காமன்வெல்த் மாநாடும் இலங்கைத் தமிழர் நலமும்

Commonwealth Manadum Ilankai Thamizhar Nalamum-5இலங்கையில் நடக்கப்போகும் காமன்வெல்த் நாடுகள் கூட்டமைப்பு மாநாட்டில் இந்தியா கலந்துகொள்ளலாமா கூடாதா என்பது தமிழகத்திலும் தில்லியிலும் விவாதிக்கப்பட்டு, இறுதியில் தமிழக அரசியல் கட்சிகளால் கொடுக்கப்பட்ட அழுத்தத்தின் காரணமாக பாரதப் பிரதமர் இலங்கை செல்லும் திட்டத்தைக் கைவிட்டு வெளியுறவுத்துறை அமைச்சர் சல்மான் குர்ஷித் தலைமையில் ஒரு குழுவை காமன்வெல்த் மாநாட்டில் கலந்துகொள்ள அனுப்பியுள்ளார். தன்னால் வர இயலாததற்கு வருத்தம் தெரிவித்து இலங்கை அதிபருக்கு ஒரு கடிதத்தையும் அனுப்பியுள்ளார்.

காமன்வெல்த் மாநாடுகள் கூட்டமைப்பு என்பது முன்னாள் ஆங்கிலேய ஆட்சியின் கீழ் கட்டுப்பட்ட நாடுகளை இணைத்து இங்கிலாந்து அரசியைத் தலைவராகக் கொண்டு 1949-ல் தொடங்கப்பட்ட அமைப்பு ஆகும். தற்போது இதில் 53 நாடுகள் உறுப்பினராக இருக்கின்றன. இந்நாடுகள் இரண்டாண்டுகளுக்கு ஒரு முறை சந்தித்து (Commonwealth Heads of Government Meeting  – CHOGM ) தமக்குள் பொதுவான ஈடுபாடு உள்ள அம்சங்களை விவாதித்து தேவையான முடிவுகளை எடுப்பர். மேலும் காமன்வெல்த் நாடுகளுக்கிடையேயான காமன்வெல்த் தடகள மற்றும் விளையாட்டுப் போட்டிகளும் நடத்தப்பட்டு வருகின்றன.

உலக அமைதி, பிரதினிதித்துவ ஜனநாயகம், தனிமனித சுதந்திரம், மனித உரிமை, மற்றும் ஏழ்மை, அறியாமை, நோய்கள், இனவாதம் போன்றவற்றிற்கு எதிரான போராட்டங்கள் என்றெல்லாம் பல நோக்கங்களைக் கொண்டிருந்தாலும், செயல்பாட்டில் பெரிதாக எதையும் இவ்வமைப்பு சாதித்ததில்லை. இவ்வமைப்பின் உறுப்பினர் நாடுகளுக்கிடையே எந்தவிதமான சட்டக் கட்டுப்பாடுகளும் கிடையாது. நாளடைவில் இது ஒரு சம்பிரதாய அமைப்பாக மாறிவிட்டது. எனவே,

காமன்வெல்த் நாடுகள் கூட்டமைப்பின் உறுப்பினர் பதவி என்பது நாம் தேவையில்லாமல் தலைமேல் வைத்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு காலனிய பாரம் என்று சொன்னால் அது மிகையாகாது.

ஆனால் அவ்வமைப்பின் மாநாட்டை வைத்துக்கொண்டு, பல பக்கங்களில் பலவிதமான அரசியல் விளையாட்டுகள் அரங்கேறி வருகின்றன. இவ்வரசியலின் பின்னால் இருக்கும் நோக்கம் என்னவென்றால், இலங்கை-இந்திய உறவைக் கெடுக்கவேண்டும் என்பதும் இலங்கையைப் பிளவு படுத்தி தனி ஈழம் அமைக்கவேண்டும் என்பதும்தான். அவ்வாறு இலங்கை பிளவு படுவது, தமிழகத்திலும் பிரிவினையைத் தூண்டிவிட்டு இந்தியாவின் இறையாண்மைக்கும் பேராபத்து விளைவிக்கும். இந்த விளையாட்டை விளையாடுபவர்கள் யார், அவர்களைப் பின்னிருந்து ஊக்குவிப்பவர் யார் என்பது சற்று ஆராய்ந்து பார்த்தால் உண்மைகள் பளிச்சென்று நம் முகத்தில் அறையும்.

பழமையும் பெருமையும் கொண்ட உறவு

இந்தியாவுக்கும் இலங்கைக்குமான தொடர்பு இதிகாச (ராமாயண) காலத்திலிருந்தே ஆரம்பிக்கின்றது. பல நூற்றண்டுகளுக்கு முன்பே, இந்தியாவின் ஒடிஷா பகுதியிலிருந்து புலம் பெயர்ந்து இலங்கையில் குடியேறியவர்களும், தமிழகத்திலிருந்து சென்று குடியமர்ந்தவர்களும் இருக்கிறார்கள்.

தமிழ்-சிங்கள உறவைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டுச் சொல்லவேண்டுமென்றால்கூட பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முந்தைய சங்கம் மருவிய காலத்தைக் கூறலாம். அதற்கு ஆதாரமாக பௌத்த துறவியான சீத்தலைச் சாத்தனார் பைந்தமிழாம் செந்தமிழில் எழுதிய காவியமான மணிமேகலையைக் காட்டலாம். பின்னர் ஏற்பட்ட சோழர் படையெடுப்பையும், பாண்டிய-இலங்கை மன்னர்களுக்கு இடையே இருந்த நட்புறவையும் கூறலாம்.  பண்டைய தமிழ் மன்னர்கள் தமிழகத்தில் புத்தமதம் வளர்வதற்கும் ஆதரவு அளித்தார்கள் என்பதையும் மறுக்க முடியாது. ஆனால் பின்னாட்களில் சைவமும் வைணவமும் பெரிதும் வளர்ச்சி கண்ட போது பௌத்தம் தென்னகத்திலிருந்து முற்றிலும் மறைந்து போனது. வடக்குப் பகுதிகளில் இஸ்லாமியப் படையெடுப்புகளால் முற்றிலுமாக அழிந்து போனது. வீரம் கொண்ட ஹிந்து மன்னர்களாலும், அறிவு மிகுந்த ஹிந்து பண்டிதர்களாலும் புத்த கயா இஸ்லாமிய வெறியர்களிடமிருந்து காப்பாற்றப்பட்டது.

கிறுஸ்தவ ஆக்கிரமிப்பு தொடங்குவதற்கு முன்புவரை இலங்கையில் ஹிந்துக்களும் பௌத்தர்களும் ஒற்றுமையுடன் வாழ்ந்து வந்துள்ளனர். இலங்கையின் முன்னேற்றத்திற்குத் தமிழ் ஹிந்துக்கள் அனைத்து தளங்களிலும் பெரிதும் பங்களித்து வந்துள்ளனர்.

அன்னிய சக்திகள் உருவாக்கிய பிரிவினை

இரு சமூகங்களுக்கு இடையே பிரிவினையை முதன் முதலில் ஏற்படுத்தியது அன்னியர் தான். இந்தியாவில் எப்படி கிறுஸ்தவப் பாதிரிமார்களின் உதவியுடன் ஆரியப்படையெடுப்பு என்கிற பொய்யான கோட்பாட்டின் மூலம் ஆரிய-திராவிட இனவேறுபாட்டை உருவாக்கினார்களோ, அதே போல இலங்கையிலும் சிங்கள-தமிழ் இன வேறுபாட்டை உருவாக்கினார்கள். அவர்கள் வித்திட்ட அந்த விஷம் அவர்கள் இலங்கையை விட்டுச் சென்ற பிறகும் தொடர்ந்து, இன்றுவரை மக்களிடையே ஒற்றுமையை அழித்து பிரிவினையை வளர்த்து வருகின்றது.

ஆங்கிலேயரிடமிருந்து பெற்ற சுதந்திரம், இலங்கைத் தீவில் தங்களுடைய அதிகாரத்தை நிலைநிறுத்த, பெரும்பான்மையினராக உள்ள சிங்களவருக்குத் தைரியம் அளித்தது. சுதந்திர இலங்கையில் முதன் முதலில் சிங்களவருக்கும் தமிழருக்கும் பிரச்சனை ஏற்பட்டது 1958-ல் தான். 25% சதவிகிதம் தமிழர்கள் இருக்கும் நிலையில், சிங்களத்தை ஆட்சி மொழியாகப் பிரகடனப்படுத்த முயன்றது முதல் தொடர்ந்து தமிழர்களை நிராகரிக்கும் விதமாக நடந்துகொண்டது இலங்கை அரசு. அதற்குக்காரணம் புத்தமத குருமார்களின் சிங்கள பேரினவாதம் என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆயினும் அதைப் பயன்படுத்தி பிரிவினையை மேலும் வளர்த்ததில் கிறிஸ்தவ நிறுவனத்திற்குப் பெரும்பங்கு உளது. இலங்கை அரசிடம் கொண்டிருந்த செல்வாக்கை கிறிஸ்தவ நிறுவனம் பெரிதும் பயன்படுத்திக்கொண்டது. இலங்கை அரசின் அதிபர்களாக இருந்தவர்களின் பட்டியலைப் பார்த்தாலே அது விளங்கும். கிறிஸ்தவர்களாகவோ அல்லது அரசியலுக்காக பௌத்த மதத்திற்கு மாறியவர்களாகவோ அல்லது கிறிஸ்தவரை மணந்துகொண்டவராகவோ தான் இருப்பார்கள். மேலும் அவர்கள் அனைவரும் கிறிஸ்தவ கல்வி நிலையங்களில் படித்தவர்களாகவே இருப்பார்கள்.

இலங்கை அரசின் இந்தப் போக்கினால் அடிக்கடி 60-களிலும் 70-களிலும் வன்முறை வெடித்த்து. இலங்கைத் தமிழருக்கும் சரியான தலைமை வாய்க்கவில்லை. இதன் காரணமாக தமிழ் தீவிரவாதம் பெருமளவில் வளர்ந்து 1976-ல் பிரபாகரன் விடுதலைப் புலிகள்  அமைப்பைத் துவக்கினார். அதே சமயத்தில் மேலும் சில அமைப்புகளும் தோன்றின. தமிழ்-சிங்கள மக்களிடையே வேற்றுமை ஏற்பட்டதற்கும், இலங்கை தன் அமைதியை இழந்ததற்கும், தமிழ் பிரிவினைவாதம் பிறந்து தீவிரவாதமாக வளர்ந்ததற்கும், ஆங்கிலேயர் விதைத்த இனப்பிரிவினைவாதம் ஒரு காரணம் என்றால் சிங்களவர்கள் தங்கள் ஆதிக்கத்தை தமிழர்கள் மீது அதிகாரத்துடன் செலுத்த முயன்றதும் ஒரு காரணம்.

எப்படி இலங்கை அரசின் தலைவர்களிடம் கிறிஸ்தவ நிறுவனம் செல்வாக்கு மிகுந்து இருந்ததோ, அதே போல் இலங்கைத் தமிழர்களின் தலைமையும் கிறிஸ்தவர்களிடம் இருந்ததால் கிறிஸ்தவ நிறுவனம் அவர்களிடமும் தன் செல்வாக்கைச் செலுத்தியது. பொன்னம்பலம் ராமநாதன், பொன்னம்பலம் அருணாசலம், ஆனந்த குமாரசாமி, வைத்தியலிங்கம் துரைசாமி போன்ற ஹிந்து தலைவர்கள் இல்லாத நிலையில் சாமுவேல் ஜேம்ஸ் வேலுபிள்ளை செல்வநாயகம் தமிழர்களின் தலைவராக கிறிஸ்தவ நிறுவனத்தால் முன்னிறுத்தப்பட்டார். கிறிஸ்தவ நிறுவனத்தின் விருப்பப்படி பிரிவினைவாதத்தை முதலில் ஆரம்பித்தவர் அவர்தான். அதாவது பாக் ஜலசந்தியின் இருபுறமும் “திராவிட தேசம்” நிறுவப்பட வேண்டும் என்றார் அவர். அவரைப்போலவே, இ.எம்.வி.நாகநாதன், சாமுவேல் சந்திரஹாசன் என்று தமிழர் தலைவர்கள் கிறிஸ்தவர்களாகவே தொடர்ந்தனர்.

ஆகவே, சரியான நேரத்தை எதிர்நோக்கிக் காத்திருந்த கிறிஸ்தவ நிறுவனம், விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தை நெருங்கி அதற்கு மேலும் பிரிவினை தூபம் போட்டு வளரச்செய்தது. அதற்கு நிதியுதவியும் ஆயுத உதவியும் ஏற்பாடுகள் செய்து கொடுத்து அதனுடன் மிகவும் நெருக்கம் கொண்டது. மற்ற தமிழ் தீவிரவாத குழுக்களையும் அதன் தலைவர்களையும் மட்டுமல்லாமல் அமிர்தலிங்கம் போன்ற மிதவாத தமிழ் அரசியல் தலைவர்களையும் விடுதலைப் புலிகள் கொன்றனர். முப்பது ஆண்டு காலமாக அவ்வியக்கத்தின் பின் நின்று அதை ஆட்டுவித்து இலங்கையில் பெரும் அழிவை ஏற்படுத்தி வந்தது கிறிஸ்தவ நிறுவனம். அதன் நெடுநாள் குறிக்கோள் என்னவென்றால் இலங்கையின் வடக்கு மற்றும் கிழக்கு பகுதிகளையும் தமிழகத்தையும் இணைத்து ஒரு தமிழ் கிறிஸ்தவ தேசம் அமைக்க வேண்டும் என்பதுதான்.

Commonwealth Manadum Ilankai Thamizhar Nalamum-6 கடைசிப் போருக்குப் பிறகு

கடைசியாக நடந்த ஈழப்போரில் விடுதலைப்புலிகள் முழுவதுமாக நசுக்கப்பட்ட பிறகு, “போர் குற்றங்கள்” “மனித உரிமை மீறல்கள்” என்கிற பெயரில் ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் மூலம் இலங்கைக்கு அழுத்தம் கொடுத்து அவ்வழியிலாவது ஈழத்தைத் தனியாகப் பிரிக்கும் நோக்கில் செயல்பட்டு வருகின்றன அன்னிய சக்திகள். அதற்காகத்தான் தொடர்ந்து வெளிநாடுவாழ் இலங்கைத் தமிழர்களையும் தமிழக அரசியல் கட்சிகளையும் பயன்படுத்தி வருகின்றன. கிறிஸ்தவ நிறுவனமான சானல்-4 அதற்கேற்றார்போல ஈழப் போர் குறித்த தன்னுடைய ஒளிநாடாக்களை இலங்கை சம்பந்தப்பட்ட ஒவ்வொரு சர்வதேச கூட்டத்திற்கு முன்னரும் ஒவ்வொன்றாக வெளியிட்டு தமிழ் மக்களின் உணர்ச்சியைத் தூண்டிவிட்டு தமிழக அரசியல் கட்சிகள் மூலம் இந்திய அரசுக்கு அழுத்தம் கொடுத்து வருகிறது.

போர்குற்றம் என்றால் இலங்கை ராணுவம் செய்ததை விட விடுதலைப் புலிகள் அதிகம் செய்திருக்கின்றனர். இலங்கை ராணுவமாவது தன்னுடைய எதிரிகளான விடுதலைப் புலிகள் மீதுதான் தாக்குதல்கள் புரிந்தனர். ஆனால் விடுதலைப் புலிகளோ தங்களுடைய சகோதரர்களான தமிழர்கள் மீதே தாக்குதல் நடத்தி அவர்களை அழித்தனர். 10-12 வயது சிறார்களை போர்க்களத்தில் ஈடுபடுத்தி ஆயிரக்கணக்கான சிறார்களின் சாவுக்குக் காரணமானவர்கள் விடுதலைப்புலிகள். கடந்த 30 ஆண்டுகளில் விடுதலைப் புலிகள் ஏற்படுத்தியுள்ள அழிப்பும் இழப்பும் பயங்கரமானது.

இலங்கை தமிழர்களின் முதுகில் குத்திய திராவிடக் கட்சிகள்

தமிழகத்தில் வாய்ப்பந்தல் இட்டு வசைபாடுவதில் மட்டுமே தங்கள் வீரத்தைக் காட்டும் திராவிட இனவெறியாளர்கள் மற்றும் தமிழ் பிரிவினைவாதிகள் இலங்கைவாழ் தமிழர்களுக்கு ஒரு உதவியும் செய்யவில்லை. மாறாகத் தங்கள் சுயநலத்திற்காக அவர்களின் பிரச்சனைகளை வைத்து தமிழகத்தில் தொடர்ந்து அரசியல் செய்து வருகின்றனர். இவர்கள் மக்களைவிடத் தங்கள் அரசியல் லாபத்தை மட்டுமே பெரிதாக நினைப்பதால்தான் தங்கள் கூட்டணிகளையும் அவ்வப்போது மாற்றிக்கொண்டும், தொடர்ந்து விடுதலைப் புலிகளுக்கு மட்டும் ஆதரவு தந்துகொண்டும், அன்னிய சக்திகளின் விருப்பத்திற்கு இணங்க அரசியல் செய்துகொண்டும் இருக்கின்றனர்.

கடந்த 30 ஆண்டுகளில் பல விஷயங்கள் நடந்துவிட்டன. இலங்கையின் உள்நாட்டு விவகாரத்தில் அன்னிய சக்திகள் புகுந்து, பிரிவினைவாதத்தை தூபம் போட்டு வளர்த்து, அதன் மூலம் தமிழகத்திலும் பிரிவினை எண்ணங்களை ஏற்படுத்தி, தமிழ் தீவிரவாத இயக்கங்களை தோற்றுவித்து, இந்தியாவின் இறையாண்மைக்கு பங்கம் ஏற்படும் விதத்தில் பல நிகழ்வுகள் நடக்கக் காரணமாக இருந்துள்ளன; அந்த அன்னிய சக்திகள் மேலும் மேலும் வலிமை பெற்றுக்கொண்டிருக்கின்றன என்பதற்கு தற்போது தமிழகத்தில் நடந்து வரும் போராட்டங்களே சாட்சி.

இந்திய இறையாண்மைக்கு எதிரான போராட்டங்கள்

திராவிடக் கட்சிகளும், தமிழ் தீவிரவாத இயக்கங்களும், பிரிவினைவாத அமைப்புகளும் இலங்கைத் தமிழருக்கு ஆதரவான போராட்டங்கள் என்கிற பெயரில் தமிழகத்தில் சட்ட விரோத நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டு வருகின்றன. அதற்கு கிறிஸ்தவ நிறுவனங்கள் பின்னிருந்து ஊக்கம் அளிக்கின்றன. கூடங்குளம் அணுமின் நிலையத்திற்கு எதிராக இயங்கி வரும் அமைப்பு கிறிஸ்தவ நிறுவனத்தால் ஊக்குவிக்கப்படுவது அனைவரும் அறிந்ததே. அவ்வமைப்பின் தலைவரான எஸ்.பி.உதயகுமார் என்கிற கிறிஸ்தவர்தான் சென்னை லயோலா கல்லூரி வளாகத்தில் இலங்கை அரசுக்கு எதிரான மாணவர் இயக்கத்தைத் தொடங்கி வைத்தார்.

இம்மாணவர் இயக்கத்தின் போராட்டங்களுக்கு திராவிடக் கட்சிகளும், திராவிடர் கழகம், பெரியார் திராவிடர் விடுதலைக்கழகம், நாம் தமிழர் கட்சி, மே-17 இயக்கம், தமிழ் தேசிய இயக்கம் போன்ற பிரிவினைவாத இயக்கங்களும் ஆதரவு கொடுப்பதோடு மட்டுமல்லாமல் மேலும் அவர்களைத் தூண்டி விடுகின்றன. நாம் தமிழர் கட்சி தலைவர் சீமான் காஷ்மீர் தீவிரவாத இயக்கத் தலைவரான யாசின் மாலிக்கை அழைத்து வந்து தனி ஈழத்திற்காகப் பிரச்சாரம் செய்தார்.

இவ்வியக்கங்கள் மத்திய அரசு அலுவலகங்கள், இலங்கை தூதரகம், இலங்கை வங்கி ஆகியவற்றின் மீது அவ்வப்போது தாக்குதலில் ஈடுபடுகின்றன. மேலும் இலங்கையிலிருந்து வரும் சுற்றுலா பயணிகள் மீதும் வன்முறையை ஏவிவிடுகின்றன.

