அணிலே, அணிலே!

ஒரு வழியாக அக்னி நட்சத்திரம் முடிவுக்கு வந்து விட்டது. அதன் உக்கிரம் தாங்க முடியாமலோ என்னவோ சொல்லும்படியான அதிரடிகள் எதுவுமில்லை இந்த நான்கைந்து நாட்களில்! எங்கே செவ்வாய்க்கிழமை கட்டுரை எழுதுவதற்கு எதுவும் அதிரடி இல்லாமல் போய்விடுமோ என்று பயந்து (?!) விட்டேன். ‘அம்மா’ ஆட்சி ‘சும்மா’ செல்லலாமா?

O

ஏற்கனவே நாக்கை வெட்டிக் கொண்டவருக்கு சத்துணவு வேலை கிடைத்தபோதே எச்சரித்தோம். இப்போது ஒரு பெண் விரலை வெட்டிக் கொண்டு என்ன வேலை கிடைக்கும் என்று வழி மேல் விழி வைத்துக் காத்திருக்கிறார். நகம் வெட்டிக் கொள்பவர்களுக்கும், தலை முடி வெட்டிக் கொள்பவர்களுக்கும் கூட போகிற போக்கில் அரசு வேலை போட்டுக் கொடுத்து விடுவார்கள் போலிருக்கிறது! ரெடியாக இருங்கள்.

O

‘நாளை – ஜூன் 1-ம் தேதியிலிருந்து தமிழகமெங்கும் இலவச ரேஷன் அரிசி வழங்க இருக்கிறார்கள். ஏற்கனவே போன திமுக அரசில் 1 ரூபாய்க்குக் கொடுத்த அரிசியை இப்போது இலவசமாக அள்ளி விடப் போகிறார்கள். ஒரு ரூபாய் அரிசியில் இட்லி, தோசை நன்றாக, டேஸ்டாக இருக்கிறது என்று எந்தப் புண்ணியவானோ ரிசர்ச் & அனாலிசிஸ் செய்து கண்டுபிடித்து சொல்ல, அது இங்கு மட்டுமில்லாமல் கேரளா, ஆந்திரா, கர்நாடகா என்று பல்பொடி ரேஞ்சுக்கு பரபரப்பாக விற்றுத் தீர்ந்தது! இலவச அரிசியிலும் அதே அளவிற்கு இட்லி, தோசை சிறப்பாக வருமா என்று ஆளாளுக்கு யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறார்களாம்!

இட்லி என்றவுடன் இன்னொன்று தோன்றியது. ‘குஷ்பு இட்லி’ இன்னமும் அதே பேரில் தான் தொடர்கிறதா அல்லது கு.இட்லி என்று மாற்றி விட்டார்களா? விவரம் அறிந்தோர் அறியத் தரவும். தமிழ்த் திருநாட்டிற்கு மிக அத்தியாவசியமான தகவல் அது. பொது அறிவுப் போட்டிகளில் கேட்டால் பதில் தெரியாமல் யாரும் முழிக்கக் கூடாது அல்லவா?!

O

‘ஜெஜெ டி.வி. என்று முன்பு ஊத்தி மூடப்பட்ட தொலைக்காட்சி ஞாபகத்திற்கு வருகிறதா? அதற்கு பழிக்குப் பழி வாங்கும் படலம் இன்னமும் நடத்தப்படவில்லை! எனவே விரைவில் தினசரி நாளிதழ்கள் பரபரப்பு செய்திகளை அள்ளித் தர காரணமாக இருக்கும் ஒரு  டிவி சானல் ஊத்தி மூடப்படலாம் என்று ‘பட்சி’ தகவல். அப்படி எதுவும் ஆகிவிட்டால் என்ன செய்வது என்று ‘மேற்படியாளர்கள்’ புதிதாக ஒரு சானலுக்கு பர்மிஷன் வாங்கி வைத்திருக்கிறார்களாம். ‘முரசு டிவி’ என்கிறார்கள். அது எதிர்கட்சியின் சின்னமாச்சே? குழப்பம் வராதோ?!

O

‘கல்லூரி மாணவ, மாணவிகளுக்கு இலவச லேப் டாப் வழங்கும் திட்டம்’ இந்தக் கல்வியாண்டிலேயே துவங்கப்பட உள்ளதாம். (இந்தக் கல்வியாண்டு எப்போது துவங்கும் என்று முடிவெடுத்து விட்டார்களோ?!). போன ஆட்சியில் வழங்கப்பட்ட இலவச தொலைக்காட்சி இன்னும் பலருக்கு வழங்கப்படாமலேயே இருக்கிறது. அதற்குள் தேர்தல் வந்து விட்டதால், தேர்தல் விதிமுறைகளின்படி அவை கொடுக்கப்படவில்லை. இப்போது அவை கொடுக்கப்படுமா என்றும் தெரியவில்லை! அப்படிக் கொடுக்கவில்லையென்றால் அப்படியே வீணாகும் டி.வி.க்களின் மதிப்பு எவ்வளவு என்று கி.வீரமணியிடம்தான் கேட்க வேண்டும். நான்கால் பெருக்கு, ஒரு ஸ்கொயர் ரூட் எடுத்து, 234-ஐக் கூட்டி ஒரு மதிப்பை குத்து மதிப்பாகச் சொல்லுவார்! இன்னும் ஒரு நாலைந்து மாதங்களுக்காவது ‘சமூக நீதி காத்த வீராங்கனை’யிடம் அண்ணாத்தே நெருங்க முடியாது என்பதால் இந்த மாதிரியான கணக்குகளை இன்னமும் கொஞ்ச நாட்களுக்கு கேட்டு ரசிக்கலாம்!

O

அமைச்சர் மரியம் பிச்சையின் கார் மோதிய லாரியையும் அதன் டிரைவரையும் மேற்கு வங்கத்தில் பிடித்திருக்கிறார்கள். அங்கே எந்த பாடாலூர் பக்கம் சென்று கொண்டிருந்ததோ. அங்கேயும் இப்போது தான் தேர்தல் முடிவடைந்து அமைச்சர்கள் பொறுப்பேற்றிருக்கிறார்கள்! கடவுள் காப்பாற்றுவாராக!

O

ஹெல்மெட் அணிவது கட்டாயமாக்கப்பட்டுள்ளது என்று நாளிதழ்களில் செய்தி. ஆனால் இன்றைக்கு கூட பலர் ஹெல்மெட் அணியாமல் செல்வதைப் பார்க்க முடிந்தது! ஹெல்மெட் அணிவதை வலியுறுத்துவோம் என்று போலீஸ் சொல்வதாகவும் செய்தி. கட்டாயமா இல்லையா என்பதைத் தெளிவாக அரசு அறிவிக்க வேண்டும். ஹெல்மெட் அணிவது உயிருக்கு பாதுகாப்பானது. மக்களுக்கே அந்த எண்ணம் தானாக தோன்றும்படி பாடம் நடத்த வேண்டும் அரசு. அதை விட்டு விட்டு சட்டம் போட்டால் அதிலிருந்து எப்படி தப்பிக்கலாம் என்று தான் யோசிப்பார்கள்!

O

மின்வெட்டு இன்னும் சரிசெய்யப்படவில்லை. மற்ற எல்லாவற்றையும் விட இதற்கு முன்னுரிமை கொடுத்து அரசு உடனடியாக தீர்வு காண வேண்டும். இன்னமும் ஆற்காட்டார் சாபம் வாங்குவதைக் கேட்க பரிதாபமாக இருக்கிறது!

O

‘அதிமுக வெற்றிக்கு நாங்களும் அணிலாக இருந்திருக்கிறோம்’ என்று நடிகர் டாக்டர் விஜய் சொல்லியிருக்கிறார். முதுகில் மூன்று கோடுகள் போட்டாகிவிட்டதா என்று இன்னமும் தகவல் இல்லை! இவர் அணில்னா அனுமன் யாரு என்று கேட்பவர்களே, உங்களுக்கு நக்கல் ஜாஸ்திங்கோ!

O

மாயவரத்தான்

மணி

ஒரு ஜென் மாஸ்டர். அவரிடம் பல மாணவர்கள் பாடம் பயின்றுவந்தார்கள்.

சில மாதங்கள் கழித்து, ஒரு மூதாட்டி அவருடைய ஆசிரமத்துக்குள் கோபமாக நுழைந்தார். ‘யோவ் வாத்யாரே, நீ செய்யறது உனக்கே நியாயமாப் படுதா?’ என்று கூச்சல் போட ஆரம்பித்தாள்.

‘அம்மா, கோபப்படாதீங்க, என்ன விஷயம்? நிதானமாச் சொல்லுங்க!’ என்றார் ஜென் மாஸ்டர்.

’என் மகனும், அவனோட சிநேகிதனும் ஒரே நாள்லதான் உங்க ஆசிரமத்துல சிஷ்யர்களாச் சேர்ந்தாங்க’ என்றார் அந்த மூதாட்டி. ‘ஆறு மாசமா ரெண்டு பேரும் ஒரேமாதிரிதான் படிக்கறாங்க. ஆனா இன்னிக்கு, என் மகனைவிட அவனோட சிநேகிதன் அதிக புத்திசாலியா இருக்கான், நிறைய விஷயங்களைத் தெரிஞ்சுவெச்சிருக்கான், இதுக்கெல்லாம் என்ன அர்த்தம்?’

