பயணம்

மீட்பரின் புதிய சீடர் வருகை

முதல்நாள் முதல் காட்சியில் ‘பயணம்’ திரைப்படத்தைப் பார்ப்பேன் எனக் கனவிலும் நினைக்கவில்லை. ஏற்கெனவே ‘மொழி’, ‘அபியும் நானும்’ தந்த கடும் மனச்சிக்கலில் இருந்து, ராதா மோகனின் இன்னொரு செண்டிமெண்ட் இண்டெலெக்‌சுவல் காமெடிக் கொடுமையைக் காணத் துணியவில்லை. அலுவலகத்தில் நண்பர்களோடு சேர்ந்து போகலாம் என்று முடிவானதும் ஒரு சின்ன நப்பாசை ஒட்டிக்கொண்டது. ராதா மோகன் மட்டுமே தற்காலத் தமிழ் நாட்டின் தலைசிறந்த இயக்குநர் என்ற முடிவுக்கு, ராதா மோகனின் முதல் படம் வருவதற்கு முன்பே வந்துவிட்ட பாராவும் உடன் வருகிறார் என்பதால் உடனே ஒப்புக்கொண்டேன். வேலை இருக்கிறது என்ற ஒரு வரியில் பாரா ஒதுங்கிக்கொண்டார் இன்று. நான் படத்துக்குப் போனேன். அங்கே கடவுளும் சைத்தானும் ஒன்று சேர்ந்து டிக்கெட் கிழித்தார்கள்.

பள்ளிக்கூடத்தை கட் அடித்துவிட்டுப் படத்துக்குச் செல்லும்போது யுனிஃபார்முடன் செல்வதுபோல, நான் கிழக்கு டி ஷர்ட்டுடனும் உள் நெஞ்சில் ‘வேலையை விட்டுட்டு படம் பார்க்க வந்திருக்கமே’ என்னும் குறுகுறுப்புடனும், ராதா மோகனின் மொக்கை மீது முன்முடிவுடனும் உட்கார்ந்துகொண்டிருந்தபோது, நாகார்ஜூனா என்று திரையில் ஓடியது. அடுத்து பிரம்மானந்தம் என்று வந்தது. இது தமிழ்ப்படமா டப்பிங் படமா என்ற சந்தேகமும் என் குறுகுறுப்புடன் சேர்ந்துகொண்டது. கூடவே நாகார்ஜூன் நம்மைக் காப்பாற்றுவார் என்னும் சிறிய சந்தோஷமும் சேர்ந்துகொண்டது.

படத்தை அதன் பாராட்டுப் பத்திரத்திலிருந்து துவங்கிவிடலாம். இடைவேளை வரை மிக பலவீனமான திரைக்கதை எளிதில் ஊகிக்கக்கூடிய மொக்கை காட்சிகள், நாலாந்தர செண்டிமெண்ட் காட்சிகள், நேரத்தை வீணடிப்பதற்காகவே அநாவசியமாகச் சேர்க்கப்பட்ட ஃப்ளாஷ் பேக் காட்சி, தீவிரவாதிக்கு உதவியனைப் பிடிக்கும் காட்சி என நீண்டு சலிக்கும் காட்சிகள், இந்தப் படம் எப்ப முடியும் என்கிற டென்ஷனை எகிற வைத்தன. இதில் போதாக்குறைக்கு இது டப்பிங் படம்தான் என்ற முடிவுக்கு வரவைக்கும் வாயசைப்புப் பிரச்சினை. ஒரே ஆறுதல் காந்த நடிகரும், பாலாஜியும் வரும் காட்சிகள்தான். இப்படிப் போய்கொண்டிருந்த படத்தை தூக்கி நிறுத்துகிறார்கள் நாகார்ஜுனாவும் பிரம்மானந்தமும். இடைவேளைக்குப் பிறகு காட்சிகள் வேகம் பெறுகின்றன. வழக்கம்போல ஆனந்தவிடகன் ஜோக் போன்ற வசனங்கள்தான் என்றாலும், சில வசனங்கள் சிரிக்க வைக்கின்றன. ஓர் ஆக்‌ஷன் படத்துக்குத் தேவையான நிமிடப்பரபரப்பும் சேர்ந்துகொள்கிறது. சுகர் வந்து இளைத்துப் போகாத கவுண்டமணியான பிரம்மானந்தத்தின் அனாயசமான யதார்த்தமான ரீயாக்‌ஷனும், நாகார்ஜுனாவின் அடக்கமான நடிப்பும், திகைக்க வைக்கும் சில காமெடி காட்சிகளும் (குறிப்பாக ‘என்ன கதகளியா ஆடற’ என்று பிரம்மானந்தம் கேட்கும் காட்சி) நம்மை வசீகரிக்கின்றன. சாதாரண மனிதர்களை உச் கொட்ட வைக்கும் க்ளிஷே காட்சிகள் அமைக்கும் களன்கள் கூர்மை பெறுகின்றன. கடைசியில் எப்படி நாகார்ஜுனா பயங்கரவாதிகளை முறியடிக்கிறார் என்பது கதை.

