விடுவித்த வேதம் (45. ஆழி பெரிது)

அன்று பெண்கள் எப்படி இருந்தார்கள் என்பது தெரிந்தால் மட்டுமே இனி சொல்லப் போகும் விஷயங்களின் முக்கியத்துவம் நமக்கு முகத்தில் அறைவது போலப் புரியும்.

இந்தியாவில் பிரிட்டிஷார் நடத்திய மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்புகள் எதுவும் முழுமையானவை எனச் சொல்லமுடியாது. அவை களத்தில் நடக்கும் விஷயங்களின் ஓரளவு மட்டுமேயான கணிப்பு மட்டுமே. ஆனால் அந்த மட்டிலும்கூட இந்தத் தகவல்கள் விவரிக்கும் சித்திரம் அதிர்ச்சி ஊட்டுவது. 1921ல் 612 பெண் குழந்தைகள் விதவைகள். அவர்களின் வயது ஒன்றிற்கும் கீழே. இந்தக் குழந்தைகள் அனைவருமே இந்துக்கள். 498 விதவைக் குழந்தைகளின் வயது ஒன்றிலிருந்து இரண்டு வரை. இரண்டிலிருந்து மூன்று வயதுக்குள்ளான விதவைக் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை: 1280. மூன்றிலிருந்து நான்கு: 2863. நான்கிலிருந்து ஐந்து: 6758.  ஐந்திலிருந்து பத்து: 12,016. இவை மக்கட்தொகை கணக்கெடுப்பு புள்ளிவிவரங்கள். உண்மைத் தொகை இதற்குப் பல மடங்கு அதிகமாக இருந்திருக்கும் என்பதை  மிக எளிதாக ஊகிக்கலாம்.

இப்படிக் குழந்தை விதவைகளை உருவாக்குவதில், சொத்து அபகரிப்பு முதல் பெண்களை ’கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருப்பது’ என்பது வரை பல நோக்கங்கள், சமுதாயத்தின் தேக்கநிலை சக்திகளுக்கு இருந்தன. இதற்கு மத – ஆசார முலாமும் பூசப்பட்டது. இது எங்கள் மதம். மாட்சிமை தாங்கிய பேரரசி எங்கள் மத நம்பிக்கைகளில் அரசாங்கம் தலையிட முடியாது என 1857ல் சொல்லியிருக்கிறார்கள். எனவே இதை மாற்றக்கூடாது என்றார்கள். இதில் சுவாரசியமான விஷயம் என்னவென்றால் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கமும் இதில் பெரிய அக்கறை எடுத்துக் கொள்ளவில்லை என்பதுதான். குழந்தைத் திருமணங்களுடன் ஒப்பிடுகையில் மற்றொரு சமூக அநீதியான ‘சதி’ அல்லது உடன்கட்டை மிக அரிதாக நிகழ்ந்த நிகழ்ச்சி. ஆனால் அதை உலக அளவில் பெரிதாக்கி, பின்னர் அதைத் தடைசெய்ததில் பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியவாதிகளுக்கு ஒரு குறிக்கோள் இருந்தது. நாங்கள் இந்த இருண்ட தேசத்துக்குப் பண்பாட்டைக் கொண்டு வருகிறோம். ஆனால் குழந்தைகள் திருமணம் என்கிற அதைப்போன்ற ஒரு முக்கியமான சமூகக் கொடுமையை அழிக்க பிரிட்டிஷார் முன்வரவில்லை. காரணம் இருந்தது. உடல்நிலையும் மனநிலையும் சரியில்லாத அடிமைப்புத்தி கொண்ட ஒரு மக்கள்கூட்டம், ’எங்களை இப்படியே வைத்திருப்பதுதான் எங்கள் மதம்’ எனத் தாங்களாகவே விண்ணப்பிக்கும்போது அதை மாற்ற முயற்சி செய்யும் அளவுக்கு பிரிட்டிஷார் முட்டாள்கள் இல்லை. இன்னொரு விதத்திலும் இது பிரிட்டிஷுக்கு உதவியது. ’நாங்கள் ஆட்சி நடத்தும்போதே இந்த விஷயங்களில் தலையிட எங்களுக்கு முடியவில்லை. இனி நாங்களும் வெளியே போய்விட்டால் இந்தக் காட்டுமிராண்டிகள் என்ன நிலைக்கு இந்த நாட்டைக் கொண்டு வந்துவிடுவார்கள்! எனவே நாங்கள் இருப்பது அவசியம்.’ இந்த பிரசாரத்தையும் அவர்கள் செய்து வந்தார்கள்.

’குழந்தைத் திருமணம் நடக்காவிட்டால் மாதம் மும்மாரி பெய்யாது, ஏனென்றால் மழை பெய்வது கற்புக்கரசிகளுக்காகவே. ஒரு பெண் வயதுக்கு வரும் முன்னரே அவளுக்கு ’இதுதான் உன் கணவன்’ எனக் காட்டிவிட வேண்டும். இல்லாவிட்டால் அவள் மனம் மாசு பட்டுவிடும். அப்படி அலைபாயும் பெண், கற்புநிலை தவறிவிடுகிறாள். பெண் கற்புநிலை தவறிவிட்டால் மழை பெய்யாது.’ இப்படியெல்லாம் ‘ஆன்மிக விளக்கங்கள்’ அளிக்கப்பட்டன.

மகாத்மா காந்தி குழந்தைத் திருமணம், விதவைக் குழந்தைகளின் நிலை ஆகியவை குறித்து மனம் வெதும்பி எழுதினார்: “நான் ஒவ்வொரு முறையும் கடவுளிடம் கேட்கிறேன்… என்னை ஏன் இந்தக் கொடுமைகளுக்கெல்லாம் சாட்சியாக உயிர்வாழ வைக்கிறாய் இறைவா!” (7-செப்டம்பர்-1927)

இத்தகைய இக்கட்டான சூழலில் வேத தர்மத்தின் குரல் ஒலித்தது. ஆரிய சமாஜ தலைவர்களின் மூலமாக. குழந்தைத் திருமணத்துக்கு வேத ஒப்புதல் கிடையாது என மூலை முடுக்கெல்லாம் ஆரிய சமாஜிகள் பிரசாரம் செய்ய ஆரம்பித்தனர். பிரிட்டிஷார் உருவாக்கிய ஆசாரப் பூனைகள் அதிர்ந்தார்கள். வேதங்களிலிருந்து ஆரிய சமாஜிகள் மேற்கோள்களைக் காட்டினர். இதோ வேத தொன்மம், ’சூரிய தேவனே தன் மகளை அவள் விருப்பப்படி தேர்ந்தெடுத்த கணவனுக்கு அளிக்கிறான்.’ (ரிக் 1:157:1) பெண்கள் தங்கள் கணவனை அவர்களே தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமையும் அறிவும் பெற வேண்டும். அந்த வயதுக்கு வந்த பிறகே அவர்கள் திருமணம் செய்ய வேண்டும். ஆசாரவாதிகள் வெகுண்டெழுந்தார்கள். ஆனால் அறிஞர்களும் மக்களும் சிந்திக்க ஆரம்பித்தார்கள். வேதத்தில் இருக்கும் திருமண மந்திரங்கள், ’மனைவி அவள் புகும் வீட்டின் இல்லத்தரசி’   என்றே தெள்ளத் தெளிவாகச் சொல்கின்றன. ஆம். நாம் எளிதாக இன்று பயன்படுத்தும் இந்த ‘இல்லத்தரசி’ என்கிற வார்த்தையே வேதத்தில் நாம் காணும் கருத்தாக்கம்தான்.

உன் புகுந்த வீட்டில் மாமியாருக்கும் மாமனாருக்கும் அன்பு கொண்ட அரசாட்சி செய்பவளாக இருப்பாய். உன் கணவனின் சகோதர சகோதரிகளின் மீது உனது ஆட்சி முழுமையாக அமையட்டும். (ரிக் 10:85:46)

ஒரு வயது கூட நிரம்பாத பெண் குழந்தை எப்படி இல்லத்தரசி ஆக முடியும்? எப்படி அன்பான அரசாட்சி செய்யமுடியும்? அதுவும் வயது முதிர்ந்த மாமியார் மாமனார் மீது? மக்கள் கேள்வி கேட்க ஆரம்பித்தார்கள். அப்போது நீங்கள் வேதம் சொல்வதை எதிர்க்கிறீர்கள் அல்லவா? வேதத்தை எதிர்க்கிற நீங்கள் எப்படி உங்களை சனாதன தர்மிகள் எனச் சொல்லமுடியும்?

குழந்தைத் திருமணத் தடைச் சட்டத்துக்காக அல்லும் பகலும் உழைத்தவர் ஹர் பிலாஸ் சாரதா. வேத அறிஞர். ஹிந்து தேசியவாதி. ஒவ்வொரு மாகாணத்திலும் சென்று பேசினார். அங்கே உள்ள சமூக சீர்திருத்தவாதிகளை முடுக்கிவிட்டார். விடுதலை கிடைக்கவேண்டுமென்றால் முதலில் நாம் பண்பட வேண்டும். நம் பெண்களுக்குச் சுதந்திரம் வேண்டும். அவர்களுக்குக் கல்வி வேண்டும். அதுதான் முக்கியம். இல்லாவிட்டால் விடுதலை கிடைக்காது. நாம் வேதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டவர்கள். வேதம் என்ன சொல்கிறது பாருங்கள். சாரதாவின் உழைப்பு பலன் கொடுக்க ஆரம்பித்தது. பிரிட்டிஷ் கலெக்டர்கள் தங்கள் அறிக்கைகளில் சொன்னார்கள்: ’பெண்களின் திருமண வயதை உயர்த்த மக்கள் விரும்புகிறார்கள்.’

அன்றைய ஆச்சாரவாதத்தின் தென்னகத் தலைநகராக இருந்த கும்பகோணத்தில் பெண்கள் கூடி எதிர்ப்பில்லா தீர்மானம் ஒன்றை நிறைவேற்றினார்கள். சாரதா கொண்டு வரும் பெண்கள் விவாக வயதை அதிகரிக்கும் சட்டம் அமுலாக்கப்பட வேண்டும். தூத்துக்குடியிலிருந்து லஷ்மி ஏகாம்பரம், கஞ்சம் ஊரிலிருந்து ஹிந்து பதித பாவன மிஷன், சென்னையிலிருந்து ஹிந்து தர்ம பரிபாலன சபா, வீரராகவ புரத்திலிருந்து பாரத ஸ்திரிகள் மண்டலியை சேர்ந்த கோமதி அம்மள் என எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் சமூக போராளிகள் இணைந்து குரல் கொடுத்தனர். சாரதா கொண்டு வரும் சட்டம் அவசியம் இந்தச் சமுதாயத்துக்கு வேண்டும். (இது 1929ல் என்பதை நினைவில் கொள்ளவேண்டும். பெண்கள் விடுதலைக்குக் குரல் கொடுத்தவர் ஒரே ஒருவர்தான் என்பது போல பிரசாரம் செய்யப்படுகிறதே, அவர் இதையெல்லாம் குறித்து மேடை மேடையாகப் பேச்சளவில் முழங்கியதற்கு முன்னால் களத்தில் போராடியவர்கள், சத்தியமான வேதநெறி தழைத்தோங்க குரல்கொடுத்தவர்கள், உழைத்தவர்கள்.)  செப்டம்பர் 28, 1929ல் சாரதா சட்டம் அமலுக்கு வந்தது. ஏப்ரல் 1, 1930ல் அது அனைத்து இந்தியர்களுக்கும் சட்டமானது. நவீன இந்தியாவின் வரலாற்றில் மிக முக்கியமான நிகழ்வு இது. பெண் விடுதலைக்கான மிக முக்கியத் தாவல் இது.

ஹர் பிலாஸ் சாரதா இல்லையென்றால் இந்தியாவில் பெண் விடுதலை பல பத்தாண்டுகள் ஏன் ஒரு நூற்றாண்டு கூட பின் தள்ளப்பட்டிருக்கும். இந்த மகாமனிதர் இதற்காக செய்த உழைப்பு தியாகங்கள் அவர் பெற்ற சொல்லடிகள், எதிர்ப்புகள், அவமானங்கள் இவை எதுவுமே இன்று நம் நினைவில் இல்லை. ஆனால் அவர் அவற்றையெல்லாம் எதிர்பார்த்து அதை செய்யவில்லை. அவரை இயக்கியது அவர் மூலமாக வெளிப்பட்டது வேத ரிஷிகளின் ஞான ஒளி, அந்த ரிஷிகளின் சமுதாய சிந்தனை. வேத ரிஷிகளுக்கும் ஹர் பிலாஸ் சாரதாவுக்கும் இதற்காக உழைத்த நவீன வேத போராளிகளான ஆரிய சமாஜிகளுக்கும் ஒவ்வொரு இந்தியனும் கடமைப்பட்டிருக்கிறான்.