இப்போராட்டங்கள் எல்லாமே இலங்கைத் தமிழர் பிரச்சனையை மையமாக வைத்து நடந்தாலும் ஈழப் பிரிவினையையே நோக்கமாகக் கொண்டவை. அதன் ஒரு அங்கமாகத்தான் இந்தியா காமன்வெல்த் நாடுகள் மாநாட்டில் கலந்து கொள்ளக்கூடாது என்கிற போராட்டமும் நடத்தப்படுகின்றது.

 தமிழக சட்டசபை தீர்மானங்கள்

போராட்டங்கள் போதாது என்று தமிழக சட்டசபையில் தீர்மானங்களும் நிறைவேற்றப்பட்டன. முன்னாள் பிரதமர் ராஜிவ் காந்தியைக் கொன்றவர்களுக்கு தூக்கு தண்டனை கொடுக்கக்கூடாது, இலங்கை அரசுக்கு எதிராகப் பொருளாதாரத் தடை விதிக்க வேண்டும், இலங்கையில் நடக்கும் காமன்வெல்த் மாநாட்டில் இந்தியா கலந்துகொள்ளக்கூடாது, காமன்வெல்த் கூட்டமைப்பிலிருந்து இலங்கையை வெளியேற்ற வேண்டும், தனி ஈழத்திற்கான பொது வாக்கெடுப்பு நட்த்தப்பட வேண்டும் என்பன போன்ற தீர்மானங்கள் சட்டசபையில் நிறைவேற்றப்பட்டன. ஆளும் கட்சியும் சரி, எதிர்கட்சிகளும் சரி, இலங்கைத் தமிழர்களுக்காகப் போராடுபவர்கள் தாங்கள்தான் என்று போட்டி அரசியலில் ஈடுபட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்களே தவிர, உருப்படியான ஆலோசனைகளோ திட்டங்களோ முன்வைப்பதில்லை. இவர்கள் இந்திய இறையாண்மையைப் பற்றிச் சிறிதும் கவலைப்படுவதாகவும் தெரியவில்லை.

இதில் கவனிக்க வேண்டிய ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், தமிழக சட்டமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்படும் இலங்கைக்கு எதிரான தீர்மானங்கள் மத்திய அரசைக் கட்டுப்படுத்தாது; மத்திய அரசின் வெளியுறவுக்கொள்கையிலும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தாது. அதைப்போல காமன்வெல்த் மாநாட்டை இலங்கையரசு நடத்துவதாலோ அல்லது காமன்வெல்த் மாநாட்டில் இந்தியா பங்கேற்காமல் இருந்தாலோ சர்வதேச அளவில் எந்தத்தாக்கமும் பெரிதாக ஏற்படப்போவதில்லை. ஆனால் இவ்விஷயத்தில் மிகவும் கவனிக்கப்படவேண்டிய விஷயம் இதைச் சுற்றி நடக்கும் அரசியல் விளையாட்டுகள் அல்ல. இலங்கைவாழ் தமிழரின் நலம் மட்டுமே, அதாவது “இலங்கையில் வாழும்” தமிழர் நலன் மட்டுமே.

இலங்கைவாழ் தமிழர் எண்ணங்கள்

இலங்கைவாழ் தமிழர்களைப் பொறுத்தவரை தனி ஈழத்தை அவர்கள் விரும்பவில்லை; ஒன்றுபட்ட இலங்கையில் தனி மாநில அந்தஸ்துடன் கௌரவமாக அமைதியான வாழ்க்கையை வாழ விரும்புகிறார்கள். தற்போது தேர்தலில் பங்கேற்ற தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பே இதைத் தெளிவு படுத்தியுள்ளது. தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பினர் இந்தியா வந்து பிரதமரைச் சந்தித்தபோதும் இதையே உறுதிபடுத்திச் சென்றுள்ளனர். இலங்கைவாழ் தமிழர்கள், தனி ஈழத்திற்கான போராட்டங்களில் ஈடுபடும் வெளிநாடுவாழ் இலங்கைத் தமிழர்கள் மீது கடும் கோபத்திலும், தமிழ்நாட்டு அரசியல் கட்சிகளின் மீது பெரும் அதிருப்தியிலும் இருக்கிறார்கள். வடக்குப் பிராந்திய முதல்வர் திரு விக்னேஸ்வரன் அவர்களே இதைத் தெளிவாகக் கூறியுள்ளார். தமிழக அரசியல் கட்சிகள் வாயை மூடிக்கொண்டிருந்தாலே போதும் என்று வெளிப்படையாகப் பேட்டியும் கொடுத்துள்ளார்.

இந்தியா இலங்கை அரசுடனும் தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்புடனும் பேச்சு வார்த்தை நடத்தி வடக்கு மாகாணத்திற்குத் தேர்தல் நடக்கும்படி செய்தது. வரலாறு காணாத அளவில் இலங்கைவாழ் தமிழர்கள் தேர்தலில் பங்குகொண்டு நீதியரசர் விக்னேஸ்வரனைத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள். வடக்குப் பிராந்தியத் தேர்தல் நடந்ததற்கு இந்தியாவின் உழைப்பு முக்கிய காரணம் என்பதால் பிராந்தியத்தின் முதல்வர் விக்னேஸ்வரனும் தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பின் தலைவர் சம்பந்தன் அவர்களும் இலங்கைவாழ் தமிழ் மக்களும் இந்தியாவிற்கு நன்றி தெரிவித்துள்ளனர். யாழ்ப்பாணம் வருமாறு பாரதப் பிரதமரை அழைத்துள்ளனர்.  இந்த நிகழ்வுகள் எல்லாம் கிறிஸ்தவ சர்ச்சின் எதிர்பார்ப்புகளைக் குலைந்துபோகச் செய்துள்ளன.

தொடரும் பிரிவினை முயற்சிகள்

வடக்குப் பிராந்திய தேர்தலில் போட்டியிட்டு பெரும் வெற்றி பெற்றுள்ள தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பில், தமிழர் ஐக்கிய விடுதலை முன்னணி (TULF), அகில இலங்கை தமிழ் காங்கிரஸ் (ACTC), ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி (EPRLF), தமிழீழ விடுதலை இயக்கம் (TELO), இலங்கை தமிழரசு கட்சி (ITAK), தமிழீழ மக்கள் விடுதலைக் கழகம் (PLOTE) ஆகிய கட்சிகள் உள்ளன.இலங்கை தமிழரசு கட்சியின் தலைவர் சம்பந்தன் தலைமையில் முன்னாள் உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதி திரு.விக்னேஸ்வரனை முதல்வர் வேட்பாளராகக்கொண்டு ஒற்றுமையுடன் செயல்பட்டு பெரும் வெற்றி பெற்ற தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பில் தற்போது வேற்றுமை நிழல் படர்ந்துள்ளது. முதல்வர் விக்னேஸ்வரன் அதிபர் ராஜபக்சே முன்னிலையில் பதவிப் பிரமாணம் எடுத்துக்கொண்டார். ஆனால் அவருடன் அமைச்சரவையில் இருக்க வேண்டிய 4 அமைச்சர்களும் (மற்ற நான்கு கட்சிகளைச் சேர்ந்தவர்கள்) வெவ்வேறு இடங்களில் பதவிப் பிரமாணம் எடுத்துக்கொண்டுள்ளனர். மூவர் வவுனியாவிலும் ஒருவர் முதல்வர் முன்னிலையிலும் பதவிப் பிரமாணம் எடுத்துக்கொண்டுள்ளனர்.

ஒற்றுமையாகப் போட்டியிட்ட கூட்டமைப்பினரிடையே திடீரென்று வேறுபாடுகள் தோன்றியதற்கு அன்னிய சக்திகள்தான் காரணம் என்று நம்பத்தகுந்த வட்டாரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. அதாவது முதல்வர் விக்னேஸ்வரன் ஹிந்துவாகத் தன்னை அடையாளப்படுத்திக்கொள்பவர் என்பது மட்டுமல்லாமல் ஹிந்து மத ஆன்மீக கலாச்சாரப் பாரம்பரியத்தின் மீதும் மிகுந்த ஈடுபாடு உள்ளவர் என்பதால் அன்னிய சக்திகளுக்கும், தமிழக திராவிடக் கட்சிகளுக்கும் அவரைப் பிடிக்கவில்லை. ஆகவே தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பிற்குள்ளேயே அவருக்கு எதிர்ப்புகள் உண்டாக்கப்படுவதாகத் தெரிகிறது.

இலங்கையில்தான் இவ்வாறு பிரிவினை முயற்சிகள் நடக்கிறதென்றால் தமிழகத்திலும் தொடர்ந்து போராட்டங்கள் வலுவடைந்து வருகின்றன. தமிழகத்தின் அனைத்துக்கட்சிகளும் சேர்ந்து காமன்வெல்த் மாநாட்டில் பிரதமர் கலந்துகொள்ளக் கூடாது என்று மிகவும் அழுத்தம் கொடுத்து வந்தன. தீவிரவாதமும் பிரிவினைவாதமும் பேசும் இயக்கங்கள் ஒன்றாகச் சேர்ந்து “உலகத்தமிழர் பேரமைப்பு” என்கிற அமைப்பைத் தோற்றுவித்து அதற்குத் தலைவராக

தமிழ் தேசிய இயக்கத்தின் நிறுவனர் பழ நெடுமாறனைக் கொண்டு அவர் கீழ் அணிதிரண்டுள்ளன. அந்த உலகத் தமிழர் பேரமைப்பின் சார்பாக தஞ்சை அருகே உள்ள விளார் என்னுமிடத்தில் 2009-ல் நடந்த நான்காம் ஈழப்போர் நினைவாக “முள்ளிவாய்க்கால் நினைவு முற்றம்” என்கிற நினைவுச்சின்னத்தை அமைத்துள்ளனர். இம்முற்றத்தை ஒவ்வொரு ஆண்டும் புதுப்பித்துக்கொள்ளலாம் என்கிற அடிப்படையில் 2011-ம் ஆண்டு அனுமதி பெறப்பட்டுள்ளது. இம்முற்றத்தில் “தமிழன்னை” சிலை ஒன்றை நடுநாயகமாக அமைத்து சுற்றியும் நான்காம் ஈழப்போர் காட்சிகளை சிற்பமாக வடிவமைத்துள்ளனர். காவல்துறை திறப்பு விழாவுக்கு அனுமதி தராத நிலையில் உயர் நீதிமன்றத்தை அணுகி அனுமதி பெற்றனர்.

இந்த நினைவு முற்றம் இந்தியாவிலும் மற்றும் பலநாடுகளிலும் தடை செய்யப்பட்டுள்ள விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தைப் போற்றும்விதமாக அமைந்திருக்கிறது. எதிர்காலத்தில் இம்முற்றத்தில் பிரபாகரன் சிலைய்ம் வைக்கப்படலாம் என்றும், இது தமிழகப் பிரிவினையைத் தூண்டிவிட்டு இந்திய இறையாண்மைக்கும் ஒருமைப்பாட்டுக்கும் குந்தகம் விளைவிக்கும் விதமாகவும் பயன்படுத்தப்படலாம் என்றும் ஒரு சாரார் கருதுகின்றனர். இலங்கைத் தமிழர் நலனுக்காகப் பாடுபட்டு தியாகம் புரிந்தவர்கள் நினைவாகத்தான் இந்த முற்றம் கட்டப்பட்டுள்ளது என்று உலகத் தமிழர் பேரமைப்பு கூறும் பக்ஷத்தில், தமிழர் ஐக்கிய விடுதலை முன்னணி (TULF), ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி (EPRLF), தமிழீழ விடுதலை இயக்கம் (TELO), தமிழீழ மக்கள் விடுதலைக் கழகம் (PLOTE) ஆகியவற்றின் தலைவர்களின் நினைவுகளும் போற்றப்படுமா? விடுதலைப்புலிகளால் கொல்லப்பட்ட அமிர்தலிங்கம், யோகேஸ்வரன், சபாரத்தினம், பத்மநாபா, சுபத்திரன் தம்பிராஜா போன்றவர்கள் இலங்கைத் தமிழர்களுக்காகப் போராடவில்லையா? பிரபாகரனின் மைந்தர்கள் உருவங்களை சிற்பத்தில் வடிப்பவர்கள், பிரபாகரனின் சிலையை வடிப்பவர்கள், தமிழர்களுக்காகப் போராடிய மற்ற இயக்கத்தலைவர்களின் உருவங்களையும் முற்றத்தில் வடித்து வைப்பார்களா? அவர்களைப் பற்றியெல்லாம் உலகத் தமிழர் பேரமைப்பினர் ஏன் பேசுவதில்லை? என்று சரமாரியாக கேள்விகளை அவர்கள் எழுப்புகின்றனர்.  

தமிழக அரசின் இரட்டை வேடம்.

பலவாறாக இலங்கை அரசுக்கு எதிரான தீர்மானங்களை சட்டமன்றத்தில் நிறைவேற்ற ஏற்பாடு செய்த தமிழக அரசு, அவ்வாறு செய்ததன் மூலம் ஈழப்பிரிவினையைத் தூண்டிவிட்டுள்ளது என்று சொன்னால் அது மிகையாகாது. கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் தமிழக அரசு வாக்கு வங்கி அரசியலை மனத்தில் கொண்டு சில தவறுகளை வேண்டுமென்றே செய்துளது. கூடங்குளம் அணுமின்நிலையத்திற்கு எதிராகப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்ட தேச விரோத சக்திகளை கடுமையான நடவடிக்கைகள் மூலம் அடக்காமல், மென்மையாகக் கையாண்டது; சட்டமன்றத்தில் இலங்கைக்கு எதிரான தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றியது; தடை செய்யப்பட்ட இயக்கமான விடுதலைப் புலிகளுக்கு ஆதரவாகவும் இந்திய அரசுக்கு எதிராகவும் போராட்டத்தில் ஈடுபட்ட மாணவர் இயக்கத்தை முளையிலேயே கிள்ளியெறியாமல் மென்மையாக நடந்துகொண்டது; நம் தமிழர் கட்சியினர் காஷ்மீர் தீவிரவாதி யாசின் மாலிக்கை தமிழகத்திற்கு அழைத்துக்கொண்டு வந்தபோது முறையான நடவடிக்கைகள் எடுக்காமல் ஏனோதானோவென்று மேம்போக்கான நடவடிக்கை எடுத்தது; அதே போல தஞ்சை முள்ளி வாய்க்கால் முற்றம் விஷயத்திலும் ஆரம்பத்திலேயே தடுக்காமல், அனுமதியும் அளித்து, திறப்பு விழா முடிந்தபின்னர் அதன் பெரும்பகுதியை நெடுஞ்சாலைத் துறையின் மூலம் இடித்தது; போன்ற செயல்பாடுகளின் மூலம் தமிழக அரசின் வாக்கு வங்கி அரசியலும் இரட்டை வேடமும் தெளிவாகத் தெரிகின்றன.

இந்திய தேசியக் கட்சிகளின் பலவீனம்   

இலங்கைத் தமிழர் நலன் காக்கப்பட வேண்டுமென்றால் இந்தியா இலங்கை அரசுடன் நல்லுறவு பேணுவது மிகவும் முக்கியம். அவ்வாறு நல்லுறவு பேணவேண்டுமென்றால் காமன்வெல்த் மாநாட்டில் இந்தியா கலந்துகொள்வது அவசியம் என்றும், மாநாட்டில் அனைத்து உறுப்பினர் நாடுகளின் முன்னிலையில் இலங்கை அரசு இலங்கைத்தமிழர் நலனில் அக்கறை கொள்ளாமல் நடந்து வருவதை எடுத்துச்சொல்லி அந்நாடுகள் மூலம் இலங்கை அரசுக்கு அழுத்தம் கொடுத்து தமிழர்களுக்குச் சாதகமாக தீர்மானங்கள் நிறைவேற்ற முடியும் என்றும் ஒரு சாரார் கருதுகின்றனர். ஆனால் அம்மாநாட்டில் கலந்துகொள்ளக்கூடாது என்று ஈழப்பிரிவினையை விரும்புபவர்களும் அப்பிரிவினைக்குத் தூபம் போடுபவர்களும் கூறுகின்றனர். பிரிவினையை பின்னின்று ஊக்குவிக்கும் கிறிஸ்தவ சர்ச்சின் நிலைப்பாட்டை உறுதி செய்யும் விதமாக மன்னார் பேராயர் ராயப்பு ஜோஸஃப் பாரதப் பிரதமர் மாநாட்டில் கலந்து கொள்ளக்கூடாது என்று அறிக்கை விட்டுள்ளார். இவருடைய இடையூறு காரணமாகத்தான் தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பில் தேர்தலின் போது காணப்பட்ட ஒற்றுமை குறைந்து வேற்றுமை உருவாகியுள்ளது என்று கருதப்படுகிறது. இருப்பினும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தலைவர்களுள் ஒருவரான டி.சித்தாதன் பாரதப் பிரதமர் மாநாட்டில் கலந்து கொண்டு வடக்குப் பிராந்திய முதல்வர் விக்னேஸ்வரன் அழைப்பையும் ஏற்று யாழ்ப்பாணத்திற்கும் வரவேண்டும் என்று கூறியுள்ளார். பெரும்பான்மையான இலங்கைத்தமிழரின் எண்ணமும் பாரதப் பிரதமர் இலங்கை வரவேண்டும் என்பதாகவே இருந்திருக்கின்றது.

இவ்விஷயத்தில் காங்கிரஸ் கட்சி குழம்பிப்போய் தவிக்கிறது. தமிழக காங்கிரஸ் தலைவர்களில் ஒரு சாரார் (அமைச்சர்கள் ஜி.கே.வாசன், ஜெயந்தி நடராஜன் போன்றோர்) பிரதமர் இலங்கைக்குச் செல்லக்கூடாது என்று கூறிவந்தனர். மற்றொரு சாரார் (அமைச்சர் சுதர்சன நாச்சியப்பன், தமிழக காங்கிரஸ் தலைவர் ஞானதேசிகன் போன்றோர்) போகவேண்டும் என்று சொல்லிவந்தனர். வெளியுறவுத்துறை அமைச்சர் சல்மான் குர்ஷித் தன்னுடைய அமைச்சகத்தின் மூலம், பிரதமர் மாநாட்டில் கலந்துகொள்ள வேண்டும் என்று பிரதமர் அலுவலகத்திற்குப் பரிந்துரை செய்திருந்தார்.

காங்கிரஸ் நிலைமைதான் இப்படியென்றால் மற்றொரு தேசிய கட்சியான பாஜகவின் நிலையும் குழப்பமாகத்தான் இருக்கிறது. தமிழக பாஜக பிரதமர் மாநாட்டில் கலந்துகொள்ள இலங்கை செல்லக்கூடாது என்று சொல்லியது. ஆனால் மத்திய பாஜக, பிரதமர் செல்ல வேண்டும் என்றதோடு மட்டுமல்லாமல் மன்மோகன் தன்னுடைய நிலைப்பாட்டை தெளிவாக எடுத்துரைக்க வேண்டும் என்றும் கூறியது. அதே மத்திய பாஜக தலைவர்கள் தமிழகம் வந்தால் இப்படியும் இல்லாமல் அப்படியும் போகாமல் ஏனோ தானோ என்று பேசினார்கள். இலங்கைத் தமிழர் விஷயத்தில் தமிழக பாஜக சற்று தைரியத்துடன் நடந்துகொள்ள வேண்டும். இங்கே பிரிவினைவாதம் பேசும் திராவிடக் கட்சிகளின் நிலையை அது ஏற்கவேண்டிய அவசியம் இல்லை. தமிழகத்தில் பெரும்பான்மையான மக்கள் இந்திய ஒருமைப்பாட்டை விரும்பும் தேச பக்தர்கள் என்பதில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை.

இலங்கைவாழ் தமிழ் மக்களுக்கு ஆதரவு கொடுக்க வேண்டும் என்பதில் மாற்றுக்கருத்தே இருக்க முடியாது. அதே சமயத்தில் விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தை மீண்டும் உயிர்பிக்க நினைக்கும் அன்னிய சக்திகளின் பொறியில் நாம் விழுந்துவிடக்கூடாது. அதாவது ஈழத் தீவிரவாதிகளுக்கும் இலங்கை வாழ் தமிழ் மக்களுக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை நாம் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

பிரிவினைவாதம் என்பது வேறு; ஒன்றிணைந்த ஆட்சி முறைக்கும் உரிமைகளுக்கும் அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தில் உத்தரவாதம் பெறுவது என்பது வேறு. இரண்டுக்கும் உள்ள வித்தியாசத்தைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டு, அதற்கு ஏற்றார்போல் இலங்கை வாழ் சகோதரர்களின் நலனுக்கு நாம் போராட வேண்டும்.

