62 வயதாகும் T.K. சந்திரசேகரன் ஒரு போராளி. தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தை (ஆர்.டி.ஐ) தன் ஆயுதமாக எடுத்துள்ளார். அதனைக் கொண்டு, கல்வித் துறை சார்ந்த சில தகவல்களை அவர் பெற்றுள்ளார். அரசுப் பள்ளிகளில் ஆசிரியராகப் பணியாற்றுபவர்கள் அனைவரும் தம் குழந்தைகளை எந்தப் பள்ளியில் சேர்க்கிறார்கள்? எத்தனை சதவிகிதம் பேர் தங்கள் பிள்ளைகளை அரசுப் பள்ளிகளில் சேர்க்கிறார்கள்? பல ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தைப் பயன்படுத்தி ஒவ்வொரு மாவட்டக் கல்வி அதிகாரிக்கும் கடிதம் எழுதி சந்திரசேகர் இந்தத் தகவலைச் சேகரித்திருக்கிறார்.

சந்திரசேகரன் ஏன் இந்தத் தகவலைச் சேகரிக்கத் தொடங்கினார்?

பொதுத்துறை நிறுவனம் ஒன்றில் வேலை பார்த்து விருப்ப ஓய்வு எடுத்துக்கொண்டவர் இவர். பின்னர் சில காலம் தனியார் துறையில் வேலை பார்த்துள்ளார். ஐந்தாண்டுகள் கனடா நாட்டில் வேலை செய்துள்ளார். பிறகு அதனை விட்டுவிட்டு இந்தியா வந்து, கல்வி சார்ந்த துறையில் தொண்டு நிறுவனம் ஒன்றைத் தொடங்க விரும்பினார். அதற்கு ஓர் உந்துகோல் இருந்தது. அவருடைய ஒரு மகன் சிறு வயதிலேயே மூளைக் காய்ச்சலால் இறந்துபோயிருந்தான்.

சந்திரசேகரன் தேர்ந்தெடுத்தது சென்னைக்கு அருகில் திருவள்ளூர் மாவட்டத்தில், விடியங்காடு பஞ்சாயத்தில் உள்ள தாமரைக்குளம் என்ற சிறு கிராமத்தை. அங்கு சென்று வசிக்கத்தொடங்கிய அவர் ஒரு தொண்டு நிறுவனத்தைத் தொடங்கினார். கணினிப் பயிற்சி மையம் ஒன்றை நிறுவினார். அதில் படிக்க யாருமே முன்வரவில்லை.

அந்த ஊரில் உள்ள அரசு மேல்நிலைப் பள்ளியின் பெற்றோர் ஆசிரியர் சங்கத்தினர் இவரது உதவியை நாடினர். பள்ளியில் ஆங்கிலம் கற்பிக்க யாரும் இல்லை. சந்திரசேகரனால் பத்து, பன்னிரண்டு வகுப்பு மாணவர்களுக்கு ஆங்கிலம் கற்றுத்தர முடியுமா? சரி என்று செயலில் இறங்கினார் சந்திரசேகரன். அந்தப் பள்ளியின் சக ஆசிரியர்கள் சந்திரசேகரனை நட்புடன் வரவேற்றனர்.

பாடம் சொல்லித்தருவதோடு நிற்காமல், ஏன் ஆசிரியர்கள் இல்லை என்பதையும் ஆராயப் புகுந்தார் சந்திரசேகரன். அந்தப் பள்ளிக்கு நியமிக்கப்படும் பல ஆசிரியர்கள் பணிக்கே வருவதில்லை. சில மாதங்கள் அப்படியே இருந்துவிட்டு, மேலதிகாரிகளைக் கெஞ்சி எப்படியாவது டிரான்ஸ்ஃபர் வாங்கிக்கொண்டு வேறு இடத்துக்குச் சென்றுவிடுவார்கள். பிறகு அடுத்த ஆசிரியரை நியமிக்க வெகு காலம் பிடிக்கும். அப்படி ஒருவர் வந்தாலும் அவரும் இதேபோல் பள்ளிக்கு வரமாட்டார். கதை இப்படியே செல்லும்.

பெற்றோர் ஆசிரியர் சங்க உறுப்பினர்களைக் கலந்தாலோசித்து அவர்களுடைய அனுமதியுடன் சந்திரசேகரன் ஒரு பெட்டிஷனை மாவட்டக் கல்வி அதிகாரிக்கு அனுப்பினார். அப்போது பிடித்தது சனி.

விவரம் தெரிந்த சில ஆசிரியர்கள் சந்திரசேகரனை அடிக்க வந்துவிட்டார்கள். ‘நீ யார்கிட்ட வேணாப் போய் கம்ப்ளெயின் பண்ணிக்கோ’ என்று அசிங்கமாகப் பேசினார்கள். அத்துடன் பள்ளி ஆசிரியர்கள் ஒன்றுசேர்ந்து அவரைப் பள்ளிக்குள் அனுமதிக்க மறுத்துவிட்டார்கள். மாணவர்களுக்குக் கிடைத்து வந்த ஆங்கிலப் பாடமும் ஒழிக்கப்பட்டது. இது சந்திரசேகரன் மனத்தில் ஆறாத வடுவை ஏற்படுத்தியது.

அப்போது தொடங்கியதுதான் இந்த ஆர்.டி.ஐ யுத்தம்.

ஏன் கிராமப்புறங்களில் உள்ள அரசுப் பள்ளிகளின் ஆசிரியர்கள் இப்படி நடந்துகொள்கிறார்கள்? கை நிறையச் சம்பளம் வாங்குகிறார்கள். ஆனால் அக்கவுண்டபிலிட்டியே இல்லையே? இவர்களுடைய பிள்ளைகள் எல்லாம் தனியார் பள்ளிகளில் படிப்பதால், இவர்கள் தம் பள்ளிகள் நாசமாகப் போவதைப் பற்றிக் கவலைப்படுவே இல்லையா? இதற்கான தகவலைத் திரட்டிப் பார்த்தால் உண்மை தெரிந்துவிடும்.

அவர் பெற்ற தகவல்கள் மிகத் தெளிவான உண்மையைச் சொல்லின. ஆசிரியர்களின் 73% பேர் தம் பிள்ளைகளைத் தனியார் பள்ளிகளுக்கே அனுப்புகின்றனர்.

இது ஒருபக்கம் இருக்க, உயர்நிலைப் பள்ளிகளை விட்டுவிட்டு தொடக்கப் பள்ளிகளை நோக்கித் தன் பார்வையைத் திருப்பினார் சந்திரசேகரன். சர்வ சிக்‌ஷா அபியான் திட்டத்தில் ஒவ்வொரு பள்ளிக்கும் ஒரு தொலைக்காட்சிப் பெட்டி, ‘ஹல்லோ இங்க்லீஷ்’ என்ற ஆங்கிலம் கற்றுத்தரும் 20 மணி நேரப் பாடம் கொண்ட டிவிடி, ஒரு டிவிடி பிளேயர் ஆகியவை கொடுக்கப்பட்டிருப்பதை செய்தித்தாளில் பார்த்துத் தெரிந்துகொண்டார். அருகில் உள்ள பள்ளிகளுக்குச் சென்று விசாரித்ததில் அந்த டிவிடியில் உள்ளதை மாணவர்களுக்குச் சொல்லித்தர ஒரு ஆசிரியருக்கும் தெரியவில்லை என்று தெரிந்துகொண்டார். ஆனாலும் குழந்தைகள் அந்த டிவிடியைப் போட்டுப் பார்த்துக்கொண்டு மகிழ்ச்சியாக இருப்பதை அவர் பார்த்தார். எனவே பள்ளிகளிடம் அனுமதி பெற்று இவரே அந்த டிவிடியில் உள்ள ஆங்கிலத்தை வரிவரியாகச் சொல்லிக்கொடுக்கத் தொடங்கினார்.

அப்போது அக்கம் பக்கம் ஆடுமாடு மேய்த்துக்கொண்டிருக்கும் ஆசாமிகள் ‘ஐ! இந்தப் பள்ளிக்கூடத்த கான்வெண்டா மாத்திட்டாங்களா!’ என்று தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டது இவருக்கு ஆச்சரியத்தைத் தந்தது.

*

ஒரு பக்கம் தனியார் கல்வி நிலையங்கள் அதிகரித்துக்கொண்டே போகின்றன; அரசுப் பள்ளிகளின் படிப்போரின் எண்ணிக்கை குறைந்துகொண்டே போகிறது. மறுபக்கம் அரசு விடாமல் மேலும் மேலும் பணத்தை அரசுப் பள்ளிகளில் கொட்டிக்கொண்டே இருக்கிறது.

ஒரு மேல்நிலைப் பள்ளியில் வெறும் 17 மாணவர்களே படிக்கின்றனர் என்கிறார் சந்திரசேகரன். இன்னொரு ஆரம்பப் பள்ளியில் ஒன்றாம் வகுப்பு முதல் ஐந்தாம் வகுப்புவரை சேர்த்து மொத்தமே 23 மாணவர்கள்தான். அதில் மேலும் மோசம் புது ஆண்டில் ஒன்றாம் வகுப்பில் ஒரு புதிய மாணவர்கூடச் சேர்க்கை இல்லை. ‘ஓர் அரசுப் பள்ளியில் மொத்தமே இரண்டு மாணவர்கள் என்று தினமலரில் படத்துடன் செய்தி வந்துள்ளது’ என்கிறார் இவர்.

தனியார் பள்ளிகளில் மட்டும் கல்வியின் தரம் நன்றாக இருக்கிதா என்று நான் அவரிடம் கேட்டேன். ‘நிச்சயமாக அரசுப் பள்ளிகளைவிடச் சிறப்பாகத்தான் உள்ளது’ என்கிறார் அவர். ‘பள்ளிகளில் மட்டுமல்ல, கல்லூரியிலும் அப்படித்தான். வாலாஜாவில் அறிஞர் அண்ணா கல்லூரி என்று பெண்களுக்கான பிரத்யேக அரசுக் கல்லூரி உள்ளது. ஆனால் அங்கு லெக்சரர்களே கிடையாது. வாலாஜா, ராணிப்பேட்டை, ஷோலிங்கர் ஆகிய இடங்களில் உள்ள தனியார் கல்லூரிகளில் ஆண்டுக்கு 8,000 ரூபாய் கட்டணம் என்றாலும் ஆசிரியர்கள் இருக்கிறார்கள். ஏதோ கொஞ்சமாவது சொல்லித் தருகிறார்கள். எங்கள் ஊரில் 12வது படித்தவுடனே பெண்களுக்குக் கல்யாணம் செய்து வைத்துவிடுவார்கள். ஏன் என்றால் வேலை எதுவும் கிடையாது. ஆனால் இப்போது இந்தத் தனியார் கல்லூரிகள் இருப்பதால் பெண்களை பி.ஏ, பி.காம் என்று எதையாவது படிக்க அனுப்புகிறார்கள்’ என்கிறார் இவர்.

இந்த அளவு கல்வித்துறை சீரழிந்துவருகிறதே, இதற்கு என்னதான் மாற்று என்று நினைக்கிறீர்கள் என்று அவரிடம் கேட்டேன். கீழ்க்கண்டவற்றையெல்லாம் செய்யவேண்டும் என்பது அவருடைய பதில்.

1. அரசுப் பள்ளியில் ஆசிரியர் ஆகவேண்டும் என்றால் அவர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளைக் கட்டாயம் அரசுப் பள்ளியில்தான் படிக்கவைக்கவேண்டும் என்று வேலை விதியை (Service Rule) உருவாக்கவேண்டும்.
2. மாணவர்கள் ஒவ்வோர் ஆண்டும் குறைந்தபட்சம் என்ன தெரிந்துவைத்திருக்கவேண்டும் என்பதைக் கருத்தில் கொண்டு அவர்களுக்கு எவால்யுவேஷன் பரீட்சை வைத்து, அதில் அவர்கள் தேறவில்லை என்றால், ஆசிரியர்களையும் தலைமை ஆசிரியரையும் காரணம் கேட்டு, அவர்களுக்குத் தண்டனை தரவேண்டும்.
3. சுற்றியுள்ள மாநிலங்களில் ஆசிரியர்களுக்கு என்ன சம்பளம் என்று பார்த்து நாம் அதிகமாகச் சம்பளம் தருகிறோமா என்பதை ஆராயவேண்டும்.
4. கிராமப்புறத்திலிருந்து வரும் பொறியியல் மாணவர்கள் வேலைக்கு லாயக்கற்றவர்கள் என்பதாகப் பத்திரிகைகளில் செய்திகள் வந்துகொண்டிருக்கின்றன. அது கிராமப்புற மாணவர்களைக் கடுமையான மன உளைச்சலுக்கு ஆளாக்குகிறது. ஆனால் இந்த நிலைமைக்கு யார் காரணம்? மாணவர்களா அல்லது ஆசிரியர்களா? குற்றம் முழுதுமே ஆசிரியர்கள்மீதுதான். எனவே இதற்காகக் கடுமையாக நடவடிக்கை எடுக்கவேண்டியது ஆசிரியர்கள்மீதுதான்.
5. ஸ்கூல் சாய்ஸ் சிஸ்டம் (School Choice System) என்ற ஐடியாவை Centre for Civil Society என்னும் அமைப்பு முன்வைத்துள்ளது. அதைக் கேள்விப்பட்டு அதனைப் பற்றிப் படித்துப் பார்த்தேன். அதுகுறித்து முதல்வருக்குக் கடிதமும் எழுதியுள்ளேன். (கீழே இணைக்கப்பட்டுள்ளது.)

ஸ்கூல் சாய்ஸ் சிஸ்டம் என்பது சரியாக வேலை செய்யும் என்று நினைக்கிறீர்களா என்று அவரிடம் கேட்டேன். ‘நாம் பல பரிசோதனைகளைச் செய்து பார்க்கவேண்டியுள்ளது. ஏதாவது ஒன்று வேலை செய்யும் என்று நம்புகிறேன்’ என்று பதில் அளித்தார் அவர்.

அவர் இருக்கும் பகுதியிலிருந்து 28 கிமீ தொலைவில் அரசியல்வாதி ஒருவரால் ஒரு தனியார் பள்ளி ஆரம்பிக்கப்பட்டிருக்கிறதாம். ஏசி வேனில் இவருடைய கிராமம் வரை வந்து குழந்தைகளை அழைத்துப்போகிறார்கள். ஆனால் ஆண்டுக் கட்டணம் ரூ. 80,000/- ‘பணம் உள்ளவர்கள் எப்படியாவது படித்துப் பிழைத்துவிடுவார்கள். பிரச்னையே ஏழைகளுக்குத்தான்’ என்றார்.

இவருக்குப் பெயரே ‘பெட்டிஷன் மாஸ்டர்’ என்பதுதானாம். சுற்றியுள்ள மக்கள் தன்னை ‘பைத்தியக்காரன்’ என்று அழைக்கிறார்கள் என்றார். ஆனால் அவர்களுக்கு ஏதாவது ஒரு சிக்கல் என்றால் இவரிடம் வந்து பெட்டிஷன் எழுதித் தரச் சொல்லிப்போவதுதான் அவர்களுடைய வழக்கம். உள்ளூரில் ஆங்கன்வாடிக்குச் சரியான நபரைப் போடாததை எதிர்த்து கிராம மக்கள் சார்பில் போராடி, மாற்றத்தைக் கொண்டுவந்திருக்கிறார். ஆனால் யார் தவறு செய்தாலும் அதனை இவர் எதிர்ப்பதால் இவருடைய பாபுலாரிட்டி அடிமட்டத்தில்தான் உள்ளது.

ஆனாலும் தைரியமாகத் தேர்தலில் நின்றுள்ளார். சென்ற ஆண்டு நடந்துமுடிந்த பஞ்சாயத்துத் தேர்தலில் விடியங்காடு பஞ்சாயத்துத் தலைவர் பதவிக்கு நின்றார். தேர்தலில் நின்றது மொத்தம் மூன்று பேர். இவர் செலவு செய்தது ரூ. 4,100. கிடைத்த வாக்குகள் 181. கிடைத்த இடம் மூன்றாவது. இரண்டாவது இடத்துக்கு வந்தவர் ஒரு ரைஸ்மில் ஓனர். செய்த செலவு ரூ. 13 லட்சம். பெற்ற வாக்குகள் சுமார் 1,500. முதலிடம் வந்து பஞ்சாயத்துத் தலைவரானவர் செய்த செலவு ரூ. 9 லட்சம். பெற்ற வாக்குகள் சுமார் 1,700.

போட்ட செலவுக்குப் பணத்தை ரெட்டிப்பாகப் பெறவேண்டுமே. என்ன செய்தாரோ தெரியாது. ஆனால் பஞ்சாயத்துத் தலைவர்மீது ஏதோ குற்றச்சாட்டுகள் சுமத்தப்பட்டு, காசோலையில் கையெழுத்திடும் உரிமை அவரிடமிருந்து பறிக்கப்பட்டுள்ளது. சந்திரசேகரனுக்கு வாக்களித்திருந்தால் அவர் ஒரு பைசா திருடியிருக்க மாட்டார் என்று பொதுமக்களே வெளிப்படையாகச் சொல்கிறார்கள்.

அப்படியானால் அடுத்த தேர்தலில் நீங்கள்தானே கட்டாயம் ஜெயிக்கப்போகிறீர்கள் என்றேன். ‘உயிரோடு இருந்தால்…’ என்று பதில் சொன்னார். ‘ஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?’ என்று கேட்டேன். ‘தொடர்ந்து போராடிக்கொண்டே இருப்பதில் பெரும் விரக்தி ஏற்பட்டு, சென்ற டிசம்பரில் நெஞ்சு வலி வந்து, பை பாஸ் சர்ஜரி நடந்தது. இப்போதுதான் மீண்டு வந்துகொண்டிருக்கிறேன். இன்னும் முழுதாக வீட்டை விட்டு வெளியே போகத் தொடங்கவில்லை. மேலும் நான் எல்லோரையும் பகைத்துக்கொண்டுள்ளேன். யதார்த்தவாதி வெகுஜன விரோதி…’ என்றார்.

ஆனால் அவர் தன் நம்பிக்கையை இழக்கவில்லை. மாற்றம் கட்டாயம் வரும் என்று நம்புகிறார். அந்த மாற்றம் இளைஞர்கள் கையில்தான் உள்ளது என்கிறார். ‘தினம் தினம் ஊழல் குற்றச்சாட்டுகள் வெளிவர ஆரம்பித்துள்ளன. மக்கள் குரல் கொடுக்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள். ஒரு ஜனநாயகம் முதிர்ச்சி அடையக் குறைந்தது 100 ஆண்டுகளாவது ஆகும் என்கிறார்கள். நமக்குச் சுதந்தரம் வந்து 65 ஆண்டுகள்தானே ஆகியுள்ளன. தொடர்ந்து அடிமேல் அடி கொடுத்துக்கொண்டே இருப்போம். மாற்றம் வந்துவிடாதா என்ன?’ என்கிறார்.

மாற்றம் வந்துவிடாதா என்ன?

*

சந்திரசேகரன் முதல்வருக்கு அனுப்பியுள்ள கடிதம்
அனுப்புனர்: தா.கோ.சந்திரசேகரன்,
5/894, தாமரைக்குளம் கிராமம் அஞ்சல்
(வழி) எரும்பி, பள்ளிப்பட்டு வட்டம்,
திருவள்ளூர் மாவட்டம், 631302

பெறுநர்: மாண்புமிகு முதலமைச்சர் அவர்கள்,
தலைமைச்செயலகம்
சென்னை 600009

பொருள்: கல்வி அளிக்கும் முறையில் ஒரு புதிய அணுகுமுறை.

தமிழக அரசு கல்வி அளிப்பது பற்றி பல்வேறு முறைகளை ஆராய்ந்து அவைகளை செயல்படுத்தி வருகிறது. கிராமப்பகுதிகளில் உள்ள பள்ளிகளில் புதிய வசதிகள் மாணவ/மாணவியர்களுக்காக ஏற்படுத்தப்பட்டும், நகரங்களில் உள்ள பள்ளிகளில் புதிய வசதிகள் மற்றும் மேலும் ஆசிரியர்கள்/ஆசிரியைகள் நியமனங்கள் செய்தும் முயற்சிகள் பல எடுக்கப்பட்டுள்ளன. இருந்தபோதிலும் பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தைகளை தனியார் பள்ளிகளில் தான் படிக்க வைக்க விருப்பம் உள்ளவர்களாக இருப்பதால் அரசுக்கு வீண் செலவு தான் ஆகிறது.

இதற்கு மாற்றாக புதுடெல்லியில் உள்ள School Choice System முறையை தாங்கள் அறிந்து கொண்டு இது நல்ல முறையில் பயன்படுமா என யோசிக்கலாம். அவர்கள் கொடுத்துள்ள துண்டறிக்கையை இணைத்துள்ளோம். விலாசம் கீழ்க்கண்டவாறு:

School Choice Campaign
Centre for Civil Society
A-69, Hauz Khas, New Delhi 110 016
Ph: 011-2653 7456/ 26521882, Fax: 011-2651 2347

Email: schoolchoice@ccs.in — www.schoolchoice.in

இம்முறையை சுருக்கமாக சொன்னால் அரசாங்கம் ஒவ்வொரு குழந்தையிடமும் படிப்புக்கு செலவழிக்கும் பணத்தை கணக்கிட்டு ஒரு வவுச்சர் கொடுத்து விடும். அக்குழந்தையின் பெற்றோரகள் அந்த வவுச்சரை தங்களுக்குப் பிடித்த பள்ளியில் கொடுத்துவிட்டு படிக்க வைப்பார்கள். சொல்லிக்கொடுப்பது சரியில்லை என்றால் வேறு பள்ளிக்கு அந்த வவுச்சரை எடுத்துக் கொண்டு போய்விடுவார்கள். எனவே பள்ளிக்கல்வியளிப்பதில், அதாவது அந்த வவுச்சரைப் பெறுவதில், (பணத்தைப் பெறுவதில்) போட்டிகள் உருவாகி நல்ல கல்வியளிக்கும் பள்ளிகள் பல உருவாகும். இம்முறை பல நாடுகளிலும் உள்ளது என அறிகிறோம்.

தாங்கள் இது குறித்து கல்வித்துறை அதிகாரிகளுடன் கலந்தாலோசித்து பள்ளிக்குழந்தைகள் சிறந்த கல்வி பெற வழிமுறைகள் செய்திட வேண்டுகிறோம்.

இங்கனம் உண்மையுடன்,
தா.கோ. சந்திரசேகரன்
12/10/2012

நிரந்தர முதல்வர், நிரந்தரப் பொதுச்செயலாளர் என்பன போன்ற பதங்களை நிறையவே கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். அந்த வகையில் நிரந்தர இரண்டாம் இடம் என்றொரு பதமும் உண்டு. அது சிலருக்கு மட்டுமே பொருந்தும். குறிப்பாக, அரசியலில். கட்சிகள் மாறும். காட்சிகள் மாறும். தலைவர்கள் மாறுவார்கள். ஆனால் அந்த இரண்டாம் இடம் மட்டும் ஒரு சிலரிடம் மட்டுமே இருக்கும். அவ்வப்போது அவர்களை முதலிடம் முத்தமிடும். ஆனால் நிலைக்காது. இத்தனைக்கும் முதல் இடத்தைப் பெறுவதற்கான அத்தனைத் தகுதிகளும் அவர்களுக்கு இருக்கும். அந்த வகையில் தமிழ்நாட்டு அரசியல் களம் கண்ட முக்கியமான நம்பர் 2 தலைவர் நாவலர் நெடுஞ்செழியன்.

அவரைப் பற்றி கட்டுரை ஒன்று எழுதவேண்டும் என்று நீண்ட நாள்களாகவே நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். சமீபத்தில் அவருடைய புத்தகம் ஒன்றைப் புரட்டியபோது அவர் பிறந்த தேதி கண்ணில்பட்டது. 11 ஜூலை 1920. அதாவது, இன்று.

சுயமரியாதை இயக்கம் தொடங்கி நீதிக்கட்சி, திராவிடர் கழகம், திமுக, மக்கள் திமுக, அதிமுக என்று திராவிட இயக்கத்தில் இருந்து உருவான பெரும்பாலான கட்சிகளில் பங்களிப்பு செய்தவர் நெடுஞ்செழியன். நாகை மாவட்டம் நன்னிலம் அருகே உள்ள திருக்கண்ணபுரத்தில் பிறந்த நெடுஞ்செழியன், பட்டுக்கோட்டையில் பள்ளிக்கல்வியையும் சிதம்பரம் அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்தில் பட்டப்படிப்பையும் முடித்தவர்.

பெரியாரின் பேச்சை தனது தந்தையுடன் சென்று கேட்டவர். அதன் காரணமாகவே சுயமரியாதை இயக்கத்தின் மீது அவருக்கு ஈர்ப்பு ஏற்பட்டது. நிறைய பொதுக்கூட்டங்களில் கலந்துகொண்டார். பிறகு சுயமரியாதை இயக்கத் தலைவர்களைத் தம்முடைய ஊருக்கு அழைத்துவந்து பொதுக்கூட்டங்கள் நடத்தினார். நன்றாகப் பேசக்கூடியவர் என்பதால் அவரையும் மாணவர்கள் வெளியூர்க் கூட்டங்களுக்குப் பேச அழைத்தனர். அதன்மூலம் பெரியார், அண்ணா உள்ளிட்ட தலைவர்களின் அறிமுகம் கிடைத்தது.

பேச்சாளராக இருந்த நெடுஞ்செழியன் நேரடியாகப் போராட்டக்களத்தில் இறங்கியது 1938ல் நடந்த இந்தித் திணிப்புக்கு எதிரான போராட்டத்தின்போதுதான். அதன்பிறகு பெரியாரோடும் அண்ணாவோடும் நெருக்கமாகப் பழகி, அவர்களுடைய அன்பைக் கவர்ந்தார். அதன் விளைவு, சுயமரியாதை இயக்கம் சார்ப்பாக நடத்தப்படும் மாநாடு, பொதுக்கூட்டம் ஆகியவற்றில் அந்த இரண்டு தலைவர்களோடு நெடுஞ்செழியனும் இடம்பெறத் தொடங்கினார்.

நெடுஞ்செழியனின் கல்வியறிவு, மொழியறிவு, பேச்சாற்றல், சுறுசுறுப்பு, நேர்மை ஆகிய குணங்கள் பெரியாரையும் அண்ணாவையும் வெகுவாகக் கவர்ந்துவிட்டன. விளைவு, முக்கியமான வேலைகள் எல்லாம் நெடுஞ்செழியனிடம் தரப்பட்டன. பல விஷயங்களில் அவருக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்தனர். 1944ல் நீதிக்கட்சியின் பெயரைத் திராவிடர் கழகம் என்று பெயர் மாற்ற பெரியார் முடிவெடுத்தபோது அந்தத் தீர்மானத்தை முன்மொழிந்தவர் அண்ணா. அதனை வழிமொழிந்தவர் நெடுஞ்செழியன்.

‘தோழர் நெடுஞ்செழியனை பெரியார் தமது மேற்பார்வையில் வைத்துப்பார்த்தார் – அவரால் யார்மீதும் குற்றம் காணமுடியும் – ஆனால், தோழர் நெடுஞ்செழியனிடம் அவராலும் ஒருகுறைகூடக் கண்டறிந்து கூற இயலவில்லை. அத்தகைய பணியாளர் நமக்குக் கிடைத்திருக்கிறார்!’ – இது நாவலர் நெடுஞ்செழியனைப் பற்றி திமுக நிறுவனர் அண்ணா செய்திருக்கும் பதிவு.

புத்தகம் வாசிக்கும் பழக்கம் கொண்ட நெடுஞ்செழியனுக்கு எழுத்தின் மீது அதிக நாட்டம். குறிப்பாக, பத்திரிகைகளில் எழுதுவது. அந்த ஆர்வத்தை வளர்த்தெடுக்கும் வகையில் மன்றம் என்ற பெயரில் சொந்தப் பத்திரிகை தொடங்கி எழுதினார். பல கட்டுரைகளை அவரே எழுதினார். உதவிக்கு, அவருடைய சகோதரர் இரா. செழியன் இருந்தார். பல திராவிட இயக்க எழுத்தாளர்களுக்கு மன்றம் இதழில் எழுதுவதற்கு வாய்ப்பு கொடுத்தார்.

பெரியாரிடம் பழகி, அவரிடமே பணியாற்றிக்கொண்டிருந்தாலும் அண்ணாவின் மீதுதான் நெடுஞ்செழியனுக்கு அன்பு அதிகம். கருஞ்சட்டைப்படை, சுதந்தர தினம் உள்ளிட்ட விஷயங்களில் பெரியாருக்கும் அண்ணாவுக்கும் இடையே கருத்துவேறுபாடுகள் முளைத்தபோதெல்லாம் அதனைக் களைவதற்கு முனைப்பு காட்டியவர் நெடுஞ்செழியன். எனினும், மணியம்மையைத் திருமணம் காரணமாக திகவில் இருந்து விலக அண்ணா முடிவெடுத்தபோது அண்ணாவின் பக்கம் முழுமையாக வந்துவிட்டார் நெடுஞ்செழியன்.

திமுக என்ற புதிய இயக்கத்தைக் கட்டமைத்தபோது அண்ணாவின் நம்பிக்கைக்குரிய தளபதிகளுள் நெடுஞ்செழியன் முக்கியமானவர். அன்று தொடங்கி அண்ணா கொடுத்த பணிகளை எல்லாம் தயங்காமல் ஏற்றுக்கொண்டார். திமுகவில் அவர் பெற்ற முதல் பதவி, பிரசாரக்குழுத் தலைவர். அந்தக் குழுவில் இடம்பெற்ற உறுப்பினர்களுள் ஒருவர் மு. கருணாநிதி.

அன்று தொடங்கி அண்ணா எந்தப் பொறுப்பைக் கொடுத்தாலும் அதை ஏற்றுக்கொண்டு செயல்பட்டார் நெடுஞ்செழியன். இன்று முதல் நீ கழகத்தின் பொதுச்செயலாளர் என்றாலும் சரி, நாளையில் இருந்து நீ கழகத்தின் கொள்கைப் பரப்புச் செயலாளர் என்றாலும் சரி, அவைத்தலைவர் என்றாலும் சரி, அமைச்சர் பதவியை ஏற்றுக்கொள் என்றாலும் சரி, தயங்காமல் ஏற்றுக்கொண்டார். அவருடைய நேர்மையும் பக்குவமும் நிதானமும் அவருக்குப் பல பொறுப்புகளைப் பெற்றுக்கொடுத்தன.

1953ல் திமுக நடத்திய மும்முனைப் போராட்டம் திராவிட இயக்க வரலாற்றில் ஒரு முக்கியத் திருப்புமுனை. அப்போது அண்ணா, ஈ.வெ.கி. சம்பத், நெடுஞ்செழியன், கே.ஏ.மதியழகன், என்.வி.நடராசன் ஆகிய ஐவர் கைது செய்யப்பட்டனர். அவர்கள் மீதான வழக்கு ஐவர் வழக்கு என்று அழைக்கப்பட்டது. பின்னாளில் அவர்களே திமுகவின் ஐம்பெருந்தலைவர்கள் என்று அழைக்கப்பட்டனர்.

பொதுச்செயலாளர் பொறுப்பை கட்சியின் மற்ற தலைவர்களுக்கும் கொடுக்க விரும்பியபோது அண்ணா முதலில் தேர்வுசெய்தது நெடுஞ்செழியனின் பெயரைத்தான். அப்போது நடந்த மாநாட்டில், ‘தம்பி வா, தலைமை ஏற்கவா!’ என்று நெடுஞ்செழியனுக்கு அழைப்பு விடுத்தார் அண்ணா. பின்னாளில் அண்ணாவுக்கும் ஈ.வெ.கி. சம்பத்துக்கும் இடையே கருத்துவேறுபாடு ஏற்பட்டு, திமுக பிளவுபட்டது. 1961ல் திமுகவில் இருந்து வெளியேறினார் ஈ.வெ.கி. சம்பத். அதன்பிறகுதான் நெடுஞ்செழியனுக்கு முதன்முறையாக இரண்டாம் இடம் கிடைத்தது. ஆம். முதன்முறையாக திமுகவின் அவைத்தலைவராக நியமிக்கப்பட்டார் நெடுஞ்செழியன்.

தமிழ் தேசியக் கட்சி என்னும் புதிய கட்சியைத் தொடங்கிய சமயத்தில், திமுக மீது கொள்கை ரீதியாக பல தாக்குதல்களைக் கொடுத்தார் ஈ.வெ.கி. சம்பத். அப்போது அவருக்குப் பதிலடி கொடுக்கும் வகையில் திமுக என்ற தலைப்பில் புத்தகம் ஒன்றை எழுதினார் நெடுஞ்செழியன். சம்பத் எழுப்புகின்ற விமரிசனங்களுக்கு விளக்கம் கொடுக்கும் வகையிலும் கொள்கை தொடர்பாக திமுக தொண்டர்களுக்குப் புரிதலை ஏற்படுத்தும் வகையிலும் அந்தப் புத்தகம் அமைந்தது. ‘அன்று திராவிடர் கழகம் பிரிவதற்குத் தந்தை காரணமாக இருந்தார். இன்று திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் பிரிவதற்குத் தனயன் காரணமாக இருக்கிறார்’ என்பது அந்தப் புத்தகத்தில் இடம்பெற்ற முக்கியத்துவம் வாய்ந்த வரி.

அன்று முதல் திமுகவின் முக்கிய முடிவுகள் எடுக்கப்படும் சமயங்களில் எல்லாம் நெடுஞ்செழியன் முக்கியப்பங்கு ஆற்றினார். பிரிவினைத் தடைச்சட்டம் அமலுக்கு வந்ததன்மூலம் திமுகவுக்கு ஆபத்து ஏற்பட்டபோது திமுகவின் கொள்கை சற்றே திருத்தியமைக்கப்பட்டது. அப்போது அவைத்தலைவராக இருந்தவர் நெடுஞ்செழியன். 1965ல் இந்தித் திணிப்புக்கு எதிரான போராட்டம் தொடங்கும் முடிவை திமுக எடுத்தபோது அவைத்தலைவராக இருந்தவர் நெடுஞ்செழியன்.

இன்னும் சொல்லப்போனால் 1967ல் திமுக வெற்றிபெற்று ஆட்சியைக் கைப்பற்றியபோது முதல்வர் பதவிக்கு அண்ணாவின் பெயரை முன்மொழிந்தவர் நெடுஞ்செழியன். திமுகவின் முதல் அமைச்சரவையில் கல்வி அமைச்சரானார் நெடுஞ்செழியன். கட்சியின் அண்ணாவுக்கு அடுத்த இடத்தில் இருந்த அவருக்கு, ஆட்சியிலும் அதே இடம் கிடைத்தது.

அண்ணா மறைவுக்குப் பிறகு முதன்முறையாக முதலிடத்தை நெருங்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. தாற்காலி முதல்வரானார். பதவி நிரந்தரமாகவே அவர்வசம் இருந்துவிடும் என்று நினைத்தார். ஆனால் அந்த இடத்தில்தான் அரசியல் காய்நகர்த்தல்கள் தொடங்கின. அண்ணா இருக்கும்வரை எந்தப்பதவிக்கும் போட்டி போடாமல் இருந்த நெடுஞ்செழியன் முதன்முறையாக முதல்வர் பதவிக்காக கலைஞருடன் போட்டியிட வேண்டிய சூழல் உருவானது. அப்போது எம்.ஜி.ஆர் உள்ளிட்ட முக்கியத் தலைவர்கள் பலரும் கலைஞரின் பக்கமே இருந்தனர். விளைவு, கலைஞர் முதல்வரானார்.

கருணாநிதி ஆதரவாக எம்.ஜி.ஆர் செயல்பட்டதில் நெடுஞ்செழியனுக்கு பலத்த அதிருப்தி. கருணாநிதிக்கு ஆதரவு திரட்டும் விதத்தில் திமுக எம்.எல்.ஏக்களை ராமாவரம் தோட்டத்துக்கு அழைத்து விருந்து கொடுத்தார் எம்.ஜி.ஆர். ஆதித்தனாரும் தன் பங்குக்கு நிறைய உதவிகளைப் பொருளாதார ரீதியாகச் செய்துகொடுத்தார் என்று வருத்தப்பட்டார் நெடுஞ்செழியன். பொதுச்செயலாளர் பதவிக்கும் போட்டி ஏற்பட்டது. கட்சி நிர்வாகப் பணிகளில் மாற்றங்கள் கொண்டுவரப்பட்டன. திமுக தலைவராக கருணாநிதியும் பொதுச்செயலாளராக நெடுஞ்செழியனும் வந்தனர். இப்போதும் கலைஞரின் பக்கமே எம்.ஜி.ஆர் இருந்தார்.

1972ல் கலைஞருக்கு எதிராக எம்.ஜி.ஆர் போர்க்கொடி தூக்கியபோது எம்.ஜி.ஆருக்கு விளக்கம் கேட்டுக் கடிதம் எழுதியவர் நெடுஞ்செழியன். என்றாலும், அடுத்தடுத்த அரசியல் மாற்றங்களும் தேர்தல் முடிவுகளும் நெடுஞ்செழியனை எம்.ஜி.ஆரின் பக்கம் கொண்டுசேர்த்துவிட்டன. முதலில் திமுகவில் இருந்து விலகி, மக்கள் திமுக என்ற புதிய கட்சியைத் தொடங்கினார். பிறகு எம்.ஜி.ஆர் முதல்வரானதும் அதிமுகவில் ஐக்கியமாகிவிட்டார்.

நாஞ்சில் மனோகரன் அதிமுகவில் இருந்தவரை அவருக்குத்தான் இரண்டாம் இடம். அவர் வெளியேறியபிறகு அதிமுகவின் இரண்டாம் இடம் நெடுஞ்செழியன் வசம் வந்தது. அன்று தொடங்கி எம்.ஜி.ஆர் மறையும் வரை கட்சியிலும் ஆட்சியிலும் நிரந்தர இரண்டாம் இடம் அவருக்குத்தான். நிதியமைச்சர் என்ற முக்கியத்துவம் வாய்ந்த துறை அவர் வசமே இருந்தது. இடையில் எம்.ஜி.ஆர் மருத்துவ சிகிச்சையில் இருந்தபோது தாற்காலிக முதல்வராகச் செயல்பட்டார்.

எம்.ஜி.ஆர் மரணம் அடைந்தபோது மீண்டும் தாற்காலிக முதல்வர் பதவி கிடைத்தது. அப்போது அதிமுக இரண்டு கூறுகளாகப் பிரிந்தது. நெடுஞ்செழியன், ஜெயலலிதா உள்ளிட்டோர் ஒரு பிரிவாகவும் ஜானகி, ஆர்.எம்.வீரப்பன் உள்ளிட்டோர் இன்னொரு பிரிவாகவும் இயங்கினர். பிறகு ஜெயலலிதாவுடனும் கருத்துவேறுபாடு ஏற்பட்டது. அப்போது ஜெயலலிதா – நெடுஞ்செழியன் இடையே நடந்த கருத்துமோதலின்போது பயன்படுத்தப்பட்ட வார்த்தைகள் ரசனை குறைவானவை.

எனினும், 1991ல் ஜெயலலிதா வெற்றிபெற்று ஆட்சி அமைத்தபோது நெடுஞ்செழியனுக்கு அமைச்சரவையில் இரண்டாம் இடம் கிடைத்தது. அதன்பிறகு நெடுஞ்செழியனின் அரசியல் வாழ்க்கையில் பெரிய அளவிலான மாற்றங்கள் எதுவுமில்லை. 12 ஜனவரி 2000 அன்று மரணம் அடைந்தார்.

திராவிட இயக்கத் தலைவர்களில் அதிகம் எழுதியவர்கள் என்று பட்டியல் போட்டால் அதில் நெடுஞ்செழியனுக்கு முக்கிய இடம் உண்டு. குறிப்பாக, அவர் எழுதிய திராவிட இயக்க வரலாறு புத்தகத்தைச் சொல்லவேண்டும். அதிமுக தொண்டர்களுக்கு வரலாறு புரியவேண்டும் என்ற நோக்கத்துடன் எழுதப்பட்ட புத்தகம் என்று முன்னுரையில் பதிவுசெய்திருப்பார். திராவிட இயக்க வரலாற்றைத் தெரிந்துகொள்ளவும் புரிந்துகொள்ளவும் விரும்புவோர் அவசியம் படிக்கவேண்டிய புத்தகம்.

நான் வாழ்வில் கண்டதும் கேட்டதும் என்ற தலைப்பில் அவர் எழுதிய சுயசரிதையும் முக்கியமானது. நெருக்கடியான, சர்ச்சைக்குரிய காலகட்டங்களில் அவருடைய கருத்துகள், உரைகள் இடம்பெற்றுள்ள புத்தகம் இது. மேலும், எழுச்சி முரசு, மொழிப்போராட்டம் கண்ணீரும் செந்நீரும் வளர்த்த கழகம் ஆகியனவும் குறிப்பிடத்தக்க பதிவுகள். நெடுஞ்செழியன் எழுதிய பாரதிதாசனின் வாழ்க்கை வரலாறு புத்தகம் பரவலாக வாசிக்கப்பட்ட புத்தகம்.

அரசியல் வாழ்வில் நெடுஞ்செழியன் தொட்ட உயரங்கள் முக்கியமானவை என்பதில் சந்தேகமில்லை. என்றாலும், வெற்றிக்கோட்டின்  மூச்சுக்காற்று முகத்தில் படும் அளவுக்கு நெருங்கியபிறகும் கோட்டைக் கடக்கமுடியாத வருத்தம் இறுதிவரை அவருக்கு இருந்திருக்கும்.

0

ஆர். முத்துக்குமார்

முரண்பாடுகளோடு உறவாடாமல், முரண்பாடுகளோடு உரையாடாமல் இன்றைய தேதியில் அரசியல் களமாடுவது சாத்தியமல்ல என்பதற்கு மிகச் சிறந்த உதாரணம், விடுதலைச் சிறுத்தைகள் தலைவர், தொல். திருமாவளவன். இலங்கை இறுதிப்போரில் பங்கேற்ற காங்கிரஸ் அரசை ஆதரித்துக்கொண்டே, போர்க்குற்றங்களை இழைத்த ராஜபக்ஷேவையும் தீவிரமாக எதிர்த்துவருகிறார். திமுகவோடு கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்தபோதும், சங்கரன்கோயிலில் அக்கட்சியை ஆதரித்து பிரசாரம் மேற்கொண்டார். தலித் மக்களை அமைப்பு ரீதியாக ஒன்றுபடுத்தி அரசியல் அதிகாரத்தை அவர்களுக்குக் கிடைக்கச் செய்வதே தன் லட்சியம் என்று அறிவிக்கும் தொல். திருமாவளவன் அதை அடைவதற்கான பாதையில் உள்ள தடைக்கற்களே இந்த முரண்பாடுகள் என்பதை இந்தப் பேட்டியில் தெளிவுபடுத்துகிறார்.

தமிழீழம், தமிழகம், இலங்கை, இந்தியா என்று சமகாலப் பிரச்னைகள் குறித்தும் தன் கட்சியின் எதிர்காலம் குறித்தும் ‘திராவிட இயக்க வரலாறு’ நூலாசிரியர் ஆர். முத்துக்குமாரிடம் ஆழம் இதழுக்காக மனம் திறந்து உரையாடுகிறார் தொல். திருமாவளவன். பேட்டியிலிருந்து முக்கியப் பகுதிகள்.

அங்குலம் அங்குலமாக வளர்ந்தாலும் அழுத்தந்திருத்தமாக வளர்ந்துவருகிறது விடுதலைச் சிறுத்தைகள் என்று சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் என்னிடம் கூறியிருந்தீர்கள். ஆனால் இன்று தமிழக சட்டமன்றத்தில் சிறுத்தைகளின் குரல் ஒலிக்கவில்லை. தேர்தல் ஆணையத்தின் அங்கீகாரத்துக்காக இன்னமும் காத்துக்கொண்டிருக்கும் நிலையே நீடிக்கிறதே…

தேர்தலில் வெற்றிபெறவில்லை என்பதற்காக கட்சியே வளரவில்லை என்று சொல்லமுடியாது. சட்டமன்றத் தேர்தலுக்கு முன்னால் கட்சியை விரிவுபடுத்தவும் வலிமைப்படுத்தவும் திட்டமிட்டோம். மாநிலம் முழுக்கக் கட்சிக் கிளைகளை உருவாக்குவது, உறுப்பினர்கள் சேர்ப்பது, தலைமை அலுவலகம் உள்ளிட்ட கட்சி அலுவலகங்கள் உருவாக்குவது, கட்சியின் கட்டமைப்பைப் பலப்படுத்துவது உள்ளிட்ட பணிகளைச் செய்திருக்கிறோம். கட்சிக்கு நாற்பத்தைந்து லட்சம் உறுப்பினர்களைச் சேர்க்கும் பணியில் ஈடுபட்டோம். அதில் பத்து ரூபாய் கட்டணம் செலுத்தி சுமார் பதினேழு லட்சம் பேர் தீவிர உறுப்பினர்களாகியுள்ளனர். கட்சி உறுப்பினர்கள் சேர்க்கும் பணியில் 65 சதவிகிதப் பணிகள் முடிந்துள்ளன. கட்சிக்கென தொலைக்காட்சி ஒன்றை உருவாக்கும் பணியில் ஈடுபட்டிருக்கிறோம். அதற்காகவும் நிதி திரட்டப்பட்டு வருகிறது. இத்தகைய பணிகள் தொடர்ந்து நடக்கின்றன. ஆங்கிலத்தில் Inclusive Growth என்பார்கள். அப்படியான ஒருங்கிணைந்த வளர்ச்சியை நாங்கள் அடைந்திருக்கிறோம். எனினும், சட்டமன்றத் தேர்தலில் தோல்வி அடைந்து விட்டதால் கட்சியே காணாமல் போய்விட்டது என்று அர்த்தப்படுத்தக்கூடாது. 1980 மக்களவைத் தேர்தலில் எம்.ஜி.ஆரின் அதிமுக படுதோல்வி அடைந்தது. அத்தோடு அதிமுக அழிந்துவிட்டதா என்ன.. தேர்தலில் காமராஜர் தோற்றிருக்கிறார். அண்ணா தோற்றிருக்கிறார். ஆகவே, தேர்தல் வெற்றி – தோல்வி மட்டுமே ஒரு கட்சியின் வளர்ச்சியைக் கணிக்கும் முதன்மையான அளவுகோல் அல்ல.

தலித் மக்களுக்கான அரசியல் அதிகாரம் என்ற ஒற்றை இலக்கில் கவனம் குவித்துச் செயல்படாமல் ஈழத் தமிழர்கள், தமிழ்த் தேசியம், சிறுபான்மையினர் நலன் என்று பல தளங்களில் செயல்பட்டதுதான் விடுதலைச் சிறுத்தைகளின் தோல்விக்குக் காரணம் என்ற விமரிசனத்தை எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்?

தலித் மக்களுக்கு அரசியல் அதிகாரம் என்பதுதான் எங்கள் நோக்கம். அதற்காக, தமிழகத்தில் இருக்கக்கூடிய பொதுவான மக்கள் பிரச்னைகளைக் கண்டும் காணாமலும் ஒரு இயக்கம் ஒதுங்கியிருப்பது சாத்தியம் இல்லை.

அது நியாயமும் இல்லை. ஈழப்பிரச்னை, தமிழ்த் தேசியம் பற்றியெல்லாம் இன்று, நேற்று நான் பேசவில்லை. கால்நூற்றாண்டு காலமாகப் பேசிவருகிறேன்.

ஈழப்பிரச்னை மட்டுமல்ல, பெண்கள் விடுதலை, அரவாணிகள் பிரச்னை, காவிரி – முல்லை பெரியாறு – கூடங்குளம், சிறுபான்மையினர் நலன் என்று அனைத்து தரப்பினருக்காகவும் குரல் கொடுக்கிறோம். பொது நீரோட்டத்தில் இருந்து எங்களைத் தனிமைப்படுத்திக்கொள்ள விரும்பவில்லை. அனைத்து தரப்பு மக்களோடும் இணைந்து, கலந்து, செயல்படவே விரும்புகிறோம். இலக்குகள் பரவலாக இருப்பது தோல்விக்குக் காரணமல்ல. அது வளர்ச்சிக்கான அடையாளம்தான்.

காங்கிரஸை கடுமையாக எதிர்த்துக்கொண்டே அவர்களுடன் கூட்டணியில் நீடிப்பது உறுத்தலாக இல்லையா?

காங்கிரஸ் கட்சியுடன் கூட்டணி சேர்ந்தது என்னுடைய விருப்பத்துக்கு மாறாக நடந்த ஒரு விபத்து.

மத்தியில் காங்கிரஸுக்கு யார் மாற்று? இந்துத்துவ சக்தியான பாஜக. அவர்களை நாங்கள் ஆதரிக்கமுடியாது. பாமகவுக்கோ வைகோவுக்கோ பாஜகவுடன் எளிதில் உறவாட முடியும். அவர்களுக்கு சாதியமோ இந்துத்துவமோ ஒரு பிரச்னை அல்ல; ஆனால் எங்கள் கொள்கை அதற்கு இடம் கொடுக்காது. அதனால்தான் திமுக, காங்கிரஸ் இடம்பெற்ற அணியில் இணைந்தோம்.

உண்மையில், என்னுடைய எண்ணம் எல்லாம் ஈழப்பிரச்னையை முன்னிறுத்துகின்ற மதிமுக, பாமகவோடு இணைந்து புதிய அணியைக் கட்டமைப்பதுதான். அதற்கான முன்முயற்சிகளை நான் எடுத்தால், ‘இவன் எதற்காக முயற்சி எடுக்கிறான்? என்று விமரிசிப்பார்கள். அதனால் பழ. நெடுமாறன் அந்தக் கூட்டணியை உருவாக்கித் தருவார் என்று நம்பினேன். ஆனால் அந்த முயற்சியை நெடுமாறனே தோல்வியடையச் செய்துவிட்டார். நான் திமுகவுக்கு ஆதரவாளன் என்று சொல்லி என்னை ஓரங்கட்டினார்கள்.

நெடுமாறன், வைகோ, ராமதாஸ் போன்ற அனைவருமே அதிமுக ஆதரவாளர்கள் என்று தெரிந்தும் அவர்களுடன் சேர்ந்து அணி அமைக்க விரும்பியதற்கு என்ன காரணமாக இருக்கமுடியும்? ஒன்று, நான் தேர்தல் அரசியலில் முட்டாளாக இருக்கவேண்டும் அல்லது இன உணர்வு கொண்டவனாக இருக்கவேண்டும். நான் உண்மையான இன உணர்வாளன். அதனால்தான் அவர்களுடன் அணி அமைக்க விரும்பி, வலியச் சென்று பேசினேன். ஆனால் அவர்கள் என்னைப் புறக்கணித்தார்கள். தனிமைப்படுத்தினார்கள்.

தேர்தல் அரசியலில் தனித்து நிற்பது சாத்தியமில்லை. விடுதலைச் சிறுத்தைகள் எங்கள் அணியில் நீடிப்பார்கள் என்று கலைஞர் அறிவித்தபோது, அதை எங்கள் கட்சி நிர்வாகிகள் ஏற்றுக்கொண்டனர். ஆகவே, திமுக கூட்டணியில் தொடர்ந்தோம். அந்த அணியில் காங்கிரஸும் இருந்தது. அதனால்தான் காங்கிரஸ் கூட்டணியை விபத்து என்கிறேன்.

ஆக, காங்கிரஸைக் கையாளும் விஷயத்தில் குழம்பிப்போயிருக்கிறீர்களா?

ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணிக் கூட்டங்களில் நான் கலந்துகொள்வதன் காரணம் மிக எளிமையானது. ஈழத்தமிழர் பிரச்னை பற்றி இலங்கை அரசிடம் விவாதிக்க வேண்டும் என்றால் நாம் ராஜபக்ஷேவுடன்தான் பேசவேண்டும். அவர்தான் அங்கே ஆட்சியில் இருப்பவர். அதிகாரம் அவர் கையில்தான் இருக்கிறது. அவர் கையில் ரத்தம் இருக்கிறது என்பதற்காக அவருடன் கைகுலுக்கமாட்டேன் என்று சொல்லமுடியாது. அதைப்போலவே நம்முடைய பிரச்னைகளைப் பற்றிப் பேசவேண்டும் என்றால் இங்கே அதிகாரத்தில் இருக்கும் சோனியாவிடமும் மன்மோகன் சிங்கிடமும்தான் பேசவேண்டும். அதற்கு அவர்கள் நடத்தும் கூட்டங்களில் கலந்துகொள்ளவேண்டும். அதைத்தான் நான் செய்கிறேன். அவர்கள் அழைத்துவிட்டார்கள் என்பதற்காக அவர்கள் சொல்வதற்கெல்லாம் நாம் தலையாட்டுவதில்லை. நம் எண்ணங்களைப் பதிவுசெய்கிறோம். நம்முடைய கோரிக்கைகளை நேரில் கொடுக்கிறோம். இன்னும் சொல்லப்போனால், எல்லா முரண்பாடுகளும் ஒற்றுமையை நோக்கியே; எல்லா யுத்தங்களும் பேச்சுவார்த்தையை நோக்கியே!

காங்கிரஸைப் போலவே திமுகவுடனான உறவிலும் பல்வேறு முரண்பாடுகள் இருக்கின்றனவே!

திமுகவுடன் எங்களுக்குக் கசப்புணர்வுகள் இருக்கின்றன என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. ஈழத்தமிழர்கள் கொல்லப்பட்ட சமயத்தில் அவர்களைக் காப்பாற்றுவதற்கு கலைஞர் இன்னும் தீவிரமாக இயங்கியிருக்கலாம் என்ற கருத்தை நாங்கள் அவரிடமே வெளிப்படையாகவே சொல்லியிருக்கிறோம். முக்கியமான தருணங்களில் காங்கிரஸ் கட்சிக்குக் கூடுதல் அழுத்தத்தைக் கொடுக்க திமுக தவறிவிட்டது என்பதிலும் எங்களுக்கு வருத்தம் இருக்கிறது.

திமுக ஆட்சிக்காலத்தில் எங்கள் இயக்கத் தோழர்கள் மீது காவல்துறையினர் வன்முறையைக் கட்டவிழ்த்துவிட்டனர். பலர் மீது பொய்வழக்குகள் போடப்பட்டன. அவற்றில் பல இன்னமும் நிலுவையில் இருக்கின்றன. தேசிய தாழ்த்தப்பட்டோர் ஆணையம் என்று இருப்பது போல மாநில தாழ்த்தப்பட்டோர் ஆணையம் ஒன்றை உருவாக்கித் தரவேண்டும் என்று கோரினோம். ஆனால் அதனை திமுக அரசு கடைசிவரை நிறைவேற்றவில்லை.

அதே சமயம், விடுதலைச் சிறுத்தைகளின் குரல் சட்டமன்றத்திலும் நாடாளுமன்றத்திலும் முதன்முதலில் ஒலித்ததற்குப் பங்களிப்பு செய்த திமுகவை நாங்கள் மறந்துவிடவில்லை. சமீபத்திய சங்கரன்கோவில் இடைத்தேர்தலிலும் திமுகவுக்கு நாங்கள் ஆதரவளித்தோம். மீண்டும் சொல்கிறேன். எல்லா முரண்பாடுகளும் ஒற்றுமையை நோக்கித்தானே!

திமுகவுடனும் மனமொத்து இயங்கவில்லை; பாமக உள்ளிட்ட ஈழ ஆதரவு இயக்கங்களுடனும் சுமுக உறவு இல்லை; அதிமுகவையும் எதிர்க்கிறீர்கள்; எனில், விடுதலைச் சிறுத்தைகளின் எதிர்காலம் கவலைதரக்கூடியதாக இருக்கிறதே?

ஈழத்தை முன்னிலைப்படுத்தும் இயக்கங்கள் எங்களை ஏனோ அணியில் சேர்த்துக்கொள்ளத் தயங்குகின்றன. பிரபாகரனைப் பிடித்துவந்து தூக்கிலிடவேண்டும் என்று சொன்ன ஜெயலலிதாவை அவர்கள் ஏற்கிறார்கள். ஆனால் கால் நூற்றாண்டு காலமாக ஈழத்துக்காகக் குரல் கொடுத்துவரும் என்னை அவர்கள் ஏற்பதில்லை. கேட்டால், திமுக ஆதரவாளன்; காங்கிரஸ் கூட்டணியில் இருக்கிறான் என்று என்னைச் சொல்கிறார்கள். ஆனால், காங்கிரஸ் தலைமையிலான அமைச்சரவையில் கடைசிவரை அங்கம் வகித்த பாமக, காங்கிரஸுடன் உறவாடிய மதிமுக ஆகியோருடன் அவர்களால் உறவாட முடிந்தது.

இத்தனைச் சிக்கல்களையும் கடந்து, விடுதலைச் சிறுத்தைகள் முக்கியமான இயக்கமாக வளர்ந்தெழும். அதற்கான உணர்வுகளையும் புரிதலையும் கட்சியினருக்கு ஏற்படுத்தி வருகிறோம். எங்களுடைய பயணம் நீண்டகாலத் திட்டத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. ஆகவே, எதிர்காலம் குறித்த நம்பிக்கை எங்களுக்கு அதிகமாகவே இருக்கிறது.

தனியொரு கட்சிக்காக இருபத்தைந்து ஆண்டுகால உழைப்பைச் செலுத்தியதற்குப் பதிலாக, பலம் பொருந்திய ஒரு கட்சியில் இணைந்திருந்தால், தலித் மக்களுக்கான அரசியல் அதிகாரம் என்ற இலக்கில் கணிசமான வெற்றியைப் பெற்றிருக்கமுடியுமே!

விடுதலைச் சிறுத்தைகள் தேர்தல் அரசியலுக்கு வராத சமயம் அது. பகுஜன் சமாஜ் கட்சியின் நிறுவனர் கான்ஷிராமை சென்னையில் சந்தித்தேன். ம. நடராசன்தான் என்னை அவருக்கு அறிமுகம் செய்துவைத்தார். அப்போது பகுஜன் சமாஜ் கட்சியின் தமிழகத் தலைமையை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள் என்றார் கான்ஷிராம். ஆனால் தேர்தல் அரசியலில் எனக்கு நாட்டமில்லை என்று சொல்லிவிட்டேன். எனினும், ‘நீங்கள் எதிர்காலத்தில் தேர்தல் அரசியலுக்கு வருவீர்கள்’ என்றார். எதற்காகச் சொல்கிறேன் என்றால் தொடக்கத்திலிருந்தே எனக்கு பிரபலமான கட்சியில் சேரவேண்டும் என்ற எண்ணமே இல்லை. இப்போதும் அப்படியொரு எண்ணம் இல்லை. இனியும் வராது.

ஒருவேளை பிரபலமான கட்சியில் நான் இணைந்திருந்தால் ஒரு துதிபாடியாக இருந்திருக்கவேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்பட்டிருக்கும். தனிப்பட்ட அளவில் வளர்ந்திருப்பேன்; பதவி, அந்தஸ்து எல்லாம் கிடைத்திருக்கும். அது எனக்கு ஏற்புடையதல்ல. இங்கே பிரபலமான கட்சியில், தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் யாரும் முதலமைச்சராகவோ, அல்லது நிதி உள்ளிட்ட முக்கியத்துறைகளுக்கான அமைச்சர்களாகவோ ஆவதில்லை. வெகு சாதாரண துறைகள்தான் அவர்களுக்குத் தரப்படுகின்றன. நான் தனிக்கட்சி தொடங்கியதால் தாழ்த்தப்பட்ட சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த பலரும் வட்டச்செயலாளர் தொடங்கி மாநிலத் தலைமை வரையிலான பதவிகளை அடைந்துள்ளனர். அதிகாரத்துக்கான பாதையும் அவர்களுக்கு வகுத்துத் தரப்பட்டுள்ளது.

பெரியார் பிறந்த மண்ணில் ஒரு தலித் இன்னமும் முதல்வராக ஆகமுடியவில்லை என்ற கருத்து தொடர்ச்சியாகப் பேசப்படுகிறதே?

சாதி இந்துக்களுக்கும் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கும் இடையே பாலமாகச் செயல்பட்டவர் பெரியார். அவர் பேசிய விஷயங்களைத்தான் அண்ணா பேசினார். அவருக்குப் பிறகு கலைஞர், நெடுஞ்செழியன் உள்ளிட்ட பலரும் பேசினார்கள். ஆனாலும் தாழ்த்தப்பட்டோரின் முன்னேற்றம் தொடர்பாக சாதி இந்துக்களின் மன இறுக்கத்தைத்

தளர்த்தும் பணியை பெரியாருக்குப் பின் வந்தவர்களால் அந்த அளவுக்குச் செய்யமுடியவில்லை. அதனால்தான் பெரியார் பிறந்த மண்ணில் ஒரு தலித் முதல்வராக முடியவில்லை.

அதேசமயம் சாதிக்கட்டமைப்புகள் நிறைந்த உத்தர பிரதேசத்தில் ஒரு தலித் ஐந்து முறைக்கு மேல் ஆட்சியைப் பிடிக்க முடிந்திருக்கிறது. அங்கே இருக்கும் பிராமணர்களும் மாயாவதியைத் தலைவராக ஏற்றுக்கொண்டார்கள். ஆனால் இங்கே நிலைமை அப்படியா இருக்கிறது? அரசியல் அங்கீகாரத்தை விடுங்கள். தலித் இயக்கங்களுக்குக் கூட்டணி அங்கீகாரத்தைக்கூட இங்கே ஒழுங்காகத் தருவதில்லையே.

கூட்டணி அங்கீகாரம் என்று எதைச் சொல்கிறீர்கள்?

தமிழகத்தில் இருக்கின்ற பெரிய கட்சிகள் எங்களைப் போன்ற தலித் இயக்கங்களுக்கு உரிய மரியாதை கொடுத்து, அங்கீகாரம் கொடுக்கத் தயங்குகின்றனர். இன்று நேற்றல்ல, பல ஆண்டுகளாகவே இதுதான் இங்கே நிலைமை. ராமசாமி படையாட்சியாரும் மாணிக்கவேல் நாயக்கரும் முத்துராமலிங்கத் தேவரும் கட்சி தொடங்கியபோது அவர்களுக்குக் கூட்டணி அங்கீகாரம் கொடுத்தார்கள். ஆனால் எம்.சி. ராஜா, சிவராஜ், இரட்டை மலை சீனிவாசன், இளையபெருமாள் போன்றோர் கட்சி தொடங்கியபோது அவர்களுக்கு அத்தகைய அங்கீகாரம் தரப்படவில்லை.

இன்று ராமதாஸோ, வைகோவோ, விஜயகாந்தோ கட்சி தொடங்கினால் அவர்களுக்கு அதிக இடங்களை ஒதுக்குவார்கள். ஆனால் நானோ, கிருஷ்ணசாமியோ, ஜான் பாண்டியனோ கட்சி தொடங்கினால் எங்களுக்கு அத்தகைய அங்கீகாரம் தருவதில்லை. நான்கு, ஐந்து, ஆறு என்று ஒற்றை இலக்கத்திலேயே தொகுதி ஒதுக்குகிறார்கள். கூட்டணிக்கு நாங்கள் தேவை.. வாக்குகளைத் திரட்டித்தர நாங்கள் தேவை.. போஸ்டர் ஒட்டுவது தொடங்கி எல்லாவற்றுக்கும் நாங்கள் தேவை… ஆனால் எங்களுக்கான அங்கீகாரம் மட்டும் கிடையாது. இப்படியான நிலை தொடரும்போது இங்கே ஒரு தலித் முதல்வராக முடியுமா?

தலித் மக்கள் எல்லோரையும் ஓரணியில் திரட்டி கூட்டணி அங்கீகாரத்தைப் பெறும் முயற்சியில் விடுதலைச் சிறுத்தைகள் ஈடுபடலாமே?

ஒருங்கிணைப்பு என்பது வெறுமனே தலைவர்களை ஒன்று சேர்ப்பது அல்ல. நானும் கிருஷ்ணசாமியும் ஜான் பாண்டியனும் ஒரு மேடையில் திரள்வது அல்ல. அடித்தட்டு மக்களை ஒன்றாகத் திரட்டுவது. அவர்களுக்குள் ஒற்றுமையை ஏற்படுத்துவது. ஒருங்கிணைப்பின் அவசியம் குறித்த புரிதலை உருவாக்குவது. அதற்கான முயற்சிகளை நான் முன்னெடுத்தபோது அவர்கள் என்னை அந்நியமாகவே பார்க்கிறார்கள். அதற்கு என்ன காரணம்? நான் தலித் பிரச்னைகளை மட்டும் பேசுவதில்லை. ஈழம் பற்றியும் தமிழ்த் தேசியம் பற்றியும் விவாதிக்கிறேன் என்கிறார்கள். குறிப்பாக, சாதிப்பெருமையைப் பற்றி மேடைகளில் பேசுவதில்லை என்கிறார்கள். இப்படியான பிரச்னைகள்தான் எங்களுக்குள் இடைவெளியை ஏற்படுத்தியிருக்கின்றன.

திராவிட இயக்கத்தின் மீது கடுமையான கருத்து யுத்தத்தைத் தொடங்கியுள்ள பாமகவை நீங்கள் எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்?

பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே அறிஞர் குணா எழுப்பிய வாதம்தான் இது. அதன்காரணமாக, குணா அவர்கள் பலமாக விமரிசிக்கப்பட்டதும் கண்டிக்கப்பட்டதும் தனிமைப்படுத்தப்பட்டதும் எல்லோருக்கும் தெரியும். ஒருவேளை, திராவிட மாயை, திராவிடத்தால் வீழ்ந்தோம் என்பன போன்ற கோஷங்களை ராமதாஸ் அப்போதே எழுப்பியிருந்தால் அதில் ஒரு அர்த்தம் இருந்திருக்கும். அதற்கு மக்கள் ஆதரவும் கிடைத்திருக்கலாம். அந்த வாய்ப்பை அப்போது தவறவிட்டதோடு, திராவிட இயக்கத்தின் முக்கியக் கட்சிகளோடு தேர்தல் உறவுகளை மாற்றிமாற்றி வைத்துவிட்டு, திடீரென அந்தக் கட்சிகளைப் பற்றி விமரிசித்துப் பேசுவது மக்கள் மத்தியில் எடுபடாது.

திமுக, அதிமுக இல்லாமல் இன்றைய தேர்தல் களத்தில் வெற்றிபெறுவது சாத்தியமே இல்லை. இத்தகைய கோஷத்தை இன்று புதிதாகப் பிறக்கும் ஒரு கட்சி எழுப்பினால் ஒருவேளை மக்கள் ஆதரவு கிடைக்குமே தவிர பாமக போன்ற கட்சிகள் எழுப்பினால் அதற்கு எவ்வித ஆதரவும் கிடைக்காது. மேலும், தமிழ்நாட்டில் மலையாளிகள், தெலுங்கர்கள், கன்னடர்கள், மார்வாடிகள் என்று பலரும் பல ஆண்டுகளாக இணைந்து வாழ்ந்துவருகிறார்கள். இனத் தூய்மைவாதம் பேசுவதாக நினைத்துக்கொண்டு நம்மை நாமே தனிமைப்படுத்திக்கொள்ளக்கூடாது.

இலங்கைக்குச் சென்ற நாடாளுமன்றக் குழுவில் இருந்து திமுக, அதிமுக விலகியது சரியான செயல்தானா?

இலங்கை செல்லும் குழுவில் பங்கேற்கமாட்டோம் என்று அதிமுக சொன்னது ஒரு அரசியல் நடவடிக்கைதான். இதோ பாருங்கள், நாங்கள் செல்லவில்லை. ஆனால் திமுகவினர் சென்று ராஜபட்சேவுடன் கைகுலுக்கிறார்கள் என்று திமுகவை விமரிசனம் செய்யவே அப்படியொரு நடவடிக்கையை அதிமுக எடுத்தது. அதிமுக விலகியதும் திமுகவும் விலகி, அதிமுகவின் விமரிசனத்தில் இருந்து தன்னைத் தற்காத்துக்கொண்டுவிட்டது. உண்மையில், எம்.பிக்கள் குழுவில் திமுக, அதிமுக உறுப்பினர்கள் கலந்துகொண்டு, இலங்கை சென்றிருக்கவேண்டும். அங்கு நடப்பனவற்றைப் பார்த்து, நாடாளுமன்றத்தில் பதிவுசெய்வதற்குக் கிடைத்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தியிருக்கவேண்டும்.

(ஆழம், மே மாத இதழில் வெளியான நேர்காணலின் முழு வடிவம் இது).

0

ஆர். முத்துக்குமார்

1

‘நான் நலமாக இருக்கிறேன், ஒரு நாள் கழித்து மேற்கொண்டு பேசுகிறேன்!’ கிட்டத்தட்ட இரண்டு வாரங்கள் மாவோயிஸ்டுகளால் சிறை வைக்கப்பட்டிருந்த சுக்மா மாவட்ட ஆட்சியர் பால் அலெக்ஸ் மேனன் நேற்று விடுவிக்கப்பட்டுள்ளார். மாவோயிஸ்டுகள் விடுவித்துவிட்டாலும், மீடியா அவரை அவ்வளவு சுலபத்தில் விட்டுவிடாது. வனத்தில் அவர் கழித்த பொழுதுகள் குறித்தும், என்ன உண்டார், எங்கு உறங்கினார், என்ன சிந்தித்தார், எப்படி நடத்தப்பட்டார் என்பது குறித்தும், கடத்தியவர்கள் அவருடன் நடத்திய உரையாடல்கள் குறித்தும், அவருடைய எதிர்கால செயல்பாடுகள் குறித்தும் பல கேள்விகள் அடுத்தடுத்து வீசப்படும். குறைந்தபட்சம் சில வாரங்களுக்கு மேனன் மீடியாவால் கடத்தப்பட்டு சிறை வைக்கப்படுவது உறுதி.

இந்தியாவின் முதன்மையான அச்சுறுத்தல் என்று மன்மோகன் சிங் நக்ஸலைட்டுகளை வர்ணித்திருந்தபோதிலும், தமிழ்நாட்டைப் பொறுத்தவரை மாவோயிஸ்ட் இயக்கம் குறித்த விவாதங்கள் அதிகம் நடைபெற்றதில்லை.  முன்னதாக, ஒடிசா எம்எல்ஏ ஜினா ஹிகாகா கடத்தப்பட்டதும் விடுவிக்கப்பட்டதும் இங்கே செய்திகளாக மட்டுமே வலம் வந்தன. விவாதப்பொருளாக உருபெறவில்லை. காரணம், மாவோயிஸ்டுகளின் செயல்பாடுகள் பெரும்பாலும் மத்திய இந்தியாவில் மட்டுமே குவிந்திருக்கின்றன. அலெக்ஸ் மேனன் தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்தவர் என்பதால் இந்த முறை மாவோயிஸ்டுகள் இங்கே அதிக கவன ஈர்ப்பைச் சம்பாதித்துள்ளனர்.

2

மும்பையைச் சேர்ந்த அருண் ஃபெரைராவுக்கு வயது 38. மே 2007ல் நாக்பூர் ரயில் நிலையத்தில் வைத்து இவர் கைது செய்யப்பட்டார். அடுத்த சில மாதங்களில் அவர் மீது எட்டு வழக்குகள் பதிவு செய்யப்பட்டன. அவற்றில் இரண்டு, கொலை வழக்குகள். அத்தனை வழக்குகளையும் உயர் நீதிமன்றம் செப்டெம்பர் 2001ல் தள்ளுபடி செய்தது. நாக்பூர் மத்திய சிறையில் இருந்து அவர் வெளியே வரும்போது, மீண்டும் கைது செய்யப்பட்டார். இந்த முறை மேலும் இரு வழக்குகள். ஒன்று தள்ளுபடி செய்யப்பட்டது. இன்னொன்றில் இப்போது பெயில் கிடைத்துள்ளது.

38 வயதான அருண், கல்லூரியில் படித்துகொண்டிருந்தபோத, அரசியல் ஈடுபாடு கொண்டவராகவும் சமூக சேவையில் ஈடுபடுபவராகவும் இருந்தார். பஸ்திக்கள் என்று அழைக்கப்படும் சேரிக்களை இடிக்கும் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்படும்போதெல்லாம் பகுதி மக்களுடன் இணைந்து எதிர்த்திருக்கிறார். சேரிக்களைச் சீரமைக்கவேண்டும் என்பது இவர் ஆசை. இளைஞர்கள், ஆதிவாசிகள், தலித் மக்கள் ஆகியோருடன் இணைந்து மகாராஷ்டிராவில் பணியாற்றினார். கயர்லாஞ்சி படுகொலைகளுக்கு நீதி கிடைக்கவேண்டும் என்று போராடி வருகிறார்.

மாவோயிஸ்டுகளின் செயல்பாடுகள் மிகுந்திருக்கும் கிழக்கு மகாராஷ்டிராவில்தான் அருணும் இயங்கிவந்தார் என்னும் ஒரு காரணம் போதாதா, அவரையும் ஒரு மாவோயிஸ்ட் என்று முத்திரை குத்துவதற்கு?

தன் சிறை அனுபவங்களை அருண் ஃபெரைரா ஃபவுண்டன் இங்க் இதழுடன் பகிர்ந்துகொண்டார்.

சிறையில் முதல் சில நாள்களுக்கு உங்களை அடித்துக்கொண்டே இருப்பார்கள். உடைகளைக் களையச் சொல்வார்கள். கைகளில், கால்களில், வயிற்றில் எட்டி உதைப்பார்கள், அடிப்பார்கள். நீங்கள் அவர்களுக்கு முற்றிலும் அடிபணிந்துபோகும்படி செய்வார்கள். எந்தக் கேள்வியும் கேட்கமாட்டார்கள். அடிப்பது மட்டுமே நோக்கமாக இருக்கும்.

நக்ஸல் இயக்கத்துடன் உனக்கு என்ன தொடர்பு என்று கேட்டுக்கொண்டே இருந்தார்கள். அவர்களைப் பற்றி எதுவும் தெரியாது என்று சொன்னபிறகும் கிட்டத்தட்ட ஒன்றரை மாதம் சித்திரவதைகள் தொடர்ந்தன.

முதலில் பத்து நாள்கள் போலிஸ் கஸ்டடியில் வைத்திருப்பதற்கான அனுமதியை மட்டுமே நீதிமன்றத்தில் இருந்து பெற்றுக்கொண்டார்கள். பிறகு நார்கோ-அனலிஸ் (உண்மை அறிவதற்கான மருத்துவ, மனோதத்துவ முறை) செய்வதற்கான அனுமதி பெற்று மும்மை அழைத்துச் சென்றார்கள். அவர்கள் எதிர்பார்த்த உண்மைகள் என்னிடம் இருந்து கிடைக்காததால், மேலும் பல வழக்குகள் பதிவு செய்து, சிறைத் தண்டனையை நீட்டித்தார்கள்… மீண்டும் மீண்டும் அடித்தார்கள், துன்புறுத்தினார்கள்… என்னுடன் இருந்தவர்கள் மேலும் கொடூரமான முறையில் துன்புறுத்தப்பட்டார்கள். அவர்கள் சிறையில் இருந்த ஒவ்வொரு மணித் துளியையும் போலிஸ் கச்சிதமாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டது. இரண்டு நாள்களுக்கு ஒருமுறை மருத்துவர்களை வரவழைத்து, பரிசோதித்து வெளிப்புற காயங்கள் எதுவும் இல்லாதபடி பார்த்துக்கொண்டார்கள். நீதிமன்றத்தில் அவர்களை நிறுத்தும்போது சித்திரவதை தழும்புகள் தெரியக்கூடாது அல்லவா?

மிகவும் அடிப்படையான சித்திரவதை, தூங்க விடாமல் செய்வது. பிறகு, உங்களுடைய பலவீனத்தைக் கண்டறிந்து தாக்குவது. உதாரணத்துக்கு, நான் மத்திய வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவன் என்பதைத் தெரிந்துகொண்டு, நீ இப்போது எப்படி இருக்கிறாய் பார்த்தாயா என்று சொல்லிச் சொல்லி என்னை மனம் தளரச் செய்ய முயற்சி செய்தார்கள்… உன் மனைவியைப் பலாத்காரம் செய்வேன், உன் குடும்பத்தைச் சீரழிப்பேன் என்றெல்லாம் மிரட்டுவார்கள்.

அவர்களுக்குத் தேவைப்படும் உண்மைகளை எப்படியாவது பெற்றுவிடவேண்டும் என்னும் நோக்கத்துடன்தான் ஒவ்வொருமுறையும் அவர்கள் கைதிகளைச் சந்திக்கிறார்கள். கேட்டது கிடைக்காதபோது, வெறுப்பும் கோபமும் அதிகமாகிறது. சித்திரவதையின் தீவிரமும் அதிகரிக்கிறது.

அருண் ஃபெரைராவின் சிறை அனுபவங்கள் முழுவதுமாக இங்கே கிடைக்கின்றன.

3

பஸ்தாரில் மாவட்ட மாஜிஸ்ட்ரேட்டாகப் பணியாற்றிய B.D. ஷர்மா என்பவரின் கருத்து இது. ‘மாவோயிஸ்டுகள் பொதுவாக தங்கள் கைதிகளை நன்றாகவே நடத்துவார்கள்.’ (அவுட்லுக், மே 7, 2012). இது உண்மைதானா என்பதை கூடிய விரைவில் பால் மேனனே உறுதி செய்துவிடுவார். மேற்படி அவுட்லுக் இதழில் காணப்படும் ஒரு தகவலின்படி கிட்டத்தட்ட 20,000 ‘மாவோயிஸ்டுகள்’ 9 மாநிலங்களில் சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ளனர். சத்தீஸ்கரில் மட்டும் கிட்டத்தட்ட 1,700 பேர் சிறையில் இருக்கிறார்கள். இவர்களில் எத்தனை பேர் அருண் ஃபெரைராவைப் போன்றவர்கள் என்பது ஒருவருக்கும் தெரியாது. ‘தங்கள் இருப்பிடத்தை விட்டு அகல மறுக்கும் அல்லது தங்கள் வளம் கொள்ளை போவதைத் தடுக்க முயலும் ஒவ்வொருவரும் மாவோயிஸ்டுகளாகவே பார்க்கப்படுகிறார்கள்’ என்கிறார் B.D. ஷர்மா. இதனால்தான் அலெக்ஸ் மேனன் மாவோயிஸ்டுகளால் சிறை வைக்கப்பட்டதையும், அருண் ஃபெரைரா அரசு காவல் துறையால் சிறை வைக்கப்பட்டதையும் ஒப்பிடவேண்டிய அவசியம் ஏற்படுகிறது.

மேற்கொண்டு விவாதத்தைத் தொடர்வதற்கு முன்னால் ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவுபடுத்திவிட விரும்புகிறேன். மாவோயிஸ்டுகளின் ஆள்கடத்தல்களையும் தனிநபர் படுகொலைகளையும் சாகசவாதமாகவே நான் பார்க்கிறேன். சாகசவாதம் புரட்சி ஆகாது என்பதாலேயே அவற்றை நான் எதிர்க்கவும் செய்கிறேன். இப்படிப்பட்ட நடவடிக்கைகள் மாவோயிஸ்டுகளுக்குக் குறுகிய லாபங்களை மட்டுமே அளிக்கும். மக்களிடம் இருந்து அவர்களை அந்நியப்படுத்தவும் செய்யும். அரசியல் ரீதியில் மக்களை அணி திரட்டாமல், அரசியல் ரீதியில் அவர்களைத் தயார்படுத்தாமல், அவர்களுடைய நம்பிக்கையை வென்றெடுத்து போராட்டத்தில் இணைத்துக்கொள்ளாமல், வெறும் சாகசங்களை மட்டுமே நம்பி ஒரு குழு எந்தவொரு புரட்சியையும் நடத்திவிடமுடியாது. ரஷ்யப் புரட்சியும் சீனப் புரட்சியும் அவ்வாறு நிகழவில்லை. அந்த வகையில், அலெக்ஸ் மேனனைச் சிறைபடுத்திய மாவோயிஸ்டுகளின் செயல்பாடுகள் ஏற்கத்தக்கதல்ல.

நம்மில் பெரும்பாலானோர் இந்தக் கருத்தை ஏற்பார்கள். ஆனால், மாவோயிஸ்டுகளைக் கண்டிக்கும் எத்தனை பேரால்,  ஆயிரக்கணக்கான அருண் ஃபெரைராக்களைச் சிறைபிடித்து சென்று சித்திரவதை செய்யும் அரசின் செயல்பாடுகளைக் கண்டிக்கமுடியும்? மாவோயிஸ்டுகள் புரிவது தீவிரவாதம் என்றால் அரசின் செயல்பாடுகளை எப்படி அழைப்பது?  வன்முறை பாதையை மாவோயிஸ்டுகள் கைவிடவேண்டும் என்று நீட்டி முழக்கும் எத்தனை பேரால் அரசு வன்முறை குறித்து உரையாடமுடியும்?

காந்தியின் அகிம்சை தோற்ற இடம் மிகச் சரியாக இதுவே. காந்தி மேற்கொண்ட உண்ணாவிரதங்கள் அனைத்துமே இந்தியர்களின் வன்முறை நடவடிக்கைகளுக்கு எதிராகத்தான். பிரிட்டனை அவர் தீவிரமாக எந்தவோரிடத்திலும் எதிர்த்ததில்லை. அகிம்சை, மனித உரிமை, அமைதி பற்றி அக்கறை கொண்டுள்ள பலரும் இன்று அவர் வழியில் ஒருதலைபட்சமாக மாவோயிஸ்டுகளின் வன்முறையை மட்டுமே எதிர்க்கிறார்கள். இந்த மனநிலையை எப்படி அழைப்பது? சந்தர்ப்பவாதம் என்றா அல்லது அறியாமை என்றா?

4

ஒரே செயலை ஓர் அரசாங்கம் செய்தால் ஒரு மாதிரியாகவும், ஆயுதம் தாங்கிய போராட்டக் குழுவினர் செய்தால் இன்னொரு மாதிரியாகவும் அணுகும் போக்கு உலகம் தழுவியது. இந்தியாவிலேயே காந்திய வழி சிறந்தது என்றும் பகத் சிங்கின் வழி தீங்கானது என்றும் சொல்லப்பட்டது, இப்போதும் சொல்லப்பட்டு வருகிறது. பொதுப் புத்தியில் ஆழமாகப் பதிந்துள்ள சில பிம்பங்கள்தான் இப்படிப்பட்ட புரிதல்களை ஏற்படுத்துகின்றன.

உண்மையில் புரட்சியாளர்கள் வன்முறை மீது நம்பிக்கை கொண்டவர்களா? ரத்த வெறி கொண்டவர்களா? உயிரின் மதிப்பை உணராதவர்களா?  பகத் சிங் பதிலளிக்கிறார். ‘மனித உயிர்களை வார்த்தைகளால் வடிக்க முடியாத அளவுக்கு புனிதமானதாகக் கருதுபவர்கள் நாங்கள். அது மட்டுமல்ல, மனிதகுல விடுதலைக்காக வெகுவிரைவில் எங்கள் உயிர்களையே நாங்கள் அர்ப்பணிக்க இருக்கிறோம். மனச்சாட்சியின் உறுத்தல் கொஞ்சமும் இன்றி கொலை செய்வதற்கென்றே பயிற்றுவிக்கப்பட்ட ஏகாதிபத்திய ராணுவத்தின் கூலிப் படைகள் போன்றவர்கள் அல்ல நாங்கள். மனித உயிர்களை நாங்கள் உயர்வாக மதிக்கிறோம். ‘

பாராளுமன்ற வெடிகுண்டு வழக்கில் கைதான பகத்சிங், பி.கே. தத் இருவரும் அளித்த வாக்குமூலத்தில் இந்த முழக்கம் இடம்பெறுகிறது. இந்த வாக்குமூலம் 1929 ஜூன் 6 அன்று இந்த இருவர் சார்பாக அசாப் அலி என்பவரால் படிக்கப்பட்டது. (விடுதலைப் பாதையில் பகத்சிங், தொகுப்பு : சிவவர்மா, பாரதி புத்தகாலயம்).

ஏப்ரல் 8, 1929 அன்று பாராளுமன்றத்தில் பகத் சிங்கும் பி.கே. தத்தும் இரு வெடிகுண்டுகளை வீசியபோது, பிரதான எதிரியான சர் ஜான் சைமன் அங்குதான் இருந்தார். அவர்மீதே அந்தக் குண்டுகளை அவர்கள் வீசியிருக்கலாம். செய்யவில்லை. ஏன்? ‘எங்களை அழிப்பதன் மூலம் இத்தேசத்தை அழிக்கமுடியாது. நாங்கள் செய்த செயலுக்குரிய தண்டனையை ஏற்றுக்கொள்ளவும், தனிநபர்களை அழிப்பதன்மூலம் கருத்துகளைக் கொல்லமுடியாது என்பதை ஏகாதிபத்திய சுரண்டல்காரர்கள் அறியச் செய்வதற்கும் நாங்களாகவே வலிய முன்வந்து கைதானோம். ஒரு தேசத்தின் முக்கியத்துவமற்ற இரண்டு நபர்களை அழிப்பதன்மூலம் அத்தேசத்தையே நசுக்கிட முடியாது. நாங்கள் வலியுறுத்திக் கூற விரும்பும் வரலாற்றுப் படிப்பினை இதுதான்.’

புரட்சி என்ற வார்த்தையின் பொருள் என்ன என்று கேட்கப்பட்டபோது பகத் சிங் அளித்த விடை இது.

புரட்சி என்பது ரத்த வெறிகொண்ட மோதலாகத்தான் இருக்கவேண்டுமென்ற கட்டாயமில்லை. தனிமனிதர்கள் வஞ்சம் தீர்த்துக்கொள்வதற்கு அதில் இடமில்லை. அது வெடிகுண்டுகள், துப்பாக்கிகள் மீதான வழிபாடல்ல. புரட்சி என்பதன் மூலம், வெளிப்படையான அநீதியை அடிப்படையாகக் கொண்ட இந்த சமூக அமைப்பு மாற்றியமைக்கப்படவேண்டும் என்று நாங்கள் கூறுகிறோம்.’

சரியான நேரத்தில் காப்பாற்றவில்லையெனில், இந்த நாகரிகத்தின் முழுக் கட்டமைப்பும் நொறுங்கி விழுந்துவிடும். எனவே இந்த நாட்டில் அடிப்படையான மாற்றம் தேவைப்படுகிறது. இதனை உணர்ந்தவர்களின் கடமை, சமுதாயத்தை சோஷலிசத்தின் அடிப்படையில் புதிதாக மாற்றியமைக்கவேண்டியதே ஆகும்.

புரட்சி என்பதன் மூலம், இவ்விதம் நிலைகுலையக்கூடிய அபாயம் இல்லாததும் பாட்டாளி வர்க்கத்தின் தலைமைப் பாத்திரம் அங்கீகரிக்கப்பட்டிருப்பதுமான ஒரு சமூக அமைப்பை முதலாளித்துவத்தின் அடிமைத்தனத்தில் இருந்தும் ஏகாதிபத்தியப் போர்களின் கொடுமைகளில் இருந்தும் மனிதகுலத்தை விடுவிக்கவல்ல உலகக் கூட்டரசு ஒன்றை இறுதியாக ஏற்படுத்துவதையே நாங்கள் அர்த்தப்படுத்துகிறோம்.

புரட்சி என்பது மனிதகுலத்தின் பிரிக்க முடியாத உரிமை. சுதந்தரம் என்பது அனைவரின் அழிக்க முடியாத பிறப்புரிமை. தொழிலாளர்களே சமுதாயத்தை உண்மையில் தாங்கிப் பிடித்துக்கொண்டிருப்பவர்கள். மக்கள் அதிகாரமே தொழிலாளர்களின் இறுதி இலக்கு.

இக்கொள்கைகளுக்காகவும் இந்த நம்பிக்கைகளுக்காகவும் எங்களுக்கு வழங்கக்கூடிய தண்டனையின் மூலம் ஏற்படும் எத்தகைய துன்பத்தையும் நாங்கள் வரவேற்கவே செய்கிறோம். புரட்சியின் பலிபீடத்தில் எங்களது இளமையை காணிக்கையாக்குகிறோம். எங்களது மகத்தான லட்சியத்தோடு ஒப்பிடுகையில் நாங்கள் செய்யும் எந்த தியாகமும் பெரிதல்ல. நாங்கள் மனநிறைவுற்றுள்ளோம். புரட்சியின் வருகைக்காக நாங்கள் காத்திருக்கின்றோம்.

1931 மார்ச் 22 அன்று பகத்சிங் எழுதிய கடைசி கடிதத்தில் காணப்படும் வரிகள் கீழே.

‘வாழ வேண்டும் என்ற ஆசை இயற்கையானதே. அது என்னிடமும் உள்ளது. அதை நான் மறுக்க விரும்பவில்லை. ஆனால், அந்த ஆசை நிபந்தனைக்கு உட்பட்டது. ஒரு சிறைக் கைதியாகவோ நிபந்தனை வரம்புகளுக்கு உட்பட்டவனாகவோ வாழ எனக்கு விருப்பமில்லை… துணிச்சலோடும் புன்னகையோடும் நான் தூக்குமேடை ஏறினால், அது இந்தியத் தாய்மார்களின் உணர்வுகளைத் தூண்டும். தங்களது பிள்ளைகளும் பகத்சிங்கைப் போல் ஆக வேண்டுமென்று அவர்கள் விரும்புவார்கள். இதன் மூலம் நாட்டின் விடுதலைக்காக தஙுகளது உயிர்களையும் தியாகம் செய்யச் சித்தமாயிருப்பவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கும். அதன் பிறகு, புரட்சிப் பேரலையை எதிர்கொள்வதற்கு ஏகாதிபத்தியத்தால் முடியாமல் போகும்.’

நம்மோடு சேர்ந்து மாவோயிஸ்டுகளும் பகத் சிங்கிடம் இருந்து சில பாடங்களைப் படித்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

0

மருதன்

தி சண்டே இண்டியன் பத்திரிகையின் முதன்மை ஆசிரியர் நண்பர் அசோகனின் அழைப்பின்பேரில் அவர்களுடைய அலுவலகத்துக்குச் சென்றிருந்தேன். திராவிட இயக்க நூற்றாண்டு கொண்டாடப்பட்டு வருகின்ற சூழ்நிலையில் திடீரென சில இயக்கங்கள் திராவிட மாயை என்றும் திராவிடத்தால் வீழ்ந்தோம் என்றும் பேசத் தொடங்கி இருக்கிறார்கள் அல்லவா? அதைப்பற்றிய ஒரு கருத்து யுத்தத்தில் கலந்துகொள்ள விடுதலை ராஜேந்திரனையும் மக்கள் மாநாட்டுக் கட்சியின் (?) தலைவர் க. சக்திவேலுவையும் அழைத்திருந்தனர். அவர்களுடைய கருத்து மோதலைக் கண்டுகளிக்க வாருங்கள் என்று அழைத்திருந்தார் அசோகன்.

பெரியார் திராவிடர் கழகத்தின் பொதுச்செயலாளர் விடுதலை ராஜேந்திரனைப் பற்றி நிறைய கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். பெரியாரைக் கொச்சைப்படுத்தும் குழப்பவாதிகள் உள்ளிட்ட சில புத்தகங்களையும் படித்திருக்கிறேன். நேரில் அறிமுகமில்லை. சக்திவேலுவை எனக்கு வழக்கறிஞராக, காங்கிரஸ்காரராகத் தெரியும். புதிதாகக் கட்சி ஆரம்பித்து, அதற்கு அவரே தலைவராகவும் இருக்கிறார் என்பதை சமீபத்தில்தான் தெரிந்துகொண்டேன்.

நான்கு மணிக்கு யுத்தம் தொடங்கும் என்று சொல்லியிருந்தார்கள். நான் கொஞ்சம் முன்கூட்டியே சென்றுவிட்டேன். முதலில் விடுதலை ராஜேந்திரன் வந்தார். என்னை அவருக்கு அறிமுகம் செய்துவைத்தார் அசோகன். நான் எழுதிய திராவிட இயக்க வரலாறு (ஒன்று | இரண்டு) புத்தகம் பற்றி அவரிடம் சொன்னார் அசோகன். பிறகு தமிழக அரசியல் வாரமிருமுறை இதழில் நான் எழுதிவரும் ஆடு.. புலி.. அரசியல் தொடர் பற்றியும் சொன்னார். தன்னுடைய மகிழ்ச்சியைத் தெரிவித்தார். பிறகு உங்கள் ஊர்க்காரர்தான் என்று சொன்னதும் ராஜேந்திரனின் முகத்தில் மகிழ்ச்சி.

மயிலாடுதுறை பற்றிப் பேசினோம். எங்கள் ஊர்.. எங்கள் ஊர்ச்சூழல்.. இன்னபிற விஷயங்கள். பிறகு திராவிட இயக்க வரலாறு பற்றி. அது தொடர்பாக இதுவரை வெளிவந்துள்ள புத்தகங்கள் பற்றி. என்னுடைய புத்தகத்தின் கால எல்லை பற்றி. நூற்றாண்டு கொண்டாடப்படுவது பற்றிப் பேசினார். உங்கள் புத்தகம் இதுவரை என்னுடைய கவனத்துக்கு வரவில்லை. நாளையே வாங்கிப் படிக்கிறேன் என்றார். நானே உங்களுக்கு அனுப்பிவைக்கிறேன் என்று சொல்லி முகவரி வாங்கிக்கொண்டேன். சொன்னபடியே மறுநாள் அனுப்பிவைத்தேன்.

வழக்கறிஞர் சக்திவேலு வந்ததும் கருத்து யுத்தம் தொடங்கியது. யுத்தம் என்ற பதத்தை அழுத்தமாகவும் அடிக்கடியும் பயன்படுத்தக் காரணம் இருக்கிறது. சக்திவேலுவின் குரல் தொடக்கத்தில் இருந்தே உரத்து இருந்தது. சாதாரண விஷயத்தைக்கூட உரத்த குரலில் பேசினார். வாதத்துக்கு வலுசேர்க்க உரத்த குரல் உதவும் என்பது அவருடைய நம்பிக்கையாக இருக்கலாம்.

திராவிடர், திராவிடம் என்பதெல்லாம் மாயை; நீதிக்கட்சி என்பதே தெலுங்கர்களின் முன்னேற்றத்துக்கான இயக்கம்தான். அதன்மூலம் தமிழர்கள் அதிகாரமின்றி அழுத்தப்பட்டனர் என்றார் சக்திவேலு. அதை மறுக்கும் வகையில் பேசிய விடுதலை ராஜேந்திரன், ‘இங்கே பார்ப்பனர்கள்தான் ஆதிக்கம் செலுத்தினர். ஏற்றத்தாழ்வுகளை அவர்கள்தான் உருவாக்கினர். ஒடுக்குமுறைகளை அவர்கள்தான் உருவாக்கினர். அந்த ஆதிக்கத்துக்கு எதிராகவே திராவிட இயக்கம் தோன்றியது. நீங்கள் சொல்வதுபோல தெலுங்கர்களை முன்னேற்றவோ, தமிழனை அழுத்தவோ திராவிட இயக்கம் தோன்றவில்லை’ என்றார்.

தமிழர்களைத் தமிழ்நாட்டிலேயே அதிகாரமற்றவர்களாக அழுத்திவைத்திருக்கும் மூளைச் சலவையைத்தான் திராவிடம் செய்துவருகிறது என்றார் சக்திவேல். மொழி அடிப்படையில் இங்கே இருப்பவர்களை எல்லாம் துரத்தியடித்துவிட்டு, குறிப்பிட்ட சில சாதியினர் ஆதிக்கம் செலுத்தி, தமிழ்ச்சமுதாயத்தைப் பலவீனமாக்கும் முயற்சியில் நீங்கள் இறங்கியிருக்கிறீர்கள் என்று பதில் கொடுத்தார் விடுதலை ராஜேந்திரன்.

விவாதம் பல கட்டங்களில் அனல் பறந்தது. விமரிசனம் என்ற பெயரில் நிறைய ஸ்வீப்பிங் ஸ்டேட்மெண்ட்களை வெளியிட்டார் சக்திவேலு. அவற்றைத் தமக்கே உரிய நிதானத்துடன் எதிர்கொண்டார் ராஜேந்திரன். இடையிடையே நானும் விவாதத்தில் பங்கெடுத்துக்கொண்டேன். குறிப்பாக, விவாதத்தில் வெப்பம் அதிகரிக்கும் சூழலில். அந்த விவாதத்தின் முக்கியப்பகுதிகள் தற்போது வெளியாகியுள்ள சண்டே இந்தியன் இதழில் இடம்பெற்றுள்ளன.

தொடக்கத்திலேயே விவாதம் காரசாரமாகிவிட்டதால் முக்கிய விருந்தினர்களான ராஜேந்திரனும் சக்திவேலுவும் என்னைப் பார்த்தே பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் முன்வைக்கும் வாதத்துக்கு ஆதரவாகவோ, எதிராகவோ முகபாவனையை வைத்துக்கொள்ளமுடியாமல் திணறியது புதிய அனுபவம்.

விவாதங்கள் முடிந்தபிறகு விடுதலை ராஜேந்திரனுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். ஆடு.. புலி. அரசியல் தொடர் பற்றிக் கேட்டார். இதுவரை எழுபது அத்தியாயங்கள் எழுதியிருக்கிறேன் என்று சொன்னேன். என்னிடம் இருந்த தமிழக அரசியல் பத்திரிகையை அவரிடம் கொடுத்தேன். பெரியார் திராவிடர் கழகம் நடத்தும் கூட்டங்களில் கலந்துகொண்டு பேசவேண்டும் என்று அழைப்புவிடுத்தார். ஏற்றுக்கொண்டேன்.

0

ஆர். முத்துக்குமார்

திராவிட இயக்க நூற்றாண்டு கொண்டாடப்பட்டுவரும் சூழ்நிலையில் மூன்று முக்கிய மனிதர்களைச் சந்தித்துப் பேசும் வாய்ப்புகள் கிடைத்தன. மூவருமே திராவிட இயக்கத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்; சிந்தனையாளர்கள். தலைவர்கள். முதலில் திராவிடர் கழகத் தலைவர் ஆசிரியர் கி. வீரமணியுடனான சந்திப்பு பற்றி. பிறகு மற்ற இருவரையும் பற்றி.

நூற்றாண்டுக் கொண்டாட்டங்கள் தொடங்கியதில் இருந்தே ஆசிரியர் வீரமணியைச் சந்தித்துப் பேசவேண்டும் என்று விரும்பினேன். விடுமுறை தினங்களில் பெரியார் திடல் நூலகத்துக்குச் செல்வேன். குறிப்புகள் எடுப்பேன். ஆசிரியர் இருக்கிறாரா என்று விசாரிப்பேன். இல்லை அல்லது சந்திப்பில் இருக்கிறார் என்று சொல்வார்கள். திரும்பிவிடுவேன். தற்போது சந்தித்தே தீருவது என்று முடிவெடுத்தேன். காரணம், கிழக்கு பதிப்பகத்தின் புதிய அறிமுகமான ஆழம் மாத இதழ். புதிய இதழை ஆசிரியரிடம் நேரில் கொடுத்துவிட்டு, அவருடைய கருத்துகளைக் கேட்டுவரலாம் என்று நினைத்தேன்.

கல்கி பத்திரிகையில் இருந்தபோது ஆசிரியர் வீரமணியை ஓரிரு முறை சந்தித்திருக்கிறேன். விரிவான பேட்டி ஒன்றையும் கல்கியில் வெளியிட்டிருக்கிறேன். இடையில் சிலபல ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டதால் ஆசிரியர் என்னை மறந்திருக்கக்கூடும். ஆகவே, முகநூல் நண்பர் திராவிடப் புரட்சியிடம் அதுபற்றிப் பேசினேன். அவரே பெரியார் திடலுக்கு என்னை அழைத்துச் சென்றார். அன்றைய தினம் எம்.என். ராயின் 125வது பிறந்த நாள் விழா பகுத்தறிவாளர் கழகத்தின் சார்பில் கொண்டாடப்பட்டது. அந்த விழாவில் ஆசிரியர் கி. வீரமணி கலந்துகொண்டு பேசுவதாக இருந்தது.

விழா தொடங்குவதற்கு முன்னால் ஆசிரியரை சந்தித்துப் பேசினேன். நான் எழுதிய திராவிட இயக்க வரலாறு புத்தகத்தின் இரண்டு பாகங்களையும் (ஒன்று | இரண்டு ) அவருக்கு அன்பளிப்பாகக் கொடுத்தேன். மகிழ்ச்சியுடன் வாங்கிக்கொண்டார். திராவிட இயக்கம் தொடர்பான குறிப்புகளுக்காக நூலகத்தில் இருந்து புத்தகங்கள் வந்தபோது என்னுடைய புத்தகத்தின் பிரதி ஒன்று தன்னுடைய கவனத்துக்கு வந்ததாகச் சொன்னார். விரைவில் படிக்கவேண்டும் என்றார். புத்தக உருவாக்கத்தில் பெரியார் திடல் நூலகத்தின் பங்களிப்பு மற்றும் நூலகர் செய்த உதவிகளுக்கு என்னுடைய நன்றியைத் தெரிவித்தேன்.

அடுத்து, ஆழம் இதழை அவரிடம் கொடுத்தேன். முகப்புக் கட்டுரையின் தலைப்பு, “ஸ்டாலின் தலைவராகலாமா?’ சமூக, அரசியல் இதழாகக் கொண்டுவருகிறோம், மாத இதழ் என்றேன். சில பக்கங்களைப் புரட்டிப் பார்த்தார். விழா முடிந்ததும் படிக்கிறேன் என்றார். பிறகு, கிழக்கு பதிப்பகம் பற்றி விசாரித்தார். ஸ்பெக்ட்ரம் விவகாரத்தில் பத்ரி எழுதிய கட்டுரைகளைப் படித்தேன் என்றார். தான் எழுதிய கட்டுரை ஒன்றில் பத்ரியின் கருத்தை மேற்கோள் காட்டியதையும் சொன்னார்.

உடையும் இந்தியா பற்றிப் பேச்செடுத்தேன். அந்தப் புத்தகத்துக்கான மறுப்புரை புத்தகமாக வெளியாகி, வாசகர்கள் மத்தியில் நல்ல வரவேற்பு பெற்றுக்கொண்டிருக்கும் தகவலைப் பகிர்ந்துகொண்டார். ஆசிரியரின் மறுப்புரை மூலம் உடையும் இந்தியா புத்தகத்துக்குக் கிடைத்த விற்பனை வெளிச்சம் பற்றி எடுத்துச் சொன்னேன். சிரித்துக்கொண்டார். என்னுடைய திராவிட இயக்க வரலாறு புத்தகத்துக்கும் நீங்கள் மதிப்புரை எழுதினால் நன்றாக இருக்கும் என்றேன். அடேயப்பா, உடையும் இந்தியாவுக்குக் கொடுத்த ‘மதிப்பு’ரைக்குப் பிறகும் உங்கள் புத்தகத்துக்கு மதிப்புரை கேட்கிறீர்களே என்றார் சிரித்தபடியே.

நாங்கள் சந்தித்தது, இலங்கைக்கு எதிரான ஐ.நா மனித உரிமை ஆணையத் தீர்மானம் தொடர்பான விவாதங்கள் நடந்துகொண்டிருந்த சமயம். ஆகவே, எங்கள் பேச்சில் அதுவும் கலந்தது. ஐ.நா தீர்மானமே ஈழப்பிரச்னைக்கான இறுதித் தீர்வு என்று சொல்லிவிடமுடியாது; தீர்வை நோக்கி நகர்வதற்கான நல்ல தொடக்கம் என்றார். விழாவுக்கான நேரம் நெருங்கிவிட்டதால், பேசிக்கொண்டே விழா அரங்கு நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினோம்.

செல்லும் வழியில் என்னைப் பற்றி, என்னுடைய சொந்த ஊர், படிப்பு பற்றியெல்லாம் கேட்டுக்கொண்டே வந்தார். மயிலாடுதுறைக்காரன் என்று சொன்னதும் அவர் முகத்தில் மகிழ்ச்சி. அடடா, நம்ம மாயவரமா? என்றார். பிறகு ஆழம் இதழுக்காக சிறப்புப் பேட்டி ஒன்று வேண்டும் என்றேன். நிச்சயம் சந்திக்கலாம் என்றார். சுமார் இருபது நிமிட உரையாடலுக்குப் பிறகு விடைபெற்றுத் திரும்பினேன். ஆழம் இதழுக்காக மீண்டும் சந்திக்கவேண்டும்.

0

ஆர். முத்துக்குமார்

அண்ணா மரணம் அடைந்திருந்த சமயத்தில் ஆன்மிக சொற்பொழிவாளர் கிருபானந்த வாரியார் நெய்வேலி பகுதியில் தொடர் சொற்பொழிவில் ஈடுபட்டிருந்தார். அப்போது ஒரு கூட்டத்தில், ‘ஆண்டவனை நம்பாதவர்கள் அமெரிக்காவுக்கே போனாலும் டாக்டர் மில்லரே வந்தாலும் இப்படித்தான் முடிவு ஏற்படும்’ என்று பேசியதாக செய்திகள் கசிந்தன. அண்ணாவுக்கு சிகிச்சை அளித்த மருத்துவரின் பெயர் டாக்டர் மில்லர்.

போதாது? அண்ணாவை இழிவுபடுத்திவிட்டதாகக்கூறி திமுக தொண்டர்கள் கிருபானந்த வாரியார் மீது தாக்குதல் நடத்தினர். குறிப்பாக, எம்.ஜி.ஆர் தொண்டர்கள் அந்தத் தாக்குதலில் ஈடுபட்டதாக எம்.ஜி.ஆருக்குத் தகவல்கள் வந்தன. தாக்குதலின் தொடர்ச்சியாக வாரியாரின் சொற்பொழிவுக் கூட்டங்கள் ரத்து செய்யப்பட்டன. போலீஸாரின் உதவியுடன் பத்திரமாக அனுப்பிவைக்கப்பட்டார் வாரியார்.

வாரியார் தாக்கப்பட்ட செய்தி சட்டமன்றத்தில் எதிரொலித்தது. வாரியாரைத் தாக்கியது தவறு என்று ஆவேசமாகப் பேசினார் காங்கிரஸ் கட்சியின் கொறடாவான சட்டமன்ற உறுப்பினர் விநாயகம். அண்ணாவை இழிவுபடுத்தும் வகையில் வாரியார் பேசியது தவறுதானே என்று எதிர்க்கேள்வி எழுப்பினர் திமுகவினர்.

பிரச்னை சட்டமன்றத்தில் எழுந்த சமயத்தில் வாரியாரைத் தாக்கியவர்கள் எம்.ஜி.ஆர் ரசிகர்கள்தான் என்ற செய்தி எம்.ஜி.ஆரின் கவனத்துக்குச் சென்றது. வாரியார் பேசியது தவறுதான். என்றாலும் அவரைத் தாக்கியது மோசமான காரியம். அந்தப் பெரியவரின் மனம் புண்பட்டிருக்கும். அவரைச் சமாதானம் செய்யும் வகையில் ஏதேனும் செய்யவேண்டும் என்று விரும்பினார் எம்.ஜி.ஆர். உடனடியாக ம.பொ.சியைத் தொடர்புகொண்டுபேசினார் எம்.ஜி.ஆர். வாரியாரை சமாதானப்படுத்த யோசனை ஒன்றைக் கொடுத்தார் ம.பொ.சி. அந்த யோசனையைப் பார்ப்பதற்கு முன்னால் கடந்த கால வரலாற்றைக் கொஞ்சம் புரட்டிப் பார்த்துவிடுவது நல்லது.

நெய்வேலியில் வாரியார் தாக்கப்பட்டதற்கு இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்த சம்பவம் இது. ஆன்மிக, புராண சொற்பொழிவில் வாரியார் தீவிரத்துடன் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தார். இன்னொரு பக்கம் பெரியாரின் சுயமரியாதை இயக்கம் பகுத்தறிவுப் பிரசாரத்திலும் சுயமரியாதைப் போராட்டங்களிலும் வீரியத்துடன் இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. புராண சொற்பொழிவுக் கூட்டங்களுக்குள் சுயமரியாதை இயக்கத்தினர் ஊடுருவி, கேள்விகள் எழுப்புவதும் சுயமரியாதைக் கூட்டங்களில் ஆன்மிகவாதிகள் சந்தேகம் எழுப்புவதும் வழக்கம். பல கூட்டங்கள் வன்முறையில் முடிந்துள்ளன.

1944 ஆம் ஆண்டில் நடந்த புராண சொற்பொழிவுக் கூட்டம் ஒன்றில் வாரியார் பேசும்போது, தமிழ்நாட்டில் பெரியார் என்றொரு நச்சு ஆறு ஓடுகிறது என்று பேசிவிட்டார். அவ்வளவுதான். பெரியாரின் தொண்டர்கள் கொதித்து எழுந்துவிட்டனர். வாரியாருக்குக் கண்டனம் தெரிவித்தே தீரவேண்டும் என்று ஆவேசப்பட்டனர். பெரியாரின் தளபதி அண்ணாவுக்கும் தகவல் வந்தது. அரசியல் ஆசானை நச்சு ஆறு என்று விமரிசித்த கிருபானந்த வாரியாரைக் கண்டித்து கட்டுரை ஒன்றை எழுதினார்.

காட்டமான வார்த்தைகள் நிரம்பிய கட்டுரை. நச்சு ஆறாம், பெரியார்.. நாராசச் சேற்றிலே அமிழ்ந்து கிடக்கும் புராண வாயார் கூறுகிறார் என்று தொடங்கிய அந்தக் கட்டுரை வாரியாரையும் அவருடைய போக்கையும் கடுமையாகச் சாடியது. காலட்சேபம் ஒன்றில் வாரியார் அப்படிப் பேசியிருந்ததால் தன்னுடைய கட்டுரைக்கு கீலட்சேபம் என்று எதிர்மறைத் தலைப்பை வைத்தார் அண்ணா. 2 ஜூலை 1944 அன்று திராவிட நாடு இதழில் கீலட்சேபம் கட்டுரை வெளியானது.

ஆறுதான் அய்யா! பெரிய ஆறுதான்! குப்பைக் கூளத்தையும் மேட்டையும் காட்டையும் அடித்துச் செல்லும் ஆறுதான். ஆரியத்தின் அடிவேருக்கு நச்சுநீர் பாய்ச்சும் ஆறு.. பெரியாரின் உழைப்பில் இருந்து உதித்து ஓடி வருகிறது. அதைக்கண்டு ஆரியம் ஓலமிடுகிறது. உம்முடைய ஓட்டைப் படகிலேறி, அந்த ஆற்றைக் கடக்க நினைக்காதீர்.. ஜாக்கிரதை.. ஆபத்தை அணைத்துக் கொள்ளாதீர் என்று வாரியாருக்குக் கூறுகிறேன்.. பின்னர் போச்சே பிழைப்பு என்று மனம் கரையாதீர். காலட்சேபக்காரர்களின் போக்கு இந்த என்னுடைய கீலட்சேபத்தின் பலனாக மாறக்கூடும்.. மாறாவிட்டால் அவர்களின் போக்கு நாறிப்போகும். நான் அதைத் தடுக்கமுடியாது. சுயமரியாதைச் சக்தியோடு மோதிக்கொள்ள வேண்டாம்!

அறிக்கை வெளிவந்து ஆயிற்று இருபத்தைந்து ஆண்டுகள். எச்சரிக்கைகள் நிரம்பிய அந்தக் கட்டுரைக்கான எதிர்வினையைத்தான் வாரியார் நெய்வேலியில் ஆற்றியிருக்கிறார் என்பது திராவிட இயக்கத்தினரின் குற்றச்சாட்டு. ஆனால் எம்.ஜி.ஆரோ வாரியாரை சமாதானப்படுத்தும் முயற்சியில் இறங்கினார். அதைப் பற்றி ம.பொ.சி எம்.ஜி.ஆருடன் எனக்கிருந்த தொடர்பு என்ற தன்னுடைய புத்தகத்தில் பதிவுசெய்திருக்கும் தகவல் இங்கே:

எம்.ஜி.ஆர் அவர்கள் தம் சொந்தச் செலவில் ஒரு கூட்டத்தை நடத்தி, வாரியாரையும் அழைத்துப் பேசச் செய்து, பொன்மனச் செம்மல் என்னும் பட்டத்தைத் தனக்குத் தரச் செய்தார். எம்.ஜி.ஆரின் ஒரே எண்ணம் வாரியார் மீது பக்தி செலுத்தும் ஆத்திகர்களுக்கும் அறிஞர் அண்ணாவிடம் பக்தி செலுத்தும் அரசியல்வாதிகளுக்கும் ஏற்பட்ட பகை தீரவேண்டும் என்பதுதான்.

0

ஆர். முத்துக்குமார்