சாரதா அத்துடன் நின்றுவிடவில்லை. அடுத்ததாக ஏற்கெனவே விதவைகளாக வாழ்வோருக்கு சொத்துரிமை வேண்டும் எனக் குரல் கொடுத்தார் சாரதா. ’வேதங்கள் மனைவி கணவனின் சரி பாதி என கூறுகின்றன. எனவே கணவன் இறந்துவிட்டாலும், மனைவியின் மூலம் சரி பாதியாக அவன் வாழ்கிறான். அப்படி அவன் வாழும்போது அவனது சொத்துக்கள் எப்படி அவனுக்குப் (அதாவது மனைவிக்கு) போகாமல் இருக்க முடியும்?’ பிரகஸ்பதி இந்த வாதங்களை முன்வைத்துச் சொல்கிறார், ‘எனவே கணவனுக்கு முன் மனைவி இறந்தால் அவன் கையிலிருந்து நெருப்பு அவளுக்குச் செல்ல வேண்டும். மனைவிக்கு முன் கணவன் இறந்தால் அவன் சொத்து அவளுக்கு செல்ல வேண்டும்.’ பண்டைய இந்தியாவில் இந்த நிலை இருந்ததா என்றால் அது முழுமையாக இருந்திருக்க முடியாது. அன்றைய சமுதாயச் சூழலில் ஒரு பெண் எந்த அளவு தனியாகச் சொத்து நிர்வாகம் செய்திருக்க முடியும்? இருப்பினும் இன்னொரு விஷயத்தையும் நாம் காண்கிறோம். பல விதவை ராணிகள் அரசாண்டிருக்கிறார்கள். மிகத்திறமையாகவே அரசாட்சி செய்திருக்கிறார்கள். ராணி மங்கம்மாள், அகல்யாபாய் கேல்கர் ஆகியோரை உதாரணமாகச் சொல்லலாம்.   எனவே பிரகஸ்பதி தர்ம சாஸ்திரத்தின் சிந்தனை, சமூகத் தளத்தில் ஏற்பு உடையதாக அமைந்திருக்கிறது.

– அரவிந்தன் நீலகண்டன்

ஆழி பெரிது – முந்தைய பாகங்களைப் படிக்க.

அணுமின்னாற்றல் – ஐயங்களும் தெளிவுகளும்

மக்களிடம் நிலவும் ஐயங்களுக்குப் பதில்களைச் சொல்கிறார் எல்.வி. கிருஷ்ணன்.  எல்.வி.கிருஷ்ணன், இந்திய அணுசக்திக் கழகத்துக்காக இந்தியாவில் பல இடங்களில் பணியாற்றியுள்ளார். இறுதியாக கல்பாக்கம் அணுமின் நிலையத்தின் பாதுகாப்பு இயக்குனராக இருந்து ஓய்வு பெற்றார்.

ஐயங்களும் தெளிவுகளும்…

மக்களின் தேவைக்காகத்தான் அணுமின் நிலையங்கள் என்னும்போது மக்களின் நம்பிக்கையைப் பெறாமல் ஒரு திட்டம் வெற்றிபெறும் என்று எப்படி எதிர்பார்ககமுடியும்? ஒரு கருத்துக்கேட்புக் கூட்டத்தைக் கூட நேர்மையாக நடத்ததாவர்கள், எப்படி பாதுகாப்பு விதிகளை தொடர்ச்சியாகக் கடைப்பிடிப்பார்கள் என்று நம்புவது?

அனல்மின் நிலையமோ, அணுமின் நிலையமோ, இரசாயன ஆலையோ, எஃகு ஆலையோ, எதுவானாலும், நிலையத்தை அமைக்குமுன் அங்குள்ள மக்களிடம் கருத்துக்கேட்புக்கூட்டம் நடத்துவது ஒரு சிறந்த திட்டம் என்பதில் ஐயமில்லை. கருத்துப் பரிமாற்றம்தான் அக்கூட்டத்தின் குறிக்கோள். இந்த கருத்துக்கேட்புக் கூட்டத்தை நடத்தும் பொறுப்பு மாவட்ட ஆட்சியருடையது. மக்கள், மாவட்ட ஆட்சியர், நிலையத்தினர் எல்லாரும் ஒன்றுபட்டு, அமைதியான முறையில் நடந்தால்தான் கூட்டம் வெற்றிபெறும். பாராளுமன்றத்தில் நடப்பதுபோல் கூச்சலும் குழப்பமுமாக இருந்தால், அது தோல்விதான்.

ஏன் இப்படிப்பட்ட நிலையங்களோ, அதற்கான தொடக்க வேலைகளோ வெளிப்படையாக நடப்பதில்லை?

ஒரு மாநில அரசின் ஆதரவு இன்றி அணு மின் நிலையங்களை நிறுவமுடியாது. அதற்கான நிலம் கையகப்படுத்துவது வெளிப்படையான செயல்தான். தவிர மத்திய சுற்றுச்சூழல் அமைச்சரவையின் ஒப்புதலும் தேவை. இந்த ஒப்புதலை அமைச்சரவையின் இணையத்தளத்தில் காணமுடிகிறது. பணிகள் துவங்குமுன் ஏ.இ.ஆர்.பி என்னும் மத்திய அரசின் அணுசக்தி கட்டுபாட்டு வாரியத்தின் ஒப்புதல் தேவை. இந்த ஒப்புதல்கள் எல்லாம் மாநிலமொழியிலும் இருந்தால் பொது மக்களுக்கு உதவியாக இருக்கும். நிலையம் தனது இணைய தளத்தில் இவற்றை மொழியாக்கி தர ஆவன செய்யவேண்டும்.

 அணுமின்நிலையம் என்றாலே ஒரு வித பயமும் தவிப்பும் அதிருப்தியும் மக்களிடையே பரவியதற்கு என்ன காரணம்? இந்தத் தயக்கத்தை நீக்க அரசு என்ன செய்திருக்கிறது?

அணுமின் நிலையங்களை அணுகுண்டுடன் இணைத்து மக்களை அச்சுறுத்துவது, அறிவியல் ஆய்வுகளின் முடிவை ஒதுக்கிவிட்டு, எந்த அளவிலிருந்தாலும் கதிர்வீச்சு ஒரு மாபெரும் உயிர்க்கொல்லி என்று விமரிசிப்பது – இவை இரண்டும் மக்களிடையே பயத்தை உண்டாக்குகின்றன. எந்த நாட்டிலும் மக்கள் அரசின்மீது நம்பிக்கை வைத்திருப்பதாகத் தெரியவில்லை. அணுசக்தித் துறை பணியாளர்கள் கல்லூரிகளுக்குச் சென்று கதிரியக்கம் குறித்து விளக்கங்கள் அளித்து வருகிறார்கள். மாணவர்கள் அணுஆய்வு மையங்களுக்குச் சென்று அங்கு நடப்பதை அறிந்துகொள்ள அனுமதிக்கப்படுகிறார்கள். என்றாலும், எந்த அரசுத்துறை மீதும், அணுசக்தித் துறை உட்பட, மக்களுக்கு நம்பிக்கை இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

இதுவரை நிறுவப்பட்ட அணுமின் நிலையங்களின் செயல்பாடு (பெர்ஃபார்மன்ஸ்) எப்படி இருந்திருக்கிறது? அதை வெளிப்படையாக அறிவித்திருக்கிறீர்களா?

அணுமின் நிலையங்கள் பாதுகாப்பாக இயங்குகின்றனவா என்பதை கண்காணித்துக் கண்டறிவது  ஏ.இ.ஆர்.பி அமைப்பின் பொறுப்பு. நிலையங்களின் செயல்பாட்டில் உள்ள முக்கியக் குறைபாடுகள் இதன் ஆண்டறிக்கையில் இடம் பெறுகின்றன. இந்த ஆண்டறிக்கையை யாரும் இணையத்தளத்தில் காணலாம். குறைபாடுகள் குறித்த அறிக்கையை அவ்வப்போது மாநில மொழிகளிலும் வெளியிடுவது புரளிகளை தவிர்க்க உதவும்.

 ஒரு அணுமின் நிலையத்தை ஒரு இடத்தில் அமைக்க என்ன என்ன விதிமுறைகள் உள்ளன? கூடங்குளத்தில் இதெல்லாம் முறையாகப் பின்பற்றப்பட்டதா?

இந்த விதிமுறைகள் அனைத்தையும் ஏ.இ.ஆர்.பி அமைப்பின் இணையத்தளத்திலும், மத்திய சுற்றுச்சூழல் அமைச்சரவையின் இணையத்தளத்திலும் காணலாம். இவற்றை மாநில மொழிகளில் தர வேண்டியது அவசியம். அணுமின் நிலையம் இதைச் செய்ய முன்வந்தால் நல்லது.

 போபால் விபத்தையே இன்னும் மக்கள் மறக்கவில்லை. அதன் பாதிப்பே இன்னும் மறையவில்லை. இந்நிலையில் அதே போன்ற ஆபத்தை விளைவிக்கும் (என்று அஞ்சத்தக்கக) மற்றொரு பிராஜெக்ட். அதெல்லாம் ஒன்றும் ஆகாது என்று எந்த தைரியத்தில் சொல்கிறீர்கள்? மற்ற இடங்களில் ஏற்படும் விபத்துக்கும் அணுமின்சார வளாகத்தில் ஏற்படும் விபத்துக்கும் உள்ள வேறுபாட்டைக் கருத்தில் கொண்டால், இது தேவையா என்ற கேள்விதானே எழுகிறது.

அணுமின் நிலையங்களில் ஏற்படக்கூடும் என்று சந்தேகிக்கப்படும் விபத்துகளுடன் போபால் விபத்தை ஒப்பிடமுடியாது. இவ்விரண்டிற்குமிடையே பெருத்த வேறுபாடுகள் உள்ளன. போபால் ஆலையிலிருந்து வெளிப்பட்ட விஷக்கசிவின் விளைவுகள் என்னவென்று அறியாமலேயே ஆலை அமைக்கப்பட்டு இயங்கத்துவங்கியது. சுற்றுச்சூழலில் விஷக்கசிவின் அளவை உடனுக்குடன் அறிந்திட கருவிகள் இல்லை. அக்கசிவு உயிரினங்களை உடனடியாகத் தாக்கவல்லது. ஆலையை ஒட்டினாற்போல நிறைய மக்கள் குடியிருப்புகள் இருந்தன. ஆகையால் அதிக உயிர்ச்சேதம் ஏற்பட்டது.

மாறாக, அணு உலையில் கசிவு நிகழ்ந்தால், கதிர்வீச்சின் அளவை உடனுக்குடன் எளிதாக அறிந்திட முடியும். உடனடி பாதிப்பு இருக்காது. உலையிலிருந்து ஒன்றரை கிலோமீட்டர் தூரம் வரை மக்கள் குடியிருப்புகள் தவிர்க்கப்படுவதால், அங்கு கதிர்வீச்சளவு குறைந்துபோகிறது.

ஒரு அணுமின் நிலையத்தைச் சுற்றி எத்தனை கிமீ வரை மக்கள் இருக்கலாம்/கூடாது?

உலகில் எல்லா நாடுகளிலும் அணு உலையைச்சுற்றி ஒரு குறிப்பிட்ட தூரம் வரை குடியிருப்புகள் இருக்கக்கூடாது என்கிற கட்டுப்பாடு உள்ளது. சில நாடுகளில் இந்த தூரம் குறைவாக, அதாவது சில நூறு மீட்டர்கள் என்கிற அளவிலேதான் உள்ளது. நம் நாட்டிலே ஒரு அணு உலையைச் சுற்றி ஒன்றரை கிலோமீட்டர் வரையிலான இடத்திற்குள் குடியிருப்புகளைத் தவிர்க்கவேண்டும் என்பது நியதி. கூடங்குளத்தைச் சுற்றி 30 கிலோமீட்டர் வரை மக்கள் குடியிருப்பு அனுமதிக்கப்படாது என்பது உண்மையல்ல, புரளிதான்.

ரஷ்யா போன்ற நாடுகள் இந்தியா போன்ற 3ம் உலக நாடுகளிடம் அணுமின் நிலைய கட்டமைப்பு சாதனங்களைக் குறைந்த விலைக்குத் தள்ளிவிடுகின்றன. அவை second hand. எந்த துணிச்சலில் அதை நாம் வாங்குகிறோம்?

இந்தக் கருத்திற்கு ஆதாரம் எதுவும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. மற்றெல்லாத் தொழில்துறைகளைவிட அணுசக்தித் துறையில் தரக்கட்டுப்பாட்டுக்குச் சிறப்புக் கவனம் அளிக்கப்படுகிறது. அணுமின் நிலையச் சாதனங்களைத் தயாரிப்பவர்கள், சாதனங்கள் மீது நியூக்ளியர் என்கிற முத்திரை குத்துவதற்குத் தகுதி பெற்றவர்களாக இருத்தல் வேண்டும். இதற்காக, அவர்களின் ஆலைகள், மூன்றாம் தரப்பினரால் கண்காணிக்கப்படுகின்றன.

 வெளிநாடுகளில் கடைப்பிடிக்கும் அத்தனை பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளையும் நாம் கடைப்பிடிப்போம் என்பதற்கு- என்ன உத்தரவாதம்? அதிலும் இந்தியா போன்ற, எவ்விதச் சட்டத்தையும் ஒழுங்காகக் கடைப்பிடிக்காத மக்கள் வாழும் நாட்டில் இது எப்பேற்பட்ட விளைவுகளை ஏற்படுத்தும்?

எவ்வித சட்டத்தையும் ஒழுங்காகக் கடைப்பிடிக்காத மக்கள் வாழும் நாட்டிலும், இராணுவத்தில் பணிபுரிபவர்கள் கட்டுப்பாட்டுக்கு அடங்கி இருப்பதைக் காண்கிறோம். தக்க பயிற்சி மூலம் இது சாத்தியமாகிறது. அணு மின் நிலைய பணியாளர்களுக்கும் இது போல பயிற்சி தரப்படுகிறது. பயிற்சி முடிந்தபின் உலையில் பணிபுரிய ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு லைசென்சு வழங்கப்படுகிறது. அக்காலமுடிவில் மறுபயிற்சிக்குப் பிறகு லைசென்சு புதுப்பிக்கப்படுகிறது.