வெளியுறவுக்கொள்கை என்பது வேறு; தேர்தல் பிரச்சனை என்பது வேறு. தேச விரோத கும்பல்கள் கிளப்பிவிடும் இறையாண்மைக்கு எதிரான ஒரு கோட்பாடை தேர்தல் பிரச்சனையாக ஆக்கி நமது நாட்டின் வெளியுறவுக்கொள்கையில் தேவையில்லாத மாற்றங்களைக் கொண்டுவர முயற்சிப்பது நம் தலையில் நாமே மண்ணை அள்ளிப் போட்டுக் கொள்வது போலத்தான்.

நல்லுறவின் மூலமே நன்மை கிடைக்கும்

இந்தியா இலங்கை இடையேயான நல்லுறவின் மூலமே இலங்கைவாழ் தமிழர்கள் நலன் பாதுகாக்கப்படும் என்பது நிதர்சனமான உண்மை. இதைத் தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பினரும் நன்றாகவே உணர்ந்துள்ளனர். இந்தியாவை விரோதித்துக்கொண்டு தன்னால் எதுவும் செய்ய முடியாது என்பது இலங்கைக்கும் நன்றாகத் தெரியும். ஆகவே, இந்தியா-இலங்கை நல்லுறவு என்பது இருநாட்டுத் தலைவர்களும் அடிக்கடி சந்தித்துப் பேசி, தங்கள் பரிமாற்றங்களை பல தளங்களில் மேம்படுத்தி, இரு நாட்டு மக்களும் பயனடையுமாறு செய்வதன் மூலமே சாத்தியம்.

பாரதப் பிரதமர் கமன்வெல்த் மாநாட்டில் கலந்துகொண்டிருந்தால் இலங்கைத் தமிழருக்கு நன்மை விளைந்திருக்கும். அம்மாநாடு முடிந்த பிறகு வடக்குப் பிராந்திய முதல்வர் திரு.விக்னேஸ்வரன் அழைப்பிற்கிணங்க யாழ்ப்பாணத்திற்கும் சென்று தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்புடன் ஆலோசனை செய்து, பின்னர் கொழும்புவிற்கும் சென்று இலங்கை அதிபருடன் பேசி இலங்கைவாழ் தமிழ் மக்கள் பயனடையுமாறு செய்திருக்கலாம்.

ஆனால், இலங்கை அரசைப் பகைத்துக்கொண்டால் அன்னிய சக்திகளின் நோக்கம் நிறைவேறுமே தவிர இலங்கைவாழ் தமிழ் மக்களின் நலன் பாதுகாக்கப்படாது. அன்னிய சக்திகளின் நோக்கம் நிறைவேறுவது, இந்தியாவில் தமிழகப் பிரிவினைக்கும் தூபம் போடுவது போலாகும். காஷ்மீர் பிரச்சனையிலும் இந்தியா பெரும் சவால்களை சந்திக்க வேண்டி வரும். ஏன், காஷ்மீரை இழக்கும் நிலை கூட ஏற்படலாம். அதோடு மட்டுமல்லாமல், இந்திய-இலங்கை உறவு க்ஷீணம் அடைந்தால், இலங்கை-சீன உறவும் இலங்கை-பாகிஸ்தான் உறவும் மேலும் நெருக்கமாகும். இது தெற்கு ஆசியப் பிராந்தியத்தில் இந்தியாவைப் பலவீனப்படுத்தும். இந்து மகாசமுத்திரம் பகுதியிலும் இந்தியாவின் நிலை பலவீனமடையும்.

நமது இந்தியத் திருநாட்டின் நலன் விரும்புபவர்கள், தேசப்பற்று மிக்கவர்கள் யாரும் இலங்கையைப் பகைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று கூறமாட்டார்கள். அன்னியத் தலைமைகொண்ட தற்போதைய காங்கிரஸ் கட்சியின் மாபெரும் ஊழல்கள் செய்து தேச முன்னேற்றத்தை முழுவதுமாக நிறுத்தி வைத்துள்ளது. அதற்குத் தேசநலன் பற்றிய அக்கறையே இல்லை என்பதை கடந்த பத்தாண்டுகளில் அதன் ஆட்சிமுறையே தெளிவு படுத்திவிட்டது. அதனால்தான் வாஜ்பாய் காலத்தில் இருந்த சுமுகமான இந்திய-இலங்கை உறவும் தற்போது இல்லை; நேபாளம் போன்ற நட்பு நாடுகளையும் இழந்துள்ளோம்; மற்ற வெளியுறவுக் கொள்கைகளிலும் முன்னேற்றமில்லை; சர்வதேச அளவிலும் நம்முடைய மதிப்பையும் கௌரவத்தையும் பெரிதும் இழந்துள்ளோம்.

எனவே இலங்கைவாழ் தமிழ் மக்களுக்கு விரைவில் நன்மை கிடைக்கவேண்டுமென்றால் இந்தியாவில் ஒரு தேசப்பற்று மிகுந்த பலமான அரசு அமைய வேண்டும். இந்திய நலனையும் தெற்கு ஆசியா பாதுகாப்பையும் மனதில் கொண்டு செயல்பட கூடிய  மத்திய அரசு அமைய வேண்டும். அதற்கு முதற்படியாக தற்போதைய காங்கிரஸ் தலைமையிலான ஐ.மு.கூ அரசு தேர்தலில் தோற்கடிக்கப்படவேண்டும். இந்த மாபெரும் பொறுப்பு மக்களுக்கு இருக்கிறது.

நெல்சன் மண்டேலா ஒத்துழைக்க மறுக்கிறார்

mandelaநெல்சன் மண்டேலாவுக்கு RIP போட்டு பலரும் தங்கள் கடமையை முடித்துக்கொண்டுவிட்டார்கள். (சமீபத்தில் படித்தது, இர்ஃபான் ஹபீப்பின் ட்வீட்). மண்டேலாவை எப்போது கவர்ஸ்டோரி ஆக்குவது என்று உலகின் முன்னணி பத்திரிகைகள் நகம் கடித்தபடி காத்துக்கொண்டிருக்கின்றன. ‘ஆப்பிரிக்காவின் மகாத்மா, உண்மையான பாரத் ரத்னா, உலகளாவிய ஹீரோ The Last Icon’ என்கிறது  மண்டேலாவின் முகம் தாங்கி வந்திருக்கும் இன்றைய அவுட்லுக் இதழ்.

‘சர்வதேச மீடியா எல்லை தாண்டி இவ்வாறு செய்கிறது. இதுவும் ஒருவகை நிறவெறிதான்’ என்று சீறுகிறார் மண்டோலாவின் மகள், மகாஸிவே (Makaziwe). ‘சிங்கம் தின்றது போக மிச்சமுள்ள எறுமை மாட்டின் சிதிலங்களைக் கொத்திப் போக காத்திருக்கும் வல்லூறுகள்.’

ஆனால் இதற்கெல்லாம் முன்பே மண்டேலாவின் குடும்பத்திலேயே பலரும் அவருடைய மரணம் குறித்து விவாதிக்கவும் சண்டையிடவும் தொடங்கிவிட்டார்கள். எங்கே புதைப்பது? யார் முதலில் அவர் உடலுக்கு மலர் தூவுவது? எந்தக் குடும்பத்தை முதலில் அழைக்கவேண்டும்? யாருக்கு முதல் வாய்ப்பு அளிக்கப்படவேண்டும்?

இன்னும் ஒரு படி மேலே போய், மண்டேலாவின் இறுதி ஊர்வலம் தொடர்பான வீடியோ காட்சிகளை யாருக்கு அளிக்கவேண்டும் என்பதிலும் ‘மடிபா’வின் (மண்டேலாவின் பழங்குடி இனப்பெயர்)  பெயரை யார் கமர்ஷியல் லோகோவாகப் பயன்படுத்தவேண்டும் என்பதிலும் குடும்பத்தாரிடையே பலத்த போட்டிகள் நிலவிவருவதாக சில மாதங்களுக்கு முன்பே தி வீக்கில் வெளிவந்த ஒரு கட்டுரை குறிப்பிட்டது.

மண்டேலா பிறந்து, வளர்ந்த குனுவில்தான் அவர் உடல் புதைக்கப்படவேண்டும் என்கிறது குடும்பத்தின் ஒரு தரப்பு. அல்ல, Mvezo-வில் புதைக்கப்படவேண்டும் என்கிறார் மண்டேலாவின் கொள்ளு பேரன், மண்ட்லா.

தனக்கு மிக அருகே நிலவிவந்த இத்தகைய குழப்பங்களை ஓரளவுக்கு உடல் நிலை சரியாக இருந்த சமயத்தில்கூட மண்டேலாவால் தீர்க்கமுடியவில்லை என்பதுதான் நிஜம். அவர் நாட்டைப் போலவே அவர் குடும்பமும் அவரைமீறி வளர்ந்துவிட்டது ஒரு காரணம். அதட்டிக் கேட்கக்கூடிய நிலையில் அவர் இல்லை. அடங்கிப்போகும் நிலையில் மற்றவர்கள் இல்லை. நெல்சன் மண்டேலா எப்போதோ ஒரு பண்டமாக மாற்றப்பட்டுவிட்டார். அதில் மீடியாவுக்கு மட்டுமல்ல அவருடைய குடும்பத்தினருக்கும்கூட ஒரு பெரும் பங்கு உண்டு.

மண்டேலாவுக்கு என்னை யாரென்றே தெரியவில்லை என்று வருத்தத்துடன் குறைபட்டுக்கொள்கிறார்கள் பல ஆண்டுகள் அவருடன் பழகி வந்த நண்பர்கள்.  எப்படியாவது  மண்டேலாவின்  பக்கத்தில் நின்று ஒரு படம் எடுத்துக்கொண்டுவிட முடியாதா என்னும் ஏக்கத்துடன் பல பிரபலங்கள் இந்த நிமிடம் வரை காத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அவரது ஆசிர்வாதத்துடன் ஏதாவது ஒரு புராடக்டை சந்தையில் இறக்கிவிடமுடியாதா என்று அவரது குடும்பத்திலேயே சிலர் ஏக்கத்துடன் தவித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

மருத்துவர்கள் தங்களால் முடிந்ததைச் செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள். மீடியாவும் நண்பர்களும் குடும்பத்தினரும்கூட தங்களால் முடிந்ததைச் செய்துகொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். நெல்சன் மண்டேலாதான் ஒத்துழைக்க மறுக்கிறார்.

0

மருதன்

க்யூபா காட்டும் வழி

aaaaaஏழைகளின்  நிலையைப் போக்க எடுத்துக்கொண்ட பொருளாதார முயற்சிகளில் ஒரு நாடு எவ்வாறு ஒரு முற்போக்கான பாதையில் செல்லும் என்பதை க்யூபா நிரூபித்து வருகிறது. வறியவர்களுக்கான ஒரு பொருளாதார அறிக்கை எவ்வாறு நாட்டின் பொருளாதார அடித்தளத்தையே மாற்றும் என்பதை நான் இங்கு பதிவு செய்கிறேன்.

உலகில் நிலவிய பனிப்போர் முடிந்த நேரம், பொருளாதார வீழ்ச்சிக்கு முக்கியக் காரணமாக கருதிய சோஷ‌லிச பொருளாதாரக் கொள்கையைக் காட்டிலும், முதலாளித்துவ பொருளாதாரக் கொள்கையே வெற்றிக்கு உகந்தது என்ற கருத்தாக்கம் ஏற்பட்டது.

ஆனால் இந்த சுய தம்பட்ட முதலாளித்துவ மேலாண்மை உயர்வு மறைந்துவிட்டது.  அமெரிக்கா பொருளாதார வீழ்ச்சியில் சிக்கித் தவிக்கிறது.  ஐரோப்பிய நாடுகளோ தங்களது யூரோ கூட்டணி நாடுகளைக் கட்டுக்குள் வைத்துக் கொள்ள பெரிதும் தவித்துவருகின்றன. அமெரிக்காவில் வால் ஸ்ட்ரீட் முற்றுகை போன்ற பெரும் எழுச்சிகள் அனுதினமும் குலுக்கிக் கொண்டிருப்பதும், ஐரோப்பா முழுவதும் எழுச்சிகள் நடைபெறுவதும்  முதலாளித்துவ பொருளாதாரத் திட்டம் குறித்த உண்மையை வெகுவாக வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது.

இந்த வளர்ந்த நாடுகளில் பொருளாதாரத்தில் நிலவும் குழப்பம், ஒரு புதிய சோஷ‌லிச பொருளாதார முறையை நோக்கி உலகை நகர்த்தி கொண்டிருக்கிறது.

இந்த வெளித் தெரியாத மாற்றத்துக்கு தலைமை ஏற்றிருக்கும் க்யூபா, அமெரிக்காவின் அனைத்து வகை எதிர்ப்புகளையும் ஏற்று அதற்கு எதிர் தாக்குதல் தொடுத்து, தற்போது உலகின் பல முதலாளித்துவ நாடுகளைக் காட்டிலும் பல்வேறு வகையில் பொருளாதார முன்னேற்றத்தைப் பதிவு செய்துள்ளது.

அமெரிக்கா பல்வேறு வகையில் க்யூபாவுக்கு செல்லக்கூடிய பல நாடுகளை, கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களுடனான வர்த்தகப் போக்குவரத்தை தடுத்து வருவதுடன், ஜப்பானிலிருந்து மருத்துவ உபகரணங்கள், இத்தாலியிலிருந்து ரசாயனப் பொருட்கள், பிரான்சிலிருந்து எக்ஸ்ரே கருவிகள் இறக்குமதி செய்யப்படுவது உட்பட அனைத்துக்கும் தடைகளை உண்டாக்கி வருகிறது.

ஆனால், அமெரிக்காவின் இந்த தடங்கலை எல்லாம் மீறி க்யூபா தனக்கென்று ஒரு வழிமுறையை உருவாக்கி, வெளிநாட்டு நிறுவனங்களுடன் ஒரு கூட்டு முயற்சியை உண்டாக்கி தனது நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கான முதலீடுகளை பெற்று வருகிறது.

ஜெர்மனி, பிரான்ஸ், பிரேசில், கனடா மற்றும் பிரிட்டன் உள்ளிட்ட அனைத்து நாடுகளுடன் ஏற்படுத்திக் கொண்ட கூட்டுத்திட்ட முயற்சியின் பலனாக க்யூபாவின் திட்ட மதிப்பீடு 5 பில்லியன் டாலரைத் தாண்டியுள்ளது.  இது தற்போது வளர்ந்து, 60 வெவ்வெறு நாடுகளிலுள்ள 40 துறைகளை உள்ளடக்கிய மொத்தம் 240 திட்டங்களாக பெருகியுள்ளது.

இதை க்யூபா தன் சுய முயற்சியில் சோஷ‌லிச வழிமுறைகளில் சாதித்துள்ளது.  அதன் காரணமாக அதன் பொருளாதார வளர்ச்சி ஆண்டுக்கு 9.6% தொட்டுள்ளது.

இன்னும் அதிகம் சொல்லலாம்.  ஆரம்பக் கல்வி தொடங்கி முனைவர் பட்டம் பெறும்வரை அனைவருக்கும் இலவசக் கல்வியை க்யூபா உத்திரவாதம் செய்துள்ளது. அமெரிக்காவின் உளவுத்துறையான சிஐஏ-வின் fact book படி க்யூபாவின் அண்டை முதலாளித்துவ நாடுகளான அமெரிக்கா, கனடா போன்ற நாடுகளைக் காட்டிலும் அதிகமாக படிப்பறிவு 99% உள்ளது என்று ஒப்புக்கொண்டுள்ளது.

அது போல மருத்துவ வசதியை உறுதி செய்துள்ளது.  க்யூபா போன்ற வளர்ந்து வரும் பல்வேறு நாடுகளில் உள்ளது போல், மருத்துவத் துறையில் உள்ள அசுத்தமும், கவனிப்பாரற்ற தன்மையும், ஊழலும் க்யூபாவில் இல்லவே இல்லை.

ஆச்சரியப்படும் வகையில், க்யூபா தனது நாட்டின் ஆண்டு நிதி நிலையில் 45 சதவீதத்தை மருத்துவத்திற்கும், கல்விக்கும் மட்டுமே ஒதுக்கீடு செய்து வருகிறது.  ஐக்கிய நாடுகளின் அங்கமான உலக ஆரோக்கிய நிறுவனத்தின் (WHO) குழந்தை இறப்பு விகிதம் 1000-க்கு 4.7 என்ற விகிதத்தில் குறைந்திருப்பதாக பதிவு செய்துள்ளது.  மேற்கத்திய நாடுகளில் பல நாட்டின் நிலைமையைக் காட்டிலும் சிறந்திருப்பதை உறுதி செய்கிறது.

இன்று முதலாளித்துவ நாடுகள் ஒரு சிறு பகுதியினருக்கு மட்டுமே பாதுகாப்பு கொடுக்கிறது. க்யூபா தனது சோஷ‌லிசப் பாதையில், நாட்டின் அனைத்து மக்களையும் வறுமையிலிருந்து, வேலையின்மையிலிருந்து, நோயிலிருந்து காத்திருப்பது அசாதாரண சாதனையாகும்.

சோஷ‌லிசக் கோட்பாட்டின் உள்ளடக்கத்தை முற்றாக பேணுவதுடன், தனது நாட்டின் வளர்ச்சிக்கான திட்டமிடுதலை அந்த நாட்டின் தொழிலாளர்களுடனும், உழைப்பாளர்களுடனும், உள்ளாட்சி அமைப்புகளுடனும் முற்றாக கலந்தாலோசித்த பின்னரே முடிவெடுக்கிறது க்யூபா.  அதுதான் உண்மையான சோஷ‌லிசப் பாதையின் உள்ளடக்கம்.  அத்தோடில்லாமல் நேட்டோ அமைப்பிலுள்ள பிரான்ஸ் போன்ற நாடுகளையும், தனது சோஷ‌லிச வழிமுறைகளை மாதிரியாக கொண்டு திட்டமிடும் அளவுக்கு ஊக்குவித்து வருகிறது.

பெர்கலேயை தலைமையிடமாகக் கொண்டு இயங்கிவரும் “அமெரிக்காக்கள் பற்றிய ஆய்வு” மையத்தின் இயக்குனர் திரு ரோஜர் பர்பேக் எழுதிய ஒரு கட்டுரையில், க்யூபா தனது சோஷ‌லிசத் திட்டங்களின் மூலமாக பொருளாதார வீழ்ச்சியைத் தடுத்ததுடன், அதில் வெற்றியும் கண்டதை வெகுவாக பாராட்டியுள்ளார்.

க்யூபா போல் உலகின் எந்த நாடும் தனது பொருளாதாரத் திட்டங்களை தனது நாட்டு தொழிலாளர்களுடன் கலந்து பேசி முடிவெடுப்பதில்லை.  கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் நண்பனான மனிதாபிமானமற்ற முதலாளித்துவக் கணக்கீடுகளை சார்ந்திராமல், நாட்டின் தொழிலாளர் வர்க்கத்துக்கு முன்னுரிமை கொடுத்து அவர்களது நலனையே பேணி வருகிறது க்யூபா.

அமெரிக்க வழியில் லாபம் மற்றும் வணிகத்தில் புரளும் தொகைகளை வைத்து நாட்டு மக்களின் வாழும் நிலையை குறிப்பதென்பது ஒரு அப்பட்டமான மோசடியாகத்தான் இருக்கும்.  ஏனென்றால், அந்தப் புள்ளி விவரங்கள் உண்மையில் அந்த நாட்டு மக்களின் உண்மையான வளர்ச்சியைப் பிரதிபலிப்பதில்லை.

முந்தைய சோவியத் ரஷ்ய கூட்டணித் திட்டங்கள் சரியானவையாக இல்லாமல் இருந்திருக்கலாம்.  ஆனால் சோஷ‌லிசத்தின் மதிப்பு, சோவியத் ரஷ்யாவின் வீழ்ச்சியுடன் மூழ்கிவிடவில்லை.  மாறாக, சரியான திட்டமிடுதலால்,  சோஷ‌லிச கொள்கை இன்னும் வீறுகொண்டதாக எழும்.

