கவரிங் மீன்கள்

05-thanga-meengal-12-600

இந்திய தேசிய விருது பெற்ற இன்னொரு தமிழ்ப் படம். தமிழ் தேசிய அரசியல் பின்புலம் உடைய இயக்குநரான ராமுக்கு இந்த விருது தரப்பட்டதையும் அதை அவர் கவுரவமாகப் பெற்றுக்கொண்டதையும் பார்க்கும்போது ஓர் இந்தியத் தமிழனாக என் அரசியல் மனம் பூரிப்படையவே செய்கிறது. தகுதியற்ற படைப்பு என்றாலும் தரமற்ற விருதுதான் என்பதால் என் கலை மனமும் பெரிதாக வருத்தமெல்லாம் அடையவில்லை. எனவே, இது சார்ந்த வாழ்த்துகளை இரு தரப்பாருக்கும் முதலில் தெரிவித்துவிடுகிறேன்.

அப்பறம், திரைப்படம் என்பது காட்சிபூர்வமாகக் கதை சொல்லும் கலை என்றாலும் கதை, திரைக்கதை, வ்சனம் என்ற அடிப்படை அம்சங்கள் சிறப்பாக இருந்தால்தான் காட்சிபூர்வ அணுகுமுறை என்பதுபற்றிப் பேசவே முடியும். திரைக்கதை சரியாக இல்லாத ஒரு படத்தின் காட்சி மொழியும், கலர் டோனும் கேமரா நகர்வும் என்னதான் சிறப்பாக இருந்தாலும் அது விளக்கமாத்துக்குக் கட்டின பட்டுக் குஞ்சலமாகத்தான் இருக்கும். மேலும் தமிழ் திரைப்படத்தில் காட்சி மொழி சார்ந்து எந்தப் பெரிய பாய்ச்சலும் ஒருபோதும் நிகழ்ந்ததில்லை. கிரேன் ஷாட்டோ, டிராலி ஷாட்டோ, மழைக் காட்சியோ, லொகேஷன்களோ எதுவாக இருந்தாலும் தயாரிப்பாளர் எந்த அளவுக்குத் தலையைக் காட்டிக்கொண்டு அமர்கிறார் என்பதை மட்டுமே பொறுத்தது; கதைக்கும் காட்சிக்கும் பெரிதாக எந்த சம்பந்தமும் இருப்பதில்லை. எனவே, தமிழ் திரைப்பட விமர்சனம் என்பது பெரிதும் திரைக்கதை பற்றிய விமர்சனமாக மட்டுமே இருப்பதை இன்னும் சிறிது காலத்துக்குத் தவிர்க்கவே முடியாது. இந்த விமர்சனமும் அப்படியான ஒன்றே.

இனி படத்துக்குள் நுழைவோம்.

இந்தப் படம் வெளியாகத் தாமதமானபோதும் வெளியானபோதும் தமிழ் தேசிய அரசியலின் நேரடி மற்றும் மறைமுக விசுவாசிகள் தங்களுடைய ஊடகச் செல்வாக்கைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு, இயேசு பெருமகனாரின் இரண்டாம் வருகையை சுவிசேஷப் பிரசங்கிகள் சற்றும் மனம் தளராமல் கொண்டாடுவதைப்போல் சிலிர்த்தெழுந்து பரவசமடைந்தார்கள். ஆனால், இந்தப் படம் வெளியானபோது விசுவாசிகள் நீங்கலாகப் பொது ஜனமும் பார்க்க நேர்ந்ததால், ஒரு சில எதிர்மறை விமர்சனங்களும் எழுந்தன. இயக்குநர் ராம் ஒரு கலைஞனின் அறச் சீற்றத்தோடு தார்ப் பாய்ச்சிக்கொண்டு களமாடினார். ஒரு கலைஞன் தன் படைப்பு விமர்சிக்கப்படும்போது கோபப்படுவது நியாயம்தான். ஆனால், ராம் ஏன் கோபப்பட்டார் என்பதைத்தான் இன்றுவரையும் புரிந்துகொள்ளமுடியவில்லை.

மகளைப் பெற்ற அப்பாக்களுக்கு மட்டும்தான் தெரியும் முத்தம் காமத்தில் சேர்த்தியில்லை என்பது என்ற அபத்த வாக்கியத்தில் ஆரம்பிக்கும் படம் அதே தடத்தில் வஞ்சமில்லாமல் சர சரவெனப் பயணித்து ஓர் அபத்தக் கட்டுரையோடு முடிவடைகிறது. இடையிடையே ஏராளமான அசட்டு உச்சங்களும் மிகை உச்சங்களும் உண்டு.

பேரன்பு கொண்ட அப்பா, அதைவிட பாசம் கொண்ட மகள் என்ற கரு ஒருபக்கம்… கல்வியை வியாபாரமாக்கும் தனியார் பள்ளிகள் மீதான விமர்சனம் இன்னொரு பக்கம்… பணத்தை முக்கியமாகக் கருதாத எளிய கிராமத்தான் என்ற கரு இன்னொரு பக்கம்… உலகமயமாக்கலின் கோர முகத்தின் மெல்லிய தீற்றல் வேறொரு பக்கம் எனப் பல அரிய விஷயங்களைப் படத்தில் காட்சிப்படுத்தியிருப்பதாக இயக்குநர் பேட்டிகள் தந்தும் கோனார் நோட்ஸ்கள் எழுதியும் தமிழ் உலகுக்குச் சொல்லிக்காட்டினார். நல்ல உன்னதமான நோக்கங்கள்தான். ஆனால், படம் பார்த்தவர்களுக்கும் இந்த அம்சங்கள் படத்திலிருந்தே புரிய வந்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும். அல்லது குறைந்தபட்சம் படத்தின் டிக்கெட்டோடு இந்த கோனார் நோட்ஸையும் தந்திருந்தார் என்றால், ஓஹோ இதைத்தான் இப்படிச் சொல்லியிருக்கிறாரா என்று பார்வையாளர்கள் புரிந்துகொள்ள உதவியாக இருந்திருக்கும். இனி வரும் படங்களில் ராம் முன்கூட்டியே இந்தத் திருப்பணியைச் செய்துவிட்டால் சிறந்த இயக்குநர் விருதோடு நல்லாசிரியர் விருதையும் சேர்த்தே தந்துவிடலாம்.

குழந்தை மீது மிகுந்த அன்பு கொண்ட ஒரு தந்தைக்கு வீட்டுக்குப் பக்கத்தில் இருக்கும் மதில்ச்சுவர் இல்லாத குளம் எந்த அச்சுறுத்தலையும் தந்திருக்காதா என்ற அடிப்படைக் கேள்வியில் இருந்து ஆரம்பிக்கிறேன். படத்தின் க்ளைமாக்ஸ் நிகழ்வுக்கு அவசியம் என்பதால், அந்தக் குழந்தையை வீட்டிலும் ஊரிலும் இருக்கும் அனைவரும் எந்தக் கண்காணிப்பும் இன்றி அந்தக் குளத்தில் ஆடிவிளையாட அனுமதிக்கிறார்கள் (அதிலும் அந்த கிராமத்துக் குளத்தில் துணி தோய்க்கும் ஒருவரையோ குளிக்கும் ஒருவரையோ உட்கார்ந்து கல் எறியும் ஒருவரையோ கூட நாம் பார்க்க முடிவதில்லை. ராமின் கனவுக் குளம் என்பதால் அவருடைய கதாபாத்திரங்கள் தவிர வேறு யாரும் நெருங்கவே முடியவில்லை போலிருக்கிறது). அதிலும் க்ளைமாக்ஸில் பூட்டியிருக்கும் வீட்டையே திறந்துகொண்டு அதிகாலையில் குழந்தை குளத்துக்கு வந்துவிடுகிறது. இவ்வளவு அலட்சியத்துடன் இருக்கும் ஒரு அப்பாவை எப்படிப் பேரன்பு கொண்டவனாக ஏற்றுக்கொள்வது?

இதுகூடப் பரவாயில்லை. படத்தின் டைட்டிலை நியாயப்படுத்தும்வகையில் அந்த அப்பா சொல்லும் அசட்டுக் கதை இருக்கிறதே… கேட்டாலே உடம்பைப் பதற வைக்கிறது. அதாவது, காட்டில் இறப்பவர்கள் மரங்களாகிவிடுவார்கள். மலையில் இறப்பவர்கள் மேகங்களாகிவிடுவார்கள். குளத்தில் இறப்பவர்கள் தங்க மீன்களாகிவிடுவார்கள் என்று சொல்கிறார். குழந்தை தங்க மீனாகப் போகிறேன் என்று சொல்லிக்கொண்டு குளத்துக்குள் குதித்துவிடுகிறது. பின் என்ன செய்யும்? இறுக்கமான பள்ளிக் கல்விக்கு மாற்றாக குழந்தையின் படைப்பூக்கத்தைத் தூண்டும் வகையில் பேசுவதில் எந்தத் தவறும் இல்லை. ஆனால், அப்படிச் சொல்லும் விஷயங்களைக் குழந்தைகள் எப்படிப் புரிந்துகொள்வார்கள் என்பதையும் யோசித்துத்தானே நாம் பேசவேண்டும். அதைத்தானே குழந்தை மீது அன்பு கொண்ட அப்பாக்கள் செய்வார்கள். ஆனால், இந்தப் படத்தில் வரும் நாயகனோ தடுப்பு இல்லாத குளத்துக்குக் குழந்தை தனியே வந்து போவது தொடர்பாக எந்த அக்கறையும் இல்லாதவனாக இருப்பதோடு, குழந்தை குளத்தில் குதித்து இறப்பதற்குத் தோதான கதையைச் சொல்பவனாகவும் இருக்கிறான்.

படத்திலேயே இப்படியான இரண்டு அபாயமான சம்பவங்கள் கிட்டத்தட்ட நிகழவும் செய்கின்றன. படத்தின் தொடக்கத்திலேயே குழந்தை தன்னந்தனியாக குளத்தில் தங்க மீனைத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறது. பதறியபடியே ஓடிவரும் அப்பா என்ன செய்கிறார் என்றால், குளம் ஆழம் என்பதை குளத்தில் இறங்கிக் காட்டுகிறார். அதோடு குழந்தை இனிமேல் குளத்தில் ஆழமான இடத்துக்குச் செல்லாது என்று நிம்மதி அடைந்துவிடுகிறார். குழந்தையை சுதந்தரமாக எல்லா இடத்துக்கும் சென்றுவர அனுமதிக்கவேண்டும் என்பது அப்பாவின் நோக்கமாக இருந்தால் குளத்துக்கு அருகே வீடு இருக்கும் தந்தை முதலில் குழந்தைக்கு நீச்சல் அல்லவா கற்றுத் தரவேண்டும். அதுதானே அன்பான தந்தை செய்யும் முதல் செயலாக இருக்கும்.

இன்னொரு காட்சியில் இதுபோல் குழந்தை குளத்தில் இறங்கி விளையாடிக்கொண்டிருக்கையில் குழந்தையின் தாத்தா சரியான நேரத்தில் வந்து காப்பாற்றிவிடுகிறார். அப்போதுகூட அவர் குழந்தைக்கு நீ சொல்லிய கதை அவளுடைய உயிரையே பறிக்கவிருந்தது என்று சொல்லி மகனிடம் கோபப்படுகிறார். அதற்கு நாயகனோ, என் கதையைக் கேட்டு குழந்தை செத்தால் சாகட்டும். அவள் என் குழந்தைதானே என்று எகிறுகிறார். இதுதான் பேரன்பு கொண்ட தந்தையின் லட்சணமா?

இப்படிச் செய்ய வேண்டியதைச் செய்யாமல் இருப்பதோடு நின்றிருந்தால் கூடப் பரவாயில்லை. செய்ய வேண்டாததைச் செய்பவராகவும் நாயகன் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறார். குழந்தை ஒரு நாய்க்குட்டி வேண்டும் என்று ஆசையாகக் கேட்கிறது. அதன் விலையோ 25,000. இது தெரியவந்ததும் ஒரு அப்பா என்ன செய்வார்? அதிலும் 2000 ரூபாய் பள்ளிக்கு ஃபீஸ் கட்டவே முடியாத அப்பா அவர். மகளைக் கூப்பிட்டு அடிக்குரலில் அதெல்லாம் ரொம்ப விலை அதிகம். தெரு நாய்க்குட்டி ஏதாவது ஒன்றை வளர்த்துக்கொள். அல்லது விலை குறைந்த நாய் ஒன்றை வாங்கித் தருகிறேன் என்றுதானே சொல்வார். ஆனால், இந்த நாயகனோ செய்ய முடியாத, செய்ய வேண்டாத அந்தச் செயலுக்காகப் படாதபாடு படுகிறார். போதாத குறையாக, மனஸ்தாபத்தில் இருக்கும் குழந்தையைத் திருப்திப்படுத்த பரிசுகள் வாங்கித் தருவது சகஜம்தானே என்ற ஜஸ்டிஃபிகேஷன் வேறு. தேரோட்டத்துக்குப் போன குழந்தை தேர் பொம்மை வேண்டும் என்று கேட்டால் வாங்கித்தரலாம். தேரே வேண்டும் என்று கேட்டால்..? என்னதான் அதிஅன்பான அப்பாவாக இருந்தாலும் தலையில் ஒரு கொட்டு கொட்டித்தானே அந்தக் குழந்தையைச் சமாதானப்படுத்துவார். அதைவிட்டு விட்டு திருவிழா நிர்வாகக் கமிட்டியிடம் சென்று தேரை விலை பேசவா செய்வார். இப்படியான அதீத கதாபாத்திர உருவாக்கம் நாயகன் மீது அன்புக்கு பதிலாக எரிச்சலையே உருவாக்குகின்றன.

ஆயிஷா என்றொரு கதை. பலரும் படித்திருப்பீர்கள். பத்தாம் வகுப்பு படிக்கும் ஒரு மாணவி படு சுட்டியாக இருப்பாள். மாவட்ட நூலகத்தில் இருந்து புத்தகங்கள் எடுத்துப் படித்து ஆசிரியர்களுக்கே கற்றுக்கொடுப்பாள். அவர்களைக் கேள்விகளால் துளைத்து எடுப்பாள். 11-ம் வகுப்பு மாணவர்களுக்குத் தெரியாத கணக்கைக்கூட அவர்களுக்கு வெறுமனே சொல்லிக் கொடுப்பதோடு நிற்காமல், இம்போசிஷ்ன் போல் எல்லாருக்கும் எழுதிக் கொடுக்கும் அளவுக்கு படிப்பில் ஆர்வமானவள். சுருக்கமாகச் சொல்வதானால், அவள் ஒரு லட்சிய மாணவி. கல்வித்துறை எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று ஆசிரியர்களுக்கே கற்றுக் கொடுக்கும் தகப்பன் சாமி. ஆனால், அந்தக் கதையில் என்ன நடக்கிறதென்றால், அந்த ஆயிஷா உடம்பு மரத்துப் போகும் மயக்க மருந்தை தானாகவே உடம்பில் செலுத்திக்கொண்டு இறந்துவிடுகிறாள். அதாவது ஆசிரியர்களின் பிரம்படியில் இருந்து தப்பிக்க அவள் அப்படிச் செய்துகொள்கிறாளாம்.

உண்மையில் இந்தக் கதை வெளியான 90களின் பிற்பகுதியில் பள்ளிகளில் மாணவர்களை அடிப்பது அறவே நின்றுபோய்விட்டிருந்தது. அதிலும் அப்படியான ஒரு பிரச்னைக்கு எந்தவொரு குழந்தையும் இப்படி ஒரு அபாயகரமான அசட்டுத்தனமான செயலை யதார்த்தத்தில் செய்ததே இல்லை. படைப்பூக்கம் மிகுந்த லட்சிய மாணவியான ஒருத்தி அப்படிச் செய்து இறந்துபோனதாகக் காட்டியதன் மூலம் ஆசிரியர் என்னதான் சொல்லவருகிறார். நாமக்கல் அன்கோவுக்கு மிகப் பெரிய துருப்புச் சீட்டு அல்லவா அது. இதனால்தான் நாங்கள் பாடத்தைத் தவிர வேறெதிலும் குழந்தையின் கவனம் குவிய விடுவதில்லை. க்ரியேட்டிவிட்டி என்று அவர்களுக்கு சுதந்தரம் தந்தால் இப்படித்தான் ஏடாகூடமாக எதையாவது செய்துகொள்வார்கள் என்று சொல்லிக் காட்ட ஒரு வாய்ப்பை அல்லவா உருவாக்கித் தருகிறார்.

படைப்பூக்கம் மிகுந்த குழந்தை மிகப் பெரிய சாதனைகளைச் செய்ததாகக் காட்டுவதுதானே பள்ளிகளிலும் படைப்பூக்க உலகின் கதவைத் திறந்துவிட வைக்கும். தன் கட்சிக்காரருக்குத் தானே தூக்குத் தண்டனையை வாங்கித் தரும்படியாகவா ஒரு வக்கீலின் வாதம் இருக்கவேண்டும். இதே அசட்டுத்தனம்தான் ராமிடமும் வெளிப்படுகிறது.

அடுத்ததாக, தனது உன்னத கருத்துகளுக்காக இவர் அமைத்திருக்கும் திரைக்கதையைப் பார்த்தால், ராம், நீங்கள் கட்டுரைகள் எழுதுவதோடு நின்றுகொள்ளுங்களேன் என்று கையெடுத்துக் கெஞ்சவேண்டும் போலிருக்கிறது. உலகமயமாக்கலினால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு தொழிலைக் காட்சிப்படுத்த மனதுக்குள் நினைத்திருக்கிறார். அதற்கு அவர் தேர்ந்தெடுத்திருக்கும் தொழில் என்ன தெரியுமா… பாத்திரத்துக்கு பாலிஷ் போடும் தொழில். டவுனில் இருக்கும் கடைக்காரர்கள் தாங்களே பாலிஷ் போட ஆரம்பித்ததால் கிராமத்தில் இந்தத் தொழிலைச் செய்தவர்கள் நசிவடைய ஆரம்பித்துவிட்டார்களாம். அப்படியே நடந்தாலும் அது உள்ளூர் போட்டியால் நடக்கும் மாற்றம்தானே. இதில் உலகமயமாக்கல் என்ன பாவம் செய்தது? பன்னாட்டு கம்பெனியா பாத்திரத்துக்கு பாலிஷ் போட ஆரம்பித்துவிட்டிருக்கிறது. காளி மார்க் சோடாவை கொக்ககோலா அழித்தது. ஆட்டுக்கல், அம்மிக் குழவிகளை உள்ளூர் கிரைண்டரின் வருகைதானே இடம்பெயர்த்தது. பழையன கழிதலும் புதியன புகுதலும் என நவீனத்துவத்தின் வருகையால் நடந்த ஒரு மாற்றம் தானே இது. அதுபோல்தானே பாத்திரங்களுக்கான கிராமத்து பாலீஷ் தொழிலை டவுன் எந்திரம் இடம்பெயர்ப்பது என்பதும். மேலும் படத்தில் சொல்லிக் காட்டுவதுபோல் இந்த பாலிஷ் தொழிலானது வயதாகி இறக்கும் நிலையில் இருக்கும் பாரம்பரியத் தொழில் ஒன்றும் கிடையாதே… விஷயம் என்னவென்றால், தன் குழந்தைக்கு சில்வர் மேனாக இருக்க விரும்பி அந்தத் தொழிலைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார். அதோடு நிறுத்தியிருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும். உலகமயமாக்கல், பன்னாட்டு நிறுவனம் என அதில் அரசியல் பேச ஆரம்பித்ததுதான் அபத்தமாகப் போய்விட்டிருக்கிறது.