அமெரிக்காவின் நிர்ப்பந்தம் ஏதேனும் இதில் உள்ளதா?

அமெரிக்காவின் நிர்ப்பந்தம் ஏதும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. ஆனால், அமெரிக்க கம்பெனிகளிடமிருந்து இந்தியா அணு உலை வாங்கும் என்கிற எதிர்பார்ப்பு அமெரிக்காவிற்கு உள்ளது. இந்தியாவில் அணு உலை நிறுவ ரஷியா, பிரான்சு இவை இரண்டும் முந்திக்கொண்டதால், அமெரிக்காவிடமிருந்து வாங்கவேண்டிய நிர்ப்பந்தம் இல்லை.

ஜப்பானில் நடந்த விபத்துக்குப் பிறகு வளர்ந்த நாடுகள் மாற்றுத்திட்டங்களை நோக்கி நகர்ந்து வரும் போது நாம் மட்டும் ஏன் பின்னோக்கி நடக்க வேண்டும்? ஜப்பான் போன்ற ஒரு நாட்டாலேயே அச்சூழ்நிலையைக் கையாள முடியவில்லை என்றால், இந்தியா எப்படி திணறும் என்று யோசித்துப் பாருங்கள்.

மின்சாரம் தயாரிக்க அணுவாற்றல் தேவை என நினைக்கும் நாடுகள் மாற்றுத்திட்டங்களோடு கூடவே அணு உலையையும் நோக்கித்தான் உள்ளன. குறிப்பாக, அமெரிக்கா, சீனா, தென்கொரியா இவற்றைக் கூறலாம். அணு உலைக்கான திட்டங்கள் தற்காலிகமாகத்தான் கைவிடப்பட்டுள்ளன. பொருளாதார நிலைமை இப்போது சீர்குலைந்திருக்கும்போது, அதிக செலவாகும் சூரியசக்திக்கு பலநாடுகளில் தகுந்த ஆதரவு இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

ஜப்பான் நாட்டில் விபத்தை சமாளிப்பதில் பல சிக்கல்கள் இருந்தன. நாட்டின் ஒரு பகுதியில் 50 அதிர்வு எண் கொண்ட மின்சாரம், மற்றதில் 60 அதிர்வு எண் கொண்ட மின்சாரம் தயாரிப்பு. ஆகவே நாடு தழுவிய மின்சார இணைப்பு இல்லாததால், நாட்டின் மற்ற பகுதிகளில் தயாரிக்கப்பட்ட மின்சாரத்தை உலைப்பகுதிக்கு அனுப்பமுடியாத நிலை. 10லிருந்து 18 நாட்கள் வரை விபத்துக்காளான நிலையத்தில் கும்மிருட்டு, கருவிகள் செயலாற்ற இயலாமை. நம் நாட்டு நிலைமை எவ்வளவோ மேல். ஆனாலும், அப்பகுதி மக்களின் கண்ணியத்தையும், கட்டுப்பாட்டையும் வேறெந்த நாட்டிலும் காணமுடியாது.

அணு உலைக் கழிவு ஒரு பெரிய பிரச்னை. கூடங்குளம் அணுமின் நிலையக் கழிவு ரசியாவுக்கு எடுத்துச் செல்லப்படும் என்றுதான் முதலில் ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்டது என்றும், பின்னர் அது மறு சுழற்சி செய்யப்படும் என்றும், கூடங்குளத்திலேயே அதற்கான உலை நிறுவப்படலாம் என்று சொல்லி அணு உலைகள் நிறுவப்பட்டதாகவும் கூறுகிறார்கள். அணு உலைகள் வெளித்தள்ளும் கழிவுகள் எப்படிக் கையாளப்படுகின்றன? கூடங்குளத்தில் இந்தக் கழிவுகளை நாம் எப்படி சமாளிக்கப்போகிறோம்?

இங்கு உலைக் கழிவு என்று குறிப்பிட்டிருப்பது உலையிலிருந்து அகற்றப்பட்ட எரிபொருள்தான். இதில் புளுட்டோனியம் என்கிற எரிபொருள் இருப்பதால் இதைக் கழிவு என்று சொல்வதற்கில்லை. இதை நம் நாட்டிலேயே பிரித்தெடுத்து மறுபடி பயன்படுத்தும் திட்டம் உண்டு. அப்படிப் பிரித்தெடுத்தபின் எஞ்சியதுதான் கழிவு. அதைக் கண்ணாடிக் கட்டி வடிவத்தில் மாற்றிப் பாதுகாப்பாகப் பராமரிப்பதுதான் வழி. இது நம் நாட்டில் மட்டுமல்ல, பிரான்சு, இங்கிலாந்து மற்றும் ரஷியா நாடுகளில் ஏற்கப்பட்ட ஒன்று.

தற்போது புளுட்டோனியத்தை பிரித்தெடுக்கும் ஆலைகள், மும்பையிலும், தாராபூரிலும், கல்பாக்கத்திலும் உள்ளன. அடுத்த ஆலை எங்கு நிறுவப்படும் என்று இன்னும் தீர்மானிக்கப்படவில்லை என்று தெரிகிறது.

அவசரகாலத்தில் எப்படிச் செயல்படுவது (Emergency plans) என்பது பற்றி இதுவரை எத்தனை முறை மக்களுக்கு விளக்கப்பட்டுள்ளது? கூடங்குளத்தில் கடந்த 20 ஆண்டுகளில் எத்தனை முறை மக்கள் இதனைப் பற்றித் தெரிந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்?

உலைக் கட்டுமானப்பணிகள் முடியும் தருவாயில்தான் இத்திட்டம் பறைசாற்றப்பட்டு, ஒத்திகைகள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. அண்மையில் கூடங்குளத்தில் இந்த ஒத்திகை அறிவிக்கப்பட்டபோது, அது அப்பகுதியில் புறக்கணிக்கப்பட்டுவிட்டதாக செய்திகள் கூறுகின்றன.

விபத்து நேரும்போது அதை அறிந்துகொள்ளவும் தற்காத்துக்கொள்ளவும் தனிமனித வழிகளே இல்லை என்றால் என்னதான் மக்களால் செய்யமுடியும்? அணுக் கதிர் பரவுகிறதா இல்லையா என்பதைக் கூடத் தெரிந்துகொள்ளாத சூழலில் இப்படி ஒரு திட்டம் இனியும் அவசியம்தானா?

செய்திகள் ஒளிவேகத்தில் பரவும் இன்றைய வாழ்க்கையில், விபத்து நேர்ந்தால் கணநேரத்தில் உலகமே அதைப்பற்றி அறிந்து கொண்டுவிடும். கூடவே புரளிகளும். அதை சமாளிப்பது எப்படி என்பதில்தான் அதிக கவனம் செலுத்தவேண்டும். ஒவ்வொரு ஊரிலும் கதிரியக்கத்தை கண்காணிக்கும் கருவிகள் அமைத்தால் அது உதவக்கூடும்.

இத்தனை அபாயங்களையும் தாண்டி திட்டம் நிறைவேற்றப்படவேண்டும் என்பதற்கு என்னதான் காரணம்?

அரசு தரப்பில் மின்தேவைதான் காரணம் என குறிப்பிடப்படுகிறது.

அனல்மின் நிலையம்போல அணுமின் நிலையம் நாள்முழுவதும் இயங்கக்கூடியது. சூரிய சக்தி ஒருநாளில் சுமார் 8 மணி நேரம் மட்டுமே, அதுவும் மேகமூட்டம் இல்லாதபோது  . காற்றாலைகள் காற்றுள்ளபோதுதான். ஆயிரம் மெகாவாட்டு திறன் கொண்ட இந்த நான்கு வித நிலையங்களை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது, சூரிய சக்தி மற்றும் காற்று இவற்றால் ஓராண்டில் தயாரிக்கப்படும் மின்சாரம் மற்ற இரண்டைவிட சுமார் ஐந்தில் ஒரு பங்கு தான்.

பூமியின் வெப்பநிலை அதிகரிப்பைச் சுட்டிக்காட்டி, இந்தியாவில் மின்சாரம் தயாரிக்க நிலக்கரியைப் பயன்படுத்துவது வெகுவாகக் குறைக்கப்படவேண்டும் என்கிற வற்புறுத்தலும் ஒரு காரணம்.

அணுமின்சாரம் யூனிட்டுக்கு எவ்வளவு தண்ணீர் செல்வாகிறது? கல்பாக்கத்தை மாதிரியாக வைத்துச் சொல்லுங்கள். கூடங்குளத்துகு எவ்வளவு தண்ணீர் தேவைப்படும்? தாமிரபரணியில் இருந்து எடுப்பார்களா?

கூடங்குளம் அணுமின் நிலையத்தில் தற்போது கட்டப்பட்டு வரும் இரண்டு உலைகளின் நீர் தேவை நாளொன்றுக்கு 6,200 கனமீட்டர் என்று கணக்கிடப்படுள்ளது. இதத்தனையும் நிலையத்தில் அமைக்கப்பட்டுள்ள உப்புநீக்கி ஆலைமூலம் கடல்நீரை குடிநீராக மாற்றிப் பெறப்படுகிறது. நிலையத்தின் பணியாளர்கள் வசிக்கும் குடியிருப்புத் தேவைகளுக்கும் இதுபோதுமானது. ஆக வேறெங்கிருந்தும் நீர் பெறப்படுவதில்லை. இது குறித்து இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு ஹிந்து ஆங்கில நாளேட்டில்கூட ஒரு விரிவான கட்டுரை வெளிவந்துள்ளது.

 மரபு முறையில் மின்சாரம் தயாரிக்க எவ்வளவு செலவாகிறது, அணு மின்சாரத்துக்கு எவ்வளவு செலவாகிறது? எது செலவு குறைந்த முறை?

மின்சாரம் தயாரிப்பதற்கு அனல்மின் நிலையங்கள், நீர்மின் நிலையங்கள், எரிவாயு அல்லது எண்ணையை மூலப்பொருளாகக்கொண்ட நிலையங்கள் என்று பல மரபு வழிகள் உள்ளன. நிலையத்தை நிறுவுவதற்குத் தேவையான முதலீடு, எரிபொருளுக்கானச் செலவு, நிலையத்தின் ஆயுட்காலம், இயக்குவதற்கான செலவு இவற்றைப் பொருத்துதான் மின்சாரத்தின் விலை அமையும். அணுமின் நிலையங்களுக்கு அதிக முதலீடு தேவை, ஆனால் எரிபொருளுக்கான செலவு மிகக்குறைவு. நீர்மின் நிலையங்களுக்கும் அணைக்கான முதலீடு அதிகம், ஆனால், எரிபொருள்செலவு மிச்சம். மழை பொய்த்தால், தயாரிப்பு குறைந்து போகும்.

இப்போது என்.டி.பி.சி. ரூ 5,700 கோடி செலவில் ஆயிரம் மெகாவாட்டு அனல்மின் நிலையத்தை நிறுவிவருகிறது. அடுத்தகட்டமாக 1,320 மெகாவாட்டு நிலையம் அமைக்க உள்ளது. அதற்கு ரூ8,500 கோடி செலவாகும் என்று கூறுகிறது. என்.பி.சி. நிறுவனம், ஆயிரம் மெகாவாட்டுக்கு ரூ 6,000 கோடி செலவில் தனது கனநீர் அணு உலைகளை அமைக்கமுடியும் என்கிறது. இவ்விரண்டு வகை நிலையங்களையும் அமைக்கத் தேவையான முதலீடு ஏறத்தாழ ஒன்றுதான்.

வெளிநாட்டு அணு உலைகளுக்குத் தேவையான முதலீடு நம்நாட்டு கனநீர் அணு உலைகளைவிட அதிகம்தான். அந்த நாடுகள் உலைகளின் கூடவே அவற்றுக்குத் தேவையான எரிபொருளையும் வழங்குகின்றன. ஒருக்கால் எரிபொருளுக்கான செலவும் முதலீட்டில் அடங்கியிருக்கலாம். இது பற்றிய குறிப்புகள் தேவை.

முதலீடு எதுவானாலும், பயனாளிகளின் கவனம் ஒரு யூனிட்டு மின்சாரத்திற்கு எவ்வளவு வசூலிக்கப்படும் என்பதில்தான் இருக்கும்.

அணுமின் நிலையங்கள் ஒரு யூனிட்டு மின்சாரத்திற்கு வசூலிக்க அனுமதிக்கப்பட்ட தொகை நிலையத்தின் வயதைப் பொருத்தது. எடுத்துக்காட்டாக, மிகப்பழமையான தாராபூர் 94 பைசா, கல்பாக்கம் ரூ1.82, புதிதாக நிறுவப்பட்ட நிலையங்கள் ரூ 2.80.

நீர்மின் நிலையங்களிலும் இதே போல, மிகப்பழமையானவை ஒரு யூனிட்டுக்கு 78 பைசா என்றும், அண்மையில் நிறுவப்பட்டவை ஒரு யூனிட்டுக்கு ரூ2.5 லிருந்து ரூ 3.5 வரை என்றும் வசூலிக்கின்றன.

