No announcement available.

குயில் கூட்டில் ஒரு காக்கைக் குஞ்சு

cockooo-600x324கண் உள்ள ஆம்பளை எல்லா இடத்துலயும் இருப்பான். ஆனா  (நல்ல) மனசு உள்ள ஆம்பளை எல்லா இடத்துலயும் இருக்கமாட்டான் என்ற அருமையான வரியை (கண் தெரியும் ஒரு பெண் சொல்லியிருந்தால் இந்த வரிக்குக் கூடுதல் கனம் கிடைத்திருக்கும்)  இயக்குநர் ராஜு முருகனால் சிந்திக்க முடிந்திருக்கிறது. ஆனால், அதை அதற்குரிய மரியாதையுடன் படம் பிடிக்க முடியாமல் ஏதோ ஒன்று தடுத்துவிட்டிருக்கிறது. தமிழ் வணிக சினிமாச் சூழலா… இயக்குநர் ஏற்கெனவே புழங்கிய அதிகம் விற்றுத் தொலைக்கும் இதழ்களின் பின்புலமா… எதுவென்று தெரியவில்லை. குயிலாகக் கூவியிருக்க வேண்டிய ஒன்று காகமாகக் கரைந்துவிட்டிருக்கிறது.

நாயகனுக்குக் கண் தெரியாது… நாயகிக்கும் கண் தெரியாது. இருவரும் வழக்கமான தமிழ் சினிமா மோதல்களுக்குப் பிறகு வழக்கமான தமிழ் சினிமா காதலில் விழுகிறார்கள். அந்தக் காவியக் காதலுக்கு வழக்கம் போலவே நாயகியின் அண்ணன் வில்லனாக வருகிறான். பற்பல தடைகளுக்குப் பிறகு வழக்கம் போலவே நாயகனும் நாயகியும் ஒன்று சேருகிறார்கள்.

எந்தவகைப் படமானாலும் சரி… எந்தக் கதாபாத்திரமானாலும் சரி… காதலில் ஆரம்பித்து காதலில் முடிக்கவேண்டும் என்பதுதான் தமிழ் திரையுலகத்தினருக்குத் தெரிந்த ஒரே ஒற்றையடிப்பாதை. மன வளர்ச்சி குன்றிய கதாபாத்திரத்தைக்கூட காதலினூடாகத்தான் சித்திரிக்கவே அவர்களால் முடியும். இந்தப் படத்தில் வெறும் கண் பார்வை இல்லாதவர்கள்தானே. அவர்களுக்கு ஆசா பாசங்கள், காதல் கத்திரிக்காயெல்லாம் தாராளமாகவே உண்டே அப்படியாக தமிழின் காதல் குப்பை மேட்டில் இன்னொரு பறவைத் தூவல்.

கண் தெரியாதவர்கள் இயற்கையாலும் கைவிடப்பட்டவர்கள்… சமூகத்தாலும் கைவிடப்பட்டவர்கள். இவர்களை மையமாக வைத்து ஒரு படம் எடுக்கும்போது இந்த இரண்டு அம்சங்களையும் அழுத்தமாகப் பதியவைக்கவேண்டும். படம் பார்ப்பதற்கு முன்பாக நாம் பார்வையற்றவர்களை எப்படிப் பார்த்துவந்தோமோ அதைச் சிறிதாவது ஒரு படம் மாற்றவேண்டும். ஒரு சொட்டு கண்ணீராவது சிந்த வைக்கவேண்டும். பார்வையில்லாதவர்கள் மட்டுமே உணரும் வலியைக் காட்சிப்படுத்தி அதன் மூலம் நம் பார்வையை மாற்றி அமைக்கவேண்டும். கலை, இலக்கியம், உலகத் தரம் என்பவையெல்லாம் வேண்டாம். செய்வனத் திருந்தச் செய் என்ற குறைந்தபட்ச இலக்குகூட இல்லாமல் இருந்தால் அதை என்னதான் சொல்ல?.

கண் தெரிந்த கபோதிகளான நாம் உருவாக்கிய உலகம் போட்டி, பொறாமை, அதிகாரம், அராஜகம், வன்முறை, ஒடுக்குமுறை, ஏற்றத் தாழ்வு என மலினப்பட்டுப் போயிருக்கிறது. உடல் குறைபாடுடையவர்களோ நம்மிடம் இருக்கும் எந்தவொரு இழிவான குணமும் இல்லாதவர்கள். இதை நாலைந்து காட்சிகள் மூலம் சித்திரித்திருக்கலாம்.

ஹாஸ்டலில் இருப்பவர்களுக்கு தீபாவளிக்கு புதிய உடை எடுத்துக் கொடுக்கிறார்கள். நாயகன் தன்னுடைய உடையை அணியாமல் எடுத்துவைத்துக் கொள்கிறான். ஒரு சில நாட்கள் கழித்து அழுக்குத் துணிகளை வெளுக்க வரும் சலவைத் தொழிலாளியை அறைக்கு அழைத்துச் சென்று தனக்கு தரப்பட்ட புதுத் துணியை எடுத்து அவருக்குக் கொடுக்கிறான். ஊருக்கெல்லாம் துணி வெளுத்துக் கொடுத்திருக்கேன். எனக்கு இதுவரைக்கும் யாரும் ஒரு கோமணம் கூட கிழிச்சுக் கொடுத்ததில்லை… கோடித் துணியை இப்படி எடுத்துக் கொடுத்திட்டியே என்று அவர் கண் கலங்கி நிற்கிறார். கண் தெரியாதவரின் சாதி சார்ந்த சமத்துவ உணர்வைக் காட்டி சாதி உணர்வு மீதான விமர்சனத்தை வைத்திருக்கலாம். ஒரு ஏழைக்கு, ஒரு தொழிலாளிக்கு அவர்கள் காட்டும் கருணையைக் காட்டி அவர்கள் மீது நமக்குப் ப்ரியம் வரும்படிச் செய்திருக்கலாம். ஆனால், இயக்குநரோ 35 ரூபாய் சம்பளம் வாங்கும் நபரைப் பார்த்து வறுமைக்கோட்டுக்கு மேல போயிட்ட என்றும் சர்ச்சில் இருக்கும்போது கரண்ட் கட்டானதும் மின் மிகை மாநிலமாக தமிழகத்தை மாற்றச் சொல்லி சர்ச்சில் பிரார்த்தனை பண்ணலாமா ஃபாதர் என்றும் கலாய்க்கும் லூசுப்பையனாகச் சித்திரித்துச் செல்கிறார்.

கண் தெரியாதவர்களை நாம் நடத்தும்விதம் தவறு என்ற விமர்சனம் படத்தில் இல்லவே இல்லை. நாயகனும் நாயகியும் ஒரு ஹோட்டலில் பிறந்தநாளைக் கொண்டாடும்நோக்கில் சாப்பிடுகிறார்கள். சாப்பிட்டு முடித்து சர்வருக்கு மனசார 20 ரூபாய் டிப்ஸ் கொடுக்கிறார்கள். அந்த சர்வரோ, நீங்க எடுக்கறதோ பிச்சை… அதுல இருந்து எனக்கு டிப்ஸ் கொடுக்கறீங்களா என்று திட்டுகிறான். நாயகனும் நாயகியும் கண்களில் நீர் வழிய, நாங்க பிச்சையெடுக்கலைங்க என்று சொல்கிறார்கள். நீங்க என்ன செய்யறீங்களோ எனக்குத் தெரியாது…. ஆனா உங்க கிட்ட டிப்ஸ் வாங்கிச் சாப்பிடற அளவுக்கு என் நிலைமை ஆகிடலை என்று தெனாவட்டாகச் சொல்கிறான். இதுதானே நாம் பார்வையற்றவர்களைப் பார்க்கும்விதம்.

இப்படி ஒரு காட்சி கூட படத்தில் இல்லை. எல்லாரும் நல்லவர்கள் என்று காட்டுவதில் எந்த நியாயமும் இல்லையே (உண்மையில் எல்லாரையும் இயக்குநர் நல்லவராகவும் காட்டிவிடவில்லை. படத்தில் கண் தெரியாதவர்களுக்காகப் பாடங்கள், கதைகள் படித்துக்காட்டும் நபர் ஒருவரைக் காட்டுகிறார். அப்படியானவர்கள் நிச்சயம் கண் தெரியாதவர்கள் மீது கருணை கொண்டவர்களாகத்தான் இருப்பார்கள். ஆனால், அவர் நாயகிக்கு பழைய துணியைக் கொடுத்து அவமானப்படுத்துவதாக காட்சி அமைத்திருக்கிறார். கண் தெரியாதவர் மீது கருணை வருவதற்குப் பதிலாக நமக்கு ஒருவித அதிர்ச்சியும் அவ நம்பிக்கையும்தான் வருகிறது.).

நிச்சயமாக இயக்குநர் கண் தெரியாதவர்களின் உலகுக்குள் லேசாக எட்டிப் பார்த்திருக்கிறார். அதை மறுக்க முடியாது. நாயகனுக்கு மட்டும் தான் லேசான மிகை நடிப்பைப் பரிந்துரைத்திருக்கிறார். நாயகியாக கண் தெரியாத ஒருவரையே நடிக்கவைத்திருக்கிறார் (நாயகிக்குப் படத்துக்கு முன்பு வரை கண் தெரிந்துதான் இருந்தது. படத்துக்குப் பிறகும் கண் தெரியத்தான் செய்கிறது என்று நம்பத்தகுந்த வட்டாரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. எனினும் படப்பிடிப்பு காலத்தில் நாயகிக்கு கண் பார்வை இருந்ததற்கான தடயம் எதுவுமே இல்லை). தமிழ் சினிமாவுக்கு மிகப் பெரிய பரிசு அந்த நாயகி. அவர்கள் பயன்படுத்திக் கொள்ளப் போவதில்லை என்ற நிலையிலும்.

துணைக் கதாபாத்திரங்களும் வெகு இயல்பாக நடித்திருக்கிறார்கள். அதிலும் நாயகனின் தோழனாக வரும் நபரும் அவருடைய டிரேட் மார்க் சிரிப்பும் மெல்லிய கமெண்ட்களும் படத்தின் பெரிய பிளஸ் பாயிண்ட்கள்.

நாயகனுக்கும் அவன் பாடகராகப் பணிபுரியும் மெல்லிசை ட்ரூப்பில் இருப்பவர்களுக்குமிடையிலான நட்பும் இதமாகச் சித்திரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. நாயகனுக்கு பணத் தேவை வரும்போது ”எம்.ஜி.ஆர்.’ தன் கழுத்து செயினை கழட்டிக் கொடுக்கும் காட்சி மனதை நெகிழவைக்கிறது.

இப்படியான யதார்த்த அம்சங்களே படத்தை சுவாரசியமானதாக ஆக்கும்நிலையில் டெம்ப்ளேட் காதலுக்குள் தஞ்சமடைந்திருக்கவே வேண்டாம். அப்படியே காதல்தான் தேவையென்றால் கண் தெரியாதவர்களின் ஆத்மார்த்தமான காதலையே அழுத்தமாகச் சித்திரித்திருக்கலாம். படத்தின் ஆதார பஞ்ச் லைன் அதைத்தான் மையப்படுத்தியும் இருக்கிறது. சினிமாத்தனமாக யோசித்துச் சேர்த்திருக்கும் விஷயங்கள் மிகவும் க்ளிஷேத்தனமாகவும் பலஹீனமாகவும் இருக்கின்றன. அதிலும் அந்த வில்லன் கதாபாத்திரத்தைப் புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை.

கல்லூரியில் படித்துவரும் தங்கைக்கு அரசு வேலை வாங்கித் தந்து அவளுக்குக் கிடைக்கும் சம்பளத்தை அப்படியே எடுத்துக்கொள்ளலாம் என்று நினைக்கிறான் அவன். அம்மா இல்லாத தங்கையை வளர்த்து ஆளாக்கிய ஒரு அண்ணனுக்கு வரும் இயல்பான எண்ணம்தான் அது. அரசு வேலைக்கு லஞ்சமாக 3 லட்ச ரூபாய் கொடுக்க வேண்டியிருக்கிறது.

இந்த இடத்தில் ஒரு அண்ணன் என்ன செய்வான்? கையில் இருக்கும் சொத்து பத்துகளை விற்று அந்த லஞ்சத்தைக் கொடுத்து அரசு வேலையை வாங்க முயற்சி செய்வான். கையில் பணம் இல்லையென்றால், எப்படியாவது வட்டிக்காவது வாங்கிக் கொடுக்கப் பார்ப்பான். அரசு வேலை கிடைத்த பிறகு எப்படியும் இரண்டு மூன்று வருடங்களில் போட்ட பணத்தை எடுத்துவிடலாம். அதன் பிறகு அவள் மூலம் கிடைப்பவை எல்லாமே  லாபம்தான். இதுதான் ஒரு அண்ணனின் எளிய கணக்காக இருக்கும்.

இந்தப் படத்தில் வரும் அண்ணனும் அரசு வேலை வாங்கிக் கொடுக்க முயற்சி செய்கிறான். ஆனால், அதை நண்பனிடம் இருந்து வாங்குகிறான். அந்த நண்பன் அதற்குப் பிரதியுபகாரமாக அவளைத் திருமணம் செய்து கொடுக்கச் சொல்கிறான். அன்ணனும் சம்மதித்துவிடுகிறான். வேலை மொதல்ல கிடைக்கட்டும். நண்பனை அப்பறம் கழட்டிவிட்டுடலாம் என்றெல்லாம் நினைக்கவில்லை. மனப்பூர்வமாக நண்பனுக்கு திருமணம் செய்து தர முன்வருகிறான். இப்படிச் செய்வதால் அந்த அண்ணனுக்கு எந்த லாபமும் இல்லையே.

தங்கைக்கு திருமணமே நடக்காமல் பார்த்துக்கொண்டால்தானே அவனுக்கு லாபம். பொன் முட்டையிடும் வாத்தை அவனே வைத்துக் கொள்ளத்தானே விரும்புவான். நண்பனுக்கு இலவசமாகக் கொடுப்பானா என்ன..? நண்பன் தரும் மூன்று லட்சம் என்பது நேராக லஞ்சமாகத்தானே போகிறது. அண்ணனுக்கு எதுவும் கிடைக்காதே… ஒருவேளை அவன் ரொம்ப நல்லவன் என்று காட்டவிரும்புகிறாரா இயக்குநர். அப்படியானால், நாயகியின் காதலையே நிறைவேற்றிவைத்திருக்கலாமே. கதையின் பிரதான முடிச்சே பலவீனமாக இருக்கிறது.

கண் தெரியாதவர்களின் காதலுக்குத் தடையாக அண்ணனின் பேராசையே காரணமாக இருக்கிறது என்ற ஒற்றைத் தடையே படத்துக்கு போதிய டிராமாவைக் கொண்டுவருமே… எதற்காக தேர்தல், போலீஸ், ஆக்ஸிடெண்ட், ரயில்வே ஸ்டேஷன் களேபரம் என கலந்துகட்டி படு செயற்கையாக திரைக்கதை அமைக்கவேண்டும்?

கண் தெரியும் ஒருவரைத்தான் திருமணம் செய்து கொள்வேன் என்று கண் தெரியாத நாயகி தீர்மானமாக இருக்கிறாள். கண் தெரியாதவரைத் திருமணம் செய்துகொண்டால் குழந்தைக்கும் கண் தெரியாமல் போய்விடக்கூடும் என்ற பிழையான பயம் காரணமாக இருக்கலாம். அப்பா, அம்மா இரண்டு பேருக்குமே கண் தெரியாமல் இருந்தால் குழந்தையை எப்படி நன்கு வளர்க்க முடியும் என்று நினைத்து அந்த முடிவை எடுத்திருக்கலாம்.