‘என்ன அர்த்தம்? நீங்களே சொல்லுங்களேன்!’

’நீங்க உங்க மாணவர்கள் மத்தியில பாரபட்சம் காட்டறீங்க, ஒரு பையனுக்கு நல்லாச் சொல்லிக்கொடுத்துட்டு இன்னொரு பையனை ஒதுக்கறீங்க!’

ஜென் மாஸ்டர் சிரித்தார். ‘அம்மா, கோயில்ல ஒரு மணியைக் கட்டியிருக்கோம், அதை நீங்க மெதுவா அடிச்சா கொஞ்சமா சத்தம் கேட்கும், பலமா அடிச்சா ரொம்ப தூரத்துக்குக் கேட்கும். இல்லையா?’

‘ஆமா, அதுக்கும் இதுக்கு என்ன சம்பந்தம்?’

‘குரு-ங்கறவர் அந்த மணியைப்போலதான், மாணவன் எந்த அளவு சிரத்தை எடுத்துகிட்டுப் படிக்கறானோ, அந்த அளவு அவனால அந்த குருவைப் பயன்படுத்திக்கமுடியும், அவர்கிட்டேயிருந்து விஷயங்களைக் கிரகிச்சுக்கமுடியும், இதையெல்லாம் செய்யாம சும்மா உட்கார்ந்திருக்கவும் முடியும். புரியுதா?’

கருணாநிதியின் காதல் தோல்வி

க – 5

பகுத்தறிவு பரப்பும் பிரம்மாண்டமான இதழாக முரசொலியைக் கொண்டுவரவேண்டும் என்பதுதான் கருணாநிதியின் கனவு. அப்படிப்பட்ட இதழை வார அல்லது மாத இதழாக நடத்தினால் கம்பீரமாக இருக்கும் என்று நினைத்தார். ஆசைக்கு நியாயம் இருந்ததே தவிர நிதி இல்லை.

கைவசம் எவ்வளவு பணம் இருக்கிறது என்பதைக் காட்டிலும் பணம் எப்போது வரும் என்பதுதான் கருணாநிதிக்கு முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்த கேள்வி. கிடைத்தபோதுதான் அச்சடிக்கவேண்டும் என்றால் அதைத் துண்டுப்பிரசுரமாக மட்டுமே வெளியிடுவது சாத்தியம். அதைத்தான் கருணாநிதியும் செய்தார்.

பத்திரிகையின் நோக்கம் தொடங்கி பக்க எண்ணிக்கை, முகப்பு, வடிவம், உள்ளடக்கம் வரை அனைத்தையும் கருணாநிதியே முடிவுசெய்தார். பெரியாரின் பகுத்தறிவு, மொழிக்கொள்கை, சுயமரியாதைக் கருத்துகள் ஆகியவற்றைப் பரப்புவதுதான் பத்திரிகையின் நோக்கம். அதை ஒட்டிய கட்டுரைகளுக்கும் செய்திகளுக்குமே முக்கியத்துவம் கொடுக்கவேண்டும் என்று முடிவுசெய்தார்.

முரசொலி என்ற தலைப்புக்கு அருகே பெரியாரின் மார்பளவுப் படம் ஒன்றை இடம்பெறச் செய்தார். உலகப் போர் நடந்துகொண்டிருந்த சமயம் என்பதால் பத்திரிகைத் தலைப்புக்கு மேலே V என்ற குறியீடு இடம்பெற்றிருந்தது. இதழை வெளியிடும் அமைப்புக்கு முரசொலி துண்டறிக்கை வெளியீட்டுக் கழகம் என்று பெயர் வைத்தார். அந்தக் கழகத்தின் செயலாளர் பொறுப்பை தனது நண்பர் தென்னனிடம் கொடுத்தார். பொருளாளர் பொறுப்பை இன்னொரு நண்பர் டி.எஸ். ராஜகோபால் ஏற்றுக்கொண்டார். எல்லாம் தயார்.

10 ஆகஸ்டு 1942 அன்று துண்டுப்பிரசுரமாக வெளியாகத் தொடங்கியது முரசொலி. பெரும்பாலான கட்டுரைகளை கருணாநிதியே எழுதினார். ஆனால் கருணாநிதி என்ற பெயரில் அல்ல; சேரன் என்ற பெயரில். புனைபெயர். அவரைத் தவிர வேறு சிலரும் எழுதினர்.

நான்கு பக்கங்கள் என்று தீர்மானித்து இருந்தாலும் சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப பக்க எண்ணிக்கையைக் கூட்டவும் குறைக்கவும் செய்தார். சூழ்நிலை என்பது பணம் எவ்வளவு கிடைக்கிறது, எப்போது கிடைக்கிறது என்பதைப் பொறுத்தது. சில சமயங்களில் எட்டு பக்கங்கள், பதினாறு பக்கங்கள் கொண்ட முரசொலியும் வெளியானது. ஒரு அணா, ஒன்றரை அணா என்று பக்கங்களுக்குத் தகுந்தவாறு விலையை மாற்றிக்கொண்டார்.

முரசொலியில் கருணாநிதியின் எழுத்துகள் எப்படி இருந்தன என்பதற்கு அதன் இரண்டாம் ஆண்டில் எழுதிய கட்டுரை பொருத்தமான சாட்சியம். அது, சிதம்பரம் நகரிலே நடைபெற இருந்த வர்ணாசிரம மாநாட்டைக் கண்டித்து எழுதப்பட்ட கட்டுரை. தலைப்பு வருணமா? மானமா?

’மதப்பாத்திரத்திலே ஊற்றிக்கொடுத்த சூத்திர சுராபானம் மறத் தமிழர் வாழ்விலே மயக்கம் தரும் பொருளாயிற்று!’
கட்டுரைகள் எழுதினால் மட்டும் பத்திரிகையைத் தொடர்ந்து வெளியிட்டுவிட முடியுமா என்ன? பணம் வேண்டும். பேப்பருக்குப் பணம். அச்சடிக்கப் பணம். எல்லாவற்றுக்கும் பணம். என்ன செய்வது? முரசொலி இதழிலேயே விளம்பரம் ஒன்றைக் கொடுத்தார் கருணாநிதி.

விரைவில் நன்கொடை அனுப்பி
வைத்தால் முரசொலி உங்களை
நாடி வரும் – அடுத்த ஒலி அக்டோபர் 25ல்!

முரசொலி பத்திரிகை மெல்ல மெல்ல பிரபலமடையத் தொடங்கியது. பெரியார், அண்ணா உள்ளிட்ட திராவிட இயக்கத் தலைவர்கள் மத்தியில் முரசொலிக்கு நல்ல வரவேற்பு. எழுத்தாளரின் பெயர் சேரன் என்று இருந்தாலும் அதை எழுதுபவர் கருணாநிதி என்பதைப் படித்தவர்கள் சுலபத்தில் புரிந்துகொண்டனர். முரசொலி எழுத்தாளர் கருணாநிதி என்று கட்சி வட்டாரத்தில் பிரபலமடையத் தொடங்கினார் கருணாநிதி. முரசொலி மூலமாக நீதிக்கட்சி மற்றும் சுயமரியாதை இயக்கத்தைச் சேர்ந்த பேச்சாளர்கள், இளம் தலைவர்கள் பலருடனும் கருணாநிதிக்கு நட்பு ஏற்பட்டது.

பெரியார் தலைமையில் செயல்படத் தொடங்கிய நீதிக்கட்சியை திராவிடர் கழகம் என்று பெயர் மாற்றம் செய்தபோது கட்சிப் பிரசாரத்திலும் முரசொலியை ஈடுபடுத்தினார் கருணாநிதி. அது தொடர்பான விளம்பரம் ஒன்று:

திராவிடர் தலைவர் பெரியார்
அவர்களைத் தலைவராகக் கொண்ட
திராவிடர் கழகத்தில் நீங்கள்
உறுப்பினராகச் சேர்ந்து விட்டீர்களா?

கட்சி, அரசியல், எழுத்து, பத்திரிகை என்று கருணாநிதி பல விஷயங்களில் ஆர்வம் செலுத்தியது நியாயமாக அவருடைய பெற்றோரையும் உறவினர்களையும் மகிழ்ச்சியடையச் செய்திருக்கவேண்டும். மாறாக, பயத்தை ஏற்படுத்தியது. கருணாநிதியின் எதிர்காலம் குறித்த சந்தேகம். கால்கட்டு போட்டுவிட்டால் எல்லாம் கட்டுக்குள் வந்துவிடும் என்ற முடிவுக்கு வந்தனர்.

இருபது வயது என்பது அந்தக் காலத்தில் திருமணத்துக்கு ஏற்ற வயதுதான். ஆகவே, பெண் பார்த்துவிட்டனர். சிதம்பரத்தைச் சேர்ந்த இசைக்கலைஞர் சிதம்பரம் ஜெயராமனின் சகோதரிதான் பெண். பெயர் பத்மாவதி. உறவினர்கள் அனைவருக்கும் பெண்ணைப் பிடித்துவிட்டது. உடனே புறப்பட்டு சிதம்பரத்துக்கு வா என்று தந்தி வந்ததும் கருணாநிதிக்குத் தயக்கம்.

