாகத் திரிந்த நினைவுகளை விவரித்தபோது அவர் முகத்தில் பரவசம். சினிமாவில் நடிப்பதற்காக சென்னைக்கு வந்ததையும் உறவினர்கள் உதவிய கதையையும் விவரிக்கும்போது ராமராஜனின் கண்களில் நீர் முட்டியது. பல விஷயங்கள் பேசினார். பேச்சுக்குப் பேச்சு சினிமா.. சினிமா.. சினிமா.

இடையிடையே ஒரு விஷயத்தை அழுத்திச் சொன்னார். சார்… நான் சோத்துக்குக் கஷ்டப்படல… நல்லா இருக்கேன்… கொஞ்ச வருஷத்துக்கு முன்னால பத்திரிகைகள்ல அப்படி எழுதிட்டாங்க.. நீங்களும் அப்படி பண்ணிடாதீங்க சார் என்றார்.

திடீரென வீட்டில் இருந்த பெரியவரை அழைத்தார். அண்ணே… கொண்டாங்க… என்றார். கூல்டிரிங்ஸ் சகிதம் அறைக்குள் நுழைந்தார் அந்தப் பெரியவர். ஃபேண்டா. ஒரு பாட்டில். அதைத் திறந்து இரண்டு தம்ளர்களில் ஊற்றினார். நானும் ஃபோட்டோகிராபரும் சாப்பிட்டோம். எனக்கு ஜலதோஷம் சார் என்றார்.

அறையில் இருந்த எம்.ஜி.ஆர் சிலையைப் பார்ததும் ஏனோ விஜயகாந்த் ஞாபகம் வந்தது. கேட்டேன். அவரு முதல்ல நடிகர் சங்கத்தலைவர் பதவியை ராஜினாமா பண்ணனும்.. கட்சி ஆரம்பிச்ச பிறகு எப்படி நேர்மையா சங்கத்து வேலைகளைச் செய்யமுடியும்.. இப்படிக் கேக்குறதுக்கு எனக்கு உரிமை இருக்கு… நானும் ஒரு நடிகர் சங்க உறுப்பினர்தான் என்றார்.

திருமண வாழ்க்கை பற்றிக் கேட்டேன். நாங்க என்ன சார்.. அடிச்சுகிட்டா பிரிஞ்சோம்.. மனசு ஒத்துப்போகல.. பிரிஞ்சுட்டோம்.. என்றவர், சீக்கிரமே கல்யாணம் பண்ணிக்கப்போறேன் சார். சொந்தத்துல பொண்ணு இருக்கு… என்றார். வாழ்த்து சொன்னேன். அதிமுக சார்பாக எம்.பியானது நான் செய்த பாக்கியம் என்றார். அம்மா சொன்னா எப்போ வேணும்னாலும் கட்சிக்குப் பிரசாரம் பண்ணுவேன் என்றார்.

படம் பண்ணும் திட்டம் பற்றிக் கேட்டேன். ஆமா சார்.. ரெடியாயிட்டு இருக்கேன்.. ஸ்ட்ரிக்ட் டயட்.. அநேகமா துப்பறியும் நிபுணர் வேஷம். ஸ்க்ரிப்ட் ரெடி.. ஆரம்பிச்சுடுவோம் என்றார்.

பொருளாதாரம் பற்றிக் கேட்டேன். சாதாரணமான ஆளா இருந்தேன்னா காலைல கடையில போய் டீ சாப்பிடலாம்.. நான் போக முடியுமா சார்..வெட்கமா இருக்குன்னு சொல்லல… என்னைப் பார்த்துப் பரிதாபப்படறத என்னால ஏத்துக்கமுடியல. சாதா ஹோட்டல்ல சாப்பாடு சாப்பிடலாம்.. ஆனா சினிமாக்காரனா இருந்துட்டதால அதையும் செய்யமுடியல சார்..

உதவிக்கு ஒருத்தரை வேலைக்கு வச்சிருக்கேன். அவருக்கு சம்பளம் கொடுக்கணும். விசேஷம் வச்சிருக்கேன்னு நண்பர்கள் பத்திரிகை வைக்கறாங்க… போகணும்.. ஆட்டோல போகமுடியாது.. வாடகைக்கு கார் எடுக்கணும்.. இப்படி நிறைய எக்ஸ்ட்ரா செலவுகள்… சொந்தக்காரங்க.. பெரியப்பா, சித்தப்பா பசங்க உதவி பண்றாங்க… ஒண்ணும் பிரச்னை இல்ல.. சார்.. இப்பவும் சொல்றேன்.. நான் கஷ்டப்படல! சீக்கிரமே நம்ம படம் வந்துடும்.. எனக்கு இன்னொரு ரவுண்டு இருக்கு சார்!

0

ஆர். முத்துக்குமார்

தலாய் லாமா : அரசியலும் ஆன்மிகமும்

தலாய் லாமாவின் வாழ்வையும் திபெத்தின் சமகால வரலாற்றையும் ஒருங்கே அளிக்கும் ஜனனி ரமேஷ் எழுதிய தலாய் லாமா : அரசியலும் ஆன்மிகமும் எதிர்வரும் சென்னை புத்தகக் கண்காட்சியில் வெளியிடப்படுகிறது. கிழக்கு பதிப்பகம். பக்கம் 192. விலை ரூ.115. புத்தகத்திலிருந்து சில பகுதிகள்.