இதை மீறி கண் தெரியாத நாயகனின் பேரன்பினால் அவள் அவனை ஏற்றுக் கொள்கிறாள். இதுவரையான நிகழ்வுகளை வைத்தே இடைவேளை வரை படத்தை நகர்த்தியிருக்கலாம். இடைவேளையின்போது ஒரு ட்விஸ்ட். அவர்களைச் சேர விடாமல் அவளுடைய அண்ணன் தடுக்கிறான். அந்தத் தடைகளை அவர்கள் எப்படிச் சமாளிக்கிறார்கள். கடைசியில் அவர்களுடைய உண்மையான அன்பைப் புரிந்துகொண்டு காதலுக்கு மரியாதை செய்கிறான் என்று இயல்பாக திரைக்கதை அமைத்துப் படமாக்கியிருந்தால் அது உண்மையான குயிலின் கூவலாக இருந்திருக்கும். வணிக அளவிலும் நிச்சயம் இதைவிடப் பெரிய வெற்றியைப் பெற்றிருக்கும்.

அல்லது, கண் தெரியும் ஒருவரைத்தான் திருமணம் செய்து கொள்வேன் என்ற கொஞ்சம் அதிகப்படியான லட்சியத்தையே படத்தின் மைய முடிச்சாக வைத்திருக்கலாம். கண் தெரியாத நாயகியின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு நாயகனும் கண் தெரியும் ஒருவரைத் திருமணம் செய்து கொள்வதுதான் குழந்தைகளின் எதிர்காலத்துக்கு நல்லது என்று புரிந்துகொள்கிறான். கண் தெரியாதவர்களுக்கு பாடங்களைப் படித்துக் காட்டி சேவை செய்யும் ஒரு ஆணும் பெண்ணும் இந்தக் கண் தெரியாதவர்களைத் திருமணம் செய்துகொள்ள முன்வருகிறார்கள். இரண்டு ஜோடிக்கும் ஒரே மண்டபத்தில் ஒரே நேரத்தில் திருமணம் நிச்சயமாகிறது. ஆனால், கண் தெரியும் நபர்கள் ஒருவித லட்சிய வேகத்தில் இந்தத் திருமணத்துக்கு சம்மதித்திருக்கிறார்கள்… அவர்களுடைய பெற்றோருக்கு இந்தத் திருமணத்தில் அவ்வளவாக விருப்பமில்லை என்பதெல்லாம் கண் தெரியாத நாயகன் நாயகிக்குத் தெரியவருகிறது.

தாலி கட்டப் போகும் நேரத்தில் நாயகனும் நாயகியும் திருமணத்தை நிறுத்தச் சொல்கிறார்கள். பொறக்கப் போற குழந்தைங்களை நினைச்சு நாங்க இந்த முடிவை எடுத்தோம். ஆனால், உங்களை வளர்த்து ஆளாக்கின உங்க அப்பா அம்மாவுக்கு கஷ்டத்தைத் தர்ற இந்தச் செயலைச் செய்ய மனசு கேக்கலை. அடுத்த தலைமுறையைப் பத்தி யோசிச்சோம். முந்தின தலைமுறையைப் பத்தியும் யோசிச்சிருக்கணும்.

அதுமட்டுமில்லாம, குழந்தையை நல்லா வளர்க்க கண்ணு தெரியனும்னு அவசியமில்லை. பாசமுள்ள மனசு இருந்தாப் போதும். இனம் இனத்தோடதான் சேரணும். ஏழையா இருக்கறவங்க ஏழையைத்தான கல்யாணம் செஞ்சுக்கறாங்க… பணக்காரரையா கல்யாணம் செஞ்சுக்கறாங்க. அப்படி ஏழையும் பணக்காரரும் கல்யாணம் செஞ்சுக்கிட்டா ரெண்டு பேருக்குமே அது பின்னால பிரச்னையாத்தான் ஆகும். கண் தெரிஞ்ச ரெண்டு பேருக்கே இந்தக் கதின்னா… வேற வேற உலகத்துல வாழற நாம எப்படி சேர முடியும். கண் தெரியாதவனுக்கு கண் தெரியாத ஒருத்திதான் நல்ல துணையா இருக்க முடியும். கண் தெரிஞ்ச ஒருத்தருக்கு நாங்க எப்பவுமே ஒரு சுமைதான். கால்ல கல்லைக் கட்டிக்கிட்ட மாதிரிதான் இருக்கும். நாம ஜோடி மாறிக் கல்யாணம் செஞ்சுக்கறதுதான் நல்லது என்று சொல்லி இடம்மாறுகிறார்கள்.

கண் தெரிந்த ஜோடி எவ்வளவோ எடுத்துச் சொல்லியும் தங்கள் முடிவில் உறுதியாக நிற்கிறார்கள். கடைசியில் வேறு வழியில்லாமல் அவர்கள் விரும்பியதுபோலவே திருமணம் நடக்கிறது. கண் தெரியாத இருவரும் ஒருவருக்கு ஒருவர் ஆறுதலாக கைகளைப் பற்றிக்கொள்கிறார்கள்.

இப்படி எதையும் யோசிக்காமல், இரண்டு சாதாரண நபர்களுக்கு இடையே வரும் காதலுக்கான காட்சிகளை யோசித்துவிட்டு கடைசியில் இருவருக்கும் கண் தெரியாது என்ற ஒரு செல்லிங் பாயிண்டைத் திணித்திருப்பதுபோலவே திரைக்கதை அமைத்ததன் மூலம் நல்ல வாய்ப்பை இயக்குநர் வீணடித்திருக்கிறார்.

(இந்த மாற்றுத் திரைக்கதைகள்தான் ஆகச் சிறந்தவை என்ற தொனியில் இங்கு விவரிக்கப்படவில்லை. அவற்றின் பின்னால் இருக்கும் அணுகுறை, மனோபாவம் இதுவே முக்கியம். அதை அடிப்படையாகவைத்து வேறு காட்சிகளும் கதையும் எழுதப்பட்டிருக்கவேண்டும் என்ற கோணத்திலேயே ஒரு உடனடி உதாரணமாக அவை இங்கு சொல்லப்படுகின்றன).

கோஷிஷ் என்றொரு ஹிந்தி திரைப்படம். ஜெயா பாதுரியும் சஞ்சீவ் குமாரும் நடித்தபடம். அதில் அவர்கள் இருவருமே டெஃப் அண்ட் டம்ப் ஆக இருப்பார்கள். அவர்களுக்கு ஒரு குழந்தை பிறக்கும். அந்தக் குழந்தையுடன் ஒருநாள் சஞ்சய் குமார் கிலுகிலுப்பையை வைத்து விளையாடுவார். வலது காது பக்கம் குலுக்குக் காட்டுவார். குழந்தை எந்த எதிர்வினையும் இல்லாமல் இருக்கும். இடதுபக்கம் அசைத்துக் காட்டுவார் அப்போதும் குழந்தை பொம்மை போல் இருக்கும். அப்பாவுக்கு பதற்றம் தொற்றிக்கொள்ளும். இரண்டு பக்கமும் கிலுகிலுப்பையை மாறி மாறி ஆவேசமாக அசைப்பார். குழந்தை எந்த எதிர்வினையும் இன்றி படுத்திருக்கும். குழந்தைக்குக் காதுகேட்கவில்லை என்று பதறியபடியே சமையலறையில் இருக்கும் மனைவியை அழைத்துவந்து காட்டுவார். அவரும் கிலுகிலுப்பையை அசைத்துப் பார்ப்பார். குழந்தையிடம் எந்த அசைவும்  இருக்காது. இருவரும் துடிதுடித்துப் போவார்கள். சஞ்சய்குமார் விழுந்தடித்து ஓடிப் போய் மருத்துவரை அழைத்துவந்து காட்டுவார். கிலுகிலுப்பையை எடுத்து வேகமாக ஆட்டிக் காட்டி குழந்தைக்கு காது கேட்கவில்லை என்று சொல்லிக்காட்டுவார். மருத்துவர் கிலுகிலுப்பையை வாங்கி அசைத்துப் பார்ப்பார். அதில் ஓசை எழுப்பும் மணிகள் இல்லாமல் இருக்கும். அவர் சிரித்தபடியே, ஒரு சொடக்குப் போடுவார். குழந்தை சட்டென்று அந்த திசையில் திரும்பிப் பார்க்கும். அப்பாவுக்கும் அம்மாவுக்கும் இன்ப அதிர்ச்சி ஏற்படும். மருத்துவர் மெள்ள கிலுகிலுப்பையைத் திறந்து அதில் குண்டு மணிகள் இல்லாததைச் சுட்டிக்காடுவார். காது கேட்காதவர்களின் வாழ்க்கையை, வேதனையை நுட்பமாக சித்திரிக்கும் காட்சி இது. இந்தப் படத்தில் அப்படியான ஒரு காட்சி கூட இல்லை.

கண் தெரியாதவர்களை ஏதோ வேதனை இருட்டில் உழல்பவர்களாகச் சித்திரிக்கத் தேவையில்லைதான். ஆனால், அவர்களை சராசரி மனிதர்கள் போலவே லந்து பண்ணித் திரிபவர்களாகவே சித்திரித்திருக்கவும் வேண்டாம். அதுமட்டுமல்லாமல் மூன்று லட்சம் பணத்தை எடுத்துக்கொண்டு இரவில் தனியாக பஸ்ஸில் போகிறான். கண் தெரியும் ஒருவரே கூட செய்யத் தயங்கும் செயல் இது (அதுநாள் வரை அவன் ரயிலில் மட்டுமே போய்க்கொண்டிருந்தான். அன்று பார்த்து பஸ்ஸில் போகிறான். தேர்தல் நேரம் வேறு. வோட்டுக்குக் கொடுக்க எடுத்துச் செல்லப்படும் பணம் என போலீஸ் பிடித்துவிடுகிறார்கள். நல்ல போலீஸ் ஒருவர் (மலையாளி என்பதால் ரொம்ப நல்லவரும் இல்லை… 50 ஆயிரம் ரூபாயை ஆட்டையப் போட்டுவிடுகிறார்) காப்பாற்றி அனுப்புகிறார்).

அதிலும் க்ளைமாக்ஸ் காட்சிகளில் நாயகன் தனியாகவே மும்பைக்கு ரயிலேறிச் செல்கிறான். புனேயில் தானாகவே இறங்குகிறான். மீண்டும் ஏறுகிறான். நாயகியின் கடிகார மணிச் சத்தம் கேட்டதும் ஓடும் ரயிலில் இருந்து குதிக்கிறான். பெருங் கூட்டத்துக்கு நடுவே அவளைத் தேடி அலைகிறான். அவர்கள் காதலித்த நாட்களில் சொல்லிக் கொண்டதுபோல் ஐந்தாம் பிளாட்ஃபாரத்தின் ஐந்தாம் படியில் நின்று கொண்டு ஸ்டிக்கால் ஓங்கி ஓங்கித் தட்டுகிறான். அவளும் அந்தப் பேரிரைச்சல் நிறைந்த ரயில் நிலையத்தில் நாயகனின் இந்தத் தட்டுகளைக் கேட்டுக் கண்டுபிடித்துவிடுகிறாள். தமிழ் சினிமாதான்… ஒத்துக்கொள்கிறோம். இருந்தாலும் இதெல்லாம் கொஞ்சம் ஓவர் ராஜு முருகன்.

கண் தெரியாதவர்களுக்கு காது மிகக் கூர்மையாக இருக்கும் என்பது உண்மைதான். நாயகியின் செருப்பு சத்தத்தை வைத்து நாயகன் அவளைக் கண்டுபிடித்துவிடுவதாகத் திரைக்கதை அமைத்திருக்கிறார். குறைந்தது அந்தக் காலில் ஒரு கொலுசை மாட்டிவிட்டிருக்கக்கூடாதா..? கொலுசுக்கும் காதலுக்குமான பந்தம் என்பது நிலவுக்கும் காதலுக்குமான பந்தத்தைப் போலவே நீண்ட நெடு பாரம்பரியம் கொண்டதாயிற்றே. கண் தெரியாதவர்களின் உலகில் செருப்பு சத்தத்தவிட கொலுசுச் சத்தம் கூடுதல் ரம்மியமாக ஒலிக்குமே. அதிலும் இளம் பெண்ணின் நிலம் புரளும் பாவடையும் அதற்குள் இருந்து எட்டிப் பார்க்கும் மென்மையான முயல் குட்டி போன்ற பாதங்களும் அதில் அணியப்பட்டிருக்கும் கொலுசும் கலையழகு மிளிரும் காமக் காட்சிகள் அல்லவா…. அசட்டு ரப்பர் செருப்பின் ஒலியைப்போய் காதலனின் செவி கூர்ந்து கண்டுபிடிப்பதாகப் போய் காட்டி வீணடித்தது ஏன்?

க்ளைமாக்ஸ் காட்சியில் அந்த ஸ்டிக்கில் ஒரு சலங்கை மணியைக் கட்டிவிட்டிருந்தால் குறைந்தபட்ச நம்பகத்தன்மையாவது இருந்திருக்கும். எங்கோ ஆழத்தில் சலங்கை சத்தம் கேட்க, நாயகி அதைக் கண்டுபிடித்து அந்த ஓசை வரும் திசை நோக்கி நடக்க நடக்க அந்த ஓசை பெரிதாகிக் கொண்டேவர, மற்ற பேரிச்சைச்சல் எல்லாம் மறைந்துபோல் காதலின் ஒற்றைச் சலங்கை ஒலி மட்டுமே அவளை வழிநடத்திச் செல்ல அங்கே நாயகன் வாக்கிங் ஸ்டிக் ஒடிய தட்டிக் கொண்டிருக்கிறான். நாயகி அவனை நெருங்க நெருங்க அதிகரித்துவரும் சத்தம் ஒரு கட்டத்தில் நின்றுபோய்விடுகிறது. ஸ்டிக் உடைந்து போய்விடவே சலங்கை தெறித்து எங்கோ விழுந்துவிடுகிறது. நாயகன் பதறியபடியே தரையில் அதைத் தேடித் துழாவுகிறான். தரையில் விழுந்த சலங்கை நேராக உருண்டு போய் நாயகியின் காலில் சென்று முட்டுகிறது. அதை எடுத்து அவள் ஒலிக்கிறாள். அதைத் தேடிவரும் நாயகன் அந்த ஒலியை வைத்து அவளைக் கண்டு பிடிக்கிறான். கண் தெரியாதவர்களை அவர்களுடைய காதலின் குறியீடான சலங்கையும் அதன் மெல்லிய ஒலியும் ஒன்று சேர்க்கிறது என்று முடித்திருக்கலாம்.

கல்ர் ஆஃப் பாரடைஸ் படத்தில் கண் தெரியாத சிறுவன் மீது நமக்கு ப்ரியம் உண்டாக அருமையான காட்சி ஒன்றைச் சித்திரித்திருப்பார் இயக்குநர். மரத்தில் இருந்து கீழே விழுந்துவிட்ட பறவைக் குஞ்சு ஒன்றை அதன் மெல்லிய அலறலை வைத்தே கண்டுபிடித்து அதைக் கஷ்டப்பட்டு மரத்திலேறி அதன் கூட்டில் விடுவான் (பூனை ஒன்று அந்தக் குஞ்சைக் கொல்லவருவதைக் கேட்டு விரட்டியும் அடிப்பான்). கண் தெரியாதவர்களுக்குக் கேட்கும் சக்தி கூர்மையாக இருக்கும் என்பதை அப்படியும் காட்டலாம்.