கைவசம் வேலை எதுவும் இல்லை. பத்திரிகை நடத்துவதும் நாடகங்கள் எழுதுவதும் ஆர்வத்தின் வெளிப்பாடு. ஆகாரத்துக்கு உதவாது. குடும்பம் நடத்தக் குந்துமணி அளவுக்குக்கூட பணம் கிடைக்காது என்பது கருணாநிதியின் மனத்தில் பயத்தை ஏற்படுத்தியது. ஆனாலும் பெற்றோர் முடிவுசெய்து விட்டார்கள். சிதம்பரத்துக்குப் புறப்படுவதைத் தவிர இப்போதைக்கு வேறு வழியில்லை. புறப்பட்டுவிட்டார். கூடவே, அவருடைய நண்பர் தென்னன்.

உண்மையில் கருணாநிதிக்கு உடனடியாகத் திருமணம் செய்துவைக்கவேண்டும் என்பது பெற்றோரின் விருப்பமில்லை. அதற்குத் தூண்டியது கருணாநிதிக்கு வந்த காதல்தான். எழுதுவது, நாடகம் நடிப்பது போக எஞ்சியுள்ள நேரத்தில் உள்ளூர்ப்பெண் ஒருவரைக் காதலிக்கத் தொடங்கினார். ஆனால் பெண் வீட்டில் முரண்டு பிடிக்கவே காதல் தோல்வி. விரக்தியுடன் திரியத் தொடங்கிய கருணாநிதியை சகஜ நிலைக்குத் திருப்ப திருமணம் என்ற கருவி பயன்பட்டது.

தனக்குப் பெண் பார்க்கப் போகிறார்கள் என்று தெரிந்ததுமே கருணாநிதி நிபந்தனை ஒன்றை விதித்திருந்தார். புரோகிதர்களைக் கொண்டு நடத்தப்படும் திருமணமாக என்னுடைய திருமணம் இருக்காது. சுயமரியாதைத் திருமணம்தான் செய்துகொள்வேன். சரி என்று சொல்லிவிட்டனர் பெற்றோர். பெண்ணைப் பார்த்த்தும் பிடித்துவிட்டது. திருமணத்துக்கு 13 செப்டெம்பர் 1944 என்று தேதியும் குறித்துவிட்டார்கள்.

சுயமரியாதைத் திருமணம் என்பதற்கு பெரியார் கொடுத்த விளக்கம் முக்கியமானது. நம்மை விட உயர்ந்தவன் என்று சொல்லிக்கொள்ளும் பிராமணனைப் புரோகிதனாக வைத்து நடத்தாத திருமணம்தான் சுயமரியாதைத் திருமணம். அதன்படி புரோகிதர்களைப் புறக்கணித்துவிட்டு, சுயமரியாதை இயக்கப் பேச்சாளர்களான இரா. நெடுஞ்செழியன், அவருடைய சகோதரர் இரா. செழியன் உள்ளிட்டோர் முன்னிலையில் திருமணம் செய்துகொண்டார் கருணாநிதி. இத்தனைக்கும் அதேநாளில் அவருடைய மைத்துனர் ஜெயராமனுக்கும் திருமணம். ஆனால் புரோகிதர்களைக்கொண்டு நடத்தப்பட்டது.

திருமணம் ஆகிவிட்டது. குடும்பம் நடத்தவேண்டும். அதற்குப் பணம் வேண்டும். உறுப்படியான தொழில் என்று எதுவும் கருணாநிதியிடம் இல்லை. அப்போதைக்கு அவருடைய கையில் இருந்த ஒரே முதலீடு எழுத்து மட்டுமே. அதைத்தான் மலைபோல நம்பியிருந்தார் கருணாநிதி.

தமிழ்நாடு தமிழ் மாணவர் மன்றத்துக்கு நிதி திரட்டும் நோக்கத்துடன் நாடகம் ஒன்றை முன்பு எழுதியிருந்தார் கருணாநிதி. அதன் பெயர், பழனியப்பன். திருவாரூரில்தான் அரங்கேற்றம் செய்தார். ஆனால் அன்றைய தினம் பெய்த மழை காரணமாக வசூல் பாதிக்கப்பட்டது. நாடகத்தில் நடித்த நாயகி உள்பட பலருக்கும் சம்பளம் தரவேண்டும். வழக்கம்போல கையில் பணமில்லை.

நிலைமையைச் சமாளிக்க அந்த நாடகத்தை நண்பர் ஒருவரிடம் விற்றுவிட்டார் கருணாநிதி. அந்த நண்பரின் பெயர் ஆர். வி. கோபால். நாகை திராவிட நடிகர் கழகம் என்ற நாடக்க் குழுவைத் தொடங்க இருந்த அவர், தன்னுடைய குழுவுக்காக அந்த நாடகத்தை வாங்கிக்கொண்டார். நூறு ரூபாய் கிடைத்தது கருணாநிதிக்கு.

பணப்பிரச்னையை சமாளிக்க அன்று உதவிய ஆர்.வி. கோபாலே மீண்டும் உதவிக்கு வந்தார். விழுப்புரத்துக்குச் சென்று நாடகம் போடலாம் என்று நினைக்கிறோம். எங்கள் குழுவுடன் நீங்களும் ஒரு நடிகராக வரவேண்டும். நடித்துக்கொடுக்கவேண்டும். நல்ல சன்மானம் தருகிறோம். கோபாலின் கோரிக்கையை ஏற்றுக்கொண்டார் கருணாநிதி.

புறப்படச் சம்மதம் சொன்னதற்குப் பணத்தைக் காட்டிலும் முக்கியமான காரணம் ஒன்று இருந்தது. திராவிட நடிகர் கழகம் பெரியாரின் கொள்கையால் ஈர்க்கப்பட்டவர்களால் நடத்தப்படும் குழு. திராவிடர் கழகத்தின் கொள்கைகளைப் பரப்புவதுதான் அவர்களுடைய இலக்கு. போதாது?

விழுப்புரம் புறப்படவேண்டும். திருமணமான புதிது. மனைவியைத் தனியே விட்டுச் செல்ல மனமில்லை. ஆனாலும் வாழ்க்கை முக்கியம். எதிர்காலம் முக்கியம். புறப்பட்டுவிட்டார்.

கருணாநிதி எழுதிய பழனியப்பன் நாடகத்தைத்தான் அந்தக் குழுவினர் முதலில் நடத்தினார்கள். வசூல் ஒன்றும் பிரமாதமாக வரவில்லை. கையைக் கடித்தது. ஆனாலும் நாடகத்தைத் தொடர்ந்து போடாமல் இருக்கமுடியாதே.. என்ன செய்வது? நாடகத்தின் பெயரை சாந்தா என்று மாற்றி விளம்பரம் செய்தனர். ம்ஹூம். அதுவும் எடுபடவில்லை.

சரி, யாரையேனும் பெரிய மனிதர்களை அழைத்துவந்து தலைமையேற்கச் செய்யலாம் என்ற யோசனை முன்வைக்கப்பட்டது. அப்போது பிரபலமாக இருந்த உத்தி அதுதான். திராவிட நடிகர் கழகம் என்பதால் பெரியாரே நாடகம் பார்க்க வந்தார். பிறகு அண்ணாவும் வந்தார். வசூல் கூடியதே தவிர லாபம் கிடைக்கவில்லை.

நாடகத்தைப் பார்த்தவர்கள் அனைவரும் பாராட்டுகின்றனர். முக்கியமாக, குறைகள் எதையும் சொல்லவில்லை. எனில், ஏன் வசூல் இல்லை?

காரணத்தைத் தேடியபோது விநோதமான விஷயம் ஒன்று காதில் விழுந்தது.

(தொடரும்)

O

ஆர். முத்துக்குமார்

க-க-க

சுஸூகி ரோஷி என்பவர் புகழ் பெற்ற ஜென் மாஸ்டர். அவரிடம் பல இளைஞர்கள் பாடம் படித்துவந்தார்கள்.

அந்த இளைஞர் கூட்டத்தில் ஒரு பெண். அவள் தன்னுடைய குருநாதரை நேசிக்கத் தொடங்கிவிட்டாள்.

இது தவறு என்பது அவளுக்கு நன்றாகத் தெரிந்திருந்தது. ஆனாலும் அவளால் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள முடியவில்லை. காதல் எண்ணங்கள் அவளைத் துரத்தித் துரத்தி அடித்தன.

ஒருநாள், அவள் தன் குருநாதரைத் தனிமையில் சந்தித்தாள். தனது பிரச்னையைச் சொன்னாள். ‘இப்போது நான் என்ன செய்யவேண்டும் குருவே?’ என்று கேட்டாள்.

சுஸூகி ரோஷி சிரித்தார். ‘பெண்ணே, நீ நினைப்பதில் தவறில்லை!’ என்றார். ‘நம் இருவருக்கும் தேவையான காதல் உன்னிடமே சுரந்துகொண்டிருக்கிறது!’

‘அப்படியானால், நீங்கள் என்னைத் திருமணம் செய்துகொள்வீர்களா?’ ஆவலுடன் கேட்டாள் அந்தப் பெண்.

‘அது முடியாது!’ என்றார் சுஸூகி ரோஷி. ‘காரணம், நம் இருவருக்கும் தேவையான கட்டுப்பாடு என்னிடம் சுரந்துகொண்டிருக்கிறது!’

அண்ணாவித்தனம் – சில குறிப்புகள்

அண்ணாவித்தனம் சில பேருக்கு சுபாவமாகவே வரும். இதுவே அரசாங்கம் என்றால் கேட்கவே வேண்டாம்.