‘தலாய் லாமா என்பதற்குப் பலரும் பல்வேறு அர்த்தங்களை வழங்குகிறார்கள். சிலருக்கு நான் புத்தரின் அவதாரம். சிலருக்கு நான் இறைவன், அரசன். 1950களில் சீன அரசு எனக்கான மரியாதையை அளித்து சீன மக்கள் குடியரசின் தேசிய மக்கள் காங்கிரஸ் அமைப்பின் துணைத் தலைவராக்கியது. ஆனால், 1959ல் திபெத்தின் மீதான சீனாவின் அத்துமீறல்களை எதிர்த்து நான் நாட்டைவிட்டு வெளியேறி இந்தியாவில் தஞ்சம் அடைந்தபோது அதே சீனா என்னைப் புரட்சிக்காரன் என்று அழைத்தது.’

தலாய் லாமா தன்னை இவ்வாறு அறிமுகப்படுத்திக்கொள்கிறார். பிறகு, அவரே தொடர்கிறார். ‘தலாய் என்பது கடல் என்று பொருள்படும் மங்கோலியச் சொல். லாமா என்றால் திபெத்திய மொழியில், குரு. சிலர் இரண்டையும் இணைத்து தலாய் லாமா என்றால் அறிவுக் கடல் என்று அர்த்தம் அளிக்கிறார்கள். ஆனால் இது சரியான அர்த்தம் இல்லை. என்னைப் பொருத்தவரை ‘தலாய் லாமா’ என்பது நான் வகிக்கும் ஒரு அலுவலகப் பதவிக்கான பெயர். நான் ஒரு சாதாரண மனிதன். திபெத்திய குடிமகன். பௌத்தத் துறவியாக வாழ முடிவெடுத்தவன். என்னை ‘வாழும் புத்தர்’ என்றும்கூட அழைக்கிறார்கள். திபெத்திய புத்த மதத்தில் இது போன்ற நம்பிக்கைகளுக்கு இடமில்லை. தலாய் லாமாவாகத் தேந்தெடுக்கப்படுபவர்கள் தங்கள் மறுபிறவியை முடிவு செய்து கொள்ளும் உரிமை பெற்றவர்கள். அவ்வளவுதான்!’

0

தலாய் லாமா குடும்பத்தினர் வசித்தது மிகவும் பின் தங்கிய பகுதியில் என்பதால் பணப்புழக்கம் அதிகம் இல்லை. பண்டம் மாற்று வியாபாரம்தான் பிரதானம். தோட்டத்தில் அதிகமாக விளைவதைக் கொடுத்து,தேவையான தேயிலை, சர்க்கரை, பருத்தித் துணி, சமையல் பாத்திரங்கள் ஆகியவற்றை வாங்கிக்கொள்வார்கள். உணவுப் பொருள்களுக்கு மாற்றாக, சில சமயம், ஆடு மாடும், குதிரையும் வாங்கி வருவார்கள். மலைப் பகுதிகளில் பயணம் செய்வதற்கு குதிரை வசதியாக இருக்கும்.

வீட்டில் ஆடு, மாடு, கோழி, குதிரைகளுடன் கவரி எருமைகளையும் வளர்த்தனர். கவரி எருமை (Yak) கடல் மட்டத்தில் இருந்து 10,000 அடிகளுக்கு மேலும் உயிர் வாழும். பாரம் சுமக்கும், பால் கொடுக்கும் நண்பன். ‘உடலுக்குத் தேவைப்படும் சத்துப் பொருள்கள் நிரம்பிய இந்தப் பாலைக் குடித்து வளர்ந்ததால்தான் இந்த வயதிலும் இன்னும் சுறுசுறுப்புடன் என்னால் மலைப் பகுதிகளில் ஏறி இறங்க முடிகிறது’ என்று தலாய் லாமா அடிக்கடி நினைவுகூர்வது வழக்கம்.

0

அப்போது திபெத் சுதந்தரமாக இருந்தது. 1935 ஜூலை 6 அன்று டக்ஸ்டர் என்னும் கிராமத்தில் வைக்கோல் பரப்பப்பட்ட அழுக்கான தரையில் டென்சின் கியாட்சோ பிறந்தார். அவரது இயற்பெயர் லாமோ தொண்டுப். இதன் பொருள் வேண்டியதைக் கொடுக்கும் தேவதை. வேண்டியதை அவர் கொடுத்தாரா? அவர் ஆரம்ப வாழ்க்கையை ஆராய்ந்தால் ஆச்சரியங்களே காணக் கிடைக்கின்றன. டென்சின் கியாட்சோ பிறப்பதற்குச் சில மாதங்கள் முன்புவரை கடுமையான பஞ்சம். ஆனால், இவர் பிறந்தவுடன் பலத்த மழை பெய்து வாய்க்கால் வரப்புகள் நிரம்பி வழிந்தன. காய்ந்துபோன விளை நிலங்கள் முளைத்து எழும்பின. நீண்ட காலமாக கடுமையான நோயினால் பாதிக்கப்பட்டு, படுத்த படுக்கையாக இருந்த தந்தை, குழந்தை பிறந்த சில தினங்களில், எழுந்து நடமாடத் தொடங்கினார். அப்போதே குடும்பத்தினருக்குத் தெரிந்துவிட்டது. இது சாதாரண குழந்தை இல்லை.