இதுதான் இப்படியென்றால், கண் தெரியாத ஜோடி என்பதால் கதைக்கு எக்கச்சக்கமாக கனம் கூடிவிட்டதாக நினைத்துக்கொண்டு அதை பேலன்ஸ் செய்வதற்காக அமைக்கப்பட்டிருக்கும் நகைச்சுவைக் காட்சிகள் எல்லாம் சிரிக்கும்படியாக இருந்தாலும் இந்தக் கனமான கதையைக் கீழிறக்கவே செய்கின்றன.

கண் முன்னே கஷ்டப்படுபவர்களைக் கண்டு வருந்தாமல் தன் பேரன் இருக்கும் ஆஸ்திரேலியாவில் நடக்கும் கலவரத்தைக் கண்டு வருந்தும் டெம்ப்ளேட் பிராமணர், நல்லிதயம் கொண்ட டெம்ப்ளேட் கிறிஸ்தவ கதாபாத்திரங்கள், விலாவாரியான சர்ச் காட்சிகள், அவுட் ஆஃப் ஃபோகஸிலேயே காட்டப்படும் இந்துக் கடவுள்கள், நள்ளிரவில் மாராப்பு இல்லாமல் கண்முன் வது நிற்கும் லட்டு போன்ற பெண்ணை சகோதரியாகப் பார்க்கும் கறுப்புச் சட்டை தமிழ் தேசியவாதி (அவருடைய வாகனத்தின் பெயர் தமிழ்த் தாய்), 3 லட்சம் லஞ்சம் கேட்பவர் அடிக்கடி ஜபிக்கும் நமச்சிவாய நாமம் என இயக்குநர் மிகத் தெளிவான அரசியலுடன்தான் களமிறங்கியிருக்கிறார். படியளக்கிற எஜமானின் பாட்டுக்கு ஏற்பத்தானே ஆடியாகவேண்டும். இயக்குநருக்கு அந்தக் கலை நன்கு கைவந்திருக்கிறது.

எம்.ஜி.ஆர்., சிவாஜி படங்களில் வில்லன் மற்றும் அடியாட்களின் பெயர் எல்லாம் கிறிஸ்தவ, இஸ்லாமியப் பெயராக இருக்கும். ரஜினி படங்களில் கூட இதை நாம் பார்க்க முடியும். அதற்கான பதிலடி என்று இதைச் சிலர் சொல்வார்கள். விஷயம் என்னவென்றால், எம்.ஜி.ஆரும் சிவாஜியும் அப்படிப் பெயர் வைத்ததை அவர்களுடைய பிற மத வெறுப்பாக  எடுத்துக்கொள்ளவே முடியாது. ஏனென்றால், அவர்களுடைய பிற ஒட்டு மொத்த செயல்பாடுகளில் அப்படியான பாரபட்சத்தை, வெறுப்பை நீங்கள் பார்க்கவே முடியாது.

ஆனால், இன்றைய தமிழ் சினிமாவில் கிறிஸ்தவ, தமிழ் தேசிய சிலாகிப்புகளும் இந்து, இந்திய காழ்ப்புகளும் மிகத் தெளிவான அரசியல் திட்டமிடல் மூலமாக இடம்பெறுகின்றன. இன்று அந்த சக்திகளுக்கு அதிக பலம் இல்லை. ஆனால் ,நாளை அவர்கள் செல்வாக்கு பெற்றுவிட்டால், இந்த வெறுப்புகள் வேறு உச்சங்களை எட்டும். அது அபாயகரமானது. அப்படியாக குக்கூ காகமாகப் போன வருத்தத்தோடு, நாளை அது கழுகாக மாறிவிடுமோ என்ற பயமும் வருகிறது. எந்த வணிக நிர்பந்தங்கள் குயிலைக் காகமாக ஆக்கினவோ அவையே கழுகாக ஆகாமலும் காக்கவேண்டும்.

Share/Bookmark

கல்லெல்லாம் மாணிக்கக் கல்லாகுமா..?

images (3)1987ம் ஆண்டு வீடற்றவர்களுக்கான சர்வதேச ஆண்டாக ஐக்கிய நாடுகள் சபையால் அறிவிக்கப்பட்டது. பாலு மகேந்திரா 1988-ல் வீடு படத்தை எடுத்து வெளியிட்டார். வீடற்றவர்கள் என்றால் நம் மனத்தில் நரிக்குறவர்கள் போன்ற நாடோடிகளும், பெரு நகரங்களில், சேரிகளில் வசிக்கும் நபர்களும், பிளாட்ஃபாரத்தில் வசிக்கும் நபர்களும், அகதிகளும்தான் நினைவுக்கு வருவார்கள். ஆனால், பாலு மகேந்திராவோ ஒரு மத்திய வர்க்கக் குடும்பத்தின் வேதனைகளை மையமாக வைத்து படமெடுத்திருக்கிறார். 

நிச்சயம் இந்த அனுபவமும் படமாக்கத் தகுந்ததுதான். எல்லா மத்திய தர குடும்பத்து நபர்களுக்கும் சொந்தமாக ஒரு வீடு வேண்டும் என்ற கனவு இருக்கத்தான் செய்யும். ஆனால், கலை என்று வரும்போது வேறு சில அடிப்படைகள் தேவைப்படும். முதலில் சொந்த வீடு என்பது ஆடம்பரத் தேவையாக, ஒரு கனவாக மட்டுமே இருந்தால் போதாது. மிகவும் தேவையான ஒன்றாக கதைக்குள் நிலை நிறுத்தப்பட்டாக வேண்டும்.

எல்லாருக்குமே வாழ்க்கையில் வெற்றி பெறவேண்டுமென்ற கனவு இருக்கத்தான் செய்யும். ஆனால், மேல் சாதியினரால் எள்ளி நகையாடப்பட்ட ஒரு தலித்துக்கு அதே கிராமத்தில் அவர்கள் முன்னால் தலை நிமிர்ந்து நடந்தாக வேண்டும் என்ற லட்சியம் இருப்பதாகக் காட்டினால் அந்த இலக்குக்குக் கூடுதல் கனம் கிடைக்கும். யாருடைய சைக்கிள் காணாமல் போனாலும் வேதனைதான். ஆனாலும் சைக்கிள் இருந்தால்தான் ஒரு வேலை கிடைக்கும்; வேலை கிடைத்தால்தான் குடும்பம் அரைப்பட்டினியோடாவது வாழ்க்கையை ஓட்ட முடியும் என்று இருக்கும் ஒருவனுடைய சைக்கிள் காணாமல் போனால் அந்த வேதனை   பல மடங்கு அதிகரித்துவிடும். கலைஞன் என்பவன் தனது கதையின் தேவையை, கதாநாயகனின் இலக்கை அப்படி மிகவும் அவசியமானதாக கதைக்குள் நிலை நிறுத்த வேண்டும். பாலு மகேந்திராவோ அதை மிகவும் மேலோட்டமாகச் செய்திருக்கிறார்.

கதையின் படி அந்த மத்திய தரக்குடும்பம் நீண்ட நாள் வசித்து வந்த வாடகை வீட்டில் இருந்து வெளியேற நேருகிறது. வேறு வாடகை வீடு தேடி அலைகிறார்கள். கிடைக்காமல் போகவே சொந்த வீடு கட்டத் தீர்மானிக்கிறார்கள். அப்படியாக இந்தக் கதையில் சொந்த வீடு மிகவும் தேவை என்ற அழுத்தம் கதையில் தரப்படவில்லை. அதோடு வாடகை வீடு தேடும் காட்சிகளும் மிகவும் மேலோட்டமாக இருக்கின்றன. வீடு வீடாக ஏறி இறங்குகிறார்கள். அவ்வளவுதான். அதிலும் அவர்கள் பார்க்கும் ஒரே வீட்டின் உரிமையாளரான பிராமணர் நான் வெஜ் எல்லாம் சமைச்சுக்கலாம் என்று படு மாடர்னாக இருக்கிறார். இளையராஜா, நத்திங் பட் விண்ட் என்ற இசை ஆல்பத்துக்குப் போட்ட இசையைப் பின்னணியில் ஓட விடுவதன் மூலம் மட்டுமே வீடு தேடுவதில் இருக்கும் வேதனையை உணர்த்த பாலுவால் முடிகிறது.

உண்மையில் நாலைந்து வருடங்களில் ஐந்தாறு வீடுகள் மாற வேண்டிவந்துவிட்டது. வீட்டு உரிமையாளர்களுடன் ஏதாவது பிரச்னைகள் வந்து கொண்டேயிருக்கிறது. ஒவ்வொரு தடவையும் வீட்டை மாற்றிக் கொண்டு செல்ல நிறைய செலவாகிறது. வீடு தேடி அலைவதிலும் பெரும் சிக்கல் இருக்கிறது. இவையெல்லாவற்றுக்கும் மேலாக குழந்தையை ஒவ்வொரு பள்ளியாக மாற்ற வேண்டி வருகிறது. அது குழந்தையின் படிப்புக்கும் மனதுக்கும் பெரும் கெடுதலை உருவாக்குகிறது. சொந்த வீடு இருந்தால் இந்தத் தொந்தரவே இருக்காது என்று சொந்த வீட்டின் தேவையானது கதைக்குள் நிலைநிறுத்தப்பட்டிருக்கவேண்டும்.

அடுத்ததாக அந்த மத்திய தர குடும்பமோ இரண்டு கிரவுண்ட் நிலத்துக்குச் சொந்தக்காரர்களாக இருக்கிறது. அதில் ஒரு கிரவுண்டை விற்றால் 30 ஆயிரம் ரூபாய்தான் கிடைக்கிறது. வீடு கட்டவோ 1.5 லட்சம் தேவைப்படுகிறது. இந்த இடத்தில் ஒரு சந்தேகம் வருகிறது. 25 வருடத்துக்கு முன்னால் கிரவுண்டின் விலை 30 ஆயிரமாக இருந்தபோது வீடு கட்ட மட்டும் 1.5 லட்சம் தேவைப்படுமா? சிட்டி லிமிட்டுக்குள் இருக்கும் நிலத்தின் விலை என்னவோ வீடு கட்ட அதைவிடக் குறைவாக ஆகும் என்பதுதானே உண்மை.

அதோடு, உண்மையில் காருக்கு பெட்ரோல் போட முடியாமல் தவிக்கும் ஒருவரின் வேதனையும் நிஜமானதுதான். ஆனால், அலுவலகத்துக்குப் போக ஒரு சைக்கிள் கூட இல்லாதவரின் வேதனையானது அதைவிட வலுவானது. அதிலும் தொலை தூரப் பள்ளிக்கூடத்துக்குப் போக சைக்கிள் தேவைப்படும் குழந்தையின் வேதனை என்பது வாகனம் சார்ந்த கதையின் அழுத்தமான கருவாக இருக்கும். பாலு மகேந்திராவோ மேலோட்டமான நபர்களுக்கான  மேலோட்டமான தேவை என்ற அடிப்படையில் கதையைக் கொண்டு செல்கிறார். சொந்த வீடு தேவை என்ற கனவுடன் இருக்கும் மத்தியதரகுடும்பங்கள் வலிந்து தமது அனுபவங்களை இந்தப் படத்துடன் பொருத்திக்கொண்டு ரசித்தாக வேண்டியிருக்கிறது. தமிழர்கள் அதில் கில்லாடிகள். ஒரு கதாபாத்திரம் நகைச்சுவையாக எதையாவது செய்து இவர்களைச் சிரிக்க வைக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை. காமெடியர்கள் திரையில் வந்தாலே போதும், இவர்கள் சிரித்துவிடுவார்கள்.

மத்திய வர்க்கக் குடும்பம் ஒரு கிரவுண்டை விற்று இன்னொரு கிரவுண்டில் வீடு கட்டத் தீர்மானிக்கிறார்கள். அலுவலகத்தில் இருந்து கடன் வேறு வாங்கிக் கொள்கிறார்கள். ஆனால், படத்தின் கடைசியில் வீடு கட்டிய இடம் மெட்ரோ வாட்டர் நிறுவனத்தால் ஒருவருடத்துக்கு முன்பே ஏடுத்துக்கொள்ளப்பட்டதாகச் சொல்லப்படுகிறது. ஒரு கிரவுண்ட் நிலத்தை விற்கும்போது அது தெரிய வந்திருக்குமே… மெட்ரோ வாட்டர் எடுத்துக்கொண்ட நிலத்துக்கு கம்பெனி எப்படிக் கடன் கொடுத்தது? அரசாங்கம் திடீரென்று ஒரு இடத்தை எடுத்துக்கொண்டால் வங்கியால் எதுவும் செய்ய முடியாது. ஆனால், ஏற்கெனவே அரசு கையகப்படுத்திய நிலத்துக்கு எந்த நிறுவனமும் கடன் தராது.

அதுபோல் படத்தில் வரும் வயதான கதாபாத்திரத்தைச் சாகடிப்பதன் மூலம் படத்துக்கு கனத்தைச் செயற்கையாகக் கூட்டுகிறார் (அழியாத கோலங்கள் என்ற இளம் பருவ விடலைத்தனங்களைப் பற்றிய படத்தில்கூட ஒரு கதாபாத்திரத்தைச் சாகடித்துத்தான் கனம் கூட்ட இவரால் முடிந்திருந்தது).

இது இப்படியென்றால், கதாநாயகியின் காதலராக ஒருவர் இந்தப் படத்திலும் வருகிறார். திருமணம் செய்துகொள்ளாமலேயே அவர்கள் வெகு சகஜமாக எல்லா இடங்களுக்கும் போய்வருகிறார்கள். 1980களில் என்ன… இன்றைய 2014களில் கூட மத்திய வர்க்க குடும்பத்தில் இப்படியான ஒரு சுதந்தரத்தைப் பார்க்க முடியாது. அப்படியே இருவருக்கும் பிடித்திருந்தால் உடனே திருமணம் செய்துவைத்துவிடுவார்கள். பாலு மகேந்திரா தனது கதை மாந்தர்களை மிகவும் நல்லவர்களாகச் சித்திரிக்க விரும்பியதில் தவறில்லை. அவர்கள் தமிழ்ச் சூழலில் காலூன்றியவர்களாகவும் இருக்கவேண்டுமே (சந்தியா ராகம் படத்திலும் அப்படித்தான். அந்த முதியவர் கிராமத்தில் குழந்தை போல் விளையாடி மகிழ்பவராக இருக்கிறார். மனைவி இறந்ததும் நகருக்கு வருபவர் மருமகளின் வீட்டில் சிறிய மஸ்தாபம் ஏற்பட்டதும் நேராக முதியோ ர் இல்லத்துக்குப் போய்விடுகிறார்.  இளைய தலைமுறை தன்னை வளர்த்து ஆளாக்கிய பெற்றோரை புறக்கணித்துவிட்டு, சுய நலத்துடன் காசு, பணம் என்று அலைவதையும், முதியவர்கள் அதனால் அனுபவிக்க நேரும் துயரத்தையும் சித்திரிக்காமல், அரிதிலும் அரிதாக இருக்கும் முதியவர் ஒருவரை வைத்து ஒரு படத்தையே எடுத்துமுடித்துவிடுகிறார். இலங்கைப் பிரச்னையைப் பற்றி இவர் படமெடுத்திருந்தால், ஒற்றைத்தலைவலியால் எப்போதாவது கஷ்டப்படும் ஒருவரின் வாழ்க்கை அனுபவங்களையும் ஊரடங்கு உத்தரவால் மருத்துவமனைகள் மூடப்பட்டிருக்க அவராகவே வீட்டில் சுக்குக் கஷாயம் வைத்துக் குடித்ததும் நோய் நீங்கிக் குணமடைவதுபற்றியும் எடுத்து முடித்திருப்பார் போலிருக்கிறது!)