லாடன் பிள்ளை ஒசாமாவை ஓசைப்படாமல் கொன்று விட்டுச் சடலத்தைக் கடலில் எறிந்து ஒரு மாதமாகிறது. பாகிஸ்தானில் ஒசாமா அபடாபாதில் வருடக் கணக்காக சுகஜீவனம் நடத்தி வந்தது அந்த நாட்டு மக்களுக்கு சர்வ சாதாரணமாகத் தெரிந்த சங்கதி என்றாலும் பாகிஸ்தான் அரசாங்கம் மட்டும் மெய்யாலுமா, தெரியாதே என்று ஒரேயடியாக ஆச்சரியப் பட்டது.

பாகிஸ்தானில் உலகத் தீவிரவாதிகள் கூட்டு மாநாடு நடத்தினால் என்ன? மாசாந்திரக் கணக்குக்கு காலையில் காப்பிக்கு எருமை மாட்டுப்பால், தள்ளு வண்டியில் புத்தம்புதுக் காய்கறி, மீன், சினிமா கிசுகிசுவோடு வாசலில் வந்து விழுகிற ஞாயிற்றுக்கிழமை செய்தித்தாள் என்று வாழ்க்கையின் சின்னச் சின்ன சந்தோஷங்களோடு சகல விதமான பயங்கரவாதிகளும் குடியும் குடித்தனமும் இருந்தால் என்ன? அடிக்கடி கவிழ்ந்து புதிதாக நிமிரும் பாகிஸ்தான் அரசாங்கத்துக்கு இதெல்லாம் தெரிய வாய்ப்பில்லை. என்றால் நம்பித்தான் ஆகவேண்டும். அதுவும் அமெரிக்க அண்ணாவி ‘விட்டுத் தள்ளுங்க’ என்று சிபாரிசு செய்து விட்டு அதையும் கடந்து அப்பால் போகும்போது.

தீவிரவாதத்தைக் களையெடுக்க பாகிஸ்தானுக்கு ஒரு நடை போய்விட்டு வரலாம் என்று அமெரிக்கா முடிவெடுத்து, போனோம் வந்தோம் என்று அங்கே விமானத் தாக்குதல் நடத்தியதும் லாடனை லாடம் கட்டியதும் நாம் எல்லோரும் கேள்வி கேட்காமல் காதில் போட்டுக் கொண்ட செய்தி. வேறு தீவிரவாதிகள் யாராவது அந்த அமைதிப் பூங்காவில் தட்டுப்பட்டால் நோகாமல் பிடிக்க அமெரிக்கா அவ்வப்போது ராவல்பிண்டிக்கு மேல் போர் விமானத்தில் ரவுண்ட் அடித்து ரோந்து சுற்றும் என்றும் பெரிய மனதோடு சொல்லியிருக்கிறது.

நாலு அமெரிக்கக் குடிமக்களில் மூணு பேர் பாகிஸ்தானுக்கு அவ்வப்போது நிதி உதவி என்று பணம் அழுவதை நிறுத்தித் தொலைக்கலாம் என்று சொன்னாலும், ஒபாமா பூடகமான புன்னகையோடு காசு தருவதை நிறுத்தவே இல்லை. போதாக்குறைக்கு அவருடைய பாரின் செக்ரட்டரி பாகிஸ்தானுக்கு வழங்கியது வழமையான க்ளீன் ஷீட் – ‘clean chit’ என்பது அப்படித்தான் உச்சரிக்கப்பட வேண்டுமாம். நன்னடத்தை சர்ட்டிபிகேட் கொடுத்து ‘நான் பார்த்துக்கறேன்.. போங்க’ என்ற நல்ல மனது அண்ணாவித்தனத்தோடு நிதி உதவி தொடர்கிறது.

ஆக, கூடவே ஈஷிக்கொண்டு குழி பறித்தாலும் அமெரிக்காவுக்கு பாககிஸ்தான் செல்லப் பிள்ளை. இந்தியாவோடு பேசும்போது மட்டும் அமெரிக்க முகம் மாறிவிடும். குரலும் அதிகார பூர்வமான இயந்திரத்தனத்தோடு கேட்க ஆரம்பித்து விடும். பாகிஸ்தான் பற்றி அன்பான அண்ணாவித்தனம் வெளிப்படுத்துவது வாடிக்கை என்றால் இந்தியா பற்றி ‘எழவெடுத்த கோடிவீட்டுக்காரன்’ போல ஏனோ தானோ என்று அது வெளியாகும். ஆதிநாள் சோவியத் யுக குரோதம் இது.

பாலிவுட் நடிகர் ஷாருக்கான் அமெரிக்கா போனால் முழு உடம்பும் தெரிய ஸ்கேன் செய்து அவரை விமானத்துக்குள் அனுப்பி, அந்தப் புகைப்படத்தை தாராளமாகப் பகிர்ந்து கொள்ளவும் தயங்க மாட்டார்கள். புடவையணிந்த இந்தியத் தூதர் மீரா சங்கர் மிசிசிப்பிக்கு விமானம் ஏறினாலும், பெண் காவலர்கள் உடம்பு முழுக்கத் தட்டித் தடவிப் பரிசோதித்துத்தான் ப்ளேன் ஏற அனுமதிப்பார்கள். நாளைக்கே பாதுகாப்பு கருதி மன்மோகன் சிங்கின் தலைப்பாகையைப் பிரித்து முகர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தாலும் ஆச்சரியப்பட வேண்டியதில்லை.

இதையெல்லாம் நாலு இங்கிலீஷ் பத்திரிகையில் எழுதுவார்கள். இந்திய அரசு அமெரிக்க தூதரை வெளியுறவு அமைச்சரகத்துக்கு வரவழைக்கும். டீயும் பிஸ்கட்டும் கொடுத்து உபசரித்து ‘நீங்க பண்றது சரியில்லே’ என்று சொல்லி அனுப்புவார்கள் இங்கே இருக்கப்பட்ட வெளியுறவுச் செயலர் நிருபமா ராவும் இன்ன பிறரும். மேம்போக்காக அமெரிக்க அரசு வருத்தப்பட்டு வைக்கும். இதனால் இந்தியா-அமெரிக்கா நட்புறவு பாதிக்கப்படாது என்று யாரும் கேட்காமலேயே திட்டவட்டமாக அறிவிப்பதோடு கருமாதிக் கடுதாசி முடியும். மோனிகா லெவின்ஸ்கி போல், ஒபாமா அலுவலகத்தில் பயிற்சிக்கு சேர்ந்த இளவட்டம் யாராவது வெளியிட்டதாக இருக்கும் அது. பயிற்சியின் ஒரு பகுதியாக இப்படியான ஒரு டெம்ப்ளேட் கடுதாசி எழுதி இந்தியாவுக்கு அனுப்புவதற்கு அவங்களுக்கு ஒரு வாய்ப்பு. அவ்வளவுதான்.

பிரபலங்களை எப்படி வேண்டுமானாலும் அவமதித்துக் கொள்ளட்டும். ஆயுசோடு இருக்கும் பட்சத்தில் அவர்கள் அரசாங்கம் மூலம் பேருக்காவது நீதி கிடைக்கப் போராடுவார்கள். வெற்றி கிடைக்காவிட்டால் என்ன. நாலுநாள் பத்திரிகையில் பெயர் வருமே. ஆனால் குடிமக்கள்? இந்த அண்ணாவித்தனத்தில் அதிகம் அவதிப் படுகிறது அவங்க தான். அவங்க நிலைமை என்ன?

ரிடையர் ஆகி அக்கடா என்று வீட்டோரு இருக்கப்பட்டவர்களை அமெரிக்காவில் இருக்கப்பட்ட பிள்ளையோ பெண்ணோ வருந்து வருந்தி கூப்பிட்டு டிக்கெட் எடுத்துக் கொடுத்து அமெரிக்கா வரவழைப்பார்கள். ரெண்டு பேரும் வேலைக்குப் போவதால் கட்டணம் இல்லாமல் கைக்குழந்தையைப் பார்த்துக் கொள்ள முந்தின தலைமுறையின் ஒத்துழைப்பு கட்டாயம் தேவை. இல்லாவிட்டாலும் பிரதியுபகாரம் கருதாத அன்பு அழைப்புகளும் உண்டு. ஏற்றுக் கொண்டு ‘கனாட்டிகட்லே மாப்ளே வந்து கூட்டிண்டு போறேன்னு இருக்கார்.. புதுசா கார் வாங்கியிருக்காராம்; என்று பறந்து போய் இறங்கியதும், ஏர்போர்ட் இமிகிரேஷன் அலுவலர்களை இவர்கள் முதல் காரியமாக நம்ப வைக்க வேண்டும்.
கனக்டிகட் மாப்பிள்ளை கார் பற்றி இல்லை, இவர்கள் பூர்வோத்திரத்தை.

அதாவது, அமெரிக்காவில் செட்டில் ஆகி, உயிரை விடும்வரை இருப்பது உத்தேசமில்லை என்றும், ஊரில் எண்ணூத்து சில்லறை சதுர அடி ப்ளாட், கும்பாபிஷேகக் கமிட்டி, பூங்காவில் காலாற காலை நேரத்தில் டிரவுசர் மாட்டிக்கொண்டு நடை, பக்கத்து ப்ளாட் வம்பு, டிவியில் வேளுக்குடி கிருஷ்ணன் தொடர் சொற்பொழிவு போன்ற சமாசாரங்களுக்காகத் திரும்பிப் போயே தீர வேண்டும் என்றும் அவர்களை நம்ப வைத்தால் தான் நாட்டுக்குள் அடியெடுத்து வைக்கலாம். குடைகுடை என்று குடைந்து தள்ளிவிடுவார்கள் சில அதிகாரிகள்.