இதுதான் இப்படியென்றால், குழந்தைக்கு ஒரு டீச்சரின் மீது மிகுந்த நேசம் ஏற்படுகிறது. அந்த டீச்சரின் பெயரையே தனக்குச் சூட்டிக் கொண்டு மகிழ்கிறது. அந்த ஆசிரியரைத் தன் தாயைவிட அதிகமாக நேசிக்கிறது. இதற்கு ராம் அமைத்திருக்கும் திரைக்கதை இருக்கிறதே… அப்பப்ப்பா… அதாவது, பள்ளியில் பிரேயர் நடக்கிறது. மாவட்ட ஆட்சித் தலைவர் இறந்துவிட்டதால் பள்ளிக்கு இன்று விடுமுறை என்று அறிவிக்கிறார்கள். இந்தக் குழந்தை கைதட்டி மகிழ்கிறது. உடனே வகுப்பாசிரியர் அந்தக் குழந்தையைக் கண்டித்து முட்டிக்கால் போடும்படி தண்டனை கொடுக்கிறார். போதாதென்று உன் அப்பா செத்தாலும் இப்படித்தான் பண்ணுவியா என்று படு கொடூரமாகக் கேட்கிறார். உடனே நம் லட்சிய ஆசிரியர், அறைக்குள் நுழைந்தபடியே இப்படியா குழந்தையிடம் பேசுவார்கள் என்று சொல்லி வகுப்பாசிரியரைக் கண்டித்து அந்தக் குழந்தையை எழுந்து தன் வகுப்பறைக்குச் செல்லும்படி கேட்டுக்கொள்கிறார். இவ்வளவுதான் செய்கிறார். அந்தக் குழந்தைக்கு வானில் இறந்து இறங்கி வந்த தேவதைபோல் அந்த ஆசிரியர் ஆகிவிடுகிறார். மாவட்ட ஆட்சியாளர் இறந்ததெற்கெல்லாம் பள்ளிகளுக்கு விடுமுறை விடுவார்களா என்ற கேள்விகளையெல்லாம் கேட்டால் நமக்குத்தான் மனம் புண்ணாகும் என்பதால் விட்டுவிடுவோம். வேறு வகுப்பின் ஒரு ஆசிரியர் ஒரே ஒரு நாள் அன்பாக ஒரு வார்த்தை பேசியதும் அந்த ஆசிரியரையே தன் ஹீரோவாக ஒரு குழந்தை நினைத்துக்கொண்டுவிடுமா… அன்பு தேடிப் பாலையில் அலையும்போது ஒற்றை மழைத்துளி பேரின்பத்தைத் தரும் என்றெல்லாம் ஜல்லியடிக்காமல் அந்த ஆசிரியரை, அவருடைய கருணையை இன்னும் விரிவாக அல்லவா காட்சிப்படுத்தியிருக்கவேண்டும். நாலைந்து தூரிகைத் தீற்றல்களில் ஒரு உருவத்தைக் கொண்டுவருவது என்பது வேறு. ரூல்ட் நோட்டில் மார்ஜின் லைனைப் போட்டுவிட்டு பார்வையாளனையே முழு ஓவியத்தை வரைந்து கொள்ளச் சொல்வது என்பது வேறு.

அடுத்ததாக, தமிழ் சினிமாவின் க்ரானிக் நோயான மிகை. சினிமாவுக்கு நாடகீயம் தேவைதான். ஆனால், அதிலும் ஒரு கலை நயம் இருக்கவேண்டும். கட்டுப்பாடு இருக்கவேண்டும். இடைவேளைக்குப் பின்வரும் ஒரு காட்சியில் குழந்தையை அவளுடைய அம்மா ஒரு சடங்கு வீட்டுக்கு அழைத்துச் செல்கிறார். இதற்கு முந்தின காட்சியில்தான் இரண்டாம் வகுப்பில் ஃபெயிலான அந்தக் குழந்தைக்கு மூன்று நாளில் மறு தேர்வு எழுதி அதில் பாஸானால்தான் பள்ளியில் சேர்த்துக்கொள்வோம் என்று சொல்லியிருப்பார்கள். அம்மாவும் குழந்தையை வீட்டுக்குள் பூட்டி வைத்து படிக்கச் சொல்லியிருப்பார். குழந்தை படிக்காமல் விளையாடிக் கொண்டிருக்கவே, ஒழுங்கா மரியாதையா படி. அப்பத்தான் சடங்கு வீட்டுக்குக் கூட்டிக்கொண்டு போவேன் என்று சொல்வாள் அம்மா… என்ன இழவுடா இது… பெயிலான குழந்தைக்கு மறு தேர்வு நடக்கும் முக்கியமான நேரத்திலா சடங்கு வீட்டுக்கு சுற்றுலா போவார்கள்.

இதுதான் இப்படியென்றால், அந்தச் சடங்கு வீட்டில், சிறு வயதிலேயே குழந்தைகள் வயதுக்கு வந்துவிடுவதாகச் சொன்னதும் சாப்பாட்டைப் பாதியிலேயே நிறுத்திவிட்டு எழுந்துவந்துவிடுவாள் அம்மா. குழந்தை வயதுக்கு வருவது பற்றி  வெகுளியாகக் கேட்கவே ஹிஸ்டீரியா வந்தவர்போல் தலையிலும் வயிற்றிலும் அடித்துக்கொண்டு அழுகிறார். கேட்டால், தன் குழந்தையும் சிறு வயதிலேயே வயதுக்கு வந்துவிட்டால் படிக்க முடியாமல் போய்விடும் என்ற பதற்றமும் பயமும் அவரை அப்படி பேய் போல் நடந்துகொள்ளவைக்கிறதாம். கர்த்தரே… இவர்கள் செய்வது என்னதென்று தெரியாமல் செய்கிறார்கள். மன்னித்தருளும்.

இதுபோல் ரெயின் மேக்கர் என்ற புல்லாங்குழலைக் கண்டுபிடிக்கும் காட்சியாக படத்தில் ஒன்று வருகிறது. அதாவது, தன் செல்லக்குழந்தை கேட்கும் வோடஃபோன் நாய்க்குட்டியை வாங்க நாயகனுக்கு 25,000 ரூபாய் உடனடியாகத் தேவைப்படுகிறது. ஒரு கலைப்பொருள் சேகரிப்பாளர் அரிய பழங்குடிப் புல்லாங்குழல் ஒன்றைக் கண்டுபிடித்துக் கொண்டுவந்து தந்தால் 25,000 ரூபாய் தருகிறேன் என்று சொல்லியிருப்பார். கூகுளில் தேடினால் எளிதில் கிடைத்திருக்கக்கூடிய ஒன்றுதான். ஆனால், நாயகன் கால்நடையாகவே அந்தப் புல்லாங்குழலின் படத்தை கண்ணில் தென்படுபவர்களிடமெல்லாம் காட்டி இதைப் பார்த்திருக்கிறீர்களா என்று கேட்டுத் தேடுவான். ஐம்பது வருடங்களுக்கு முந்தைய படங்களிலும் காணாமல் போனவர்களை இப்படிப் புகைப்படத்தைக் கையில் தூக்கிக்கொண்டு திரிந்துதானே கண்டுபிடிப்பார்கள். எனவே, இன்றும் அப்படியே தேடுகிறார் நாயகன்.

அதோடு இந்த ரெயின் மேக்கர் என்ற புல்லாங்குழலானது உண்மையில் கேரளப் பழங்குடிகளிடம் இருந்திருக்கவில்லை. அப்படியே ஒரு பேச்சுக்கு வைத்துக்கொண்டாலும் கலைப் பொருள் சேகரிப்பாளருக்கு அதன் புகைப்படமும் பழங்குடிகளிடம் இருக்கும் விவரமும் தெரிந்திருக்கும் நிலையில் அது எந்த மலைக்கிராமத்தில் இருக்கும் என்பதும் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பு அதிகம். சிவப்புத்தோலுடன் போய்க் கேட்டுப் பார்த்துக் கிடைக்காமல் போயிருக்கும் என்பதால், உள்ளூர் எடுபிடிகளின் உதவியை அவர்கள் நாடியிருக்கவேண்டும். எனவே, எந்த கிராமம் என்பதைத் தேட வேண்டிய அவசியமே இல்லை.

ஆனால், இயக்குநர் ராமின் மூளை இதை வைத்து ஓர் அதி அபாரமான ஒரு காட்சியை யோசித்துவிட்டிருப்பதால், கதையின் நாயகன் ஊரெல்லாம் தேடித் தேடி அலைகிறான். கடைசியில் அதிர்ஷ்டவசமாக ஒரு வெள்ளைக்கார தம்பதி லேப் டாப்பில் அந்த ரெயின் மேக்கர் பற்றிய வீடியோவைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதை நாயகன் பார்த்துவிடுவான். இந்த இடத்தில் நீங்களோ நானோ இருந்தால் என்ன செய்வோம். நம்முடைய ஓட்டை ஆங்கிலத்தில் ஐ வான்ட் திஸ் பீஸ்… ஃபுல் லாங் குழல்… வேர் கெட் என்று பேசி விஷயத்தைத் தெரிந்து கொண்டிருப்போம். ஆனால், தமிழ் திரை நாயகன் அல்லவா… எனவே லேப் டாப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் பயந்து மிரளும் படியாகத் தன் தாடி மண்டின முகத்தை பின்பக்கமாக இருந்து அவர்கள் முன் நீட்டுகிறான். அவர்கள் பயந்து ஓடிப்போகவே இவனும் துரத்துகிறான். அவர்கள் ஒரு ஆட்டோவில் ஏறவே இவனும் பாய்ந்து ஏறி லேப் டாப்பைப் பிடுங்கிக் கொண்டு ஓடுகிறான். இப்படியெல்லாம் செய்தால் திருடன் என்று அடித்து நொறுக்கிவார்களே என்று அவன் மனத்தில் தோன்றவே இல்லை. ஏனென்றால், அவன் மனத்தில் குழந்தையின் மீதான பேரன்பும் அந்தக் குழந்தை கேட்டதை வாங்கிக் கொடுக்கத் தேவைப்படும் புல்லாங்குழலும் மட்டுமே நிறைந்திருக்கிறதாம்.

சரி இதுதான் இப்படியென்றால் அந்த புல்லாக்குழல் இருக்கும் பழங்குடி கிராமத்தைத் தேடி நாயகன் புறப்படும் சாகசப் பயணம் இருக்கிறதே… இப்போது நினைத்தாலும் புல்லரிக்கிறது. இப்படி அசட்டு மிகைக் காட்சிகளை அமைத்துவிட்டு நாங்கள் மேட்டுக் குடிபோல் இழவு வீட்டில் நாசூக்காக கர்ச்சீப்பால் கண்களை ஒற்றிக் கொள்பவர்கள் அல்ல. வாயிலும் வயிற்றிலும் அடித்துக் கொண்டு அழும் வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த்வர்கள். எனவே எங்கள் எல்லா உனர்ச்சி வெளிப்பாட்டிலும் மிகை இருக்கத்தான் செய்யும் என்று சொல்வதில் எந்த நியாயமும் இல்லை. இத்தகைய படு மட்டமான நியாயப்படுத்தல்கள் பல காலமாகத் தமிழில் வேரூன்றியிருக்கிறது. கலையழகுடன் படமெடுக்கத் தெரியாமல் இருப்பதை மறைக்கச் சொல்லப்படும் மோசமான வாதம் இது.

உண்மையில் ஒப்பாரி போன்ற உணர்ச்சிமய நேரங்கள் நீங்கலாக கடை., இடை நிலை சாதியினரும் உணர்வுகளை படு நுட்பமாக வெளிப்படுத்தும்  இயல்பு கொண்டவர்க்ளே. பூமணி, சோ தர்மன், பாமா போன்றவர்களில் ஆரம்பித்து ஜாதிக் கதாபாத்திரங்களை உரிய அடையாளங்களுடன் உயிர்ப்புடன் உலவவிட்டவர்களின் கதைகளை எடுத்துப் பார்த்தால் அந்தப் பிரிவு மக்கள் எவ்வளவு நுட்பமாக விஷயங்களை வெளிப்படுத்துகிறார்கள் என்பது புரியும். ஐந்து நட்சத்திர விடுதியில் க்வாட்டர் அடிச்சுக் குப்புறப் படுத்தபடி எழுதிய காட்சிகளை மண்ணின் மணம் கமழும் காட்சிகள் என்று சொல்லிக் கொண்டுவந்தால், தமிழ் சமூகமே எட்டி உதைக்கத்தான் செய்யும். காலம் இந்தக் குப்பைகளை நிதானமாக அதன் இடத்துக்குத் தள்ளி வந்திருப்பதைப் பார்த்த பிறகுமா இந்த மிகை மீது இத்தனை காம வெறி?

குளத்தில் மூழ்கி இறக்க இருந்த பேத்தியைக் காப்பாற்றிய தாத்தா, பொறுப்பில்லாத தன் மகனை அடித்துவிடவே ரோஷம் கொள்ளும் மகன் வீட்டை விட்டு ஓடிப் போய்விடுகிறான். எங்கு போனான் என்ன ஆனான் என்பதே சில நாட்கள் யாருக்கும் தெரியவில்லை. பள்ளி ஃபீஸுக்கு 2000 ரூபாய் சம்பாதித்துவர போயே போய்விடுகிறான். மாதக் கணக்கில் இரவும் பகலும் உழைத்து ஓடாகத் தேய்கிறான். இடையில் காய்ச்சல் வேறு வருகிறது. பயங்கரமாக இரும வேறு செய்கிறான். அதற்குள் காச நோயோ வந்துவிட்டதோ என்று பயந்துவிடேன். அப்படி அவர் உழைத்து ஓடாகத் தேய நம்பர், ஆறு, விவேகானந்தர் தெரு துபாய் குறுக்குத் தெரு, துபாய் மெயின் ரோடு, துபாய் பஸ் ஸ்டேன்ட் அருகில் போய்விட்டாரா என்றால் அதெலாம் இல்லை. ஒரு மாலையில் ரயில் ஏறினால் மறுநாள் காலையில் வீட்டை அடைந்துவிட முடியுயக்கூடிய கொச்சினுக்குத்தான் போயிருக்கிறார்.

பேரன்பு கொண்ட அப்பாவுக்குக் குழந்தையைப் பார்க்காமலேயே எப்படி இத்தனைநாள் இருக்க முடிகிறது? குழந்தைக்கு அருகிலேயே இருக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டுத்தானே சில பல ஆண்டுகளாக சில்வர் மேன் வேலையில் இருந்து வந்திருக்கிறார். அந்த வைராக்கியத்தை பார்வையாளர்களுக்காக எதற்காக மாற்றிக் கொள்ளவேண்டும்? அவனுடைய அப்பா இதற்கு முன் திட்டியிருக்கவே மாட்டாரா? சரி அப்படியே அப்போதுதான் ரோஷம் வந்தது என்றாலும் குழந்தையைப் பார்க்காமலே இருக்கும்படி அப்படி என்ன ஆத்திரம். வாரத்துக்கு ஒரு தடவை வந்துபோகவேண்டியதுதானே. குழந்தை வோட போன் நாயைக் கேட்பதும் அதற்கான பணத்தைத் தேடி அலைவதும் சிறிது காலம் கழிந்த பிறகுதானே நடக்கிறது.

இதில் இன்னொரு பலவீனம் என்னவென்றால், நாகர்கோவிலில் நடக்கும் கதையில் ஒரு கதாபாத்திரம் கூட நாக்ர்கோவில் தமிழைப் பேசவில்லை. கேரளாவில் கதை நடக்கும்போது மலையாளி கதாபாத்திரங்கள் சிறப்பாக மலையாளத் தமிழில் பேசுகிறார்கள். நாகர்கோவில் தமிழிலும் கொஞ்சம் மலையாள வாசனையைக் கலந்திருந்தால் கதையின் நம்பகத்தன்மையும் பார்வையாளர்களுக்கான ஈர்ப்பும் அதிகரித்திருக்குமே. கே.எஸ்.ரவிக்குமார் கூட கோயம்புத்தூர் கதாபாத்திரங்களை கோயம்ம்புத்தூர் தமிழில் பேச வைப்பாரே… அந்த குறைந்தபட்ச நேர்த்திகூட இல்லாமல் படமெடுத்துவிட்டு நான் மட்டுமே கலைஞன் என்று மார் தட்டித் திரிய வெட்கமாக இல்லையா? அதிலும் நாகர்கோவிலில் முதியவர்களைப் பெரிசு என்றா அழைப்பார்கள். பாட்டியை ஆச்சி என்றா அழைப்பார்கள். அம்மாவை அம்மே (அம்மை) என்றும் அப்பாவை அச்சன் என்றும் பாட்டியை அம்மச்சி என்றும் அழைப்பதாகக் காட்டினால்தானே அது டிபிக்கல் நாகர்கோவில் வாசனையைக் கொண்டுவரும்.

அதுபோல் வசனங்களில் இருக்கும் அபத்தத்தைப் பற்றிப் பேசுவதானால் பேசிக்கொண்டே செல்லலாம். குழந்தைக்கு பள்ளிக்கு ஃபீஸ் கட்ட 2000 பணம் வேண்டுமென்று நண்பனிடம் கதாநாயகன் கடன் கேட்கிறான். அவனோ பணம் இல்லை என்று சொல்வதோடு நிறுத்தாமல், உன் குழந்தையை ஃபீஸே கேட்காத அரசு பள்ளியில் சேரு என்று ஆலோசனை சொல்வான். உடனே நாயகனுக்குக் கோபம் பொத்துக்கொண்டு வரும். உடனே என்ன சொல்வான் தெரியுமா… பணம் இல்லாதவங்கன்னா முட்டாள்னு நினைக்காதீங்கடா… நண்பன் சொன்ன அறிவுரையில் முட்டாளாக நினைக்கும் தொனி எங்கே இருக்கிறது? பணம் இல்லாதவனுக்கு புள்ளை மேல பாசம் இருக்ககூடாதா… நல்ல ஸ்கூல்ல படிக்க வைக்கணுங்கற ஆசை ஏழைகளுக்கு இருக்ககூடாதா என்றுதானே கேட்டிருக்கவேண்டும். முட்டாள் என்ற வார்த்தை இங்கு எதற்கு வரவேண்டும். அப்பா குதிருக்குள் இல்லையென்று அடிக்கடிச் சொல்லிக் கொண்டிருக்க என்ன அவசியம்?

இன்னொரு இடத்தில் காக்கைக்கும் தன் குஞ்சு பொன் குஞ்சு என்ற பழமொழியை வைத்து சொற் சிலம்பம் ஆடுவார் பாருங்கள். அந்தக் காக்காவே தூக்கில் தொங்கியிருக்கும் அதைக் கேட்டால். அதாவது, குழந்தைக்கு டேன்ஸ் ஆடத் தெரியவில்லை என்று ஆசிரியர் திட்டியிருப்பார். அப்பாவோ, என் மகளுக்கு ஆடத் தெரியாதுன்னு உங்களுக்குத் தெரியுமா… அவ நன்றாக ஆடுவாள் என்று சொல்வார். எல்லா அப்பாவும் இப்படித்தான் சொல்வாங்க. காக்கைக்கும் தன் குஞ்சு பொன் குஞ்சு என்று ஆசிரியர் கடிந்துகொள்வார். உடனே, நாயகன் வெகுண்டெழுந்து காக்கைக்கும் தன் குஞ்சு பொன் குஞ்சுன்னு காக்கா வந்து உங்க கிட்ட சொல்லிச்சா என்று ஆவேசமாகக் கேட்பார்.

இந்த இடத்தில் இந்தக் கேள்வி எதற்காக வருகிறது? என் மகள் திரைப்படப் பாடல்களுக்கெலாம் நன்றாக ஆடுவாள். நான் என் மகளுக்கு நிறைய நடனப் பாடல்களின் கேசட் வாங்கிக் கொடுத்து பயிற்சி கொடுத்திருக்கிறேன். அவள் நன்றாக ஆடுவாள். என் மகள் என்பதற்காக நான் சொல்லவில்லை என்று எதையாவதுதானே சொல்லியிருக்கவேண்டும். காக்கா வந்து சொல்லிச்சா என்று கேட்பவரிடம் எந்தப் பழமொழியையும் சொல்லவே முடியாதே… பாம்பின் கால் பாம்பறியும் அப்படின்னு சொன்னா பாம்பு வந்து சொல்லிச்சா என்பார்… ஆடற மாட்டை ஆடிக் கறக்கணும் அப்படின்னா மாடு வந்து சொல்லிச்சா என்று கேட்பார் போலிருக்கிறது. ஒரு பழமொழியை எப்படிப் பயன்படுத்தவேண்டும்… எப்படிப் புரிந்துகொள்ளவேண்டும் என்பதுகூட தெரியாமல் என்னதான் எம்.ஏ. தமிழ் இலக்கியம் படித்து முடித்தாரோ தெரியவில்லை.

ஹேய்… இட்ஸ் பீன் சோ லாங்… வேர் ஹேவ் யு பீன்… ஓகே. ஹேவ் அ குட் டே… சீ யூ சூன்… இந்த உரையாடலைக் கொஞ்சம் பாருங்கள். தொலைபேசியில் ஒருவர் இன்னொருவருடன் பேசும் வசனங்கள் இவை. எதிர்முனையில் இருப்பவரை நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகு தொடர்பு கொள்ள முடிந்திருக்கிறது. நீண்ட நாள் கழித்துப் பேசுபவரிடம் நாலைந்து வார்த்தைகள் கூடுதலாகப் பேசுவதுதானே இயல்பு. காட்சிப்படி குறுகிய உரையாடல் இடம்பெற வேண்டிய இடத்தில் நீண்ட நாள் நண்பருடன் பேசும் பேச்சு எதற்கு? ஆஸ் ஐ ஆம் சஃபரிங் ஃப்ரம் ஃபீவர் ப்ளீஸ் க்ராண்ட் மீ டூ டேய்ஸ் லீவ் என்பதைத் தாண்டி நமக்கு எதுவும் தெரியாதென்றால் எந்த விஷப்பரீட்சையும் எடுக்காமலேயே இருந்திருக்கலாமே… அல்லது ஒரு குறுகிய உரையாடலைத் தமிழில் எழுதிவிட்டு அதை ஆங்கிலத்தில் மொழி மாற்றிக் கொண்டிருக்கலாமே… எதற்கு தமிழ் எம்.ஏ. ராம், பீட்டராக முயற்சி செய்யவேண்டும்?