பாராட்டவேண்டிய இன்னொரு விஷயம் பிரகாஷ்ராஜ். பிரகாஷ் ராஜ் என்றாலே ஓவர் ஆக்டிங் என்கிறது என் அகராதி! அவர் நடித்து நான் ரசித்த ஒரே ஒரு திரைப்படம் காஞ்சிவரம் மட்டுமே.  இப்போது இந்தப் படம். எந்த இடத்திலும் கொணட்டல்கள் இல்லை. அதீத முகபாவம் இல்லை. அதிலும் குறிப்பாக, அவர் கோபம் கொண்டு கத்தும் காட்சி, அவரது நடிப்பின் உச்சம். தான் தயாரிக்கும் படம் என்பதால் தன் காட்சிகளை அதிகம் வைத்துக்கொள்ளவில்லை என்பதற்கும் சேர்த்துப் பாராட்டலாம். (பிரகாஷ் ராஜை நான் பாராட்டுவேன் என நான் நினைத்ததே இல்லை.)

பிறகு என்னதான் இந்தப் படத்தில் பிரச்னை? அரசியல். ராதா மோகனின் அரசியல். கமலை மிஞ்சுகிறார். ராதா மோகனின் படங்களில் கிறித்துவ சார்பு உண்டு என்பதும், ஃபீல் குட் என்ற பெயரில் வரும் செண்டிமெண்ட் மொக்கைகளும், ஆனந்தவிகடனில் இருந்து பொறுக்கி எடுத்தாரோ என்று ஐயம் கொள்ள வைக்கும் சொறி விட்டுகளைத்தான் காமெடியாகத் தருகிறார் என்பதும், ராதா மோகன் மீது எனக்கு ஏற்பட்டிருந்த முன் தீர்மானத்துக்கு அடிப்படைகள். இப்படமும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல. அப்பட்டமான கிறித்துவப் படம். சார்பு என்ற சொல்கூட அநாவசியம். முதல் காட்சியிலிருந்து பாதிரியார் தொடங்கும் அன்புப் புராணஅதிதீவிர காவியம், என்ட் கார்டு வரையில் நம்மைத் துரத்து துரத்து என்று துரத்துகிறது. மொழி திரைப்படத்தில் வரும் பாஸ்கர்தான் பாதிரியாராக நடித்திருக்கிறார். ஒரு கட்டத்தில் அக்கதாபாத்திரத்தின் தொடர்ச்சிதான் இக்கதாபாத்திரமோ என்ற சந்தேகமே நமக்கு ஏற்பட்டுவிடுகிறது. பாதிரியார் இப்படத்தில் ராதா மோகன் வழியே செய்திருக்கும் சாதனை, காண்டம் என்னும் சொல்லைப் பயன்படுத்தியதுதான். மலையாளப் படங்களில் இப்படிப் பேசும் தோழமையான பாதிரிகளைப் பார்த்திருக்கிறேன். தமிழில் இது தொடக்கமாக இருக்கலாம். இந்தப் பாதிரிப் புராணத்தில் மூச்சு முட்டி ஓடுபவர்களுக்கு எதிரில் காத்திருக்கிறது ஹிந்து மத அரசியல் நிந்தனை. நேரடியாகவே பாஜகவைத் திட்டியிருக்கலாம் ராதா மோகன். பாப்ரி மசூதி இடிப்புக்கு முன்னர் இந்தியா ‘பால் வரும் தேன் வரும் பூமியாக’ இருந்ததை எல்லோருமே அறிந்திருந்தார்கள். ஆதியில் இந்தியா அப்படித்தான் இருந்தது. ராதா மோகன் இந்தப் படத்தில் அதனை மீண்டும் நினைவூட்டுகிறார். அவரே ஒரு கதாபாத்திரமாக வருகிறார் என்னும்போது அவர் பேசும் வசனங்கள் இன்னும் ‘அர்த்தம்’ பெறுகின்றன. அவர் பெயரையே அதாவது ‘இயக்குநர் ராதா மோகன்’ என்றே இப்படத்தில் காட்டியிருக்கலாம். இப்படி எதிரே நளினமாக ஆடும் ஹிந்துத் தாக்குதலில் மேலும் மூச்சு முட்டும்போது ‘இருவாசல் மூடி ஒரு வாசல் வைப்பான் இறைவன்’ என்று நம்மை ஆசுவாசப்படுத்துகிறார் ராதா மோகன். ஆம், இதுவரை தமிழ்த் திரை காணாத அளவுக்கு இஸ்லாமிய அடிப்படைவாத பயங்கரவாதத்தின் கோர முகத்தின் காட்சிகளை நெடுகிலும் காட்டிச் செல்கிறார்.