அண்ணாவித்தனமான இந்த மாதிரி விசாரிப்புகளுக்கு ஈடு கொடுப்பதைப் பற்றி சுஜாதா எழுதியிருக்கிறார். வெறுத்துப் போய், ‘ஏன் என்னை பயங்கரவாதி போல நடத்துறீங்க’ என்று இன்னொரு பிரபல சீனியர் எழுத்தாளர் சீறியபோது, பயங்கரவாதி என்ற ஒரே வார்த்தையைப் பிடித்துக் கொண்டு தொங்கி அவரை மேலும் கஷ்டப்படுத்தி அனுப்பியதும் நடந்ததுதான்.

இந்த வாரம் நியூயார்க்கில் காட்டப்பட்டது இன்னொரு மாதிரியான அண்ணாவித்தனம். பள்ளிக்கூடத்தில் படிக்கிற இந்திய இளம்பெண் கிருத்திகா பிஸ்வாஸ். ஆசிரியருக்கு ஈ-மெயிலில் ஆபாச அஞ்சல் அனுப்பியதாகக் குற்றச்சாட்டு. எந்த விசாரணையும் இல்லாமல் பள்ளி நிர்வாகம் அந்தப் பதினெட்டு வயதுப் பெண்ணை போலீசில் ஒப்படைத்துவிட்டது. பெற்றவர்களுக்குக்கூட இது பற்றித் தகவல் சொல்லவில்லை. இவ்வளவுக்கும் பெண்ணின் அப்பா இந்திய தூதரக உயர் அதிகாரியாக நியூயார்க்கில் இருப்பவர்.

விசாரணைக்கு இட்டுப்போன இந்தப் பெண்ணை போலீஸ் கையில் காப்பு மாட்டி இருபது பேர் இருந்த நெரிசலான ஒரு அறையில் நாளெல்லாம் உட்கார வைத்தது.

டாய்லெட் வசதி கூட இல்லாத இடத்தில் அத்தனை பேரும் பார்க்க அவள் சிறுநீர் கழிக்க வேண்டிய கட்டாயம். குடிக்கத் தண்ணீர் கேட்டால் ஒரு தொட்டியைக் காட்டினார்கள். கைது செய்யப்பட்ட யாரோ அதில் வாந்தி எடுத்து வைத்திருந்தார்கள். சத்தியமாக இது அமெரிக்காதான். என்.ஒய்.பி.டி சீரியல் சுவாரசியமாகப் பார்க்கிறோமே, இதுவும் அதே நியூயார்க் போலீஸ் டிபார்ட்மெண்ட்டின் அவமானகரமான எபிசோடு தான்.

அந்தப் பெண் குற்றமற்றவள் என்று நிருபணம் ஆகி வெளியே வருவதற்குள் அவள் மனத்தளவிலும் உடலளவிலும் பட்ட துன்பத்தை ஒரு தந்தை என்ற முறையில் எண்ணிப் பார்க்க நெஞ்சு வலிக்கிறது. ‘தூதரக ஊழியர் குடும்ப உறுப்பினர் என்பதற்காக சலுகை காட்ட முடியாது’ என்று விஷயத்தை திசை திருப்ப நாலாந்தர அரசியல்வாதி போல் அமெரிக்க அதிகாரிகள் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லும்போது அவர்கள் முகத்தில் காறி உமிழ வேண்டும் போல் இருக்கிறது.

போபாலில் ஆயிரக் கணக்கானவர்களின் வாழ்க்கையோடு விளையாடிய யூனியன் கார்பைட் நிறுவனத்தின் தலைவரான அமெரிக்க கோடீசுவரர் வாரன் ஆண்டர்சன் இந்தியாவில் கைதான போது அந்தக் கொலைகாரனை சகல அரசு மரியாதைகளோடும் தனி விமானத்தில் பத்திரமாக ஊருக்கு அனுப்பி வைத்தவர்கள் நாம். அண்ணாவித்தனமாக அப்போதைய அமெரிக்க ஜனாதிபதி ரொனால்ட் ரீகன் தொலைபேச, இந்திய அரசு நடுநடுங்கி செய்த ஈனத்தனமான காரியம் அது.

இந்த முறை இந்திய அரசு என்ன செய்யப் போகிறது? கண்டனம் தெரிவித்துக் கதையை முடித்து விடும். அதுக்கு மேல் செய்ய நாம் என்ன அண்ணாவிகளா?

O

பாதல் சர்க்கார் இறந்து போய்விட்டார். ஆறு வருடம் முன் லண்டன் வால்த்தம்ஸ்டோவில் நண்பர் அம்ஷன்குமார் பாதல் சர்க்கார் பற்றி எழுதி இயக்கிய ஆவணப் படம் பார்த்த கதையை ஆர்வமுள்ளவர்கள் பழைய ‘திண்ணை’யில் பொறுமையாகத் தேடிப் படித்துக் கொள்ளவும்.

பாதலுக்காக நினைவுக் கூட்டம் நடத்தி அந்தப் படத்தைத் திரையிடலாமே என்றேன் அம்ஷனிடம். பிரளயன் ஏற்பாடு செய்திருப்பதாகச் சொன்னதோடு கரிசனமாக அழைப்பும் அனுப்பி வைத்திருந்தார்.

சர்க்கார் எனக்கு முதலில் கோ.ராஜாராம் மொழிபெயர்த்து என் ஆசிரியர் கவிஞர் மீராவின் அன்னம் வெளியீடாக வந்த ‘மற்றொரு இந்திரஜித்’ மூலமாகத்தான் அறிமுகமானவர். அவருடைய நாடகங்களை ஜெயந்தனின் நாடகங்கள் போல் படிப்பது எனக்கு ரசனைக்குரியதாகத் தெரிகிறது. நாடகமாக நடத்தும்போது அறிவுஜீவிதச் செயற்கை தெரிகிறதாகச் சொன்னால் ஞாநி ஆட்சேபிப்பார்.

மூன்று பக்கம் திரை வைத்து மூடி நான்காம் பக்கம் பார்வையாளர்களைப் பார்த்துத் திறந்து அவர்களிடமிருந்து கொஞ்சம் போல் விலகி எல்லோரும் பார்க்கிற உயரத்தில் அமைந்திருக்கிற மரபு சார்ந்த ப்ரொசீனியம் அரங்கை பாதல் சர்க்கார் ஒதுக்கி வீதிக்கு வந்ததுக்குக் காரணம் அவர் நாடகத்தை மக்களுக்கு நெருக்கமாக எடுத்துப் போக மரபு அரங்கம் போதாமல் இருந்தது என்கிறார்கள்.

பாதலின் உடல்மொழி அரங்கம் (பாடி தியேட்டர்) ஏகமாக சிலாகிக்கப்படுகிறது. அதீத உடல்மொழிதான் இந்த உடல்மொழி அரங்கத்தின் உச்சமாக எனக்கு மனதில், கண்ணில் பட்டது. ஆவணப் படம் மூலம் நாடகக் காட்சிகளைப் பார்த்ததால் ஏற்பட்ட உணர்ச்சியாகவும் அது இருக்கலாம். பாதலின் நிறுவன எதிர்ப்புக்கு இந்த அதீதம் எந்த விதத்தில் துணை போனதோ தெரியாது.

ஆட்டத்தோடு கூடிய நாட்டுப் பாடல், கால் இடுக்கில் கொட்டு வைத்து வாசித்துக்கொண்டு பிரவேசம், கைக்குட்டையை சுழற்றி ஊய் ஊய் என்று சத்தம் போட்டு ஹெலிகாப்டரை உருவகப்படுத்துவதான (கிட்டத்தட்ட) டம்ப் ஷாரட், ஒரே வசனத்தை ஏழெட்டு தடவை எல்லோரும் ஏதோ சத்தியத்துக்குக் கட்டுப்பட்டது போல் உச்சரிப்பது, பைஜாமா ஜிப்பாவோடு நாடக ஆசிரியர் திடீரென்று குறுக்கே புகுந்து, ஊர்வலம் வந்துட்டு இருக்கு என்று சொல்லிவிட்டுப் போவது என்று இந்த பாடி தியேட்டரும் நாடக ரசிகனை நாடக வெளிக்கு உள்ளே வர ஒட்டாமல் தடுத்துவிடும் அபாயம் இருக்கிறது.

பாதல் நாடகத்தில் பாட்டு இருக்கிறது. உண்மைதான். ஆனால் அவரே சொல்கிறார் – எங்கள் நாடகங்களை விரும்பிக் கூப்பிட்ட கிராம மக்கள் பாட்டுகள் அமைந்த நாடகங்களோடு வரச் சொன்னார்கள். பாட்டுக்காக நாடகம் என்பது எழுதியவருக்கு உடன்பாடு இல்லை. ஆனால் பார்வையாளரை அதுதான் இழுக்கிறது. சோதனை நாடகம் பழகிய பாதைக்குத் திரும்பப் பயணிக்க பார்வையாளர்களின் பிரதியாக்கம் காரணமாகிறது என்று இண்டலெக்சுவல் கல்குவாரி உடைத்து ஒரு லோடு அடிக்க நான் தயார்.