அதிலும் இயக்குநர் வடிவமைத்திருக்கும் கதாபாத்திரத்தின் மன உலகை அவர் கோனர் நோட்ஸ் போட்ட பிறகும் புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை. பெரும் செல்வந்தர் வீட்டு ஏழையாகக் கதாநாயகனைக் காட்சிப்படுத்த வேண்டிய அவசியம் என்ன? ஒரு பரம ஏழை தன் மகளை உருகி உருகி நேசிப்பதையும் இந்த உலகம் ஏளனம் செய்யத்தானே செய்யும். உன் புள்ளைக்கெல்லாம் பெரிய பள்ளிக்கூடத்துல படிப்பு எதுக்கு… வீட்டு வேலைக்கு அனுப்பினா நாலு காசாவது கிடைக்குமே என்று வார்த்தைகளில் தேன் தடவி நஞ்சைப் புகட்டும் சமூகம்தானே இது. அதுதானே பார்வையாளர்களுக்கும் நாயகன் மேல் கூடுதல் கரிசனத்தைக் கொண்டுவரும். எதற்காகப் பணம் இருக்கறவங்க மத்தியில பணம் இல்லாமல் தவிக்கும் ஒருவரை கதையின் நாயகனாக தேர்ந்தெடுக்கவேண்டும். அவனுடைய உணர்வுகள் எல்லாமே வறட்டுப் பிடிவாதமாகவும் வீண் கவுரவமுமாகத்தானே இருக்கின்றன. அவன் ரொம்பவும் கஷ்டங்களை அனுபவிப்பதாகக் காட்டும்போது அது நம்மைத்தொடுவதே இல்லையே. குடையை மடக்கிக் கக்கத்தில் இடுக்கிக்கொண்டு செருப்பைத் தலையில் மாட்டிக்கொண்டு நடக்கும் ஒருவன், வெய்யில் என்னை எப்படியெல்லாம் வாட்டுகிறது என்று நம் முன் நின்று கதறினால் நமக்குப் பரிதாபமா வரும். எரிச்சல்தானே வரும்.

இப்படிப் படம் முழுக்க செய்ய வேண்டியதைச் செய்யாமலும் செய்ய வேண்டாததைச் செய்தபடியும் தந்தைப் பாசம் என்ற பெயரில் நம்மை வெகுவாகச் சோதித்துவிட்டு, கடைசியில் ஒரு பிரம்மாஸ்திரத்தை வீசுவார் பாருங்கள்… மர்மம் கலங்கிப் போய்விடும். அதாவது, அப்பாவிடம் வறட்டுக் கோபப்பட்டு வீட்டை விட்டு ஓடிப் போய், குழந்தையின் அதிகப்படியான ஆசை ஒன்றை நிறைவேற்றுகிறேன் என்ற போர்வையில் காடு மலையெல்லாம் ஏறி கஷ்டப்பட்டுவிட்டு வீடு திரும்புவார். சொன்ன நேரத்தில் அப்பா நாய்க்குட்டியுடன் வரவில்லையென்றதும் அந்தக் குழந்தை அப்பா ஆசைகாட்டியபடியே குளத்துக்குள் குதித்து தங்கமீனாக ஆக முடிவெடுக்கிறது.

க்ளைமேக்ஸ் பரபரப்புகளுக்குப் பிறகு குழந்தையைக் காப்பாற்றிவிடுகிறார். தான் சொன்ன கதையும் குழந்தையின் இந்த விபரீத முடிவுக்குக் காரணம் என்பதை ஒப்புக்கொள்ளாமல், குழந்தையைப் ஃபெயிலாக்கின பள்ளி மீதும், பணம் சம்பாதிக்கத் தெரியாத தன்னைத் திட்டிய குடும்பத்தினர் மீதும் பழியைத் தூக்கிப் போடுகிறார். ஃபீஸே கேட்காத அரசுப் பள்ளியில் குழந்தையைச் சேர்க்கிறார். சொல்லிவைத்தாற்போல் லட்சிய ஆசிரியையும் அந்த அரசுப் பள்ளியிலேயே சேர்ந்துவிட்டிருக்கிறார். திருமணத்துக்காக தனியார் பள்ளிப் பணியில் இருந்து நின்றவர், அரசுப் பள்ளியில் எப்படியோ சேர்ந்துவிட்டிருக்கிறார். அவர் இருப்பதால், அந்தக் குழந்தையும் நன்றாகப் படித்து கட்டுரைப் போட்டியில் முதலிடம் பெற்றுவிடுகிறது. எப்படிச் சொல்லிக் கொடுத்தார்… குழந்தையின் கற்றலில் இருந்த குறைபாடு எப்படித் தீர்ந்தது என்பது பற்றியெல்லாம் ஒரு காட்சியும் கிடையாது. ஏழைக் கதாநாயகன் ஒரே பாடலில் கோடீஸ்வரன் ஆகிவிடுவதைப் பார்த்து வளர்ந்த கூட்டம்தானே… இந்த லட்சணத்தில் நான் உலக சினிமா எடுத்துவிட்டிருக்கிறேன் என்று சொல்வதில் என்ன அர்த்தம் இருக்கிறது. உலகம் என்பது ராமின் குடும்பத்தினர் வாழும் வீட்டில் ஆரம்பித்து உதவியாளர்கள் படுத்துறங்கும் ஆஃபீஸில் முடிவடையும் ஒன்றா என்ன?

மெதுவாகக் கற்றுக் கொள்ளும் குணம் கொண்ட ஒரு சிறுமி… அந்தக் குழந்தையைக் கட்டம் கட்டித் தாக்கும் பள்ளி… குழந்தையின் எதிர்காலம் குறித்து அதீத பயம் கொள்ளும் குடும்பம்… குழந்தையின் மீது நம்பிக்கையும் பாசமும் கொண்ட தந்தை… அருமையான கதை முடிச்சு அல்லவா? பள்ளியில் குழந்தையை நடத்தும் விதம் குறித்து தொடர்ந்து சண்டை போடுகிறான். ஒருகட்டத்தில் நாங்கள் சொல்லித் தருவது தவறு என்று தோன்றினால் நீங்களே சொல்லிக் கொடுங்கள் என்று பள்ளியில் சொல்கிறார்கள். அப்பாவும் அந்த சவாலை ஏற்றுக்கொள்கிறார். குழந்தையை எந்தப் பள்ளிக்கும் அனுப்பாமல் வீட்டில் வைத்தே சொல்லித் தருகிறார். அக்கம் பக்கத்தில் இருக்கும் சரித்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இடங்களுக்கு அழைத்துச் சென்று வரலாறு கற்பிக்கிறார். வயல் வெளிக்கு அழைத்துச் சென்று தாவ்ரவியல் கற்றுத் தருகிறார்.

கோவிலுக்கு அழைத்துச் சென்று கலைகளையும் தமிழையும் பக்தியையும் பணிவையும் கற்றுத் தருகிறார். தேவாலயத்துக்கும் மசூதிக்கும் அழைத்துச் சென்று மத நல்லிணக்கத்தைக் கற்றுத் தருகிறார். கிராமத்தில் இருக்கும் பாட்டிகளிடம் அழைத்துச் சென்று பாரம்பரிய மருத்துவம் கற்றுத் தருகிறார். தச்சுக்கூடத்துக்கு அழைத்துச் சென்று மரவேலை கற்றுத் தருகிறார். சுற்றுப்புறங்களில் நடக்கும் கைவினைத் தொழில்களை அறிமுகம் செய்துவைக்கிறார். கிராமப்புறங்களில் நிலவும் சாதிய ஒடுக்குதல்களைச் சொல்லிக் காட்டி சக மனிதர்களுடன் அன்பாக நடந்துகொள்ளவேண்டும் என்று கற்றுத் தருகிறார்.

இப்படியாக பத்தாம் வகுப்பு வரை தன் குழந்தைக்குத் தானே ஆசிரியராக இருந்து பாடங்களோடு பல நல்ல விஷயங்களைச் சொல்லித் தருகிறார். இதனால் குடும்பத்தினருடன் சண்டைகள், பணியிடத்தில் சிக்கல்கள், நண்பர்களுடன் உரசல்கள் ஏற்படுகின்றன. எல்லாவித இழப்புகளையும் அவமானங்களையும் தாங்கிக்கொண்டு குழந்தையைப் படிக்கவைக்கிறார். பத்தாம் வகுப்பு மாநிலத் தேர்வு வருகிறது. குழந்தை மாவட்ட அளவில் முதலிடம் வருகிறது. மாவட்ட ஆட்சியர் தலைமையில் பரிசு கொடுக்கிறார்கள். நாமக்கல் அன்கோ பிரதிநிதி அந்தக் குழந்தையின் மேல் நிலைப் படிக்குப்பான முழு செலவையும் தானே ஏற்றுக் கொள்வதாக ஏக கரகோஷத்துக்கு நடுவே சொல்கிறது. வேறு பல நிறுவனங்களும் குழந்தைக்கு உதவ முன்வருகின்றன.

குழந்தையோ நிதானமாக, தாய் மொழியில் இல்லாத கல்வி, மனப்பாடத்தையும் மதிப்பெண்ணையும் மட்டுமே இலக்காகக் கொண்ட கல்வி, தேவையற்ற நெருக்கடிகள், அநியாயக் கட்டணம் என அவர்களுடைய கல்வியில் இருக்கும் குறைகளைச் சொல்லிக் காட்டிவிட்டு, நான் என் கல்வியை ஓர் ஆசிரியரிடம்தான் பெற விரும்புகிறேன்… வியாபாரியிடம் அல்ல என்று சொல்லி தந்தையின் கையைப் பிடித்தபடி அந்த அரங்கை விட்டு கம்பீரமாக வெளியேறுகிறது. அதுவரை அவமானப்படுத்திய குடும்பத்தினரும் நண்பர்களும் தலைகுனிந்து நிற்கிறார்கள் என படத்தை எடுத்திருந்தால் அது தந்தைப் பாசத்தையும் வியாபாரக் கல்வி மீதான விமர்சனத்தையும் உருப்படியாக வைத்த படமாக வந்திருக்கும். என்ன செய்ய? தங்க மீன் என்ற கவித்துவ படிமமும் மலையேறும் சாகசங்களும் பொருள் வயிப் பிரிவின் சோகங்களும் (?) சேர்ந்து ராமைக் குழப்பியடித்திருக்கின்றன.

உலக விழாக்களில் பங்கு பெற்றது குறித்தும் புலம் பெயர் சொந்தங்கள் வழங்கும் சர்வதேச விருதுகள் பெற்றது குறித்தும் இந்திய அரசின் விருது பெற்றது குறித்தும் ராமுக்கு பெருமிதங்கள் இருக்கக்கூடும். ஆனால், உயர உயரப் பறந்தாலும் ஊர்க்குருவி பருந்தாக முடியாது ராம். ஊர்க்குருவி வந்து யாரிடமும் சொல்லாமலேயே எல்லாருக்கும் தெரிந்த விஷயம் இது. நீங்கள் ஊர் குருவி வந்து சொன்னால்தான் நம்புவேன் என்று அடம் பிடித்தால் உங்களை அந்த ஆண்டவன்தான் காப்பாற்ற வேண்டும்.

ஆமென்…

Share/Bookmark

குயில் கூட்டில் ஒரு காக்கைக் குஞ்சு

cockooo-600x324கண் உள்ள ஆம்பளை எல்லா இடத்துலயும் இருப்பான். ஆனா  (நல்ல) மனசு உள்ள ஆம்பளை எல்லா இடத்துலயும் இருக்கமாட்டான் என்ற அருமையான வரியை (கண் தெரியும் ஒரு பெண் சொல்லியிருந்தால் இந்த வரிக்குக் கூடுதல் கனம் கிடைத்திருக்கும்)  இயக்குநர் ராஜு முருகனால் சிந்திக்க முடிந்திருக்கிறது. ஆனால், அதை அதற்குரிய மரியாதையுடன் படம் பிடிக்க முடியாமல் ஏதோ ஒன்று தடுத்துவிட்டிருக்கிறது. தமிழ் வணிக சினிமாச் சூழலா… இயக்குநர் ஏற்கெனவே புழங்கிய அதிகம் விற்றுத் தொலைக்கும் இதழ்களின் பின்புலமா… எதுவென்று தெரியவில்லை. குயிலாகக் கூவியிருக்க வேண்டிய ஒன்று காகமாகக் கரைந்துவிட்டிருக்கிறது.

நாயகனுக்குக் கண் தெரியாது… நாயகிக்கும் கண் தெரியாது. இருவரும் வழக்கமான தமிழ் சினிமா மோதல்களுக்குப் பிறகு வழக்கமான தமிழ் சினிமா காதலில் விழுகிறார்கள். அந்தக் காவியக் காதலுக்கு வழக்கம் போலவே நாயகியின் அண்ணன் வில்லனாக வருகிறான். பற்பல தடைகளுக்குப் பிறகு வழக்கம் போலவே நாயகனும் நாயகியும் ஒன்று சேருகிறார்கள்.

எந்தவகைப் படமானாலும் சரி… எந்தக் கதாபாத்திரமானாலும் சரி… காதலில் ஆரம்பித்து காதலில் முடிக்கவேண்டும் என்பதுதான் தமிழ் திரையுலகத்தினருக்குத் தெரிந்த ஒரே ஒற்றையடிப்பாதை. மன வளர்ச்சி குன்றிய கதாபாத்திரத்தைக்கூட காதலினூடாகத்தான் சித்திரிக்கவே அவர்களால் முடியும். இந்தப் படத்தில் வெறும் கண் பார்வை இல்லாதவர்கள்தானே. அவர்களுக்கு ஆசா பாசங்கள், காதல் கத்திரிக்காயெல்லாம் தாராளமாகவே உண்டே அப்படியாக தமிழின் காதல் குப்பை மேட்டில் இன்னொரு பறவைத் தூவல்.

கண் தெரியாதவர்கள் இயற்கையாலும் கைவிடப்பட்டவர்கள்… சமூகத்தாலும் கைவிடப்பட்டவர்கள். இவர்களை மையமாக வைத்து ஒரு படம் எடுக்கும்போது இந்த இரண்டு அம்சங்களையும் அழுத்தமாகப் பதியவைக்கவேண்டும். படம் பார்ப்பதற்கு முன்பாக நாம் பார்வையற்றவர்களை எப்படிப் பார்த்துவந்தோமோ அதைச் சிறிதாவது ஒரு படம் மாற்றவேண்டும். ஒரு சொட்டு கண்ணீராவது சிந்த வைக்கவேண்டும். பார்வையில்லாதவர்கள் மட்டுமே உணரும் வலியைக் காட்சிப்படுத்தி அதன் மூலம் நம் பார்வையை மாற்றி அமைக்கவேண்டும். கலை, இலக்கியம், உலகத் தரம் என்பவையெல்லாம் வேண்டாம். செய்வனத் திருந்தச் செய் என்ற குறைந்தபட்ச இலக்குகூட இல்லாமல் இருந்தால் அதை என்னதான் சொல்ல?.

கண் தெரிந்த கபோதிகளான நாம் உருவாக்கிய உலகம் போட்டி, பொறாமை, அதிகாரம், அராஜகம், வன்முறை, ஒடுக்குமுறை, ஏற்றத் தாழ்வு என மலினப்பட்டுப் போயிருக்கிறது. உடல் குறைபாடுடையவர்களோ நம்மிடம் இருக்கும் எந்தவொரு இழிவான குணமும் இல்லாதவர்கள். இதை நாலைந்து காட்சிகள் மூலம் சித்திரித்திருக்கலாம்.

ஹாஸ்டலில் இருப்பவர்களுக்கு தீபாவளிக்கு புதிய உடை எடுத்துக் கொடுக்கிறார்கள். நாயகன் தன்னுடைய உடையை அணியாமல் எடுத்துவைத்துக் கொள்கிறான். ஒரு சில நாட்கள் கழித்து அழுக்குத் துணிகளை வெளுக்க வரும் சலவைத் தொழிலாளியை அறைக்கு அழைத்துச் சென்று தனக்கு தரப்பட்ட புதுத் துணியை எடுத்து அவருக்குக் கொடுக்கிறான். ஊருக்கெல்லாம் துணி வெளுத்துக் கொடுத்திருக்கேன். எனக்கு இதுவரைக்கும் யாரும் ஒரு கோமணம் கூட கிழிச்சுக் கொடுத்ததில்லை… கோடித் துணியை இப்படி எடுத்துக் கொடுத்திட்டியே என்று அவர் கண் கலங்கி நிற்கிறார். கண் தெரியாதவரின் சாதி சார்ந்த சமத்துவ உணர்வைக் காட்டி சாதி உணர்வு மீதான விமர்சனத்தை வைத்திருக்கலாம். ஒரு ஏழைக்கு, ஒரு தொழிலாளிக்கு அவர்கள் காட்டும் கருணையைக் காட்டி அவர்கள் மீது நமக்குப் ப்ரியம் வரும்படிச் செய்திருக்கலாம். ஆனால், இயக்குநரோ 35 ரூபாய் சம்பளம் வாங்கும் நபரைப் பார்த்து வறுமைக்கோட்டுக்கு மேல போயிட்ட என்றும் சர்ச்சில் இருக்கும்போது கரண்ட் கட்டானதும் மின் மிகை மாநிலமாக தமிழகத்தை மாற்றச் சொல்லி சர்ச்சில் பிரார்த்தனை பண்ணலாமா ஃபாதர் என்றும் கலாய்க்கும் லூசுப்பையனாகச் சித்திரித்துச் செல்கிறார்.

கண் தெரியாதவர்களை நாம் நடத்தும்விதம் தவறு என்ற விமர்சனம் படத்தில் இல்லவே இல்லை. நாயகனும் நாயகியும் ஒரு ஹோட்டலில் பிறந்தநாளைக் கொண்டாடும்நோக்கில் சாப்பிடுகிறார்கள். சாப்பிட்டு முடித்து சர்வருக்கு மனசார 20 ரூபாய் டிப்ஸ் கொடுக்கிறார்கள். அந்த சர்வரோ, நீங்க எடுக்கறதோ பிச்சை… அதுல இருந்து எனக்கு டிப்ஸ் கொடுக்கறீங்களா என்று திட்டுகிறான். நாயகனும் நாயகியும் கண்களில் நீர் வழிய, நாங்க பிச்சையெடுக்கலைங்க என்று சொல்கிறார்கள். நீங்க என்ன செய்யறீங்களோ எனக்குத் தெரியாது…. ஆனா உங்க கிட்ட டிப்ஸ் வாங்கிச் சாப்பிடற அளவுக்கு என் நிலைமை ஆகிடலை என்று தெனாவட்டாகச் சொல்கிறான். இதுதானே நாம் பார்வையற்றவர்களைப் பார்க்கும்விதம்.

இப்படி ஒரு காட்சி கூட படத்தில் இல்லை. எல்லாரும் நல்லவர்கள் என்று காட்டுவதில் எந்த நியாயமும் இல்லையே (உண்மையில் எல்லாரையும் இயக்குநர் நல்லவராகவும் காட்டிவிடவில்லை. படத்தில் கண் தெரியாதவர்களுக்காகப் பாடங்கள், கதைகள் படித்துக்காட்டும் நபர் ஒருவரைக் காட்டுகிறார். அப்படியானவர்கள் நிச்சயம் கண் தெரியாதவர்கள் மீது கருணை கொண்டவர்களாகத்தான் இருப்பார்கள். ஆனால், அவர் நாயகிக்கு பழைய துணியைக் கொடுத்து அவமானப்படுத்துவதாக காட்சி அமைத்திருக்கிறார். கண் தெரியாதவர் மீது கருணை வருவதற்குப் பதிலாக நமக்கு ஒருவித அதிர்ச்சியும் அவ நம்பிக்கையும்தான் வருகிறது.).

நிச்சயமாக இயக்குநர் கண் தெரியாதவர்களின் உலகுக்குள் லேசாக எட்டிப் பார்த்திருக்கிறார். அதை மறுக்க முடியாது. நாயகனுக்கு மட்டும் தான் லேசான மிகை நடிப்பைப் பரிந்துரைத்திருக்கிறார். நாயகியாக கண் தெரியாத ஒருவரையே நடிக்கவைத்திருக்கிறார் (நாயகிக்குப் படத்துக்கு முன்பு வரை கண் தெரிந்துதான் இருந்தது. படத்துக்குப் பிறகும் கண் தெரியத்தான் செய்கிறது என்று நம்பத்தகுந்த வட்டாரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. எனினும் படப்பிடிப்பு காலத்தில் நாயகிக்கு கண் பார்வை இருந்ததற்கான தடயம் எதுவுமே இல்லை). தமிழ் சினிமாவுக்கு மிகப் பெரிய பரிசு அந்த நாயகி. அவர்கள் பயன்படுத்திக் கொள்ளப் போவதில்லை என்ற நிலையிலும்.