இவையெல்லாம் படத்தின் அடிப்படையான குழறுபடிகள். இதை அவரால் தவிர்க்க முடியவில்லை. இதற்கான காரணம் என்னவென்றால், பாலுவின் ‘கலை’ மனமானது வணிக சினிமாக்களின் எதிர் பிம்பம் மட்டுமே. வணிக சினிமாக்களில் இருக்கும் குறைகள் எதுவும் அவர் படத்தில் இருக்காது. ஆனால், அது கலை அம்சம் கொண்டதாகவும் இருக்காது. கலை என்பது வேறு வகை உலகம். அது பாலுவால் கனவிலும் நினைத்துப் பார்க்க முடிந்திராதது. ஆனால், ஒரே பாடலில் கோடீஸ்வரராவதை வாய் பிளந்தபடியே பார்த்துப் பழகிய தமிழ் மகா ஜனங்கள், படம் முழுக்கப் பாடுபட்டு ஒரு வீட்டைக் கட்டுகிறார்கள் என்று நிறுத்தி நிதானமாகக் காட்டியதும் இதுதான் கலை போலிருக்கிறது என்று அதே வாயை மூடாமலேயே மீண்டும் மெய் மறந்து நிற்கிறார்கள். விமர்சனத் திலகங்களோ தங்களுடைய தமிழகக் கனவுத் தொழிற்சாலை நோக்கிய பயணத்துக்கான  தக்கைப் பாலம் ஒன்றை இதன் மூலம் பாடுபட்டு உருவாக்கி மகிழ்ந்துகொள்கிறார்கள்.

சில்ட்ரன் ஆஃப் ஹெவன் படம் பார்த்திருப்பீர்கள். ஷூ வாங்க கஷ்டப்படும் ஏழைக் குடும்பத்துச் சிறுவனின் கதை. பள்ளியில் படிக்கும் அண்ணனும் தங்கையும் ஒரே ஷூவை வைத்துக்கொண்டு படும் சிரமங்கள் எளிமையாக அதே சமயம் மனதை உருக்கும் வகையில் சொல்லப்பட்டிருக்கும். அந்த ஊரில் ஒரு ஓட்டப் பந்தயம் நடக்கப் போவதாக அறிவிப்பு வரும்.  பந்தயத்தில் மூன்றாவதாக வருபவருக்கு ஷூக்கள் பரிசு. அந்தச் சிறுவன் முதலிடம் வெல்லும் வாய்ப்பு இருந்தும் மெதுவாக ஓடி மூன்றாமிடத்துக்கு வர முயற்சி செய்வான். ஆனால், கடைசி கட்டத்தில் எப்படியோ அவனே முதலிடத்தை வென்றுவிட அதற்கான பரிசு கிடைக்கும். அவனோ ஷூ கிடைக்காத சோகத்தில் புண்ணாகிப் போன தன் கால்களை வீட்டு முற்றத்தில் அமர்ந்து நீரில் நனைத்தபடியே சோகமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பான்.  அந்தச் சிறுவனின் அப்பா கடைத்தெருவில் பொருட்கள் வாங்கிக்கொண்டு சைக்கிளில் வீடு திரும்புவார். அவருடைய சைக்கிள் கேரியரில் பல பொருட்களுக்கு நடுவில் சிறியதாக ஒரு ஜோடி ஷூக்கள் எட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும். படம் அதோடு முடிவடையும்.

ஒரு கலைப்படத்துக்கான க்ளைமாக்ஸ் இதுவாகத்தான் இருக்க முடியும். பாலு மகேந்திரா இதே படத்தை எடுத்திருந்தால், அப்பா ஷூ வாங்கிக் கொண்டுவருவார்; அந்தச் சிறுவனோ விபத்தில் சிக்கி நொண்டியாகிவிட்டிருப்பான். இதுவும் சோகமான முடிவுதான். ஆனால், இப்படியான செயற்கையான அதிரடி  நிகழ்வுகள் கலைக்கு எதிரானவை.

உண்மையில் இரானிய இயக்குநர் வீடு படத்தை எடுத்திருந்தால் எப்படி எடுத்திருப்பார் என்று பார்ப்போம். அன்பானவராக இருந்த தனது தாய் வீடு கட்ட ஆரம்பித்த பிறகு அதன் நெருக்கடிகளால் வேறு நபராக ஆகிவிட்டார் என்று ஒரு பேட்டியில் பாலு மகேந்திரா தெரிவித்திருந்தார். உண்மையில் இதைத்தான் இரானிய இயக்குநர் கதையின் மையமாகக் கொண்டுவந்திருப்பார்.

வாடகை வீட்டில் இருந்தபோது நண்பர்கள், உறவினர்கள், அக்கம் பக்கத்தினர் என அனைவரிடமும் அன்பாக அன்னியோன்னியமாக இருந்த ஒருவர் சொந்தமாக வீடு கட்ட ஆரம்பித்ததும் மெள்ள மெள்ள மாறிப் போயிடுகிறார். சொந்தக்காரர்களின் வீட்டு விழாக்களுக்குப் போகாமல் இருக்கிறார். வீட்டுக்கு வரும் நண்பர்களைச் சரியாகக் கவனிக்காமல் வீட்டு வேலைகளைப் பார்க்கப் போய்விடுகிறார். உறவினர் ஒருவருக்கு உடல் நிலை மோசமாகிறது. கையில் பணம் இருக்கும் நிலையிலும் வீடு கட்டத் தேவை என்று சொல்லி தரமறுத்துவிடுகிறார். வாடகை வீட்டில் இருந்த காலத்தில் யார் கடன் கேட்டாலும் வேறு இடத்தில் வாங்கியாவது உதவி செய்திருந்தவர் இப்போது இப்படி மாறிவிட்டார். குழந்தைகளோடு சிரித்துப் பேசுவது அறவே நின்றுவிடுகிறது.

அவருடைய வாடகை வீட்டில் குருவிகளும் காகங்களும் நீர் அருந்த சிறிய பாத்திரத்தில் நீர் வைத்திருப்பார். பசு மாட்டுக்கு வீட்டு வாசலில் ஒரு பெரிய தொட்டி கட்டி கழணித் தண்ணியை தினமும் ஊற்றி வந்திருப்பார். ஆனால் அவரே, தனது நிலத்தில் அது நாள் வரை மேய்ந்து வந்த பசு மாடு வீடு கட்ட ஆரம்பித்த பிறகும் ஏக்கத்துடன் வந்து நிற்பதைப் பார்த்து அடித்து விரட்டுவார். அவருடைய நிலத்தில் பலருக்கும் நிழல் தரும்படி இருந்த மரம் ஒன்றை சிறிதும் தயக்கமில்லாமல் வெட்டி எறிவார்.

இப்படியாக சொந்த வீடு என்ற ஒன்று ஒருவருடைய மனத்தில் இருக்கும் ஈரத்தை படிப்படியாக உறிஞ்சிவிடுகிறது. எல்லா கஷ்டங்களும் பட்டு வீட்டைக் கட்டி முடிக்கிறார். சொந்த வீட்டின் ஒவ்வொரு அறையாக நடந்துசென்று பார்க்கிறார். வாடகை வீட்டில் இருந்தபோது இருந்த  குதூகலங்கள் எதுவுமில்லாமல் வீடு இருளடைந்து காணப்படுகிறது.

வீடுங்கறது வெறும் செங்கல்லும் சிமெண்டும் இல்லை. சொந்த பந்தங்கள் வந்துபோனால்தானே அது வீடு என்ற உண்மை அவருக்கு உறைக்கிறது. கண்களில் நீர் கசிய ஜன்னல் வழியாக தெருவைப் பார்க்கிறார். ஒரு பசு மாடு கன்றுடன் உணவு தேடி அலைந்து கொண்டிருக்கிறது. மளமளவென கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு, வீட்டில் இருக்கும் இரண்டு பெரிய வாளிகளைத் தூக்கிக் கொண்டு வாசலில் வைத்து ஒன்றில் தண்ணீரும் இன்னொன்றில் வீட்டில் இருக்கும் சாப்பாடும் போட்டு வைக்கிறார். சிறிது நேரத்தில் வீட்டைக் கடந்து சென்ற பசு மாடு கன்றுடன் திரும்பி வருகிறது. ஆசை ஆசையாக உணவைச் சாப்பிட்டுவிட்டு தண்ணீரைக் குடித்துவிட்டுச் செல்கிறது. இப்போதும் அந்தப் பெண்ணின் கண்ணில் இருந்து கண்ணீர் வழிகிறது. ஆனால், இது வேறு கண்ணீர்.

இடையிடையே ஊர் முழுவதும் வீடுகட்டித்தரும் கூலித் தொழிலாளர்கள் தமக்கென ஒரு குடிசைகூட இல்லாமல் படும் துயரம் (விவசாயம் பொய்த்ததால் கட்டட வேலைக்கு  வந்த தலைமுறையின் பிரதிநிதிகள்), பக்கத்திலேயே கோடீஸ்வரன் ஒருவன் தன் வீட்டில் நீச்சல் குளம் கட்டிக்கொள்ளும் ஆடம்பரம், அல்லது ஊட்டியில் ஆறு மாதத்துக்கு ஒரு முறை தங்கிக் கொள்ள ஒரு பங்களா கட்டும் ஆடம்பரம், நாடோடிகளின் திறந்தவெளி வாழ்க்கை என அனைத்தும் போகிற போக்கில் தொட்டுக் காட்டப்படும்.

ஒரு கலைப் படைப்பென்றால் இப்படியான தரிசனத்தைக் கொண்டதாக இருக்கவேண்டும். மெட்ரோ வாட்டர் நிறுவனம் வீட்டை ஆக்கிரமிப்பதென்பது மிகையான வணிக சினிமா க்ளைமாக்ஸ். உண்மையில் அரசாங்கத்தின் ஆக்கிரமிப்பு என்பது பல குடும்பங்களை ஒரே நேரத்தில் நடுத்தெருவில் கொண்டு வருவதாகத்தான் இருக்கும். ஒரு குடும்பத்தின் ஒரு கிரவுண்ட் நிலத்தையெல்லாம் குறிவைப்பது அரசாங்க ராட்சஸனின் பிரமாண்டத்தைப் புரிந்து கொள்ளாததால் வந்த விளைவு.

இத்தகைய அடிப்படைக் குழறுபடிகள் இருந்த பிறகும் வீடு பொருட்படுத்தத்தகுந்த படமே. பாலு மகேந்திரா கவனத்தில் கொள்ளவேண்டிய இயக்குநரே. கதாநாயகியை திரையில் கவுரவமாக நடத்தியது, அசட்டு நகைச்சுவையைத் திணிக்காதது, அபத்த ஆட்டம் பாட்டங்கள் இல்லாதது, க்ளைமாக்ஸ் நீங்கலாக படம் முழுவதும் இயல்பான சம்பவங்களைக் காட்சிப்படுத்தியது என பல நல்ல அம்சங்கள் அவரிடமும் அவருடைய ஒருசில படங்களிலும் உண்டு. அவருடைய சிஷ்ய கோடிகளைப் போன்று மனபிறழ்வுகள் திரையிலும் வெளிப்படும் அளவுக்கு அவர் ஒருபோதும் மாறிவிடவில்லை.

அதோடு, ஈழப் போரின் முதல் வெடிகுண்டை வீசியதே பாலுமகேந்திராதான் என்று தமிழ் தேசியக் கண்மணிகள் புதூசாகக் கண்டுபிடித்துச் சொல்ல ஆரம்பித்திருக்கும் நிலையில், பாலுமகேந்திராவின் தலையில் இருந்து உதிர்ந்த ஒற்றை ரோமத்தைக்கூட தங்களுடைய வெறுப்பு அரசியலுக்கு அவர்களால் ஆதரவாகக் காட்டிவிடமுடியாது. தமிழர்கள் இந்துக்களே அல்ல என்று சொல்லிக்கொண்டு புதிய சித்தாந்தங்களை உருவாக்க முனையும் அந்தக் கூட்டத்தைவிட, அரசியல் நிதானமும் மனிதாபிமான அணுகுமுறையும் கொண்டவர்தான் பாலுமகேந்திரா. இலங்கை வேர்கள் கொண்டிருந்த நிலையிலும் ஈழப் பிரச்னை பற்றி ஏன் படமெடுக்கவில்லை என்று யாரோ கேட்டபோது, புலிகளின் தவறுகளையும் சொல்லாமல் என்னால் படமெடுக்கமுடியாதே என்று சொன்னவர் அவர். பெஞ்சமின் பாலுவாக இருந்த நிலையிலும் இந்த அரசியல் தெளிவு அவருக்கு இருந்தது மிகவும் ஆச்சரியமே. இந்த அரசியல் நிதானம் அவருடைய கலை ஊற்றை இன்னும் கொஞ்சம் ஆழப்படுத்தியிருக்கலாம்.

வீரம்

veeram-ajith-movie-new-stills

தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல…

தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல…

தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல…

தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல…

தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல…

தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல… தல…

0

இந்தப் படத்துக்கு விமர்சனம் எழுதுவதென்றால், மொத்த பக்கத்துக்கும் இப்படித்தான் எழுத வேண்டியிருக்கும். ஆனால், தமிழ் கூரும் நல்லுலகம் இப்படியான அல்டிமேட் விமர்சனத்துக்குத் தயாராகவில்லையென்பதால், 247 எழுத்துகளைக் கலைத்துப் போட்டு முயன்றவரை எழுதுகிறோம். ஆனால், தல… தல….தல… இதற்கு மேல் எதைச் சொல்லியும் இந்தப் படம் தந்த உணர்வை உணர்த்திவிடமுடியாது என்பதை முதலிலேயே சொல்லிவிடுகிறோம்.

ஊருக்குள் அடி தடி வன்முறையில் ஈடுபட்டு கவுரவமாக வாழ்ந்து வருகிறார் அல்டிமேட் ஸ்டார். அடி தடி என்றாலே வெறுக்கும் நாயகியைக் காதலிக்க ஆரம்பித்ததும், அனைத்தையும் தாண்டிப் புனிதமான அந்தக் காதலுக்காக, அடி தடியை விட்டுவிடுகிறார். ஆனால், மரம் சும்மா இருக்க நினைத்தாலும் காற்று விடுவதில்லையே… நாயகியையும் அவருடைய குடும்பத்தையும் கொல்ல கொலைவெறியுடன் அலைகிறான் வில்லன். அவனிடமிருந்து நாயகியின் குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டுமானால், நாயகன் வன்முறையைக் கையில் எடுத்தே ஆகவேண்டும். வன்முறையே வேண்டாம் என்று சொல்பவர்களைக் காப்பாற்றக்கூட வன்முறை தேவைப்படுகிறது!

இந்த அருமையான ஒன் லைனுக்கு பரபரவென ஒரு திரைக்கதை அமைத்திருக்கிறார்கள் பாருங்கள்… ஆவ்(வே)சம்.

முதல் பாதி படு ஜாலியாகப் போகிறது. இடையிடையே அஜீத்தின் ஆக்‌ஷன் ஹீரோ இமேஜை உச்சத்துக்குக் கொண்டு செல்லும் காட்சிகள் கன கச்சிதமாக வருகின்றன. பஞ்ச் டயலாக்குகளும் அஜீத்தின் படு கம்பீரமான குரலும் வாய்ஸ் மாடுலேஷனும் ஒலிப்பதிவும் பட்டையைக் கிளப்புகின்றன.