காற்றாலைகள் வசூலிப்பது ஒரு யூனிட்டுக்கு ரூ 2.63 லிருந்து ரூ 3.7 வரை ஆகும். சூரியசக்தி ஆலைகள் வசூலிப்பது ஒரு யூனிட்டுக்கு ரூ 12.85 லிருந்து ரூ 14.95 வரை உள்ளது. இந்த விவரங்கள் கீழ்க்காணும் இணையத்தளத்தில் கண்டவை.

http://www.cercind.gov.in/2011/Annual_Report/CERC_Annual_Report_English_2009-10.pdf

மத்திய மின்சார ஆணைக்குழுவின் புள்ளியியல் விவரங்களின்படி மாதம் 100 யூனிட்டுக்கு குறைவாக பயன்படுத்தும் ஒரு கிராமத்துக் குடும்பத்திற்கு ஒரு யூனிட்டுக்கான விலை தமிழ்நாட்டில் ரூ1.20, பீஹாரில் 76 பைசா, உத்தரபிரதேசத்தில் 59 பைசா, கேரளாவில் ரூ1.87, ஆந்திராவில் ரூ2.38, கர்நாடகாவில் ரூ2.61, குஜராத்தில் ரூ 2.64 என்று இடத்துக்கு இடம் மாறுபடுகிறது. நிலையம் அமைக்கத்தேவையான முதலீடு ஒன்றாக இருக்கலாம், எரிபொருள் விலை அதிகமாகவோ குறைவாகவோ இருக்கலாம், ஆனால் மாநிலங்கள் பயனாளிகளுக்கு வெவ்வேறு அளவில் உதவிப்படி (மானியம்) வழங்குவதால், மின்சாரம் தயாரிக்க ஆகும் செலவுக்கும் ஒரு யூனிட்டின் விலைக்கும் என்ன சம்பந்தம் என்பது ஒரு புதிராகவே உள்ளது.

-எல்.வி. கிருஷ்ணன்

தொடர்புடைய பதிவுகள்:

பாதுகாப்பான அணு மின்சாரம்

ஃபுக்குஷிமா முதல் கூடங்குளம் வரை – 2

ஃபுக்குஷிமா முதல் கூடங்குளம் வரை – 1

அணுமின்னாற்றல் – அறிந்தும் அறியாமலும்

இக்கட்டுரையாளர் எல்.வி.கிருஷ்ணன், இந்திய அணுசக்திக் கழகத்துக்காக இந்தியாவில் பல இடங்களில் பணியாற்றியுள்ளார். இறுதியாக கல்பாக்கம் அணுமின் நிலையத்தின் பாதுகாப்பு இயக்குனராக இருந்து ஓய்வு பெற்றார்.

அறிந்தவர்கள் மௌனமாக இருந்தால் அறியாதவர்களிடையே அச்சம் நிலவுவதில் வியப்பேதும் இல்லை. அணு உலைகளைப்பற்றிய சில அரிய தகவல்கள் இங்கே.

அணுமின் நிலைய எதிர்ப்பு உலகிலே சுமார் முப்பது ஆண்டுகளாக இருந்துவருகிறது. 1979ல் அமெரிக்காவில் மூன்றுமைல் தீவு என்கிற இடத்தில் உள்ள ஒரு அணு உலையில் நிகழ்ந்தபோது இது சற்று தீவிரமடைந்தது. ஆனாலும், அதன் பிறகு அடுத்த பதினாறு ஆண்டுகளில் அமெரிக்காவில் சுமார் 50 அணு உலைகள் நிறுவப்பட்டன. நாளடைவில், எரிவாயுவின் குறைந்த விலையால் ஈர்க்கப்பட்டு, அமெரிக்காவில் அதைக்கொண்டு குறைந்த செலவில் மின் நிலையங்கள் அமைக்கப்பட்டன. இன்றும் அங்கே நூறு அணு உலைகள் செயல்படுகின்றன. அவற்றையெல்லாம் மூடிவிடவேண்டும் என்கிற கோரிக்கை எழவில்லை. அவற்றின் செயல்பாடு மேலும் உன்னிப்பாக கண்காணிக்கப்படவேண்டும் என்கிற வற்புறுத்தல்தான் எழுந்துள்ளது.

1986ல் உக்ரெயின் நாட்டில் செர்னோபில் என்னும் இடத்தில் அணு உலை ஒன்று வெடித்ததில் ஏராளமான அளவில் கதிரியக்கப்பொருட்கள் சுற்றுச்சூழலில் கலந்தன. உலையின் அருகில் உள்ள இடங்களிலிருந்து பொதுமக்கள் இடமாற்றம் செய்யவேண்டிவந்தது. நாட்டின் மின்தேவையைக் கருத்தில் கொண்டு, உக்ரெயின் அரசு அதே செர்னோபிலில் இருந்த மற்ற மூன்று உலைகளை பல ஆண்டுகளுக்கு இயக்கவேண்டி இருந்தது. இப்போதும்கூட உக்ரெயின் நாட்டில் வேறு இடங்களில் 15 அணு உலைகள் இயங்கி வருகின்றன.

சில மாதங்களுக்கு முன் ஜப்பான் நாட்டில் நிகழ்ந்த அணு உலை விபத்து உலகில் பல நாடுகளில் அணு உலை எதிர்ப்புக்கு புத்துயிர் தந்துள்ளது. இதுவரை ஜப்பான் தனது மின்தேவைக்கு அணு உலைகளை வெகுவாக நம்பியிருந்தது. இனி என்ன செய்யப்போகிறது என்பதை காத்திருந்துதான் பார்க்கவேண்டும். அணு உலைகளை மூடிவிட்டு மின் பற்றாக்குறையை ஈடுசெய்ய இத்தாலி அல்லது ஜெர்மனியைப்போல அண்டை நாடுகளிலிருந்து ஜப்பான் மின்சாரம் பெறமுடியாது.

ஒரு நாட்டுக்கு அணு உலை தேவையா இல்லையா என்பது அதன் மின்தேவை, எரிபொருள் வளமை, மின் உலைக்கான செலவு, மின்சார இறக்குமதிக்கான வாய்ப்பு, நாட்டின் தொழில்நுட்பம் இவற்றைப்பொருத்து அமைகிறது. இது தவிர, அணுவாற்றல் குறித்து அரசின் முடிவுகள் அடுத்துவரும் தேர்தலில் வெற்றி பெறுவதற்கான வாய்ப்பைப் பொருத்து எடுக்கப்படுகின்றன என்பதையும் கண்கூடாகக் காணமுடிகிறது.

இப்போது கூடங்குளத்தில் அணு உலை எதிர்ப்பு தீவிரமாகி ஒருவாறு அடங்கியிருக்கிறது. நாட்டில் மற்ற இடங்களிலும் அணு உலை எதிர்ப்பு இப்போது எழக்கூடும். ஜனநாயகத்தில் எதிர்ப்பு என்பது வரவேற்கத்தக்க ஒன்றுதான். மக்களுக்கும் இதில் பங்கு உண்டு என்பதில் ஐயமில்லை. எதிர்ப்பு இல்லை என்றால் மற்ற தரப்பு தன்னிச்சையாக செயல்படக்கூடிய வாய்ப்பு ஏற்படுகிறது. ஆனால், உணர்ச்சி மட்டுமே எதிர்ப்புக்கு ஆதாரமாக இருக்கமுடியாது. தகுந்த விவரங்களை முன்வைப்பதும் அவசியம். தவிர, இருதரப்பும் தத்தம் எதிர்த்தரப்புகள் முன்வைக்கும் கருத்துகளுக்கு செவிசாய்ப்பது அவசியம்.

அணு உலை எதிர்ப்புக்கு மூன்று முக்கியக் காரணங்கள் சொல்லப்படுகின்றன.

  1. உலை இயங்கும்போது ஏற்படக்கூடிய கதிரியக்கப்பொருட்கசிவு.
  2. உலையில் விபத்து நிகழ்ந்தால் ஏற்படக்கூடிய கதிரியக்கப்பொருட்கசிவு.
  3. உலையில் தோன்றும் கதிரியக்கக் கழிவுப்பொருட்களின் கதி.

இத்தனைக்கும் அடிப்படைக்காரணம், கதிர்வீச்சின் அளவு எவ்வளவு குறைந்த அளவானாலும் நிச்சயமாக புற்றுநோய் உண்டாக்கும்; பிறக்கும் குழந்தைகளில் பிறவிக்குறைகளைத் தோற்றுவிக்கும் என்கிற அச்சம்தான்.

நம் ஐம்புலன்களால் கதிர்வீச்சு இருப்பதை அறியமுடியாது. அதற்கு உரிய கருவிகள் தேவை. பொதுமக்கள் தாங்களாகவே கதிர்வீச்சளவை அறியமுடியாதிருப்பது அச்சத்தை உறுதிபடுத்துவதாக அமைகிறது.

அதிக அளவு கதிர்வீச்சுக்கு ஆளானால், நாளடைவில் புற்றுநோய் தோன்ற வாய்ப்பு உண்டு என்பதில் ஐயமில்லை. மிக அதிக அளவு கதிர்வீச்சுக்கு ஆளானால் உயிருக்கு உடனடி ஆபத்து உண்டாகும் என்பதிலும் ஐயமில்லை. பல பல ஆண்டுகளாக ஏராளமான அறிஞர்கள் மேற்கொண்ட ஆய்வுகள் குறைந்த அளவு கதிர்வீச்சினால் பாதிப்பு ஏற்பட வாய்ப்பு இல்லை என்று தெரிவிக்கின்றன.

கதிரியக்கப்பொருட்கள் இயற்கையில் எங்கும் எதிலும் எப்போதும் இருந்து வந்துள்ளன. அவற்றின் அளவையும், அவற்றால் நிகழும் கதிர்வீச்சளவையும் கருவிகள்மூலம் இப்போது துல்லியமாக கணக்கிடமுடியும்.

உலகில் சில இடங்களில் மற்ற இடங்களைப் போலல்லாமல் கதிர்வீச்சளவு பலமடங்கு அதிகமாக உள்ளது. ஆய்வுகள் மேற்கொண்டபோது அங்கு வசிப்பவர்களிடையே புற்றுநோய் அல்லது பிறவிக்குறைபாடுகள் அதிகரித்து இருப்பதற்கான அறிகுறிகள் காணப்படவில்லை.

அண்மைக்கால மரபியல் கண்டுபிடிப்புகள் மூலம் கதிர்வீச்சு உயிரினங்களில் எவ்வாறு பாதிப்பை ஏற்படுத்துகிறது என்பது தெளிவாக அறியப்பட்டுள்ளது.

இயற்கையில் ஓரளவுக்கு கதிர்வீச்சு எப்போதும் இருந்து வந்ததால், அதன் பாதிப்பிலிருந்து காத்துக்கொள்ளும் தன்மையும் இயற்கையாகவே உயிரினங்களில் இருப்பது நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது.

இயற்கையில் உள்ளதுபோல சிறிய அளவு கதிர்வீச்சினால் பாதிப்பு இன்றி உயிரினங்கள் தம்மை காத்துக்கொள்ளமுடியும் என்றாலும், எந்த அளவிலான கதிர்வீச்சு பாதிப்பை உண்டாக்கும் என்கிற வினா எழுகிறது. தவிர, கதிரியக்கப்பொருட்களை கையாளுபவர்களிடையே ஏற்படும் பாதிப்பைத் தவிர்க்க, கதிர்வீச்சுக்கு எத்தகைய உச்ச வரம்பு நிர்ணயிப்பது என்கிற வினாவும் எழுகிறது.

புற்றுநோயில் பலவகைகள் உண்டு. புற்றுநோய்க்கு கதிர்வீச்சன்றி வேறு பலகாரணங்களும் உண்டு. ஜப்பான் நாட்டில் அணுகுண்டு வெடிப்பில் உயிர்தப்பி கதிர்வீச்சுக்கு ஆளானவர்களின் உடல்நலம் அப்போதிலிருந்து இடைவிடாது கண்காணிக்கப்பட்டு வருகிறது. ஐம்பத்தைந்து ஆண்டுகால ஆய்வுகளின் முடிவாக அவர்களில் கதிர்வீச்சு காரணமாக புற்றுநோய்வாய்ப்பட்டவர்களின் எண்ணிக்கை நூற்றில் ஐந்துக்கும் குறைவு என்று அறியப்பட்டுள்ளது. மூன்று தலைமுறை மக்களை கண்காணித்ததில், இயல்புக்கு அதிகமான பிறவிக்குறைபாடுகள் காணப்படவில்லை.

குறைந்த அளவு கதிர்வீச்சினால் பாதிப்பு ஏற்பட வாய்ப்பு இல்லை என்று அறிவியல் ஆய்வுகள் உறுதி கூறினாலும், அதை ஏற்காமல், கதிர்வீச்சு எந்த அளவிலிருந்தாலும் பாதிப்பு நேரும் என்கிற அடிப்படையில்தான் கதிர்வீச்சு வரம்புகள் நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளன.

இயற்கையில் இருப்பதைவிட குறைந்த அளவு கதிர்வீச்சு உள்ள சூழ்நிலையில், சில உயிரினங்களில் இனப்பெருக்கம் குறைந்து காணப்படுவதாக சில ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. ஆதாரபூர்வமாக இருந்தாலும், இம்முடிவு இன்னும் ஏற்கப்படவில்லை.

தற்போதைய உயிரியல் மற்றும் மரபியல் ஆய்வுகளின்படி, கதிர்வீச்சினால் உடலில் ஏற்படும் மாறுதல்களை உரிய காலத்தில் அறிந்து பாதிப்பை தடுக்கும் காலம் தூரத்தில் இல்லை என்று மதிப்பிடப்படுகிறது.