துணைக் கதாபாத்திரங்களும் வெகு இயல்பாக நடித்திருக்கிறார்கள். அதிலும் நாயகனின் தோழனாக வரும் நபரும் அவருடைய டிரேட் மார்க் சிரிப்பும் மெல்லிய கமெண்ட்களும் படத்தின் பெரிய பிளஸ் பாயிண்ட்கள்.

நாயகனுக்கும் அவன் பாடகராகப் பணிபுரியும் மெல்லிசை ட்ரூப்பில் இருப்பவர்களுக்குமிடையிலான நட்பும் இதமாகச் சித்திரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. நாயகனுக்கு பணத் தேவை வரும்போது ”எம்.ஜி.ஆர்.’ தன் கழுத்து செயினை கழட்டிக் கொடுக்கும் காட்சி மனதை நெகிழவைக்கிறது.

இப்படியான யதார்த்த அம்சங்களே படத்தை சுவாரசியமானதாக ஆக்கும்நிலையில் டெம்ப்ளேட் காதலுக்குள் தஞ்சமடைந்திருக்கவே வேண்டாம். அப்படியே காதல்தான் தேவையென்றால் கண் தெரியாதவர்களின் ஆத்மார்த்தமான காதலையே அழுத்தமாகச் சித்திரித்திருக்கலாம். படத்தின் ஆதார பஞ்ச் லைன் அதைத்தான் மையப்படுத்தியும் இருக்கிறது. சினிமாத்தனமாக யோசித்துச் சேர்த்திருக்கும் விஷயங்கள் மிகவும் க்ளிஷேத்தனமாகவும் பலஹீனமாகவும் இருக்கின்றன. அதிலும் அந்த வில்லன் கதாபாத்திரத்தைப் புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை.

கல்லூரியில் படித்துவரும் தங்கைக்கு அரசு வேலை வாங்கித் தந்து அவளுக்குக் கிடைக்கும் சம்பளத்தை அப்படியே எடுத்துக்கொள்ளலாம் என்று நினைக்கிறான் அவன். அம்மா இல்லாத தங்கையை வளர்த்து ஆளாக்கிய ஒரு அண்ணனுக்கு வரும் இயல்பான எண்ணம்தான் அது. அரசு வேலைக்கு லஞ்சமாக 3 லட்ச ரூபாய் கொடுக்க வேண்டியிருக்கிறது.

இந்த இடத்தில் ஒரு அண்ணன் என்ன செய்வான்? கையில் இருக்கும் சொத்து பத்துகளை விற்று அந்த லஞ்சத்தைக் கொடுத்து அரசு வேலையை வாங்க முயற்சி செய்வான். கையில் பணம் இல்லையென்றால், எப்படியாவது வட்டிக்காவது வாங்கிக் கொடுக்கப் பார்ப்பான். அரசு வேலை கிடைத்த பிறகு எப்படியும் இரண்டு மூன்று வருடங்களில் போட்ட பணத்தை எடுத்துவிடலாம். அதன் பிறகு அவள் மூலம் கிடைப்பவை எல்லாமே  லாபம்தான். இதுதான் ஒரு அண்ணனின் எளிய கணக்காக இருக்கும்.

இந்தப் படத்தில் வரும் அண்ணனும் அரசு வேலை வாங்கிக் கொடுக்க முயற்சி செய்கிறான். ஆனால், அதை நண்பனிடம் இருந்து வாங்குகிறான். அந்த நண்பன் அதற்குப் பிரதியுபகாரமாக அவளைத் திருமணம் செய்து கொடுக்கச் சொல்கிறான். அன்ணனும் சம்மதித்துவிடுகிறான். வேலை மொதல்ல கிடைக்கட்டும். நண்பனை அப்பறம் கழட்டிவிட்டுடலாம் என்றெல்லாம் நினைக்கவில்லை. மனப்பூர்வமாக நண்பனுக்கு திருமணம் செய்து தர முன்வருகிறான். இப்படிச் செய்வதால் அந்த அண்ணனுக்கு எந்த லாபமும் இல்லையே.

தங்கைக்கு திருமணமே நடக்காமல் பார்த்துக்கொண்டால்தானே அவனுக்கு லாபம். பொன் முட்டையிடும் வாத்தை அவனே வைத்துக் கொள்ளத்தானே விரும்புவான். நண்பனுக்கு இலவசமாகக் கொடுப்பானா என்ன..? நண்பன் தரும் மூன்று லட்சம் என்பது நேராக லஞ்சமாகத்தானே போகிறது. அண்ணனுக்கு எதுவும் கிடைக்காதே… ஒருவேளை அவன் ரொம்ப நல்லவன் என்று காட்டவிரும்புகிறாரா இயக்குநர். அப்படியானால், நாயகியின் காதலையே நிறைவேற்றிவைத்திருக்கலாமே. கதையின் பிரதான முடிச்சே பலவீனமாக இருக்கிறது.

கண் தெரியாதவர்களின் காதலுக்குத் தடையாக அண்ணனின் பேராசையே காரணமாக இருக்கிறது என்ற ஒற்றைத் தடையே படத்துக்கு போதிய டிராமாவைக் கொண்டுவருமே… எதற்காக தேர்தல், போலீஸ், ஆக்ஸிடெண்ட், ரயில்வே ஸ்டேஷன் களேபரம் என கலந்துகட்டி படு செயற்கையாக திரைக்கதை அமைக்கவேண்டும்?

கண் தெரியும் ஒருவரைத்தான் திருமணம் செய்து கொள்வேன் என்று கண் தெரியாத நாயகி தீர்மானமாக இருக்கிறாள். கண் தெரியாதவரைத் திருமணம் செய்துகொண்டால் குழந்தைக்கும் கண் தெரியாமல் போய்விடக்கூடும் என்ற பிழையான பயம் காரணமாக இருக்கலாம். அப்பா, அம்மா இரண்டு பேருக்குமே கண் தெரியாமல் இருந்தால் குழந்தையை எப்படி நன்கு வளர்க்க முடியும் என்று நினைத்து அந்த முடிவை எடுத்திருக்கலாம்.

இதை மீறி கண் தெரியாத நாயகனின் பேரன்பினால் அவள் அவனை ஏற்றுக் கொள்கிறாள். இதுவரையான நிகழ்வுகளை வைத்தே இடைவேளை வரை படத்தை நகர்த்தியிருக்கலாம். இடைவேளையின்போது ஒரு ட்விஸ்ட். அவர்களைச் சேர விடாமல் அவளுடைய அண்ணன் தடுக்கிறான். அந்தத் தடைகளை அவர்கள் எப்படிச் சமாளிக்கிறார்கள். கடைசியில் அவர்களுடைய உண்மையான அன்பைப் புரிந்துகொண்டு காதலுக்கு மரியாதை செய்கிறான் என்று இயல்பாக திரைக்கதை அமைத்துப் படமாக்கியிருந்தால் அது உண்மையான குயிலின் கூவலாக இருந்திருக்கும். வணிக அளவிலும் நிச்சயம் இதைவிடப் பெரிய வெற்றியைப் பெற்றிருக்கும்.

அல்லது, கண் தெரியும் ஒருவரைத்தான் திருமணம் செய்து கொள்வேன் என்ற கொஞ்சம் அதிகப்படியான லட்சியத்தையே படத்தின் மைய முடிச்சாக வைத்திருக்கலாம். கண் தெரியாத நாயகியின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு நாயகனும் கண் தெரியும் ஒருவரைத் திருமணம் செய்து கொள்வதுதான் குழந்தைகளின் எதிர்காலத்துக்கு நல்லது என்று புரிந்துகொள்கிறான். கண் தெரியாதவர்களுக்கு பாடங்களைப் படித்துக் காட்டி சேவை செய்யும் ஒரு ஆணும் பெண்ணும் இந்தக் கண் தெரியாதவர்களைத் திருமணம் செய்துகொள்ள முன்வருகிறார்கள். இரண்டு ஜோடிக்கும் ஒரே மண்டபத்தில் ஒரே நேரத்தில் திருமணம் நிச்சயமாகிறது. ஆனால், கண் தெரியும் நபர்கள் ஒருவித லட்சிய வேகத்தில் இந்தத் திருமணத்துக்கு சம்மதித்திருக்கிறார்கள்… அவர்களுடைய பெற்றோருக்கு இந்தத் திருமணத்தில் அவ்வளவாக விருப்பமில்லை என்பதெல்லாம் கண் தெரியாத நாயகன் நாயகிக்குத் தெரியவருகிறது.

தாலி கட்டப் போகும் நேரத்தில் நாயகனும் நாயகியும் திருமணத்தை நிறுத்தச் சொல்கிறார்கள். பொறக்கப் போற குழந்தைங்களை நினைச்சு நாங்க இந்த முடிவை எடுத்தோம். ஆனால், உங்களை வளர்த்து ஆளாக்கின உங்க அப்பா அம்மாவுக்கு கஷ்டத்தைத் தர்ற இந்தச் செயலைச் செய்ய மனசு கேக்கலை. அடுத்த தலைமுறையைப் பத்தி யோசிச்சோம். முந்தின தலைமுறையைப் பத்தியும் யோசிச்சிருக்கணும்.

அதுமட்டுமில்லாம, குழந்தையை நல்லா வளர்க்க கண்ணு தெரியனும்னு அவசியமில்லை. பாசமுள்ள மனசு இருந்தாப் போதும். இனம் இனத்தோடதான் சேரணும். ஏழையா இருக்கறவங்க ஏழையைத்தான கல்யாணம் செஞ்சுக்கறாங்க… பணக்காரரையா கல்யாணம் செஞ்சுக்கறாங்க. அப்படி ஏழையும் பணக்காரரும் கல்யாணம் செஞ்சுக்கிட்டா ரெண்டு பேருக்குமே அது பின்னால பிரச்னையாத்தான் ஆகும். கண் தெரிஞ்ச ரெண்டு பேருக்கே இந்தக் கதின்னா… வேற வேற உலகத்துல வாழற நாம எப்படி சேர முடியும். கண் தெரியாதவனுக்கு கண் தெரியாத ஒருத்திதான் நல்ல துணையா இருக்க முடியும். கண் தெரிஞ்ச ஒருத்தருக்கு நாங்க எப்பவுமே ஒரு சுமைதான். கால்ல கல்லைக் கட்டிக்கிட்ட மாதிரிதான் இருக்கும். நாம ஜோடி மாறிக் கல்யாணம் செஞ்சுக்கறதுதான் நல்லது என்று சொல்லி இடம்மாறுகிறார்கள்.

கண் தெரிந்த ஜோடி எவ்வளவோ எடுத்துச் சொல்லியும் தங்கள் முடிவில் உறுதியாக நிற்கிறார்கள். கடைசியில் வேறு வழியில்லாமல் அவர்கள் விரும்பியதுபோலவே திருமணம் நடக்கிறது. கண் தெரியாத இருவரும் ஒருவருக்கு ஒருவர் ஆறுதலாக கைகளைப் பற்றிக்கொள்கிறார்கள்.

இப்படி எதையும் யோசிக்காமல், இரண்டு சாதாரண நபர்களுக்கு இடையே வரும் காதலுக்கான காட்சிகளை யோசித்துவிட்டு கடைசியில் இருவருக்கும் கண் தெரியாது என்ற ஒரு செல்லிங் பாயிண்டைத் திணித்திருப்பதுபோலவே திரைக்கதை அமைத்ததன் மூலம் நல்ல வாய்ப்பை இயக்குநர் வீணடித்திருக்கிறார்.

(இந்த மாற்றுத் திரைக்கதைகள்தான் ஆகச் சிறந்தவை என்ற தொனியில் இங்கு விவரிக்கப்படவில்லை. அவற்றின் பின்னால் இருக்கும் அணுகுறை, மனோபாவம் இதுவே முக்கியம். அதை அடிப்படையாகவைத்து வேறு காட்சிகளும் கதையும் எழுதப்பட்டிருக்கவேண்டும் என்ற கோணத்திலேயே ஒரு உடனடி உதாரணமாக அவை இங்கு சொல்லப்படுகின்றன).

கோஷிஷ் என்றொரு ஹிந்தி திரைப்படம். ஜெயா பாதுரியும் சஞ்சீவ் குமாரும் நடித்தபடம். அதில் அவர்கள் இருவருமே டெஃப் அண்ட் டம்ப் ஆக இருப்பார்கள். அவர்களுக்கு ஒரு குழந்தை பிறக்கும். அந்தக் குழந்தையுடன் ஒருநாள் சஞ்சய் குமார் கிலுகிலுப்பையை வைத்து விளையாடுவார். வலது காது பக்கம் குலுக்குக் காட்டுவார். குழந்தை எந்த எதிர்வினையும் இல்லாமல் இருக்கும். இடதுபக்கம் அசைத்துக் காட்டுவார் அப்போதும் குழந்தை பொம்மை போல் இருக்கும். அப்பாவுக்கு பதற்றம் தொற்றிக்கொள்ளும். இரண்டு பக்கமும் கிலுகிலுப்பையை மாறி மாறி ஆவேசமாக அசைப்பார். குழந்தை எந்த எதிர்வினையும் இன்றி படுத்திருக்கும். குழந்தைக்குக் காதுகேட்கவில்லை என்று பதறியபடியே சமையலறையில் இருக்கும் மனைவியை அழைத்துவந்து காட்டுவார். அவரும் கிலுகிலுப்பையை அசைத்துப் பார்ப்பார். குழந்தையிடம் எந்த அசைவும்  இருக்காது. இருவரும் துடிதுடித்துப் போவார்கள். சஞ்சய்குமார் விழுந்தடித்து ஓடிப் போய் மருத்துவரை அழைத்துவந்து காட்டுவார். கிலுகிலுப்பையை எடுத்து வேகமாக ஆட்டிக் காட்டி குழந்தைக்கு காது கேட்கவில்லை என்று சொல்லிக்காட்டுவார். மருத்துவர் கிலுகிலுப்பையை வாங்கி அசைத்துப் பார்ப்பார். அதில் ஓசை எழுப்பும் மணிகள் இல்லாமல் இருக்கும். அவர் சிரித்தபடியே, ஒரு சொடக்குப் போடுவார். குழந்தை சட்டென்று அந்த திசையில் திரும்பிப் பார்க்கும். அப்பாவுக்கும் அம்மாவுக்கும் இன்ப அதிர்ச்சி ஏற்படும். மருத்துவர் மெள்ள கிலுகிலுப்பையைத் திறந்து அதில் குண்டு மணிகள் இல்லாததைச் சுட்டிக்காடுவார். காது கேட்காதவர்களின் வாழ்க்கையை, வேதனையை நுட்பமாக சித்திரிக்கும் காட்சி இது. இந்தப் படத்தில் அப்படியான ஒரு காட்சி கூட இல்லை.

கண் தெரியாதவர்களை ஏதோ வேதனை இருட்டில் உழல்பவர்களாகச் சித்திரிக்கத் தேவையில்லைதான். ஆனால், அவர்களை சராசரி மனிதர்கள் போலவே லந்து பண்ணித் திரிபவர்களாகவே சித்திரித்திருக்கவும் வேண்டாம். அதுமட்டுமல்லாமல் மூன்று லட்சம் பணத்தை எடுத்துக்கொண்டு இரவில் தனியாக பஸ்ஸில் போகிறான். கண் தெரியும் ஒருவரே கூட செய்யத் தயங்கும் செயல் இது (அதுநாள் வரை அவன் ரயிலில் மட்டுமே போய்க்கொண்டிருந்தான். அன்று பார்த்து பஸ்ஸில் போகிறான். தேர்தல் நேரம் வேறு. வோட்டுக்குக் கொடுக்க எடுத்துச் செல்லப்படும் பணம் என போலீஸ் பிடித்துவிடுகிறார்கள். நல்ல போலீஸ் ஒருவர் (மலையாளி என்பதால் ரொம்ப நல்லவரும் இல்லை… 50 ஆயிரம் ரூபாயை ஆட்டையப் போட்டுவிடுகிறார்) காப்பாற்றி அனுப்புகிறார்).

அதிலும் க்ளைமாக்ஸ் காட்சிகளில் நாயகன் தனியாகவே மும்பைக்கு ரயிலேறிச் செல்கிறான். புனேயில் தானாகவே இறங்குகிறான். மீண்டும் ஏறுகிறான். நாயகியின் கடிகார மணிச் சத்தம் கேட்டதும் ஓடும் ரயிலில் இருந்து குதிக்கிறான். பெருங் கூட்டத்துக்கு நடுவே அவளைத் தேடி அலைகிறான். அவர்கள் காதலித்த நாட்களில் சொல்லிக் கொண்டதுபோல் ஐந்தாம் பிளாட்ஃபாரத்தின் ஐந்தாம் படியில் நின்று கொண்டு ஸ்டிக்கால் ஓங்கி ஓங்கித் தட்டுகிறான். அவளும் அந்தப் பேரிரைச்சல் நிறைந்த ரயில் நிலையத்தில் நாயகனின் இந்தத் தட்டுகளைக் கேட்டுக் கண்டுபிடித்துவிடுகிறாள். தமிழ் சினிமாதான்… ஒத்துக்கொள்கிறோம். இருந்தாலும் இதெல்லாம் கொஞ்சம் ஓவர் ராஜு முருகன்.

கண் தெரியாதவர்களுக்கு காது மிகக் கூர்மையாக இருக்கும் என்பது உண்மைதான். நாயகியின் செருப்பு சத்தத்தை வைத்து நாயகன் அவளைக் கண்டுபிடித்துவிடுவதாகத் திரைக்கதை அமைத்திருக்கிறார். குறைந்தது அந்தக் காலில் ஒரு கொலுசை மாட்டிவிட்டிருக்கக்கூடாதா..? கொலுசுக்கும் காதலுக்குமான பந்தம் என்பது நிலவுக்கும் காதலுக்குமான பந்தத்தைப் போலவே நீண்ட நெடு பாரம்பரியம் கொண்டதாயிற்றே. கண் தெரியாதவர்களின் உலகில் செருப்பு சத்தத்தவிட கொலுசுச் சத்தம் கூடுதல் ரம்மியமாக ஒலிக்குமே. அதிலும் இளம் பெண்ணின் நிலம் புரளும் பாவடையும் அதற்குள் இருந்து எட்டிப் பார்க்கும் மென்மையான முயல் குட்டி போன்ற பாதங்களும் அதில் அணியப்பட்டிருக்கும் கொலுசும் கலையழகு மிளிரும் காமக் காட்சிகள் அல்லவா…. அசட்டு ரப்பர் செருப்பின் ஒலியைப்போய் காதலனின் செவி கூர்ந்து கண்டுபிடிப்பதாகப் போய் காட்டி வீணடித்தது ஏன்?

க்ளைமாக்ஸ் காட்சியில் அந்த ஸ்டிக்கில் ஒரு சலங்கை மணியைக் கட்டிவிட்டிருந்தால் குறைந்தபட்ச நம்பகத்தன்மையாவது இருந்திருக்கும். எங்கோ ஆழத்தில் சலங்கை சத்தம் கேட்க, நாயகி அதைக் கண்டுபிடித்து அந்த ஓசை வரும் திசை நோக்கி நடக்க நடக்க அந்த ஓசை பெரிதாகிக் கொண்டேவர, மற்ற பேரிச்சைச்சல் எல்லாம் மறைந்துபோல் காதலின் ஒற்றைச் சலங்கை ஒலி மட்டுமே அவளை வழிநடத்திச் செல்ல அங்கே நாயகன் வாக்கிங் ஸ்டிக் ஒடிய தட்டிக் கொண்டிருக்கிறான். நாயகி அவனை நெருங்க நெருங்க அதிகரித்துவரும் சத்தம் ஒரு கட்டத்தில் நின்றுபோய்விடுகிறது. ஸ்டிக் உடைந்து போய்விடவே சலங்கை தெறித்து எங்கோ விழுந்துவிடுகிறது. நாயகன் பதறியபடியே தரையில் அதைத் தேடித் துழாவுகிறான். தரையில் விழுந்த சலங்கை நேராக உருண்டு போய் நாயகியின் காலில் சென்று முட்டுகிறது. அதை எடுத்து அவள் ஒலிக்கிறாள். அதைத் தேடிவரும் நாயகன் அந்த ஒலியை வைத்து அவளைக் கண்டு பிடிக்கிறான். கண் தெரியாதவர்களை அவர்களுடைய காதலின் குறியீடான சலங்கையும் அதன் மெல்லிய ஒலியும் ஒன்று சேர்க்கிறது என்று முடித்திருக்கலாம்.