அஜீத்தின் ஸ்க்ரீன் ப்ரசன்ஸ் நாளுக்கு நாள் வலுவடைந்து கொண்டே செல்கிறது. இயக்குநர்களுக்கும் அவரை எப்படிக் காட்டவேண்டும் என்பது நன்கு தெரிந்துவிட்டிருக்கிறது. சண்டைக்காட்சிகளில் அவர் எடுத்திருக்கும் ரிஸ்க்கள் மெய்சிலிர்க்க வைக்கின்றன. அதைவிட சண்டைக் காட்சிகளுக்கு முந்தைய லீட்கள் அற்புதமாக உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அவையே அதிரடி சண்டையை மேலும் விறுவிறுப்பாக்கியிருக்கின்றன.

தவறு நடக்கும்போது தட்டிக்கேட்க தல அங்கு வந்துவிடுவார் என்பது எல்லாருக்கும் தெரிந்த விஷயம்தான். ஆனால், அவர் எப்படி அந்த இடத்துக்கு வருகிறார் என்பதுதான் இந்தப் படத்தை வெகு சுவாரசியமானதாக ஆக்கியிருக்கிறது.

ஒரு காட்சியில் அவருடைய நான்கு தம்பிகளை வில்லன் டாட்டா சுமோவில் அருவாளுடன் துரத்துவான். நால்வரும் உயிரைக் கையில் பிடித்தபடியே ஊரைவிட்டு வெளியே ஓடுவார்கள். எதிரும் புதிருமாக சுமோக்கள் அவர்களைச் சுற்றி வளைத்ததும் காலியாகக் கிடக்கும் வயல் வழியாக விழுந்தடித்து அங்கிருக்கும் பிரமாண்ட மரம் ஒன்றை நோக்கி ஓடுவார்கள். சுமோவில் துரத்திய வில்லனின் ஆட்கள் அருவாளையும் வேல் கம்பையும் எடுத்துக்கொண்டு பாய்வார்கள். பயந்து ஓடிய நான்கு தம்பிகளும் மரத்தை நெருங்கியதும் சிரித்தபடியே திரும்புவார்கள்.

வில்லன் சற்று அதிர்ந்து மிரட்டும் தொனியில் கேட்பான்… நாலு பேரும் ஏண்டா நின்னுட்டீங்க…

நாலு பேர் இல்லடா… நாங்க அஞ்சு பேரு…

அஞ்சு பேரா… யார்றா அந்த அஞ்சாவது ஆளு…

அஞ்சாவது ஆளு இல்லடா… யாருக்குமே அஞ்சாத ஆளு என்று ஒரு தம்பி பஞ்ச் டயலாக் பேசுவார்.

அந்த நேரத்தில் மரத்தில் பின்னால் இருந்து ஊஞ்சலில் ஆடியபடியே ஸ்லோமோஷனில் தல ஃப்ரேமுக்குள் நுழைவார் பாருங்கள்… தியேட்டரே வீரத்தில் வீறீட்டு எழுந்தது (இனிமேல் தல படம் என்றால் தியேட்டர்காரரிடம் இந்த அரங்கம் எவ்வளவு ஹெர்ட்ஸ் கூக்குரலைத் தாங்கும் சக்தி கொண்டது என்பதைக் கேட்டு உறுதி செய்துகொண்டு செல்லவேண்டும்).

அதுபோல் ரயில் சண்டை, லெவல் க்ராஸிங் சண்டை, க்ளைமாக்ஸ் சண்டை ஆகியவையும் அவற்றுக்கு முந்தைய பில்டப்களும் படத்தை எங்கோ கொண்டு செல்கின்றன. அஜீத்தால் மட்டுமே முடியும்படியான ஸ்க்ரீன் டாமினேஷன்.

சந்தானம், தம்பி ராமையா வரும் காட்சிகள் அதிரடியான ஆக்‌ஷன் படத்துக்கு இதமான நகைச்சுவை வடிகாலாக இருக்கின்றன.

அப்பறம் தமன்னா… தேவலோகத்தில் ஏதோ ஒரு சிறிய்ய தவறு செய்ததற்காக சபிக்கப்பட்டு பூமிக்கு வந்திருக்கும் அப்சரஸ்களில் ஒருவராகத்தான் இருக்கவேண்டும். இல்லையென்றால் இப்படியான மாந்தளிர் மேனியுடன் ஒருவர் மானுடருக்குப் பிறக்க வாய்ப்பே இல்லை. குட்டையோ குட்டை பாவாடைகள், சீ த்ரூ புடவைகள், காற்றில் பறந்து போய்விடும் துப்பட்டாக்கள் என இறுக்கிப் பிடித்த உடம்புக்கு இதமான ஆடைகளை அணிந்து அவர் திரையில் சில காட்சிகளில் வருகிறார். போகிறார். ஆனால், நம் மனத்திரையில் அவருடைய பிம்பம் விட்டு விலகுவதுமில்லை. நம்மைக் கைவிடுவதுமில்லை.

பொங்கல் நேரத்தில் வெளியாகிற படம் என்பதால், விவசாயிகள் பிரச்னையைப் பற்றிய சில பஞ்ச் டயலாக்குகள், காட்சிகள் என போகிற போக்கில் இடம்பெறுகின்றன. அஜீத் அப்படி கஷ்டப்பட்டு சமூக அக்கறை கொண்டவராகத் தன்னைக் காட்டிக்கொள்ள  வேண்டியதே இல்லை. அவரைப் போன்றவர்கள் திரையில் தோன்றி மக்களை மகிழ்விப்பதே மிகப் பெரிய சமூக சேவை.

இசையைப் பற்றிச் சொல்வதென்றால், டிரெய்லரில் ஜனகணமன சாயலில் கம்பீரமாக ஒலிக்கும் அந்த ஒரு பிட்டே போதும்… அஜீத்துக்கு இணையாக அத்தனை மிரட்டலுடன் இருக்கிறது. பாடல்கள், அதற்கான நடனம் என எல்லாமே மிகுந்த ஒத்திசைவுடன் இடம்பெற்றிருக்கின்றன.

வசனங்கள் எல்லாம் அருவாள் போல் கூர்மை. தேவர்ன்னு நினைச்சா தேவர்… வன்னியர்ன்னு நினைச்சா வன்னியர்… தலித்துன்னு நினைச்சா தலித்… ஐயர்ன்னு நினைச்சா ஐயர்… நீ என்ன எப்படி நினைக்கறியோ அந்த சாதிடா நான்… என்று கர்ஜிக்கிறார் ஒரு காட்சியில்.

என் ஆட்களை அடிக்கணும்னா என்னை அடிச்சுப் போட்டுப் போனாத்தாண்டா அது முடியும். தைரியம் இருந்தா தொட்டுப் பார்றா என்ற எளிய வசனத்துக்கு இத்தனை வலிமையைக் கொடுக்க, நாடி நரம்பு ரத்தம் புத்தின்னு எல்லாத்துலயும் மாஸ் ஊறியிருக்கற ஒருத்தராலதான் முடியும்.

ஆரம்பம் படத்தின் மயக்கமே தெளியாத நிலையில் இப்படி உடனே வீரம் என்று புறப்பட்டிருக்கிறாரே என்ற கவலை படம் ஆரம்பிக்கும் வரை இருந்தது. ஆனால், இந்தக் கதை-திரைக்கதையின் மீதான தன்னம்பிக்கைதான் அவரைத் துணிந்து களமிறங்கி ஜெயிக்கவும் வைத்திருக்கிறது.

தலை கால் தெரியாம ஆடறவனுங்க எந்த ஜில்லால இருந்தாலும் இந்தப் படத்தைப் பார்த்தா தல யார் அப்படிங்கறதைத் தெரிஞ்சிக்கிட்டு தலை தெறிக்க ஓடிருவானுங்க.

என்ன நாஞ் சொல்றது..!

அஜீத் ரசிகர் மதிப்பெண் : 90/100

பொது பார்வையாளர் : 9/10.

ஏ. ஆர். ரஹ்மான்: இசையின் நவீனம்

The more I compose, the more I know that I don’t know it all!

-    A. R. Rahman (The Times of India, 27th August 2013)

topimg_19280_ar_rehman_600x400ஏ. ஆர். ரஹ்மான் என்றழைக்கப்படும் அல்லா ரக்கா ரஹ்மான் இந்தியத் திரை இசையின் நவீன முகம். இரு தசாப்தங்களாக இந்த தேசத்தின் இசை ரசனையில் – குறிப்பாக இளைஞர்கள் மத்தியில் – வலுவான பாதிப்பை ஏற்படுத்தி இருப்பவர்.

சென்னையில் ஓர் உயர் நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பத்தில் பிறந்த திலீப் குமார் தான் இன்று சர்வதேச அளவில் தன் இசைச்சிறகுகளை விரிந்திருக்கும் இந்த ரஹ்மான். பிறப்பால் இந்துக்கள்தான் என்றாலும் அவரது தந்தையின் மறைவுக்குப் பிறகு சில‌ சிக்கல்கள் தீர்ந்த நம்பிக்கையில் இஸ்லாத்திற்கு மாறியது அவர் குடும்பம்.

ரஹ்மானின் தந்தை ஆர். கே. சேகரும் ஒரு புகழ் பெற்ற இசையமைப்பாளரே. அவர் பெரும்பாலும் பணியாற்றியது மலையாளப் படங்களில். ரஹ்மானுக்கு முதலில் இசை பயிற்றுவித்தவர் அவரே. ஆனால் சிறுவயதிலிருந்தே வீட்டில் இசைக் கருவிகளும் சினிமாக்காரர்களும் சூழ வாழ நேர்ந்தால் இசையின்மீதும் சினிமாவின் மீதும் பெரிய ஆர்வம் ஏதும் ரஹ்மானுக்கு ஏற்பட‌வில்லை. ஒரு மின்பொறியாளர் ஆக வேண்டும் என்பதே அவரது சிறுவயதுக் கனவாக இருந்தது.

பிற்பாடு இசையின்மீது ஆர்வம் வந்தது இரு காரணங்களால். ஒன்று அவரது தந்தை வைத்திருந்த நவீன மின்னணு இசைக் கருவிகள். ரஹ்மானின் ஆர்வம் மின்பொறியியல் என்பதால் இந்தக் கருவிகள் அவரை வசீகரித்தன. அதாவது ஒரு தொழில்நுட்ப மாணவனாகவே அவர் இசைக் கருவிகளை அணுகினார். தொடக்க காலம் முதல் இன்று வரை அவரது இசையின் பிரதானக்கூறும் தனித்துவமும் இந்தத் தொழில்நுட்பத் துல்லியமே என்பதற்கான பின்புலக் காரணம் இதுதான்.

இரண்டாவது காரணம் ரஹ்மானின் பத்தாவது வயதிலேயே அவரது தந்தை காலமாகிவிட, வீட்டின் மூத்த ஆண் என்ற வகையில் குடும்பச் சுமை அவர் தலையில் விழுந்தது. பள்ளி சென்று கொண்டிருந்த அந்த வயதில் கற்றிருந்த ஒரே விஷயமான இசையைத்தான் அவர் தொழிலாகத் தேர்ந்தெடுக்க நேர்ந்தது.

ரஹ்மான் என்ற‌ அற்புதம் நிகழ்ந்தது சூழலின் அழுத்தம் ஏற்படுத்திய விபத்தே.

*

இசைக் குழுக்களில் வாசிப்பவராகத் தன் கலைப் பயணத்தைத் தொடங்கினார்.

இந்த ஆரம்பகட்டத்தில் இளையராஜா, எம். எஸ். விஸ்வநாதன், குன்னக்குடி வைத்தியநாதன், எல். சங்கர் ஆகியோரிடம் ரஹ்மான் பணியாற்றியிருக்கிறார். இளையராஜாவிடம் (விஜய் மேனுவல் என்பவரின் கீழ்) கீபோர்டிஸ்டாக இருந்த‌போது ரஹ்மான் வாசித்த புன்னகை மன்னன் தீம் ம்யூஸிக் மிகப் பிரசித்தம்.

சிறுவயதில் தூர்தர்ஷனின் வொன்டர் பலூன் என்ற குழந்தைகள் நிகழ்ச்சியில் ஒரே சமயம் நான்கு கீபோர்ட் வாசித்திருக்கிறார். மலேஷியா வாசுதேவனுடன் இணைந்து டிஸ்கோ டிஸ்கோ, மால்குடி சுபாவுடன் இணைந்து ஸெட் மீ ஃப்ரீ, டீன் இசை மாலை என்ற சூஃபி இசை ஆல்பத்தையும் வெளியிட்டிருக்கிறார்.

தொலைக்காட்சி விளம்பரப் படங்களுக்கும் இசையமைத்தார். 90களில் அவர் இசையமைத்த‌ சில விளம்பரங்கள்: 1) http://www.youtube.com/watch?v=e4Rch0KTRmc 2) http://www.youtube.com/watch?v=lBj4FampoE4 3) http://www.youtube.com/watch?v=kEHQRuE_7ck 4) http://www.youtube.com/watch?v=7TVmI9OJ_MM 5) http://www.youtube.com/watch?v=xN9b4qIGoOE

1992ல் மணி ரத்னத்தின் இயக்கத்தில் கே. பாலச்சந்தர் ஒரு படம் தயாரித்தார். அப்போது இருவருமே இளையராஜாவுடன் – இசை அல்லாத வேறு தனிப்பட்ட காரணங்களால் – கசப்புற்று இருந்தனர். பாலச்சந்தர் ஏற்கெனவே மரகதமணியை (எம். எம். கீரவாணி) வைத்துப் படங்களுக்கு இசைய‌மைத்துக் கொண்டிருந்தார்.

இருவரும் இணைவதால் மணி ரத்னமும் இம்முறை இளையராஜாவை விடுத்து வேறொரு இசையமைப்பாளரைத் தன் படத்துக்குப் பயன்படுத்தத் தீர்மானித்தார்.

ராஜீவ் மேனன் அப்போது திரைப்பட ஒளிப்பதிவாளராக வந்திருந்த புதிது. அது போக‌, விளம்பரப் படங்களும் எடுத்துக் கொண்டிருந்தார். அவரது விளம்பரப் படங்களுக்கு ரஹ்மான் இசையமைத்துக் கொண்டிருந்தார். மணி ரத்ன‌த்திடம் அவரை அறிமுகம் செய்து வைத்தார் மேனன். அந்தத் திரைப்படம் ரோஜா.

ரஹ்மான் திரை வாழ்க்கை தொடங்கியது. ஓர் இசைச் சகாப்தத்தின் ஆரம்பம் அது.

ரோஜாவின் வசனகர்த்தாவான எழுத்தாளர் சுஜாதாவிடம் அப்போது ரஹ்மானை அறிமுகம் செய்திருக்கிறார் மணி ரத்னம். பாடல்களைக் கேட்டு விட்டு “புகழுக்குத் தயாராகுங்கள்” என்று சொல்லி இருக்கிறார் சுஜாதா. பிற்பாடு நடந்தது அதுதான்.