அணு உலைக்கு அருகில் வசிப்பவர்களின் உடல்நலம், குறிப்பாக அங்குள்ள குழந்தைகளின் உடல்நலம் குறித்து ஆராய, இங்கிலாந்தில் அந்நாட்டு அரசு பல மருத்துவர்கள் அடங்கிய ஒரு குழுவை நியமித்துள்ளது. பதின்மூன்று ஆண்டுகளில் இது பல்வேறு அறிக்கைகளை சமர்ப்பித்துள்ளது. ஜெர்மனியிலும், ஏழு அணு உலைகள் கொண்ட அமெரிக்க மாநிலமான இல்லிநாயிலும் இத்தகைய ஆய்வுகள் நடந்துள்ளன. பிரெஞ்சு அறிஞர்கள், பல்வேறு நாடுகளிலுமுள்ள 198 அணு மின் நிலையங்கள் குறித்து ஆய்வு செய்துள்ளனர். அணு உலை காரணமாக அதன் அருகில் வசிப்பவர்களின் உடல்நலம் பாதிக்கப்படுவதற்கான அறிகுறிகள் தென்படவில்லை என்று இந்த ஆய்வுகள் அனைத்தும் கூறுகின்றன. இதை நாமும் ஏற்கலாம் என்றாலும், இத்தகைய ஆய்வுகள் நம்நாட்டிலும் மேற்கொள்ளப்படவேண்டும் என்பதில் கருத்து வேறுபாடு இருக்கமுடியாது. இப்பணியை அணுசக்தி துறை மேற்கொள்ளுவது உகந்ததாகாது. இங்கிலாந்தில் உள்ளது போல சிறப்பு மருத்துவர்கள் குழு ஒன்று தேவை.

அணு உலைகளில் அதன் பகுதிகள் செயலிழக்க வாய்ப்பு உண்டு என்பதைக் கருத்தில் கொண்டுதான் உலைகள் வடிவமைக்கப்படுகின்றன. ஒவ்வொரு பகுதிக்கும் மாற்றுப்பகுதிகள் உண்டு. தவிர, பகுதிகளும் மாற்றுப்பகுதிகளும் ஒரேகாரணத்தால் செயலிழக்காமல் இருக்க, அவை வெவ்வேறு வழிகளில் இயங்கக்கூடியதாக வடிவமைக்கப்படுகின்றன. தவிர, பல அடுக்குகொண்ட பாதுகாப்பு அம்சங்கள் இருக்குமாறு உலைகள் வடிவமைக்கப்படுகின்றன. இந்த அணுகுமுறை காரணமாகத்தான், உலகில் 400 க்கு மேற்பட்ட உலைகள் பாதுகாப்பாக இயங்கி வருகின்றன.

அவ்வப்போது உலையின் சிலபகுதிகள் செயலற்றுப்போவதில் வியப்பேதுமில்லை. அதனால் உலையின் பாதுகாப்பிற்கு சேதம் உண்டாயிற்றா என்பதில் கவனம் செலுத்துவதுதான் அவசியம். சிறுசிறு தவறுகள் நேர்ந்தாலும் அவற்றை மக்களுக்கு உடனுக்குடன் தெரிவிப்பது நல்லது. தவறை மறைப்பது மனித இயல்பு என்றாலும், பல நாடுகளில் இது நடைமுறைக்கு வந்துள்ளது.

இதுவரை நடந்துள்ள மூன்று அணு உலை விபத்துகள் வெவ்வேறு வித உலைகளில் நிகழ்ந்துள்ளன. அமெரிக்க உலைவிபத்தில் கதிர்விச்சுக்கசிவு பாதிப்பு இருக்கவில்லை. கூடங்குளம் அணு உலைகள் அது போன்றவைதான். தவிர, அதைவிட அதிகப் பாதுகாப்பு அம்சங்கள் கொண்டவை. உக்ரெயின் அணு உலையைப்போன்ற உலை நம்நாட்டில் இல்லை. ஜப்பான் நாட்டு உலைகளைப்போல நம் நாட்டில் மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் தாராபூரில் அணு உலைகள் உள்ளன. ஆனால் தாராபூர் உலைகளில் உள்ள சில முக்கியப் பாதுகாப்பு அம்சங்கள் ஜப்பான் உலைகளில் இல்லை. அது வெகுவான கதிர்வீச்சுக் கசிவிற்கு வித்திட்டது என்று கூறலாம்.

ஜப்பானில் தோன்றியது போல சுனாமி அலையின் உயரம் நம்நாட்டில் தோன்ற வாய்ப்பு இல்லை, ஆயிரம் கிலோமீட்டர் தூரத்திலுள்ள சுமத்ராவில் ஏற்படும் நிலநடுக்கம்தான் இங்கு சுனாமியை தோற்றுவிக்கிறது. இவ்வளவு தூரம் கடந்து வரும்போது சுனாமியின் உயரமும் வலிமையும் குறைந்துபோகிறது. ஒரு குறிப்பிட்ட கடற்கரை பகுதியில் கடலின் ஆழமும் சுனாமி அலையின் உயரத்தை நிர்ணயிக்கிறது. 2004ல் சுனாமியை நாடு எதிர்பார்க்கவில்லை. இப்போது மக்களுக்கு சுனாமி அபாயம் குறித்து முன்னெச்சரிக்கை தரும் வகையில் ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டு வருகின்றன.

ஆக, ஒரு உலையில் நிகழ்ந்தது போல விபத்து மற்றொரு உலையில் ஏற்படும் என்று பொதுவாக முடிவு செய்யமுடியாது. ஒவ்வொரு விபத்தும் நமக்கு ஒரு பாடம் கற்பிக்கிறது என்றால் அது மிகையாகாது.

அணு உலைகழிவுப்பொருட்களைப் பொருத்தவரை அவற்றை இருவகையாக பிரிக்கலாம். ஒன்று, நிலையம் இயங்கும்போது தோன்றுபவை. குறைந்த ஆயுட்காலம் (அதாவது சுமார் 30 ஆண்டு அரைஆயுட்காலம்) கொண்ட இவை நிலையப்பகுதிலேயே பாதுகாப்பாகப் பராமரிக்கப்படுகின்றன. இவற்றால் அப்பகுதி பொதுமக்களுக்கு பாதிப்பு ஏற்படாதவகையில்தான் இந்த பராமரிப்பு செய்யப்படுகிறது.

உலையிலிருந்து அகற்றப்பட்ட எரிபொருள் அதிலிருந்து தேவையான புளுட்டோனிய தனிமத்தைப் பிரித்தெடுக்கும் ஆலைக்கு அனுப்பப்படுகிறது. புளுட்டோனியம் எரிபொருளாகப் பயன்படுகிறது. எஞ்சியுள்ள கழிவுப்பொருளை நீண்ட காலம் பாதுகாப்பாக வைத்திருக்க தொழில்நுட்ப வழிமுறைகள் உள்ளன. அவற்றை நடைமுறைப்படுத்துவதில், பொதுமக்கள் மனதில் எழுகிற வினாக்கள் அனைத்தும் தொழில்நுட்ப வல்லுனர்கள் மனதிலும் எழுகின்றன. அதன் அடிப்படையில்தான் அவர்களும் செயலாற்றுகிறார்கள். சுவீடன், ஜெர்மனி, அமெரிக்கா போன்ற நாடுகள் அவற்றை வடிவமைத்து நடைமுறைப்படுத்த ஆயத்தமாக இருந்தாலும், அரசியல் காரணமாக தடைகள் ஏற்பட்டுள்ளன. நம்நாட்டில் இதுவரை சேர்ந்துள்ள அத்தகைய கழிவுப்பொருட்களின் அளவு குறைவாக உள்ளது. அவற்றை அப்புறப்படுத்துவதற்கான வழிகள் குறித்து ஆய்வுகள் நடைபெற்று வருகின்றன. காலம் வரும்போது அவற்றை அரசு அனுமதி பெற்று நடைமுறைப்படுத்தமுடியும் என்கிற நம்பிக்கை உள்ளது. உரிய காலத்தில் அதை மக்களுக்கு தெரிவிக்க வேண்டியது அணுசக்தி துறையின் கடமை என்பதை மறுக்கமுடியாது.

உலகநாடுகளில் பிரான்சுதான் மின் தேவைக்கு அணு உலைகளை மிக அதிகமாக நம்பியுள்ளது. அண்மையில் அந்நாட்டில் ஒரு புதிய சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டுள்ளது. அச்சட்டத்தில், ஒரு அணு உலை இருக்கும் பகுதியில் வாழும் மக்களுக்கு உலையின் இயக்கம் குறித்து முழு விவரங்களை அளிக்கும் பொறுப்பு ஒரு குழுவிற்கு அளிக்கப்பட்டுள்ளது. அக்குழுவில், அப்பகுதி மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மக்கள் பிரதிநிதிகள், சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு ஆர்வலர்கள், உலைப்பணியாளர்கள் சங்கங்கள், மருத்துவர்கள், அப்பகுதியின் பொருளாதாரநிலை குறித்து ஆராய்பவர்கள் என பலதரப்பட்ட உறுப்பினர்கள் இடம் பெறுகிறார்கள். இது போன்ற திட்டம் அணு உலைகள் உள்ள எல்லா நாடுகளாலும் வரவேற்கத்தக்க ஒன்று.

இன்றைய வாழ்வில், தொழில்துறையிலும் மருத்துவத்துறையிலும் கதிர்வீச்சு ஆக்கப்பணிகளுக்கு இன்றியமையாததாக உள்ளது.

உணர்ச்சிவசப்பட்டு, அணு உலைகளை அணுஆயுதங்களோடு ஒப்பிட்டு, கதிர்வீச்சை ஒரு உயிர்க்கொல்லியாக மட்டும் சித்தரித்து பொதுமக்களை வீண்அச்சத்தில் ஆழ்த்துவதன் மூலம், அச்சமே உயிர்க்கொல்லியாக அமையக்கூடும் என்பதை மறந்துவிடக்கூடாது.

சுமார் நூறு ஆண்டுகளுக்குமுன் முதன்முதலாக பல கதிரியக்கத் தனிமங்களை கண்டுபிடித்த நோபல் அறிஞர் கியூரி அம்மையாரின் சொல்படி எதைக்கண்டும் அஞ்சாமல், அதை அறிந்து தெரிந்து செயல்படுவது நல்லது.

– எல்.வி. கிருஷ்ணன்

தொடர்புடைய பதிவுகள்:

பாதுகாப்பான அணு மின்சாரம்

ஃபுக்குஷிமா முதல் கூடங்குளம் வரை – 2

ஃபுக்குஷிமா முதல் கூடங்குளம் வரை – 1

 

சாதிப் பெயரைச் சொல்லி…

ஹாய் அட்வகேட்!

சாதிப் பெயரைச் சொல்லி ஒருவரைத் திட்டுவது சட்டப்படி தவறாகுமா? திட்டுபவர் மீது வழக்குப் பதிவு செய்யமுடியுமா?

பிரசாத், விழுப்புரம்

 

பதில்

தாழ்த்தப்பட்ட மற்றும் பழங்குடி இனத்தவரை, தலித்துகளை அவர்களது ஜாதிப் பெயரை சொல்லித் திட்டுவது சட்டப்படிக் குற்றம். இதற்காக Scheduled Castes & Scheduled Tribes (Prevention of Atrocities Act), 1989 (வன்கொடுமை தடுப்புச் சட்டம்) என்ற சட்டத்தில், சட்டப் பிரிவுகள் உள்ளன.

வன்கொடுமை தடுப்புச் சட்டத்தில் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர், நீதிமன்றத்தை அணுகி முன் ஜாமீன் பெற முடியாது. கொலைக் குற்றவாளிகளுக்குக்கூட முன் ஜாமீன் உண்டு என்பதை நினைவில் வைத்துக்கொள்வோம்.

ஒருவர், ஜாதியைக் குறிப்பிட்டு இன்னொருவரைத் திட்டுகிறார். அவமதிப்புக்கு ஆளானவர், வழக்குத் தொடுக்கிறார். குற்றம் நிரூபிக்கப்படுகிறது. இந்தச் சூழலில், குற்றவாளிக்கு ஆறு மாதங்களில் இருந்து ஐந்தாண்டு வரை சிறைத் தண்டனையும் அபராதமும் விதிக்கப்படும்.

வன்கொடுமை தடுப்புச் சட்டத்தின் கீழ் நடைபெறுகிற குற்றங்களை விசாரிப்பதற்கு காவல் துறை உயர் கண்காணிப்பு ஆய்வாளர் அல்லது அவருக்கு மேலுள்ள அதிகாரிகளுக்கு மட்டுமே அதிகாரம் உள்ளது. இது தொடர்பான வழக்குகள் நடைபெறுவதற்கு தனி நீதிமன்றங்கள் அமைக்கப்பட வேண்டும். ஆனால், பல மாநில அரசாங்கங்களில் இத்தகைய தனி நீதிமன்றங்கள் அமைக்கப்படவில்லை.

காவல் துறையினரும் வன்கொடுமை தடுப்புச் சட்டத்தின் கீழ் வரும் புகார்களை, மற்ற வழக்குகளில் கவனம் செலுத்தி விசாரிப்பது போல் விசாரிப்பதில்லை. நீதி விசாரணையின்போது ஏற்படும் கால தாமதத்தினாலும், மற்ற காரணங்களினாலும் இச்சட்டத்தின் கீழ் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் அதிகளவில் விடுதலை செய்யப்படுகிறார்கள்.