உத்தியில் இல்லை நாடகம், மனதில் இருக்கிறது என்று தோன்றுகிறது. மக்கள் கலைஞர் கத்தாரின் இசை நிகழ்ச்சிகளுக்கும் பாதல் சர்க்காரின் பாட்டோடு கூடிய பரீட்சார்த்த நாடகங்களுக்கும் என்ன வேற்றுமை? கத்தார் இப்படி அறிவு ஜீவிதத் தன்மையோடு அரங்கில் நடித்தது இல்லை என்பது தவிர. சண்டை பிடிக்க வருகிறவர்கள் கத்தாரின் ‘பத்ரம் கொடுகோ’ பாடலைக் கேட்டுவிட்டு வரலாம்.

உடல்மொழி அரங்கத்தோடு எனக்கு எந்த விரோதமும் இல்லை. ப்ரோசினியம் தியேட்டரின் சாத்தியக்கூறுகளை இன்னும் முழுமையாகப் பயன்படுத்திக் கொள்வது அதை விட அல்லது அதே தரத்தில் முக்கியமானதாகத் தோன்றுகிறது. சாம்யுவெல் பெக்கட்டின் ‘கோடாவுக்காக காத்திருந்தல்’. டென்னசி வில்லியம்ஸின் ‘பல்லி ராத்திரி – நைட் ஆப் தி இகுவானா’, ஹெரால்ட் பிண்டரின் ‘பிறந்த நாள்’ போன்ற ஆங்கில நாடகங்களைத் தொடர்ந்து பார்க்கக் கிடைத்த அனுபவம் என்னை ப்ரோசீனியம் தியேட்டர் பக்கமாகத்தான் மேலும் நகர்த்துகிறது.

பாதலுக்கு அஞ்சலி செலுத்த இந்தச் சிந்தனைகள் எதுவும் குறுக்கே நிற்காது.

O

ஸ்காட்லாந்தில் நாடக மேடையில் மொட்டைக் கட்டையாக ஒரு காட்சியிலோ நாடகம் முழுவதுமோ வந்தால் தப்பே இல்லை. நியூட் தியேட்டர் ரசனையைப் பொறுத்த ஒன்று. ஆனால் மேடையில் விண்ஸ்டன் சர்ச்சிலாகத் தோன்றி சுருட்டுப் பற்ற வைத்தால் ஓரமாகக் காத்திருக்கும் போலீஸ்காரர்கள் பிடித்துப் போய் வழக்குப் போட்டு விடுவார்கள். மேடையில் புகைபிடிப்பது மாபெரும் குற்றம்.

இந்தியாவில் சுருட்டோ சிகரெட்டோ மேடையில் பிடிக்கத் தடை ஒன்றும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. முப்பது வருடம் முன்னால் ஹிந்துஸ்தானி இசை நிகழ்ச்சிகள் நடுவே ஒரு இடைவேளை அறிவித்து விட்டு, வடக்கே இருந்து வரும் உஸ்தாத்கள் நடுமேடையில் ஹூக்கா பற்ற வைத்து லயத்தோடு புகை வலிப்பார்கள். நம் வித்வான்கள் லாகிரி வஸ்து பக்கமே – மேடையில் இருக்கும்போது மட்டுமாவது- போவதில்லை என்று பொதுவான கருத்து. அதிலும் சம்பிரதாயமாகப் பாடுகிற சிலர் வெள்ளி கூஜாவில் நாலு மடக்கு விஸ்கியோ பிராந்தியோ எடுத்துப் போய் தம்புரா போடுகிற சிஷ்யன் எவர்சில்வர் டம்ளரில் வார்த்துக் கொடுக்க, அங்கவஸ்திரத்தால் முகத்தை மூடி ஒரே கல்பில் குடித்து முடித்துவிட்டு நிதிசால சுகமா கீர்த்தனை பாட ஆரம்பிப்பார்கள் என்று இன்னும் சுழன்று கொண்டிருக்கும் வதந்திகள் உண்டு. நம்ப முடியாவிட்டாலும் ரசமானவையே அவையெல்லாம்.

நாடக மேடையில் புகைவலி, லாகிரி வஸ்து உபயோகிப்பது, நக்னம் இதெல்லாம் ஒருபக்கம் இருக்கட்டும். பார்வையாளர்களைப் பற்றி யாராவது யோசித்ததுண்டா?

போன மாதம் கனடா றொறொண்றோவில் (என்ன செய்ய, இப்படி எழுதினால் தான் எனக்கே புரிகிறது) ‘இஷ்டப்பட்டால் உடுத்தி வரலாம்’ சலுகையோடு மோண்ட்பார்ன்ஸே என்ற பிரஞ்சு நாடகம் நடத்தப்பட்டதாகத் தெரிகிறது. முக்கிய பாத்திரங்கள் கிட்டத்தட்ட நாடகம் முழுக்க பிறந்த வண்ணம் தோன்றி ஓவிய மேதைகளான பிக்காசோவாகவும், பாஸ்கினாகவும், மார்க் சகால் ஆகவும் நடித்த நாடகம் இது. இவங்க எப்போ பிறந்த மேனிக்கு இருந்தாங்க என்று கேட்க வேணாம் – ஸ்பெயின், பிரஞ்சுக்காரர்களாக இருந்தாலும், வாழ்க்கையில் ஒரு தடவையாவது குளித்திருக்க மாட்டார்களா என்ன?

கதாபாத்திரங்களே காற்றோட்டமாக வரும்போது பார்வையாளர்களும் அப்படியே வந்தால் என்ன என்று யோசித்து பேஸ்புக்கில் குழு ஆரம்பித்து ஆதரவு திரட்டினார்கள். ‘பிரிட்டீஷ் புது மணப்பெண் இளவரசி கேட் மிடில்டனின் தங்கை பிப்பா மிடில்டன் பிருஷ்ட ரசிகர் சங்கம்’ போன்ற அமைப்புகள் நிறைந்த பேஸ்புக்கில் இவர்களுக்கு ஆதரவுக்கு என்ன பஞ்சம்?

நாடகம் அவை நிறைந்து பாஸ் முராலே அரங்கில் நடத்தப்பட்டதாகத் தகவல். நாடகம் பார்க்க வந்தவர்கள் தவறாமல் ஆளுக்கொரு துண்டோடு வந்தார்களாம். உடுத்துக் கொண்டு இல்லை. ஆசனத்தில், சரி, இருக்கையில் விரித்து அதன் மேல் இருந்து நாடகம் பார்த்து ரசிக்க. நாடகம் முடிந்ததும் எல்லா இருக்கையையும் சுத்தமாக அலம்பி விட எவ்வளவு தண்ணீர் செலவழித்தார்களோ தெரியவில்லை. ப்ரோசீனியம் தியேட்டரில் இதுவும் ஒரு நன்மை பாருங்கள்.

ஆடலும் பாடலும் அன்றே முடிந்தது
கூடலும் சீக்கிரம் காணலாம் – மேடையில்
தேடல் தொடரும் திரையுயர நக்னமாய்
நாடகம் பார்க்கநீ வா

O

இரா.முருகன்

தோழர்

அத்தியாயம் 29

ஆகஸ்ட் 15, 1846 அன்று எங்கெல்ஸ் பாரிஸ் வந்து சேர்ந்தார். மிகப் பொறுமையாக நகரைச் சுற்றி வந்தார். லண்டன் கற்றுக்கொண்ட உத்தி அது. ஒரு நகரைச் சுற்றிவரும்போது, அதன் மக்கள், இருப்பிடங்கள், அரசு அமைப்புகள், தொழிற்சாலைகள், கடைத் தெருக்கள், வெளிப்புற, ஒதுக்குப்புற பகுதிகள், ஆடம்பர மாளிகைகள் என்று அனைத்தையும் பார்வையிடவேண்டும். எங்கே யார், எப்படி வசிக்கிறார்கள் என்று பார்க்கவேண்டும். தொழிலாளர் நல அமைப்புகள் ஏதேனும் இருக்கின்றனவா என்று ஆராய வேண்டும். பாரிஸில் பரவியிருக்கும் ஜெர்மானியத் தொழிலாளர்களிடம் மெல்ல மெல்ல உரையாடலைத் தொடங்கவேண்டும். அவர்களிடம் இருந்து கற்றுக்கொள்ளவேண்டும். பிறகு, கற்றுக்கொடுக்கவேண்டும்.

பிரான்ஸின் அரசியல் சூழல் குறித்து முதலில் அறிந்துகொண்டார் எங்கெல்ஸ். போலி சோஷலிஸ்டுகளாக க்ரீக், க்ரூன் ஆகியோர் ஜெர்மானியத் தொழிலாளர்கள் மீதும் பிரெஞ்சுத் தொழிலாளர்கள் மீதும் செலுத்தி வந்த அசாத்தியமான ஆதிக்கத்தை நேரடியாக உணர்ந்தார். சோஷலிசம் என்றால் இவர்கள் சொல்வது மட்டும்தான் என்பதாக அங்குள்ளவர்கள் சர்வ நிச்சயமாக நம்பிக்கொண்டிருந்தனர். போலிகளிடம் இருந்து இவர்களை மீட்டாகவேண்டிய அவசியம் உடனடியாகப் புரிந்தது.