ரோஜா என்ற‌ அந்த‌ முதல் முயற்சியிலேயே சிறந்த இசையமைப்பாளருக்கான தேசிய விருதைப் பெற்றார் ரஹ்மான். அந்த விருதிலும் சுவாரஸ்யம் ஒன்று இருக்கிறது. 1992ம் ஆண்டுக்கான சிறந்த இசையமைப்பாளருக்கான தேசிய விருதின் இறுதிப் போட்டியில் தேவர் மகனும் ரோஜாவும் இருந்தன. இரண்டு படங்களும் தலா 7 ஓட்டுக்கள் வாங்கி சம நிலையில் இருந்தன. பாலு மகேந்திரா தான் விருதுக் குழு தலைவர். அவர் போடும் ஓட்டே விருதைத் தீர்மானிக்கும் என்ற நிலை. “ஒரு பக்கம் என் நண்பர் இளையராஜா. மறுபக்கம், இருபத்தைந்து வயது மட்டுமே நிரம்பிய ஒரு இளைஞன். ஆனாலும் இளையராஜா என்ற இசை மாமலையை எதிர்த்து ஒரு சிறுவன் நிற்கிறானே, அவனுக்கு இப்போது கிடைக்கும் தேசிய விருது இன்னும் நம்பிக்கையையும், உற்சாகத்தையும் அளிக்குமே என்று நினைத்தேன். தலைவர் என்ற முறையிலேயும் உறுப்பினர் என்ற முறையிலும் எனக்கு இருந்த இரண்டு ஓட்டுகளையும் ரஹ்மானுக்கே போட்டு ஜெயிக்க வைத்தேன்” என்று சொல்கிறார் பாலு மகேந்திரா (இந்திர விழா என்ற படத்தின் ஒலிநாடா வெளியீட்டு விழாவில் இதைப் பகிர்ந்து கொண்டார்).

முதல் படத்திலேயே நாடறிந்த இசையமைப்பாளர் ஆனார் ஏ. ஆர். ரஹ்மான்.

*

ஏ. ஆர். ரஹ்மான் சினிமாவில் நுழைந்து 21 ஆண்டுகள் ஆகிறது. அவரது இசைப் பயணத்தை நான்கு முக்கியக் கட்டங்களாகப் பிரிக்கலாம். முதல் பகுதியில் தமிழ் நாட்டில் பிரபலமடைந்தார். இரண்டாம் பகுதியில் இந்திப் படங்களின் மூலம் வட இந்தியாவில் அறிமுகமானார். மூன்றாம் பகுதியில் இந்தியா முழுக்க ஆதிக்கம் செலுத்தினார். நான்காம் பகுதியில் சர்வதேசிய‌ அளவில் பிரசித்தி பெற்றார்.

1992 முதல் 1995 வரை. ரோஜா, புதிய முகம், ஜென்டில்மேன், கிழக்குச்சீமையிலே, திருடா திருடா, டூயட், மே மாதம், காதலன், கருத்தம்மா, பம்பாய், இந்திரா ஆகிய படங்களுக்கு இசை அமைத்தது இந்த ஆரம்ப ஆண்டுகளில் தான். என் வரையில் ரஹ்மானின் ஆகிச் சிறந்த படைப்பூக்கம் வெளிப்பட்ட‌ காலகட்டம் இதுவே.

1996 முதல் 2000 வரை ராம் கோபால் வர்மாவின் ரங்கீலா வழியாக இந்தியில் பிரவேசித்தாலும் தாள் (தாளம்), தில் சே (உயிரே) தவிர அங்கே நிறைய படங்கள் பணியாற்றவில்லை. தொடர்ந்து தமிழ் படங்களில் கோலோச்சினார். மின்சாரக் கனவுக்காக தேசிய விருது பெற்றார். வந்தே மாதரம் ஆல்பத்தை வெளியிட்டார். ரஜினி படங்களுக்கும் (முத்து, படையப்பா), கமல் படங்களுக்கும் (இந்தியன், தெனாலி) இசையமைத்தது இந்தக் காலகட்டத்தில் தான். லவ்பேர்ட்ஸ், காதல் தேசம், மின்சாரக் கனவு, இருவர், ரட்சகன், ஜீன்ஸ், உயிரே, என் சுவாசக் காற்றே, காதலர் தினம், சங்கமம், ஜோடி, தாஜ்மஹால், முதல்வன், அலைபாயுதே, கண்டுகொண்டேன் கண்டுகொண்டேன் ஆகிய படங்களுக்கு இசை அமைத்தார்.

2001 முதல் 2007 வரை. லகான், ரங் தே பசந்தி, யுவா (ஆய்த எழுத்து) ஸ்வதேஸ், குரு, ஜோதா அக்பர், ஜானே து யா ஜானே நா, கஜினி, பாம்பே ட்ரீம்ஸ் (ஆல்பம்) ஆகிய படங்களின் வழி இந்தித் திரையுலகில் ரஹ்மான் இசைச் சக்கரவர்த்தியாக உயர்ந்த ஆண்டுகள் இவை. லகான், கன்னத்தில் முத்தமிட்டால் படங்களுக்கு தேசிய விருதுகள் பெற்றார். க்ரெய்க் ஆம்ஸ்ட்ராங் என்ற ஸ்காட்லாண்ட் இசை அமைப்பாளருடன் இணைந்து சேகர் கபூரின் Elizabeth: The Golden Age படத்திற்கு இசையமைத்ததன் மூலம் ஹாலிவுட்டில் அடியெடுத்து வைத்தார். பாபா, பாய்ஸ், சில்லுனு ஒரு காதல், வரலாறு, சிவாஜி ஆகிய படங்களுக்கு இசை அமைத்தார்.

2008 முதல் இன்று வரை. உலக‌ அளவில் ரஹ்மான் புகழ் பெற்றதும் Slumdog Millionaire படத்துக்காக கிராம்மி, ஆஸ்கர், பாஃப்டா, கோல்டன் க்ளோப் ஆகிய சர்வதேசிய விருதுகளை அவர் பெற்றதும் இந்தக் காலத்தில் தான். சக்கரக்கட்டி, டெல்லி 6, விண்ணைத் தாண்டி வருவாயா, ராவணன், எந்திரன், ராக்ஸ்டார், 127 Hours, கடல், மரியான் ஆகிய படங்களுக்கு இந்த ஆண்டுகளில் இசைய‌மைத்தார்.

தற்போது கோச்சடையான், ஐ, சட்டென்று மாறுது வானிலை, காவியத் தலைவன், ஹைவே, பாணி, விண்டோ சீட், The Hundred-Foot Journey, Million Dollar Arm, Mumbai Musical ஆகிய படங்களுக்கு இசையமைத்து வருகிறார். ரஹ்மானின் சொந்தத் திரைக்கதையில் ஒரு படம் உருவாக இருப்பதாகவும் செய்திகள் வருகின்றன‌.

இன்னும் அவர் நிறைய தூரங்கள், பிரதேசங்கள் செல்வார். பல வெற்றிகளையும் விருதுகளையும் குவிப்பார். காலம் காத்திருக்கிறது; ரசிகர்கள் காத்திருக்கிறார்கள்.

*

சந்தேகமே இல்லாமல் இளையராஜா என்ற இசை மேதமைக்கு அடுத்தபடியாக இந்தியா சினிமா கண்ட ஆகச்சிறந்த இசையமைப்பாளர் ஏ.ஆர்.ரஹ்மான்தான்.

இளையராஜாவுடையதைப் போல் ஆன்மாவிலிருந்து இயல்பாய்ப் பிரவாகிக்கும் ஊற்று அல்ல ரஹ்மானின் இசை; அது ஒரு க்ராஃப்ட். ஒரு விஞ்ஞானம்; ஒரு கணிதம்; திட்டமிட்ட, துல்லியமான கலை; மிக‌ உயிர்ப்புள்ள தொழில்நுட்பம்.

ரஹ்மான் கடுமையான உழைப்பாளி. ஒரு பாடலுக்கென மனதில் தோன்றும் ஒரு மிகச் சிறிய பொறியிலிருந்து தொடங்கி, அதைக் கவனமாய்ச் செதுக்கி, நுட்பமாய் மெருக்கேற்றி, அழகாய் அலங்கரித்து மிகச் சிறப்பான படைப்பாய்த் தருகிறார்.

இதன் காரணமாகவே அவரது பாடல்களில் பல அடுக்குகள் சாத்தியமாகிறது. நாம் நூறாவது முறை கேட்கும் போதும் ஒரு புதிய விஷயம் அகப்பட்டு ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்துவது அதனால் தான். அவர் அப்பாடலில் தன் நூறாவது முயற்சியில் அந்த வியப்பைச் சொருகி இருக்கக்கூடும். அவ்வளவு தூரம் சிறந்த படைப்பாக வர ரஹ்மான் மெனக்கெடுகிறார். அதனால் தான் அவர் பொதுவாய் இசை அமைக்க நீண்ட காலம் எடுத்துக் கொள்கிறார். போன்ஸாய் உருவாக்கும் ஒரு ஜப்பானிய தோட்டக்காரனின் பொறுமையையும் துல்லியத்தையும் இதனோடு ஒப்பிடலாம்.

ரஹ்மானின் பிற்காலத்திய பாடல்கள் பெரும்பாலும் நமக்கு முதல் கேட்டலில் அவ்வளவாய் ஈர்க்காமல் போவதற்குக் காரணம் அவற்றின் நுட்பமான அடுக்குகள் ஆரம்பத்தில் நம‌க்குப் பிடிபடாமல் போவது தான். தொடர்ந்த கேட்டலில் மெல்ல முடிச்சுக்கள் அவிழ்கின்றன. உண்மையில் ரஹ்மான் இசையினூடாக நம்மைக் குழந்தைகளாக்கி வேடிக்கை காட்டுகிறார். ரஹ்மான் கடைசியாய் அமைத்த எளிமையான மெட்டு ‘சின்ன சின்ன ஆசை’ (ரோஜா) எனத் தோன்றுகிறது.

அவர் இசையின் இலக்கணங்களைப் பிடித்துத் தொங்கிக் கொண்டிருப்பதில்லை. அவற்றில் அவருக்குப் பாண்டித்யம் இருந்தாலும் அதை உடைக்க தொடர்ந்து முயல்கிறார். தன்னிடம் பணியாற்றும் இசைக்கலைஞர்கள் மற்றும் பாடகர்களுக்கு பூரண சுதந்திரம் அளிக்கிறார். அவர்களின் சேஷ்டைகள் மூலமாக தன் படைப்பு இன்னும் மெருகேறும் என்றால் அதைத் தயக்கமின்றி ஏற்றுக்கொள்கிறார். சினிமா இசை என்பது ஒரு கூட்டுக் கலை என்பதை சுத்தமாகப் புரிந்து வைத்திருப்பவர்.

ரஹ்மானின் முக்கிய சாதனை இசையையும் தொழில்நுட்பத்தையும் இணைத்தது தான். தொழில்நுட்பத்தின் குழந்தை அவர். அந்த வகையில் இளையராஜாவுக்கு ஹார்மோனியம் என்றால் ரஜ்மானுக்கு சிந்த்தசைஸர் எனலாம். அதனால் தான் அவரது பாடல்களின் ஒலியமைப்பு மிகுந்த தரம் வாய்ந்ததாக இருக்கிறது.

ஏ. ஆர். ரஹ்மான் சினிமா இசையை முழுமையாய் நவீனமாக்கினார். அதாவது இசையின் உள்ளடக்கம் மட்டுமல்லாது அதன் மொத்த‌ ஆக்கத்திலும் நவீனத்தைப் புகுத்தினார். இரண்டிலுமே தொடர்ந்து சர்வதேச அளவில் என்னென்ன புதிய விஷயங்கள் வருகின்றனவோ உடனடியாக அதற்கேற்றாற் போல் தன்னைப் புதுப்பித்துக் கொள்ள அவர் ஒருபோதும் தவறியதில்லை. அது தான் அவரது USP.

Panchathan Record Inn and AM Studios என்ற கோடம்பாக்கத்தில் அவரது வீட்டுக்குப் பின்னாலேயே இருக்கும் அவரது ஸ்டூடியோ அதற்கு உதாரணம். இசையைப் பொறுத்தவரை ஆசியாவின் மிக நவீனமான ஸ்டூடியோக்களில் ஒன்று இது. ஒலியமைப்புக்கு தேசிய விருதுகள் பெற்ற ஏ. எஸ். லக்ஷ்மிநராயணன், ஹெச். ஸ்ரீதர் ஆகியோர் ரஹ்மானின் இந்த‌ ஸ்டூடியோவில் பணியாற்றியவர்கள்.

வெளிநாட்டிலிருந்து கொண்டே மின்னஞ்சல் மூலம் இசைக்குறிப்புகளை அனுப்பி இங்கே பாடல் பாடி பதிவு செய்யப்ப‌டும் அளவுக்கு அவர் நவீனமாய் இருந்தார்.

*

ரஹ்மானின் இசை இந்த மண்ணோடு சம்மந்தப்பட்டதல்ல. அவர் பிரபஞ்சத்தின் பிரதிநிதி. அவர் இசையமைத்த கிழக்குச்சீமையிலே, கருத்தம்மா, தாஜ்ம‌ஹால் போன்ற கிராமியப் படங்களில் கூட தமிழிசையை அமுக்கி விட்டு நவீனமே மேலோங்கி நின்றது. குறிப்பிட்ட இசையில் நேட்டிவிட்டி இருந்தால் கிட்டும் படைப்பு நேர்மையை விட அதுவரை யாரும் செய்திராத புதுமை முயற்சியாய் இருக்க வேண்டும் என்பதற்கே அவர் அதிகம் முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறார்.

ரஹ்மான் ஒரு கட்டத்தில் முழுக்க பாலிவுட் மற்றும் ஹாலிவுட் படங்களில் மட்டும் கவனம் செலுத்தியதால் இங்கே தமிழில் மணி ரத்னம், ஷங்கர், ரஜினி இவர்களுக்கு மட்டும் இசை அமைத்துக் கொடுத்தார் எனக் குற்றச்சாட்டு உண்டு. ஆனால் யோசித்துப் பார்த்தால் அது தானே சரியானது! வளர்ச்சிப் பாதையில் இருக்கும் எந்த இளைஞனும் அவ்வாறே முடிவெடுக்க முடியும். பத்தாண்டுகளுக்கு மேலாய்ப் போதுமான அளவு இங்கே பங்களித்து விட்டு தான் அங்கே சென்றார்.

இந்தியிலும் ஆங்கிலத்திலும் இசையமைத்ததை மேலும் உயரத்திற்குப் போனார் என்று சொல்வதை விட மேலும் பரவலாய் மக்களைச் சென்றடைந்தார் என்றே சொல்ல வேண்டும். அதாவது ஆழ உழுவதை மறுதலித்து அகல உழுதார்.

ரஹ்மான் தமிழ் இசையை வடக்கிலோ, இந்திய இசையை மேற்கிலோ அறிமுகம் செய்யவில்ல. அங்கே அந்தத் திரைப்படங்களுக்குத் தேவையான அவர்கள் பாணி இசையையே கொடுத்தார். அங்கு அவர்களின் ஆள் பணிபுரிந்திருந்தால் என்ன இசையை உருவாக்கி இருப்பாரோ அதையே ரஹ்மான் அவர்களுக்கு இணையாய், சமயங்களில் இன்னும் சிறப்பாய் உருவாக்கினார். Bombay Dreams, Slumdog Millionaire இரண்டும் தான் அவர் இந்திய இசையை உலகிற்குச் சொன்ன இரு முயற்சிகள். இவற்றில் Slumdog Millionaireல் அவரது மிகச்சாதாரண இசையே வெளிப்பட்டது.

மோஸார்ட் ஆஃப் மெட்ராஸ் என அவர் அழைக்கப்படுவதில் ஓசை நயத்தைத் தாண்டி வேறேதும் பொருத்தமில்லை. ஐரோப்பிய சாஸ்திரிய சங்கீதத்தில் தன் படைப்பாளுமையை மோஸார்ட் அழுந்தப் பதிவு செய்ததைப் போல் ரஹ்மான் இந்திய சாஸ்திரிய சங்கீதத்தில் (கர்நாடக சங்கீதம், ஹிந்துஸ்தானி இசை, சூஃபி இசை போன்றவை) பெரிய முயற்சிகள் ஏதும் இதுவரை மேற்கொள்ளவில்லை.