இந்தச் சட்டம் வந்து 22 வருடங்களாகிவிட்டது. ஆனால், சமுதாயத்தில் எந்த புரட்சிகர மாற்றமும் ஏற்பட்டுவிடவில்லை. அப்படி ஏற்பட்டு இருந்தால் தமிழ்நாட்டில், சில இடங்களில் தேநீர் அருந்துவதற்கு இரண்டு கோப்பைகள் (டம்ளர்கள்) பயன்படுத்தும் முறை வழக்கொழிந்து போயிருக்கும்.

வன்கொடுமை தடுப்புச் சட்டத்தை தவறான முறையில் பயன்படுத்துபவர்களும் இருக்கிறார்கள். பொது அலுவலகங்களிலும், அரசு நிறுவனங்களிலும் சில ஊழியர்கள், தங்களது உயர் அதிகாரியை பணிய வைக்கவேண்டும், பழிவாங்கவேண்டும் என்ற நோக்கில் ‘என் ஜாதிப் பெயரைச் சொல்லித் திட்டிவிட்டார்’ என்று அவர்கள் மீது பொய் வழக்குகள் போடுவதும் உண்டு.

0

 S.P. சொக்கலிங்கம்

ஆதாம் கடித்த மிச்சம் – அத்தியாயம் 21

ஸ்லிம்

நடிக நடிகையரின் அந்தரங்கங்களை வெளியிடுவதற்கு வெப்சைட்கள் இருப்பது போல ஆப்பிளைப் பற்றி மட்டும் செய்திகள் வெளியிடுவதற்குத் தனி வெப்சைட்கள் உள்ளன. ஆப்பிள் பொருள்களைத் துரத்தும் பாப்பராசி புகைப்படக்காரர்களும் உண்டு.

ஐ-பேட்டின் தயாரிப்புகளை மக்கள் ஆர்வத்துடன் எதிர்நோக்கி இருந்தனர். ஆப்பிள் டேப்லட் பிசி தயாரித்தால் அதன் பெயர் ஐ-டேப்லட் அல்லது ஐ-ஸ்லேட் என்று மக்களாகவே பெயர் சூட்டி மகிழ்ந்தனர். கல்யாணத்துக்கு முன்பே குழந்தைக்குப் பெயர் சூட்டி மகிழும் பொற்றோரைப் போல்.

ஆப்பிள் டேப்லெட்டையோ அதன் புகைப்படத்தையோ நேரில் கொண்டு வருபவர்களுக்கு ஒரு லட்சம் டாலர் பரிசு என ஒரு வெப்சைட் அறிவித்திருந்தது என்றால் மக்கள் எவ்வளவு ஆவல் கொண்டு அலைந்தனர் என்று அறிந்துகொள்ளலாம். ‘இப்படி எல்லாம் மக்களைக் குற்றம் செய்ய தூண்டுவது சட்டப்படி தவறு’ என்று ஆப்பிள் லாயர்கள் அனுப்பிய கடிதம் மட்டும்தான் அந்த வெப்சைட்டுக்குக் கிடைத்தது என்பதில் எந்த ஆச்சரியமும் இல்லை.

ஏன் இந்தக் கொலைவெறி? மற்ற துறைகளை மாற்றியமைத்தது போல் ஸ்டீவ் ஜாப்ஸால் டிவியில் சொல்லும்படி எதுவும் செய்ய இயலவில்லை. டிவி மக்களை முட்டாளாக்குகிறது என்ற ஸ்டீவ் ஜாப்ஸின் நல்லெண்ண நம்பிக்கை காரணமாக இருந்திருக்கலாம்.

கம்புயூட்டர், மியூசிக் பிளேயர், போன் அனைத்திலும் முத்திரை பதித்தாயிற்று. ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ் மிச்சம் வைத்திருந்தது டேப்லட் அல்லது நெட்புக் எனப்படும் வகையறா மட்டும்தான்.

மற்ற கணிணித் தயாரிப்பாளர்கள் எல்லாம் நெட்புக் தயாரிப்பில் அல்லது விற்பனையில் இறங்கி இருந்தனர். இதற்கு பின் ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ் என்ன பெரிதாகச் சாதித்துவிடப் போகிறார் என்னும் கவலை ஆப்பிள் ஆர்வலர்களுக்கு இருந்தது.

டேப்லட்டின் காரணமாக மேக்கின் விற்பனை விழுந்து விட்டால்? இந்த பயம் ஸ்டீவ் ஜாப்ஸுக்கு இல்லை.  ‘எங்களுக்கு நாங்களே போட்டியாக இருப்பதை பற்றி நாங்கள் கவலைப்படுவது இல்லை. போட்டியாளர்களின் பொருள்களுக்கு பதில் எங்களுடைய ஏதாவது ஒரு பொருள் விற்றால் போதும்!’  அப்படித்தான் ஐ-போனில் போனை மட்டும் எடுத்து ஐ-டச் என்ற ஐ-பாட் வகையறாவை வெளியிட்டார்.

கைக்கு அடங்கி அடங்காமல் இருக்கும் அந்த ஐ-டச்சை சற்றே பெரிதாக்கி கைக்கு அடக்காமல் மாற்றினால் டேப்லட் ரெடி. ஆனால் ஐ-டச் வந்து வருடம் பல ஆகியும் டேப்லட் வரும் வழி தெரியவில்லை.

மேலும் கீபோர்ட் இல்லாமல் டச் மூலமாக கையடக்கக் கணிணி ஒன்றை உருவாக்க இயலும் என்று ஆப்பிள் எஞ்சினியர்கள் காட்டியதில் இருந்துதான் ஐ-போன் ஐடியா உதித்தது என்றும் செய்திகள் சுற்றிக் கொண்டிருந்தன. [பின்னாளில் ஸ்டீவ் ஜாப்ஸே இதை வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொண்டார்.]

மிக முக்கியமாக 2003 வாக்கில், ‘டேப்லட் தயாரிக்கும் எண்ணம் எல்லாம் எங்களுக்கு இல்லை. மக்கள் கீபோர்டை விரும்புகிறார்கள். டேப்லட் மார்க்கெட்டில் இறங்கலாமா என்று ஆராய்ந்துப் பார்த்தோம். டேப்லட்டில் தோல்வி நிச்சயம்’ என்று ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ் பேட்டி கொடுத்த நாளில் இருந்து, இல்லை என்றால் இருக்கு என்று அர்த்தம் பண்ணிக்கொள்ள ஆரம்பித்தார்கள்.

‘உங்கள் பணம் எங்கள் பணமாக வேண்டும் என நீங்கள் எல்லாரும் இவ்வளவு விருப்பப்படும் போது அதை நிறைவேற்றுவதைவிட எனக்கு வேறு என்ன வேலை? அது என கடமை! என ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ் ஒரு வழியாக ஜனவரி 27, 2010 அன்று ஐ-பேட்டை அறிமுகப் படுத்தினார்.

ஐ-பேட் அறிமுகப்படுத்துவதற்கு சில நாள்களுக்கு முன் சில பத்திரிகைகளில், ஆப்பிளின் டேப்லட் 1000 டாலர் வரை இருக்கலாம் என்று செய்தி வெளியிட்டிருந்தனர். ஐ-பேட் அறிமுகப் படுத்தும் போது இதைக் குறிப்பிட்டார் ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ். ‘ஐ-பேட்டின் விலை 500 டாலர்கள் தான்.’ ஆப்பிளின் மற்ற பொருள்களுக்கு வைக்கும் விலையைவிட இது குறைவு தான் என்றாலும் மற்ற டேப்லட்களைவிட விலை மிக அதிகமே.

அதிக விலை இருக்கும் என எதிர்பார்ப்பை கிளப்பிவிட்டு கம்மியான விலையில் அறிமுகப்படுத்துவது வாடிக்கை. இதற்காகவே பொய்யான தகவல்களை ஆப்பிள் பரப்புகிறது என்றும்கூட சொல்வார்கள்.

எப்படியோ, எண்பது நாட்களில் மூன்று மில்லியன் ஐ-பேட்களை மக்கள் வாங்கிக் குவித்தார்கள். அறிமுகப்படுத்தியே சில மாதங்களில் மேக் விற்பனையைவிட ஐ-பேட்கள் அதிகம் விற்றன.

அதே சமயம்,  ஆப்பிளை கார்பரேட்கள் கடிக்கத் தொடங்கியிருந்தன! அது நாள் வரை பிசிக்கள் [விண்டோஸ் மைக்ரோசாஃப்ட் எனப் படிக்கவும்] மட்டுமே பயன்படுத்திக்கொண்டிருந்த கம்பெனிகளில் ஐ-பேட் பயன் படுத்தத்தொடங்கினர். அக்செஞ்சர் நிறுவனம் ஒரே நாளில் ஐநூறு ஐ-பேட்கள் வாங்கியது.

அது நாள் வரை பொதுமக்களுக்காகவும் பொழுதுபோக்குவதற்கும் பந்தா காட்டுவதற்கும் என இருந்த ஆப்பிளின் பொருட்களில் ஒன்று முதல் முறையாக சீரியஸ் உபயோகத்துக்கு வரப்போகிறது என்று மக்கள் முடிவு செய்தனர். இது அனைவரையும்விட ஆப்பிளை அதிகம் ஆச்சரியப்படுத்தியது.

பில்கேட்ஸை உண்மையாக கணிணித் துறையில் ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ் வென்றது,  ஐ-பேட்டுக்கு கம்பெனிகள் ரத்தினக் கம்பள வரவேற்பு கொடுத்த அன்று தான்.

2001-ல் பில் கேட்ஸ் டெமோ காட்டியதை ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ் 2010-ல் அறிமுகப்படுத்தினார் என்று சிலர் சொல்லக்கூடும். டேப்லட் பிசி என்ற வார்த்தையை பில்கேட்ஸ்தான் பிரபலப்படுத்தினார் என்ற வரலாற்றில் பாதி உண்மைதான் இருக்கிறது.

மீதி உண்மை என்னவெனில், மக்கள் கணிணியை இயக்கும், பயன்படுத்தும் முறையை மேக்கின் மூலமாக வரையறுத்தது ஆப்பிள்தான். நியூட்டன் என்ற முதல் பெர்ஸனல் டிஜிட்டல் அசிஸ்டெண்ட் கருவியின் வழியாக மீண்டும் அந்த விதிமுறைகளை மாற்றி அமைக்கும் முயற்சியில் வெற்றி கொண்டதும் ஆப்பிள்தான். ஒரு வகையில் பார்த்தால் முதல் டேப்லட், ஆப்பிளின் நியூட்டன்தான்.

ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ் ஆப்பிளுக்கு திரும்பி வந்த புதிதில் புதைக்கப்பட்ட பொருள்களில் நியூட்டனும் ஒன்று. தனக்குப் பிடிக்காத ஜான் ஸ்கல்லி அறிமுகப்படுத்திய பொருள் என்பதாலேயே அதை ஸ்டீவ் ஒரங்கட்டினார் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. விலை அதிகம். பத்து வருடம் கழித்து அறிமுகப்படுத்தியிருக்க வேண்டியது என்பதால் ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ் செய்ததுதான் சரி என்று சொல்லபவர்களும் உண்டு.

ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ் நினைத்திருந்தால் நியூட்டன் நீடுழி வாழ்ந்திருக்கலாம். 2009-ல் ஐ-பேட்டை அறிமுகப்படுத்தும்முன் நியூட்டனின் காரணகர்த்தா என அறியப்பட்ட ஒருவரை 15 வருடம் கழித்து மீண்டும் ஆப்பிளில் வேலைக்கு எடுத்தனர். இதன் மூலம் டேப்லட் பிசிகளில் நியூட்டன் மற்றும் ஆப்பிளின் பங்கு மிகவும் முக்கியமானது என்பது புரியும்.

டேப்லட் பிசி தயாரிக்கும் எண்ணம் ஸ்டீவ் ஜாப்ஸுக்கு முதன்முதலில் வந்தது 1983-ல். ஆம் மேக் தயாரிக்கும் முன்னதாகவே. ஸ்டீவ் ஜாப்ஸின் ஆஸ்தான இண்டஸ்டரி டிசைன் நிறுவனமான பிராக் [மேகிண்டாஷ், நெக்ஸ்ட் கம்ப்யூட்டர் மாதிரிகளை உருவாக்கிய நிறுவனம்] பேஷ்புல் எனப் பெயரிடப்பட்ட ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட டேப்லட் மாதிரிகளை தயாரித்திருந்தன. ஆனால் அவை ஏன் அறிமுகப்படுத்தப்படவில்லை என்ற உண்மை ஸ்டீவ் ஜாப்ஸுக்கு மட்டுமே வெளிச்சம்.

ஐ-பேட்டில் ஒரு நேரத்தில் ஒரு வேலையைத்தான் செய்யமுடிகிறது. கேமரா இல்லை. பிளாஷ் இல்லை.அது இல்லை இது இல்லை என்று குறைகளைத் தாண்டி அறிமுகப்படுத்திய புதிதில் டேப்லட் பிசியில் 95% மார்க்கெட் ஷேரை ஐ-பேட் வைத்திருந்தது. ஏதோ ஆண்ட்ராய்ட் புண்ணியத்தில் மக்களுக்கு புத்தி வந்து இப்பொழுது 75% மார்க்கெட் ஷேரில் இருக்கிறது. 2014-15 வாக்கில்தான் ஆண்ட்ராய்ட் டேப்லட்கள் ஐ-பேட்டை விட அதிகம் விற்கும் என ஆருடம் சொல்கிறார்கள்.