குறிப்புகள் எடுக்க ஆரம்பித்தார். தி நார்தர்ன் ஸ்டார் என்னும் பத்திரிகைக்கு பாரிஸில் இருந்தபடி கட்டுரைகள் எழுதினார். மார்க்ஸுடன் கடிதப் போக்குவரத்து தொடர்ந்துகொண்டிருந்தது. தான் கற்ற ஒவ்வொரு விஷயத்தையும், தான் எடுத்த ஒவ்வொரு முடிவையும், தன்னுடைய ஒவ்வொரு யோசனையையும் அவர் மார்க்ஸுக்கு அனுப்பிவைத்தார்.

அவர் சந்தித்த ஜெர்மானியத் தொழிலாளர்களில் பெரும்பாலானோர் தையல்காரர்களாகவும், சாயப்பட்டறை ஊழியர்களாகவும், பொற்கொல்லர்களாகவும் இருந்தனர். அவர்களைத் திரட்டுவதில் அதிக சிரமம் இருக்கவில்லை. நான் உங்களுடன் உரையாடலாமா, விவாதிக்கலாமா என்று எங்கெல்ஸ் கேட்டுக்கொண்டபோது அவர்கள் மறுக்காமல் ஏற்றனர். ஆனால், எங்கெல்ஸுக்குத் தெரியும். இவர்களில் பலர் க்ரூன் ஆதரவாளர்கள். ஏற்கெனவே கம்யூனிசம் குறித்தும் சோஷலிசம் குறித்தும் புரட்சி குறித்தும் வேறு மாதிரியான சித்திரத்தை உள்வாங்கியிருப்பவர்கள். இவர்களை அசைப்பது கடினம். ஆனாலும், முயற்சியைக் கைவிடக்கூடாது.

தொழிலாளர்களே நீங்கள் இதுவரை கற்றவை அனைத்தும் போலியானவை, நான் சொல்லப்போவதுதான் உண்மை என்று பிரசாரத்தைத் தொடங்க முடியாது. முதலில் பின்னணியை விவரிக்கவேண்டும். நீங்கள் கற்ற சோஷலிசம், இதோ இப்போது நான் பிரகடனம் செய்யப்போகும் சோஷலிசம் இரண்டையும் நீங்களே ஒப்பிட்டுப் பாருங்கள் என்று அவர்களை உள்ளே இழுக்கவேண்டும். யாரும் எதிர்பாராத ஒரு கோணத்தில், தன் உரையை ஆரம்பித்தார் எங்கெல்ஸ். தத்துவம், வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதம், வரலாறு பயிலும் கலை என்று அடிப்படைகளில் இருந்து தொடங்கினார்.

தத்துவம் என்றால் என்ன? எவற்றை எல்லாம் நடைமுறையில் மெய்ப்பித்துச் சாதிக்க விரும்புகிறோமோ, அவற்றைப் பற்றி நாம் பெற்றிருக்கும் ஞானம்தான் தத்துவம். தத்துவம் இல்லாமலும்கூட ஒருவன் இயங்கமுடியும் என்றாலும் அது வளர்ச்சியற்றது. காரணம், ஒன்றையே அவன் திரும்பத் திரும்ப செய்துகொண்டிருப்பான். அதே போல், தத்துவம் மட்டுமே பேசிக்கொண்டிருப்பவர்களாலும் பலனில்லை. கேட்போரை மயக்கும் வண்ணம் பேசினால் மட்டும் போதாது. மிகப் பெரிய ஆதரவு அலையைக் கூட்டினால் மட்டும் போதாது. எத்தனைப் புரட்சிகரமான தத்துவமாக இருந்தாலும், அது நடைமுறையைச் சார்ந்தே இருக்கவேண்டும். ஆக, தத்துவமும் நடைமுறையும் கட்டாயம் இணைந்திருக்கவேண்டும்.

ஆதி மனிதன் இயற்கைக்கும் பிரபஞ்சத்துக்கும் விளக்கம் தர முயன்று தோல்வியடைந்தான். காரணம், அப்போது விஞ்ஞானம் வளர்ந்திருக்கவில்லை. எதையும் முறைப்படி ஆராயும் குணம் ஆதி மனிதனுக்கு இல்லை. இந்தப் பின்னணியில் அவன் உருவாக்கிக்கொண்ட சில அபிப்பிராயங்கள் பிற்போக்குத்தனமாக இருந்தன. அப்போதைக்கு இதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்பதையும் நாம் ஒப்புக்கொள்ளதான் வேண்டும்.

ஆக, ஆதி மனிதனின் அறியாமையே அவன் முயற்சிக்குத் தடையாக இருந்தது. இதே அறியாமையின் அடிப்படையில்தான் மதங்கள் கிளர்ந்தெழுந்தன. இன்று காலம் மாறிவிட்டது. அறிவியலும் தொழில்நுட்பமும் எங்கோ சென்று விட்டன. இந்தச் சூழலுக்கு ஏற்ப நாம் நம் சிந்தனையில் மாற்றத்தைக் கொண்டு வரவேண்டியது அவசியம். இல்லாவிட்டால், அறியாமை தொடரவே செய்யும். இன்னமும் மதங்களை நம்பிக்கொண்டு, அற்புதங்களை நம்பிக்கொண்டு காலத்தைக் கடத்தவேண்டியிருக்கும். ஆதி மனிதனுக்கு ஏற்பட்ட கதி நமக்கு ஏற்படவேண்டிய அவசியமில்லையே! பொருள்முதல்வாதம் என்பது என்ன? விஞ்ஞானத்தின் துணை கொண்டு பிரபஞ்சத்தை விளக்கும் முறை. அவ்வளவுதான்.

எங்கெல்ஸ் வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்துக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்தார். இந்தியாவில், பொருள்முதல்வாதம் லோகாயதவாதம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஜார்ஜ் பொலிட்ஸர் எழுதிய மார்க்சிய மெய்ஞானம் நூலைத் தமிழாக்கிய ஆர்.கே. கண்ணன் லோகாயதவாதம் பற்றி மேற்கத்திய மார்க்சிய அறிஞர்கள் அறிந்துகொள்ளாமல் இருந்தது வேதனையானது என்கிறார்.

‘லோகாயதவாதம் என்னும் பதத்தை நாம் பயன்படுத்துவதற்குக் காரணம் அது நம் பரம்பரையை, மரபையொட்டியது. நமது மெய்ஞ்ஞானச் செல்வத்தின் தொன்மையை ஒட்டியது இரண்டாவது காரணம். லோகாயதவாதம் என்பது ஏதோ ஒரு மேல்நாட்டுச் சரக்கு அல்ல. அசல் உள்நாட்டுச் சரக்குதான். லோகாயதவாதத்தைப் போதித்தவர்கள் பண்டைக்கால கிரேக்க மெய்ஞ்ஞானிகள் மட்டும் அல்ல. பண்டைக்கால இந்திய மெய்ஞ்ஞானிகளும் லோகாயதவாதத்தைச் சிருஷ்டித்திருக்கிறார்கள்.

‘சுமார் கிமு 1000 முதல் 700ம் நூற்றாண்டுகளுக்கு இடையே, அதாவது 2500 முதல் 3000 ஆண்டுகளுக்கு முன், இந்தியாவில் லோகாயதவாத மெய்ஞ்ஞானம் தோன்றிப் பரவி இருந்தது எப்து வரலாறு. பிரகஸ்பதி, சார்வாகர், ஜாபர்லி முதலனோர் இதன் முன்னோடிகள், பிரச்சாரகர்கள்.’

வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்தை ஆ. சிவசுப்பிரமணியன் இப்படி விளக்குகிறார். ‘வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதம் என்பது வரலாறு என்ற அறிவுத் துறையில் இருந்து வேறுபட்டு நிற்கிறது. வரலாறு என்பது காலவரிசை அடிப்படையில் நாடுகளின் வரலாற்றையும் அவற்றில் வாழும் மக்களையும், அங்கு நடந்த முக்கிய நிகழ்வுகளையும் குறித்த அறிவுத் துறையாகும். ஆனால் வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதமோ பொதுவான கோட்பாடுகளையும் முறைகளையும் கூறும் ஓர் அறிவுத் துறையாகும். ஒரு குறிப்பிட்ட மக்களையோ நாட்டையோ தன் ஆய்வுப் பொருளாக அது கொள்ளவில்லை. மாறாக, ஒட்டுமொத்த மனித சமூகத்தையும் அதன் வளர்ச்சிக்கான உந்து சக்தியையும் கண்டறிகிறது.’

எங்கெல்ஸின் பிரசாரத்துக்கு உடனடியாக ஆதரவு திரளவில்லை. ஆனால், எங்கெல்ஸ் ஒவ்வொரு படியாக முன்னேறிச் சென்றுகொண்டே இருந்தார். இந்தக் கட்டம் அவர்களுக்குப் பிடிக்கவில்லையென்றாலும் அடுத்து வரும் விஷயம் அவர்களை ஈர்க்கலாம். நீங்கள் ஏன் ஒரு கமிட்டி ஆரம்பிக்கக்கூடாது என்றும் தொழிலாளர்களை அவர் கேட்டுக்கொண்டார். அதற்கான ஆயத்தங்களையும் செய்துகொண்டார்.