மந்திர ஒலியால் கட்டுண்டு குழல் வாசிப்பவன் பின்னால் செல்லும் எலிகளைப் போல, பல்வேறு நாடுகளை தனது  சோஷ‌லிச கொள்கை திட்டங்கள் மீது ஈர்க்க க்யூபாவால் முடியும் என்று நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது.

நன்றி : அரிந்தம் செளத்ரி, டெக்கான கிரானிக்கல், தி சண்டே இந்தியன்

தமிழில் – சித்ரகுப்தன்

மாவோ-ஹூ ஜிண்டாவ் : நவீன சீனாவின் சித்தாந்த முரண்பாடு

1

நூற்றாண்டுகளாக சீனாவில் நிலவிவந்த முடியாட்சி முறை அக்டோபர் 1911ல் முடிவுக்கு வந்தது. கடைசியாக எஞ்சியிருந்த கிங் வம்ச ஆட்சியை முடிவுக்குக் கொண்டுவர சன் யாட் ஸென் ஒரு முக்கிய உந்துசக்தியாக இருந்தார். புரட்சிகர அரசியல் நடவடிக்கைகள் மூலம் கொடுங்கோல் ஆட்சிமுறையை ஒழிக்கலாம் என்பதை சன் யாட் ஸென் சீனாவுக்கு உணர்த்தினார். ஜனவரி 1, 1912 அன்று சீனக் குடியரசு மலர்ந்தபோது, அதன் அரசுத் தலைவராக ஸென் பொறுப்பேற்றுக்கொண்டார். ஸென் தொடங்கி வைத்த கோமிண்டாங் கட்சி, அவர் மரணத்துக்குப் பிறகு சிதறுண்டது.

சன் யாட் ஸென் சந்தித்த அதே எதிர்ப்புகளை மாவோவும் எதிர்கொள்ள வேண்டி வந்தது. 1949ம் ஆண்டு மக்கள் சீனக் குடியரசு உதயமானது. உள்நாட்டு யுத்தங்களையும் ஜப்பான் ஆக்கிரமிப்பையும் எதிர்கொண்டு வெற்றிபெற்றபிறகே இது சாத்தியமானது. புரட்சியில் வெல்வதை விடவும் சவாலானது புரட்சியை தக்கவைத்துக்கொள்வது. கலாசாரப் புரட்சி தொடங்கப்பட்டது இதற்காகத்தான். முன்னதாக, 1958ல் மாவோ மாபெரும் பாய்ச்சல் என்னும் திட்டத்தை முன்னெடுத்துச்சென்றார். விவசாயத்தை மட்டுமே பிரதானமாக கொண்டிருந்த சீனாவை நவீனப்படுத்தி அடுத்தக் கட்டத்துக்குக் கொண்டுசெல்வதற்கான பொருளாதார, சமூக திட்டமாக மாபெரும் பாய்ச்சல் வளர்த்தெடுக்கப்பட்டது. தொழில்மயமாக்கல் கொள்கை அமல்படுத்தப்பட்டது. தொழிற்சாலைகளையும் உற்பத்தி கருவிகளையும் கட்டமைக்கும் பணி முடுக்கிவிடப்பட்டது.

கலாசாரப் புரட்சியைப் போலவே மாபெரும் பாய்ச்சல் திட்டமும் எதிர்ப்புகளை சந்தித்தது. கட்சிக்குள் இருந்துகொண்டு திட்டத்தை எதிர்த்து கிளர்ச்சி செய்த லியு ஷோகி (Liu Shaoqi), டெங்சியோபிங் இருவரும் நீக்கப்பட்டனர். மாபெரும் பாய்ச்சல் திட்டத்துக்கு மாற்றாக அவர்கள் முன்வைத்தது முதலாளித்துவ மாதிரி பொருளாதாரத்தை. மாவோ இதனை எதிர்த்தார். முதலாளித்துவத்துக்கும் ஏகாதிபத்தியத்துக்கும் எதிரான போராட்டத்தை தொடரவேண்டிய சமயத்தில் இதுபோன்ற சிந்தனைகள் எதிர்மறையான விளைவுகளையே ஏற்படுத்தும் என்று மாவோ சுட்டிக்காட்டினார்.

சோவியத்தில் நிகிதா குருஷேவ் இழைத்துவரும் தவறுகளை அவர் ஆதாரமாகச் சுட்டிக்காட்டினார். லெனின், ஸ்டாலின் ஆகியோர் உருவாக்கி வைத்திருந்த சோஷலிச கட்டுமானத்தை உடைத்து தகர்த்து முதலாளித்துவத்தை வரவேற்றிருந்தார் குருஷேவ். சோவியத் யூனியன் சறுக்கியது போல் சீனா சறுக்கக்கூடாது என்பதில் தெளிவாக இருந்தார் மாவோ. சீனாவை குருஷேவின் சோவியத்தாக மாற்ற முயன்ற அனைவரையும் மாவோ நிராகரித்தார்.

விவசாயிகள், தொழிலாளர்கள், ஆண்கள், பெண்கள் என்று அனைவரையும் ஒன்றிணைத்து போராட்டத்தை ஆரம்பித்தார் மாவோ. அந்த வகையில், மாணவர்களையும் அவர்கள் ஒருங்கிணைத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். மே 1966ல் செம்படையின் முதல் மாணவர் பிரிவு சிங்குவா பல்கலைக்கழகத்தோடு தொடர்புடைய சிங்குவா மத்திய பள்ளியில் தொடங்கப்பட்டது. ஹூ ஜிண்டாவ் தன் படிப்பை முடித்துக்கொண்டு அந்தப் பள்ளியில் ஆசிரியராக பணியாற்றிக்கொண்டிருந்தார். பிற்போக்குவாதிகளுக்கு எதிரான மாவோவின் முழக்கத்தால் உந்தப்பட்ட பல மாணவர்கள் கிளர்ச்சியிலும் கலகத்திலும் ஈடுபட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். சிலர் முறை தவறி வன்முறையிலும் ஈடுபட நேர்ந்தது.

முதலாளித்துவத்தை ஆதரித்த டெங்சியோபிங் 1966ல் பதவியில் இருந்து அகற்றப்பட்டார். அதே எண்ணம் கொண்ட லியு ஷோகி இரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து கைது செய்யப்பட்டார். அரசியல், கல்வி, தொழில் துறைகள் மட்டுமின்றி பல்வேறு பிரிவுகளிலும் உள்ள புரட்சி விரோத மனப்பான்மை கொண்டவர்கள் கைது செய்யப்பட்டனர். ஹூ ஜிண்டாவின் தந்தையும் இதில் அடங்கும்.

கலாசாரப் புரட்சியில் ஹூவின் பங்களிப்பு என்ன என்பது தெரியவில்லை. கலாசாரப் புரட்சியை அப்போது அவர் ஆதரித்தாரா? தன் தந்தையை கைது செய்தததால் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி மீது சினம் கொண்டாரா? தனது எதிர்ப்பை யாரிடமாவது பதிவு செய்தாரா? அல்லது கலாசாரப் புரட்சியின் நோக்கங்களைப் புரிந்துகொண்டு அங்கீகரித்தாரா? இந்தக் கேள்விகளுக்கு விடையில்லை. சிங்குவா செம்படைப் பிரிவில் அப்போது பல மாணவர்களும் மாணவர் தலைவர்களும் ஆசிரியர்களும்கூட இணைந்திருந்தனர் என்பதால் ஹூவும் அதில் இணைந்திருக்கலாம் என்று யூகங்கள் உள்ளன. அவை யூகங்கள் மட்டுமே.

இரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து 1968ல், கிராமப்புறத்துக்குச் செல்வோம் என்று அறைகூவல் விடுத்தார் மாவோ. ‘உங்கள் தந்தையர் நாடு உங்களை எங்கே அழைக்கிறதோ அங்கே செல்லுங்கள்!’ எல்லா நாடுகளைப் போல சீனாவும் அப்போது கிராமம், நகரம் என்று இருவேறாகப் பிரிந்துகிடந்தது. கிராம மக்களின் நலன் குறித்த அக்கறை நகரவாசிகளுக்கு இருக்காது. நம்மளவில் வசதியாக இருந்தால் போதுமானது என்னும் நடுத்தர வர்க்க மனோநிலை இயல்பாக நிலவிவந்தது.

முடியாட்சி சீனாவை, கம்யூனிச சீனாவாகவும் பிறகு சோஷலிச சீனாவாகவும் வளர்த்தெடுக்க விரும்பிய மாவோ, நகர மக்களுக்கும் கிராம மக்களுக்கும் இடையே நிலவிவந்த இடைவெளியை நிரப்பும் முயற்சியை ஆரம்பித்தார். கலாசாரப் புரட்சியோடு சேர்த்து அல்லது அதன் ஒரு பகுதியாக இதனை சாதிக்கலாம் என்று திட்டமிட்டார்.

அதற்கு முதலில் கிராமங்களை அறிந்துகொள்ளவேண்டும். கிராம மக்களின் சிரமங்கள் என்னென்ன என்று தெரிந்துகொள்ளவேண்டும். அவர்கள் வாழ்க்கை முறை எப்படி இருக்கிறது என்பதை அறியவேண்டும். எனவே, கிராமத்துக்குச் செல்வோம் என்றார் மாவோ. சீனாவின் இன்னொரு பக்கத்தைக் காண மலைகள் மீது ஏறி கிராமப்புறங்களுக்கு இறங்கிச் செல்ல இளைஞர்களை வரவேற்றது சீனக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி. நகரங்களை மட்டுமே அறிந்து வைத்திருக்கும் இளைஞர்கள் சிலரைத் தேர்ந்தெடுத்து கிராமங்களுக்கு அனுப்பி வைக்கும் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. பாடப்புத்தகங்களால் அளிக்கமுடியாத நேரடி அறிவை இந்த இடப்பெயர்ச்சி ஏற்படுத்தும் என்பது மாவோவின் நம்பிக்கை.

மாணவர்களோடு சேர்த்து அறிவுஜீவிகள் பலரும்கூட இவ்வாறு அனுப்பிவைக்கப்பட்டனர். கிராமங்களில் அவர்களுக்குத் தனி சலுகைகள் அளிக்கப்படவில்லை. ஏழை விவசாயிகளோடு சேர்ந்து அவர்களும் ஒண்டிக்கொள்ளவேண்டியது. அவர்களுடன் தங்கி, உண்டு, உறங்கி அவர்கள் பணி கற்று, அவர்களுடன் சேற்றில் இறங்கி, களை அகற்றி, நெல் விதைத்து, அறுவடை செய்து வாழவேண்டியது. அப்போதுதான் உடலுழைப்பு அறிவுழைப்பைவிட தாழ்ந்தது என்னும் எண்ணம் மறையும். உடலுழைப்புக்குக் குறைந்த கூலியும் அறிவுழைப்புக்கு பன்மடங்கு அதிக கூலியும் அளிக்கும் வழக்கம் மாறும். மனிதர்களை அவர்கள் செய்யும் பணியை வைத்து தரம் பிரித்து அணுகும் முறையும் மாற்றமடையும். கற்றுக்கொள்வதோடு சேர்த்து, பிறருக்குக் கற்றுக்கொடுக்கவும் முடியும். நகர்புற மக்கள் கிராமங்களைப் புரிந்துகொள்வதைப் போல் கிராமப்புற மக்கள் நகரங்களைப் புரிந்துகொள்வார்கள்.

ஹூ கான்சு மாகாணத்துக்கு அனுப்பிவைக்கப்பட்டார். ஒரு ஹைட்ரோ எலெக்ட்ரிக் எஞ்சினியராக, கட்டுமானப் பணியில் ஈடுபடும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. கலாசாரப் புரட்சி நீடித்த காலம் முழுவதும் ஹூ இங்கேதான் இருந்தார்.

2

மாவோ குறித்த இன்றைய சீனக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் மதிப்பீடு, அவர் நல்லதும் செய்தார், தீங்கும் செய்தார் என்பதுதான். எத்தனை விழுக்காடு நன்மைகள் செய்தார், எத்தனை விழுக்காடு தீமைகள் செய்தார் என்பதற்கான கணக்கும் அவர்களிடம் இருக்கிறது. பொதுவுடைமை என்பது பொதுவறுமை ஆகிவிடக்கூடாது என்றார் மாவோவுக்குப் பிறகு ஆட்சியைப் பிடித்த டெங்சியோபிங். மாவோவின் கொள்கைகளை ஏற்றுக்கொண்டு அவர் செயல்களை நிராகரிக்கலாம் என்றார் இவர். முதலாளித்துவம் அப்படியொன்றும் தீங்கான சொல் அல்ல என்னும் டெங்கின் கருத்தை சீனக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ஏற்றுக்கொண்டது.

டெங்சியோபிங்கின் வழிதான் ஹூ ஜிண்டாவின் வழியும். ஹூ ஜிண்டாவ் இரண்டாவது முறையாக சீனக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பொதுச் செயலாளராகவும் (2007ல்) அதிபராகவும் (2008ல்) தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டபோது சீனா அமெரிக்காவுக்குச் சவால்விடும் மாபெரும் சக்தியாக வளர்ந்திருந்தது. பொருளாதார ரீதியில், ஹூ ஆட்சிக் காலத்தில் சீனா தொட்டுள்ள உயரம் அசாத்தியமானது. வளர்ச்சியற்ற கிராமப் பகுதிகளைத் தேர்ந்தெடுத்து சிறப்புக் கவனம் குவித்து அவற்றை தொழில்மயமாக்கும் பணியில் ஆர்வம் காட்டினார். ஜிங்ஜியாங், கான்சு உள்ளிட்ட பகுதிகள் லாபமீட்டும் வர்த்தக கேந்திரங்களாக மாற்றியமைக்கப்பட்டன.

விசித்திரம் என்னவென்றால், சந்தைப் பொருளாதாரத்தை விரும்பி ஏற்றுக்கொண்டபிறகும்கூட அவ்வப்போது மாவோவை நினைவுபடுத்திக்கொண்டே இருக்கிறது சீனக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி. ஹூ தான் பங்குபெறும் கூட்டங்களில் உரையாடும்போது சில சமயம் மார்க்சியத்தையும் உரையில் இழுத்து வருவார். ’உலகம் முழுவதும் பல துறைகளில் மாற்றங்கள் நிகழ்ந்த வண்ணம் உள்ளன. சீனாவும் புதிய சவால்களை, புதிய பிரச்னைகளை, புதிய சூழ்நிலைகளை எதிர்கொண்டுள்ளது. இந்நிலையில், மார்க்சிய சித்தாந்தத்தை வாசிப்பது பொருத்தமாக இருக்கும் என்று கட்சி கருதுகிறது.’

ஹூ குறிப்பிடும் மார்க்சியர்களில் மார்க்ஸ், லெனின், மாவோ மட்டுமல்லாமல் டெங்கியோபிங்கும் அடங்குவார். மாவோவும் வேண்டும். டெங்சியோபிங்கும் வேண்டும். இதில் உள்ள முரண் ஹூவை பாதிக்கவில்லை. ’இவர்களது சித்தாந்தங்களை நாம் வளர்த்தெடுக்கவேண்டும். மாற்றங்களோடு சேர்ந்து நாமும் பயணம் செய்யவேண்டும். சீனாவில் கம்யூனிசம் வளர பாடுபடவேண்டும். வளமான ஒரு சமூகத்தை உருவாக்க முனையவேண்டும்.’

அதே சமயம், சீனர்களின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையும் கலாசாரமும் பின்னடைவைச் சந்தித்துள்ளதாக பல செய்திகள் வெளிவந்தன. அரசு அதிகாரிகள் மற்றும் கட்சி உறுப்பினர்களின் ஊழல், மேலை நாட்டு கலாசாரத்தைப் பின்பற்றியதால் ஏற்பட்ட கலாசார தேக்கம், போதை மருந்துகளுக்கு அடிமையாதல், பாலியல் ஒழுக்கீனங்கள், துளிர் விடும் மதப் பிற்போக்குத்தனம் ஆகியவை பற்றிய புகார்கள் ஊடகங்களில் வெளிவந்தன. இளைஞர்களுக்கு அறம் பற்றியும் ஒழுக்கம் பற்றியும் எடுத்துரைக்கவேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டது.

உலகமயமாக்கலின் விளைவுதான் இது என்பது ஹூவுக்குத் தெரியாமல் இல்லை. சீனர்களின் நலனுக்காக ஹூ முன்வைத்த அறம் சார்ந்த முழக்கம், Eight Honours and Eight Shames என்று அழைக்கப்பட்டது. ஹூவின் எட்டு அம்சத் திட்டம் என்று இது அழைக்கப்பட்டது. ஒருவரது பணி, நடவடிக்கை மற்றும் நோக்கத்தை அளவிட இந்த எட்டு அம்சங்கள் ஒரு அளவீடாக இருக்கும் என்றார் ஹூ. குறிப்பாக, சீனக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி உறுப்பினர்கள் இதனை கடைபிடிக்கவேண்டும் என்று கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டது.

அந்த எட்டு அம்சங்கள். 1) நாட்டை, நேசி, நாட்டுக்கு பங்கம் விளைவிக்காதே. 2) மக்களுக்கு சேவை செய், அவர்களை ஏமாற்றாதே. 3) அறிவியலை பின்பற்று, அறியாமையை அகற்று. 4) சோம்பேறித்தனத்தை ஒழி, அக்கறையுடன் பணியாற்று. 5) ஒற்றுமையை வளர்த்துக்கொள், உதவி செய், அடுத்துவரை ஏமாற்றி லாபம் சம்பாதிக்காதே. 6) நேர்மையாகவும் உண்மையாகவும் இரு, லாபத்துக்காக அறத்தை விட்டுக்கொடுக்காதே. 7) சட்டத்தை மதி 8. கடினமான உழைப்பு, எளிமை இரண்டையும் கடைபிடி. ஆடம்பரங்கள் வேண்டாம்.

உலக அரங்கில் சீனா பொருளாதார ரீதியில் முதலிடம் வகிக்கவேண்டும் என்பதுதான் ஹூவின் நீண்ட கால கனவு. பிற கனவுகளைக் காட்டிலும் இதையே அவர் முதன்மைப்படுத்தி இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறார். இது சாத்தியமாகவேண்டுமானால் தற்போதைய முதலாளித்துவ, உலகமய சூழலுக்கு ஏற்ற தத்துவத்தை மட்டுமே உயர்த்திப்பிடிக்கவேண்டும். இதன் பொருள் மாவோவை முற்றிலுமாக கைவிடவேண்டும் என்பதுதான்.

மாவோவின் ஆன்மாவை அகற்றிவிட்டு அவர் நிழலை மட்டும் ஓர் அடையாளத்துக்காக வைத்துக்கொண்டார் டெங்சியோபிங். அந்த நிழலையும் ஹூ ஜிண்டாவ் இப்போது அகற்றவேண்டியிருக்கும். 2006ம் ஆண்டு வெளிவந்த வரலாற்று பாடப்புத்தகங்கள் இதைத்தான் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. கடந்த காலங்களில் வெளிவந்த புத்தகங்களைக் காட்டிலும் இந்த முறை கம்யூனிசம், சோஷலிசம் குறித்த அறிமுகம் குறைவாகவே அளிக்கப்பட்டிருந்தது. வரலாற்றை பாடமாக படிக்கும் உயர் கல்வி மாணவர்களுக்கு சோஷலிச சித்தாந்தம் குறித்து மிக சுருக்கமான அறிமுகமே கிடைக்கும். 1979ல் பொருளாதாரச் சீர்திருத்தம் ஏற்பட்டதற்கு முந்தைய காலகட்டம் பற்றி ஒரே ஒரு வரி செய்திதான் புத்தகத்தில் இடம் பெற்றுள்ளது. மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ், லெனின், மாவோ பற்றியல்ல, முதலாளித்துவம், முதலாளித்துவப் பாணி உற்பத்தி முறை, நவீன பொருளாதாரம் பற்றித்தான் எதிர்கால மாணவர்கள் அதிகம் படிக்கப்போகிறார்கள். ஹூ ஜிண்டாவ் அரசாங்கமும் இதைத்தான் விரும்புகிறது.

கம்யூனிச, சோஷலிச சித்தாந்தத்துக்கு மாற்றாக முதலாளித்துவத்தையும் கட்டுப்பாடற்ற வர்த்தகத்தையும் தழுவிக்கொண்டதன் மூலம், சீனாவின் எதிர்காலம் கேள்விக்குள்ளாகியிருப்பதாக எழுத்தாளர் வில்லியம் ஹிண்டன் கருதுகிறார்.

‘டெங்கின் தலைமையில் சீனா சுதந்தரச் சந்தையை நோக்கி முன்னேறும்போது, வெளிநாட்டு மூலதனத்துக்கு கதவு திறக்கப்படும்போது, உலகப் பொருளாதாரத்துடன் மேலும் நெருக்கமாகப் பின்னிப் பிணையும்போது, அது தவிர்க்கவியலாதபடி துன்புறும்.’ ‘புதிய சந்தைப் பொருளாதாரத்தால் உந்தப்பட்டு லட்சக்கணக்கானோர் தனது பக்கத்திலிருப்பவரைக் கொண்டு தாம் முன்னேற முனைகையில் ஊழல் நோய் பரவும். மேற்கத்தியக் கலாசாரம் ஒவ்வொன்றிலும் ஊடுறுவி ஆதிக்கம் செலுத்துகையில் கலாசாரப் பின்னடைவும், தார்மீகச் சீரழிவும் ஏற்படும்.’

‘பணக்காரர்களும், சக்திமிக்கவர்களும் மேலும் பணக்காரர்களாகவும், மேலும் சக்திமிக்கவர்களாகவும் ஆகும்போது முந்தைய பங்குதாரர்களான விவசாயிகள் அனைத்து நிகர மதிப்பையும் இழந்து சந்தையில் விற்பதற்கு தமது உழைப்புச் சக்தியைத் தவிர வேறு எதுவுமின்றி நுழைவர்.’ ‘போட்டி அதிகமாகி, மந்த நிலை ஆழமாகி, ஒரு நாட்டைத் தொடர்ந்து மற்றொரு நாட்டை தாழ்வு நிலை ஆக்கிரமித்து, உலக மோதல்கள் கூர்மையடையும்.’

‘1949ல் சீனா புரட்சியில் வெற்றி பெறுமுன் அரை நிலப்பிரபுத்துவ அரைக் காலனிய பிரபுத்துவ முதலாளித்துவ நாடாக இருந்தது. தற்போது, சீனா விரைவான திருப்பத்துடன் அரை நிலப்பிரபுத்துவ, அரைக் காலனிய, பிரபுத்துவ முதலாளித்துவ தகுதியுடையதாக மாறிக்கொண்டிருக்கிறது. இது துயரமானது.’

0

மருதன்

ராகுல்ஜியின் பிரிட்டன் பயணம்

படிக்கும் வயதில் வீட்டைவிட்டு ஓடிச்சென்ற ராகுல்ஜி தன் வாழ்நாளின் இறுதிவரை பயணம் செய்துகொண்டே இருந்தார். தன் பெற்றோரையும் நண்பர்களையும் கிராமத்தையும் விட்டு அவர் பிரிந்துசென்றதற்குக் காரணமே பயணங்கள் மீது அவருக்கு ஏற்பட்டிருந்த காதல்தான். எங்கோ புத்தகம் ஒன்றில் படித்த இந்த நான்கு வரிகள் ராகுல்ஜியை ஓர் ஊர்சுற்றியாக மாற்றியமைத்தன. அசந்து ஓரிடத்தில் ஓய்வெடுக்கும்போது, இந்த வரிகள் நினைவுக்கு வந்துவிடும். கிளம்பிவிடுவார். இப்படியே 45 ஆண்டுகளை அவர் கழித்திருந்தார்.

உலகைச் சுற்றிப்பார் விழித் தெழுந்து,
மறுமுறையும் மனிதப் பிறப்பு வாய்க்குமா உனக்கு?
மனிதப் பிறப்பு தொடர்ந்தாலும்
மறுமுறையும் இளமை கிடைக்குமா உனக்கு?

ராகுல் சாங்கிருத்யாயன் (ஏப்ரல் 9, 1893 – ஏப்ரல் 14, 1963), கிழக்கு உத்தரப் பிரதேசத்தில் உள்ள ஆஸிம்கர் என்னும் கிராமத்தில் பிறந்தார். தந்தை கேதாரநாத் பாண்டே ஆழ்ந்த இறைபக்தி கொண்ட பிராமணர். ராகுல்ஜியும் அவ்வாறே வளர்க்கப்பட்டார். பிறர் சமைத்தால் தீட்டு ஒட்டிவிடும் என்பதற்காக எங்கு சென்றாலும் தானே சமைத்து உண்பவராகவும், பிரம்மனே அனைத்தும் என்று தீவிரமாக நம்பியவராகவும், தன் மதத்தைத் தரக்குறைவாகப் பேசுபவர்களோடு மல்லுக்கட்டி சண்டை போடுபவராகவும் வளர்ந்தவர். பள்ளிப்பாடங்கள் அவருக்குச் சலிப்பை ஏற்படுத்தின. ஒரு மாதத்துக்கும் குறைவான காலத்தில் படிக்கவேண்டியவற்றை எப்படி ஓராண்டு முழுவதும் படித்துக்கொண்டிருப்பது?

பாடப்புத்தகங்களைக் கடந்து, ஆன்மிகப் புத்தகங்களைக் கடந்து, இந்து மத இலக்கியங்களையும் தத்துவங்களையும் கடந்து, அடுத்து என்ன என்னும் யோசனை பிறப்பதற்குள் அவர் ஊர்சுற்ற ஆரம்பித்துவிட்டார். காசியில் தொடங்கி கிட்டத்தட்ட உலகம் முழுவதையும் ராகுல்ஜி சுற்றிவந்தார். தன் பயணங்கள் குறித்தும், கற்றுக்கொண்ட பாடங்கள் குறித்தும் அவர் ஆழமாகச் சிந்தித்தார். இதுகாறும் சேகரித்து வைத்திருந்த அறிவையும் கறாராகக் கடைபிடித்து வந்த நம்பிக்கைகளையும் நேர்மையாக மறுபரிசீலனை செய்ய ஆரம்பித்தார். இலங்கை, திபெத் ஆகிய நாடுகளில் மேற்கொண்ட பயணங்களின் காரணமாக பௌத்தத்தைத் தழுவினார். ஒரு பௌத்த துறவியாக ஐரோப்பிய நாடுகளுக்குச் சென்றபோது, சோவியத் யூனியன் குறித்து அவர் தெரிந்துகொண்டார். சோஷலிசம் குறித்து ஆழ்ந்து வாசிக்கவும் ஆரம்பித்தார். அதன் தொடர்ச்சியாக சோவியத் யூனியன் செல்லும் வாய்ப்பு கிடைத்தபோது, பௌத்தத்தின் வசீகரித்தையும் கடந்து மார்க்சியத்தில் தன்னைப் பிணைத்துக்கொண்டார்.

தத்துவம், பயணம், வரலாறு, மதம், மொழி, இலக்கியம் என்று ராகுல்ஜியின் பங்களிப்பு படர்ந்து விரிகிறது. ராகுல்ஜியின் சுயசரிதையை நியூ செஞ்சுரி தமிழில் வெளியிட்டிருக்கிறது. ஆயிரம் பக்கங்களுக்கு நீளும் முற்றுப்பெறாத இந்த சுயசரிதையின் மூலம், ராகுல்ஜியின் அறிவுத் தேடலையும் அவர் சென்றடைந்த உயரங்களையும் துல்லியமாகத் தெரிந்துகொள்ளமுடிகிறது.

1932-33 ஆண்டுகளில் இலங்கையில் தொடங்கி லண்டன் வரை ராகுல்ஜி விரிவாகப் பயணம் செய்தார். மஞ்சள் வண்ண அங்கிகளை அணிந்துகொண்டு லண்டன் வீதிகளில் அலைந்துகொண்டிருந்த ராகுல்ஜியை ஒரு விநோதப் பொருளாகவே அங்கிருந்தவர்கள் கண்டார்கள். கேள்விகளால் அவரைக் குடைந்து எடுத்தார்கள். பிரிட்டிஷ் பத்திரிகையாளர்கள் அவரைத் தேடி வந்து பேட்டி கண்டார்கள். ராகுல்ஜியும் தன் பயண அனுபவங்களை அவர்களிடம் பகிர்ந்துகொண்டார். மறுநாள் அவரைப் பற்றி வெளியான செய்திகளைக் கண்டு அவர் திகைத்துப்போனார்.

‘உண்மையைப் பொய்யாகவும் பொய்யை உண்மையாகவும் சித்திரிப்பதில் பிரிட்டிஷ் பத்திரிகைகள் இந்தியப் பத்திரிகைகளைத் தோற்கடிக்கின்றன. இங்கிலாந்தில் மிக அதிகமாகப் படிக்கப்படும் பத்திரிகைகளில் ஒன்றான தொழிலாளர் கட்சியின் டெய்லி ஹெரால்ட் நிருபர் எங்கள் நோக்கம் பற்றிக் கேட்டார். இங்கிலாந்து மக்கள் முன்பு புத்தரின் உபதேசங்களை வைக்க விரும்புகிறோமென்று நாங்கள் கூறினோம். மறுநாள் பத்திரிகையைப் பார்த்தால் இங்கிலாந்து முழுவதையும் நாங்கள் பவுத்த நாடாக மாற்றிவிட விரும்புகிறோமென்று பிரசுரிக்கப்பட்டிருந்தது.’

இதே போல் இன்னொரு அனுபவம். ‘டெய்லி மெயில் என்னும் இன்னொரு பெரிய பத்திரிகையின் நிருபர் வந்து என்னுடைய திபேத்திய பயணத்தைப் பற்றிக் கேட்டார். என் திபேத்திய அனுபவங்களை விவரித்தேன். மறுநாள் பத்திரிகையில் அந்த நிருபர் ஒரு கதையே கட்டிவிட்டிருந்தார். ‘இந்தப் பவுத்த பிட்சு திபேத்திய பயங்கரக் காடுகளில் தனியாக எவ்வளவோ தூரம் பிரயாணம் செய்தார். ஆனால் இதுவரை ஒரு மிருகமும் அவருக்குத் தீங்கிழைத்ததில்லை. ஒருநாள் அவர் காட்டிலே சென்றுகொண்டிருந்தபோது திடீரென்று ஆறேழு கொள்ளைக்காரர்கள் அவரைத் தாக்க வந்தார்கள். அப்போது கர்ஜித்துகொண்டே தாவிய சிங்கத்தைக் கண்டு அவர்கள் ஓடிப் போய்விட்டார்கள். ஆனால் அந்தச் சிங்கம் இந்தப் பிட்சுவை மட்டும் ஒன்றும் செய்யவில்லை.’ இந்தப் பேட்டியைப் படிக்கும் பகுத்தறவாளர்கள் என்னைப் பொய்யன், புரட்டன் என்று கருதிக் கொள்வார்கள். சாதாரண அப்பாவி வாசகர்களாக இருந்தால் இன்னும் மந்திர சக்தி இருப்பதாக நம்புவார்கள். மதத்தையும் தெய்வீக சக்தியையும் நம்பக்கூடாதென்று சொல்லும் புத்துலக இளைஞர்களுக்கு எதிராக இந்த அப்பாவிகளை ஏவிவிடலாமல்லவா! இதற்காகத்தான் இந்தப் பணமூட்டைப் பத்திரிகைகள் இவ்வாறெல்லாம் எழுதுகின்றன.’

பிரிட்டனின் பணமூட்டைப் பத்திரிகைகள் எப்படி இயங்குகின்றன என்பதை ராகுல்ஜி நமக்குப் புரியவைக்கிறார். இது பிரிட்டனுக்கு மட்டுமே பொருந்தும் உண்மை அல்ல. ‘இங்கிலாந்தில் கோடீஸ்வரர்கள்தான் பத்திரிகைகளை நடத்தமுடியும். பொய்யை இனிப்புடன் கலந்து பரப்புவதுதான் அவர்களுடைய வேலை.’

மதவாதிகளை மட்டுமல்ல பகுத்தறிவுக்கு முரணாக இயங்கும் அனைவரையும் ராகுல்ஜி கடுமையாக விமரிசிக்கிறார். பிரிட்டன் கல்வித்துறையும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல. ‘பள்ளிகள், புத்தகங்கள், பத்திரிகைகள் முதலியவை பகுத்தறிவைப் பரப்பக்கூடியவை என்று கருதப்படுகின்றன. ஆனால் இங்கிலாந்தில் இவற்றின் மகத்தான பணி முட்டாள்தனத்தைப் பரப்புவதுதான். குதிரைப் பந்தயம், நாய்ப் பந்தயம், பரிசுச்சீட்டு போன்ற எத்தனையோ சட்ட பூர்வமான சூதாட்டங்கள் அங்கே நடைபெறுகின்றன. நாளை தாம் வேலையில்லாதோர் பட்டாளத்தில் சேர்ந்து விடுவோமோ என்று அஞ்சி நடுங்கிக் கொண்டிருக்கும் பிரிட்டிஷ் தொழிலாளர்கள் தம்முடைய வயிற்றைக் கட்டி வாயைக்கட்டி இந்தச் சூதாட்டங்களுக்காகத் தம் பணத்தைச் செலவழிக்கின்றனர். பிரிட்டிஷ் பத்திரிகைகள் இந்தச் சூதாட்டங்கள் பற்றிப் பக்கம் பக்கமாக எழுதித்தள்ளுகின்றன.’

ஏன் இவ்வாறு செய்கிறார்கள்? ‘காரணம் என்னவெனில், பிரிட்டிஷ் பாட்டாளி மக்கள் தலைவிதிக்கு அடிமைகளாக இருக்க வேண்டுமென்பதும், பண முதலைகளின் ஆதிக்கத்தை ஒழித்துக்கட்ட முயற்சிக்கக்கூடாது என்பதும்தான்.’

எங்கெல்ஸைப் போலவே ராகுல்ஜியும் பிரிட்டனின் இருண்ட பகுதிகளுக்குச் செல்கிறார். கூடுகள் போன்ற குடிசைகளையும் எலும்பும் தோலுமாக வாடும் மனிதர்களையும் அவர் கண்டுகொண்டார். ‘வசதி படைத்தவர்கள் லண்டனில் வெஸ்டெண்ட் பகுதியில் இருந்தார்கள். ஏழைகள் ஈஸ்டெண்ட் பகுதியில் இருந்தார்கள். அந்தப் பகுதியில் சென்று பார்த்தோம். ஆங்கிலேய ஆட்சியாளர்கள் அங்கே தமது சகோதரர்களுக்காக எப்படிப்பட்ட நகரத்தை சிருஷ்டித்து வைத்திருக்கிறார்கள் என்பதைத் தெரிந்துகொண்டோம்.’ அந்த வகையில் பிரிட்டன், இந்தியர்களை மட்டுமல்ல, தன் மக்களையும்கூட அடிமைப்படுத்தியே வைத்திருக்கிறது என்பதை ராகுல்ஜி நேரடியாகத் தெரிந்துகொண்டார். ஒரு முதலாளித்துவ அமைப்பால் வேறு எப்படியும் இருக்கமுடியாது என்பதையும் அவர் அறிந்துகொண்டார்.

0

மருதன்

லண்டன் ரங்கநாதன் தெருவில் இருந்து…

சென்னை ரங்கநாதன் தெரு வெறிச்சோடி கிடக்கும் இந்த நேரத்தில், லண்டனுக்கு அருகிலுள்ள ரங்கநாதன் தெருவை ஒருமுறை சற்றி வரலாம், வாருங்கள்!

லண்டனிலிருந்து சுமார் 400 கிலோ மீட்டருக்கு அப்பால் இருக்கும் ஒரு சிறிய நகரம், நியூகாஸில். முழுப்பெயர் Newcastle Upon Tyne & Wear.  ஊரைச் சுற்றி ஆறு; ஆற்றின் மேல் அமைந்திருக்கும் நகரம் என்று பொருள். வருடத்தில் முக்கால் வாசி நேரம் குளு குளுதான். சூரியன் வருவதும் தெரியாதும், விலகுவதும் தெரியாது.

நகரத்தின் மையப்பகுதியை சிட்டி செண்டர் என்று அழைக்கிறார்கள். இங்குதான் நியூகாஸிலின் ரங்கநாதன் தெரு, Northumberland Street உள்ளது. குட்டி கடைகள் முதல் பெரிய கடைகள் வரை ஒரு சேர இங்கே அணிவகுத்து நிற்கின்றன. பேருந்து மற்றும் ரயில் மூலமாக இந்தத் தெருவை அடையலாம். பேருந்தில் வருபவர்கள் Pilgrim Street என்று கேட்டு இறங்க வேண்டும். ரயிலென்றால் Monument என்ற நிலையத்தில் இறங்கவேண்டும்.

நடைபாதையில் ஆக்கிரமிப்பு இல்லை. திடீரென்று சீல் வைத்து நோட்டீஸ் ஒட்டும் வழக்கம் இல்லை. மின்சார வெட்டில்லை. குளிரும் இளம் தூறலும் சர்வ சாதாரணம் என்றாலும் சாலைகளில் குட்டைகளோ குளங்களோ இல்லை. எறும்புக் கூட்டம் போல் மக்கள் வரிசை வரிசையாக குவிந்துகொண்டிருப்பார்கள். சனி, ஞாயிறு என்றால் கேட்கவே வேண்டாம்.

அனைத்து வயதினருக்கும், அனைத்து விருப்பங்களுக்கும் தீனிபோடும் இடம் இது. சாப்பாட்டுப் பிரியர்களுக்கு மெக்டொனால்ட்ஸ், பர்கர் கிங், க்ரெக்ஸ் போன்ற ஜாம்பவான்களும், சுவையான சிற்றுண்டிகளும் கிடைக்கும். ஜவுளிக்கு ப்ரைமார்க், மார்க் & ஸ்பென்சர், பீகாக். வீட்டு உபயோகப் பொருள்களுக்கு க்லாஸ்ஹோல்ஸன், W.H ஸ்மித், பிசி கர்ரி வோல்ட், அர்கோஸ், ஃபென்விக், பூட்ஸ் மருந்தகம் என்று பல கடைகள். எல்டன் ஸ்கொயர் என்னும் மிகப்பிரிய வணிக வளாகம் இந்தத் தெருவுக்கு மிக அருகில் இருக்கிறது.

குழந்தைகளை யாரும் தோளில் தூக்கி வருவதில்லை. அதற்கென்றே இருக்கும் வண்டிகளில்தான் (ப்ராம் / ஸ்ட்ராலர்) அழைத்து வருகிறார்கள். என்றாலும், சாலைகள் அகலாமாக இருப்பதால், இடிபடாமல் வண்டிகளை உருட்டிக்கொண்டு செல்லலாம். குழந்தைகளுக்கு மட்டுமல்ல, மாற்றுத் திறனாளிகளுக்கும் நல்ல வசதி செய்து தரப்பட்டுள்ளது. அனைத்து கடைகளிலும் இவர்களுக்கென்றே தனியாக லிஃப்ட் வசதி உள்ளது.

நம் ஊரைப்போல வீதிகளில் படம் வரைவது, நடனமாடுவது, வேடிக்கை பார்த்துவிட்டு காசு போடாமல் போவது ஆகிய நிகழ்ச்சிகள் வார இறுதியில் நடந்துகொண்டிருக்கின்றன. ஒரு நாள், தெருமுனையில் அழகான மாடி பேருந்து ஒன்று நின்றுகொண்டிருந்தது. அருகில் சென்று பார்த்தால் ஜாப் ஃபேர். இங்கும் வேலை தேடுவோர் கணிசமாக இருக்கிறார்கள் என்பது புரிந்தது.

நான் மிகவும் வியந்துப் பார்தத ஒரு கடை, Argos. ஏனெனில் இங்கு விற்பனையே மிக வித்தியாசமாகயிருக்கும். கடையில் நுழைந்தவுடன் அங்கிருக்கும் மானிட்டரின் அருகில் செல்லவேண்டும் (கடையின் அளவைப் பொறுத்து சில இடத்தில் 5 அல்லது 10 மானிடர்கள் இருக்கின்றன). தொடுதிரை மூலம் ஷாப்பிங் செய்யவேண்டும். என்னென்ன வாங்கலாம்? விலை என்ன? ஸ்டாக் இருக்கிறதா? இதே பொருள் வேறு எந்த கிளையிலுள்ளது? அனைத்துக்கும் ஒரு சில விநாடிகளில் பதில் கிடைத்துவிடுகிறது.  மானிடருக்கு அருகில் இருக்கும் பென்சில், பேப்பரை எடுத்து நமக்கு தேவையான பொருள்களின் விவரத்தை எழுதி எடுத்துக்கொண்டு (பென்சிலை அங்கேயே வைத்துவிட்டு) பணம் செலுத்தும் இயந்திரத்தில் விவரங்களைத் தட்டச்சு செய்யவேண்டும். கூட்டிப் பார்த்து எவ்வளவு என்று மெஷின் சொல்லும். செலுத்திவிட்டு, அது கொடுக்கும் ரசீதை வாங்கிக்கொள்ளவேண்டும். உங்கள் சரக்கு எந்த கவுண்டரில் கிடைக்கும் என்பதை அறிவிக்க ஒரு பெரிய எலெக்ட்ரிக் டிஸ்ப்ளே உள்ளது. ரசீதைக் காண்பித்து பையை வாங்கிக்கொண்டு கிளம்பலாம். மற்ற கடைகளைவிட இங்கு விலையும் கூட்டமும் ஓரளவு குறைவு.

சரவணா ஸ்டோர்ஸ் மாதிரியான ஒரு கடைதான் Primark. இங்கு அதிக அளவில் இந்தியர்களைப் பார்க்கலாம். வாங்குபவர்களாகவும் விற்பவர்களாவும் அவர்கள் இருக்கிறார்கள். மற்ற கடைகளைப் பார்க்கும்போது இங்கு துணி மணிகளின் விலை கணிசமாக குறைவு என்பதால் கூட்டம் அலைமோதும். இவ்வளவு குறைவாக தருகிறார்கள் என்றால் மட்டமான பொருளாகத்தான் இருக்கும் என்று சந்தேகிப்பவர்களும், அப்பப்பா இந்தக்கூட்டத்தோடு யார் மல்லுகட்டுவார்கள் என்று அஞ்சுபவர்களும் ஒதுங்கியே இருப்பார்கள். நான் பார்த்தவரை, ஆங்கிலேயர்கள் கணிசமான அளவில் இங்கு வருகிறார்கள். எனில், அங்கலாய்த்து ஒதுங்குபவர்கள் யார் என்று பார்த்தால், அட இந்தியர்கள்!

இன்னொரு ஆச்சரியம், இங்கு அடுக்குமாடி கட்டடங்கள் எதுவும் கிடையாது என்பது. பெரும்பாலும் தரைத்தளம். மிஞ்சி மிஞ்சிப் போனால், முதல் தளம். அவ்வளவுதான். ஆனால், ஒவ்வொரு கட்டடமும் பரந்து விரிந்து பிரமாண்டமாகப் பயமுறுத்தும். குறிப்பாக, தரைத்தளம் பெண்களுக்கான பிரிவாக இருக்கும். முதல் தளத்தில் ஆண்களுக்கும் குழந்தைகளுக்குமான பண்டங்கள் அணிவகுக்கும்.

துணிக்கடை இயங்கும் விதமும் அலாதியானது. கடையின் முகப்பில், நூற்றுக்கணக்கான பெரிய பைகள் அடுக்கப்பட்டிருக்கும்.  உள்ளே நுழையும்போதே அவரவர் தேவைக்கேற்ப பைகளை எடுத்துக்கொண்டு, பிடித்த துணிகளை அள்ள ஆரம்பிக்கலாம். பிறகு,  உடை சரியாகப் பொருந்துகிறதா என்பதை டிரைலர் ரூமில் சோதித்துக்கொள்ளலாம்.  இங்கு அழகான பெண்மணி ஒருவர் நின்றுகொண்டிருப்பார் (ஆண்கள் பகுதியிலும்). வரிசையில்தான் செல்ல வேண்டும்; அவரிடம் சென்று, மொத்தம் எத்தனை துணிகளைப் பரிசோதிக்கவேண்டும் என்பதைச் சொல்லவேண்டும். உடனே ஒரு அட்டையை எடுத்து இயந்திரத்தில் செருகி, நாம் குறிப்பிடும் எண்ணை அழுத்திக்கொடுப்பார்கள்.  டிரைலர் ரூமில் உடையைப் போட்டுப் பார்த்துவிட்டு, திரும்ப வரும்போது அந்த அட்டையையும், தேர்ந்தெடுக்காத உடைகளையும் அவரிடம் கொடுத்துவிட வேண்டும்.  மிச்சத்தை எடுததுக்கொண்டு நேராக பில்லிங் பகுதிக்கு செல்லவேண்டும். அங்கு மறுபடியும் வரிசை. காத்திருந்து பணம் கட்டிவிட்டு நடையைக் கட்டிவிடலாம். பிடிக்காத, ஒத்துவராத உடைகளை இரண்டு வாரங்களுக்குள் ரசீதுகொடுத்து மாற்றிக்கொள்ளலாம்.

பொதுவாக ஆங்கிலேயர்கள் சரியான நேரத்தில் கடையைத் திறக்கிறார்கள், மூடுகிறார்கள். வார நாட்களில் இந்தத் தெருவில் இரவு ஏழு மணிக்கு மேல் கூட்டமிருக்காது. வெறிச்சோடியிருக்கும். வாரயிறுதியில் அதிக நேரம் திறந்துவைத்திருப்பார்கள் என்று நினைத்தால் தவறு. ஒரு சனிக்கிழமை 5 மணிக்குச் சென்று பார்த்து, ஏமாந்து வீடு திரும்பினோம். பிறகுதான் தெரிந்தது. மாலை 4 மணிக்கு மேல் ஒரு கடைகூட இங்கே திறந்திருக்காது.

ப்ரைமார்க்குக்கு எதிரிலேயே, போட்டியாளரான Mark & Spencer அமைந்துள்ளது. ஒருவகையில் இக்கடை எல்லா வணிகர்களுக்குமே போட்டிதான். ஏனெனில் இங்கு துணிகள் மட்டுமின்றி ஏராளமான தின்பண்டங்களும் கிடைக்கும். நொறுக்குத்தீனி பிரியர்களுக்கு ஒரு பிரிவு. கேக், பஃப், ரொட்டி என்று ஒரு பேக்கரி பிரிவு. காய்கறிகளுக்கும் கனிகளுக்கும் ஒரு பிரிவு. வீட்டு மளிகைக்கு ஒரு பிரிவு. பூனை, நாய் உணவுகள் ஒரு பக்கம். பூங்கொத்துகளுக்கும் நாளிதழ்களுக்கும் ஒரு பிரிவு. இப்படிப் பல பிரிவுகள் அமைந்துள்ளன. காலை கடை திறந்தவுடன் உள்ளே நுழைந்தால் வேண்டியதை வாங்கிவிட்டு, சாப்பிட்டுவிட்டு, இன்னபிற விஷயங்களையும் முடித்துவிட்டு சாவகாசமாக வீடு திரும்பலாம். இக்கடைக்கு மொத்தம் மூன்று வித நுழைவாயில்கள் உள்ளன. ஒவ்வொன்றும் ஒரு சாலைக்கு நம்மை அழைத்துச் செல்லும். முதலில் சென்றபோது நான் கொஞ்சம் தடுமாறிவிட்டேன்.

ஒரு நாள் ப்ரைமார்க்கில் ஷாப்பிங் முடித்துக்கொண்டு Burger King சென்றோம். சைவம் சாப்பிடுபவர்களுக்கென்றே இப்பொழுது எல்லா இடங்களிலும் ஏதாவது ஒரு ஐட்டமிருக்கிறது. மிகக் கவனமாகத் தேர்ந்தெடுத்து, நான்கைந்து முறை கேட்டுவிட்டு, வெஜ் மீல் டீல் ஆர்டர் செய்தோம். இதில் வெஜ் பர்கர், பிரெஞ்ச் ஃப்ரை, ஜஹாங்கீர் க்ளாஸில் கோக், பெப்ஸி அல்லது ஸ்ப்ரைட் இருக்கும். விலை 3.99 பவுண்ட்ஸ். இதை நம் ஊர் பணத்துக்கு மாற்ற முயன்றால் தலைச்சுற்றல் வரும் என்பதால் விட்டுவிடுங்கள். இங்கு ஐம்பது பேர் அமர்ந்து சாப்பிடலாம். இருபது பேர் நின்றுகொண்டு கொரிக்கலாம். சாப்பிட்டு முடித்து, குப்பைகளைக் கொட்டிவிட்டு, ப்ளாஸ்டிக் தட்டை அதற்குரிய இடத்தில் சேர்க்கவேண்டும். மேஜைகளை மட்டும் அவர்களே துடைத்துக்கொள்கிறார்கள்.

புத்தகப் பிரியர்களுக்கு, W H Smith நல்ல இடம். இங்கு ஆங்கிலப் புத்தகங்கள் மட்டுமே கிடைக்கின்றன. புத்தக ஆர்வம் இல்லாதவர்களும் இங்கே நுழைவார்கள். காரணம், கடைகளில் வெப்பமூட்டப்பட்டிருக்கும். நானும்கூட குளிரில இருந்து தப்புவதற்காகவே இங்கே சென்றேன். புத்தகங்களுக்கு இணையாக மாத, நாளிதழ்கள் கொட்டிக்கிடக்கின்றன. குழந்தைகளுக்கென்றே பிரத்யேகமாக முதல் தளம். பொடிசுகள் முதல் டீனேஜ் வரை ரகவாரியாக புத்தகங்கள் அடுக்குகள். வாழ்த்து அட்டைகளும் ஏராளம் குவிந்திருக்கிறது. பல வண்ணங்களில், அழகான குறுஞ்செய்திகளுடன்.  ஸ்டேஷனரி, சாக்லெட், பிஸ்கட், குளிர் பானம் ஆகியவையும் கிடைக்கின்றன. வெறும் கை வீசிக்கொண்டு வந்தால் ஒருமாதிரியாகப் பார்ப்பார்களோ என்று நினைத்து, சாக்லெட்டும் பெப்ஸியும் வாங்கிக்கொண்டு நகர்ந்தேன்.

அநேகமாக ஒவ்வொரு வாரமும் இங்கு சென்றுகொண்டிருக்கிறேன். சென்ற வாரம் சென்றபோது, வண்ண விளக்குகளும், மயக்கும் அலங்காரங்களும் கண்களைக் கொள்ளை கொண்டன.  இன்னும் நேரமிருக்கிறது என்றாலும் எல்லோரும் தயாராகிவிட்டார்கள். Merry Christmas!

0

R. விஜய்

அழிவிற் சிறந்தது – அப்துல் கலாம் கட்டுரைகளை முன்வைத்து

அப்துல் கலாம் கூடன்குளம் விவகாரத்தில் நுழைந்து புதுக் குமிழிகளை உருவாக்கியிருக்கிறார். அணு உலைக்கு எதிரான போராட்டத்தை சாதூர்யமாக சமாளிக்கும் நடவடிக்கையின் ஒரு பகுதியாகவே, அப்துல் கலாம் அரசால் இறக்கப் பட்டிருக்கிறார் என்பதில் ஐயம் கொள்ள எதுவும் இல்லை. சில வாரங்கள் முன்பு ‘கூடன்குளம் அணுமின் நிலையப் பிரச்சினையில் அப்துல் கலாமின் ஆலோசனை பெறப்படும்’ என்று மத்திய அமைச்சர் சொன்னார். அரசுக்கு கலாமின் ஆலோசனை எதுவும் (குறைந்த பட்சம் புதிதாக) இப்போது தேவையில்லை; இங்கே ஆலோசனை என்பதன் அர்த்தம், அவர் கருத்து சொல்லி, அது பரவாலான மக்கள் மற்றும் ஊடக கவனம் பெறுவது; அவர் என்ன கருத்து சொல்வார் என்பது அணு உலை ஆதரவாளர்கள் எதிர்ப்பாளர்கள் மட்டுமின்றி, கலாமிற்கு பிடித்த குழந்தைகளுக்கும்கூட தெரியும்.

ஆகையால் கலாம் கூடன்குளம் சென்று, ‘ஆய்வு செய்து’, கருத்து சொல்வது என்பது விவாதத்திற்காகவோ, நம் அறிவுப்பரிசீலனைக்காக உதிர்க்கப்படுவதோ அல்ல. ஒரு பிரபலமாக, முன்னாள் குடியரசு தலைவராக அவர் கருத்து சொல்கிறார்; அக்கருத்து அரசியல் காரணங்களால் முன்வைக்கப்பட்டது; இன்று ஒரு நிறுவப்பட்ட உண்மையாக மாறிவிட்டது. பொதுமக்கள் எல்லார் மனங்களிலும் படிந்துவிட்ட பிம்பமான, ‘இந்தியாவின் தலைசிறந்த விஞ்ஞானி‘யின் கூற்றாக, அவர் கருத்து அரசாலும் ஊடகங்களாலும் மீண்டும் மீண்டும் முன்வைக்கப்படுகிறது. அணு அறிவியல் மற்றும் அணுவியல் சார்ந்த தொழில்நுட்ப அறிவு கொண்ட, விண்கலப் பொறியியலாளரான கலாம் என்பவர், வேறு பல காரணங்களால் அடையும் அதிகாரத்தின் அங்கீகாரத்துடன், அணு உலைக்கு ஆதரவான பிரச்சாரத்திற்கு பலம் சேர்க்க கருத்து சொல்கிறார்.

கலாம் அணு விஞ்ஞானியா இல்லையா என்பது, அணு மின்சாரம் சார்ந்த ஒரு விவாதத்தில் ஒரு முக்கிய பிரச்சினை அல்ல; கூடன்குளம் அணு உலைக்கு அவர் அளிக்கும் சான்றிதழ், அவர் அணு விஞ்ஞானி என்று சொல்லப்பட்டு, அந்த அதிகாரத்தின் பாற்பட்டு முன்வைக்கப்படுகிறது. அவரின் கருத்துக்கள் விவாதத்திற்கும் விமர்சனத்திற்கும் அப்பாற்பட்டதாகவும் ஆக்கப்படுகிறது. அவர் அளித்த உத்தரவாதத்தையும் மீறி, எதிர்ப்பாளர்கள் பிடிவாதம் பிடிப்பது அறிவுக்கும் நாட்டிற்கும் எதிரானதாகப் பரப்புரை செய்யப்படுகிறது.

அணு உலை, அணு மின்சாரம் குறித்து ஓரளவு அறிதல் உள்ள எவரும் கருத்து சொல்லி, அது விவாதப் பொருள் ஆகலாம். ஆனால் இங்கே எதிர் கருத்துக்களை விவாதமின்றி முறியடிக்க, அவரை தலை சிறந்த விஞ்ஞானியாக விமர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்டு முன்வைப்பதுதான் பிரச்சினை. அரசியல் நிலைப்பாடு சார்ந்த கோஷங்களால், கலாமை அவதூறு செய்து, அணு மின்சாரம் சார்ந்த அவரது வாதங்களை நிராகரிப்பது அபத்தம் என்றால், அதைவிட அபத்தம் அவரது செலிபிரிடி நிலையை முன்வைத்து, எல்லாம் அறிந்த விஞ்ஞானியின் கூற்றாக அவர் சொல்வதைப் பரப்புவது.

இந்த காரணங்களால், கலாம் ஓர் அணு விஞ்ஞானி என்கிற ‘உண்மையை’ மறுதலிக்க வேண்டியுள்ளது. ஒரு பொறியியலாளராக தொடங்கி, பல்வேறு அனுபவங்கள் மூலம் அவர் பெற்றிருக்கக் கூடிய அறிவியல் மற்றும் தொழில் நுட்ப அறிவை பற்றி சந்தேகம் கொள்ளவில்லை. ஆனால் கலாம் எந்த விதத்திலும் ஒரு அணு விஞ்ஞானி இல்லை என்பது மட்டுமின்றி, ஏதேனும் ஒரு வகையில் நேரடியான பங்களிப்பை அறிவியலுக்கு செய்வது என்ற வகையில், ஒரு விஞ்ஞானி என்று கூட அவரை அழைக்க முடியாது. நான் அறிந்தவரை, ஆக்கபூர்வம் அழிவுபூர்வம் என்கிற எந்த நோக்கில் பார்த்தாலும், எந்த ஒரு தனித்துவமான அறிவியல் பங்களிப்பையும் அவர் செய்யவில்லை. இதற்கு மாறான தகவலை யார் எங்கிருந்து தந்தாலும் பரிசீலித்து கருத்தை மாற்றிக் கொள்ள தயாராக இருக்கிறேன். கலாமை பற்றிய பொய்யான தகவலைச் சொல்லி, அதன் மூலம் குறிப்பிட்ட கருத்து தரப்பிற்கு பலம் சேர்க்க முயல்வதாலும், அவரை ஒரு அணு விஞ்ஞானியாக அணுமின்நிலைய ஆதரவாளர்கள் மட்டுமின்றி, எதிர்ப்பாளர்களும் பார்ப்பதாலும் மட்டுமே இதைச் சொல்ல வேண்டியுள்ளது.

தமிழ் மக்களை ஓர் அணு உலை விபத்திற்குப் பலிகடாவாக்குவதுதான் இந்திய மையஅரசின் அடிப்படை நோக்கம் என்று சொல்வது எவ்வளவு ஆதாரமற்ற அவதூறோ, அதைப் போலவே கூடன்குளம் உலையை எதிர்ப்பது அன்னிய நாட்டுச் சதி என்பதும், மதரீதியான உள்நோக்கங்கள் கற்பிப்பதும். அவை ஆதாரமற்ற அவதூறுகள். பிரச்சினையைத் தீர்க்காமல் இழுத்துக்கொண்டு போவதுதான் நோக்கம் என்றால், தாரளமாக இந்த இரு எதிர் எதிர்த் திசைகளில் கருத்துக்களை உதிர்த்துக் கொண்டிருக்கலாம். இருபது ஆண்டுகளாக இருக்கும் ஒரு எதிர்ப்பை பற்றிப் பேச தொடங்கும் ஒவ்வொரு முறையும், ஊடகங்கள் திடீரென கிளம்பிய எதிர்ப்பாக இதை வர்ணித்துவிட்டுத் துவங்குவதைக் காணலாம்.

அணு உலைக்கு ஆதரவாகவும், எதிர்ப்பாகவும் வாதங்கள், பதில்கள் பல்லாண்டுகளாக ஏராளமாக எழுதிக் குவிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. கலாமின் கட்டுரை புதிய வெளிச்சம் எதையும் தரவில்லை.

ஏற்கனவே ஒப்புக்கொண்டது போல், இந்திய அரசாங்கம் தமிழ் மக்களை பலியிடும் திட்டத்துடன் நிச்சயமாக கூடன்குளத் திட்டத்தைத் தொடங்கவில்லை. ஆகையால் அணு உலைக்கான பாதுகாப்பு என்கிற வகையில் என்னவெல்லாம் இன்றைய நிலையில் சாத்தியமாகுமோ, அவையனைத்தும் கொண்டதாக கூடன்குளம் அணு உலை இருக்கும் என்று அரசாங்கம் சொல்வதையே நேரடியாக நம்பலாம். அதை தாண்டி கலாம் ஆய்வு செய்து சொல்ல என்ன இருக்கிறது என்று விளங்கவில்லை. பொறுப்பில் உள்ளவர்களிடம் விளக்கம் கேட்டு பெறுவதைத் தவிர, ஒரு நாளில் கூடன்குள அணு உலையில் என்ன ஆய்வை அவர் செய்திருக்க முடியும் என்பதும் புரியவில்லை. கலாமின் ஆங்கிலம்  மற்றும் தமிழ்  இரண்டு கட்டுரைகளும் ஓர் ஆய்வுக் கட்டுரையின் எந்தப் பண்பையும் கொண்டது அல்ல; மாறாக முழுக்க பிரசார தொனியில் ஏற்கெனவே சொல்லப்பட்ட தகவல்களை அளிப்பது மட்டுமே. புதிது என்று தோன்றக்கூடிய, தோரியத்தை முன்வைத்து அவர் சொன்ன தகவல்களும் ஏற்கெனவே என்டிடிவி வரை வெளிவந்த செய்திகள்தான்.

கலாமின் கட்டுரையில் தரப்படும் உலையின் பாதுகாப்பு சார்ந்த தகவல்களை யாவும் உண்மை என்றே நாம் எடுத்துக் கொள்ளலாம். வேறு ஒரு அணு உலை தொழில் நுட்ப நிபுணர் அதில் கருத்து வேறுபாடும், ஐயங்களும், பிரச்சினைகளும் கொள்ள இயலலாம். ஆனால் அரசாங்கத்தின் கையாளாக கலாம் திட்டமிட்ட பொய்யை சொல்வதாக நினைப்பதற்கு ஆதாரம் எதுவும் இல்லை. ஆனால் இந்த ஏற்பாடுகள் எல்லாம், விபத்து நேரவே நேராது, விபத்திற்கான நிகழ்தகவு பூஜ்யம் என்ற உத்தரவாதத்தை அளிக்காது என்பதைத்தான் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

இன்றுவரை மனித சமுதாயம் படைத்த எந்த தொழில்நுட்பமும், மனிதப் பிழை மற்றும் இயந்திரக் கோளாறு சார்ந்து, தவறு என்று எதுவுமே நடக்காமல் ஒரு விதிவிலக்காக இருப்பதற்கான சாத்தியம் இல்லை என்கிற அடிப்படை விதியை முதலில் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். துல்லியம் என்பது கணித அறிவியல் விதிகளின்படியே முழுதும் கறாரான ஒரு சாத்தியமில்லை. எல்லா சோதனைகளும், கணித்தல்களும் பிழை அளவுகட்கு உட்பட்டவைதான். இந்தப் பிழையின் இடைவெளியை மேலும் மேலும் குறைத்துக் கொண்டே செல்ல இயலுமே ஒழிய, பிழையே இல்லாமல் சோதனைகளும், அறிவியல் செயல்பாடுகளும் சாத்தியமில்லை.

அந்த வகையில் அணு உலையிலும், மனிதர்கள் இழைக்கும் தவறுகளும், இயந்திரங்கள் குறித்த கணித்தல்களில் நிகழும் எதிர்பாராத தவறுகளும் முற்றிலுமாக தவிர்க்க கூடியது அல்ல; முன்னேறிய நாடுகளிலேயே இது சாத்தியமில்லை என்பதைத்தான் அமேரிக்க, ரஷ்ய, ஜப்பானிய விபத்துக்கள் நமக்குத் தெளிவுபடுத்துகின்றன. அணு உலையில் பலவேறு தளங்களில் நடக்கும் செயல்பாடுகள் சிக்கலானாவை. அதில் எதிரே பார்க்காத ஒரு கோணத்தில் பிரச்சினைகள் நிச்சயமாக ஏற்படலாம்; எந்த நிலையிலும், எந்தச் சிக்கலும், என்றுமே உருவாகாது என்று சொல்ல இங்கு யாரும் கடவுள் அல்ல.

இன்று பிரச்சினையுள்ளதாக கருதப்படும் ஃபுகுஷிமா உலையை, சென்ற வருட சுனாமிக்கு முன்பு யாரும் பிரச்சினை இருக்க வாய்ப்புள்ளதாகக் கருதவில்லை. அவர்கள் முற்றிலும் எதிர்பாராத வகையில், அவர்கள் செய்த மூன்று பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளும், உலையின் செயல்பாடு நின்றபின் குளிரூட்ட இயலாமல் வெடித்தது. நம்மூர் கூடன்குளத்தில் ஃபுக்குஷிமா விபத்தின் அதே சாத்தியம் இல்லை என்று உத்தரவாதம் அளிப்பதால், விபத்திற்கான எதிர்பாராத வேறு சாத்தியங்கள் இல்லை என்று நம்புவதற்கு அறிவியல்ரீதியான எந்த அடிப்படையும் இல்லை. அவ்வாறு நம்புவது அறிவியல் மனம் அல்ல; அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பம் சார்ந்த மமதை மட்டுமே.

ஒரே ஒரு உயிரை காக்க ஜப்பானிய அதிகார வர்க்கம் எடுக்கக் கூடிய நடவடிக்கைகளும், பொதுவாகவே பாதுகாப்பு சார்ந்து, ஜப்பானியர்கள் அதீத obsessionடன் எடுக்கும் முன்னேற்பாடுகளையும் கணக்கில் கொண்டு, ஃபுகுஷிமா விஷயத்தில் நடந்த தவறைப் புரிந்து கொள்ளவேண்டும். எல்லாவித பிரச்சினைகளையும் எதிர்பார்த்து செய்திருந்த அதீத பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளைத் தாண்டி, கண்களைக் கட்டி விட்டிருக்கிறது இயற்கை. பொது மக்களின் உயிர்கள் குறித்து நம் அரசின், அதிகார வர்க்கத்தின் அதீத உதாசீனங்களுக்கு விளக்கமும் ஆதாரமும் காட்டத் தேவையில்லை. உதாசீனமும் ஊழலும், இன்னும் பல சீர்கேடுகளும், நெருக்கடியான தருணத்தில் நம் பொதுமக்களின் பொறுப்பற்றதன்மை எல்லாம் கலந்து, எந்த வித அழிவிற்கும் நம்மை இட்டுச் செல்லுக்கூடிய சாத்தியக்கூறுகள் உண்டு.

‘விபத்து நடந்த காரணத்தால் நாமெல்லாம் விமான பயணம் போவதில்லையா’ என்கிற அபத்த உதாரணத்தை கலாமும் கேட்பது எரிச்சலூட்டினாலும், அதில் ஆச்சரியப்பட எதுவுமே இல்லை. விமான விபத்துக்களையும், அணு உலை விபத்துக்களையும் இணையாக வைத்து ஒப்பிட்டு பேசுவது ஒரு அறிவுள்ளவாதமா என்கிற சுய சந்தேகம் கிஞ்சித்தும் இல்லாமல், ரொம்ப கூலாக எல்லா அறிவாளிகளும் இப்படித்தான் கேட்கிறார்கள். ஒரு அணு உலை விபத்திற்கும், விமான விபத்திற்கும் – விபத்தின் பாதிப்பு, அளவு (magnitude) சார்ந்த பரிமாணங்கள், தொடரப்போகும் பின் விளைவுகள் என்ற – வித்தியாசங்களை பற்றிய கேள்விகளையும் புரிதல்களையும், அவரவர் மனவிவாதத்திற்கு விட்டுவிட்டு, நேரெதிராக இந்த வாதத்தை எதிர்கொள்வோம்.

‘நூறு விழுக்காடு பாதுகாப்பு ஏற்பாடு’ என்று சொல்லப்படுவதுடன்தான், விபத்து நடந்த எல்லா விமானங்களும், விபத்து நடப்பதற்குமுன் பறக்கத் தொடங்கின; மீறி தவறுகள் நடக்கின்றன. விமானத்தில் போகிறவர்கள், விபத்து நடப்பதற்கான சிறிய சாத்தியம் இருப்பதை நன்றாக உணர்ந்து, தெளிவாக முன்னமே அறிந்து, தங்கள் தேர்வாகப் பயணம் செய்கிறார்கள். மாறாக கூடன்குளம் விவகாரத்தில் விபத்து நடக்கவே நடக்காது, அதற்கான சாத்தியம் பூஜ்யம், நூறு சதவிகித பாதுகாப்பு என்று பொய் சொல்லி அணு உலையை இயக்கப் போகிறார்கள்; கூடன்குள அணு மின் உற்பத்திக்கான தேர்வை அரசும், அதிகார வர்க்கமும் முடிவு செய்து, நம் எலீட் சமூகம் அதற்கு ஆதரவாக பேசி பிரசாரம் செய்து, அதே எலீட் சமூகம் அதன் பயனை மிகுதியாக துய்க்கப் போகிறது. அபாயம் அதை தேர்வு செய்யாத, அதை எதிர்க்கும் மக்களுக்கு மட்டும்.

கலாம் தனது கட்டுரையில் விசித்திரமான ஒரு பாயிண்டை சொல்கிறார். ‘Many accidents followed, and even today air accidents kill more than 1,500 people every year’ என்கிற தகவலை தந்துவிட்டு அதனால் பறப்பதை நாம் விட்டுவிட்டோமா என வினவுகிறார். நல்ல உதாரணம்; இன்றய நமது முன்னேறிய நிலையில் கூட நம்மால் ஆண்டிற்கு 1500பேர் விமான விபத்துக்களில் சாவதை தடுக்க முடியவில்லை. ஆனாலும் பறக்கிறோம். அதே போன்ற வாதத்தைதானே மக்களிடம் கூடன்குள விவகாரத்திலும் முன்வைக்க வேண்டும்?

‘நாங்கள் எங்களால் முடிந்த எல்லாப் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளையும் செய்துவிட்டோம். அதையும் மீறி ஏதேனும் நடக்க சிறு வாய்ப்பு உண்டு; விபத்து நடக்க சில வாய்ப்புகள் உள்ளதால் மட்டும் மின்சார உற்பத்தியை எங்களால் நிறுத்த முடியாது’ என்று நேரடி யதார்த்தமான கூற்றை மக்கள் முன்வைத்திருக்க வேண்டும். பல லட்சம் தடவைகள் பயன்படுத்தி பயன்பாட்டில் நாம் மிகவும் முதிர்ந்த பின்னும் விமான விபத்துக்கள் இன்றும் நடக்க்கிறது; ஒப்பீட்டளவில் பயன்பாட்டில் இன்னமும் முதிரா நிலையில் இருக்கும் அணு மின்னுற்பத்தியின் போது என்னவகை விபத்து நடக்கக்கூடும் என்பதையும் மக்களுக்கு முன்னமே சொல்லி, நடந்தால் என்ன செய்யவேண்டும் என்பதையும் சொல்வதுதானே நியாயம். அதற்குப் பிறகும், கூடன்குளம் மக்கள் நாட்டின் முன்னேற்றத்திற்காக, அந்த ஒருவேளை நடக்க சாத்தியக்குறைவுள்ள ஆனால் சாத்தியமுள்ள ஆபத்தை எதிர்கொள்ளத் தயராக இருக்கிறார்கள் என்றால் அது வேறு விஷயம். நூறு விழுக்காடு பாதுகாப்பு உள்ளதாக கூறி, விபத்து நடக்க சாத்தியம் இல்லவே இல்லை என்று மறுப்பது ஏமாற்று வேலையல்லவா?

அணு உலையின் பலனான மின்சாரத்தையும், முன்னேற்றத்தையும், வேறு ஒரு மேல்தட்டு சமூகம் நுகர, பாதிக்க சாத்தியமுள்ள மக்களை ‘நாமல்ல நாடுதான் நம்மைவிட முக்கியம்’ என்கிற அரிய கருத்தை சொல்லி ஏமாற்ற முனைவது என்னவகை நேர்மை? பேரணைகள் எழுப்பும்போதும், கனிமங்களுக்காக மக்கள் நிலத்தை பிடுங்கும்போது சொல்லப்படும் அதே நேர்மையற்ற ‘நாமல்ல நாடுதான் நம்மைவிட முக்கியம்’ வாதம்தானே இது.

ஃபுகுஷிமாவில் பொருட்சேதம் ஏற்பட்டாலும் உயிர்சேதம் ஏற்படவில்லை என்று ஒரு வாதத்தை கலாம் முன்வைக்கிறார். நியாயமாக அவர் செய்திருக்க வேண்டியது, ஜப்பானில் நடந்த அதே விபத்து அப்படியே இங்கே நடந்திருந்தால், என்னவகை பாதிப்பு நடந்திருக்கும் என்று நம் சூழலில் கற்பனையில் நிகழ்த்தி ஒப்பிட்டு பார்ப்பதுதான். குஜராத்தில் நடந்த பூகம்பத்தில் லட்சக்கணக்கில் உயிர்சேதம் நடந்தது. அதைவிட வலிமை வாய்ந்த பல பல ஜப்பானிய பூகம்பங்களில் வெறும் 25 பேர் கூட பலியாகவில்லை. ஒரு பேரழிவின் போதும் ஜப்பானியர் காட்டும் பொறுப்புணர்ச்சி, ஒழுக்கம், கட்டுப்பாடு, அரசாங்கத்தின் அதி தீவிர துரித நடவடிக்கை, இவை எல்லாவற்றையும் நாம் நம் சூழலுடன் ஒப்பிட்டே பார்க்கமுடியாது. பத்து லட்சம் மக்கள், கூடன்குள அணு உலையிலிருந்து, 30 கிமீ ஆரத்தில் வசிப்பதாக சொல்கிறார்கள்; இது சரியென்றால், நம் ஊரில் விபத்து நிகழ்ந்தால் ஏற்படும் உயிர் சேதத்தைக் கற்பனையே செய்து பார்க்கமுடியாது.

அணு உலை எதிர்ப்பாளர்கள் முன்வைக்கும் இன்னொரு முக்கிய வாதம் – ஒரு பயங்கரவாதத் தாக்குதல் நிகழக்கூடிய சாத்தியத்தின் அச்சுறுத்தல். ஏனோ கலாம் இந்த பிரச்சினையை சுத்தமாகக் கண்டு கொள்ளவேயில்லை. ஒரு பயங்கரவாதத் தாக்குதல் மூலமோ, வேறு வகை சதிகளின் மூலமோ அணு உலைக்கு எந்தத் தீங்கும் யாராலும் நிகழ்த்த முடியாது என்று எந்த உத்தரவாதமும் அவர் தரவில்லை. (பயங்கரவாதத் தாக்குதல் நடக்கவே நடக்காது என்று உத்தரவாதம் தருவது நோய்க்கூறு கொண்ட நகைச்சுவையாக இருக்கும்.)

தொடர்ந்து அரசு மீது எழுப்பப்படும் குற்றச்சாட்டு, எல்லாவகை தடுப்புகளையும் மீறி அணு உலையில் இருந்து வெளிப்படப்போகும் (ஆபத்தில்லை என்று கருதப்படும்) கதிர்வீச்சின் அளவு குறித்து அரசு உண்மை தகவல்களை முன்வைப்பதில்லை என்பது. கலாம், பொத்தாம் பொதுவாக இதுவரையான அரசு அறிக்கையைப் போலவே, பாதுக்காப்பான கதிர்வீச்சே ஊருக்குள் கலக்கிறது என்கிறாரே தவிர, குற்றச்சாட்டுகளுக்கு நேரடி பதிலாக எதுவும் சொல்லவில்லை.

நடைமுறையில் மக்களை அன்றாடம் பாதிக்கப் போவதாக சொல்லப்படும் பல பிரச்சினைகளை, மிகைப்படுத்தப்பட்ட பயம் என்று எளிதாக கலாம் புறம் தள்ளுகிறார். அணு நிலையத்தில் வேலை பார்ப்பவர்கள், அணு உலை உள்ள ஊரில் வசிப்பவர்கள் பலவிதப் புற்றுநோய்களால் பாதிக்கபடுவதாகப் பல புள்ளி விவரங்கள் வந்துள்ளன. நான் நேரடியாக இந்தப் புள்ளி விவரங்களைச் சேகரிப்பதிலும், சரிபார்ப்பதிலும் ஈடுபட்டவன் அல்லன். ஆனால் அவை அத்தனையும் மிகை என்று ஒரு வாக்கியமாக கலாம் சொல்வதைமட்டும் வைத்து நம்பவது சாத்தியமில்லை. இது குறித்து செய்திகளை முதலில் கேள்விப்பட்டு, சரி பார்த்து, பின் தகவல்ரீதியான எதிர் பதிலை கைவசம் வைத்து கொண்டுதான் சொல்கிறாரா என்பது ஆண்டவனுக்கே வெளிச்சம். இது பற்றிய செய்திகள் பரப்பப்பட்ட பொய் என்றால், பொய் என்று நிறுவி, பொய்த் தகவல்களை தேசத்தின் முக்கியப் பிரச்சினைகளின்போது பரப்பியதற்கு, அதைப் பரப்பியவர்களின்மீது நடவடிக்கை எடுத்தால் நாமும் கலாமின் கட்டுரையை நம்புவது பற்றி யோசிக்கலாம். உதாரணமாக இங்கேயும், இங்கேயும் தரப்பட்டுள்ள தகவல்களுக்கு எதிரான ஆறுதல்களை கலாமின் கட்டுரையில் காண முடியவில்லை.

விபத்து என்பது சாத்தியக்கூறு மட்டும் உள்ள, தடுக்க எல்லா முயற்சிகளும் செய்யகூடிய ஒன்று. விஞ்ஞானத் தொழில் நுட்ப முன்னேற்றத்திற்கு ஆதரவான எல்லா வாதங்களையும், விபத்து நிகழ்வதை முன்வைத்துச் சொல்லப்படும் வாதத்திற்கு எதிராக முன்வைக்கலாம். நிதர்சனமான பிரச்சினை அணுக் கழிவுகளை அப்புறப்படுத்துவது; அதாவது பாதுகாப்பது.

கலாம் அது குறித்தும் புதிதாக எதுவும் சொல்லவில்லை. ஒரு கால்பந்து மைதானம் அளவிற்கான இடத்தில் வைத்து நூறு ஆண்டுகாலம் பாதுகாக்கலாம் என்கிறார். சரி, அதற்குப் பிறகு? சில லட்சம் வருடங்களை half-life காலமாகக் கொண்டவற்றை, நூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு என்ன செய்வதாக உத்தேசம்? அதனுடைய கதீர்விச்சு சில நூறு வருடங்களில் மங்கி, பாதுகாப்பான அளவிற்குள் வந்துவிடும் என்பது ஒரு வசதியான கணிப்பு மட்டுமே. நூறு வருடங்களுக்கு பிறகும் ஏதாவது ஒரு பிரச்சினையைக் கொண்டதாகவே எதிர்கால சந்ததியினருக்கு அது இருக்கும்.

இப்போதய நமது மின்தேவை, முன்னிலிருந்து பன்மடங்கு பெருகி, அணு மின்சாரம் இல்லாமல் ஆகாது என்கிற நிலையில் உள்ளது. அது exponentialஆக வளர்ந்து, இன்னும் பல பல பெருமடங்குளாகவே எல்லா வாய்ப்புகளும் உள்ளன. அப்துல் கலாம் வேறு நாம் 2030இல் நிச்சயம் வளர்ந்த நாடாகிவிடுவோம் என்கிறார். அதற்கு ஏற்ப இன்னும் மின் தேவை எத்தனை மடங்கு பெருகும் என்பதையும் அவரே சொல்கிறார். அதற்கு இன்னும் எவ்வளவு உலைகள் வேண்டுமோ? மேலும் மேலும் அப்புறப்படுத்த வழியில்லாத, தொடர்ந்து பாதுகாக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில், சேர்மானம் ஆகிக்கொண்டே  இருக்க போகும் அணுக் கழிவை பற்றி எந்த பொறுப்புமே இல்லாமல் சாதாரணமாக ஒரு இடத்தில் வைத்து சமாளிக்கலாம் என்கிறார். பத்ரியாவது, பிரச்சினைதான், ஆனால் எதிர்காலத்தில் சமாளித்துவிடலாம் என்று தன் அறிவியல் மனம் நம்புவதாக மட்டும் சொன்னார்.

நம் நுகர்வு கலாசாரம் உற்பத்தி செய்யும் ப்ளாஸ்டிக்கை சாமாளிப்பதற்கே, உருப்படியான எந்த நடைமுறை உத்தியும், உலகம் முழுக்க எந்த நாட்டிலும் இருப்பதாக தெரியவில்லை. நாம் வாழும் நிலப்பரப்பில் ஏற்பட்டுள்ள பிரச்சினைகளை விடுவோம். காட்டையும், கடலையும் பிளாஸ்டிக் கழிவுகள் அழித்து வருகின்றன. கடலில் சேரும் கழிவுகளில் பெரும் விழுக்காடு ப்ளாஸ்டிக் கழிவுகள். பல கடல்வாழ் உயிரினங்களின் அழிவுகளுக்கு இந்த பிளாஸ்டிக் கழிவுகள் காரணமாக உள்ளன. சில திமிங்கல இனங்கள் அழியும் நிலையில் உள்ளன. பிபிசி இது குறித்து வெளியிட்டுள்ள ஆவணப் படங்களைப் பார்த்தால் எவ்வளவு அற்புத உலகை நாம் அயோக்கியத்தனமாக அழித்து வருகிறோம் என்று அறியலாம்,

இந்த யதார்த்தத்தில் அணுக் கழிவுகளை பிரச்சினையின்றி சமாளிப்போம் என்று அறிஞர்கள் சொல்வது அத்தனையும், நம்மை ஏமாற்றும் வேலை மட்டுமின்றி அவர்களையே ஏமாற்றிக் கொள்ளும் வேலை. அவர்களில் பலருடைய அறிவியல் மனமே எதிர்காலத்தில் அணுக்கழிவுகளை சந்திர மண்டலத்தில் கொண்டுபோய் போடலாமா என்றுதான் யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறது. மறு சுழற்சி என்பது ப்ளாஸ்டிக் விஷயத்தில் பயனாளிகளுக்கு மனச்சமாதானத்தை தந்து, குற்றவுணர்வு நீக்கும் ஒரு பொய் நாடகம்; ஏனெனில் செய்யப்படும் அற்ப மறு சுழற்சிகள், தொடர்ந்து பெருமளவில் ப்ளாஸ்டிக் உற்பத்தியாகும் சூழலைத் தடுக்கவில்லை. மாறாக இது மறுசுழற்சியாகிறது என்று, அதைப் பயன்படுத்துபவரின் குற்றவுணர்வை மட்டுமே நீக்குகிறது. அணுக்கழிவுகள் விஷயத்திலும் மறு சுழற்சி என்பது வாதத்திற்காகவும் மனச்சமாதானத்திற்காகவும் சொல்லப்படுவதே. கழிவுகள் மேலும் மேலும் சேர்வதையும், அதை பாதுகாக்கும் பிரச்சினையும் இதனால் தவிர்க்கப்பட போவதில்லை. இந்த அணுக்கழிவுகளை சமாளிப்பது, என்றென்றைக்கும் நம் எதிர்கால சந்ததியினருக்கு – ஒருவேளை அவர்கள் எல்லா வகை எதிர்கால அழிவுகளையும் தாண்டி பிழைத்திருந்தால்-அணு மின்சார உற்பத்தியை நிறுத்திய பின்பும்- பெரும் பிரச்சினையாக இருக்கும். அதாவது முந்தய தலைமுறை அனுபவித்துவிட்ட பயனின் பாவத்திற்காக, அடுத்த தலைமுறை பெரும் செலவுகளையும், பெரும் அர்பணிப்புகளையும் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்க வேண்டும்.

இது தவிர ஒவ்வொரு நிலையிலும் அணு கழிவுகளை பாதுகாக்கும்போது கையாள்வதிலும், இடமாற்றம் செய்யும் போக்குவரத்திலும் எந்த பிரச்சினையும் நேரவே நேராது என்பதற்கும் உத்தரவாதமில்லை. கலாம் சொல்வதுபோல் அணு மின்சாரம்தான் நம் எதிர்கால வளர்ச்சிக்கு அடிப்படை என்றானபின், பெருமளவில் சேர்ந்துகொண்டே இருக்கப்போகும் கழிவுகளைத் தொடர்ந்து கையாண்டுகொண்டே இருக்க வேண்டும். மருத்துக் கழிவுகள், பிளாஸ்டிக் கழிவுகள், சுற்று சூழல் கேடு எதைப் பற்றியும் – தன் வீட்டிற்கு வெளியே – எந்த தளத்திலும் பிரக்ஞை இல்லாத நம் நடுத்தர வர்க்கமும், எலீட் மக்களும் இருக்கையில், பாதுகாப்பிற்கு முழு உத்தரவாதம் நிச்சயம் இல்லை.

அப்துல் கலாம் தொழில்நுட்பத்தின் மூலம் சமூகம் அடையக்கூடிய வளர்ச்சிப் பாதையில் அசையா நம்பிக்கை உடையவர். தொழில்நுட்ப வளர்ச்சிக்கு எதிரான மனம் என்று ஒன்று இருக்கமுடியாது. எல்லா வகை பழைமைவாதிகளும்கூட தொழில்நுட்ப முன்னேற்றத்தினால் தங்கள் சுதந்திரத்தை மேம்படுத்திக் கொள்வார்கள். எத்தனையோ விதங்களில் கடந்த ஒரு நூற்றாண்டு தொழில்நுட்பம் நம்மை விடுதலை செய்திதிருக்கிறது. ஆனால் சுயவிமர்சனம் இல்லாத எல்லா வகை பற்றுக்களைப் போலவே தொழில்நுட்ப வெறியும் புதிய நெருக்கடிகளுக்கே இட்டுச் செல்லும்.

ஒருமுறை கேள்விக்கு பதில் சொல்லும்போது, பிருத்வி ஏவுகணை வானில் எழுந்ததையே தன் வாழ்வின் மகத்தான தருணமாக அப்துல் கலாம் சொல்கிறார். எவுகணைக்கான தவிர்க்க முடியாத அவசியம் பற்றி நாட்டுப்பற்றுள்ள ஒருவர் வாதிட்டால் புரிந்துகொள்ளலம். ஆனால் ஏவுகணை வானில் எழுவதை வாழ்வின் மகத்தான தருணமாக நினைக்கும் மனதை விமர்சனம் செய்து கொள்வதில், தொழில்நுட்பம் தரும் நெருக்கடியையும் அழிவையும் எதிர்கொள்வதன் தொடக்கம் இருக்கலாம்.  இன்றைய அதீத தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி உருவாக்கும் பேராசையும், பெருந்தேவைகளையும், பெரும் நெருக்கடிகளையும் பற்றிப் பலர் பேசும்போது, தொழில்நுட்பத்தின்மீது மதப்பற்று போன்ற தீவிர ஆதரவுடன், முழுக்க ஒரு பிரசாரத்திற்கான மொழியில் தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் கலாம் கட்டுரைகளை எழுதியுள்ளார். அதை அரசும் ஊடகங்களும் பரப்புரையாக மக்கள் மனதில் திணிக்கிறது.

 

ன்னளவில் கலாமின் கட்டுரையில் எதிர்க்க மட்டும் செய்யாமல் எதிர்கொள்ள வேண்டிய ஒரு விஷயம் உண்டு. கலாம் தனது கட்டுரையில் சுற்றுச்சூழலுக்கு மாசு ஏற்படுத்தாத சுத்தமான மின் உற்பத்தி முறையாக அணு மின்சாரத்தைக் குறிப்பிடுகிறார். இதைக் குறிப்பிடும்போது புவி சூடேற்றம் பற்றியும், அதன் ஆபத்துக்கள் பற்றியும் பேசுகிறார். இந்த வாதமும் ஏற்கெனவே வேறு சிலரால் அணு மின்சாரத்திற்கு ஆதரவாக முன்வைக்கப்பட்டதுதான்.

கலாம் புவி சூடேற்றம் பற்றி பேசுவதன் நேர்மையை நான் சந்தேகிக்க விரும்பவில்லை. ஆனால் சூழலியவாதிகள் புவி சூடேற்றத்தை முன்வைத்து பேசுவதை எல்லாம் எள்ளி நகையாடும் ஒரு எலீட் கூட்டம், அணு மின்சாரத்திற்கு ஆதரவாக வாதிடும்போது மட்டும் புவி சூடேற்றத்தை ஒரு வாதமாக முன்வைப்பது அப்பட்டமான நேர்மையின்மை.

அணுக்கழிவுகளைத் தொடர்ந்து சாமாளிப்பது என்ற வகையில், சுற்றுச்சூழலுக்கு உகந்ததாக அணு மின்சாரத்தை சொல்ல முடியுமா என்று கேள்வியை மண்டையிலிருந்து கழற்றி வைத்துவிட்டுப் பார்த்தால், அணு மின்சாரம் ஒரு விதத்தில் தூய்மையான பச்சை மின்சாரமாகத்தான் தெரிகிறது. ஆனால் கலாம் சொல்வதுபோல் மற்றவகை மின் உற்பத்திகளை நிறுத்தி, அணு மின்சார உற்பத்தியை மட்டும் மேற்கொண்டால் Green house வாயு உமிழ்வுகள் உண்மையில் குறையுமா? தன் வாதத்திற்கு ஆதரவாகப் பல புள்ளி விவரங்களைத் தருகிறார். உதாரணமாக 26% CO2 வெளியேற்றம் (அணு சாராத மற்ற) மின் உற்பத்தியால் மட்டும் ஏற்படுகிறது என்கிறார். அவற்றை நான் சரி பார்க்க முயலவில்லை. ஆனால் நான் காண விரும்பிய ஒரு குறிப்பிட்ட புள்ளி விவரத்தை அவர் தரவில்லை.

ஜப்பான் போன்ற நாடுகள் பெருமளவில் அணு உற்பத்தியை மட்டும் சார்ந்து நிற்கத் தொடங்கியபின், அந்நாட்டிலிருந்து வெளியேறும் கரிமில வாயுவின் அளவு கூடிக்கொண்டிருக்கிறதா, குறைந்து கொண்டிருக்கிறதா என்பதன் புள்ளி விவரம்தான் எனக்கு முக்கியமானதாகத் தெரிகிறது. கரிமில வாயு உமிழ்வுப் புள்ளிவிவரம், வரைபடத்தில் மேல் நோக்கிய வளைவாக, செங்குத்தாக தொடர்ந்து ஏறிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதில் எனக்கு எந்த சந்தேகம் இல்லை. ஆகையால் அணு மின் உற்பத்தி புவி சூடேற்றத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் வல்லமை கொண்டதாக நம்ப ஆதாரம் உண்மையில் இல்லை; மாறாக மின்பற்றாக்குறை நீங்கி, அபரிமிதமான மின்சாரம் கைவசம் இருக்கும்போது, பொறுப்பற்ற எல்லாவகைக் குளிரூட்டுதலாலும் புவி சூடேற்றம் அதிகமாகவே எல்லா சாத்தியங்களும் உள்ளது.

நிலக்கரி, தொல்லுயிர் எச்சங்களில் இருந்து கிடைக்கும் எரிபொருள்களின் இருப்பு வற்றும் நிலைமையில், நாம் அணு எரிபொருளைத் தேடவேண்டியுள்ளது என்கிறார் கலாம். மட்கிக் கிடக்கும் இயற்கை எரிபொருட்கள் வற்றப்போவது நிச்சயமான எதிர்காலப் பிரச்சினை. அதை அணு மின்சார உற்பத்திக்கு மாறுவதன் மூலமாக மட்டும் சமாளிக்க முடியுமா? எல்லாவித பெட்ரோல், டீசல் தேவைகளையும் நேரடி மின்சாரம் சார்ந்த பயன்பாடாக மாற்ற வேண்டும். இன்னும் நேரடியாக அணு சக்தியிலேயே ஓடக்கூடிய கார்களையும், விமானங்களையும் படைத்து விட்டால் மிகவும் உசிதம்; உண்மையிலேயே அதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. இன்றைய வாகனங்களைப் போலப் புகை கக்க வேண்டிய தேவையும் இருக்காது. அணுக் கழிவுகளை மட்டும் எப்படி ஒவ்வொரு குடிமகன்களும் சமாளிப்பார்கள் என்பதை எதிர்கால அறிவியல் முன்னேற்றத்திடம் விட்டுவிடலாம்.

புவி சுடேற்றத்தை அணு மின்சாரம் குறைக்கும் என்கிற வாதம் சந்தேகக் கேஸாக இருந்தாலும், எதிர்காலத்தை பற்றிக் கவலை கொள்ளாமல், உடனடிச் சூழல் மாசை மட்டும் கணக்கில் கொண்டால், மற்ற அனல், புனல் மின்சாரங்களுக்கு அணு மின்சாரம் மேல்தான். உதாரணமாக கலாம் நிலக்கரிச் சுரங்கங்கள் நிகழ்த்தும் நாசத்தை முன்வைத்து அப்படி ஒரு வாதத்தை முன்வைக்கிறார். இந்த சந்தர்ப்பத்திற்கான ஒரு சாமர்த்தியமான வாதமாக இல்லாமல், அணு மின்சாரம் தொடங்கிய உடன், நிலக்கரிக்காகத் தோண்டுவதை நம் கார்ப்பரேட்டுகள் நிஜமாகவே முழுக்க விட்டுவிடுவார்கள் என்றால், அந்த வகையில் கலாம் சொல்வதை- சேரப்போகும் அணுக்கழிவு குறித்து யோசிக்காத நிலையில்- ஒப்புக் கொள்ளலாம்.

என்னை பொருத்த அளவில் எல்லா விதத்திலும் அழிவை நோக்கித்தான் போய்க்கொண்டிருக்கிறோம். பிளாஸ்டிக் கழிவுகள் நம்மை மட்டுமின்றி, கடலையும் கபளீகரம் செய்து கொண்டிருக்கிறது. புவி சூடேற்றம் பற்றிக் கறாரான புள்ளி விவரங்களுடன் புட்டு புட்டு வைத்த பின்பும், நன்றாய்ப் படித்த அறிவாளிகளே கிராக்குத்தனமான வாதங்களால் மறுக்கிறார்கள். இன்னும் பைத்தியக்காரத்தனமான தீர்வுகளையும் தருகிறார்கள். இதற்குமேல் வெடிக்க சாத்தியமுள்ள போர்கள், முதலீட்டியம் எதிர்காலத்தில் நிகழ்த்தப்போகும் தீவிர சுரண்டல், அளிக்கக்போகும் நெருக்கடிகள் என்றும் ஏராளமாக இருக்கின்றன. இதில் உடனடி ஆபத்து என்று பார்த்தால் அணுக்கழிவுகள் குறைந்த வீர்யத்துடனேயே இருப்பது போல் தெரிகிறது.

ஆற்றலுக்காக நவீனமான வாழ்க்கையில் எத்தனையோ விதத்தில் அழிவை தேடுகிறோம்; அணு மின்சாரம் உற்பத்தி மூலம் இன்னொன்றை இழுத்துக்கொண்டு அழிவைத் தேடுவதில் என்ன குடி முழுகப்போகிறது என்றால் – பதில் எதுவும் இல்லை. ஆகையால் நேர்மையாக அழிவிற் சிறந்தது எது என்பதைப் பற்றி விவாதிப்போம். அதில் அணு ஆற்றல்தான் நம் பார்வையில் இப்போதைக்கு சாதகமான அழிவு என்றால் அதை ஏற்றுக்கொள்வோம். சைனா இந்தப் பாதையில்தானே போகிறது, நாம் பின்தங்கி விட மாட்டோமா என்று கேட்கிறார்கள். உண்மைதான்; எல்லோரும் அழிவுப்பாதையில் போகும்போது நாமும் அதையே செய்வோம். தனிமைப்பட்டுத் தவிர்க்க முடியும் என்று தோன்றவில்லை. தவிர்க்க முயன்றாலும் மற்றவர்கள் அனுமதிக்கப் போவதில்லை. புவி சூடேற்றப் பிரச்சினையிலும் மற்ற நாடுகள் யோக்கியமாக நடக்காதபோது, கரிமில வாயு உமிழ்வை நாம் மட்டும் ஏன் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்று கேட்கிறார்கள். உண்மைதான்; மற்றவர்கள் செய்யும் போது நாமும் நம் பங்களிப்பை அழிவிற்குச் செலுத்த வேண்டாமா?

எல்லாம் வாஸ்தவம்தான். ஆனால் ஐரோப்பிய அமேரிக்க நாடுகளைப் போல நவீனமாதலின் பயன் நம் அனைத்து மக்களுக்கும் சமமாக கிடைக்கப் போவதில்லை; நாம் சைனா போன்ற எதேச்சதிகார அரசமைப்பு கொண்ட நாடும் அல்ல. ஆகையால் ஒரு ஜனநாயக நாட்டில், நம் (அதாவது நானும் உறுப்பினராகியுள்ள மேல்தட்டின்) தேர்வுக்கு, வேறு ஒரு மக்களை விலை கொடுக்கச் சொல்லக் கூடாது. வேறு ஒரு மக்கள் என்று கூடன்குளத்தில் வசிக்கும் மக்களை போன்றவர்களைத்தான் சொல்கிறேன். (எதிர்கால சந்ததியினரை நம் பாவங்களை சுமக்கத்தான் உருவாக்குகிறோம் என்பதால் அவர்களை சொல்லவில்லை.) எத்தனையோ விஷயங்களில், எத்தனையோ விதங்களில் ஒரு தட்டினரின் தேர்விற்கு வேறு யாரோ விலை கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்; இதிலும் செய்தாலென்ன என்று நேரடியான ஒரு கேள்வியை எலீட் கூட்டம் கேட்பது ஒருவேளை அடுத்த கட்ட வாதமாக இருக்கலாம்.

இந்த புலம்பல்களை விட்டுவிட்டு இதற்கான மாற்றுத் தீர்வு என்னவென்று கேட்டால், நிறைவான பதில் எதுவும் எனக்கு தெரியவில்லை. அணு உலையை எதிர்ப்பவர்கள் காற்றாலை, சூரிய மின்சாரம் என்று பலவற்றை முன்வைக்கிறார்கள். விரிந்துகொண்டே போகும் தேவைகளை அது முழுவதும் தீர்த்து வைக்கும் என்று கலாமை போலவே எனக்கும் நம்பிக்கையில்லை. உருவாக்கி கொண்டே செல்லும் தேவைகளை குறைக்காமல், அதற்கான நடவடிக்கைகளை எடுக்காமல் எந்த தீர்வையும் எட்டமுடியாது. டெவலப்மெண்ட் என்கிற வளர்ச்சியின் வன்முறையையும், அழிவையும் உணராமல் அது குறித்து யோசிக்க வாய்ப்பில்லை. தொடர்ந்த மின் பற்றாக்குறையும், பெட்ரோல், டீசல் தட்டுப்பாடும் ஒருவேளை நம்மை யோசிக்க வைக்கலாம். அந்த வகையில் கூடன்குளம் அணு மின்சாரம் வந்து நம் மின்பற்றாக்குறையை தீர்க்குமானால், நாம் யோசிக்கவே போவதில்லை.

ஃபுகுஷிமா விபத்திற்கு பிறகு, இயக்காமல் இருந்த பல அணு உலைகளின் காரணமாக, ஜப்பானியர்கள் மின் பற்றாக்குறையை சமாளிக்க வேண்டிய கட்டாயம் நேர்ந்தது; மின்சிக்கனம் குறித்த பரப்புரை செய்யப்பட்டது. குளுரூட்டுதலை தவிர்ப்பது போன்ற நடவடிக்கைகள் மூலம், ஒட்டு மொத்த ஜப்பானே மின் சிக்கன நடவடிக்கைகளில் இறங்கியது. இதன் விளைவாக கடந்த செப்டம்பர் மாதம் கடந்த பல வருடங்களைவிட குளிர்ந்து இருந்ததாக ஒரு செய்தி வாசித்தேன். இது போன்ற ஒரு செயல் இந்தியர்களாகிய நம்மாலும் முடியும் என்று கூறுவதற்கான முகாந்திரம் இல்லாததால்தான், கலாம் அணு மின்சாரத்தில் ஜப்பானை போல நாம் சாதித்து காட்ட முடியும்… முடியும்… முடியும்… என்று கோஷிக்கிறார் போலும்.

பி.கு. 1. கூடன்குளம் அணு உலையை எதிர்ப்பவர்கள் குறிப்பாக பல பிரச்சினைகளை எழுப்பியுள்ளனர். அது குறித்து எந்த அளவிற்கு நிறைவான, நியாயமான பதில்களை கலாம் கூறியிருக்கிறார் என்று அலச நான் முயலவில்லை. வேறு யாராவதுதான் அந்த வேலையைச் செய்யவேண்டும்.

பி.கு. 2. ஹிந்து பத்திரிகையில் ஆங்கிலத்திலும், பின் கலாமின் வலைத்தளத்தில் முதலில் வெளியாகி பின் விகடனில் தமிழிலும் இரண்டு கட்டுரைகள் கலாமின் கட்டுரைகளாக வெளியாகியுள்ளன. இரண்டுமே இணை ஆசிரியர்களாக வேறு ஒருவரையும் கொண்டது. ஶ்ரீ ஜன்பால் சிங் ஆங்கிலக் கட்டுரையிலும், பொன்ராஜ் தமிழ்க் கட்டுரையிலும் இணை ஆசிரியர்கள். ஆய்வுக் கட்டுரையாக அல்லாமல், வெகுஜன வாசிப்பிற்கான ஒரு பரப்புரை கட்டுரையில், இவர்கள் பங்கு என்னவென்று தெரியாவிட்டாலும், பலரும் இதைக் கலாமின் கட்டுரையாகவே வாசிக்கின்றனர். என் கருத்தில், கலாமின் மேற்பார்வையில், இந்த இரண்டு கட்டுரைகளுமே முழுமையாகவே மற்றவர்களால் எழுதப்பட்டிருக்க வாய்ப்பு நிறைய உள்ளதாகவே கருதுகிறேன். ஆனால் இங்கே கலாமின் கட்டுரை என்று விளித்துள்ளதன் பொருள், அவர் எழுதியது என்பதல்ல. அவரின் பெயரால் முன்வைக்கப்பட்டதை எதிர்கொள்வதுதான்.

– ரோஸா வசந்த்