ஐ-பேட் கொஞ்சம் பெரிதாக இருக்கிறது 10 அங்குலத்துக்கு பதில் மற்றவர்களைப் போல் 7 அங்குலத்தில் தயாரிக்கக்கூடாதா என்றால் அப்படியெல்லாம் முடியாது. 7 அங்குல டேப்லட்டுக்கு சாஃப்ட்வேர் எழுதினால் சரி வராது. நல்ல சாஃப்ட்வேர் எழுத 10 அங்குலம் அவசியம் என்று பதில் சொல்லிவிட்டார்.

அளவைத்தான் குறைக்கவில்லையே தவிர ஐ-பேடின் தடிமானத்தைக் குறைத்து ஸ்லிம்மாக ஐ-பேட்-2 வை வெளியிட்டார் ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ்.

முதல் ஐ-பேடில் இருந்த சில குறைகளை இதில் நீக்கியிருந்தது மக்களை அதிகமாக ஆச்சரியப் படுத்தவில்லை. ஸ்லிம்மான ஐ-பேடைவிட ஆச்சரியப்படுத்தியது அதை அறிமுகப்படுத்த வந்த ஸ்லிம்மான ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ்! உடல்நிலை சரியில்லாமல் விடுமுறையில் இருந்தவர் வர மாட்டார் எனத்தான் எதிர்பார்த்தார்கள்.

ஐ-பேட்-2-ல் சில காலமாகவே அதிக கவனம் செலுத்திக்கொண்டு இருந்தோம். இந்த நாளை மிஸ் செய்ய விருப்பமில்லை. அதுதான் அறிமுகப் படுத்த நானே வந்தேன் என்றார் ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ்.

ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ் அறிமுகப்படுத்திய கடைசிப் பொருள் அதுவாக இருக்கலாம்!

(தொடரும்)

0

அப்பு

வங்காரி மாத்தாய் : ஒரு தேன்சிட்டின் மௌனம்

பெரிய பெரிய விலங்குகளும் சின்ன சின்ன விலங்குகளும் உள்ள ரொம்ப பெரிய காடு அது. விதம் விதமான பறவைகள். பற்பல பூச்சிகள். உயர்ந்த மரங்கள். எல்லாவிதமான உயிர்களுக்கும் அந்த காடுதான் வீடு. ஆனால் ஒருநாள் அங்கே எவரோ தீ மூட்டிவிட்டனர். காடு எரிய ஆரம்பித்தது. காட்டில் வாழும் விலங்குகள் பதறின. அங்கும் இங்கும் ஓடின. மரங்களோ ஓட முடியாமல் இறுதி வரை எரிய தங்களை தயார் படுத்திக் கொண்டன. ஓடிய விலங்குகள் எல்லாம் ஒரு தடாகத்தின் அருகே சிறிய குன்றொன்றில் நின்று கொண்டு தம் நல்ல இல்லம் எரிந்து சாம்பலாவதைச் செயலிழந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.

அப்போது அங்கு ஒரு விசித்திரம் நடந்தது. ஒரு சின்னஞ்சிறிய தேன் சிட்டு எரியும் காட்டுக்குள் சென்றது. பின் திரும்பியது. தடாகத்துக்குள் மூழ்கியது. பின் மீண்டும் காட்டுக்குள் சென்றது. இப்படி பல முறை.

யானைதான் கேட்டது முதலில். ‘என்ன செய்கிறாய் நீ?’

‘காட்டு நெருப்பை அணைக்கப் பார்க்கிறேன்’ என்று வந்தது பதில். ‘என் வாய் நிறைய தடாக நீரை நிரப்பி காட்டுத் தீயை அணைக்கப் பார்க்கிறேன். நம் வீடல்லவா பற்றி எரிகிறது. பார்த்துக் கொண்டு சும்மா நிற்க முடியுமா?’

யானை சிரித்தது. அதன் நீண்ட தும்பிக்கை முழுவதிலும் அலை அலையாக சிரிப்பு நழுவி நழுவி ஓடியது.

‘என்னா பெரிய வாய்…பாருங்கடா டேய் இன்னுமா தீ அணையலை ஹா ஹா ஹா’.

சிரிப்பு நோயாக பரவியது. எல்லா விலங்குகளும் அவற்றின் பெரிய பெரிய வாய்களை திறந்து சிரிக்க ஆரம்பித்தன. அவற்றைப் பார்த்து காட்டிலிருந்து திரும்பிக் கொண்டிருந்த அந்த தேன் சிட்டு சொன்னது. ‘என் வாய் சிறியதுதான். ஆனால் என் வாய் முழுக்க நீரை நிரப்பிக் கொள்கிறேன். என்னால் முடிந்த ஆகச்சிறந்த முயற்சியை செய்கிறேன்.’

அவ்வளவுதான். அதை மட்டும்தான் சொன்னது அந்த சின்னஞ்சிறிய தேன் சிட்டு. ‘ஆனால் நீங்கள்?’ என்று அது கேட்கவில்லை.

அவர் பெயர் வங்காரி மாத்தாய். கென்யாவைச் சேர்ந்த சுற்றுப்புறச் சூழல் போராளி. கென்யாவின் முதல் டாக்டர் பட்டம் பெற்ற பெண். விலங்கியல் உடல் கூறு அறிவியலில் டாக்டர் பட்டம் பெற்றவர். கென்யாவின் கிக்கியு சமுதாயத்தைச் சார்ந்த இவர் மிஷினரி கல்வி நிலையங்களில் வளர்ந்தவர். அவர்களின் அன்பும் ஆதரவும் அவரது பெயரை மேரி ஜோசப்பைன்  என மாற்ற அனுமதித்தன. அவர்கள் அளித்த விவிலியம் அவரது வாழ்க்கையின் ஒரு அங்கமாயிற்று. அமெரிக்காவில் அவர் பட்டம் பெறச் சென்றார். ஆனால் திரும்ப வரும் போது அவர் தனது பண்பாட்டு இயற்பெயரான வங்காரி என்பதைக் கொண்டிருந்தார். ஆப்பிரிக்காவின் சுய பண்பாட்டில் ஒரு பெருமிதம் அவருக்கு ஏற்பட்டிருந்தது.

அவரது ஆராய்ச்சி வாழ்க்கையில் பெண் என்பதாலும் தன் வேர் அடையாளங்களை துறக்காமல் வாழ துணிந்தவர் என்பதாலும் பல கஷ்டங்களை சந்திக்க வேண்டி இருந்தது. 1977ல் கென்யாவின் தேசியப் பெண்கள் அமைப்பில் அவர் பொறுப்பேற்ற போது ஒரு விஷயத்தை அவதானித்தார். பெண்களின் நல்வாழ்வுக்கு கிராமம் பசுமை அடைய வேண்டும். பசுமையான கிராமம் பெண்களின் பெரும் பேறு. கென்யாவில் ஒரு காலத்தில் 30 விழுக்காடு காடுகள் இருந்தன. பசுமை போர்வை இருந்தது. இன்றைக்கு? இருந்த பசுமைப் போர்வையில் 3 சதவிகிதம் கூட இல்லை. 10 சதவிதமாவது இருக்க வேண்டும். அப்போதுதான் நாடு நாடாக இருக்கும் என்கிறார்கள் சர்வதேச சுற்றுப்புற ஆர்வலர்கள். என்ன செய்யலாம்?

ஒவ்வொரு ஆணும் ஒவ்வொரு பெண்ணும் ஒவ்வொரு மரத்தை நட வேண்டும். அதை பாதுகாத்து வளர்க்க வேண்டும். அதற்கு ஓர் இயக்கமாக மக்கள் களமிறங்க வேண்டும். இப்படித்தான் பிறந்தது பசுமை வெளிகளை உருவாக்கும் இயக்கம். Green Belt Movement.  ஒரு சமுதாய இயக்கமாக அது வளர வளர சூழலியல் என்பது எப்படி அதிகார பகிர்வுடன் இணைந்தது என்பதை வங்காரி கண்டார். அரசியல் சீர்திருத்தங்கள் அவசியம். மக்களுடன் அதிகார பகிர்வு அவசியம்.  போராட்டங்களும் அவசியம். பசுமைக்கான போராட்டம், மக்கள் உரிமைகளுக்கான போராட்டமாக விரிந்தது. வங்காரியின் வார்த்தைகளில் :

பசுமைக்கான விதைகளை விதைக்க ஆரம்பித்தோம். விரைவில் வேறு சில விதைகளையும் நாங்கள் விதைத்தாக வேண்டும் என்பது புரிந்தது. மக்கள் சமுதாயங்களுக்கு சுய அறிதலையும் சுய சார்பையும் ஏற்படுத்த வேண்டிய விதைகளை நாங்கள் விதைக்க வேண்டும். தங்களுடைய சொந்த குரலில் அவர்கள் தங்களுக்கு உரிமையான அதிகாரங்களை பெற வேண்டும்.

வங்காரி மாத்தாயின் போராட்டத்தால் ஏற்பட்ட சமூக அரசியல் சீர்திருத்தங்களை கென்யாவின் இரண்டாம் விடுதலை என்று குறிப்பிடுகிறார் இன்றைய கென்ய அதிபர். வங்காரி மாத்தாயின் போராட்டம் அவருக்குள் உருவாக்கிய மதிப்பீடு மாற்றங்கள் முக்கியமானவை. அதையும் அவரது வார்த்தைகளிலேயே கேட்கலாம்: ‘என்னுடைய அனுபவங்கள் மூலமாகவும் அவதானிப்புகள் வழியாகவும் ஒரு முடிவுக்கு வந்திருக்கிறேன். எந்த அளவு பூமியை நாம் அழிவுக்கு ஆட்படுத்துகிறோமோ அந்த அளவு அழிவு நமக்கும் ஏற்படுகிறது. களங்கமான நீர், மாசுபடுத்தப்பட்ட காற்று, கடும் உலோக மாசு ஏறிய உணவு, மாசடைந்த மண்… என நம் சூழல் அமையும் போது நம்மை நாமே அழிவுக்கு ஆட்படுத்துகிறோம். நம்மில் உடல் ரீதியாகவும் மனது ரீதியாகவும் நம் ஆன்மாவிலும் காயங்களை உண்டாக்குகிறோம். மாசுபடுவது சூழல் மட்டுமல்ல கீழ்மை அடைவது நாமும்தான். ‘

இதற்கு நேர் மாறானதும் உண்மைதான். எந்த அளவுக்கு பூமி குணமடைய நாம் உதவுகிறோமோ அந்த அளவுக்கு நாம் நமக்கு நாமே உதவுகிறோம். பூமி அதன் வளமிக்க மேல் மண்ணையும், உயிரி பன்மையையும் இழந்து வருந்தும் போது அதை குணப்படுத்த நாம் முனைகிறோமே – அதற்காக மரங்களை நடுகிறோமே அத்தகைய தருணங்களில் – அப்போது இந்த பூமி நம் அகங்களை குணப்படுத்துகிறாள். அந்த அளவுக்கு நாம் ஜீவித்திருப்பதை உறுதி செய்கிறாள்.

சுற்றுப்புற சூழலியலாளர்கள் சுனிதா நாரயண் (Down to Earth) மற்றும் வந்தனா சிவா ஆகியோருடன் வங்காரி தொடர்பிலிருந்தார். உலகம் முழுவதற்குமான பசுமை சார்ந்த மானுட மேம்பாட்டுக்கான தாயின் குரலாக அவரது குரல் ஒலித்தது. காட்டுத் தீயை அணைக்க முயலும் தேன் சிட்டின் குரல் அவருடையது.

கான்சரை எதிர்த்து போராடிய அவர் கடந்த ஞாயிறு அன்று இயற்கை அடைந்தார். அவரது கிக்கியு சமுதாயத்தின் ஆதார ஆன்மிக நம்பிக்கை புனித மரங்கள் விண்ணையும் மண்ணையும் இணைப்பதாக.

0

அரவிந்தன் நீலகண்டன்

 

தொடர்புடைய கட்டுரை:

மரங்களின் தாய்

பாதுகாப்பான அணு மின்சாரம்

கூடங்குளம் அணு மின்நிலையத்துக்கு எதிர்ப்பு வலுத்து, அங்கு நடக்கும் வேலைகள் தாற்காலிகமாக நிறுத்தப்படவேண்டும் என்று தமிழக அமைச்சரவை தீர்மானம் நிறைவேற்றியுள்ளது. இது ஒருவிதத்தில் இந்தியக் குடியாட்சி முறை முன்னேறியுள்ளதையே காட்டுகிறது.

முன்பெல்லாம் மத்திய அரசு ஒரு முடிவெடுத்துவிட்டால் மாநில அரசு வாய்மூடியிருக்கும். மக்களிடமிருந்து வரும் எதிர்ப்புகள் கடுமையாக அடக்கப்படும். ஆனால் இப்போது மக்கள் எதிர்ப்பு மாநில அரசை நகர்த்த, முதல்வர் உடனடியாகப் பிரதமருக்குக் கடிதம் எழுத, பிரதமர் ஓர் அமைச்சரை அனுப்பி மக்களுடன் பேச, அடுத்து மாநில அமைச்சரவை ஒரு தீர்மானத்தை இயற்றியுள்ளது. இப்போது மத்திய அரசு, மக்களைத் தம் பக்கம் இழுத்தாகவேண்டும். இதைத்தான் அவர்கள் ஆரம்பத்திலேயே செய்திருக்கவேண்டும். ஆனால் இதுவரை இல்லாத அளவு இன்றுதான் மக்கள் சக்தி வலுப்பெற்றுள்ளது. அண்ணா ஹசாரேமுதல் கூடங்குளம்வரை இதைத்தான் நாம் பார்க்கிறோம்.