0

நாள் முழுவதும் படிப்பு, தியானம், சிறிது நேரம் விளையாட்டு என தலாய் லாமாவின் வாழ்க்கை அமைதியாகவே கழிந்தது. வயது ஏற, ஏற விளையாட்டுகளைக் குறைத்துக்கொண்டு ஆன்மிகத்தில் கூடுதல் கவனம் செலுத்தத் தொடங்கினார். திபெத்திய மதம் மிகுந்த கட்டுக்கோப்பானது, கண்டிப்பானது என்பதால் வெளிநாடுகளுக்குச் சென்று படிக்கவோ, உலக விஷயங்களைத் தெரிந்துகொள்ளவோ வாய்ப்பு இல்லாமல் போனது. தங்கக் கூண்டுக்குள் அடைபட்டிருக்கும் கிளிபோல் அவரது வாழ்க்கை பொடாலா மற்றும் நோர்புலிங்கா அரண்மனைகளுக்குள்ளேயே முடங்கிப் போனது. இந்தியாவில் இருந்த பிரிட்டிஷ் அரசு அவருக்கு மிரர், இல்லஸ்ட்ரேடெட் லண்டன் நியூஸ் ஆகிய பத்திரிகைகளை அனுப்பி வைத்தது. அதோடு, முதலாம் உலகப் போர் பற்றிய புத்தங்களையும் படித்து தனது ஆங்கில அறிவை வளர்த்துக்கொண்டார்.

0

தலாய் லாமாவுக்கு நேரு எழுதிய கடிதம்.

‘நானும் என்னுடைய நண்பர்களும் உங்களை இரு கரம் நீட்டி வரவேற்கிறோம். நீங்கள் அனைவரும் பத்திரமாக இந்தியா வந்து சேர்ந்ததற்கு எங்கள் அன்பு வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறோம். உங்களுக்கும், குடும்பத்தாருக்கும், உற்றார், உறவினர்கள், நண்பர்கள் மற்றும் குழுவில் உள்ள அனைவருக்கும் தேவையான அனைத்து வசதிகளையும் செய்து தரவும், இந்தியாவில் நீங்கள் அனைவரும் விரும்பும் வரை தங்கவும் இந்திய அரசு அனுமதிக்கத் தயாராக உள்ளது. உங்கள்மீது இந்திய அரசும் மக்களும் மிகப் பெரிய மரியாதை வைத்துள்ளனர். உங்கள் பாரம்பரிய பெருமைக்குத் தொடர்ந்து நாங்கள் மதிப்பளிப்போம்.

உங்கள் வரவு நல்வரவாகுக!’

அன்புடன்
ஜவாஹர்லால் நேரு

0

இன்றுவரை, தலாய் லாமாவை உலகம் ஓய்வெடுக்கவிடவில்லை.தலாய் லாமா இந்தியாவில் தஞ்சம் அடைந்து ஐம்பது ஆண்டுகள் நிறைவடைந்துள்ளன. 25 வயது இளம் வாலிபராக இந்தியா வந்த தலாய் லாமா இப்போது எழுபத்தி ஐந்து முதியவர். ஆனால், உடல் தளர்ந்தாலும் மனத்தளவில் இன்னும் இளமையுடனும் உற்சாகத்துடனும் வலம் வந்துகொண்டிருக்கிறார். தனது கோரிக்கைகளுக்கு என்றேனும் ஒரு நாள் சீனா செவி சாய்த்துவிடும், இன்றில்லாவிட்டாலும் என்றாவது ஒரு நாள், திபெத்துக்கு சுய ஆட்சி வழங்கும் என்று நம்பிக்கையுடன் காத்திருக்கிறார் தலாய் லாமா. அவர் நம்பிக்கையைச் சீனா நிறைவேற்றுமா? காலம்தான் பதில் சொல்லவேண்டும்.

0

ஜனனி ரமேஷ்

வலைவிரிக்கும் இந்துத்துவம்

பத்ரி நாராயண் திவாரி எழுதிய Fascinating Hindutva: Saffron Politics and Dalit Mobilisation என்னும் நூலை, வலைவிரிக்கும் இந்துத்துவம் என்னும் தலைப்பில் தமிழில் வெளியிடுகிறது கிழக்கு பதிப்பகம்.

ஒரு கதை

முன்பொரு காலத்தில் ஓர் அடர்ந்த வனப்பகுதியில் ஒரு பறவை இருந்தது. அதன் பெயர் லால்முனி சிரியா. அந்தப் பறவைக்கு மிக இனிமையான குரல். அதன் குரலுக்கு அந்நாட்டு மக்கள் அனைவரும் மயங்கிக் கிடந்தனர். லால்முனி சிரியா பாடும்போது மக்களும் சேர்ந்து பாடினர். அது அழும்போது மக்களும் சேர்ந்து அழுதனர். பறவையின் ஆற்றலைக் கண்டு அந்நாட்டு மன்னர் மிகுந்த ஆச்சரியம் அடைந்தார். அவர் மனத்தில் ஒரு யோசனை தோன்றியது. பறவையின் ஆற்றலை தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ளத் திட்டம் தீட்டினார். கிணறு வெட்டுதல், சாலைகள் அமைத்தல் போன்ற பொதுப் பணிகளைச் செய்து மக்களைத் திருப்திப்படுத்துவதற்குபதிலாக, இந்தப் பறவையின் குரலை வைத்து மக்களை மகிழ்ச்சியாக வைத்துக்கொண்டால் அவர்கள் வேறு எதைப்பற்றியும் சிந்திக்க மாட்டார்கள் அல்லவா என்று மன்னரின் மூளை யோசித்தது. உடனே அந்தப் பறவையைப் பிடிக்க ஆணையிட்டார்.