ஓர் அபார திரை இசைக்கலைஞராகவே தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொண்டுள்ளார். அதிலும் அப்ப‌டங்களின் தேவைக்கேற்பவே தன்னைத் தகவமைத்துக் கொண்டார். ஒருவகையில் ஹாலிவுட் இசைக்கலைஞர் ஆலன் மென்கெனுடன் ரஹ்மானை ஒப்பிடலாம். உண்மையில் மென்கென் ஆஃப் மெட்ராஸ் தான் ஏ. ஆர். ரஹ்மான்.

பின்னணி இசையில் ரஹ்மான் இன்னும் தன்னை நிரூபிக்கவில்லை என்ற குற்றச்சாட்டும் இருக்கிறது. ஆனால் அது அவரது போதாமை என்றில்லாமல் முக்கியத்துவம் தாராதால் தான் அப்படி நிகழ்வதாகத் தோன்றுகிறது. அதாவது பாடல்களே அவரை மக்கள் மத்தியில் புகழ் பெறச் செய்கிறது. அதற்காக அவர் சிரத்தை எடுக்கிறார். பின்னணி இசை அதற்கு இணையாக இல்லை என்பதை பொதுமக்கள் கவனிப்பதே இல்லை. அது விமர்சகர்களின் திடல். அங்கு தன்னை அவர் முன்வைக்க மெனக்கெடுவதில்லை ரஹ்மான். ஆனால் அவரது பின்னணி இசை மிக‌ச் சிறப்பாக அமைந்த‌ ரோஜா, இந்தியன் போன்ற படங்களைக் கொண்டு பார்த்தால் அதிலும் அவர் நன்றாகப் பரிமளிக்கக்கூடியவர் என்றே தெரிகிறது.

வெகுஜன வெற்றியின் சூத்திரம் எதுவோ அதற்கேற்ப தன்னை வடிவமைத்துக் கொள்கிறார். திறமையை வெளிப்படுத்துவதெல்லாம் இரண்டாம் பட்சம் தான்.

*

தமிழ் மக்களைத் தாளம் போட வைத்தவர், இந்திய இளைஞர்களை ஆட்டம் போட‌ வைத்தவர். இன்று உலகெங்கும் இருப்பவர்களைத் தன் பக்கம் திருப்பி இருப்பவர்.

சினிமா தாண்டி சாஸ்திரிய இசையிலும் அழுத்தமாய் தன் முத்திரைகள் பதிப்பார்.

அவரது அடக்கம் மற்றும் அமைதியான தோற்றம் அவரை இந்தியாவில் யூத் ஐகான் ஆக்கி இருக்கிறது. அதற்கும் அவரது இசைப் பங்களிப்பிற்கும் சம்மந்தம் இல்லை என்றாலும் இந்தியர்கள் பொதுவாய் ஒழுக்கத்தையும் திறமையுடன் சேர்த்து ஒரு பேக்கேஜாகவே செலிப்ரிட்டிகளிடம் எதிர்பார்க்கிறார்கள். டெண்டுல்கர் போல் ரஹ்மானும் இவ்விஷயத்தில் ரசிகர்களின் ஐடியல் ஃபிகராகத் திகழ்கிறார்.

ரஹ்மான் பொதுவாகப் பேட்டிகளில் மிக அடக்கமாகப் பதில் சொல்வது வழக்கம். ஆனால் அதை இயல்பாக அல்லாமல் திட்டமிட்டே செய்வதாகக் குறிப்பிடுகிறார். புதிய தலைமுறை இதழுக்கு 2010ல் அளித்த பேட்டியில் “நிறையப் பேர் நம்மை எரிச்சல்படுத்த முயல்வார்கள். அவர்களுக்கு காரசாரமாகப் பதில் சொல்வது ஒரு வழி. அமைதியாய், நிதானமாய் பதில் சொல்வது இன்னோர் வழி. நான் இந்த இன்னோர் வழியைத் தேர்ந்தெடுத்தேன்” என்றார். ஆஸ்கர் விழாவில் அன்பு, வெறுப்பு இரண்டில் அன்பினைத் தேர்ந்தெடுத்ததாகச் சொன்னதன் நீட்சி இது.

இந்தியாவில் அதிகம் சம்பளம் வாங்கும் இசை அமைப்பாளர் ரஹ்மான் தான்.இடையில் அவர் முஸ்லிம் என்பதால் தன் சம்பாத்தியத்தில் தீவிரவாதத்திற்கு பண உதவி செய்வதாய் பொய்ச்செய்தி வெளியானது (நக்கீரன் என நினைவு).

இன்று தன் பெயர் ஒட்டிய லேபிளைக் கொண்டே அந்த இசையை அபாரம் என்று சிலாகிக்கக்கூடிய ஒரு தலைமுறையை உருவாக்கி வைத்திருக்கிறார் ரஹ்மான். அப்படிக் கண்மூடித்தனமாய் ரசிக்குமளவு அவர்களின் மனதில் நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தியதே ரஹ்மானின் தனிச் சாதனை தான். இசையில் அவர் ஒரு ரஜினி.

ரஹ்மான் இன்னும் பரவலாய் உலகமெங்கும் கோடானு கோடி பேர்களைச் சென்றடைவார் என்பதில் சந்தேகமே இல்லை. சமகாலத்தில் உலக மக்களை அதிகம் வசீகரித்த இசையமைப்பாளராக உருவாகுவார். இந்திய இசை அவரின் மூலமாக உலகை அடையவில்லை என்றாலும் இந்தியா என்ற தேசம் அவரால் மரியாதையாகப் பார்க்கப்படும். நீண்ட ஆயுளுடன் வாழ அவருக்கு வாழ்த்துக்கள்!

சமீபத்தில் குமுதம் இதழில் அளித்த ஒரு பேட்டியில் “இசையிலும் ரசனை மாற்றம் வந்து கொண்டே தான் இருக்கும். இன்றைக்கு ராஜாவைத் தாண்டி நாளைக்கு என்னையும் தாண்டி இசை ரசனை வளர்ந்து போய்க் கொண்டு தான் இருக்கும்” என்கிறார் ரஹ்மான். அதாவது காலத்திற்கேற்ப மாறும் ஃபேஷனாகவே அவர் இசையைச் சித்தரிக்கிறார். அதற்கேற்பவே அவர் மாறிக் கொள்கிறார்.

ஆனால் உண்மையில் இசை என்பது பூரணமான கலை. தொழில்நுட்பம் காலாவதியாகும்; ஆனால் நல்ல கலை சாஸ்வதமானது. மோஸார்ட், பேக், பீத்தோவன், தியாகராஜர், முத்துசுவாமி தீக்ஷிதர், சியாமா சாஸ்திரி, எல்லாம் அப்படித் தான் இன்றும் வாழ்கிறார்கள். அவர்களைக் கடந்து போவதெல்லாம் மேலோட்டமான ரசனை கொண்ட அந்தந்தக் காலத்து வெகுஜன தலைமுறைகள் மட்டுமே. தேர்ந்த ரசனை கொண்டவர்கள் வழியாக இவை வரலாற்றில் நிற்கும்.

ராஜா காலம் கடந்து நிற்பது போலவே ரஹ்மானும் காலம் கடந்து நிற்பார்.

0

தமிழ்த் திரைப்பட விருதுகள் – 2013

29thangameengal 2013ம் ஆண்டு தமிழ் சினிமாவுக்கு மிகவும் செழிப்பான ஆண்டு. குறிப்பிட்டுச் சொல்லும் எண்ணிக்கையில் சிறப்பான படங்களும் சுவாரஸ்யமான முயற்சிகளும் நடந்தேறி இருக்கின்றன. வரும் ஆண்டுகளில் இது தொடரவும் அதிகரிக்கவும் வேண்டும். ஓர் எளிய‌ ரசிகனாய் அதை அங்கீகரிக்கும் முறையில் தொடர்ந்து 12வது ஆண்டாக இவ்வருடமும் எனது விரிவான‌ திரைப்பட விருதுப் பட்டியலை வெளியிடுகிறேன். தமிழ் பேப்பரில் இவை வெளியாவது இது மூன்றாவது முறை.

விருதுகளுக்கான விதிமுறைகளை இங்கே காணலாம் : http://www.tamilpaper.net/?p=7298

0

பரிசீலனைக்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்ட படங்கள்

* தங்க மீன்கள் * ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும் * பரதேசி * விஸ்வரூபம் * சூது கவ்வும் * மதயானைக் கூட்டம் * உதயம் NH4 * சிங்கம் 2 * பாண்டிய நாடு * மூடர்கூடம் * ஹரிதாஸ் * கௌரவம் * இதற்குத்தானே ஆசைப்பட்டாய் பாலகுமாரா * கல்யாண சமையல் சாதம் * ஐந்து ஐந்து ஐந்து * இவன் வேற மாதிரி * வருத்தப்படாத வாலிபர் சங்கம் * பிரியாணி * வத்திக்குச்சி * கடல் * விடியும் முன் * 6 * இரண்டாம் உலகம் * ஆரம்பம் * என்றென்றும் புன்னகை * ராஜா ராணி * தில்லுமுல்லு * தீயா வேலை செய்யனும் குமாரு * அமீரின் ஆதி பகவன் * ஆதலினால் காதல் செய்வீர் * தேசிங்கு ராஜா * மரியான் * டேவிட் * ஆல் இன் ஆல் அழகுராஜா * சேட்டை * நய்யாண்டி * கேடி பில்லா கில்லாடி ரங்கா * தலைவா * சென்னை எக்ஸ்ப்ரஸ் * அலெக்ஸ் பாண்டியன் * அம்பிகாபதி * எதிர்நீச்சல் * கண்ணா லட்டு தின்ன ஆசையா * நேரம் * சென்னையில் ஒரு நாள் * சமர் * அன்னக்கொடி * (மொத்தம் 47)

0

விருதுகள்

  1. சிறந்த திரைப்படம் – தங்க மீன்கள்
  1. சிறந்த பொழுதுபோக்கு திரைப்படம் – சூது கவ்வும்
  1. சிறந்த இயக்குநர் – பாலா (பரதேசி)
  1. சிறந்த திரைக்கதை – மிஷ்கின் (ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும்)
  1. சிறந்த வசனம் – நலன் குமாரசாமி (சூது கவ்வும்)
  1. சிறந்த கதை – ராம் (தங்க மீன்கள்)
  1. சிறந்த பின்னணி இசை – இளையராஜா (ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும்)
  1. சிறந்த ஒளிப்பதிவு – செழியன் (பரதேசி)
  1. சிறந்த படத்தொகுப்பு – மகேஷ் நாராயணன் (விஸ்வரூபம்)
  1. சிறந்த கலை இயக்கம் – லால்குடி ந‌. இளையராஜா (விஸ்வரூபம்)
  1. சிறந்த ஆடை வடிவமைப்பு – பூர்ணிமா ராமசாமி (பரதேசி)
  1. சிறந்த ஒப்பனை – பரதேசி
  1. சிறந்த ஒலிப்பதிவு – குணால் ராஜன் (விஸ்வரூபம்)
  1. சிறந்த VFX – மதுசூதனன் (விஸ்வரூபம்)
  1. சிறந்த சண்டை அமைப்பு – Lee Whittaker (விஸ்வரூபம்)
  1. சிறந்த நடன இயக்கம் – பண்டிட் பிர்ஜு மஹாராஜ் (விஸ்வரூபம்)
  1. சிறந்த பாடல் இசை – யுவன் ஷங்கர் ராஜா (தங்க மீன்கள்)
  1. சிறந்த பாடல் ஆசிரியர் – நா. முத்துக்குமார் (தங்க மீன்கள்)
  1. சிறந்த பின்னணி பாடகர் – ஸ்ரீராம் பார்த்தசாரதி (ஆனந்த யாழை – தங்க மீன்கள்)
  1. சிறந்த பின்னணி பாடகி – சைந்தவி (யாரோ இவன் – உதயம் NH4)
  1. சிறந்த நடிகர் – கமல்ஹாசன் (விஸ்வரூபம்)
  1. சிறந்த நடிகை – பார்வதி மேனன் (மரியான்)
  1. சிறந்த துணை நடிகர் – ஸ்ரீ (ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும்)
  1. சிறந்த துணை நடிகை – சினேகா (ஹரிதாஸ்)
  1. சிறந்த குணச்சித்திர‌ நடிகர் – பாரதிராஜா (பாண்டிய நாடு)
  1. சிறந்த குணச்சித்திர‌ நடிகை – விஜி சந்திரசேகர் (மதயானைக் கூட்டம்)
  1. சிறந்த வில்லன் நடிகர் – ராகுல் போஸ் (விஸ்வரூபம்)
  1. சிறந்த நகைச்சுவை நடிகர் – சந்தானம் (என்றென்றும் புன்னகை)
  1. சிறந்த குழந்தை நடிகர் – பேபி சாதனா (தங்க மீன்கள்)
  1. சிறந்த டைட்டில் கார்ட் – தங்க மீன்கள்
  1. சிறந்த ட்ரெய்லர் – பரதேசி
  1. சிறந்த திரைப் புத்தகம் – Conversations with Mani Ratnam (Baradwaj Rangan)
  1. சிற‌ந்த திரை விமர்சகர் – அராத்து (https://www.facebook.com/araathu.officialpage)

0

மதயானைக் கூட்டம் – தமிழின் முக்கியமான படம்

Madha_Yaanai_Kootamசிறந்த தமிழ்த் திரைப்படங்கள் எவையுமே தமிழர்களின் வாழ்க்கையைப் பிரதிபலிப்பதில்லை என்பது நமது சாபம். அந்த சாபத்தைப் போக்கும் வகையில் அவ்வப்போது சில திரைப்படங்கள் வருவதுண்டு. விருமாண்டி, ஆடுகளம், வம்சம், சுப்ரமணியபுரம், காதல் போன்றவை. அந்த வகையில் இன்னொரு திரைப்படம், அதுவும் வம்சம், விருமாண்டி படங்களின் பலவீனங்கள் இல்லாமல் சிறப்பான ஒரு திரைப்படமாக ‘மதயானைக் கூட்டம்’ உருவாகியிருக்கிறது.

ஒருவனின் இரண்டு மனைவிகளுக்குள்ளான உணர்ச்சிகள், அவர்களின் வாரிசுகளுக்குள்ளே எழும் பிரச்சினைகளை மணி ரத்னத்தின் ‘அக்னி நட்சத்திரம்’ நகர்ப்புற எலைட்டுகளின் வாழ்க்கையை மையமாக வைத்துச் சொன்னது என்றால், மதயானைக் கூட்டம் அதே பிரச்சினைகளை கிராமத்தையும் ரத்தமும் சதையுமான மனிதர்களை முன்வைத்துப் பேசுகிறது. அதுவும் அக்னி நட்சத்திரம் செய்யத் தவறிய நுணுக்கங்களோடு.

திரைப்படத்தின் முதல் காட்சியிலிருந்தே கதை தொடங்கிவிடுகிறது. கதையைச் சொல்லத் தொடங்கும் விதமும் அக்கதை மெல்ல நம்மை ஆக்கிரமித்துக் கொள்ளும் விதமும் அழகு. திரையெங்கும் உண்மையான மனிதர்களை உலவவிட்டது போன்ற நடிகர்களின் கச்சிதமான தேர்வு, நடிப்பு. நல்ல பின்னணி இசை (ரகுநந்தன்). காட்சிக்கேற்ற பாடல்கள். மிகத் திறமையான பாடல் வரிகள் (ஏகாதசி). மனதை அள்ளும் ஒளிப்பதிவு. அதிலும் காட்சிகளின் மாறும் தன்மைக்கேற்ப பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கும் நிறம் என எல்லாவற்றிலும் மதயானைக் கூட்டம் நம்மைக் கட்டிப் போடுகிறது.

திரைக்கதையை மிகச் செறிவாக மிகக் கச்சிதமாக எழுதியிருக்கிறார்கள். ஒரு எதிர்பாராத சாவும், அதைத் தொடர்ந்து வரும் இரண்டு கொலைகளும் நம்மை பரபரப்பின் உச்சத்துக்கே கொண்டு செல்கின்றன. இந்த சாவுக் காட்சிகள் படம்பிடிக்கப்பட்டிருக்கும் நுணுக்கமான விதம் தனியே சொல்லப்படவேண்டியது. பொதுவாகவே இயக்குநர்கள் நுணுக்கமான காட்சிகளில் அத்தனை கவனம் செலுத்துவதில்லை. கதை நிகழும் இடம், அதோடு தொடர்புடைய மனிதர்கள், அவர்கள் பேச்சு வழக்கு, அவர்களது பாரம்பரியம் என எல்லாவற்றையும் நுணுக்கமாகப் பார்த்துப் பதிவு செய்வது மிக முக்கியமானது. பார்வையாளர்கள் இதன் எல்லா நுணுக்கங்களையும் புரிந்துகொள்ளாமல் போகலாம். ஆனால் இந்த நுணுக்கங்கள் தரும் ஒட்டுமொத்த மனப்பதிவு அபாரமானது. அதையே மதயானைக் கூட்டம் சாதித்திருக்கிறது.

நம்மிடம் கதை இல்லை, எல்லாக் கதைகளும் எடுக்கப்பட்டுவிட்டன என்று சொல்வதெல்லாம் ஹம்பக் என்பதை இப்படம் மீண்டும் நிரூபிக்கிறது. எத்தனையோ கதைகளை நம் மண்ணோடு பொருத்தி மீண்டும் மிக அழகாக எடுக்கலாம் என்பதற்கு மதயானைக் கூட்டம் இன்னொரு உதாரணம். அந்த வகையில் இது முக்கியமான படம்.

ஒரு சில குறைகள் உண்டு. ஆனால் அவற்றையெல்லாம் பொருட்படுத்த வேண்டியதில்லை என்னும் அளவுக்கு திரைப்படம் சிறந்து விளங்குகிறது. இப்படத்தின் தயாரிப்பாளர் இசையமைப்பாளர் ஜி.வி. பிரகாஷ். ஆனால் படத்துக்கு இசை ரகுநந்தன். இளம் படைப்பாளிகளின் இந்தப் போக்கு ஆரோக்கியமானது.

இப்படத்தில் எழுத்தாளர் வேல ராமமூர்த்தி நடித்திருக்கிறார். மிகச் சிறப்பாக நடித்திருக்கிறார். வீரச் சந்தானம் (அவள் பெயர் தமிழரசி), வ.ஐ.ச. ஜெயபாலன் (ஆடுகளம்) வரிசையில் இப்படத்தில் வேல ராமமூர்த்தி. விருதும் பெற்றுவிடுவார்.

பாடலாசிரியர் ஏகாதசி இதற்குமுன் என்ன என்ன பாடல்கள் எழுதியிருக்கிறார் என்று தெரியவில்லை. இப்படத்தில் பாடல்களை மிகச் சிறப்பாக, படத்தின் தன்மையைப் புரிந்துகொண்டு எழுதியிருக்கிறார்.

இப்படம் தேவர்களின் ஜாதிப் பெருமையைப் பேசுகிறது என்று மேம்போக்கான விமர்சனங்கள் எழக்கூடும். நம் வாழ்க்கையைப் பேசவேண்டுமென்றால், அதற்குரிய சில குணங்களை நாம் பேசித்தான் ஆகவேண்டும். அதை மட்டுமே இந்தப் படம் செய்திருக்கிறதே ஒழிய, வலிந்த ஜாதிப் புகழ் மாலைகள் இல்லை. மிகத் தெளிவாக இப்படம் ஒரே ஜாதிக்குள், அதாவது தேவர்களுக்குள் நிகழும் மோதலையே காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறது. அவர்களே அவர்களைப் பற்றிய மிதமிஞ்சிய புகழுரைகளைப் பேசிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். அவர்களே அவர்களைப் பற்றிய இகழ்ச்சியையும் சொல்லிக்கொள்கிறார்கள். அவர்களே நல்லவர்களாகவும் கெட்டவர்களாகவும் மாறி மோதிக் கொள்கிறார்கள். நம்பிக்கைத் துரோகிகளாகிக் கழுத்தை அறுத்துக் கொள்கிறார்கள்.

மிகச் சாதாரணமான கதையை, அதற்குரிய களத்தில், அக்களத்துக்குரிய விவரணைகளோடு வைத்து, நம் படத்தை நாம் திரையில் பார்க்கிறோம் என்கிற பெருமிதத்தைக் கொண்டு வந்திருக்கிறது மதயானைக் கூட்டம். பெரும்பாலும் புதுமுகங்கள் நடித்திருப்பதால், படத்தோடு எளிதில் ஒன்றிவிட முடிகிறது. ஆடுகளத்தில் வசனம் எழுதிய விக்ரம் சுகுமாரன் மிகச் சிறப்பாக இப்படத்தை இயக்கி இருக்கிறார். சிறந்த இயக்குநர் விருது நிச்சயம். இயக்குநர் விக்ரம் சுகுமாரனும், தயாரிப்பாளர் ஜி.வி. பிரகாஷும் பாராட்டுக்குரியவர்கள்.

மதயானைக் கூட்டம் – 56%

தமிழ்பேப்பர் திரை விமர்சனக் குழு

டப்பிங் சீரியல் ஏன் பிடிக்கிறது?

tv 2சித்தியிலும் மெட்டிஒலியிலும் சரவணன் மீனாட்சியிலும் மயங்கிக் கிடந்த தமிழ்ப் பெண்களின் மனத்தை, ‘அவள் ஒரு தொடர்கதை’, ‘உள்ளம் கொள்ளை போகுதே’, ‘என் கணவன் என் தோழன்’, ‘தெய்வம் தந்த வீடு’, ‘சிந்து-பைரவி’, ‘இது காதலா’, ‘மதுபாலா’ போன்ற டப்பிங் மெகா சீரியல்கள் எப்படிக் கொள்ளையடித்தன?

தமிழ் மெகா சீரியல்களை மாய்ந்து மாய்ந்துப் பார்த்த, அழுதும் புலம்பியும் பார்த்த பெண்கள் இப்போது டப்பிங் மெகா சீரியல்களை விரும்பிப் பார்க்கத் தொடங்கியதன் காரணங்கள்தான் என்ன?

90களில் நாடகங்கள் தொடர்களாகத் தொலைக்காட்சிகளில் ஒளிபரப்பாயின. வாரம் தோறும் அல்லது வாரம் இருமுறை என்ற அமைப்பிலும் 13 வாரத்தொடர் என்ற அமைப்பிலும் வெளிவந்தன. பெரும்பான்மையாக அவை ஸ்டூடியோவுக்குள் மிகக் குறைந்த செலவில் எடுக்கப்பட்டவை. ஒருவிதத்தில் அவை “வீட்டுக்கு வந்த மேடைநாடகங்கள்” என்ற அளவில் இருந்தன. அவற்றால் மக்கள் தங்களின் மனத்தைத் திரைப்படத்திலிருந்து சற்று விலக்கிக் கொண்டனர்.

2000த்தில் நாடகங்கள் திரைப்படத் தரத்தில் பெருந்தொடராக (மெகா சீரியல்) நாள்தோறும் வெளிவரத்தொடங்கின. அப்போதும் பிறமொழி நாடகங்கள் தரமற்ற மொழிபெயர்ப்பில் வெளிவந்தன. ஆதலால், அவற்றை மக்கள் வரவேற்கவில்லை. அதேவேளையில் தமிழ் மெகா சீரியர்கள் தரமுடன் தயாரிக்கப்பட்டன. வெளிப்புறப் படப்பிடிப்பு, தெளிவான ஒளி-ஒலி,  பெண்களின் குடும்பப் போராட்டங்களை மையப்படுத்திய கதையமைப்பு, பாடல்கள், சண்டைக் காட்சிகள் என அவை தம்மைத் திரைப்படங்கள் போலவே பாவித்துக்கொண்டன. அதில் மனத்தைப் பறிகொடுத்தத் தமிழ்ப் பெண்கள் அவற்றைத் “தொடர்த் திரைப்படங்கள்” என்று கருதுகின்றனர்.

2010களில் பிறமொழி மெகா சீரியல்கள் தமிழில் தரமாக மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டு வெளிவரத்தொடங்கின. குறிப்பாக ஹிந்திமொழி மெகா சீரியல்கள் பல 2013இன் தொடக்கத்தில் தமிழ் மொழியாக்கத்தில் வெளிவரத் தொடங்கின. அவற்றின் தரம் தமிழ்ப் பெண்களைத் தமிழ் மெகா சீரியல்களுக்கு இணையாக ரசிக்கும் அளவுக்குச் செய்துள்ளன.

70களிலிருந்து தமிழர்கள் தமிழ்ப் படங்களுக்கு இணையான வரவேற்பை ஹிந்திப் படங்களுக்கும் வழங்கிவருகின்றனர். அதைப் போலவே தமிழ்ப் பெண்கள் தமிழில் டப்பிங் செய்து ஒளிபரப்பப்படும் ஹிந்தி மெகா சீரியர்களுக்கும் இப்போது வரவேற்பு அளிக்கின்றனர்.

எந்தெந்த விதத்தில் அவை தமிழ் மெகா சீரியல்களைவிடச் சிறந்துள்ளன?

  1. டப்பிங் மெகா சீரியல்களின் புதுவிதமான கதைதான் தமிழ்ப்  பெண்களைப் பெரிதும் கவர்ந்துள்ளது. தமிழ் மக்கள் அனுபவிக்காத, கேட்டறியாத புதுக்கதைகள். குறிப்பாக, பெரிய இடங்களில் நடந்துகொண்டிருக்கும் உண்மைக்கதைகள்.
  2. சின்னத்திரைக்கதை அமைப்பு யாரும் கணிக்க இயலாத வகையில் திருப்பங்களைக் கொண்டிருக்கும். நம் பெண்களுக்கு அவை ஒரு த்ரில்லர் அனுபவத்தைக் கொடுக்கின்றன.
  3. வசன அமைப்பு செறிவாக இருக்கிறது. ஒரே விஷயத்தை ஒவ்வொரு கதைமாந்தரும் ஒவ்வொருவிதத்தில் பேசி போரடிப்பதில்லை. வசனத்தின் குறுக்கே பின்னணி இசை ஒருபோதும் வருவதில்லை.
  4. கதைமாந்தர்களின் உடையலங்காரம், சிகையலங்காரம், பின்னணிக் காட்சி அமைப்பின் பிரம்மாண்டம், காமிரா நகர்வு போன்றவை பெரிய பட்ஜெட் திரைப்படத்துக்கு இணையானவை.
  5. ஒரு எபிசோடில் மூன்று காட்சிகளும் ஒவ்வொருகாட்சியிலும் இரண்டுக்கும் குறையாத திருப்பு முனைகளும் இருக்கும். சுவாரஸ்யம் கூடியபடியே இருக்கிறது.
  6. இந்தியப் பண்பாடு சார்ந்த வழக்கங்களைத் தற்காலத்துக்கு ஏற்ப முற்போக்காக மாற்றிப் பல காட்சிகளை இடம்பெறச் செய்கின்றனர். இரண்டு குழந்தைகளைப் பெற்ற ஒரு விதவைக்கு மறுமணம் செய்துவைத்தல் போன்றன.
  7. நகைச்சுவை என்ற பெயரில் “மொக்கை“  போடுவதில்லை.
  8. மாமியார் – மருமகள் சண்டைக்காட்சிகள்கூட இயல்பாக, அதிகக் காழ்ப்புணர்ச்சி இன்றிக் காட்டப்படுகின்றன. மாமியார்களை எதிரியாச் சித்தரிக்கும் போக்கு இருப்பதில்லை.
  9. இயல்பாக இருக்கவேண்டும் என்பதற்காகக் கதைமாந்தர்களின் செயல்பாடுகளை நிதானமாகக் காட்டி, நேரத்தை ஓட்டிப் பார்வையாளர்களுக்கு அலுப்பூட்டுவதில்லை.
  10. எல்லாக் கதைமாந்தர்களுக்கும் முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறார்கள். டிவிஸ்ட் தருவதாக எண்ணித் திடீரென ஒரு புதுக்கதைமாந்தரை அறிமுகப்படுத்திப் பார்வையாளரைக் குழப்புவதில்லை.
  11. அழுகைக் காட்சிகளில் கதைமாந்தர்களின் கண்கள் இயல்பாகச் சிவக்கின்றன. அவர்களின் கண்களில் கண்ணீர் அரும்புகிறது.  அவர்களின் மனச் சோகத்தை இசையே பார்வையாளர்களுக்கு ஊட்டிவிடுகிறது. அந்த இயல்பான அழுகைப் பார்வையாளரின் உள்ளத்தை ஊடுறுவுகிறது.
  12. பிரிந்துள்ள தம்பதிகள், காதலர்கள் ஆகியோரின் காதல் மற்றும் அன்புறவுகளைச் சின்னச்சின்ன சலனங்களுடன் எடுத்துக் காட்டுவதில் டப்பிங் மெகா சீரியல்கள் உச்சத்தில் நிற்கின்றன.
  13. சீரியலை அப்டுடேட் செய்கிறேன் என்ற போக்கில் நாட்டு நடப்பு நிகழ்ச்சிகளை சீரியலுக்குள் திணித்து, வலிந்து காட்சிப் படுத்துவதில்லை. ஒரு வசனமாகக்கூட அவை வெளிப்படுத்துவதில்லை.
  14. கதாமாந்தர்களின் குணத்தைப் பிறரின் வசனங்களின் வழியாகத் தெரியப்படுத்தாமல் அந்தந்தக் கதாமாந்தர்களின் செயல்களின் வழியாகவே காட்டுகின்றனர்.
  15. ஒரு எபிசோடில் அத்தியாவசியமான தருணத்தில் மட்டுமே தீம் மியூசிக் வெளிப்படுகிறது.
  16. திருமணம் சார்ந்த விழாக்கள் அனைத்தும் சங்கடங்களின்றி மிகுந்த உற்சாகத்துடன் காட்டப்படுகின்றன. ஆனால், தமிழ் மெகா சீரியல்களோ திருமணக்கட்சிகள் என்றாலே ஏகப்பட்ட சண்டைகளும் மனக் கசப்புகளுமாகக் காட்டி “அவைதான் நம் வழக்கம்“ என்பதுபோலப் பாவனைசெய்கிறார்கள்.

தற்போது தமிழ்த் தொலைக்காட்சிகள் பரவலாக டப்பிங் மெகா சீரியர்களைப் ஒளிபரப்பத் தொடங்கிவிட்டன. இந்நிலையில், தமிழ் மெகா சீரியல்கள் வீட்டுப்பெண்களின் விரும்பங்களை நிறைவேற்றிச் சின்னத்திரையில் தாக்குப்பிடிக்குமா?

0