கல்ர் ஆஃப் பாரடைஸ் படத்தில் கண் தெரியாத சிறுவன் மீது நமக்கு ப்ரியம் உண்டாக அருமையான காட்சி ஒன்றைச் சித்திரித்திருப்பார் இயக்குநர். மரத்தில் இருந்து கீழே விழுந்துவிட்ட பறவைக் குஞ்சு ஒன்றை அதன் மெல்லிய அலறலை வைத்தே கண்டுபிடித்து அதைக் கஷ்டப்பட்டு மரத்திலேறி அதன் கூட்டில் விடுவான் (பூனை ஒன்று அந்தக் குஞ்சைக் கொல்லவருவதைக் கேட்டு விரட்டியும் அடிப்பான்). கண் தெரியாதவர்களுக்குக் கேட்கும் சக்தி கூர்மையாக இருக்கும் என்பதை அப்படியும் காட்டலாம்.

இதுதான் இப்படியென்றால், கண் தெரியாத ஜோடி என்பதால் கதைக்கு எக்கச்சக்கமாக கனம் கூடிவிட்டதாக நினைத்துக்கொண்டு அதை பேலன்ஸ் செய்வதற்காக அமைக்கப்பட்டிருக்கும் நகைச்சுவைக் காட்சிகள் எல்லாம் சிரிக்கும்படியாக இருந்தாலும் இந்தக் கனமான கதையைக் கீழிறக்கவே செய்கின்றன.

கண் முன்னே கஷ்டப்படுபவர்களைக் கண்டு வருந்தாமல் தன் பேரன் இருக்கும் ஆஸ்திரேலியாவில் நடக்கும் கலவரத்தைக் கண்டு வருந்தும் டெம்ப்ளேட் பிராமணர், நல்லிதயம் கொண்ட டெம்ப்ளேட் கிறிஸ்தவ கதாபாத்திரங்கள், விலாவாரியான சர்ச் காட்சிகள், அவுட் ஆஃப் ஃபோகஸிலேயே காட்டப்படும் இந்துக் கடவுள்கள், நள்ளிரவில் மாராப்பு இல்லாமல் கண்முன் வது நிற்கும் லட்டு போன்ற பெண்ணை சகோதரியாகப் பார்க்கும் கறுப்புச் சட்டை தமிழ் தேசியவாதி (அவருடைய வாகனத்தின் பெயர் தமிழ்த் தாய்), 3 லட்சம் லஞ்சம் கேட்பவர் அடிக்கடி ஜபிக்கும் நமச்சிவாய நாமம் என இயக்குநர் மிகத் தெளிவான அரசியலுடன்தான் களமிறங்கியிருக்கிறார். படியளக்கிற எஜமானின் பாட்டுக்கு ஏற்பத்தானே ஆடியாகவேண்டும். இயக்குநருக்கு அந்தக் கலை நன்கு கைவந்திருக்கிறது.

எம்.ஜி.ஆர்., சிவாஜி படங்களில் வில்லன் மற்றும் அடியாட்களின் பெயர் எல்லாம் கிறிஸ்தவ, இஸ்லாமியப் பெயராக இருக்கும். ரஜினி படங்களில் கூட இதை நாம் பார்க்க முடியும். அதற்கான பதிலடி என்று இதைச் சிலர் சொல்வார்கள். விஷயம் என்னவென்றால், எம்.ஜி.ஆரும் சிவாஜியும் அப்படிப் பெயர் வைத்ததை அவர்களுடைய பிற மத வெறுப்பாக  எடுத்துக்கொள்ளவே முடியாது. ஏனென்றால், அவர்களுடைய பிற ஒட்டு மொத்த செயல்பாடுகளில் அப்படியான பாரபட்சத்தை, வெறுப்பை நீங்கள் பார்க்கவே முடியாது.

ஆனால், இன்றைய தமிழ் சினிமாவில் கிறிஸ்தவ, தமிழ் தேசிய சிலாகிப்புகளும் இந்து, இந்திய காழ்ப்புகளும் மிகத் தெளிவான அரசியல் திட்டமிடல் மூலமாக இடம்பெறுகின்றன. இன்று அந்த சக்திகளுக்கு அதிக பலம் இல்லை. ஆனால் ,நாளை அவர்கள் செல்வாக்கு பெற்றுவிட்டால், இந்த வெறுப்புகள் வேறு உச்சங்களை எட்டும். அது அபாயகரமானது. அப்படியாக குக்கூ காகமாகப் போன வருத்தத்தோடு, நாளை அது கழுகாக மாறிவிடுமோ என்ற பயமும் வருகிறது. எந்த வணிக நிர்பந்தங்கள் குயிலைக் காகமாக ஆக்கினவோ அவையே கழுகாக ஆகாமலும் காக்கவேண்டும்.

கல்லெல்லாம் மாணிக்கக் கல்லாகுமா..?

images (3)1987ம் ஆண்டு வீடற்றவர்களுக்கான சர்வதேச ஆண்டாக ஐக்கிய நாடுகள் சபையால் அறிவிக்கப்பட்டது. பாலு மகேந்திரா 1988-ல் வீடு படத்தை எடுத்து வெளியிட்டார். வீடற்றவர்கள் என்றால் நம் மனத்தில் நரிக்குறவர்கள் போன்ற நாடோடிகளும், பெரு நகரங்களில், சேரிகளில் வசிக்கும் நபர்களும், பிளாட்ஃபாரத்தில் வசிக்கும் நபர்களும், அகதிகளும்தான் நினைவுக்கு வருவார்கள். ஆனால், பாலு மகேந்திராவோ ஒரு மத்திய வர்க்கக் குடும்பத்தின் வேதனைகளை மையமாக வைத்து படமெடுத்திருக்கிறார். 

நிச்சயம் இந்த அனுபவமும் படமாக்கத் தகுந்ததுதான். எல்லா மத்திய தர குடும்பத்து நபர்களுக்கும் சொந்தமாக ஒரு வீடு வேண்டும் என்ற கனவு இருக்கத்தான் செய்யும். ஆனால், கலை என்று வரும்போது வேறு சில அடிப்படைகள் தேவைப்படும். முதலில் சொந்த வீடு என்பது ஆடம்பரத் தேவையாக, ஒரு கனவாக மட்டுமே இருந்தால் போதாது. மிகவும் தேவையான ஒன்றாக கதைக்குள் நிலை நிறுத்தப்பட்டாக வேண்டும்.

எல்லாருக்குமே வாழ்க்கையில் வெற்றி பெறவேண்டுமென்ற கனவு இருக்கத்தான் செய்யும். ஆனால், மேல் சாதியினரால் எள்ளி நகையாடப்பட்ட ஒரு தலித்துக்கு அதே கிராமத்தில் அவர்கள் முன்னால் தலை நிமிர்ந்து நடந்தாக வேண்டும் என்ற லட்சியம் இருப்பதாகக் காட்டினால் அந்த இலக்குக்குக் கூடுதல் கனம் கிடைக்கும். யாருடைய சைக்கிள் காணாமல் போனாலும் வேதனைதான். ஆனாலும் சைக்கிள் இருந்தால்தான் ஒரு வேலை கிடைக்கும்; வேலை கிடைத்தால்தான் குடும்பம் அரைப்பட்டினியோடாவது வாழ்க்கையை ஓட்ட முடியும் என்று இருக்கும் ஒருவனுடைய சைக்கிள் காணாமல் போனால் அந்த வேதனை   பல மடங்கு அதிகரித்துவிடும். கலைஞன் என்பவன் தனது கதையின் தேவையை, கதாநாயகனின் இலக்கை அப்படி மிகவும் அவசியமானதாக கதைக்குள் நிலை நிறுத்த வேண்டும். பாலு மகேந்திராவோ அதை மிகவும் மேலோட்டமாகச் செய்திருக்கிறார்.

கதையின் படி அந்த மத்திய தரக்குடும்பம் நீண்ட நாள் வசித்து வந்த வாடகை வீட்டில் இருந்து வெளியேற நேருகிறது. வேறு வாடகை வீடு தேடி அலைகிறார்கள். கிடைக்காமல் போகவே சொந்த வீடு கட்டத் தீர்மானிக்கிறார்கள். அப்படியாக இந்தக் கதையில் சொந்த வீடு மிகவும் தேவை என்ற அழுத்தம் கதையில் தரப்படவில்லை. அதோடு வாடகை வீடு தேடும் காட்சிகளும் மிகவும் மேலோட்டமாக இருக்கின்றன. வீடு வீடாக ஏறி இறங்குகிறார்கள். அவ்வளவுதான். அதிலும் அவர்கள் பார்க்கும் ஒரே வீட்டின் உரிமையாளரான பிராமணர் நான் வெஜ் எல்லாம் சமைச்சுக்கலாம் என்று படு மாடர்னாக இருக்கிறார். இளையராஜா, நத்திங் பட் விண்ட் என்ற இசை ஆல்பத்துக்குப் போட்ட இசையைப் பின்னணியில் ஓட விடுவதன் மூலம் மட்டுமே வீடு தேடுவதில் இருக்கும் வேதனையை உணர்த்த பாலுவால் முடிகிறது.

உண்மையில் நாலைந்து வருடங்களில் ஐந்தாறு வீடுகள் மாற வேண்டிவந்துவிட்டது. வீட்டு உரிமையாளர்களுடன் ஏதாவது பிரச்னைகள் வந்து கொண்டேயிருக்கிறது. ஒவ்வொரு தடவையும் வீட்டை மாற்றிக் கொண்டு செல்ல நிறைய செலவாகிறது. வீடு தேடி அலைவதிலும் பெரும் சிக்கல் இருக்கிறது. இவையெல்லாவற்றுக்கும் மேலாக குழந்தையை ஒவ்வொரு பள்ளியாக மாற்ற வேண்டி வருகிறது. அது குழந்தையின் படிப்புக்கும் மனதுக்கும் பெரும் கெடுதலை உருவாக்குகிறது. சொந்த வீடு இருந்தால் இந்தத் தொந்தரவே இருக்காது என்று சொந்த வீட்டின் தேவையானது கதைக்குள் நிலைநிறுத்தப்பட்டிருக்கவேண்டும்.

அடுத்ததாக அந்த மத்திய தர குடும்பமோ இரண்டு கிரவுண்ட் நிலத்துக்குச் சொந்தக்காரர்களாக இருக்கிறது. அதில் ஒரு கிரவுண்டை விற்றால் 30 ஆயிரம் ரூபாய்தான் கிடைக்கிறது. வீடு கட்டவோ 1.5 லட்சம் தேவைப்படுகிறது. இந்த இடத்தில் ஒரு சந்தேகம் வருகிறது. 25 வருடத்துக்கு முன்னால் கிரவுண்டின் விலை 30 ஆயிரமாக இருந்தபோது வீடு கட்ட மட்டும் 1.5 லட்சம் தேவைப்படுமா? சிட்டி லிமிட்டுக்குள் இருக்கும் நிலத்தின் விலை என்னவோ வீடு கட்ட அதைவிடக் குறைவாக ஆகும் என்பதுதானே உண்மை.

அதோடு, உண்மையில் காருக்கு பெட்ரோல் போட முடியாமல் தவிக்கும் ஒருவரின் வேதனையும் நிஜமானதுதான். ஆனால், அலுவலகத்துக்குப் போக ஒரு சைக்கிள் கூட இல்லாதவரின் வேதனையானது அதைவிட வலுவானது. அதிலும் தொலை தூரப் பள்ளிக்கூடத்துக்குப் போக சைக்கிள் தேவைப்படும் குழந்தையின் வேதனை என்பது வாகனம் சார்ந்த கதையின் அழுத்தமான கருவாக இருக்கும். பாலு மகேந்திராவோ மேலோட்டமான நபர்களுக்கான  மேலோட்டமான தேவை என்ற அடிப்படையில் கதையைக் கொண்டு செல்கிறார். சொந்த வீடு தேவை என்ற கனவுடன் இருக்கும் மத்தியதரகுடும்பங்கள் வலிந்து தமது அனுபவங்களை இந்தப் படத்துடன் பொருத்திக்கொண்டு ரசித்தாக வேண்டியிருக்கிறது. தமிழர்கள் அதில் கில்லாடிகள். ஒரு கதாபாத்திரம் நகைச்சுவையாக எதையாவது செய்து இவர்களைச் சிரிக்க வைக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை. காமெடியர்கள் திரையில் வந்தாலே போதும், இவர்கள் சிரித்துவிடுவார்கள்.

மத்திய வர்க்கக் குடும்பம் ஒரு கிரவுண்டை விற்று இன்னொரு கிரவுண்டில் வீடு கட்டத் தீர்மானிக்கிறார்கள். அலுவலகத்தில் இருந்து கடன் வேறு வாங்கிக் கொள்கிறார்கள். ஆனால், படத்தின் கடைசியில் வீடு கட்டிய இடம் மெட்ரோ வாட்டர் நிறுவனத்தால் ஒருவருடத்துக்கு முன்பே ஏடுத்துக்கொள்ளப்பட்டதாகச் சொல்லப்படுகிறது. ஒரு கிரவுண்ட் நிலத்தை விற்கும்போது அது தெரிய வந்திருக்குமே… மெட்ரோ வாட்டர் எடுத்துக்கொண்ட நிலத்துக்கு கம்பெனி எப்படிக் கடன் கொடுத்தது? அரசாங்கம் திடீரென்று ஒரு இடத்தை எடுத்துக்கொண்டால் வங்கியால் எதுவும் செய்ய முடியாது. ஆனால், ஏற்கெனவே அரசு கையகப்படுத்திய நிலத்துக்கு எந்த நிறுவனமும் கடன் தராது.

அதுபோல் படத்தில் வரும் வயதான கதாபாத்திரத்தைச் சாகடிப்பதன் மூலம் படத்துக்கு கனத்தைச் செயற்கையாகக் கூட்டுகிறார் (அழியாத கோலங்கள் என்ற இளம் பருவ விடலைத்தனங்களைப் பற்றிய படத்தில்கூட ஒரு கதாபாத்திரத்தைச் சாகடித்துத்தான் கனம் கூட்ட இவரால் முடிந்திருந்தது).

இது இப்படியென்றால், கதாநாயகியின் காதலராக ஒருவர் இந்தப் படத்திலும் வருகிறார். திருமணம் செய்துகொள்ளாமலேயே அவர்கள் வெகு சகஜமாக எல்லா இடங்களுக்கும் போய்வருகிறார்கள். 1980களில் என்ன… இன்றைய 2014களில் கூட மத்திய வர்க்க குடும்பத்தில் இப்படியான ஒரு சுதந்தரத்தைப் பார்க்க முடியாது. அப்படியே இருவருக்கும் பிடித்திருந்தால் உடனே திருமணம் செய்துவைத்துவிடுவார்கள். பாலு மகேந்திரா தனது கதை மாந்தர்களை மிகவும் நல்லவர்களாகச் சித்திரிக்க விரும்பியதில் தவறில்லை. அவர்கள் தமிழ்ச் சூழலில் காலூன்றியவர்களாகவும் இருக்கவேண்டுமே (சந்தியா ராகம் படத்திலும் அப்படித்தான். அந்த முதியவர் கிராமத்தில் குழந்தை போல் விளையாடி மகிழ்பவராக இருக்கிறார். மனைவி இறந்ததும் நகருக்கு வருபவர் மருமகளின் வீட்டில் சிறிய மஸ்தாபம் ஏற்பட்டதும் நேராக முதியோ ர் இல்லத்துக்குப் போய்விடுகிறார்.  இளைய தலைமுறை தன்னை வளர்த்து ஆளாக்கிய பெற்றோரை புறக்கணித்துவிட்டு, சுய நலத்துடன் காசு, பணம் என்று அலைவதையும், முதியவர்கள் அதனால் அனுபவிக்க நேரும் துயரத்தையும் சித்திரிக்காமல், அரிதிலும் அரிதாக இருக்கும் முதியவர் ஒருவரை வைத்து ஒரு படத்தையே எடுத்துமுடித்துவிடுகிறார். இலங்கைப் பிரச்னையைப் பற்றி இவர் படமெடுத்திருந்தால், ஒற்றைத்தலைவலியால் எப்போதாவது கஷ்டப்படும் ஒருவரின் வாழ்க்கை அனுபவங்களையும் ஊரடங்கு உத்தரவால் மருத்துவமனைகள் மூடப்பட்டிருக்க அவராகவே வீட்டில் சுக்குக் கஷாயம் வைத்துக் குடித்ததும் நோய் நீங்கிக் குணமடைவதுபற்றியும் எடுத்து முடித்திருப்பார் போலிருக்கிறது!)

இவையெல்லாம் படத்தின் அடிப்படையான குழறுபடிகள். இதை அவரால் தவிர்க்க முடியவில்லை. இதற்கான காரணம் என்னவென்றால், பாலுவின் ‘கலை’ மனமானது வணிக சினிமாக்களின் எதிர் பிம்பம் மட்டுமே. வணிக சினிமாக்களில் இருக்கும் குறைகள் எதுவும் அவர் படத்தில் இருக்காது. ஆனால், அது கலை அம்சம் கொண்டதாகவும் இருக்காது. கலை என்பது வேறு வகை உலகம். அது பாலுவால் கனவிலும் நினைத்துப் பார்க்க முடிந்திராதது. ஆனால், ஒரே பாடலில் கோடீஸ்வரராவதை வாய் பிளந்தபடியே பார்த்துப் பழகிய தமிழ் மகா ஜனங்கள், படம் முழுக்கப் பாடுபட்டு ஒரு வீட்டைக் கட்டுகிறார்கள் என்று நிறுத்தி நிதானமாகக் காட்டியதும் இதுதான் கலை போலிருக்கிறது என்று அதே வாயை மூடாமலேயே மீண்டும் மெய் மறந்து நிற்கிறார்கள். விமர்சனத் திலகங்களோ தங்களுடைய தமிழகக் கனவுத் தொழிற்சாலை நோக்கிய பயணத்துக்கான  தக்கைப் பாலம் ஒன்றை இதன் மூலம் பாடுபட்டு உருவாக்கி மகிழ்ந்துகொள்கிறார்கள்.

சில்ட்ரன் ஆஃப் ஹெவன் படம் பார்த்திருப்பீர்கள். ஷூ வாங்க கஷ்டப்படும் ஏழைக் குடும்பத்துச் சிறுவனின் கதை. பள்ளியில் படிக்கும் அண்ணனும் தங்கையும் ஒரே ஷூவை வைத்துக்கொண்டு படும் சிரமங்கள் எளிமையாக அதே சமயம் மனதை உருக்கும் வகையில் சொல்லப்பட்டிருக்கும். அந்த ஊரில் ஒரு ஓட்டப் பந்தயம் நடக்கப் போவதாக அறிவிப்பு வரும்.  பந்தயத்தில் மூன்றாவதாக வருபவருக்கு ஷூக்கள் பரிசு. அந்தச் சிறுவன் முதலிடம் வெல்லும் வாய்ப்பு இருந்தும் மெதுவாக ஓடி மூன்றாமிடத்துக்கு வர முயற்சி செய்வான். ஆனால், கடைசி கட்டத்தில் எப்படியோ அவனே முதலிடத்தை வென்றுவிட அதற்கான பரிசு கிடைக்கும். அவனோ ஷூ கிடைக்காத சோகத்தில் புண்ணாகிப் போன தன் கால்களை வீட்டு முற்றத்தில் அமர்ந்து நீரில் நனைத்தபடியே சோகமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பான்.  அந்தச் சிறுவனின் அப்பா கடைத்தெருவில் பொருட்கள் வாங்கிக்கொண்டு சைக்கிளில் வீடு திரும்புவார். அவருடைய சைக்கிள் கேரியரில் பல பொருட்களுக்கு நடுவில் சிறியதாக ஒரு ஜோடி ஷூக்கள் எட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும். படம் அதோடு முடிவடையும்.

ஒரு கலைப்படத்துக்கான க்ளைமாக்ஸ் இதுவாகத்தான் இருக்க முடியும். பாலு மகேந்திரா இதே படத்தை எடுத்திருந்தால், அப்பா ஷூ வாங்கிக் கொண்டுவருவார்; அந்தச் சிறுவனோ விபத்தில் சிக்கி நொண்டியாகிவிட்டிருப்பான். இதுவும் சோகமான முடிவுதான். ஆனால், இப்படியான செயற்கையான அதிரடி  நிகழ்வுகள் கலைக்கு எதிரானவை.

உண்மையில் இரானிய இயக்குநர் வீடு படத்தை எடுத்திருந்தால் எப்படி எடுத்திருப்பார் என்று பார்ப்போம். அன்பானவராக இருந்த தனது தாய் வீடு கட்ட ஆரம்பித்த பிறகு அதன் நெருக்கடிகளால் வேறு நபராக ஆகிவிட்டார் என்று ஒரு பேட்டியில் பாலு மகேந்திரா தெரிவித்திருந்தார். உண்மையில் இதைத்தான் இரானிய இயக்குநர் கதையின் மையமாகக் கொண்டுவந்திருப்பார்.