அரசரின் ஆள்கள் லால்முனி சிரியாவைப் பிடிக்க வலைகள், பொறி, வேடன் எனப் பல்வேறு வழிகளில் முயன்றனர். ஆனால், அந்தப் பறவையை அவர்களால் பிடிக்கவே முடியவில்லை. இது மன்னருக்குக் கவலையை உண்டாக்கியது. ஒரு பறவையைப் பிடிக்க முடியவில்லையே என்று சஞ்சலம் அடைந்தார். ஒரு நாள் இதைப்பற்றி யோசித்துக்கொண்டே தனது ராஜ்ஜியத்தின் வழியே மன்னர் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தார். அப்போது அவர் முன்னால் ஒரு யோகி தோன்றினார். மன்னரைப் பார்த்து, ‘மன்னா, ஏன் இப்படி சோகத்தில் இருக்கிறாய்!’ என்று கேட்டார். அதற்கு மன்னர், ‘சுவாமிஜி, நான் ஒரு பறவையைப் பிடிக்க நினைத்தேன். என்னுடைய எல்லா பலத்தையும் பிரயோகித்துப் பார்த்தேன். ஆனால், அதைப் பிடிக்க முடியவில்லை’ என்றார்.

சில நொடிகள் யோசித்த யோகி, ‘மன்னா… இவ்வாறு முயற்சி செய்தால் அந்தப் பறவையை உன்னால் பிடிக்க முடியாது. பறவையாக இருப்பதன் நினைவுகளை அதனுள் நீ ஏற்படுத்தவேண்டும். தான் வாழும் காடு மன்னரின் ஆட்சிக்கு உள்பட்ட நாட்டில்தான் உள்ளது என்பதையும், மன்னரின் நலத்தில்தான் தனது நலமும் அடங்கியிருக்கிறது என்பதையும் அந்தப் பறவையின் நினைவுகளில் அழுத்தமாகப் பதியச் செய்யவேண்டும். இப்படித்தான் அந்தப் பறவையைப் பிடிக்க முடியும். எனினும், இதற்கு மற்ற பறவைகளின் உதவி உனக்குத் தேவைப்படும்’ என்று கூறினார். மன்னருக்கு அந்த யோசனை சரி எனத் தோன்றியது. உடனே, கதை சொல்லும் பறவைகளை லால்முனியிடம் அனுப்பி, அதன் வாழ்க்கை இந்நாட்டுடன் எவ்வாறு பிணைந்துள்ளது, அதன் முன்னோர்கள் எப்படி அவற்றையெல்லாம் அறிந்து கடைப்பிடித்து வந்தனர் என்றெல்லாம் கதைகளைச் சொல்ல வைத்தார்.

ஆனால், அக்கதைகளால் லால்முனியைக் கவர முடியவில்லை. எவ்வளவு முயன்றும் அவற்றால் லால்முனி ஈர்க்கப்படவில்லை. ஆனால், கதை சொல்லும் பறவைகள் அதற்காக மனம் தளரவில்லை. மன்னர் சொன்னதுபோலத் தொடர்ந்து கதைகளைச் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தன. இன்றும், அந்தக் கதை சொல்லும் பறவைகள் மன்னனரின் கதையை லால்முனிக்குச் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கின்றன.

– ஷாஹாபூர் கிராமத்தின் நாட்டுப்புறக் கதை, உத்தரப் பிரதேசம்

முன்னுரை

புதுமணப் பெண்ணின் தங்க மூக்குத்தியை, அந்தப் பெண்ணுக்கே தெரியாமல் நாசூக்காகத் திருடும் ஒரு திருடனின் கதை கிராமங்களில் அடிக்கடிச் சொல்லப்படுகின்றது. அதேபோல, அரசியல் ஆதரவு பெற்ற மதவாதச் சக்திகள், சமுதாயத்தில் உள்ள நல்லிணக்கத்தை உடைக்க, பாமர மக்களுக்கிடையே, அவர்களுக்கேத் தெரியாமல் மறைமுகமாகச் செயல்பட்டு வருகின்றன.

இந்தச் சக்திகள், சமுதாயத்தில் உள்ள பல்வேறு சமூகங்களின் தனித்தன்மைகளைப் பெரிதுபடுத்தி, ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒரு சாதி அடையாளத்தைப் பூசி, ஒரு சமூகம் மற்றொரு சமூகத்தை எதிரியாகப் பார்க்கும் மனநிலையை உருவாக்கிவிடுகின்றன. ஒரு சமூகம் தன்னுடைய தனித்தன்மையையும் அடையாளத்தையும் பெருமையாக நினைக்கும் உணர்வே பின்னர் மற்றொரு சமூகத்தின்மீதான பகை உணர்வாக மாறிவிடுகின்றது.