அதிலும், ஒரு பயங்கரவாதி தான் அன்பாகப் பேசிய குழந்தையிடம் வெடிகுண்டை மறைப்பது அதன் உச்சம். ராதா மோகன் இப்படி எல்லாம் எடுக்கமாட்டாரே என்று இஸ்லாமிய அடிப்படை வாதத்தை முன்வைத்து ஹிந்துத்துவாதிகளும், அதே இஸ்லாமிய அடிப்படைவாத எதிர்ப்பை முன்வைத்து முற்போக்காளர்களும் குழம்பும்போது, கிறித்துவர்கள் மட்டும்தான், மீட்பர் அனுப்பியிருக்கும் புதிய சீடரின் வருகையை நினைத்து மயிர்க்கூச்செறிதலுடன் நிம்மதியாக மூச்சு விட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். இதில் படத்தின் கடைசி சட்டகத்தில் உறையும் காட்சி முக்கியமானது. அதுவரை நமக்கு இருந்துவரும் சந்தேகங்களை எல்லாம் அறவே நீக்குவது. படத்தில் வரும் ஹிந்து நிந்தனைக் காட்சிகள்கூட சப்பைக்கட்டுத்தானோ என்று சந்தேகம் கொள்ள வைப்பது. ஐந்து பயங்கரவாதிகளின் பிணங்கள் மீதும் அவரது பெயர்கள் நிலைபெறுகின்றன. ஐந்தும் இஸ்லாமியப் பெயர்கள். (இனி இஸ்லாமியர்கள் உள்ளிட்ட முற்போக்காளர்கள் இங்கிருந்து தொடங்கிக் கொள்ளவேண்டும்!)

கமலாவது ‘உன்னைப் போல் ஒருவனில்’ ஒரு கடத்தல் தாதாவையாவது ஹிந்து எனக் காட்டினார். அந்த ‘இரக்கம்’கூட ராதாமோகனுக்கு இல்லை. அத்தனையும் இஸ்லாமியப் பெயர்கள். வெடிகுண்டை விமானத்தினுள்ளே கடத்திப் போக உதவியரும் இஸ்லாமியராம். என்ன அநியாயம் பாருங்கள். தீவிரவாதிகளின் புனிதப் போர்ப் பெயர்க்காரணமாக ஒரு வசனம் வருகிறது. எந்தப் பொண்ணையாவது நாங்க கை வெச்சோமா என்று. இதற்கு இஸ்லாமியர்கள் வருத்தப்படவேண்டுமா, சந்தோஷப்படவேண்டுமா என்று திகைக்க வைக்கிறார் இயக்குநர். இன்னொரு விஷயம், நாகார்ஜுனாவின் உதவியாளராக வருவது ஓர் இஸ்லாமியர். எங்கே அவரும் தீவிரவாதிகளுக்கு உதவினார் என்று காட்டி ராதாமோகப் பூனைக்குட்டி வெளியே வந்துவிடுமோ என்று பயந்தேன். அல்லது அவர்தான் இஸ்லாமிய அடிப்படைவாத தீவிரவாதிகளைக் கொன்றார் என்று காட்டி செக்யூலர் பூனை வெளிவருமோ என்று ஆர்வத்துடன், ஆம், மீண்டும் பயந்தேன். இரண்டுமே நடக்கவில்லை. இப்படி நிகழாததில் ஒரு நுண்ணரசியல் உள்ளது. என்ன அந்த நுண்ணரசியல்? குழப்பமும் உள்ளது. என்ன அந்தக் குழப்பம்?

ரஜினிகாந்த் போன்ற பஞ்ச் டயலாக் கமர்சியல் உச்ச நடிகர்களை ஆதி முதல் அந்தம் வரை போட்டுத் தாக்குகிறார் ராதா மோகன். ஆரம்பம் முதல் முடிவு வரை எவ்விதத் தொய்வும் இல்லாமல் வந்துகொண்டே இருக்கும் ஒரே விஷயம் இது மட்டுமே. இடையிடையே வரும் இரண்டு நிமிட செண்ட்டிமெண்ட் அறுவைக் காட்சிகள்கூட இதைப் போலத் தொடர்ந்து வருவதில்லை. ஆனால் கடைசி காட்சியில், அதுவரை வந்த அத்தனை விமர்சனங்களையும் போட்டு நொறுக்கும் வகையில், அந்த நடிகர் வீரராகிறார். இப்படி ஒரு மாற்றம் இஸ்லாமியர்களின் வாயிலாக நடப்பதில்லை. அதற்கான வாய்ப்புகள் இருந்தும் அதனை ராதா மோகன் செய்யவில்லை. இது நுண்ணரசியலா அல்லது ஸ்கிரிப்டா?

பொதுவாக ஹிந்துத்துவச் சார்பு உள்ள எனக்கு இந்தப் படத்தின் மூலம் வந்த சந்தோஷங்கள் என்ன என்ன?

01. எல்லாப் படத்திலும் மெல்லிய கிறித்துவச் சார்பை பின்னணியில் வைத்து பார்வையாளர்களை, அவர்கள் அறியாமலே தன்னரசியலுக்குப் பயன்படுத்தும் அல்லது தான் நம்பும் சூடோ செக்யூலரிசத்துக்கும் பயன்படுத்தும் ராதா மோகனின் முகமூடி கிழிகிறது. அவர் இனி நேரடியாகவே கிறித்துவ ஆதரவுத் திரைப்படம் எடுக்கலாம்.

02. ஹிந்து அரசியல் தவறுகளைச் சொல்லும் ராதா மோகன் என்னும் முற்போக்காளர், இஸ்லாமிய அடிப்படைவாத தீவிரவாதத்தைப் பற்றிப் படம் எடுத்த தீரர், இனி கிறித்துவத்தின் மதமாற்ற அரசியலைப் பற்றி எடுப்பாரா? எடுத்தால் நிச்சயம் அவருக்கு ஒரு சலாம் உண்டு. எல்லா மதங்களையும் உண்மையிலேயே ஒரே மாதிரியாகப் புறக்கணிப்பவர்கள் வணங்கத் தக்கவர்களே. படமாக எடுக்க முடியாவிட்டாலும், குறைந்த பட்சம் ஒன்றிரண்டு காட்சிகளாவது…?

03. சாரு நிவேதிதாவும் எத்தனை நாள்தான் ‘உன்னைப் போல் ஒருவன்’ படத்துக்காக கமலைத் திட்டிக்கொண்டிருப்பது? அது என்னவோ சாருவின் ராசி, அவர் யாரையாவது பாராட்டினால், இப்படி நடந்துவிடுகிறது. ‘மொழி’யைப் பாராட்டினார். இனி ராதா மோகன் பெயரையும் பாராட்டு என்னும் வார்த்தையையும் ஒரே வரியில் அவர் எழுத வாய்ப்பே இல்லாத அளவுக்கு இப்படி நடந்துவிட்டது. அதிலும் இப்படம் இஸ்லாமியர்களுக்கான எதிர்க்குரல். சாருவின் அறச்சீற்றத்தை இனி யாரால் தடுக்க இயலும்? இனி தொடங்கப் போகும் சாருவின் எழுத்து ரகளையை ரசிக்கலாம்!

04. ஒரு திரைப்படத்தில் ஒருவர் ஓர் எதிரியைத்தான் உருவாக்கிக்கொள்வார். இதில் ராதா மோகன் ஹிந்துத்துவ இஸ்லாமிய எதிரிகளைச் சம்பாதித்திருக்கிறார். இனி என்ன நடக்கும் என்னும் ஆர்வம்.

05.ஹிந்துக்களை நிந்திப்பதும், அரசியல் ஹிந்துக்களை விமர்சிப்பதும் மட்டுமே எளிது என்பது இனி ராதா மோகனுக்கு உறைக்கத் தொடங்கும்.

06.நாட்டில் நிலவும் உண்மை ஒன்று,  ஹிந்துக்களுக்கு எதிராக இருந்தால் மட்டுமே தைரியமாக அதை நீங்கள் சொல்லமுடியும் என்பதும் ராதா மோகனுக்குப் புரியும்.

07.முற்போக்காளர் பட்டம் பெற முப்பது வருஷம், அதைப் போட்டு உடைக்க முப்பது நிமிடம் என்பதும் புரியும்.

அரசியலை ஆழப் பார்க்கப் பழகாத மக்கள் இத்திரைப்படத்தைக் கொண்டாடுவார்கள். பெரும்பாலான நம் மக்கள் இவ்வகையினர்தான் என்பதால் இதுவே நிகழும் என்றுதான் பெரும்பாலும் நினைக்கிறேன். கூடவே பாடல் இல்லாத, காதல் இல்லாத, சண்டை இல்லாத, தனிப்பட்ட ஹீரோயிஸ க்ளிஷே இல்லாத படம் என்று பத்திரிகைகள் எழுதும். அதோடு, சூடோ செக்யூலரிசக் காட்சிகளின் பாராட்டும் சேர்ந்துகொள்ளும். இதுவும் நிகழ்ந்தே தீரும் என்றுதான் பெரும்பாலும் நினைக்கிறேன். ஆனால் இணைய வாசகர்கள், எழுத்தாளர்கள், வலைப்பதிவர்கள், டிவிட்டர்கள்? இந்த வகையினரை ஏமாற்றுவதில்தான் ராதா மோகன் தோற்றுவிட்டார். அவர்கள் இந்தப் படத்தைக் கைமா செய்யாமல் விடமாட்டார்கள் என்றுதான் பெரும்பாலும் நினைக்கிறேன். என்னிலிருந்து எண்ணிக்கொள்ளுங்கள்.

சரி, ராதா மோகனின் இத்தனை குழப்பங்களுக்கு என்ன காரணம்? அவரே இப்படத்தில் சொல்கிறார், காந்தியையும், கார்ல் மார்க்ஸையும் படிச்சு இப்படி ஆயிட்டேன் என்கிறார். குழப்பம் எந்த ‘இடத்திலிருந்து’ துவங்குகிறது பார்த்தீர்களா?!

வசைகள்

புத்தரின் சீடர்களில் ஒருவர் பிந்தோலா. அவர் ஊர் ஊராகச் சென்று பௌத்தக் கொள்கைகளைப் பிரசாரம் செய்துவந்தார்.

ஒருநாள், அவர் ஒரு காட்டில் தியானம் செய்துகொண்டிருந்த நேரம். அந்த நாட்டு அரசனும் அதே காட்டுக்கு வேட்டையாட வந்திருந்தான்.

சில மணி நேரங்கள் வேட்டையாடியபிறகு, அரசனுக்கு நல்ல களைப்பு. ஒரு மரத்தடியில் படுத்துத் தூங்கிவிட்டான்.

ராஜா உறங்குவார், அமைச்சர்களும் சேவகர்களும் உறங்கமுடியுமா? அவர்கள் காட்டைச் சுற்றிப் பார்க்கச் சென்றார்கள். தியானத்தில் அமர்ந்திருந்த பிந்தோலாவைக் கண்டார்கள். அவர் காலில் விழுந்து வணங்கினார்கள்.

பிந்தோலா அவர்களை ஆசிர்வதித்தார். தான் அறிந்த ஞான உண்மைகளை அவர்களுக்குச் சொல்லித்தரத் தொடங்கினார்.

அதே நேரம், மரத்தடியில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த அரசன் விழித்து எழுந்தான். தன்னுடைய அமைச்சர்கள், சேவகர்கள் யாரையும் காணாமல் குழம்பினான். அவர்களைத் தேடிக்கொண்டு நடந்தான். பிந்தோலா இருந்த இடத்துக்கு வந்து சேர்ந்தான்.

தனது அமைச்சர்களும் சேவகர்களும் யாரோ ஒரு சாமியாருக்கு முன்னால் கை கட்டி நின்றிருப்பதைப் பார்த்த அந்த அரசனுக்குக் கோபம் வந்தது. ‘நீ என்ன பெரிய ஞானியா?’ என்று கத்தினான்.

பிந்தோலா அவனுக்குப் பதில் சொல்லவில்லை. அமைதியாக இருந்தார்.

’கேள்வி கேட்டால் பதில் சொல்லமாட்டாயா? உனக்கு அவ்வளவு திமிரா?’ என்று கத்திய அரசன் பக்கத்தில் இருந்த ஓர் எறும்புப் புற்றைக் கத்தியால் சீவினான். எறும்புகள் நெளிந்துகொண்டிருந்த அந்த மண்ணை அள்ளி பிந்தோலாமீது வீசினான்.

அப்போதும், பிந்தோலா எந்தச் சலனமும் காட்டவில்லை. எல்லா அவமானங்களையும் பொறுத்துக்கொண்டிருந்தார்.

இதைக் கண்ட அரசன் மனம் திருந்தினான். ‘என்னை மன்னிக்கவேண்டும்!’ என்று அவர் கால்களில் விழுந்தான். ‘நான் உங்களை இவ்வளவு அவமானப்படுத்தியும் நீங்கள் பதிலே பேசவில்லையே, ஏன்?’

’நான் உங்களுடைய வணக்கத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறேனே, அப்படியானால் நான் வசைகளையும் ஏற்றுக்கொள்ளத்தானே வேண்டும்?’ என்றார் பிந்தோலா.

குருடர்களின் யானை

அத்தியாயம் 20

லயோலா கல்லூரியில் படித்துக்கொண்டிருந்த சமயம், “லுக் அவுட்” என்ற மாணவர் பத்திரிகையின் ஆசிரியர் குழுவில் நானும் இருந்தேன். நாங்கள் அதன் தமிழ்ப் பகுதிக்காக எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தனைப் பேட்டி காண விரும்பினோம். அவரும் சம்மதித்தார். ஆழ்வார்ப்பேட்டை (இன்றைய)  டி.டி.கே. சாலையில் இருந்த அவரது அலுவலகத்துக்குச் சென்றோம். அந்த இடத்துக்கு ஜெயகாந்தன் சூட்டியிருந்த செல்லப் பெயர் ’மடம்’. எழுத்தாளர் ம. வே. சிவகுமாரிடம் கேட்டால் தனது மடத்து அனுபவங்களை மணிக்கணக்கில் சொல்லுவார்.

அந்தப் பேட்டியில் நாங்கள் கேட்ட ஒரு கேள்வி, “உங்கள் முதல் கதையை அச்சில் பார்த்தபோது எப்படி இருந்தது?” அதற்கு ஜே.கே.வின் பதில், “என் எழுத்தை அச்சில் பார்த்தபோது எனக்கு அழுகை வந்தது.”

இந்த பதில் எனக்கு  ஆச்சரியத்தை அளித்தது. அடுத்த சில நாள்களுக்கு நான் பலரிடமும் இதைப் பற்றிச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன். என்னுடைய சக மாணவன் ஒருவன் இதையே குமுதத்துக்கு எழுதி அனுப்பினான், அது பிரசுரமானது. அதற்காக நான் அந்த மாணவருக்குப் பாராட்டு தெரிவித்தாலும், “அட! இந்த விஷயத்தை ஒரு பெரிய பத்திரிகைக்கு எழுதலாம் என்று நமக்குத் தோன்றவில்லையே!” என உள்ளுக்குள் நினைத்துக் கொண்டேன்.

கல்லூரி நாளில்தான் என்றில்லை, எழுத ஆரம்பித்து முப்பது வருடங்கள் ஓடிவிட்டாலும், இன்றுகூட ஓர் அபாரமான மேட்டரைப் பத்திரிகையில் படித்தால் ’அட! இந்த சூப்பர் ஐடியா நமக்கு  வரவில்லையே!’ என்ற எண்ணம் எனக்கு வருகிறது.

****************

1986ல் ஜெயகாந்தனுக்குத் தஞ்சைத் தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகத்தின் ராஜராஜன் விருது வழங்கப்பட்டது. அப்போது நான் அவரைப் பேட்டி காணச் சென்றேன். பவ்யமாக “விருது கிடைத்துள்ள தகவல் எப்போது உங்களுக்குத் தெரியவந்தது? அதை அறிந்ததும் உங்களுடைய ரியாக்ஷன் என்ன?” என்று கேட்க ஆரம்பித்தேன்.

ஜே.கே. “உங்களுக்கு எப்படித் தெரியுமோ, அப்படிதான் எனக்கும் தெரிந்தது” என்று ஆரம்பித்தவர் ஒரு சின்ன இடைவெளி கொடுத்துவிட்டுத் தொடர்ந்தார், “ஒருவேளை விருது கிடைக்கப்போகிறது என்கிற விஷயம் எனக்கு முன்னாலேயே தெரிந்திருந்தாலும், அது எப்படித் தெரிந்தது என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கவேண்டிய அவசியம் இல்லை; பரிசெல்லாம் எனக்குப் புதுசில்லை; விருதுகள் என்னைப் பிரமிக்கவைக்கவில்லை” என்று பதிலை முடித்தார்.

“கொஞ்சகாலமாக எழுதுவதை நிறுத்திவிட்டீர்கள்போல இருக்கிறதே! ஏன் இந்த  வனவாசம்?” என அடுத்த கேள்வியைக் கேட்டேன். “என்ன? வனவாசமா? அந்த வார்த்தையை உபயோகிக்காதீர்கள்” என்றார். “பத்திரிகைகளில் எழுதவில்லை என்பதால் நான் ஆளே இல்லாமல் போய்விட்டேன் என்று அர்த்தமா? நான் இன்னமும் பிசிதான். கதைகள், கட்டுரைகள் எழுதிக்கொண்டுதான் இருக்கிறேன். எல்லாம் என் சிந்தனையின் வெளிப்பாடுகள்!”

“ஆனால் வாரப் பத்திரிகைகளில் எழுதுவதில்லையே?” என்று கேட்டேன் நான். “நான் என்றைக்குமே அவர்களிடம் போய் நின்றதில்லை. அவர்களாக என்னிடம் வரும்போது எழுதித் தருகிறேன்” என்றார்.

“மாத நாவல் புற்றீசலில் நீங்களும் சிக்கிக்கொண்டுவிட்டீர்களே?” என்றதும் “இந்த ஒரு ரூபாய்க்கு ஒரு நாவல் என்ற விஷயத்தை அறிமுகப்படுத்தியதே நான்தான். இன்றைக்கு அது ஒரு பெரிய பிஸினசாகிவிட்டது. எனக்கு வேண்டிய ஒரு சிலர் என்னை எழுதிக்கொடுக்கும்படி கேட்கிறார்கள். அவர்களுக்காக நான் எழுதித் தருகிறேன். தட்ஸ் ஆல்!” என்று பதில் வந்தது.

”வழக்கமாக எழுத்தாளர்கள் தங்கள் கதைகளைச் சினிமாவாக எடுக்க அனுமதி கொடுத்துவிட்டு, அது படமாக்கப்பட்டபிறகு, தங்கள் கதை சின்னாபின்னமாகிவிட்டதாகக் குறை சொல்கிறார்கள். நீங்கள் ஓர் எழுத்தாளர்மட்டுமில்லை, திரைப்பட இயக்குனரும்கூட. உங்கள் கதைகள் மற்றவர்கள் இயக்கத்தில் படமாகிறபோது அப்படி நீங்கள் நினைத்திருக்கிறீர்களா? உங்களுடைய “பாரிசுக்குப் போ” நாவல்கூட டி.வி. சீரியலாக ஒளிபரப்பாகப்போகிறதே?” என்ற கேள்விக்கு ஜே.கே. சொன்ன பதில் வெகு எதார்த்தமானது. “எனக்குத் திருப்திதான்! எழுத்து ஒரு மீடியத்திலிருந்து இன்னொரு மீடியத்துக்குப் போகும்போது சில மாற்றங்கள் அவசியமாகலாம். அவை கதையின் பெட்டர்மென்ட்டுக்காகதானே? மாற்றத்தை ஏன் காம்ப்ரமைஸ் என்கிறீர்கள்?”

அந்தக் காலகட்டத்தில் அரசாங்கம் புதிய கல்விக்கொள்கையை அறிமுகப்படுத்தப்போவதாக அறிவித்திருந்தது. அதுபற்றிக் கேட்டபோது பட்டென்று பதில் வந்தது, “மாணவன் பழையவன்; ஆசிரியர் பழையவர்; பள்ளிக்கூடம் பழையது; சூழ்நிலை பழையது; அப்புறம் எப்படி வந்தது புதிய கல்விக் கொள்கை?”

“சமீபகாலமாக நீங்கள் சினிமா ஒன்றும் எடுக்கவில்லையே?”

”முதலில் ஒன்றைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். அடிப்படையில் நான் ஓர் எழுத்தாளன்; சிந்தனையாளன்; சமூக மேம்பாட்டுக்காகச் சிந்திக்கிறேன். மக்கள் என்னைச் சிந்திக்கப் பணித்திருக்கிறார்கள். சினிமா ஒரு கிளை. அவ்வளவே!”

ஆரம்பத்தில் கம்யூனிஸ்ட் மேடைகளில் கர்ஜித்துக்கொண்டிருந்த ஜெயகாந்தன் அப்போது காங்கிரஸ் கட்சியின் மேடைகளில் பேசத் தொடங்கியிருந்தார். ஏற்கனவே தேர்தலில் சுயேச்சையாகப் போட்டியிட்ட அனுபவம் அவருக்கு உண்டு. எனவே “உங்களுக்குத் தேர்தலில் நிற்கக் காங்கிரஸ்  கட்சியில் சீட் கொடுத்தால் போட்டி இடுவீர்களா?” எனக் கேட்டேன். “மாட்டவே மாட்டேன். இப்போது நான் அமர்ந்துகொண்டிருக்கிறேனே இந்த அரியணைக்கு வேறு எதுவும் ஈடாகாது” என்று சொல்லிவிட்டுப் பலமாக சிரித்தார்.

கடைசியாக, ”இன்று எழுதுகிற பலர் தங்களுக்கு இன்ஸ்பிரேஷன் ஜெயகாந்தன்தான் என்று சொல்கிறார்களே?” என்று கேட்டேன். அதற்கு ஜே.கே.வின் பஞ்ச் பதில், “குருடர்கள் தடவிப் பார்த்த யானைதான் இவர்கள் எல்லோருக்கும் ஜெயகாந்தன்”

*********************

கல்கியில் நாகேஷின் வாழ்க்கை அனுபவத் தொடர் எழுதிக்கொண்டிருந்த சமயத்தில் ஒரு நாள், “இந்த தொடர்ல ஜே.கே.வைப் பத்தி எழுதறதுக்கு முன்னாடி அவரை ஒரு நடை போய்ப் பார்த்துட்டு வரணும்” என்றார் நாகேஷ். அவரும் நானும் கே.கே. நகரில் ஜெயகாந்தன் வீட்டுக்குப் போனோம்.

ஜெயகாந்தனுக்கு நாகேஷைப் பார்த்தவுடன் ரொம்ப சந்தோஷம். “பார்த்து எத்தனை நாளாச்சு!” என்று நெகிழ்ந்தார் நாகேஷ். ஜே.கே. வீட்டு மொட்டைமாடியில் போடப்பட்டிருந்த கீற்றுக் கொட்டகையில் அமர்ந்து நெடுநேரம் பல விஷயங்களை அசை போட்டார்கள்: வட சென்னையில் ஜே.கே மீட்டிங் பேசப் போனபோது நாகேஷும் கூடப் போனது, ஆழ்வார்ப்பேட்டை மடத்துக்கு வந்து மணிக்கணக்காக ஜே.கே. பல விஷயங்களைப் பற்றியும் பேச, நாகேஷ் ஒரு வார்த்தை பேசாமல் அவர் பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தது, ஓர் அரசியல் தலைவரது பிறந்த நாள் விழாவுக்கு ஜே.கே.வை அழைக்க வந்திருந்த கல்லூரி மாணவர்களைக் கேள்விகளாலேயே பின்னி எடுத்துத் துரத்தியது, ’எதிர்நீச்சல்’ நாடகம் பார்க்க ஜே.கே.வை வீடு தேடிப்போய் அழைத்தது, அவரும் வந்து நாடகம் பார்த்துவிட்டுப் பாராட்டியது … இன்னும் பல.

திடீரென்று “ஜேகே! தொழுப்பேடு லெவல் கிராசிங்கில் ரயில்வே கேட் திறப்பதற்காகக் காத்திருந்தவேளையில் பிச்சை எடுத்தோமே! ஞாபகமிருக்கா?” என்றார் நாகேஷ். “என்ன பிச்சை எடுத்தீங்களா?” என்று நான் மிரண்டுபோய் கேட்டேன். “அதுவும் ஓர் அனுபவம்தானே?” என்றார் ஜெயகாந்தன். பின்னர் நாகேஷ் அந்தக் கதையை எனக்குச் சொன்னார்:

ஒருமுறை ஜெயகாந்தனும் நாகேஷும் இன்னொரு நண்பரும் காரில் சென்னைக்கு வந்துகொண்டிருந்தார்கள். வழியில் தொழுப்பேடு ரயில்வே லெவல் கிராசிங்கில் கேட் மூடியிருந்தது. அது திறக்கபப்டுவதற்காக நெடுநேரம் காத்திருக்கவேண்டியிருந்தது.

“இப்போ என்ன பண்ணலாம்?” என்று ஜே.கே. கேட்டுவிட்டுத் தானே பதிலும் தந்தார். “பிச்சை எடுக்கலாமா?”

“என்ன சொல்றீங்க ஜே.கே.?” என்று நாகேஷ் மிரட்சியோடு கேட்க, “ஏன்? ரயில்வே கேட் திறக்கிறவரைக்கும் சும்மாதானே இருக்கணும்? பிச்சை எடுத்துப் பார்ப்போமே!”

அடுத்த சில நிமிடங்களில் இருவரும் பேன்ட், சட்டையைக் கழற்றிவிட்டு உள்டிராயரோடு ரோட்டோரத்தில் உட்கார்ந்துவிட்டார்கள். அந்தக் கோலத்தில் இவர்களை யாருக்கும் அடையாளம் தெரியவில்லை. ரயில்வே கேட் திறக்கும்வரை போகிறவர், வருகிறவர்களிடம் இவர்கள் பிச்சை கேட்க, சில்லறை சேர்ந்தது.

கடைசியாக, ”யாருக்கு எவ்வளவு தேறியது என கணக்குப் பார்த்தபோது, அதில்கூட ஜே.கே.தான் திறமைசாலி என்று தெரியவந்தது” என்று முடித்தார் நாகேஷ்.

அன்றைய சந்திப்பில் ஜே.கே. சொன்ன இன்னொரு சுவாரசியமான விஷயம், ஒருமுறை எழுத்தாளர் மணியன் ஜெயகாந்தனைப் பார்க்க வந்திருக்கிறார், “எம்.ஜி.ஆர். உங்களைச் சந்திக்க விரும்புகிறார். எப்போது வருகிறீர்கள்? நானே அழைத்துக்கொண்டு போகிறேன்”

பதிலுக்கு ஜே.கே. “அவருக்குதானே என்னைச் சந்திக்கவேண்டும்? நீங்கள் அவரை இங்கே அழைத்துக்கொண்டுவாருங்கள்” என்று சொல்ல, மணியன் அப்செட் ஆனாராம்.

இது நடந்து சில மாதங்களுக்குப்பிறகு ஏதோ ஒரு காரணத்துக்காகச் சென்னை மத்தியச் சிறைச்சாலைக்குச் சென்றார் ஜெயகாந்தன், அப்போது அங்கே தண்டனை அனுபவித்துக்கொண்டிருந்த எம்.ஆர். ராதாவை சந்தித்தார். இந்தச் செய்தி பரவலாக வெளியானது. இதைப் படித்த எம்.ஜி.ஆர். “ஜெயகாந்தன் ஜெயிலுக்குப் போய் எம். ஆர். ராதாவைச் சந்தித்திருக்கிறார். ஆனால் அன்றைக்கு நான் அவரைப் பார்க்கவேண்டும் என்று சொன்னபோது என்னையே வரச்சொன்னாரே” என்று மணியனிடம் கேட்டிருக்கிறார்.

இந்த விவரத்தை மணியன் ஜே.கே.யிடம் சொன்னபோது பட்டென்று வந்த பதில், “எம்.ஜி.ஆரும் ஜெயிலுக்குப் போகட்டும்; அங்கே வந்து அவரைப் பார்க்கிறேன்.”

***********************

ஜெயகாந்தனுக்கு ஞானபீட விருது கிடைத்தபோது, அவரது நெருங்கிய நண்பரும் அவரது எழுத்துக்களை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தவருமான கே. எஸ். என்கிற கே. சுப்ரமணியனிடம் ஜே.கே. பற்றிக் கேட்டு எழுதினேன். அப்போது அவர் சொன்ன ஒரு சம்பவம் என்னை மிகவும் ஆச்சர்யப்படுத்தியது.

ஒரு நாள் இரவு, ஜே.கே. வீட்டுக்கு ஒரு திருடன் வந்திருக்கிறான். அவர் வீட்டுத் தென்னை மரத்தில் ஏறித் தேங்காய்களைப் பறித்திருக்கிறான். ஆனால் அவன் பறித்துப் போட்ட தேங்காய்கள் கீழே விழுந்த சத்தத்தில் ஜே.கே. தூக்கத்திலிருந்து விழித்துவிட்டார். வெளியே வந்து பார்த்தால், மரத்தின் மேல் திருடன்!

மனிதர் பதற்றப்படவே இல்லை. ரொம்பக் கூலாக “மரத்தில தேங்காயெல்லாம் முத்திப்போச்சே, பறிக்க ஆள் இல்லையேன்னு நினைச்சுகிட்டிருந்தேன். நல்ல காலம் நீ வந்தே! எல்லாக் காய்களையும் பறிச்சுப் போடு, நீ பாதி எடுத்துக்கோ” என்றார்.

தேங்காய் திருட வந்தவனுக்கு இன்ப அதிர்ச்சி. அன்று பறித்த தேங்காய்களில் ஆளுக்குப் பாதி!