கம்யூனிஸ்டுகளின் அடிப்படை நோக்கங்களை அவர் பட்டியலிட்டார்.

1. பூர்ஷ்வா வர்க்கத்துக்கு எதிராகப் போராட்டத்தை முன்னெடுத்துச் சென்று, பாட்டாளி வர்க்கத்தில் நலன்களைக் காக்கவேண்டும்.  இதனை செய்யும்போது எந்தவித சமசரத்துக்கும் இடம் கொடுக்கக்கூடாது.

2. தனிச்சொத்துரிமையை ஒழிக்கவேண்டும். பதிலுக்கு, பொதுவுடைமையை வளர்க்கவேண்டும், ஆதரிக்கவேண்டும்.

3. இதனை எப்படிச் சாதிப்பது? ஜனநாயகப்பூர்வமான புரட்சியின் மூலமும் ஆயுதப் போராட்டத்தின் மூலமும்தான்.

(தொடரும்)

ஆழி பெரிது!

28. வேதங்களின் நீட்சி

வேத கவிகளின் அக அறிதல்களில் முக்கியமான ஒன்று பிரக்ஞை விழிப்பிலும், கனவிலும், தூக்கத்திலும் இயங்கும் விதத்தைக் குறித்தது. யஜுர் வேத சிவ சங்கல்ப பாடல் இதனைக் கூறுவதை நாம் முன்னர் கண்டோம்:

நான் விழித்திருக்கும் போது மனம் வெளியே செல்கிறது. ஆழ் தூக்கத்தின்போது மீண்டும் வந்து என்னை சேர்கிறது. ஒளிகளின் ஒளியான மனது மங்களகரமான சங்கல்பத்துடன் இருக்கட்டும்.

உபநிடதங்கள் இதனை மேலும் விரிக்கின்றன. இதுவே பாரத மரபின் புராணங்கள், குறியீடுகள் ஆகியவற்றை அறிவதற்கான பரந்த ஒரு அறிதல் சட்டகத்தை (Frame of Knowledge) நமக்கு அளிக்கிறது. ஒரு குறிப்பிட்ட குறியீடு எந்த அறிதல் தளத்திலிருந்து உருவானது எந்த அறிதல் தளத்தைக் குறித்தது என்பதை அறிந்து கொள்வது தேவையற்ற ‘பகுத்தறிவு’ எனும் பெயரிலான குழப்பங்களைத் தவிர்த்துக் கொள்ள வழிவகுக்கும்.

மாண்டூக்ய உபநிடதத்தை இந்த வேதப் பாடலின் நீட்சியாக நாம் காணலாம். ‘அயம் ஆத்மா ப்ரஹ்ம ‘ எனும் மகா வாக்கியத்தைக் கொண்டது இந்த உபநிடதம். இது அக இருப்புக்கு நான்கு பரிமாணங்களை கூறுகிறது.

இதில் முதல் பரிமாணமாவது வைசுவானரன். வைசுவானரன் என்பதற்கு ‘அனைத்து மானுடர்க்கும் பொதுவானது ‘ என்பது பொருள். பொது மானுடன் ‘(விஸ்வநரன்) என்றும் இந்த அறிதல் நிலை அழைக்கப்படும். இது விழிப்பு நிலை (ஜாகரித:) என அறியப்படுகிறது. இது புறமுகத்தன்மை (பஹி) கொண்டது. புற உலகை அனுபவிப்பது (ஸ்தூலபுக்). வைசுவானரன் அறிதலுக்காகப் பயன்படுத்தும் கருவிகள் அறிவுக்கருவிகள், செயற்கருவிகள். உயிர் செயல்பாடான பிராணன்களின் இயக்கத்துடன் உணர்வு-நிலையில் இயங்கும் மனம் (conscious mind), புத்தி, நான்-உணர்வு(ego) மற்றும் சித்தம் ஆகியவற்றினை அறிதலுக்கான வாசலாகக் கொண்டது. இந்த அறிதல் முழுக்க புறவயமானதாக தோன்றுகிறது. எனவே இது மானுடம் அனைத்துக்கும் பொதுவானது. உதாரணமாக ஒரு வட்டத்தின் பரப்பளவை கண்டுபிடிக்கும் முறை: இது கால-தேச வர்த்தமானங்களுக்கு அப்பால் மானுடம் அனைத்துக்கும் பொதுவானது. இத்தகைய அறிதல்கள் அனைத்தையும் உருவாக்கும் பிரக்ஞையின் தளமே இது. இது அக இருப்பின் ஒரு பரிணாமம் மட்டுமே. இதுவே முழுமையான அறிதல் என நினைப்பது அக வாழ்க்கையைச் சுருக்கிவிடும்.

மாண்டூக்ய உபநிடதம் கூறும் அடுத்த பரிமாணத்தின் பெயர் தைஜஸன் என்பதாகும். தைஜஸன் என்பதற்கு ஒளிவிடுபவன்-பிரகாசமானவன் என்பது பொருள். வைசுவானரன் தூக்கத்தில் அடங்கும்போது தைஜஸன் விழிப்படைகிறான். இவன் தனியன். அக-முகமானவன் (அந்த:). தனக்கென ஒரு அகமுக உலகத்தை உருவாக்கி அங்கே தைஜஸன் தனது அனுபவங்களையும் அறிதல்களையும் மேற்கொள்கிறான். இந்த அகமுக உலகம் நிலைக் கொண்டிருக்கும் களமே கனவு (ஸ்வப்ன:ஸ்தானோ). ‘ஜாக்ரத ‘ நிலையில் நாம் சந்திக்கும் சில பிரச்சனைகளுக்கான தீர்வுகள் இந்த தளத்திலிருந்து நுண்ணிய அக அனுபவங்களாக பீறிட்டு வெளிப்படவும் செய்யலாம். இதனை நாம் அனைவரும் உணர்ந்திருப்போம்.

மூன்றாவது பரிமாணமாக  ‘பிராஜ்ஞன்’ எனப்படும் ஆழ்தூக்க நிலை கூறப்படுகிறது. ஆசைகளற்ற கனவுகளற்ற ஆழ்தூக்க நிலையிலும் (ஸுஷுப்தம்) அனுபவதாரியாக இருக்கும் பிரக்ஞை இது. உணர்வுத்திரளாக ஆழ்ந்த தூக்கத்தின் ஆனந்தத்தை மட்டுமே அனுபவிக்கும் நிலை இது (ஆனந்தபுக்). இந்நிலையினை மேலும் விளக்கும் மாண்டூக்ய உபநிடதம் பிராஜ்ஞனை அனைத்தும் அறிபவனாகவும் (ஸர்வஜ்ஞ), உள்நின்று இயக்குபவனாகவும் (அந்தர்யாமீ), மூலகாரணமாகவும் (யோனி) கூறுகிறது. இதையே ‘தூங்கிக்கண்டார் நிலை ‘ என திருமந்திரம் கூறுகிறது.

இறுதியாக ஆன்மா குறித்து மாண்டூக்யம் பேசுகிறது: ‘அது அகமுக நிலை அல்ல, புறமுக நிலை அல்ல இரண்டும் நேர்ந்த நிலை அல்ல. அது உணர்வு திரண்ட நிலை அல்ல; உணர்வு நிலை அல்ல. அதனைக் காண முடியாது. செயல்களற்ற புரிந்துகொள்ள முடியாத, அடையாளங்கள் இல்லாத, சிந்தனைக்கு அப்பாற்பட்ட, விளக்கமுடியாத நிலை அது…அது அமைதி மயமானது (சாந்தம்), மங்கலமானது (சிவம்), இரண்டற்றது (அத்வைதம்) இதுவே நான்காம் பரிமாணம். இது ஆன்மா. இதையே அறியவேண்டும். ‘ ஆனால் இது இந்த மூன்று தளங்களும் அப்பால் இருக்கும் நான்காவது தளமல்ல. இதனை மாண்டூக்ய உபநிடதம் விளக்குகிறது. இந்த ஆன்மாவை மேல்கூறிய முந்நிலைகளினை ஓங்காரத்தின் எழுத்துப்பகுதிகளாகக் கூறுகிறது. அகரம் விழிப்புநிலையில் அனுபவிக்கும் வைசுவானரன், உகரம் கனவுநிலையைக் அனுபவக்களமாகக் கொண்டு செயல்படும் தைஜஸன் பின்னர் மகரம் ஆழ்தூக்க நிலையில் ஆனந்த அனுபவனாக விளங்கும் பிராஜ்ஞன். இந்த மூன்றும் இணைந்த ஓங்காரமே ஆன்மா. என மாண்டூக்ய உபநிடதத்தின் இறுதிச்செய்யுள் அறிவிக்கிறது.

இது ஒரு எடுத்துக்காட்டே. எவ்வாறு வேதங்களின் நீட்சியாகவும் விளக்கமாகவும், பூர்ணமாகவும் உபநிடதங்கள் விளங்குகின்றன என்பதற்கு. இது ஒரு செயல்முறையும் கூட. வேதங்களில் கூறப்படும் திசைக்காட்டிகள் கொண்டு எப்படி அறிதல் முறைகள் பிற்காலங்களில் வளர்த்தெடுக்கப்பட முடியும் என்பதை மாண்டூக்யம் காட்டுகிறது. இது பாரத பண்பாட்டின் தொடர்ச்சி எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதையும் காட்டுகிறது.

-தொடரும்