இந்தியச் சமுதாயத்தில் இதுபோன்ற செயல்களில் ஈடுபடும் மதவாதச் சக்திகளில் ஒன்றான இந்துத்துவத்தை ஆராய இந்தப் புத்தகம் முயல்கிறது. இப்படி ஒவ்வொரு சமூகத்தையும் தனது கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுவருவதன் மூலமாக, இந்தியாவை ஒரு முழுமையான இந்து கலாசார தேசியமாக மாற்றுவதே இந்துத்துவத்தின் நோக்கமாகும். இவர்கள் தொடக்கத்தில், உயர்சாதி இந்துக்களால் பெரிதும் மதிக்கப்படும் ராமாயணத்தின் கதாநாயகனான ராமனைப் பயன்படுத்தி, நாட்டில் உள்ள எல்லா இந்துக்களையும் ஒன்றுதிரட்டினர்.

தற்போது எண்ணிக்கையில் அதிகமாக இருக்கும், முக்கியமாக கிராமப்புறங்களில் பரவியுள்ள தலித் சமூகத்தினர் இந்திய அரசியல் அரங்கில் முக்கியத்துவம் பெறத் தொடங்கியுள்ளதால், இந்துத்துவச் சக்திகளின் பார்வை அவர்கள்மீது பட்டுள்ளது. தமக்கென்று தனிச்சிறப்புகள், கதாநாயகர்கள், மாவீரர்கள், வரலாறுகள் போன்றவற்றைக் கொண்டுள்ள பல்வேறு தலித் சாதிகளைத் தங்களது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவருவதற்கான உத்திகளை இந்துத்துவச் சக்திகள் வகுக்க ஆரம்பித்துள்ளன.

இந்துத்துவ அறிஞர்கள், தலித் சமூகத்தில் உள்ள தொன்மையான கதைகளிலும் வரலாறுகளிலும் உள்ள மாவீரர்களையும் கதாநாயகர்களையும் மத்திய காலத்தில் முஸ்லிம் படையெடுப்புக்கு எதிராகப் போரிட்டு இந்து மதத்தையும் இந்து கலாசாரத்தையும் காப்பாற்றிய தைரியமான இந்திய மாவீரர்களாகவோ அல்லது தொன்ம, புராணக் கதைகளுக்குப் புதிய தொடர்புகளைக் கண்டுபிடித்து ராமரின் மறு அவதாரங்களாகவோ உருவகப்படுத்தத் தொடங்கினர்.

கிராமங்களின் கலாசாரக் கட்டமைப்பின் அங்கங்களாக இருக்கும் பல்வேறு சமூகங்களுக்கிடையே, மெதுவாக ஆனால் நிலையான சமூகச் சுவர்களை கட்டியமைப்பதில் இந்துத்துவத்தின் கீழ்நிலை உறுப்பினர்கள் மும்முரமாக ஈடுபட்டுள்ளனர். இத்தகைய சாதிகளின் கிராமப்புறப் பாரம்பரியங்களில், முஸ்லிம்கள் உள்பட பிற சமூகத்தினரை எதிரிகளாகப் பாவிக்கும் சமூகக் கூறுகளும் சிந்தனைகளும் நிரம்பியுள்ள நிலையிலும், முஸ்லிம்களும் தலித்துகளும் ஒருவரை ஒருவர் சார்ந்து, சுமுகமாகப் பல நூற்றாண்டுகளாக இணைந்து வாழ்ந்துவருகிறார்கள். ஆனால், இன்று, மதவாத மற்றும் சாதியப் பிளவுச் சக்திகள், ஏற்கெனவே உள்ள மதவாதச் சிந்தனைகளைப் பயன்படுத்தி, தலித் சமூகங்களை இந்து அடையாளத்துடன் ஒன்றிணைத்து, தலித் சமூகத்தினரிடையே முஸ்லிம்களுக்கு எதிரான பகைமையை அதிகரிக்கும் முயற்சியில் இறங்கியுள்ளனர்.