கூடங்குளம் தொடர்பான பல்வேறு சந்தேகங்களை வரிவரியாக எடுத்து விளக்குவது இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கமல்ல. சில முக்கியமானவற்றை மட்டும் விவரிக்க முயற்சி செய்கிறேன்.

அணு மின்சாரம் நிறையச் செலவு பிடிக்கிறது, கிடைக்கும் மின்சாரத்தின் அளவும் போதாது. இன்றுவரை அணு மின்நிலையங்களிலிருந்து கிடைக்கும் மின்சாரத்தின் அளவு சொற்பமே. பின் ஏன் இந்த ஆபத்தான தொழில்நுட்பத்தைக் கட்டிக்கொண்டு மாரடிக்கவேண்டும்?

இந்தக் கேள்வியில் எங்கு தவறு இருக்கிறது என்று பார்ப்போம். பிற மின் உற்பத்தித் தொழில்நுட்பங்களைப் போல அணு மின்நிலையத்தை நிர்மாணித்துப் பராமரிக்கும் நுட்பத்தை, அவற்றைத் தெரிந்துவைத்துள்ள நாடுகள் இந்தியாவுக்கு வழங்க விரும்பவில்லை. ஏனெனில் இந்தியா அணு ஆயுதம் தயாரிக்க விரும்பியது. ஆனால் ஜப்பான், சுவீடன், நார்வே, பின்லாந்து, சுவிட்சர்லாந்து என்று பல நாடுகளிலும் அணு மின்நிலையங்கள் அமைக்க அந்தத் தொழில்நுட்பம் தெரிந்த நாடுகள் முன்வந்தன. கனடாவும் அமெரிக்காவும் இந்தியாவில் நிறுவிய அணு மின்நிலையங்களை அப்படியே விட்டுவிட்டுப் போனதற்குக் காரணம், இந்திரா காந்தி அணு ஆயுதச் சோதனையைச் செய்ததே. இது நடக்காமல் இருந்திருந்தால் இந்தியா இன்று தன் மின் தேவையில் 30-40%-ஐக்கூட அணு மின்நிலையங்களிலிருந்து பெற்றிருக்கலாம். அப்போது மேலே சொன்ன கேள்வி எழுந்திருக்காது.

இன்றுகூட, கூடங்குளம் ஏன் அரதப் பழசான ரஷ்யத் தொழில்நுட்பத்தை வைத்துக்கொண்டு மாரடிக்கிறது என்ற கேள்வி எழுந்திருக்காது. 1980-களிலேயே இந்த மின்நிலையம் செயல்பாட்டில் இறங்கியிருக்கும்.

அணுக் கதிர்வீச்சால் கடுமையான அபாயம். மக்கள் பாதிக்கப்படுவதை வெளியில் சொல்லாமல் மறைக்கிறார்கள். கதிர்வீச்சு விவசாயத்தைப் பாதிக்கும். விதைகளைப் பாதிக்கும். நீரைப் பாதிக்கும். காற்றைப் பாதிக்கும். கடலில் வாழும் உயிரினங்களைப் பாதிக்கும். மீனவர்களின் வாழ்வாதாரங்களைப் பாதிக்கும்.

தீவிரமான கதிரியக்கம் மிகக் கடுமையான பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தும் என்பது உண்மையே. கதிர்வீச்சு, உயிரிகளின் ஆதாரமான டி.என்.ஏ மூலக்கூறையே மாற்றக்கூடியது. அதனால் விவசாயம் பாதிக்கப்படும். கடல்வாழ் உயிரினங்கள் பாதிக்கப்படும். ஆனால், கடுமையான விபத்தில் சிக்கிய ஃபுகுஷிமா அணு மின்நிலையத்திலிருந்துகூட இப்படிப்பட்ட கதிரியக்கம் வெளியில் பரவவில்லை. அங்கு கதிரியக்கம் அதிகமாக இருந்து இப்போது கட்டுப்பாட்டுக்குள் வரத்தொடங்கிவிட்டது. ஃபுகுஷிமா போல் கடுமையான நிலநடுக்கமும் சுனாமியும் வராத பகுதிகளில்தான் இந்தியாவில் அணு மின்நிலையங்களை அமைக்கிறார்கள்.

அதேபோல கடல் நீரைத்தான் உள்ளே எடுத்து, சுத்திகரித்துப் பயன்படுத்துகிறார்கள். ஆற்றுநீர் வளங்களுக்கு எந்தப் பாதிப்பும் இல்லை. மேலும் கதிரியக்க நீரையோ கதிரியக்கக் கழிவுகளையோ கடலுக்கு அனுப்புவதில்லை. சூடான நீர் கடலுக்குப் போகிறது. அதனால் கட்டாயம் சில பாதிப்புகள் ஏற்படுகின்றன. ஆனால் இதைப்போன்ற அல்லது இதைவிட அதிகப் பாதிப்பு அனல் மின்நிலையத்திலிருந்து கடலுக்குப் போகும் சுடுநீரால் ஏற்படுகிறது.

பிற எந்த மின்நிலையங்களையும்விட அதிகமான ஆபத்து அணு மின்நிலையங்களில் உள்ளது என்பதை நாம் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். ஏன் இந்த அபாயத்தை மடியில் கட்டிக்கொள்ளவேண்டும்? ஏனெனில் நம் மின்தேவை அந்த அளவுக்கு உள்ளது. அபாயமானது என்பதாலேயே அபாயம் கைமீறிப்போகும் என்பது உண்மையல்ல. அணு ஆயுதங்கள் அப்படிப்பட்டவையே. ஆனாலும் நாட்டில் அவற்றை வைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.

பயங்கரவாதி குண்டு வைத்தால் அணு மின்நிலையம் உடைந்து கதிரியக்கம் பரவும் என்பதெல்லாம் alarmist கருத்துகளே. அணு மின்நிலையத்தில் ஏதேனும் பிரச்னை என்றால் எடுத்த எடுப்பிலேயே கதிரியக்கச் செயல்பாடுகள் பட்டென்று நிறுத்தப்படுமாறுதான் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. ஃபுகுஷிமாவில் அது நிகழாமல் போனதற்கு ஏகப்பட்ட மனிதக் காரணங்கள் உள்ளன. அந்த மின்நிலையத்தை இயக்கியவர்கள் பல தவறுகள் செய்துள்ளனர்.

ஜப்பானிலேயே அப்படியென்றால் இந்தியா போன்ற உருப்படாத நாட்டில் இப்படித்தான் நடக்கும் என்று சொல்வதை எப்படி ஏற்கலாம்? நம் நாட்டில் நடக்கும் கவனமின்மை காரணமான தவறுகள், கல்வி அறிவு அற்றவர்களிடமிருந்து ஏற்படுகிறது. அது பூச்சிமருந்தைச் சரியாகப் பயன்படுத்தாதலிருந்து மின்சாரத்தைக் கொக்கிபோட்டு இழுப்பதிலிருந்து சரியான பாதுகாப்புக் கவசங்களை அணியாமல் சாக்கடையை அல்லது கழிப்பறைக் கிடங்குகளைச் சுத்தம் செய்வதுவரை செல்கிறது. அணு மின்நிலையத்தில் இதுபோன்ற பிரச்னைகள் ஏற்படாதவண்ணம் பார்த்துக்கொள்வது அவசியமாகிறது. அதேபோலத்தான் பிற இடங்களிலும். இந்தியா இப்படிப்பட்ட தேசம், எனவே இப்படியே இருப்போம் என்பதான பதில் சரியற்றது. அணுவில் தொடங்கி பிற இடங்களுக்கும் பாதுகாப்பின் அவசியம் போகுமாறு செய்வோம்.

மக்கள் நெருக்கம் அதிகமான இடத்தில் அணு மின்நிலையத்தை ஏன் அமைக்கவேண்டும்? மக்களின் வாழ்வாதாரங்கள் பாதிக்கப்படுவதற்கு என்ன இழப்பீடு?

இது முக்கியமான கேள்வி. நாம் தவறிழைப்பதும் இங்கேதான். மக்கள் இந்தியாவில் எங்கும் வசிக்கிறார்கள். சப்பாத்தி, கள்ளி மட்டுமே முளைக்கும் இடங்களில்கூட மக்கள் வசிக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு நியாயமான இழப்பீடு கொடுத்து – ஏன், கோடிக்கணக்கான பணத்தையே கொடுத்து – அவர்களைக் கண்ணியமான முறையில் வேறு இடங்களில் குடியமர்த்துவதே நியாயமானது. இதைச் செய்யத் துப்பில்லாத அரசுகளால்தான் நாம் அனுபவிக்கும் அனைத்துப் பிரச்னைகளும் ஏற்படுகின்றன. அரசு அதிகாரிகள் ஒரு பக்கம் கொள்ளையடித்துக்கொண்டே, ஏழை மக்களுக்குக் கிள்ளிக்கூடத் தரமாட்டேன் என்கிறார்கள். பெரும்பாலான மக்கள் எதிர்ப்பு இங்கிருந்துதான் ஆரம்பமாகிறது. தம் வாழ்வாதாரம் பாதிக்கப்படுகிறது என்னும் மக்கள்தான் போராட்டத்தை முன்நின்று தொடங்குகிறார்கள்.

மின்சாரம் பிற அனைவருக்கும் எக்கச்சக்கமான வளர்ச்சியைத் தரப்போகிறது என்னும்போது அதற்காகத் தம் வாழ்விடத்தையும் தொழிலையும் விட்டுத்தரும் மக்களுக்கு நாம் அள்ளிக்கொடுக்கவேண்டும்.

என்னைக் கேட்டால், இந்த மக்களே எதிர்பார்க்காத அளவுக்கு ஐந்து, பத்து மடங்கு அதிகமான பணத்தை அவர்களுக்குத் தந்து, அவர்களுக்கு வேண்டிய கல்வி, வீட்டு வசதி, வேலை என்று அனைத்தையும் தருமாறு பார்த்துக்கொள்வேன். அதைப் பார்க்கும் பிறர், தாங்களே மனமுவந்து முன்வந்து தம் இடத்தைத் தரவேண்டும்.

எல்லாம் சரி, பாதுகாப்பாகவே அணு மின்நிலையம் நடக்கும் என்று நம்புவோம். ஆனால் அப்போதுகூட அணுக் கழிவுகளை என்ன செய்வது? அவை பல ஆயிரம் ஆண்டு காலம் அப்படியே இருக்கும் என்கிறார்களே?

உண்மையில் இது அறிவியலாளர்களை ஆட்டிப் படைக்கும் ஒரு பிரச்னைதான். பூமிக்கு அடியில் புதைத்துவைப்பதா, ஒரு விண்வெளிக் கலத்தில் போட்டு பிரபஞ்சத்தின் ஏதோ ஒரு பகுதிக்கு அனுப்பிவைப்பதா? கடலின் ஆழத்தில் போட்டுவைப்பதா?

குப்பைகள்தான் நம் வாழ்வின் மிகப்பெரிய பிரச்னை. தெரு முக்கில் நாம் கொட்டும் குப்பைகள். பள்ளிக்கரணையில் நாம் கொட்டும் குப்பைகள். இவற்றையெல்லாம் மிஞ்சியபடி நம்மை நிஜமாகவே பயமுறுத்துவது இந்த அணுக்கழிவுகள். இவை பிரச்னையே இல்லை என்று நான் சொன்னால் அது பொய்யாகிவிடும். இவை பிரச்னையே. ஆனால் எதிர்கொள்ளக்கூடிய ஒரு பிரச்னை என்று என் அறிவியல் மனம் நம்புகிறது.

அப்படி என்ன பெரிய தேவை மின்சாரம் நமக்கு? அவற்றை மரபுசாரா முறைகளில் தயாரித்துவிட முடியாதா என்ன?

மரபுசாரா முறைகள்வழியாகவும் அனல் மின்சாரம்வழியாகவும் நம் மின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்துவிட முடியாது என்று கருதுகிறேன். நம் மின் தேவை இப்போது இருப்பதுபோல மூன்று மடங்கு, நான்கு மடங்கு. நம் மக்களின் நியாயமான தேவை, நம் தொழில்துறையின் நியாயமான தேவை என்று பார்த்தாலே இது புரிந்துவிடும். நாம் எதிர்பார்ப்பது ஒரு வளர்ந்த நாட்டை. அந்த நாட்டின் தேவைகள் அதிகமாகத்தான் இருக்கும்.

நாம் நிச்சயமாக இப்போது வீணாகிக்கொண்டிருக்கும் மின்சாரத்தைக் கட்டுப்படுத்தவேண்டும். விநியோகத்தின்போது வீணாவதைக் குறைக்கவேண்டும். மரபுசாரா முறைமைகள் அனைத்தையும் ஊக்குவிக்கவேண்டும். ஆனால் அவை கட்டாயமாகப் போதா. நாளடைவில், பல பழைய அனல் மின்நிலையங்களை மூடவேண்டும். அவற்றுக்குபதில் புதிய அணு மின்நிலையங்கள் சில வேண்டும். புதிதாகக் கட்டப்படும் ultra mega powerplants புழக்கத்தில் இருக்கும். அதே நேரம் நம் தேவைகளைக் குறைத்துக்கொள்வதையும் கவனத்தில் எடுத்துக்கொள்ளவேண்டும்.

முடிவாக: அணு மின்நிலையத்தை எதிர்ப்பதற்காக தவறான, பொய்யான பிரசாரங்களை முன்வைக்கக்கூடாது. நியாயமான சந்தேகங்களையும் கேள்விகளையும் முன்வைக்கலாம். அதீதமான பயமுறுத்தல்களை அல்ல.

— பத்ரி சேஷாத்ரி

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்: