ஜே.சி.குமரப்பா : காந்திய கம்யூனிஸ்ட்

ஜனவரி 30 – ஜே.சி. குமரப்பா நினைவு நாள்

1929, மே 29. சபர்மதி ஆறு அதன் கரையில் அமைந்திருந்த ஆஸ்ரமத்தைத் தழுவியபடி ஓடிக்கொண்டிருந்தது. மேற்கத்திய பாணியிலான உடை அணிந்த ஒரு புதிய மனிதர் தன் ஆடம்பரக் கைத்தடியைச் சுழற்றியபடி, நிலைகொள்ளாமல் தவித்தபடி குறுக்கும்நெடுக்கும் நடந்துகொண்டிருந்தார். அவருடைய மேட்டிமைத்தனத்துக்கு சபர்மதி ஆஸ்ரம விடுதி மிகவும் அசவுகரியத்தைத் தருவதாக இருந்தது. அவருக்கு ஒதுக்கப்பட்ட அறையில் பொருட்கள் என்று பார்த்தால் ஒரே ஒரு கயிற்றுக் கட்டில் மட்டுமே இருந்தது. நகர்ப்புறத்தில் பரபரப்புடன் இயங்கி வந்தவருக்கு அந்த ஆஸ்ரமத்தில் காலம் கல்லைக் காலில் கட்டிக் கொண்ட நத்தையைப் போல் ஊர்ந்து கொண்டிருந்தது. தான் சந்திக்க வேண்டிய நபரை சீக்கிரமே சந்தித்துவிட்டு நகருக்குத் திரும்பிவிடவேண்டும் என்று அறையில் இருந்து புறப்பட்டார்.

வெய்யில் கண்ணைக் கூசச் செய்தது. மேற்கத்திய உடை வெப்பத்தை மேலும் அதிகரித்துக் காட்டியது. போகும் வழியில் முதியவர் ஒருவர் தரையில் அமர்ந்துகொண்டு சக்கர வடிவில் விசித்திரமான ஒரு கருவியைச் சுற்றிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தார். பிருமாண்டமாக வளர்ந்திருந்த மரம் ஒன்று அவருக்கு நிழல் தந்துகொண்டிருந்தது. நவ நாகரிக மனிதர் அந்த முதியவருக்கு அருகில் போய் நின்று அவர் செய்வதை சிறிது நேரம் வேடிக்கை பார்த்தார். அடிக்கடி தன் கடிகாரத்தை திரும்பத் திரும்பப் பார்த்தபடியே இருந்தார். தரையில் அமர்ந்திருந்த முதியவர் அவ்வப்போது நிமிர்ந்து பார்த்து பிறகு தன் வேலையில் ஆழ்ந்தார். நேரம் சரியாக 2.30 ஆனது. முதியவர் ராட்டையைச் சுற்றுவதை நிறுத்திவிட்டு, நீங்கள்தானே ஜே.சி.குமரப்பா என்று கேட்டார். நவ நாகரிக உடை அணிந்தவர் சிறிது ஆச்சரியப்பட்டபடியே ஆமாம் என்றார். வாருங்கள் நீங்கள் சந்திக்க வந்திருக்கும் காந்தி நான்தான் என்றார் அந்த முதியவர். அடுத்த விநாடியே ஜே.சி.குமரப்பா தனது விலை உயர்ந்த ஆடை அழுக்காகும் என்ற கவலை எதுவும் இல்லாமல் சட்டென்று மண் தரையில் உட்கார்ந்தார். ஒரு சிஷ்யன் தன் குருவைக் கண்டடைந்த தருணம் அது.

***

பிரிட்டிஷ் அரசின் தவறான கொள்கைகள் இந்தியாவை எப்படியெல்லாம் சூறையாடி வந்திருக்கின்றன என்பதை பொருளாதார அடிப்படையில் விரிவாக ஆராய்ந்து எழுதிய இந்திய பொருளியல் மேதைகளில் முதன்மையானவர் ஜே.சி.குமரப்பா (1892 ஜனவரி 4 – 1960 ஜனவரி 30). சாலமன் துரைசாமி கர்னேலியஸுக்கும் எஸ்தர் ராஜநாயகத்துக்கும் ஏழாவது மகனாகப் பிறந்தவர். பொருளாதாரம், சார்டர்ட் அக்கவுண்டன்ஸி ஆகிய படிப்புகளை இங்கிலாந்தில் படித்து முடித்தவர். அமெரிக்காவில் கொலம்பியா பல்கலைக்கழகத்தில் சிறு செமினார் படிப்பை மேற்கொண்டார். டாக்டர் ஹெச்.ஜே.டெவன்போர்ட் (H.J. Davenport) என்ற பேராசிரியரின் புத்தகம் பாடமாக வைக்கப்பட்டிருந்தது. அந்தப் பேராசிரியரின் பொருளாதாரக் கொள்கை மிகவும் தெளிவானது: ஒரு திருடன் பீரோவை உடைத்து நகைகளையும் பணத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு போகிறான் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அதற்கு அவன் பயன்படுத்தும் கருவிகளும் வழிமுறைகளும் அவனைப் பொறுத்தவரையில் உற்பத்திக்கான கருவிகளே. ஏனென்றால், மாண்புமிகு திருடரின் கோணத்தில் பார்த்தால், அந்தக் கருவிகள் அவருடைய லாபத்தைப் பெருக்க உதவியிருக்கின்றன. வாங்கும் சக்தியை அதிகரித்திருக்கின்றன.

அதை கேட்ட அடுத்த விநாடியே ஜே.சி.குமரப்பா இந்தியாவுக்கு விமானம் ஏறிவிட்டார். ஜே.சி. குமரப்பாவை உருவாக்கியது நீங்கள்தானே என்று பிற்காலத்தில் யாரோ காந்தியைக் கேட்டார்களாம். அதற்கு காந்தி சிரித்தபடியே, இல்லை டெவன்போர்ட் உருவாக்கினார் என்று சொன்னாராம்.

நன்கு பழுத்த கனியைப் பறிப்பதுபோல் மரத்துக்கு வலிக்காமல் வரியை வசூலிக்க வேண்டும் என்பது ஜே.சி.குமரப்பாவின் பொருளாதாரக் கோட்பாடு. நன்கு திட்டமிடப்பட்டு முறையாக வசூலிக்கப்படும் வரியானது வரி செலுத்துபவரின் உற்பத்தித் திறனை எந்தவகையிலும் பாதிக்காமல் இருக்கவேண்டும். ஒரு கரி வியாபாரி நன்கு வளர்ந்த மரத்தை வெட்டி விறகை எரித்து கரியை உற்பத்தி செய்வதுபோல் ஓர் அரசன் வரி வசூலிக்கக்கூடாது. செடியை எந்தவகையிலும் சிதைக்காமல் மலரை மட்டும் கொய்யும் பூந்தோட்டக்காரனைப் போல் அரசன் வரி வசூலிக்க வேண்டும் என்பதே ஜே.சி.குமரப்பாவின் கோட்பாடு.

***

ரெவரண்ட் வெஸ்ட்காட் என்ற இந்திய திருச்சபைகளின் தலைமை பிஷப், அஹிம்சை முறையிலான காந்தியின் போராட்டம் யேசு கிறிஸ்துவின் போதனைகளுக்கு எதிரானது என்று பைபிளில் இருந்து ஏராளமான மேற்கோள்களைக் காட்டி பிரசாரம் செய்துவந்தார். இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்தில் தீவிரமாக ஈடுபட்ட குமரப்பா உண்மையான கிறிஸ்தவர்கள் காந்தியின் பக்கமே இருக்கவேண்டும் என்று அதே பைபிள் வாசகங்களை வைத்தே பதிலளித்தார்.

சத்தியாகிரகிகளான காந்தியவாதிகளுக்கு எதிராக பிரிட்டிஷ் அரசு கைக்கொள்ளும் அடக்குமுறைகளை கிறிஸ்துவின் வழியில் நடப்பவர் என்ன… குறைந்தபட்ச மனிதாபிமான, நாகரிக சிந்தை உடையவர்கூட ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள். ஏசுவின் போதனைகளில் அஹிம்சை இல்லை என்று சொல்வது விந்தையிலும் விந்தை.

கிறிஸ்தவ திருச்சபைகளின் தலைவர்கள் முதலில் தங்களை பிரிட்டிஷார்களாக உணர்கிறார்கள்… அதன் பிறகே வசதிப்பட்டால் கிறிஸ்தவர்களாக தங்களை உணர்கிறார்கள். முதல் உலகப் போர் காலகட்டத்தில் ஒவ்வொரு தேவாலயத்தின் பிரசங்க மேடைகளும் குறுகிய கண்ணோட்டம் கொண்ட தேசியவாதத்தை முன்னிறுத்தி வன்முறையின் முரசுகளை முழங்கி அப்பாவிகளை போருக்கு அனுப்பி வைத்தன என்பதை இந்த நேரத்தில் உங்களுக்கு நினைவுபடுத்த விரும்புகிறேன். கர்த்தரே… இவர்கள் தாம் செய்வது யாதென்று அறியாதவர்கள் இவர்களை மன்னியும் என்று மன்றாடிக் கெட்டுக்கொண்டது உங்களைப் போன்றவர்களுக்கும் சேர்த்துத்தானோ என்னவோ…

ரோமாபுரி மன்னரிடமிருந்து தங்களை விடுவிப்பார் என்று மக்கள் அவர் (இயேசு) பின்னால் போனபோது அதை மறுத்து மலைக்கு தனியனாகத் திரும்பிச் சென்றார் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டி அரச கட்டுப்பாட்டில் இருந்து மக்கள் விடுதலை பெறுவதை அவர் விரும்பவில்லை என்று சுட்டிக்காட்டியிருகிறீர்கள். ஐயோ பாவம். இயேசுவின் சாம்ராஜ்ஜியம் என்னவென்றும் அவர் உத்தேசித்த விடுதலை என்னவென்றும் உங்களுக்கு நான் சொல்ல வேண்டியிருப்பது வருத்தத்தையே தருகிறது. அவரைப் பின்தொடர்ந்து வந்தவர்கள் அவரைத் தாற்காலிக சாம்ராஜ்ஜியத்தின் ராஜாவாக இருக்கச் சொன்னார்கள். அவரோ நித்தியத்துவத்தின் தேவனாக இருக்கத் தீர்மானித்திருந்தார். எனவேதான் அவர் ரோமாபுரியின் மன்னராக விரும்பியிருக்கவில்லை.

அதுபோல் ராயனுக்கு உரியதை ராயனுக்குக் கொடுங்கள் தேவனுக்கு உரியதை தேவனுக்குக் கொடுங்கள் என்று இயேசுவே சொல்லியிருக்கிறார் என்று சொல்லி பிரிட்டிஷாரின் வரி வசூலிப்பை நியாயப்படுத்துகிறீர்கள். ஆனால், இயேசு சொன்னதன் உண்மையான அர்த்தம் அது அல்ல. தேவனுக்குத்தான் இந்த உலகில் இருக்கும் அனைத்துமே சொந்தம். ராயனுக்கு எதுவுமே சொந்தமில்லை. எனவே தேவனுக்கு ராஜ்ஜியத்தைக் கொடுங்கள். ராயனுக்கு பூஜ்ஜியத்தைக் கொடுங்கள் என்ற அர்த்தத்தில்தான் அவர் சொல்லியிருக்கிறார்.

***

ஒரு முறை காந்தி காசியில் இருந்து குமரப்பாவை சந்திக்க பாட்னா வந்திருந்தார். பீகாரில் அப்போது நில நடுக்கம் ஏற்பட்டிருந்தது. நிவாரணப் பணிகள் தொடர்பான கணக்கு வழக்குகளை ஜே.சி. குமரப்பாதான் கவனித்துவந்தார். ஓரிரு நாட்களில் அது தொடர்பான முக்கியமான மீட்டிங் நடக்கவிருந்தது. வரவு செலவு கணக்கில் ஏதோ சிறிய பிழை நேர்ந்திருந்தது. ஆடிட்டர்கள் அதைக் கண்டுபிடித்திருக்கவில்லை. ஜே.சி குமரப்பாவுக்கு திருப்தியில்லை. என்ன தவறு என்பதைக் கண்டே பிடித்தாகவேண்டும் என்று இரவு முழுவதும் தூங்காமல் ரசீதுகளை அலசிக்கொண்டிருந்தார். காந்தி அந்த விஷயத்தைக் கேள்விப்பட்டதும், சரி நாளை காலையில் சந்தித்துக்கொள்கிறேன் என்று சொல்லி தன் அறைக்குப் போய்விட்டார்.

மறுநாள் காலையில் குமரப்பாவை சந்திக்க போயிருக்கிறார். குமரப்பாவோ இன்று முடியாது நாளை சந்திக்கலாம் என்று சொல்லிவிட்டார். அது முடியாதே. இன்று இரவே வார்தாவுக்கு திரும்பப் போகிறேன் என்று காந்தி சொல்லியிருக்கிறார். சரி, அப்படியானால் என்னைப் பார்க்காமலேயே திரும்புங்கள் என்று குமரப்பா சொல்லிவிட்டார். உங்களைச் சந்திப்பதற்காக நான் காசியில் இருந்து புறப்பட்டு வந்திருக்கிறேன். இன்று நாம் சந்தித்தே ஆகவேண்டும் என்று காந்தி கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறார். இதோ பாருங்கள். நான் காந்தியல்ல. நினைத்த இடத்துக்கு நினைத்தபடி போய்வர. கணக்கு வழக்குகள் தொடர்பான ஒரு முக்கியமான மீட்டிங் இருக்கிறது. அது முடிந்த பிறகு நானே உங்களைச் சந்திக்க வருகிறேன். இன்று உங்களைச் சந்திக்க முடியாது என்றூ கறாராகச் சொல்லிவிட்டார். காந்தி அன்று அவரைச் சந்திக்காமலேயே திரும்பினார்.

***

பொருளாதாரம் தொடர்பாக ஜே.சி.குமரப்பா முன்வைத்த சில கருத்துகள்:

வேட்டைப் பொருளாதாரம்: விலங்குகள் தங்கள் உள்ளுணர்வுக்கு ஏற்ப ஒரு வாழ்க்கையை வாழ்கின்றன. சிங்கம் புலி என வன் மிருகங்கள் இருக்கின்றன. அவை கைக்குக் கிடைக்கும் மான், முயல், எருமை என அனைத்தையும் கொன்று தின்கின்றன. தான் தின்றது போக மிச்சத்தை அழியவிட்டுச் செல்கின்றன. இந்த வகையில், எல்லாமே எனக்கு என்ற உரிமை மட்டுமே காணப்படும். கடமை என்று ஒன்றுமே இருக்காது. கொல்லப்படும் உயிர்கள் பற்றி அவற்றுக்குச் சிறிதும் கவலை கிடையாது. முழுவதும் சுயநலமான விலங்குகள் அவை. வன்முறையையே தங்கள் வழிமுறையாகக் கொண்டவை. பேராசை பிடித்த வியாபாரிகள், போதைப் பொருட்கள் விற்பவர்கள், இயற்கை வளங்களைச் சுரண்டுபவர்கள், இயற்கைச் சீர்கேட்டை விளைவிக்கும் தொழில் செய்பவர்கள் இந்த வகையில் வருவார்கள்.

சேகரிப்புப் பொருளாதாரம் : குரங்குகள் மரங்களில் வளர்ந்திருக்கும் காய், கனிகளை உண்டு வாழ்கின்றன. அந்த மரங்களை அவை நட்டு வளர்க்கவில்லை. ஆனால், அதன் கனிகளை மட்டும் பறித்து உண்ணுகின்றன. இவையும் சுயநலமானவையே. இங்கும் உரிமை மட்டுமே இருக்கும். கடமை இருக்காது. ஆனால், இவற்றினால் பெரிய அழிவுகள் நடப்பதில்லை. வன்முறையும் பெருமளவுக்கு இருக்காது. உற்பத்தியில் பங்கு பெறாமல் லாபத்தை மட்டும் பெற்றுச் செல்லும் நவீன நிதியாளர்கள், திருடர்கள், பிக் பாக்கெட்கள் இந்த வகையில் வருவார்கள்.

உழைப்புப் பொருளாதாரம்: முதலில் கூறிய இரண்டும் விலங்கு நிலையிலானவை. முன்றாவது வகையில் கடமையும் உரிமையும் கல்ந்து காணப்படும். ஒரு விவசாயி நிலத்தை சீர்திருத்தி, பயிர் நட்டு, நீர் பாய்ச்சி, களை பறித்து, உரம் போட்டு கடைசியில் அறுவடை செய்து எடுத்துக்கொள்வதைப் போன்றது. பேராசை இல்லாத வியாபாரி, குறைந்த லாபம் வைத்துத் தொழில் செய்பவர் இந்த வகைக்குள் வருவார்கள்.

கூட்டுறவுப் பொருளாதாரம்: இதற்கான மிகச் சிறந்த உதாரணம் தேனீக்கள். அவை தமக்காக உழைப்பதில்லை. அவை செய்வது எல்லாமே சமூகத்தின் நலனுக்காகத்தான். கூட்டுக்குடும்ப வாழ்க்கை இதைப் போன்றதுதான். குடும்பத்தின் நலனுக்கு ஏற்ப தனி நபர் விருப்பு வெறுப்புகள் வரையறுக்கப்பட்டிருக்கும். சமூகம், தேசம் என எந்த அடையாளத்துடன் உங்களை இணைத்துக் கொள்கிறீர்களோ அதன் நலன் இதில் உங்களை ஒழுங்குபடுத்துவதாக இருக்கும்.

சேவைப் பொருளாதாரம்: மிகவும் உயர்வான பொருளாதாரம் இதுவே. ஒரு தாய்தான் இதற்கான மிகச் சிறந்த உதாரணம். குழந்தைக்காக அவள் உழைக்கிறாள். எந்த பிரதிபலனும் எதிர்பார்ப்பதில்லை. குழந்தைக்கு பணிவிடை செய்வதே அவளுக்கான சன்மானம். காந்தியடிகள் இப்படியானதொரு நிலையை நோக்கித்தான் நகர்ந்துகொண்டிருந்தார்.

நம் எல்லோருடைய வாழ்க்கையிலும் இந்த ஐந்து நிலைகளும் இருக்கவே செய்யும். நாளொன்றில் நாம் எத்தனை தடவை புலியாக வாழ்கிறோம். எத்தனை தடவை குரங்காக வாழ்கிறோம். எத்தனை தடவை விவசாயிபோல் வாழ்கிறோம். எத்தனை தடவை தேனீ போல் வாழ்கிறோம். எத்தனை தடவை ஒரு தாயாக வாழ்கிறோம் என்பதை நமக்கு நாமே அலசிப் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். தாய்மை நிலை நோக்கி நகர்கிறோம் என்றால்தான் நாம் நாகரிகமாகி வருகிறோம் என்று அர்த்தம். இல்லையேல் நாம் மீண்டும் மிருக நிலைக்குத் திரும்புகிறோம் என்றுதான் அர்த்தம்.

***

சீனா பற்றி குமரப்பா (1951):

சீனாவின் பிரதான தொழிலான விவசாயத்தில் மிகக் குறுகிய காலகட்டத்தில் சீன கம்யூனிஸ்ட்கள் மாபெரும் சாதனை செய்திருக்கிறார்கள். அதற்கு முன்னால் வரை நிலப்பிரபுக்களும் மன்னர்களும் நிலமற்ற ஏழை விவசாயிகளைக் கசக்கிப் பிழிந்து வந்திருக்கிறார்கள். தேசம் முழுவதும் கூட்டுப் பண்ணைகளை கம்யூனிஸ்ட்கள் உருவாக்கியிருக்கிறார்கள்.

தெருக்கள் மிகவும் தூய்மையாக இருக்கின்றன. பெரும்பாலானவர்கள் சைக்கிள், ரிக்ஷா, பஸ்களில்தான் செல்கிறார்கள். கார்கள் குறைவாகவே இருக்கின்றன. அவை கூட அரசுக்குச் சொந்தமானவையே. வாடகைக் கார்களோ டாக்ஸிகளோ கண்ணில் படவில்லை. விமான நிலையங்கள் பார்க்க குடிசை போல்தான் இருக்கின்றன. ஓடு தளங்களில் வெறும் தார்தான் போடப்பட்டிருக்கிறது. எல்லா இடங்களிலும் எளிமையே தென்படுகிறது. அதீத செல்வச் செழிப்போ, அதீத வறுமையோ தென்படவில்லை. அனைவருமே ஏறத்தாழ சமமாகவே இருக்கிறார்கள். உணவு தாராளமாகக் கிடைக்கிற்து. பிற அடிப்படைத் தேவைகளும் மிகவும் மலிவான விலையிலேயே கிடைக்கின்றன.

அனைவரிடத்திலும் உற்சாகம் கரை புரண்டு ஓடுகிறது. தரிசு நிலம் என்று எதுவுமே தென்படவில்லை. மிகக் கடுமையான உழைப்பாளிகளாக இருக்கிறார்கள். இந்தியாவைவிட பல மைல்கள் முன்னேறிய நிலையில் இருக்கிறார்கள். ஒருமுகப்பட்ட சிந்தனை அவர்களுக்கு இருக்கிறது. இரும்புக் கரம் கொண்டு காரியங்களை முடிக்கும் தலைமை இருக்கிறது. நமக்கு தொலை நோக்குப் பார்வையும் இல்லை. உத்வேகமும் இல்லை.

 ரஷ்யா பற்றி குமரப்பா (1952):

ரஷ்யா இந்தியாவைவிட ஏழு மடங்கு பெரியது. ஆனால், மக்கள் தொகையோ நம்மில் பாதிதான்! ரஷ்யாவில் அனைத்துமே அரசின் கட்டுப்பட்டில் இருக்கின்றன. இயக்குநர்கள், அதிகரிகள், நிர்வாகிகள், பணியாளர்கள் அனைவரும் ஒன்றாக வேலை செய்கிறார்கள். தேவையான சம்பளம் தரப்படுகிறது. ரஷ்ய அரசு கல்வி மற்றும் பிற அடிப்படை தேவைகளுக்கு 35% செலவிடுகிறது. தேசிய பொருளாதாரத்தை மேம்படுத்த 40%, பாதுகாப்புக்கு 20% எஞ்சிய தொகை நிர்வாகப் பணிகளுக்குச் செலவிடப்படுகிறது.

அனைவருக்கும் தேவையான உணவு, உடை, உறையுள் கிடைத்திருக்கிறது. உற்பத்தி தரப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. அங்கு தயாராகும் பொருட்கள் அமெரிக்கா போலவோ பிரிட்டன் போலவோ உயர்தரமானதாக இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால், அவற்றைத்தான் அந்த மக்கள் பயன்படுத்தியாக வேண்டும். அந்நியப் பொருட்களுக்கு அனுமதி கிடையாது.

அங்கு பொருட்களுக்கு நாம் விலை நிர்ணயிப்பதுபோல் செய்வதில்லை. தயாரிப்பு செலவு என்னவாக இருந்தாலும் ஆடம்பரப் பொருட்களின் விலை மிக அதிகமாக இருக்கும். சாதாரண மக்களுக்குத் தேவைப்படும் பொருட்கள் மிக மலிவாகக் கிடைக்கும்.

பொதுவாகவே பல பொருட்களின் விலை அதிகமாகவே அங்கு இருக்கிறது. ஏனென்றால், பொறியாளர்களுக்கும் நிபுணர்களுக்கும் தரப்படுவது போலவே உழைப்பாளிகளுக்கும் அதிக சம்பளம் தரப்படுகிறது.

நாம் ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். சுதந்தரம் என்றால் எளியவர்களைச் சுரண்டுவதற்கான சுதந்தரம் என்று நினைக்கக்கூடாது. ரஷ்யாவில் நிலவும் சமத்துவமானது நேர்வழியில் வந்த ஒன்று அல்ல. அவர்களும் அஹிம்சை முறையில் அதை சாதித்ததாக ஒன்றும் சொல்லிக் கொள்ளவும் இல்லை. என்றாலும் சர்வோதயாவின் பல கோட்பாடுகளை அவர்கள் நடைமுறைப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். நாம் உண்மையான சர்வோதய வாழ்க்கையை அஹிம்சை முறையில் இந்தியாவில் கொண்டுவரப் பாடுபடவேண்டும். ரஷ்யர்களின் ஒருமுகப்பட்ட முனைப்பு, சமத்துவ மனோபாவம், செயலில் சளைககாத தீவிரம் ஆகியவற்றை ரஷ்யர்களிடமிருந்து நாம் கற்றுக் கொள்ளவேண்டும்.

கம்யூனிச வன்முறையைப் பற்றிச் சொல்வதானால், ஒரு புரட்சியைத் தொடர்ந்து அரசுக் கட்டுப்பாட்டிலான பொருளாதாரம் பின்பற்றப்பட்டால் வன்முறை இருந்தே தீரும். அது சமூகத்தை அடியோடு புரட்டிப் போடும் ஒன்று அல்லவா. ரஷ்யர்கள் வன்முறையில் ஈடுபடாதவர்களாக தங்களைக் காட்டிக்கொள்ள்வே இல்லை. அவர்களுக்கு அதைத் தவிர வேறு வழி தெரியாது. தங்களுடைய புரிதலுக்கு ஏற்ப தங்களுக்கு சரியென்றுபட்டதை அவர்கள் செய்திருக்கிறார்கள்.

0

B.R. மகாதேவன்

வால் ஸ்ட்ரீட் முற்றுகை

இந்தியாவோடு ஒப்பிடும்போது நாலில் ஒரு பங்கு மக்கள் தொகை. ஆனால் உலகின் சூப்பர் பவர். பூமிப் பந்தின் மூலை முடுக்குகளில் நடப்பவற்றைக் கழுகுக் கண்களோடு 24 மணிநேரமும் கண்காணிக்கும் தொழில்நுட்ப வசதி. அசுர ராணுவ பலம். எல்லாம் இருந்தும் அமெரிக்கா கடந்த சில வருடங்களாக பல்வேறு முனைகளில் சரிவுகளைச் சந்தித்துவருகிறது. புதிதான சவால்கள் என்று சொல்லிவிடமுடியாது – அமெரிக்கா ஏற்கெனவே சந்தித்தவைதான். எல்லாவற்றையும் சமாளித்து ஃபீனிக்ஸ் பறவைபோல மீண்டெழும் சாமர்த்தியம் அமெரிக்காவுக்கு உண்டு. ஆனால் இப்போது நடப்பதுபோல ஒரே சமயத்தில் பல்முனைச் சவால்களைச் சந்திக்க நேர்வது அமெரிக்காவுக்குச் சற்றே புதிது.

வெள்ளை மாளிகை அதிபர் ஒபாமாவின் அறையில் இருக்கும் ஒரே இந்தியத் தலைவரின் படம் மகாத்மா காந்தி என்று ஒரு தகவல் உண்டு. ஒபாமாவும் அவ்வப்போது மகாத்மாவின் அகிம்சாரீதியான போராட்டங்களைச் சிலாகிப்பது உண்டு. யாருடன் டின்னர் சாப்பிட விரும்புவீர்கள் என்ற கேள்விக்கு காந்தியுடன் என்று அவர் சொல்லியிருக்கிறார். இன்று அவர் காந்தியின் சத்யாகிரகத்தை நியூ யார்க்கின் உலகப்புகழ்பெற்ற வால் ஸ்ட்ரீட்டில் எதிர்கொள்கிறார்.

வால் ஸ்ட்ரீட் பற்றித் தெரியாதவர்களுக்குச் சுருக்கமாக. உலகின் மிகப்பெரிய பங்குச்சந்தையான நியூ யார்க் பங்குச் சந்தையும், நாஸ்டாக், நியூ யார்க் மெர்க்கென்டைல் எக்சேஞ்ச், நியூ யார்க் போர்ட் ஆஃப் ட்ரேட் ஆகியவற்றின் தலைமை அலுவலகங்களும் இருக்கும் இடம். வால் ஸ்ட்ரீட்டில் பங்கு வர்த்தகம் சரிந்தால் உலகளவில் அது எதிரொலிக்கும் என்பதிலிருந்து அதன் முக்கியத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்ளலாம். அமெரிக்காவின் அசுர நிறுவனங்களின் பங்குகள் வர்த்தகம் செய்யப்படும் இடம் நியூ யார்க் பங்குச்சந்தை. குறிப்பாக உலகளாவிய நிதி மற்றும் வங்கி நிறுவனங்கள்.

கடந்த நான்கு வாரங்களாக வால் ஸ்ட்ரீட்டை மக்கள் முற்றுகை இட்டிருக்கிறார்கள். நாளுக்கு நாள் கூட்டத்தின் அளவு கூடி, நூற்றுக்கணக்கில் ஆரம்பத்தில் இருந்தது இன்று ஆயிரக்கணக்காக ஆகியுள்ளது. அமெரிக்காவின் மற்ற நகரங்களிலும் மக்கள் கூடி முற்றுகைப் போராட்டத்தை விரிவுபடுத்திக் கொண்டிருப்பது அரசுக்குப் பெரிய தலைவலியாக உருவெடுத்திருக்கிறது.

மக்கள் எதனால் முற்றுகை இடுகிறார்கள்? நம்மூரில் நிலம், கட்டடம் தொடர்பான ரியல் எஸ்டேட்டின் நிலவரம் நாம் அறிந்ததுதான். சென்னையில் நல்ல ஏரியாவில் வசதிகளோடு இரண்டு படுக்கையறை அபார்ட்மெண்ட் ஒன்று வாங்கவேண்டும் என்றால் குறைந்தது ஒரு கோடி ரூபாய் வேண்டும். கட்டுங்கடங்காது அசுரத்தனமாக விலை ஏறிக்கொண்டிருக்கிறது. சாமான்யர்களுக்கு வீடு என்பது எட்டாக்கனி. அமெரிக்காவிலும் 2005,-2006 வரை வீட்டுவிலை படிப்படியாக ஏறிக்கொண்டேபோய் உச்சகட்டத்தில் நின்றது. வாங்குபவர்கள் எல்லாருமே வங்கிகளிடமும் நிதி நிறுவனங்களிடமும்தான் கடன் பெற்று வீட்டை வாங்குவார்கள். கடன் கொடுக்கும் நிதி நிறுவனங்கள் அதைச் சும்மா வைத்திருக்காமல் பத்திரங்களாக அந்தக் கடன்களை மற்ற நிதி நிறுவனங்களுக்கு விற்றுவிடுவார்கள். இப்படிக் கைமாறிக் கைமாறி ஒரு கட்டத்தில் கடன் யாரிடம் இருக்கிறது என்பதே கடன் பெற்றவருக்குத் தெரியாது.

இம்மாதிரி வீட்டுக்கடன்களைக் கையாளும் அலுவலர்களுக்கு கடனையும் வட்டி விகிதத்தையும் பொருத்து கமிஷன் கிடைக்கும். கமிஷன் நிறையப் பெறவேண்டும் என்ற பேராசை கடன் அலுவலர்களை உந்த, இம்மாதிரி கொடுக்கும் கடன்களை உடனடியாகப் பெரிய நிறுவனங்களிடம் விற்றுக் காசு பார்க்கும் பேராசை நிதி நிறுவனங்களை உந்தியது. கடன் பெற்றவர்கள் வீட்டுக் கடன்களைச் செலுத்தத் தொடங்கியதும்தான் பிரச்னைகள் தொடங்கின. கடைத் தேங்காயை எடுத்து வழிப்பிள்ளையாருக்கு உடைத்தமாதிரி கடன் வாங்கத் தகுதி இல்லாதவர்களையெல்லாம் கண்ட இடத்தில் கையெழுத்து போடச்செய்து கண்மண் தெரியாமல் சகட்டுமேனிக்குக் கடன்கொடுத்துத் தள்ளியிருந்தார்கள். இம்மாதிரி கொடுத்த கடன்களையெல்லாம் நிதி நிறுவனங்களும் வங்கிகளும் தங்களது பேலன்ஸ் ஷீட்டில் பெரும் சொத்தாகக் காண்பித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

ஆளாளுக்கு வீடுகள் வாங்க, வீட்டு விலை ஆகாயத்துக்கு எகிறியது. ஒரு கோடி பெறுமானமுள்ள வீட்டை நான்கு கோடிக்கு வாங்கினார்கள். இப்படி வாங்கியவர்கள் மாதத் தவணையைச் செலுத்தமுடியாமல் திணற, வீடுகள் ஜப்தி செய்யப்பட்டன. பத்து நூறு என்று தொடங்கி ஆயிரம் லட்சம் என்று பெருமளவு கடன்கள் செலுத்த முடியாமல் சொந்தக்காரர்கள் சாவிகளை ஒப்படைத்துவிட்டு வீடுகளைக் காலி செய்ய ஆரம்பித்ததும் பிரச்னை பூதாகாரமானது. சந்தையில் சகட்டுமேனிக்கு வீடுகள் குவிய, விலை பாதாளத்துக்கு விழுந்தது.

நான்கு கோடிக்கு வாங்கிய வீட்டை எழுபது எண்பது லட்சத்திற்குக்கூட விற்க முடியாமல் திணறினால் என்ன ஆகும்? முப்பது வருட காலக் கடன்களைப் பெற்றவர்கள் வாங்கிய முதல் சில வருடங்களில் செலுத்தும் மாதத் தவணைகளில் பெரும்பாலான தொகை வட்டியை அடைக்க மட்டுமே போய்விடும். வாங்கி ஐந்து வருடங்களில் அசல் மிகச் சொற்பமான அளவே குறைந்திருக்கும்.

ஒரு சிறிய கணக்கைப் பார்ப்போம்.

வீடு வாங்கிய விலை: நாலு கோடி. மாதத் தவணை – ஒரு லட்சம் (எண்பதாயிரம் வட்டி, இருபதாயிரம் அசல்). ஒரு வருட முடிவில் 2,40,000 மட்டுமே அசலில் கழிய பாக்கிக் கடன் 3,97,60,000 இருக்கும். விலை விழுந்ததால் வீட்டின் மதிப்பு எண்பது லட்சம்!

மாதத் தவணையைக் கட்ட முடியாமல் வீட்டை விற்றால் கிடைப்பது எண்பது லட்சம். வங்கிக்குக் கட்டவேண்டியது நாலு கோடி. என்ன செய்வார் வாங்கியவர்? சாவியைக் கொடுத்துவிட்டு வீட்டை ஜப்தி செய்ய விட்டுவிடுவார்.

வங்கிகள் வீட்டை ஜப்தி செய்தாலும் என்ன செய்யமுடியும்? அவர்கள் விற்றாலும் கிடைக்கப்போவது 80 லட்சம்தான். ஆனால் வரவேண்டிய தொகை நாலு கோடி. ஆக “வாராக் கடன்” என்று 3 கோடிக்கு மேல் கணக்கு எழுதுவார்கள். இப்படிப் பெருமளவில் எழுதினால் என்ன ஆகும்? லாபம் எதுவும் காட்ட முடியாமல் கடும் நஷ்டத்துக்கு உள்ளாகி, வங்கி திவாலாகிவிடும். வங்கிகளில் பணம் போட்ட வாடிக்கையாளர்களுக்குப் பட்டை நாமமும் ஒரு கை சுண்டலும்தான் மிச்சம்!

இப்படி நூற்றுக் கணக்கில் வங்கிகள் திவாலாகத் தொடங்கியதும்தான் சூழ்நிலையின் விபரீதம் எல்லாருக்கும் உறைக்க ஆரம்பித்தது. வேலையிழப்பு, சேமிப்பு இழப்பு, பங்குகளின் மதிப்பிழப்பு என்று எல்லாப் பக்கமும் அமெரிக்கப் பொது ஜனத்துக்கு அடிமேல் அடி. விழுந்த பொருளாதாரத்தினால் பல வணிக நிறுவனங்கள் திவாலாகத் தொடங்கின. பழம்பெருமை வாய்ந்த அமெரிக்க கார் தயாரிப்பு நிறுவனங்களான க்ரைஸ்லர், ஃபோர்ட் நிறுவனங்களும் திவாலாகும் நிலைக்கு வந்தன. இதன் சங்கிலித் தொடர் விளைவுகள் புரிகிறதா?

அவசர அவசரமாக அமெரிக்க அரசு தாற்காலிகக் கடனாக பல பில்லியன் டாலர்களை இந்த நிறுவனங்களுக்குக் கொடுத்துச் சமாளித்தது. (அவர்கள் அதை ஒன்றிரண்டு வருடங்களில் ஒழுங்காகத் திருப்பிக் கட்டியது வேறு விஷயம்.) சிட்டி பேங்க் உள்ளிட்ட உலகளாவிய பெரும் வங்கிகளும் திவாலாகும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டவுடன் அமெரிக்க அரசு அதிரடியாக அரசு நிதியிலிருந்து பல பில்லியன் டாலர் தாற்காலிகக் கடனாக வழங்கி முட்டுக்கொடுத்தது. இது இப்படி இருக்க, இப்படி அரசுப் பணத்தில் (அதாவது மக்கள் பணத்தில்) மீட்டெடுக்கப்பட்ட நிறுவனங்களின் உயர் அதிகாரிகள் பலரும் மில்லியன் டாலர் கணக்கில் சம்பளம், படி, போனஸ் எல்லாவற்றையும் பெற்றுக்கொண்டு நிறுவனத்தைவிட்டு வெளியேறினர்.

இதற்கு “கோல்டன் பாராசூட்” என்றொரு சொலவடை இருக்கிறது. அதாவது விமானம் விழுந்து காலியாக எல்லாப் பயணிகளும் சிவலோகம் போகும் தருணத்தில் பைலட் மட்டும் பிரத்யேகமான பாராசூட்டைக் கட்டிக்கொண்டு எல்லாரையும் அம்போவென்று விட்டுவிட்டுத் தான்மட்டும் குதித்துத் தப்பிப்பதைப் போல! எல்லாப் பக்கங்களிலும் விழுந்த அடிகளால் நொந்துபோயிருந்த அமெரிக்கர்களுக்கு இந்த நடவடிக்கைகள் எல்லாம், வெந்த புண்ணில் வேல் பாய்ச்சுவதுபோல இருந்தது. அவ்வளவுதான்! “உங்களது பேராசைக்கு எல்லையே இல்லையா?“ என்று கொதித்து எழுந்தார்கள் அமெரிக்கர்கள்.

இதன் விளைவுதான் கடந்த ஒரு மாதமாகச் செய்திகளில் அடிபட்டுக்கொண்டிருக்கும் வால் ஸ்ட்ரீட் முற்றுகை! இப்போராட்டங்கள் நியூ யார்க் நகரோடு நிற்காமல் இப்போது நாட்டின் பல்வேறு நகரங்களுக்கும் பரவ ஆரம்பித்துள்ளது. கடந்த இரண்டு நாட்களாக “பாஸ்டன் முற்றுகைப் போராட்ட”த்தைத் தொடங்கி நூற்றுக்கணக்கானோர் கைதாகியிருக்கிறார்கள். அரசுக்குப் பெரிய தர்மசங்கடமான நிலை. இந்த நிலையில் அடுத்த ஆண்டு அதிபர் தேர்தல் நடக்க இருக்கிறது. ரிபப்ளிகன் கட்சி சார்பான வேட்பாளரைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்காக நடைபெறும் விவாதங்களில் போட்டியிடும் ஆசாமிகள் ஒபாமாவைக் கிழிகிழியென்று கிழித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இனிமேல் தாங்க முடியாது என்ற நிலைக்கு அமெரிக்கர்கள் வந்துவிட்டார்கள். யானை தன் தலையில் மண்ணை வாரிப் போட்டுக்கொள்வது என்று சொல்வார்களே, – அதுதான் அமெரிக்கா விஷயத்தில் இப்போது நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கிறது. ஒருபக்கம் பொருளாதாரச் சரிவு, வேலையில்லாத் திண்டாட்டம், திவாலாகும் பெரும் நிறுவனங்கள், நிதியிருப்புக் குறைவு (ஒரு கட்டத்தில் ஆப்பிள் நிறுவனம் அமெரிக்க கஜானாவைவிட அதிக ரொக்கக் கையிருப்பு வைத்திருந்தது என்றால் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்!), டாலர் மதிப்பு சரிவு, வங்கிகளின் ஊதாரித்தனம், பேராசை, பங்குச் சந்தைச் சரிவு என்று உள்நாட்டுப் பிரச்னைகள். இன்னொரு பக்கம் வேலியில் போகும் ஓணானை மடியில் கட்டிக்கொண்ட கதையாக ஆக்கிரமிப்பு செய்துள்ள ஈராக், ஆஃப்கானிஸ்தான் நாடுகளில் படைகளுக்காக ஒவ்வொரு நாளும் செலவாகும் பில்லியன் டாலர்கள்.

ஈராக்கிலிருந்து படிப்படியாக படைகளை விலக்கிக்கொண்டிருக்கும் இந்நேரத்தில் அங்கு இதுவரை நிர்மாணித்திருந்த ராணுவத் தளங்கள், சாதனங்கள், ஆயுதங்கள், டாங்குகள், வண்டிகள் என்று கிட்டத்தட்ட முந்நூறு மில்லியன் டாலர்கள் பெறுமானமுள்ளவற்றைத் திரும்ப அமெரிக்கா கொண்டுவர அதைவிட அதிகச் செலவாகும் என்பதால் அங்கேயே ஈராக்கியர்களுக்கு “தானமாக” கொடுக்க முடிவெடுத்த செய்தியும் சில வாரங்களுக்கு முன்பு வெளிவந்தது. இதையெல்லாம் பார்த்த அமெரிக்கர்கள், தெருவில் இறங்கிப் போராட ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்.

இம்முற்றுகைப் போராட்டங்களில் விநோதமானது என்னவென்றால், அண்ணா ஹசாரே போன்று தலைவர் என்று யாரும் இல்லாமல் மக்களாகவே கூட்டம் கூடிப் போராட்டம் நடத்துவதுதான். தலைவன் இல்லாத மக்களின் சுயப் போராட்டம்! கிட்டத்தட்ட எகிப்து அல்லது சில அரபு நாடுகளில் நடைபெறும் மக்களின் தன்னெழுச்சிப் போராட்டம் போன்றது என்றும் சொல்லலாம்.

இப்போராட்டத்துக்கு ஆதரவு தெரிவிப்பதா, எதிர்ப்பதா என்று ஆளுங்கட்சிக்காரர்களான டெமாக்ரடிக் கட்சியினர் கையைப் பிசைந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். எதிர்த்தால் அதிபர் தேர்தலின்போது, மக்கள் ஒபாமாவுக்கு எதிராகத் திரும்பிவிடுவார்கள். ஆதரித்தால் எதிர்க்கட்சியினரோடு சேர்ந்ததுபோல ஆகிவிடும். சும்மா இருந்தால் எதிர்க்கட்சியினர் கேள்வி கேட்கிறார்கள். இருதலைக்கொள்ளி உள்ளிட்ட எறும்பு நிலை!

இது பிசுபிசுத்துப் போகிற போராட்டமாகத் தெரியவல்லை. வடகிழக்கு மாகாணங்கள் தவிர இப்போது மற்ற நகரங்களிலும் சிறு குழுக்களாக மக்கள் கூட ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். இது எந்நேரமும் பெரிய அளவில் வெடிக்கலாம். இப்படி வங்கி, நிதி நிறுவனங்கள், பெரும் முதலைகளான எண்ணெய் நிறுவனங்கள் என்று அசுர முதலாளிகளை எதிர்த்து நடைபெறும் இம்முற்றுகைப் போராட்டங்களுக்கு மக்களிடம் அபார ஆதரவு இருக்கிறது என்றும் சொல்ல முடியாது. அபிப்ராய பேதங்களும் இருக்கின்றன.

போன வாரம் ஆப்பிள் நிறுவனர் ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ் மறைந்ததால் உலகமே துக்கம் அனுசரித்துக்கொண்டிருக்கிறது. “ஆப்பிளின் லாப சதவிகிதம் கிட்டத்தட்ட 25%. ஆப்பிளின் கையிருப்பு 80 பில்லியன் டாலர்கள். இதுவரை நன்கொடை என்று ஒரு நயாபைசாகூட அவர்கள் செலவழித்ததில்லை. ஆனால் லட்சக்கணக்கான தொழிலாளர்களுடன், பெரும் கட்டுமானங்களுடன், ஏராளமான முதலீடுகளுடன் பெரும் தொழில் அமைப்பை நடத்திக்கொண்டிருக்கும் – எல்லார் வாயிலும் விழும் – எண்ணெய் நிறுவனங்களின் (இதயம் நல்லெண்ணை இல்லை – பெட்ரோல், கேஸ், இத்யாதி இத்யாதி) லாப சதவிகிதம் 5 அல்லது 6 சதவிகிதம்தான். இதில் யாரை எதிர்த்து மக்கள் போராடவேண்டும்?” என்றார் என் பக்கத்து சீட்டில் உட்கார்ந்திருக்கும் ஒரு அமெரிக்கர்.

யோசிக்கவேண்டிய விஷயம்!

– வற்றாயிருப்பு சுந்தர்

லாபம் என்றால் சுரண்டலா?

லாபம் என்றால் சுரண்டல் என்றுதான் இன்று பலரும் புரிந்துவைத்திருக்கிறார்கள். ஒரு நிறுவனம் நேர்மையான முறையில் லாபம் சம்பாதிப்பது சாத்தியமல்ல என்றும் அவர்கள் நம்புகிறார்கள். இந்த நம்பிக்கையை ஏற்படுத்திய புத்தகம் டாஸ் கேபிடல்.

கம்யூனிசத்தின் பைபிளாகக் கருதப்படும் டாஸ் கேபிடல், லாபம் என்பது தொழிலாளர்களின் உழைப்பின் ‘உபரி மதிப்பினால்’ மட்டுமே உருவாகிறது என்று வாதிடுகிறது. அதாவது தொழிலாளர்களுக்கு அளிக்கப்படும் சம்பளம் அல்லது கூலி என்பது அவர்கள் உயிர்வாழத் தேவையான அடிப்படை அளவிலேயே (subsistence level) நிர்ணயிக்கப்பட்டு, அவர்களுடைய உழைப்பின் ‘உபரி மதிப்பை’த்தான் முதலாளிகள் ‘சுரண்டி’ லாபமாக எடுக்கின்றனர் என்பதே மார்க்சியம் முன்மொழியும் வாதம். லாபம் என்பதற்கு வேறு எந்த அடிப்படையும் இல்லை என்பதும் அனுமானம்.

இந்த ‘சுரண்டல்’ என்ற கருத்தாக்கம், அதன்பின் பொதுபுத்தியில் ஏற்றப்பட்டு, கடந்த 150 வருடங்களாக மாபெரும் தாக்கத்தை உலக வரலாற்றில் ஏற்படுத்தியுள்ளது. இந்த அளவுக்கு பெரும் பிரளயத்தை ஏற்படுத்திய கருத்து வேறு எதுவும் இருக்க முடியாது. சுரண்டலை ஒழிக்கவும், வர்க்க எதிரிகளை அழிக்கவும், செம்புரட்சியை உலகெங்கும் உருவாக்கி, ஒரு பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரத்தை நிலைநாட்டவும், அதன் மூலம் சோஷலிச அரசையும், பிறகு படிப்படியாக தூய கம்யூனிச அரசையும் உருவாக்குவதை லட்சியமாகக் கொண்ட பயணத்துக்குமான inspiration இந்த ‘சுரண்டல்’ என்ற கருத்தாக்கம்தான்.அது இன்றுவரை தொடர்கிறது.

இந்த சுரண்டல் என்ற கருத்தாக்கம் தவறாது, அறிவியல்பூர்வமற்றது. உபரிமதிப்புதான் லாபமாக மாறுகிறது என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. ஆனால், இந்த ‘உபரி மதிப்பு’ யாரால் உருவாக்கப்படுகிறது எனபதில்தான் பிரச்னை இருக்கிறது. தொழில்முனைவோர்களின் உழைப்பு, ஊக்கம், நிர்வாக மேலாண்மை, திறமை போன்ற விஷயங்கள்தான் உபரி மதிப்பை உருவாக்குகிறது என்பதே சரியாகும். பல நாடுகளில், ஒரே அளவு உழைப்பைச் செலுத்தும் தொழிலாளர்களுக்கு கிடைக்கும் கூலி வேறுபட்ட அளவுகளில் உள்ளது. அவர்கள் வாழ்க்கை தரமும் மாறுபடுகிறது.

டாஸ் கேபிடலில் மார்க்ஸ் மேலும் சில முக்கிய அனுமானங்களை முன் வைக்கிறார். ஒரு நாட்டில், படிப்படியாக நிகர உபரி மதிப்பு குறைந்துகொண்டே போகும். Labour saving machineகளை படிப்படியாக முதலாளிகள் அறிமுகப்படுத்தி, அதன் மூலம் தொழிலாளர்களின் நிகர பங்களிப்பைக் குறைக்க முயல்வர். ஆனால், உபரி மதிப்பு மற்றும் லாபம் என்பது தொழிலாளர்களின் உழைப்பினால் ’மட்டும்’ (repeat மட்டும்) உருவாகும் என்ற கருத்தாக்கத்தின்படி, நிகர உபரி மதிப்பும் லாபங்களும் படிப்படியாக குறைந்துகொண்டே போகும். இது பொருளாதார மந்தங்களை ஏற்படுத்தி, பெரும் சிக்கல்களை உருவாக்கும். Business cycles அடுத்தடுத்து உருவாகும். பொருளாதார மந்தங்களின்போது சிறு நிறுவனங்கள் அழிந்து, அவற்றைப் பெரும் நிறுவனங்கள் விழுங்கி ஏப்பம்விடும். ஒவ்வொரு மந்தமும், அதற்கு முன்பு உருவான மந்தத்தைவிட மோசமாகவே இருக்கும். தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கைத்தரம் படிப்படியாக சீரழியும். ஒரு கட்டத்தில் இறுதிப் பேரழிவு உண்டாகி, மொத்த முதலாளித்துவ அமைப்பே தகர்ந்துவிடும். பிறகு, சோஷலிச அமைப்பு இயல்பாகவே உண்டாகும். சுருக்கமாக, இதுதான் டாஸ் கேபிடல் தரும் அனுமானம்.

ஆனால், கடந்த 150 ஆண்டுகால வரலாறு இதை பொய்பிக்கிறது. உலகின் மொத்த உபரி மதிப்பு கூடிக்கொண்டே செல்கிறது. தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கைத்தரம் உயர்ந்துகொண்டேதான் செல்கிறது. 150 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கார்ல் மார்க்ஸ் ஐரோப்பாவில் கண்ட தொழிலாளர்களின் நிலை மிகக் கொடுமையானதாக இருந்தது. Sweat shops என்கிற நிலை. 12 மணி நேர ஷிஃப்டுகள், சொற்பக் கூலி, கொடுமையான பணிச்சூழல், குழந்தை தொழிலாளர்கள்; இவை யாவும் படிப்படியாக மாறி, தொழிலாளர்களின் நிலை அங்கு பெரும் உயர்வையே அடைந்தது. இதற்கு, ‘காலனி ஆதிக்க ஏகாதிபத்தியத்தின்’ மூலம் ஆசிய, ஆப்பிரிக்க நாடுகளைச் சுரண்டியதால்தான் சாத்தியமானது என்று ஒரு விளக்கத்தை காம்ரேடுகள் வைப்பர். ஆனால், அது மிகத் தவறனாது. காலனியாதிக்கத்தில் ஈடுபடாத பல நாடுகளிலும் இதே முன்னேற்றம் உருவானது. மேலும், காலனியாதிக்கம் இரண்டாம் உலகப்போருக்கு பின் படிப்படியாக அழிந்தது. அதன் பின்தான் உலகெங்கிலும் தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தில் நிஜ முன்னேற்றம். முக்கியமாக வளர்ந்த நாடுகளில்.

மதிப்பு என்பது வாங்குபவரின் கோணத்தில்தான் நிச்சயிக்கப்படுகிறது. வாங்குபவருக்குப் பயன் இல்லாவிட்டால், பெரும் உழைப்பில் உருவான எந்தப் பொருளுக்கும் மதிப்போ, தேவையோ இருக்காது. உதாரணமாக, பாலைவனத்தில் சிக்கி, குடிநீருக்கு ஏங்குபவருக்கு ஒரு மர மேசை தேவைப்படாது, பயன்படாது. அந்த மேசையை ஒரு தொழிலாளி எத்தனை பாடுபட்டு, உழைத்து உருவாக்கியிருந்தாலும், அங்கு அதற்கு மதிப்பில்லை, தேவையில்லை. அதேபோல்தான் அனைத்துப் பொருள்கள் மற்றும் சேவைகளுக்குமான மதிப்பு. ஒரு பொருளின் மதிப்பு என்பது அதை உருவாக்க உழைத்த தொழிலாளியின் உழைப்பின் சாரம் மட்டுமே என்பது மார்க்சிய கருத்து.

உபரி மதிப்பு என்று ஒன்று உள்ளது என்று வைத்துக்கொள்வோம். அந்த ‘உபரியை’ ‘சுரண்டி’ லாபமாக மாற்றுகிறார் ஒரு முதலாளி (இந்தச் சொல் எமக்கு ஏற்புடையதாக இல்லை. வில்லத்தனமான அர்த்தம் இதற்கு, பொதுப் புத்தியில் ஏற்றப்பட்டுள்ளதால், ‘தொழில் முனைவோன்’ என்ற சொல்லே சரியானது.) இந்த லாபம் என்பது தொழிலாளர்களின் உழைப்பின் உபரி மதிப்பு என்கிறது மார்க்சியம். சில கேள்விகள்:

1.தொழில்முனைவோரின் ‘உபரி மதிப்பு’ என்ன? ஒரு நிறுவனத்தைக் கட்டமைக்க, நிர்வாக மற்றும் மேலான்மைத் திறன்கள் மிக மிகத் தேவை. ரிஸ்க் எடுக்கும் திறன், புதிதாக ஒன்றைக் கண்டுபிடிக்கும் திறன், புதுமையான சிந்தனை, தலைமைப் பண்புகள், தகவல் பரிமாற்றத் திறன் ஆகியவை அவசியம்.இவை இல்லாமல் தொழில்முனைவோர் ஒரு நிறுவனத்தை உருவாக்கி, வெற்றிகரமாக நடத்தமுடியாது. இவற்றின் ’உபரி மதிப்பு’ என்ன ?

2. ஒரு தொழிற்பேட்டையில், ஒரே வகையான இரு தொழிற்சாலைகள் (சம அளவிலான முதலீட்டில்), ஒரே நாளில் தொடங்கப்படுகின்றன என்று வைத்துக்கொள்வோம். இரண்டும் ஒரே வகையான எந்திரங்களைக் கொண்டு, ஒரே வகையான பொருள்களை உற்பத்தி செய்து, ஒரே சந்தையில் விற்க முயல்கின்றன. இரண்டிலும், ஏறக்குறைய சம அளவு திறமை, உற்பத்தித்திறன் கொண்ட தொழிலாளர்கள் வேலை செய்கின்றனர். ஒராண்டுக்குப் பிறகு, ஒரு தொழிற்சாலை ஒரளவு லாபத்தையும், மற்றொன்று நஷ்டத்தையும் அடைகின்றன. முதல் தொழிற்சாலையின் நிகர லாபம், அதன் தொழிலாளர்களின் உழைப்பின் உபரிதான் என்றால், பிறகு நஷ்டத்தில் இயங்கும் இரண்டாவது தொழிற்சாலையின் தொழிலாளர்களின் ‘உபரி மதிப்பு’ எங்கு சென்றது? இரு நிறுவனங்களிலும் சம திறன் கொண்ட தொழிலாளர்கள், சம எண்ணிக்கையில், சம திறன் கொண்ட எந்திரங்களைக் கொண்டு, ஒரே ரகபொருள்களைத்தான் உற்பத்தி செய்தனர். பிறகு லாப அளவில் வித்தியாசம் எப்படி ஏற்பட்டது?

3. கூட்டுறவு அல்லது அரசுத் துறையில், மேற்கொண்ட உதாரணத்தில் உள்ளதைப் போன்ற அதே வகை /அளவிலான நிறுவனத்தை (தொழிலாளர்களுக்கு அதே சம்பளம் என்று வைத்துக்கொள்வோம்) உருவாக்கினால், அதன் லாபம் மற்றும் உற்பத்தித் திறன், தனியார் நிறுவனங்களைவிடக் குறைவாக இருப்பது இய்லபு. ஏன்? காரணம், உரிமையாளர் என்று யாரும் இல்லாவிட்டால் ஏற்படும் பொறுப்பற்ற
மனோபாவம். அரசுத் துறையின் மேலாளர்கள் மற்றும் தொழிலாளர்களின் உற்பத்தித் திறன் தனியார் துறையைவிட குறைவாகவே இருக்கிறது. இவர்களின் ‘உபரி மதிப்பு’ எப்படிக் குறைந்தது? அது எங்கு சென்றது?

மேலும், பொருளாதார மந்தங்கள் படிப்படியாக மோசமானவைகளாகவே உருவாகும் என்ற அனுமானமும் தவறு. அதாவது முந்தைய மந்தத்தைவிட அடுத்து உருவாகும் மந்தம் மோசமாகவே இருக்கும் என்ற அனுமானம் தவறு என்றே வரலாறு நிரூபிக்கிறது. 1930களில் உருவான பெரிய மந்தத்தைவிட அடுத்து உருவானவை அவ்வளவு கடுமையானதாக இல்லை. இன்று உருவாகியுள்ள மந்தத்துக்கான காரணிகள் வேறு.

-K.R. அதியமான்