மூக்குத்தித் திருடனின் கதையைப்போல, இந்தச் சக்திகள் தங்களது நோக்கத்தில் வெற்றிகண்டுவிடுமோ என்கிற அச்சம் தோன்றுகின்றது. இந்தத் தீய சக்திகளை எதிர்த்து புரட்சிகர, முற்போக்குச் சக்திகள் போராடாவிட்டால், அவற்றைத் தடுக்கவே முடியாது.
அடிமட்ட இயக்க அளவில் இந்துத்துவ வெறுப்பு அரசியல் எவ்வாறு பகைமை உணர்வை வளர்த்து, நாட்டின் சமுதாயத்தைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சிதைக்கிறது என்பதை இந்தப் புத்தகத்தின் மூலமாக வாசகர்களின் கவனத்துக்குக் கொண்டுவர முயற்சித்திருக்கிறேன். இந்த முயற்சிக்கு உதவியாக இருந்த ஆஷிஸ் நந்தி, கிறிஸ்டோஃப் ஜாஃப்ரிலா, ராஜன் ஹர்ஷே, கியான் பாண்டே, சுதா பாய், சைமன் சார்ஸ்லி மற்றும் வட இந்தியாவில் அடிமட்ட அளவில் நடைபெறும் செயல்பாடுகளைப் புரிந்துகொள்ள எனக்கு உதவிய ஜோதிர்மய் ஷர்மா ஆகியோருக்கு என் நன்றிகள். எனக்குப் பெரிதும் உதவிய ரவி ஸ்ரீவத்சவா, பாஸ்கர் மஜூம்தார், பிஸ்னு மஹோபாத்ரா, சூசன் லெஜன் ஆகியோருக்கும் நன்றி. இந்தப் புத்தகத்தின் பெரும்பகுதி நான் கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக்கழகத்தில், ஸ்மட்ஸ் ஆராய்ச்சி மாணவனாக இருந்தபோது எழுதப்பட்டது. கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக்கழகத்துக்குச் சென்றிருந்தபோது அங்குள்ள எண்ணற்ற அறிஞர்களைச் சந்திக்கவும், எண்ணற்ற நூலகங்களைப் பயன்படுத்தவும் முடிந்தது.

கேத்தி ஒய்ட்டுக்கும் கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக்கழகத்தில் உள்ள உல்ஃப்சன் கல்லூரியைச் சேர்ந்த ஊழியர்களுக்கும் என் நன்றியைத் தெரிவித்துக்கொள்ள விரும்புகின்றேன். இப்புத்தகத்தில் உள்ள ஓர் அத்தியாயம், எகனாமிக்ஸ் அண்டு பொலிடிக்கல் வீக்லி (இ.பி.டபிள்யூ) இதழில் வெளிவந்த ஒரு கட்டுரையின் அடிப்படையிலும், மற்றொரு அத்தியாயம், சுதா பாய் எழுதிய ‘பொலிடிக்கல் பிராசஸ் இன் உத்தரப் பிரதேஷ்: ஐடெண்டடி, எகனாமிக் ரிஃபார்ம்ஸ் அண்டு கவர்னன்ஸ்’ என்கிற புத்தத்தின் ஒரு அத்தியாயத்தின் அடிப்படையிலும் எழுதப்பட்டுள்ளது. இதற்கு அனுமதி வழங்கிய இ.பி.டபிள்யுவுக்கும் சுதா பாய்க்கும் என் நன்றி.

என் இந்த ஆராய்ச்சிக்குப் பக்கபலமாக இருந்த என் தந்தை, மனைவி மற்றும் எனது மகள்களுக்கும் எனது நன்றியைத் தெரிவித்துக்கொள்கின்றேன்.

பத்ரி நாராயண் திவாரி

கைமாறிய கச்சத்தீவு!

க – 30

மனிதனை வண்டியில் உட்கார வைத்து மனிதனே இழுக்கும் கை ரிக்ஷாக்களை ஒழித்துவிட்டு, சைக்கிள் ரிக்ஷாக்களைப் புழக்கத்துக்குக் கொண்டுவரவேண்டும். முதலமைச்சர் கருணாநிதியின் முக்கியமான கனவுகளுள் இதுவும் ஒன்று. 3 ஜூன் 1973 அன்று தனது பிறந்தநாளைக் கொண்டாடும்போது அதற்கான பணிகளைத் தொடங்கினார்.

என்னை வாழ்த்த வருபவர்கள் எனக்கு சால்வை போர்த்தவேண்டாம்; மாலை போடவேண்டாம். மாறாக, நிதி கொடுங்கள். அந்த நிதியைக் கொண்டு சைக்கிள் ரிக்ஷாக்கள் வாங்கப்படும். ஏழைத் தொழிலாளிகளுக்கு இலவசமாகத் தரப்படும். உதவுங்கள்.

தலைவரே கேட்டுவிட்டபிறகு தொண்டர்கள் வெறும் கையுடன் வந்துவிடுவார்களா என்ன? நிதி திரளத் தொடங்கியது. அதைக்கொண்டு முதல் கட்டமாக 301 சைக்கிள் ரிக்ஷாக்கள் வாங்கப்பட்டன. சொன்னபடியே ஏழைத் தொழிலாளர்களுக்கு இலவசமாக அளிக்கப்பட்டன. சைக்கிள் ரிக்ஷா வாங்க விரும்புவர்களுக்கு வங்கியில் கடன் கிடைக்கவும் ஏற்பாடுகள் செய்யப்படும் என்றார் கருணாநிதி. தங்களுடைய கை ரிக்ஷாக்களை அரசிடம் ஒப்படைத்தவர்களுக்கு நட்ட ஈடாக இருநூறு ரூபாய் தருவதற்கும் உத்தரவு பிறப்பித்தார்.

இந்தியாவில் பல மாநிலங்களிலும் இன்னமும் புழக்கத்தில் இருக்கும் கைரிக்ஷாக்கள் தமிழகத்தில் மட்டுமே நீக்கப்பட்டது. தொழிலாளர்களின் தோழர்களாக அறியப்பட்ட கம்யூனிஸ்டுகள் ஆட்சி செய்த மேற்கு வங்கத்தில்கூட கைரிக்ஷாக்கள் ஒழிக்கப்படவில்லை என்பது கவனிக்கத்தக்கது.

கைரிக்ஷா ஓட்டுனர்களின் சுயமரியாதையைக் காப்பாற்றும் விதமாக நடவடிக்கை எடுத்த பெருமிதத்தில் முதலமைச்சர் கருணாநிதி இருந்தபோது ஒரு அதிர்ச்சியூட்டும் செய்தி கிடைத்தது. அது, சுயமரியாதைத் தலைவர் பெரியாரின் மரணம். உடல்நிலை பாதிக்கப்பட்டு மருத்துவ சிகிச்சை மேற்கொண்டிருந்த திராவிடர் கழகத் தலைவர் பெரியார், 24 டிசம்பர் 1973 அன்று மரணம் அடைந்தார்.

திமுக அரசே பெரியாருக்குக் காணிக்கை என்று சொன்னவர் அண்ணா. அப்படிப்பட்ட பெரியாருக்கு தமிழ்நாடு அரசு சார்பில் இறுதி மரியாதைகள் செய்யவேண்டும் என்ற எண்ணம் கருணாநிதிக்கு வந்திருந்தது. உடனடியாக திமுக சட்டமன்ற உறுப்பினர்களை அழைத்துப் பேசினார். அதிகாரிகளை அழைத்து உத்தரவுகளைப் பிறப்பித்தார்.

பெரியாரின் உடலைப் பொதுமக்கள் பார்வையிட ராஜாஜி மண்டபத்தில் வைப்பதற்கு ஏற்பாடுசெய்யுங்கள். அவருடைய உடலை அரசு மரியாதையுடன் அடக்கம் செய்யவேண்டும். அதற்குத் தேவையான ஏற்பாடுகளைச் செய்யுங்கள். அதைக் கேட்டதும் தமிழக தலைமைச் செயலாளர் சபாநாயகத்துக்கு ஆச்சரியம். கூடவே, கொஞ்சம் அதிர்ச்சி.

அய்யா எந்த அரசுப் பொறுப்பிலும் இருந்தவர் அல்ல; ஆகவே, அரசு மரியாதை செய்வது சட்டப்படி முடியாது என்று தயக்கம் காட்டினார் தலைமைச் செயலாளர்.

மகாத்மா காந்தி எந்தப் பதவியில் இருந்தார்? அவருக்கு அரசு மரியாதை செய்தார்களே.. அதைப்போல செய்ய வேண்டியதுதானே?

கருணாநிதி கேட்ட எதிர்க்கேள்விக்கு சட்டென்று பதில் வந்தது தலைமைச் செயலாளரிடம் இருந்து.

He is the Father of our Nation.

தலைமைச் செயலாளரின் பதிலுக்கு கருணாநிதியின் எதிர்வினை அதிரடியாக இருந்தது.

Periyar is the Father of Tamilnadu.. Father of our DMK Government.. இந்த மரியாதையை அவருக்குச் செய்வதன்மூலம் என்னுடைய பதவி போனாலும் பரவாயில்லை. மேற்கொண்டு ஆகவேண்டியதைச் செய்யுங்கள்.

முதலமைச்சர் கருணாநிதியின் விருப்பத்தின்படி அரசு மரியாதையுடன் பெரியாரின் இறுதிக்காரியங்கள் நடந்தன. கறுப்புக் கட்டமிட்ட தனி அரசிதழ் வெளியிடப்பட்டது.

பெரியாரின் இறுதிமரியாதையில் கலந்துகொண்ட பிறகு ஒரு முக்கியமான விஷயத்தில் கவனம் செலுத்த வேண்டியிருந்தது. அது, பிரதமர் இந்திரா காந்தி எழுதிய கடிதம்.

இந்தியாவுக்குச் சொந்தமான கச்சத்தீவை இலங்கைக்குத் தாரை வார்க்க முடிவுசெய்துவிட்டோம். உங்களுக்குக் கருத்து ஏதும் இருக்கிறதா? இதுதான் இந்திரா தலைமையிலான மத்திய அரசு, தமிழக அரசுக்கு எழுதிய கடிதத்தின் சாரம்.

தமிழக மீனவர்களின் வாழ்க்கையைக் கேள்விக்குறியாக்கும் முடிவு என்பது முதலமைச்சர் கருணாநிதிக்கு மட்டுமல்ல; காமராஜருக்குத் தெரியும்; முன்னாள் முதல்வர் பக்தவத்சலத்துக்குத் தெரியும்.தமிழகத்தின் இன்னபிற அரசியல் தலைவர்கள் அத்தனை பேருக்குமே தெரியும். இத்தனை பேருக்குத் தெரிந்த சங்கதி இந்தியாவை ஆளும் பிரதமர் இந்திரா காந்திக்குத் தெரியாதா என்ன? தெரியும். இருந்தும் அந்த முடிவுக்கு அவர் வந்திருந்தார். பதில் சொல்லியே ஆகவேண்டும்.

உடனடியாக அமைச்சர் செ. மாதவன் சகிதம் டெல்லி புறப்பட்டார். கைவசம் பல கோப்புகளை எடுத்துச்சென்றார். அத்தனையும் ஆதாரங்கள். கச்சத்தீவு தமிழகத்துக்குச் சொந்தமானது என்பதை நிரூபிக்கும் ஆதாரங்கள். இந்தியாவின் நிலப்பகுதி என்பதற்கான ஆதாரங்கள். முக்கியமாக, இலங்கைக்கும் கச்சத்தீவுக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை என்பதை நிரூபிக்கும் ஆதாரங்கள். டெல்லி சென்று பிரதமர் இந்திரா காந்தியைச் சந்தித்துப் பேசினார் கருணாநிதி.

ராமநாதபுரம் அரசர் சேதுபதி, கச்சத்தீவில் மீன் பிடிக்கும் உரிமையைக் குத்தகைக்கு விட்டிருப்பது பற்றிய ஜமீன் நிர்வாகப் பதிவேடுகளைப் பிரதமரிடம் காட்டினார். கைவசம் கொண்டுவந்திருந்த ஆதாரங்களைக் காட்டி விளக்கினார். தமிழக மீனவர்களின் வாழ்க்கை பற்றிப் பேசினார். அனைத்துக்கும் நோக்கம் ஒன்றுதான். கச்சத்தீவு தாரை வார்க்கப்படக்கூடாது. தமிழக மீனவர்கள் வாழ்க்கையில் மண் விழுந்துவிடக்கூடாது. எல்லாவற்றையும் பார்த்துக்கொண்டார் பிரதமர் இந்திரா. விடைபெற்றார் கருணாநிதி.

சந்திப்பு மட்டுமே பலன் தராது என்று நினைத்தார் கருணாநிதி. தமிழகம் திரும்பியதும் கச்சத்தீவு தொடர்பான தமிழக அரசின் கருத்தை விளக்கி நீண்ட கடிதம் ஒன்றை எழுதினார். அந்தக் கடிதத்தில் இரண்டு முக்கிய அம்சங்களைக் குறிப்பிட்டிருந்தார் கருணாநிதி.

முதல் அம்சம், கச்சத்தீவு பற்றிய ஆதாரங்கள் ஆராய்ந்து பார்த்தால் பலவிஷயங்கள் நமக்குச் சாதகமாகவே இருக்கின்றன. கச்சத்தீவு என்பது இலங்கை அரசுக்கு உட்பட்ட தீவாக எந்தக் காலத்திலும் இருந்ததில்லை. டச்சு, போர்த்துகீசிய மன்னர் காலத்து வரைபடங்கள்கூட அப்படித்தான் சொல்கின்றன. 1954ல் இலங்கை வெளியிட்ட வரைபடத்திலும் கச்சத்தீவு அவர்களுடையது என்று சொல்லப்படவில்லை.

இரண்டாவது அம்சம், கச்சத்தீவுக்கு செல்லும் பாதையிலும், கச்சத்தீவின் மேற்குபகுதி கரை ஓரத்திலும் சங்கு எடுக்கும் உரிமை ராமநாதபுரம் ராஜாவுக்கு இருந்தது என்பதைக் காட்ட ஏராளமான ஆதாரங்கள் இருக்கின்றன. அங்கு சங்கு எடுத்ததற்காக, அவர் எந்தக் காலத்திலும் இலங்கை அரசுக்கு கப்பம் கட்டியதுகூட இல்லை.

ஆக, கைவசம் இருக்கும் இந்த ஆதாரங்களைக் கொண்டு கச்சத்தீவு இந்தியாவின் ஒரு பகுதிதான் என்பதை எந்த சர்வதேச நீதிமன்றத்திலும் நிரூபிக்க முடியும். எனவே, இலங்கை பிரதமர் இந்தியாவுக்கு வரும்பொழுது இந்த ஆதாரங்களை எடுத்துக்காட்டி ‘கச்சத் தீவு இலங்கைக்கு சொந்தமல்ல‘ என்று நிரூபிக்க முடியும் என்பதுதான் கருணாநிதி முன்வைத்த வாதம்.

கருணாநிதி அனுப்பிய கடிதத்தை வாங்கிவைத்துக் கொண்ட இந்திரா காந்தி, அடுத்தடுத்த காரியங்களைக் கவனிக்கத் தொடங்கினார். ஆம். கச்சத்தீவை இலங்கைக்குத் தாரை வார்க்கத் தயாராகியிருந்தார் இந்திரா. ஒப்பந்தங்கள் தயார் செய்யப்பட்டன. ஒவ்வொரு ஷரத்தும் நுணுக்கமாகத் தயார் செய்யப்பட்டது.

26 ஜூன் 1974 அன்று இந்தியா – இலங்கை இடையே ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானது. ஒப்பந்தத்தில் இந்தியா சார்பில் பிரதமர் இந்திராவும் இலங்கை சார்பில் சிரிமாவோ பண்டாரநாயகாவும் கையெழுத்து போட்டனர். ஆம். கச்சத்தீவு தாரை வார்ப்பு ஒப்பந்தம் என்பது இரண்டு நாடுகளுக்கு இடையிலான ஒப்பந்தம் என்பதையும் இதில் மாநில முதல்வருக்கு எந்த அதிகாரமும் இல்லை, கருத்து சொல்வதைத் தவிர என்பதையும் சொல்லாமல் சொல்லியிருந்தார் பிரதமர் இந்திரா காந்தி.

(தொடரும்)

0

ஆர். முத்துக்குமார்

முந்தைய ‘க’