வாடகை வீட்டில் இருந்தபோது நண்பர்கள், உறவினர்கள், அக்கம் பக்கத்தினர் என அனைவரிடமும் அன்பாக அன்னியோன்னியமாக இருந்த ஒருவர் சொந்தமாக வீடு கட்ட ஆரம்பித்ததும் மெள்ள மெள்ள மாறிப் போயிடுகிறார். சொந்தக்காரர்களின் வீட்டு விழாக்களுக்குப் போகாமல் இருக்கிறார். வீட்டுக்கு வரும் நண்பர்களைச் சரியாகக் கவனிக்காமல் வீட்டு வேலைகளைப் பார்க்கப் போய்விடுகிறார். உறவினர் ஒருவருக்கு உடல் நிலை மோசமாகிறது. கையில் பணம் இருக்கும் நிலையிலும் வீடு கட்டத் தேவை என்று சொல்லி தரமறுத்துவிடுகிறார். வாடகை வீட்டில் இருந்த காலத்தில் யார் கடன் கேட்டாலும் வேறு இடத்தில் வாங்கியாவது உதவி செய்திருந்தவர் இப்போது இப்படி மாறிவிட்டார். குழந்தைகளோடு சிரித்துப் பேசுவது அறவே நின்றுவிடுகிறது.

அவருடைய வாடகை வீட்டில் குருவிகளும் காகங்களும் நீர் அருந்த சிறிய பாத்திரத்தில் நீர் வைத்திருப்பார். பசு மாட்டுக்கு வீட்டு வாசலில் ஒரு பெரிய தொட்டி கட்டி கழணித் தண்ணியை தினமும் ஊற்றி வந்திருப்பார். ஆனால் அவரே, தனது நிலத்தில் அது நாள் வரை மேய்ந்து வந்த பசு மாடு வீடு கட்ட ஆரம்பித்த பிறகும் ஏக்கத்துடன் வந்து நிற்பதைப் பார்த்து அடித்து விரட்டுவார். அவருடைய நிலத்தில் பலருக்கும் நிழல் தரும்படி இருந்த மரம் ஒன்றை சிறிதும் தயக்கமில்லாமல் வெட்டி எறிவார்.

இப்படியாக சொந்த வீடு என்ற ஒன்று ஒருவருடைய மனத்தில் இருக்கும் ஈரத்தை படிப்படியாக உறிஞ்சிவிடுகிறது. எல்லா கஷ்டங்களும் பட்டு வீட்டைக் கட்டி முடிக்கிறார். சொந்த வீட்டின் ஒவ்வொரு அறையாக நடந்துசென்று பார்க்கிறார். வாடகை வீட்டில் இருந்தபோது இருந்த  குதூகலங்கள் எதுவுமில்லாமல் வீடு இருளடைந்து காணப்படுகிறது.

வீடுங்கறது வெறும் செங்கல்லும் சிமெண்டும் இல்லை. சொந்த பந்தங்கள் வந்துபோனால்தானே அது வீடு என்ற உண்மை அவருக்கு உறைக்கிறது. கண்களில் நீர் கசிய ஜன்னல் வழியாக தெருவைப் பார்க்கிறார். ஒரு பசு மாடு கன்றுடன் உணவு தேடி அலைந்து கொண்டிருக்கிறது. மளமளவென கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு, வீட்டில் இருக்கும் இரண்டு பெரிய வாளிகளைத் தூக்கிக் கொண்டு வாசலில் வைத்து ஒன்றில் தண்ணீரும் இன்னொன்றில் வீட்டில் இருக்கும் சாப்பாடும் போட்டு வைக்கிறார். சிறிது நேரத்தில் வீட்டைக் கடந்து சென்ற பசு மாடு கன்றுடன் திரும்பி வருகிறது. ஆசை ஆசையாக உணவைச் சாப்பிட்டுவிட்டு தண்ணீரைக் குடித்துவிட்டுச் செல்கிறது. இப்போதும் அந்தப் பெண்ணின் கண்ணில் இருந்து கண்ணீர் வழிகிறது. ஆனால், இது வேறு கண்ணீர்.

இடையிடையே ஊர் முழுவதும் வீடுகட்டித்தரும் கூலித் தொழிலாளர்கள் தமக்கென ஒரு குடிசைகூட இல்லாமல் படும் துயரம் (விவசாயம் பொய்த்ததால் கட்டட வேலைக்கு  வந்த தலைமுறையின் பிரதிநிதிகள்), பக்கத்திலேயே கோடீஸ்வரன் ஒருவன் தன் வீட்டில் நீச்சல் குளம் கட்டிக்கொள்ளும் ஆடம்பரம், அல்லது ஊட்டியில் ஆறு மாதத்துக்கு ஒரு முறை தங்கிக் கொள்ள ஒரு பங்களா கட்டும் ஆடம்பரம், நாடோடிகளின் திறந்தவெளி வாழ்க்கை என அனைத்தும் போகிற போக்கில் தொட்டுக் காட்டப்படும்.

ஒரு கலைப் படைப்பென்றால் இப்படியான தரிசனத்தைக் கொண்டதாக இருக்கவேண்டும். மெட்ரோ வாட்டர் நிறுவனம் வீட்டை ஆக்கிரமிப்பதென்பது மிகையான வணிக சினிமா க்ளைமாக்ஸ். உண்மையில் அரசாங்கத்தின் ஆக்கிரமிப்பு என்பது பல குடும்பங்களை ஒரே நேரத்தில் நடுத்தெருவில் கொண்டு வருவதாகத்தான் இருக்கும். ஒரு குடும்பத்தின் ஒரு கிரவுண்ட் நிலத்தையெல்லாம் குறிவைப்பது அரசாங்க ராட்சஸனின் பிரமாண்டத்தைப் புரிந்து கொள்ளாததால் வந்த விளைவு.

இத்தகைய அடிப்படைக் குழறுபடிகள் இருந்த பிறகும் வீடு பொருட்படுத்தத்தகுந்த படமே. பாலு மகேந்திரா கவனத்தில் கொள்ளவேண்டிய இயக்குநரே. கதாநாயகியை திரையில் கவுரவமாக நடத்தியது, அசட்டு நகைச்சுவையைத் திணிக்காதது, அபத்த ஆட்டம் பாட்டங்கள் இல்லாதது, க்ளைமாக்ஸ் நீங்கலாக படம் முழுவதும் இயல்பான சம்பவங்களைக் காட்சிப்படுத்தியது என பல நல்ல அம்சங்கள் அவரிடமும் அவருடைய ஒருசில படங்களிலும் உண்டு. அவருடைய சிஷ்ய கோடிகளைப் போன்று மனபிறழ்வுகள் திரையிலும் வெளிப்படும் அளவுக்கு அவர் ஒருபோதும் மாறிவிடவில்லை.

அதோடு, ஈழப் போரின் முதல் வெடிகுண்டை வீசியதே பாலுமகேந்திராதான் என்று தமிழ் தேசியக் கண்மணிகள் புதூசாகக் கண்டுபிடித்துச் சொல்ல ஆரம்பித்திருக்கும் நிலையில், பாலுமகேந்திராவின் தலையில் இருந்து உதிர்ந்த ஒற்றை ரோமத்தைக்கூட தங்களுடைய வெறுப்பு அரசியலுக்கு அவர்களால் ஆதரவாகக் காட்டிவிடமுடியாது. தமிழர்கள் இந்துக்களே அல்ல என்று சொல்லிக்கொண்டு புதிய சித்தாந்தங்களை உருவாக்க முனையும் அந்தக் கூட்டத்தைவிட, அரசியல் நிதானமும் மனிதாபிமான அணுகுமுறையும் கொண்டவர்தான் பாலுமகேந்திரா. இலங்கை வேர்கள் கொண்டிருந்த நிலையிலும் ஈழப் பிரச்னை பற்றி ஏன் படமெடுக்கவில்லை என்று யாரோ கேட்டபோது, புலிகளின் தவறுகளையும் சொல்லாமல் என்னால் படமெடுக்கமுடியாதே என்று சொன்னவர் அவர். பெஞ்சமின் பாலுவாக இருந்த நிலையிலும் இந்த அரசியல் தெளிவு அவருக்கு இருந்தது மிகவும் ஆச்சரியமே. இந்த அரசியல் நிதானம் அவருடைய கலை ஊற்றை இன்னும் கொஞ்சம் ஆழப்படுத்தியிருக்கலாம்.

வீரம்

veeram-ajith-movie-new-stills

தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல…

தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல…

தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல…

தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல…

தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல…

தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல…

0

இந்தப் படத்துக்கு விமர்சனம் எழுதுவதென்றால், மொத்த பக்கத்துக்கும் இப்படித்தான் எழுத வேண்டியிருக்கும். ஆனால், தமிழ் கூரும் நல்லுலகம் இப்படியான அல்டிமேட் விமர்சனத்துக்குத் தயாராகவில்லையென்பதால், 247 எழுத்துகளைக் கலைத்துப் போட்டு முயன்றவரை எழுதுகிறோம். ஆனால், தல… தல….தல… இதற்கு மேல் எதைச் சொல்லியும் இந்தப் படம் தந்த உணர்வை உணர்த்திவிடமுடியாது என்பதை முதலிலேயே சொல்லிவிடுகிறோம்.

ஊருக்குள் அடி தடி வன்முறையில் ஈடுபட்டு கவுரவமாக வாழ்ந்து வருகிறார் அல்டிமேட் ஸ்டார். அடி தடி என்றாலே வெறுக்கும் நாயகியைக் காதலிக்க ஆரம்பித்ததும், அனைத்தையும் தாண்டிப் புனிதமான அந்தக் காதலுக்காக, அடி தடியை விட்டுவிடுகிறார். ஆனால், மரம் சும்மா இருக்க நினைத்தாலும் காற்று விடுவதில்லையே… நாயகியையும் அவருடைய குடும்பத்தையும் கொல்ல கொலைவெறியுடன் அலைகிறான் வில்லன். அவனிடமிருந்து நாயகியின் குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டுமானால், நாயகன் வன்முறையைக் கையில் எடுத்தே ஆகவேண்டும். வன்முறையே வேண்டாம் என்று சொல்பவர்களைக் காப்பாற்றக்கூட வன்முறை தேவைப்படுகிறது!

இந்த அருமையான ஒன் லைனுக்கு பரபரவென ஒரு திரைக்கதை அமைத்திருக்கிறார்கள் பாருங்கள்… ஆவ்(வே)சம்.

முதல் பாதி படு ஜாலியாகப் போகிறது. இடையிடையே அஜீத்தின் ஆக்‌ஷன் ஹீரோ இமேஜை உச்சத்துக்குக் கொண்டு செல்லும் காட்சிகள் கன கச்சிதமாக வருகின்றன. பஞ்ச் டயலாக்குகளும் அஜீத்தின் படு கம்பீரமான குரலும் வாய்ஸ் மாடுலேஷனும் ஒலிப்பதிவும் பட்டையைக் கிளப்புகின்றன.

அஜீத்தின் ஸ்க்ரீன் ப்ரசன்ஸ் நாளுக்கு நாள் வலுவடைந்து கொண்டே செல்கிறது. இயக்குநர்களுக்கும் அவரை எப்படிக் காட்டவேண்டும் என்பது நன்கு தெரிந்துவிட்டிருக்கிறது. சண்டைக்காட்சிகளில் அவர் எடுத்திருக்கும் ரிஸ்க்கள் மெய்சிலிர்க்க வைக்கின்றன. அதைவிட சண்டைக் காட்சிகளுக்கு முந்தைய லீட்கள் அற்புதமாக உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அவையே அதிரடி சண்டையை மேலும் விறுவிறுப்பாக்கியிருக்கின்றன.

தவறு நடக்கும்போது தட்டிக்கேட்க தல அங்கு வந்துவிடுவார் என்பது எல்லாருக்கும் தெரிந்த விஷயம்தான். ஆனால், அவர் எப்படி அந்த இடத்துக்கு வருகிறார் என்பதுதான் இந்தப் படத்தை வெகு சுவாரசியமானதாக ஆக்கியிருக்கிறது.

ஒரு காட்சியில் அவருடைய நான்கு தம்பிகளை வில்லன் டாட்டா சுமோவில் அருவாளுடன் துரத்துவான். நால்வரும் உயிரைக் கையில் பிடித்தபடியே ஊரைவிட்டு வெளியே ஓடுவார்கள். எதிரும் புதிருமாக சுமோக்கள் அவர்களைச் சுற்றி வளைத்ததும் காலியாகக் கிடக்கும் வயல் வழியாக விழுந்தடித்து அங்கிருக்கும் பிரமாண்ட மரம் ஒன்றை நோக்கி ஓடுவார்கள். சுமோவில் துரத்திய வில்லனின் ஆட்கள் அருவாளையும் வேல் கம்பையும் எடுத்துக்கொண்டு பாய்வார்கள். பயந்து ஓடிய நான்கு தம்பிகளும் மரத்தை நெருங்கியதும் சிரித்தபடியே திரும்புவார்கள்.

வில்லன் சற்று அதிர்ந்து மிரட்டும் தொனியில் கேட்பான்… நாலு பேரும் ஏண்டா நின்னுட்டீங்க…

நாலு பேர் இல்லடா… நாங்க அஞ்சு பேரு…

அஞ்சு பேரா… யார்றா அந்த அஞ்சாவது ஆளு…

அஞ்சாவது ஆளு இல்லடா… யாருக்குமே அஞ்சாத ஆளு என்று ஒரு தம்பி பஞ்ச் டயலாக் பேசுவார்.

அந்த நேரத்தில் மரத்தில் பின்னால் இருந்து ஊஞ்சலில் ஆடியபடியே ஸ்லோமோஷனில் தல ஃப்ரேமுக்குள் நுழைவார் பாருங்கள்… தியேட்டரே வீரத்தில் வீறீட்டு எழுந்தது (இனிமேல் தல படம் என்றால் தியேட்டர்காரரிடம் இந்த அரங்கம் எவ்வளவு ஹெர்ட்ஸ் கூக்குரலைத் தாங்கும் சக்தி கொண்டது என்பதைக் கேட்டு உறுதி செய்துகொண்டு செல்லவேண்டும்).

அதுபோல் ரயில் சண்டை, லெவல் க்ராஸிங் சண்டை, க்ளைமாக்ஸ் சண்டை ஆகியவையும் அவற்றுக்கு முந்தைய பில்டப்களும் படத்தை எங்கோ கொண்டு செல்கின்றன. அஜீத்தால் மட்டுமே முடியும்படியான ஸ்க்ரீன் டாமினேஷன்.

சந்தானம், தம்பி ராமையா வரும் காட்சிகள் அதிரடியான ஆக்‌ஷன் படத்துக்கு இதமான நகைச்சுவை வடிகாலாக இருக்கின்றன.

அப்பறம் தமன்னா… தேவலோகத்தில் ஏதோ ஒரு சிறிய்ய தவறு செய்ததற்காக சபிக்கப்பட்டு பூமிக்கு வந்திருக்கும் அப்சரஸ்களில் ஒருவராகத்தான் இருக்கவேண்டும். இல்லையென்றால் இப்படியான மாந்தளிர் மேனியுடன் ஒருவர் மானுடருக்குப் பிறக்க வாய்ப்பே இல்லை. குட்டையோ குட்டை பாவாடைகள், சீ த்ரூ புடவைகள், காற்றில் பறந்து போய்விடும் துப்பட்டாக்கள் என இறுக்கிப் பிடித்த உடம்புக்கு இதமான ஆடைகளை அணிந்து அவர் திரையில் சில காட்சிகளில் வருகிறார். போகிறார். ஆனால், நம் மனத்திரையில் அவருடைய பிம்பம் விட்டு விலகுவதுமில்லை. நம்மைக் கைவிடுவதுமில்லை.

பொங்கல் நேரத்தில் வெளியாகிற படம் என்பதால், விவசாயிகள் பிரச்னையைப் பற்றிய சில பஞ்ச் டயலாக்குகள், காட்சிகள் என போகிற போக்கில் இடம்பெறுகின்றன. அஜீத் அப்படி கஷ்டப்பட்டு சமூக அக்கறை கொண்டவராகத் தன்னைக் காட்டிக்கொள்ள  வேண்டியதே இல்லை. அவரைப் போன்றவர்கள் திரையில் தோன்றி மக்களை மகிழ்விப்பதே மிகப் பெரிய சமூக சேவை.

இசையைப் பற்றிச் சொல்வதென்றால், டிரெய்லரில் ஜனகணமன சாயலில் கம்பீரமாக ஒலிக்கும் அந்த ஒரு பிட்டே போதும்… அஜீத்துக்கு இணையாக அத்தனை மிரட்டலுடன் இருக்கிறது. பாடல்கள், அதற்கான நடனம் என எல்லாமே மிகுந்த ஒத்திசைவுடன் இடம்பெற்றிருக்கின்றன.

வசனங்கள் எல்லாம் அருவாள் போல் கூர்மை. தேவர்ன்னு நினைச்சா தேவர்… வன்னியர்ன்னு நினைச்சா வன்னியர்… தலித்துன்னு நினைச்சா தலித்… ஐயர்ன்னு நினைச்சா ஐயர்… நீ என்ன எப்படி நினைக்கறியோ அந்த சாதிடா நான்… என்று கர்ஜிக்கிறார் ஒரு காட்சியில்.

என் ஆட்களை அடிக்கணும்னா என்னை அடிச்சுப் போட்டுப் போனாத்தாண்டா அது முடியும். தைரியம் இருந்தா தொட்டுப் பார்றா என்ற எளிய வசனத்துக்கு இத்தனை வலிமையைக் கொடுக்க, நாடி நரம்பு ரத்தம் புத்தின்னு எல்லாத்துலயும் மாஸ் ஊறியிருக்கற ஒருத்தராலதான் முடியும்.

ஆரம்பம் படத்தின் மயக்கமே தெளியாத நிலையில் இப்படி உடனே வீரம் என்று புறப்பட்டிருக்கிறாரே என்ற கவலை படம் ஆரம்பிக்கும் வரை இருந்தது. ஆனால், இந்தக் கதை-திரைக்கதையின் மீதான தன்னம்பிக்கைதான் அவரைத் துணிந்து களமிறங்கி ஜெயிக்கவும் வைத்திருக்கிறது.

தலை கால் தெரியாம ஆடறவனுங்க எந்த ஜில்லால இருந்தாலும் இந்தப் படத்தைப் பார்த்தா தல யார் அப்படிங்கறதைத் தெரிஞ்சிக்கிட்டு தலை தெறிக்க ஓடிருவானுங்க.

என்ன நாஞ் சொல்றது..!

அஜீத் ரசிகர் மதிப்பெண் : 90/100

பொது பார்வையாளர் : 9/10.

ஏ. ஆர். ரஹ்மான்: இசையின் நவீனம்

The more I compose, the more I know that I don’t know it all!

-    A. R. Rahman (The Times of India, 27th August 2013)

topimg_19280_ar_rehman_600x400ஏ. ஆர். ரஹ்மான் என்றழைக்கப்படும் அல்லா ரக்கா ரஹ்மான் இந்தியத் திரை இசையின் நவீன முகம். இரு தசாப்தங்களாக இந்த தேசத்தின் இசை ரசனையில் – குறிப்பாக இளைஞர்கள் மத்தியில் – வலுவான பாதிப்பை ஏற்படுத்தி இருப்பவர்.

சென்னையில் ஓர் உயர் நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பத்தில் பிறந்த திலீப் குமார் தான் இன்று சர்வதேச அளவில் தன் இசைச்சிறகுகளை விரிந்திருக்கும் இந்த ரஹ்மான். பிறப்பால் இந்துக்கள்தான் என்றாலும் அவரது தந்தையின் மறைவுக்குப் பிறகு சில‌ சிக்கல்கள் தீர்ந்த நம்பிக்கையில் இஸ்லாத்திற்கு மாறியது அவர் குடும்பம்.

ரஹ்மானின் தந்தை ஆர். கே. சேகரும் ஒரு புகழ் பெற்ற இசையமைப்பாளரே. அவர் பெரும்பாலும் பணியாற்றியது மலையாளப் படங்களில். ரஹ்மானுக்கு முதலில் இசை பயிற்றுவித்தவர் அவரே. ஆனால் சிறுவயதிலிருந்தே வீட்டில் இசைக் கருவிகளும் சினிமாக்காரர்களும் சூழ வாழ நேர்ந்தால் இசையின்மீதும் சினிமாவின் மீதும் பெரிய ஆர்வம் ஏதும் ரஹ்மானுக்கு ஏற்பட‌வில்லை. ஒரு மின்பொறியாளர் ஆக வேண்டும் என்பதே அவரது சிறுவயதுக் கனவாக இருந்தது.

பிற்பாடு இசையின்மீது ஆர்வம் வந்தது இரு காரணங்களால். ஒன்று அவரது தந்தை வைத்திருந்த நவீன மின்னணு இசைக் கருவிகள். ரஹ்மானின் ஆர்வம் மின்பொறியியல் என்பதால் இந்தக் கருவிகள் அவரை வசீகரித்தன. அதாவது ஒரு தொழில்நுட்ப மாணவனாகவே அவர் இசைக் கருவிகளை அணுகினார். தொடக்க காலம் முதல் இன்று வரை அவரது இசையின் பிரதானக்கூறும் தனித்துவமும் இந்தத் தொழில்நுட்பத் துல்லியமே என்பதற்கான பின்புலக் காரணம் இதுதான்.

இரண்டாவது காரணம் ரஹ்மானின் பத்தாவது வயதிலேயே அவரது தந்தை காலமாகிவிட, வீட்டின் மூத்த ஆண் என்ற வகையில் குடும்பச் சுமை அவர் தலையில் விழுந்தது. பள்ளி சென்று கொண்டிருந்த அந்த வயதில் கற்றிருந்த ஒரே விஷயமான இசையைத்தான் அவர் தொழிலாகத் தேர்ந்தெடுக்க நேர்ந்தது.

ரஹ்மான் என்ற‌ அற்புதம் நிகழ்ந்தது சூழலின் அழுத்தம் ஏற்படுத்திய விபத்தே.

*

இசைக் குழுக்களில் வாசிப்பவராகத் தன் கலைப் பயணத்தைத் தொடங்கினார்.

இந்த ஆரம்பகட்டத்தில் இளையராஜா, எம். எஸ். விஸ்வநாதன், குன்னக்குடி வைத்தியநாதன், எல். சங்கர் ஆகியோரிடம் ரஹ்மான் பணியாற்றியிருக்கிறார். இளையராஜாவிடம் (விஜய் மேனுவல் என்பவரின் கீழ்) கீபோர்டிஸ்டாக இருந்த‌போது ரஹ்மான் வாசித்த புன்னகை மன்னன் தீம் ம்யூஸிக் மிகப் பிரசித்தம்.

சிறுவயதில் தூர்தர்ஷனின் வொன்டர் பலூன் என்ற குழந்தைகள் நிகழ்ச்சியில் ஒரே சமயம் நான்கு கீபோர்ட் வாசித்திருக்கிறார். மலேஷியா வாசுதேவனுடன் இணைந்து டிஸ்கோ டிஸ்கோ, மால்குடி சுபாவுடன் இணைந்து ஸெட் மீ ஃப்ரீ, டீன் இசை மாலை என்ற சூஃபி இசை ஆல்பத்தையும் வெளியிட்டிருக்கிறார்.

தொலைக்காட்சி விளம்பரப் படங்களுக்கும் இசையமைத்தார். 90களில் அவர் இசையமைத்த‌ சில விளம்பரங்கள்: 1) http://www.youtube.com/watch?v=e4Rch0KTRmc 2) http://www.youtube.com/watch?v=lBj4FampoE4 3) http://www.youtube.com/watch?v=kEHQRuE_7ck 4) http://www.youtube.com/watch?v=7TVmI9OJ_MM 5) http://www.youtube.com/watch?v=xN9b4qIGoOE

1992ல் மணி ரத்னத்தின் இயக்கத்தில் கே. பாலச்சந்தர் ஒரு படம் தயாரித்தார். அப்போது இருவருமே இளையராஜாவுடன் – இசை அல்லாத வேறு தனிப்பட்ட காரணங்களால் – கசப்புற்று இருந்தனர். பாலச்சந்தர் ஏற்கெனவே மரகதமணியை (எம். எம். கீரவாணி) வைத்துப் படங்களுக்கு இசைய‌மைத்துக் கொண்டிருந்தார்.

இருவரும் இணைவதால் மணி ரத்னமும் இம்முறை இளையராஜாவை விடுத்து வேறொரு இசையமைப்பாளரைத் தன் படத்துக்குப் பயன்படுத்தத் தீர்மானித்தார்.

ராஜீவ் மேனன் அப்போது திரைப்பட ஒளிப்பதிவாளராக வந்திருந்த புதிது. அது போக‌, விளம்பரப் படங்களும் எடுத்துக் கொண்டிருந்தார். அவரது விளம்பரப் படங்களுக்கு ரஹ்மான் இசையமைத்துக் கொண்டிருந்தார். மணி ரத்ன‌த்திடம் அவரை அறிமுகம் செய்து வைத்தார் மேனன். அந்தத் திரைப்படம் ரோஜா.

ரஹ்மான் திரை வாழ்க்கை தொடங்கியது. ஓர் இசைச் சகாப்தத்தின் ஆரம்பம் அது.

ரோஜாவின் வசனகர்த்தாவான எழுத்தாளர் சுஜாதாவிடம் அப்போது ரஹ்மானை அறிமுகம் செய்திருக்கிறார் மணி ரத்னம். பாடல்களைக் கேட்டு விட்டு “புகழுக்குத் தயாராகுங்கள்” என்று சொல்லி இருக்கிறார் சுஜாதா. பிற்பாடு நடந்தது அதுதான்.

ரோஜா என்ற‌ அந்த‌ முதல் முயற்சியிலேயே சிறந்த இசையமைப்பாளருக்கான தேசிய விருதைப் பெற்றார் ரஹ்மான். அந்த விருதிலும் சுவாரஸ்யம் ஒன்று இருக்கிறது. 1992ம் ஆண்டுக்கான சிறந்த இசையமைப்பாளருக்கான தேசிய விருதின் இறுதிப் போட்டியில் தேவர் மகனும் ரோஜாவும் இருந்தன. இரண்டு படங்களும் தலா 7 ஓட்டுக்கள் வாங்கி சம நிலையில் இருந்தன. பாலு மகேந்திரா தான் விருதுக் குழு தலைவர். அவர் போடும் ஓட்டே விருதைத் தீர்மானிக்கும் என்ற நிலை. “ஒரு பக்கம் என் நண்பர் இளையராஜா. மறுபக்கம், இருபத்தைந்து வயது மட்டுமே நிரம்பிய ஒரு இளைஞன். ஆனாலும் இளையராஜா என்ற இசை மாமலையை எதிர்த்து ஒரு சிறுவன் நிற்கிறானே, அவனுக்கு இப்போது கிடைக்கும் தேசிய விருது இன்னும் நம்பிக்கையையும், உற்சாகத்தையும் அளிக்குமே என்று நினைத்தேன். தலைவர் என்ற முறையிலேயும் உறுப்பினர் என்ற முறையிலும் எனக்கு இருந்த இரண்டு ஓட்டுகளையும் ரஹ்மானுக்கே போட்டு ஜெயிக்க வைத்தேன்” என்று சொல்கிறார் பாலு மகேந்திரா (இந்திர விழா என்ற படத்தின் ஒலிநாடா வெளியீட்டு விழாவில் இதைப் பகிர்ந்து கொண்டார்).

முதல் படத்திலேயே நாடறிந்த இசையமைப்பாளர் ஆனார் ஏ. ஆர். ரஹ்மான்.

*

ஏ. ஆர். ரஹ்மான் சினிமாவில் நுழைந்து 21 ஆண்டுகள் ஆகிறது. அவரது இசைப் பயணத்தை நான்கு முக்கியக் கட்டங்களாகப் பிரிக்கலாம். முதல் பகுதியில் தமிழ் நாட்டில் பிரபலமடைந்தார். இரண்டாம் பகுதியில் இந்திப் படங்களின் மூலம் வட இந்தியாவில் அறிமுகமானார். மூன்றாம் பகுதியில் இந்தியா முழுக்க ஆதிக்கம் செலுத்தினார். நான்காம் பகுதியில் சர்வதேசிய‌ அளவில் பிரசித்தி பெற்றார்.

1992 முதல் 1995 வரை. ரோஜா, புதிய முகம், ஜென்டில்மேன், கிழக்குச்சீமையிலே, திருடா திருடா, டூயட், மே மாதம், காதலன், கருத்தம்மா, பம்பாய், இந்திரா ஆகிய படங்களுக்கு இசை அமைத்தது இந்த ஆரம்ப ஆண்டுகளில் தான். என் வரையில் ரஹ்மானின் ஆகிச் சிறந்த படைப்பூக்கம் வெளிப்பட்ட‌ காலகட்டம் இதுவே.

1996 முதல் 2000 வரை ராம் கோபால் வர்மாவின் ரங்கீலா வழியாக இந்தியில் பிரவேசித்தாலும் தாள் (தாளம்), தில் சே (உயிரே) தவிர அங்கே நிறைய படங்கள் பணியாற்றவில்லை. தொடர்ந்து தமிழ் படங்களில் கோலோச்சினார். மின்சாரக் கனவுக்காக தேசிய விருது பெற்றார். வந்தே மாதரம் ஆல்பத்தை வெளியிட்டார். ரஜினி படங்களுக்கும் (முத்து, படையப்பா), கமல் படங்களுக்கும் (இந்தியன், தெனாலி) இசையமைத்தது இந்தக் காலகட்டத்தில் தான். லவ்பேர்ட்ஸ், காதல் தேசம், மின்சாரக் கனவு, இருவர், ரட்சகன், ஜீன்ஸ், உயிரே, என் சுவாசக் காற்றே, காதலர் தினம், சங்கமம், ஜோடி, தாஜ்மஹால், முதல்வன், அலைபாயுதே, கண்டுகொண்டேன் கண்டுகொண்டேன் ஆகிய படங்களுக்கு இசை அமைத்தார்.

2001 முதல் 2007 வரை. லகான், ரங் தே பசந்தி, யுவா (ஆய்த எழுத்து) ஸ்வதேஸ், குரு, ஜோதா அக்பர், ஜானே து யா ஜானே நா, கஜினி, பாம்பே ட்ரீம்ஸ் (ஆல்பம்) ஆகிய படங்களின் வழி இந்தித் திரையுலகில் ரஹ்மான் இசைச் சக்கரவர்த்தியாக உயர்ந்த ஆண்டுகள் இவை. லகான், கன்னத்தில் முத்தமிட்டால் படங்களுக்கு தேசிய விருதுகள் பெற்றார். க்ரெய்க் ஆம்ஸ்ட்ராங் என்ற ஸ்காட்லாண்ட் இசை அமைப்பாளருடன் இணைந்து சேகர் கபூரின் Elizabeth: The Golden Age படத்திற்கு இசையமைத்ததன் மூலம் ஹாலிவுட்டில் அடியெடுத்து வைத்தார். பாபா, பாய்ஸ், சில்லுனு ஒரு காதல், வரலாறு, சிவாஜி ஆகிய படங்களுக்கு இசை அமைத்தார்.

2008 முதல் இன்று வரை. உலக‌ அளவில் ரஹ்மான் புகழ் பெற்றதும் Slumdog Millionaire படத்துக்காக கிராம்மி, ஆஸ்கர், பாஃப்டா, கோல்டன் க்ளோப் ஆகிய சர்வதேசிய விருதுகளை அவர் பெற்றதும் இந்தக் காலத்தில் தான். சக்கரக்கட்டி, டெல்லி 6, விண்ணைத் தாண்டி வருவாயா, ராவணன், எந்திரன், ராக்ஸ்டார், 127 Hours, கடல், மரியான் ஆகிய படங்களுக்கு இந்த ஆண்டுகளில் இசைய‌மைத்தார்.

தற்போது கோச்சடையான், ஐ, சட்டென்று மாறுது வானிலை, காவியத் தலைவன், ஹைவே, பாணி, விண்டோ சீட், The Hundred-Foot Journey, Million Dollar Arm, Mumbai Musical ஆகிய படங்களுக்கு இசையமைத்து வருகிறார். ரஹ்மானின் சொந்தத் திரைக்கதையில் ஒரு படம் உருவாக இருப்பதாகவும் செய்திகள் வருகின்றன‌.

இன்னும் அவர் நிறைய தூரங்கள், பிரதேசங்கள் செல்வார். பல வெற்றிகளையும் விருதுகளையும் குவிப்பார். காலம் காத்திருக்கிறது; ரசிகர்கள் காத்திருக்கிறார்கள்.

*

சந்தேகமே இல்லாமல் இளையராஜா என்ற இசை மேதமைக்கு அடுத்தபடியாக இந்தியா சினிமா கண்ட ஆகச்சிறந்த இசையமைப்பாளர் ஏ.ஆர்.ரஹ்மான்தான்.

இளையராஜாவுடையதைப் போல் ஆன்மாவிலிருந்து இயல்பாய்ப் பிரவாகிக்கும் ஊற்று அல்ல ரஹ்மானின் இசை; அது ஒரு க்ராஃப்ட். ஒரு விஞ்ஞானம்; ஒரு கணிதம்; திட்டமிட்ட, துல்லியமான கலை; மிக‌ உயிர்ப்புள்ள தொழில்நுட்பம்.

ரஹ்மான் கடுமையான உழைப்பாளி. ஒரு பாடலுக்கென மனதில் தோன்றும் ஒரு மிகச் சிறிய பொறியிலிருந்து தொடங்கி, அதைக் கவனமாய்ச் செதுக்கி, நுட்பமாய் மெருக்கேற்றி, அழகாய் அலங்கரித்து மிகச் சிறப்பான படைப்பாய்த் தருகிறார்.

இதன் காரணமாகவே அவரது பாடல்களில் பல அடுக்குகள் சாத்தியமாகிறது. நாம் நூறாவது முறை கேட்கும் போதும் ஒரு புதிய விஷயம் அகப்பட்டு ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்துவது அதனால் தான். அவர் அப்பாடலில் தன் நூறாவது முயற்சியில் அந்த வியப்பைச் சொருகி இருக்கக்கூடும். அவ்வளவு தூரம் சிறந்த படைப்பாக வர ரஹ்மான் மெனக்கெடுகிறார். அதனால் தான் அவர் பொதுவாய் இசை அமைக்க நீண்ட காலம் எடுத்துக் கொள்கிறார். போன்ஸாய் உருவாக்கும் ஒரு ஜப்பானிய தோட்டக்காரனின் பொறுமையையும் துல்லியத்தையும் இதனோடு ஒப்பிடலாம்.

ரஹ்மானின் பிற்காலத்திய பாடல்கள் பெரும்பாலும் நமக்கு முதல் கேட்டலில் அவ்வளவாய் ஈர்க்காமல் போவதற்குக் காரணம் அவற்றின் நுட்பமான அடுக்குகள் ஆரம்பத்தில் நம‌க்குப் பிடிபடாமல் போவது தான். தொடர்ந்த கேட்டலில் மெல்ல முடிச்சுக்கள் அவிழ்கின்றன. உண்மையில் ரஹ்மான் இசையினூடாக நம்மைக் குழந்தைகளாக்கி வேடிக்கை காட்டுகிறார். ரஹ்மான் கடைசியாய் அமைத்த எளிமையான மெட்டு ‘சின்ன சின்ன ஆசை’ (ரோஜா) எனத் தோன்றுகிறது.

அவர் இசையின் இலக்கணங்களைப் பிடித்துத் தொங்கிக் கொண்டிருப்பதில்லை. அவற்றில் அவருக்குப் பாண்டித்யம் இருந்தாலும் அதை உடைக்க தொடர்ந்து முயல்கிறார். தன்னிடம் பணியாற்றும் இசைக்கலைஞர்கள் மற்றும் பாடகர்களுக்கு பூரண சுதந்திரம் அளிக்கிறார். அவர்களின் சேஷ்டைகள் மூலமாக தன் படைப்பு இன்னும் மெருகேறும் என்றால் அதைத் தயக்கமின்றி ஏற்றுக்கொள்கிறார். சினிமா இசை என்பது ஒரு கூட்டுக் கலை என்பதை சுத்தமாகப் புரிந்து வைத்திருப்பவர்.

ரஹ்மானின் முக்கிய சாதனை இசையையும் தொழில்நுட்பத்தையும் இணைத்தது தான். தொழில்நுட்பத்தின் குழந்தை அவர். அந்த வகையில் இளையராஜாவுக்கு ஹார்மோனியம் என்றால் ரஜ்மானுக்கு சிந்த்தசைஸர் எனலாம். அதனால் தான் அவரது பாடல்களின் ஒலியமைப்பு மிகுந்த தரம் வாய்ந்ததாக இருக்கிறது.

ஏ. ஆர். ரஹ்மான் சினிமா இசையை முழுமையாய் நவீனமாக்கினார். அதாவது இசையின் உள்ளடக்கம் மட்டுமல்லாது அதன் மொத்த‌ ஆக்கத்திலும் நவீனத்தைப் புகுத்தினார். இரண்டிலுமே தொடர்ந்து சர்வதேச அளவில் என்னென்ன புதிய விஷயங்கள் வருகின்றனவோ உடனடியாக அதற்கேற்றாற் போல் தன்னைப் புதுப்பித்துக் கொள்ள அவர் ஒருபோதும் தவறியதில்லை. அது தான் அவரது USP.

Panchathan Record Inn and AM Studios என்ற கோடம்பாக்கத்தில் அவரது வீட்டுக்குப் பின்னாலேயே இருக்கும் அவரது ஸ்டூடியோ அதற்கு உதாரணம். இசையைப் பொறுத்தவரை ஆசியாவின் மிக நவீனமான ஸ்டூடியோக்களில் ஒன்று இது. ஒலியமைப்புக்கு தேசிய விருதுகள் பெற்ற ஏ. எஸ். லக்ஷ்மிநராயணன், ஹெச். ஸ்ரீதர் ஆகியோர் ரஹ்மானின் இந்த‌ ஸ்டூடியோவில் பணியாற்றியவர்கள்.

வெளிநாட்டிலிருந்து கொண்டே மின்னஞ்சல் மூலம் இசைக்குறிப்புகளை அனுப்பி இங்கே பாடல் பாடி பதிவு செய்யப்ப‌டும் அளவுக்கு அவர் நவீனமாய் இருந்தார்.

*

ரஹ்மானின் இசை இந்த மண்ணோடு சம்மந்தப்பட்டதல்ல. அவர் பிரபஞ்சத்தின் பிரதிநிதி. அவர் இசையமைத்த கிழக்குச்சீமையிலே, கருத்தம்மா, தாஜ்ம‌ஹால் போன்ற கிராமியப் படங்களில் கூட தமிழிசையை அமுக்கி விட்டு நவீனமே மேலோங்கி நின்றது. குறிப்பிட்ட இசையில் நேட்டிவிட்டி இருந்தால் கிட்டும் படைப்பு நேர்மையை விட அதுவரை யாரும் செய்திராத புதுமை முயற்சியாய் இருக்க வேண்டும் என்பதற்கே அவர் அதிகம் முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறார்.

ரஹ்மான் ஒரு கட்டத்தில் முழுக்க பாலிவுட் மற்றும் ஹாலிவுட் படங்களில் மட்டும் கவனம் செலுத்தியதால் இங்கே தமிழில் மணி ரத்னம், ஷங்கர், ரஜினி இவர்களுக்கு மட்டும் இசை அமைத்துக் கொடுத்தார் எனக் குற்றச்சாட்டு உண்டு. ஆனால் யோசித்துப் பார்த்தால் அது தானே சரியானது! வளர்ச்சிப் பாதையில் இருக்கும் எந்த இளைஞனும் அவ்வாறே முடிவெடுக்க முடியும். பத்தாண்டுகளுக்கு மேலாய்ப் போதுமான அளவு இங்கே பங்களித்து விட்டு தான் அங்கே சென்றார்.

இந்தியிலும் ஆங்கிலத்திலும் இசையமைத்ததை மேலும் உயரத்திற்குப் போனார் என்று சொல்வதை விட மேலும் பரவலாய் மக்களைச் சென்றடைந்தார் என்றே சொல்ல வேண்டும். அதாவது ஆழ உழுவதை மறுதலித்து அகல உழுதார்.

ரஹ்மான் தமிழ் இசையை வடக்கிலோ, இந்திய இசையை மேற்கிலோ அறிமுகம் செய்யவில்ல. அங்கே அந்தத் திரைப்படங்களுக்குத் தேவையான அவர்கள் பாணி இசையையே கொடுத்தார். அங்கு அவர்களின் ஆள் பணிபுரிந்திருந்தால் என்ன இசையை உருவாக்கி இருப்பாரோ அதையே ரஹ்மான் அவர்களுக்கு இணையாய், சமயங்களில் இன்னும் சிறப்பாய் உருவாக்கினார். Bombay Dreams, Slumdog Millionaire இரண்டும் தான் அவர் இந்திய இசையை உலகிற்குச் சொன்ன இரு முயற்சிகள். இவற்றில் Slumdog Millionaireல் அவரது மிகச்சாதாரண இசையே வெளிப்பட்டது.

மோஸார்ட் ஆஃப் மெட்ராஸ் என அவர் அழைக்கப்படுவதில் ஓசை நயத்தைத் தாண்டி வேறேதும் பொருத்தமில்லை. ஐரோப்பிய சாஸ்திரிய சங்கீதத்தில் தன் படைப்பாளுமையை மோஸார்ட் அழுந்தப் பதிவு செய்ததைப் போல் ரஹ்மான் இந்திய சாஸ்திரிய சங்கீதத்தில் (கர்நாடக சங்கீதம், ஹிந்துஸ்தானி இசை, சூஃபி இசை போன்றவை) பெரிய முயற்சிகள் ஏதும் இதுவரை மேற்கொள்ளவில்லை.

ஓர் அபார திரை இசைக்கலைஞராகவே தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொண்டுள்ளார். அதிலும் அப்ப‌டங்களின் தேவைக்கேற்பவே தன்னைத் தகவமைத்துக் கொண்டார். ஒருவகையில் ஹாலிவுட் இசைக்கலைஞர் ஆலன் மென்கெனுடன் ரஹ்மானை ஒப்பிடலாம். உண்மையில் மென்கென் ஆஃப் மெட்ராஸ் தான் ஏ. ஆர். ரஹ்மான்.

பின்னணி இசையில் ரஹ்மான் இன்னும் தன்னை நிரூபிக்கவில்லை என்ற குற்றச்சாட்டும் இருக்கிறது. ஆனால் அது அவரது போதாமை என்றில்லாமல் முக்கியத்துவம் தாராதால் தான் அப்படி நிகழ்வதாகத் தோன்றுகிறது. அதாவது பாடல்களே அவரை மக்கள் மத்தியில் புகழ் பெறச் செய்கிறது. அதற்காக அவர் சிரத்தை எடுக்கிறார். பின்னணி இசை அதற்கு இணையாக இல்லை என்பதை பொதுமக்கள் கவனிப்பதே இல்லை. அது விமர்சகர்களின் திடல். அங்கு தன்னை அவர் முன்வைக்க மெனக்கெடுவதில்லை ரஹ்மான். ஆனால் அவரது பின்னணி இசை மிக‌ச் சிறப்பாக அமைந்த‌ ரோஜா, இந்தியன் போன்ற படங்களைக் கொண்டு பார்த்தால் அதிலும் அவர் நன்றாகப் பரிமளிக்கக்கூடியவர் என்றே தெரிகிறது.

வெகுஜன வெற்றியின் சூத்திரம் எதுவோ அதற்கேற்ப தன்னை வடிவமைத்துக் கொள்கிறார். திறமையை வெளிப்படுத்துவதெல்லாம் இரண்டாம் பட்சம் தான்.

*

தமிழ் மக்களைத் தாளம் போட வைத்தவர், இந்திய இளைஞர்களை ஆட்டம் போட‌ வைத்தவர். இன்று உலகெங்கும் இருப்பவர்களைத் தன் பக்கம் திருப்பி இருப்பவர்.

சினிமா தாண்டி சாஸ்திரிய இசையிலும் அழுத்தமாய் தன் முத்திரைகள் பதிப்பார்.

அவரது அடக்கம் மற்றும் அமைதியான தோற்றம் அவரை இந்தியாவில் யூத் ஐகான் ஆக்கி இருக்கிறது. அதற்கும் அவரது இசைப் பங்களிப்பிற்கும் சம்மந்தம் இல்லை என்றாலும் இந்தியர்கள் பொதுவாய் ஒழுக்கத்தையும் திறமையுடன் சேர்த்து ஒரு பேக்கேஜாகவே செலிப்ரிட்டிகளிடம் எதிர்பார்க்கிறார்கள். டெண்டுல்கர் போல் ரஹ்மானும் இவ்விஷயத்தில் ரசிகர்களின் ஐடியல் ஃபிகராகத் திகழ்கிறார்.

ரஹ்மான் பொதுவாகப் பேட்டிகளில் மிக அடக்கமாகப் பதில் சொல்வது வழக்கம். ஆனால் அதை இயல்பாக அல்லாமல் திட்டமிட்டே செய்வதாகக் குறிப்பிடுகிறார். புதிய தலைமுறை இதழுக்கு 2010ல் அளித்த பேட்டியில் “நிறையப் பேர் நம்மை எரிச்சல்படுத்த முயல்வார்கள். அவர்களுக்கு காரசாரமாகப் பதில் சொல்வது ஒரு வழி. அமைதியாய், நிதானமாய் பதில் சொல்வது இன்னோர் வழி. நான் இந்த இன்னோர் வழியைத் தேர்ந்தெடுத்தேன்” என்றார். ஆஸ்கர் விழாவில் அன்பு, வெறுப்பு இரண்டில் அன்பினைத் தேர்ந்தெடுத்ததாகச் சொன்னதன் நீட்சி இது.

இந்தியாவில் அதிகம் சம்பளம் வாங்கும் இசை அமைப்பாளர் ரஹ்மான் தான்.இடையில் அவர் முஸ்லிம் என்பதால் தன் சம்பாத்தியத்தில் தீவிரவாதத்திற்கு பண உதவி செய்வதாய் பொய்ச்செய்தி வெளியானது (நக்கீரன் என நினைவு).

இன்று தன் பெயர் ஒட்டிய லேபிளைக் கொண்டே அந்த இசையை அபாரம் என்று சிலாகிக்கக்கூடிய ஒரு தலைமுறையை உருவாக்கி வைத்திருக்கிறார் ரஹ்மான். அப்படிக் கண்மூடித்தனமாய் ரசிக்குமளவு அவர்களின் மனதில் நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தியதே ரஹ்மானின் தனிச் சாதனை தான். இசையில் அவர் ஒரு ரஜினி.

ரஹ்மான் இன்னும் பரவலாய் உலகமெங்கும் கோடானு கோடி பேர்களைச் சென்றடைவார் என்பதில் சந்தேகமே இல்லை. சமகாலத்தில் உலக மக்களை அதிகம் வசீகரித்த இசையமைப்பாளராக உருவாகுவார். இந்திய இசை அவரின் மூலமாக உலகை அடையவில்லை என்றாலும் இந்தியா என்ற தேசம் அவரால் மரியாதையாகப் பார்க்கப்படும். நீண்ட ஆயுளுடன் வாழ அவருக்கு வாழ்த்துக்கள்!

சமீபத்தில் குமுதம் இதழில் அளித்த ஒரு பேட்டியில் “இசையிலும் ரசனை மாற்றம் வந்து கொண்டே தான் இருக்கும். இன்றைக்கு ராஜாவைத் தாண்டி நாளைக்கு என்னையும் தாண்டி இசை ரசனை வளர்ந்து போய்க் கொண்டு தான் இருக்கும்” என்கிறார் ரஹ்மான். அதாவது காலத்திற்கேற்ப மாறும் ஃபேஷனாகவே அவர் இசையைச் சித்தரிக்கிறார். அதற்கேற்பவே அவர் மாறிக் கொள்கிறார்.

ஆனால் உண்மையில் இசை என்பது பூரணமான கலை. தொழில்நுட்பம் காலாவதியாகும்; ஆனால் நல்ல கலை சாஸ்வதமானது. மோஸார்ட், பேக், பீத்தோவன், தியாகராஜர், முத்துசுவாமி தீக்ஷிதர், சியாமா சாஸ்திரி, எல்லாம் அப்படித் தான் இன்றும் வாழ்கிறார்கள். அவர்களைக் கடந்து போவதெல்லாம் மேலோட்டமான ரசனை கொண்ட அந்தந்தக் காலத்து வெகுஜன தலைமுறைகள் மட்டுமே. தேர்ந்த ரசனை கொண்டவர்கள் வழியாக இவை வரலாற்றில் நிற்கும்.

ராஜா காலம் கடந்து நிற்பது போலவே ரஹ்மானும் காலம் கடந்து நிற்பார்.

0

தமிழ்த் திரைப்பட விருதுகள் – 2013

29thangameengal 2013ம் ஆண்டு தமிழ் சினிமாவுக்கு மிகவும் செழிப்பான ஆண்டு. குறிப்பிட்டுச் சொல்லும் எண்ணிக்கையில் சிறப்பான படங்களும் சுவாரஸ்யமான முயற்சிகளும் நடந்தேறி இருக்கின்றன. வரும் ஆண்டுகளில் இது தொடரவும் அதிகரிக்கவும் வேண்டும். ஓர் எளிய‌ ரசிகனாய் அதை அங்கீகரிக்கும் முறையில் தொடர்ந்து 12வது ஆண்டாக இவ்வருடமும் எனது விரிவான‌ திரைப்பட விருதுப் பட்டியலை வெளியிடுகிறேன். தமிழ் பேப்பரில் இவை வெளியாவது இது மூன்றாவது முறை.

விருதுகளுக்கான விதிமுறைகளை இங்கே காணலாம் : http://www.tamilpaper.net/?p=7298

0

பரிசீலனைக்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்ட படங்கள்

* தங்க மீன்கள் * ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும் * பரதேசி * விஸ்வரூபம் * சூது கவ்வும் * மதயானைக் கூட்டம் * உதயம் NH4 * சிங்கம் 2 * பாண்டிய நாடு * மூடர்கூடம் * ஹரிதாஸ் * கௌரவம் * இதற்குத்தானே ஆசைப்பட்டாய் பாலகுமாரா * கல்யாண சமையல் சாதம் * ஐந்து ஐந்து ஐந்து * இவன் வேற மாதிரி * வருத்தப்படாத வாலிபர் சங்கம் * பிரியாணி * வத்திக்குச்சி * கடல் * விடியும் முன் * 6 * இரண்டாம் உலகம் * ஆரம்பம் * என்றென்றும் புன்னகை * ராஜா ராணி * தில்லுமுல்லு * தீயா வேலை செய்யனும் குமாரு * அமீரின் ஆதி பகவன் * ஆதலினால் காதல் செய்வீர் * தேசிங்கு ராஜா * மரியான் * டேவிட் * ஆல் இன் ஆல் அழகுராஜா * சேட்டை * நய்யாண்டி * கேடி பில்லா கில்லாடி ரங்கா * தலைவா * சென்னை எக்ஸ்ப்ரஸ் * அலெக்ஸ் பாண்டியன் * அம்பிகாபதி * எதிர்நீச்சல் * கண்ணா லட்டு தின்ன ஆசையா * நேரம் * சென்னையில் ஒரு நாள் * சமர் * அன்னக்கொடி * (மொத்தம் 47)

0

விருதுகள்

  1. சிறந்த திரைப்படம் – தங்க மீன்கள்
  1. சிறந்த பொழுதுபோக்கு திரைப்படம் – சூது கவ்வும்
  1. சிறந்த இயக்குநர் – பாலா (பரதேசி)
  1. சிறந்த திரைக்கதை – மிஷ்கின் (ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும்)
  1. சிறந்த வசனம் – நலன் குமாரசாமி (சூது கவ்வும்)
  1. சிறந்த கதை – ராம் (தங்க மீன்கள்)
  1. சிறந்த பின்னணி இசை – இளையராஜா (ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும்)
  1. சிறந்த ஒளிப்பதிவு – செழியன் (பரதேசி)
  1. சிறந்த படத்தொகுப்பு – மகேஷ் நாராயணன் (விஸ்வரூபம்)
  1. சிறந்த கலை இயக்கம் – லால்குடி ந‌. இளையராஜா (விஸ்வரூபம்)
  1. சிறந்த ஆடை வடிவமைப்பு – பூர்ணிமா ராமசாமி (பரதேசி)
  1. சிறந்த ஒப்பனை – பரதேசி
  1. சிறந்த ஒலிப்பதிவு – குணால் ராஜன் (விஸ்வரூபம்)
  1. சிறந்த VFX – மதுசூதனன் (விஸ்வரூபம்)
  1. சிறந்த சண்டை அமைப்பு – Lee Whittaker (விஸ்வரூபம்)
  1. சிறந்த நடன இயக்கம் – பண்டிட் பிர்ஜு மஹாராஜ் (விஸ்வரூபம்)
  1. சிறந்த பாடல் இசை – யுவன் ஷங்கர் ராஜா (தங்க மீன்கள்)
  1. சிறந்த பாடல் ஆசிரியர் – நா. முத்துக்குமார் (தங்க மீன்கள்)
  1. சிறந்த பின்னணி பாடகர் – ஸ்ரீராம் பார்த்தசாரதி (ஆனந்த யாழை – தங்க மீன்கள்)
  1. சிறந்த பின்னணி பாடகி – சைந்தவி (யாரோ இவன் – உதயம் NH4)
  1. சிறந்த நடிகர் – கமல்ஹாசன் (விஸ்வரூபம்)
  1. சிறந்த நடிகை – பார்வதி மேனன் (மரியான்)
  1. சிறந்த துணை நடிகர் – ஸ்ரீ (ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும்)
  1. சிறந்த துணை நடிகை – சினேகா (ஹரிதாஸ்)
  1. சிறந்த குணச்சித்திர‌ நடிகர் – பாரதிராஜா (பாண்டிய நாடு)
  1. சிறந்த குணச்சித்திர‌ நடிகை – விஜி சந்திரசேகர் (மதயானைக் கூட்டம்)
  1. சிறந்த வில்லன் நடிகர் – ராகுல் போஸ் (விஸ்வரூபம்)
  1. சிறந்த நகைச்சுவை நடிகர் – சந்தானம் (என்றென்றும் புன்னகை)
  1. சிறந்த குழந்தை நடிகர் – பேபி சாதனா (தங்க மீன்கள்)
  1. சிறந்த டைட்டில் கார்ட் – தங்க மீன்கள்
  1. சிறந்த ட்ரெய்லர் – பரதேசி
  1. சிறந்த திரைப் புத்தகம் – Conversations with Mani Ratnam (Baradwaj Rangan)
  1. சிற‌ந்த திரை விமர்சகர் – அராத்து (https://www.facebook.com/araathu.officialpage)

0

மதயானைக் கூட்டம் – தமிழின் முக்கியமான படம்

Madha_Yaanai_Kootamசிறந்த தமிழ்த் திரைப்படங்கள் எவையுமே தமிழர்களின் வாழ்க்கையைப் பிரதிபலிப்பதில்லை என்பது நமது சாபம். அந்த சாபத்தைப் போக்கும் வகையில் அவ்வப்போது சில திரைப்படங்கள் வருவதுண்டு. விருமாண்டி, ஆடுகளம், வம்சம், சுப்ரமணியபுரம், காதல் போன்றவை. அந்த வகையில் இன்னொரு திரைப்படம், அதுவும் வம்சம், விருமாண்டி படங்களின் பலவீனங்கள் இல்லாமல் சிறப்பான ஒரு திரைப்படமாக ‘மதயானைக் கூட்டம்’ உருவாகியிருக்கிறது.

ஒருவனின் இரண்டு மனைவிகளுக்குள்ளான உணர்ச்சிகள், அவர்களின் வாரிசுகளுக்குள்ளே எழும் பிரச்சினைகளை மணி ரத்னத்தின் ‘அக்னி நட்சத்திரம்’ நகர்ப்புற எலைட்டுகளின் வாழ்க்கையை மையமாக வைத்துச் சொன்னது என்றால், மதயானைக் கூட்டம் அதே பிரச்சினைகளை கிராமத்தையும் ரத்தமும் சதையுமான மனிதர்களை முன்வைத்துப் பேசுகிறது. அதுவும் அக்னி நட்சத்திரம் செய்யத் தவறிய நுணுக்கங்களோடு.

திரைப்படத்தின் முதல் காட்சியிலிருந்தே கதை தொடங்கிவிடுகிறது. கதையைச் சொல்லத் தொடங்கும் விதமும் அக்கதை மெல்ல நம்மை ஆக்கிரமித்துக் கொள்ளும் விதமும் அழகு. திரையெங்கும் உண்மையான மனிதர்களை உலவவிட்டது போன்ற நடிகர்களின் கச்சிதமான தேர்வு, நடிப்பு. நல்ல பின்னணி இசை (ரகுநந்தன்). காட்சிக்கேற்ற பாடல்கள். மிகத் திறமையான பாடல் வரிகள் (ஏகாதசி). மனதை அள்ளும் ஒளிப்பதிவு. அதிலும் காட்சிகளின் மாறும் தன்மைக்கேற்ப பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கும் நிறம் என எல்லாவற்றிலும் மதயானைக் கூட்டம் நம்மைக் கட்டிப் போடுகிறது.

திரைக்கதையை மிகச் செறிவாக மிகக் கச்சிதமாக எழுதியிருக்கிறார்கள். ஒரு எதிர்பாராத சாவும், அதைத் தொடர்ந்து வரும் இரண்டு கொலைகளும் நம்மை பரபரப்பின் உச்சத்துக்கே கொண்டு செல்கின்றன. இந்த சாவுக் காட்சிகள் படம்பிடிக்கப்பட்டிருக்கும் நுணுக்கமான விதம் தனியே சொல்லப்படவேண்டியது. பொதுவாகவே இயக்குநர்கள் நுணுக்கமான காட்சிகளில் அத்தனை கவனம் செலுத்துவதில்லை. கதை நிகழும் இடம், அதோடு தொடர்புடைய மனிதர்கள், அவர்கள் பேச்சு வழக்கு, அவர்களது பாரம்பரியம் என எல்லாவற்றையும் நுணுக்கமாகப் பார்த்துப் பதிவு செய்வது மிக முக்கியமானது. பார்வையாளர்கள் இதன் எல்லா நுணுக்கங்களையும் புரிந்துகொள்ளாமல் போகலாம். ஆனால் இந்த நுணுக்கங்கள் தரும் ஒட்டுமொத்த மனப்பதிவு அபாரமானது. அதையே மதயானைக் கூட்டம் சாதித்திருக்கிறது.

நம்மிடம் கதை இல்லை, எல்லாக் கதைகளும் எடுக்கப்பட்டுவிட்டன என்று சொல்வதெல்லாம் ஹம்பக் என்பதை இப்படம் மீண்டும் நிரூபிக்கிறது. எத்தனையோ கதைகளை நம் மண்ணோடு பொருத்தி மீண்டும் மிக அழகாக எடுக்கலாம் என்பதற்கு மதயானைக் கூட்டம் இன்னொரு உதாரணம். அந்த வகையில் இது முக்கியமான படம்.

ஒரு சில குறைகள் உண்டு. ஆனால் அவற்றையெல்லாம் பொருட்படுத்த வேண்டியதில்லை என்னும் அளவுக்கு திரைப்படம் சிறந்து விளங்குகிறது. இப்படத்தின் தயாரிப்பாளர் இசையமைப்பாளர் ஜி.வி. பிரகாஷ். ஆனால் படத்துக்கு இசை ரகுநந்தன். இளம் படைப்பாளிகளின் இந்தப் போக்கு ஆரோக்கியமானது.

இப்படத்தில் எழுத்தாளர் வேல ராமமூர்த்தி நடித்திருக்கிறார். மிகச் சிறப்பாக நடித்திருக்கிறார். வீரச் சந்தானம் (அவள் பெயர் தமிழரசி), வ.ஐ.ச. ஜெயபாலன் (ஆடுகளம்) வரிசையில் இப்படத்தில் வேல ராமமூர்த்தி. விருதும் பெற்றுவிடுவார்.

பாடலாசிரியர் ஏகாதசி இதற்குமுன் என்ன என்ன பாடல்கள் எழுதியிருக்கிறார் என்று தெரியவில்லை. இப்படத்தில் பாடல்களை மிகச் சிறப்பாக, படத்தின் தன்மையைப் புரிந்துகொண்டு எழுதியிருக்கிறார்.

இப்படம் தேவர்களின் ஜாதிப் பெருமையைப் பேசுகிறது என்று மேம்போக்கான விமர்சனங்கள் எழக்கூடும். நம் வாழ்க்கையைப் பேசவேண்டுமென்றால், அதற்குரிய சில குணங்களை நாம் பேசித்தான் ஆகவேண்டும். அதை மட்டுமே இந்தப் படம் செய்திருக்கிறதே ஒழிய, வலிந்த ஜாதிப் புகழ் மாலைகள் இல்லை. மிகத் தெளிவாக இப்படம் ஒரே ஜாதிக்குள், அதாவது தேவர்களுக்குள் நிகழும் மோதலையே காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறது. அவர்களே அவர்களைப் பற்றிய மிதமிஞ்சிய புகழுரைகளைப் பேசிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். அவர்களே அவர்களைப் பற்றிய இகழ்ச்சியையும் சொல்லிக்கொள்கிறார்கள். அவர்களே நல்லவர்களாகவும் கெட்டவர்களாகவும் மாறி மோதிக் கொள்கிறார்கள். நம்பிக்கைத் துரோகிகளாகிக் கழுத்தை அறுத்துக் கொள்கிறார்கள்.

மிகச் சாதாரணமான கதையை, அதற்குரிய களத்தில், அக்களத்துக்குரிய விவரணைகளோடு வைத்து, நம் படத்தை நாம் திரையில் பார்க்கிறோம் என்கிற பெருமிதத்தைக் கொண்டு வந்திருக்கிறது மதயானைக் கூட்டம். பெரும்பாலும் புதுமுகங்கள் நடித்திருப்பதால், படத்தோடு எளிதில் ஒன்றிவிட முடிகிறது. ஆடுகளத்தில் வசனம் எழுதிய விக்ரம் சுகுமாரன் மிகச் சிறப்பாக இப்படத்தை இயக்கி இருக்கிறார். சிறந்த இயக்குநர் விருது நிச்சயம். இயக்குநர் விக்ரம் சுகுமாரனும், தயாரிப்பாளர் ஜி.வி. பிரகாஷும் பாராட்டுக்குரியவர்கள்.

மதயானைக் கூட்டம் – 56%

தமிழ்பேப்பர் திரை விமர்சனக் குழு