ஆத்துலே போகிற தண்ணியை அய்யா குடி அம்மா குடின்னு கூப்பிட்டுக் கொடுத்தாலும், ஒரு வினாடி யோசித்து விட்டு ஆளை விடுங்க சாமி என்று அவங்கவங்க நகர்ந்து கொண்டிருப்பது நம்ம நாட்டில் தான் நடக்கும்.

போன அக்டோபரில் நடந்து முடிந்த காமன்வெல்த் விளையாட்டுகள் இன்னும் உலக அரங்கில் நம் பெயரைச் சந்தி சிரிக்க வைத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. புதுசாக ஒரு சமாசாரம் இதோடு கூட சேர்ந்திருக்கிறது. சமையல் அறை.

சமையல்கட்டை தினசரி மெழுகித் துடைத்து ராத்திரி மொறிச் என்று வைக்காவிட்டால் பாட்டித் தள்ளை பழைய கற்காலத்தில் சொல்வது – உக்கிராணத்தை ஊழலா வச்சா நாளெயும் பின்னெயும் கழிக்க ஆகாரம் கிட்டாது.

காமன்வெல்த் விளையாட்டு நடந்தபோது தில்லியில் ஏற்படுத்திய சமையலறையை அவள் உயிரோடு இருந்து பார்க்க சந்தர்ப்பம் கிடைத்திருந்தால், கல்மாடிக்கு ஊரில் இருக்கப்பட்ட சிறு, பெருந் தெய்வங்களின் அனுக்கிரஹம் கிடைக்க மனுப் போட்டு டன் கணக்கில் புண்ணியம் அவர் கணக்கில் வரவு வைத்திருப்பாள். ஊழலே புகுந்து புறப்படாத இடம் அந்த காமன்வெல்த் அடுப்படி.

வெறும் ஆட்டுக்கல், அம்மிக்கல் சாம்ராஜ்யம் இல்லை அது. அரைக்க, கரைக்க, வெட்ட, நறுக்க, வேகவைக்க, வறுக்க, பொறிக்க, தீயில் வாட்ட என்று சகல விதமான சமையலுக்கும் வெள்ளைக்காரன் கண்டுபிடித்த, வெளிநாடுகளில் கிரமமாகப் பயன்படுத்துகிற கருவிகள். இதை வாங்கிய விலை, அடுத்தடுத்து வரும் திருட்டு, புரட்டு செய்திகளோடு ஒப்பிட்டால் ஆகக் குறைவு. வெறும் பதினேழு கோடி ரூபாய் தான். ஒரு தமிழ் மசாலா படம் இடைவேளைக்கு அரை மணி நேரம் முந்தி மத்தளம் கொட்ட, வரிசங்கம் நின்றூத ஆண்டிரியாவும் மற்ற இன்குரல் கந்தர்விகளும் கூவும் துள்ளாட்டக் கனவுப் பாட்டு வரை தயாரிக்க ஆன செலவு.

தினம் 36000 பேருக்கு சமைத்துக் கொட்ட ஆஸ்ட்ரிக்ஸ் காமிக்ஸ் செகண்ட் ஹீரோ ஒபீலிக்ஸ் சைஸில் மின்சார அடுப்புகள். சைஸ் வாரியான மிக்சர், கிரைண்டர்கள். நூறு பிணங்களை அடுக்கடுகாகக் கிடத்த வாகான ஆஸ்பத்திரி மினி மார்ச்சுவரி அளவில் குளிர் பதனப் பெட்டிகள். இப்படி வெளிநாட்டு சாதனங்களை, நம்ம ஊர் சப்பாத்தி, தோசை வகையறாக்களை சமைத்துத் தள்ள வசதியாக அங்கே இங்கே தட்டிக் கொட்டி வடிவமைத்து வாங்கிப் போட்டார்கள். வாய்க்கு ருசியாக இவற்றை வைத்துக் காமன்வெல்த் விளையாட்டுகளின் போது வயிறு வளர்த்த வகையில் கல்மாடியை யாரும் இதுவரை குற்றம் குறை சொல்லவில்லை. அவரை அறியாமலே நல்லா நிறைவேறின ஒரே செயல் இது.

பதினேழு கோடி கொடுத்துக் கட்டும்போதே கேட்கப்பட்ட கேள்வி ஒன்று உண்டு. ரெண்டு வாரக் கூத்தான காமன்வெல்த் முடிந்த பிற்பாடு இந்த சமையல்கட்டையும், சாதனங்களையும், மிஞ்சிப் போன சப்பாத்தியையும் என்ன செய்ய? இதிலே கடைசி ஐட்டம் மிஞ்சாமல் தின்று தீர்க்க ஆள் கூட்டம் ரெடியாக இருந்ததால் அது பிரச்சனை இல்லை. மத்த ரெண்டும்?

காமன்வெல்த் முடிந்ததும் நீ முந்தி நான் முந்தி என்று இந்தியத் தொழில் அதிபர்கள் போட்டி போட்டுக் கொண்டு இந்த ராட்சச சமையல் கூடத்தை வாங்க வருவார்கள் என்று ஏகமாக எதிர்பார்ப்பு இருந்தது. இன்போசிஸ் போல் ஒரு கூரைக்குக் கீழே ஐம்பதாயிரத்துச் சொச்சம் இளந்தாரிகளை உட்கார்த்தி பெட்டி தட்ட வைத்து காசு சம்பாதிக்கும் நிறுவனங்கள் இந்தியாவில் எத்தனை உண்டு? ஏன், ஹுண்டாய், மாருதி மோட்டார், உருக்கு ஆலை, சர்க்கரை ஆலை எத்தனை இங்கே? ஏர் இண்டியா விமானத்தில் பறக்கிறவர்களுக்குக் கொடுக்கிற பனிஷ்மெண்ட் சாப்பாட்டை இந்தியில் யோசித்து இந்தியில் கிண்டிக் கிளறி ஒரே இடத்தில் சமைத்தெடுத்து தேசிய உணவாக விமானம் தோறும் வழங்க காமன்வெல்த் கிச்சன் வரப்பிரசாதமாச்சே. தில்லியில் இருந்தாலோ, திருவனந்தபுரத்தில் இருந்தாலோ என்ன, நட்டு போல்டு முதல்கொண்டு கழற்றி எடுத்துப் போய் திரும்பத் தேவைப்பட்ட ஸ்தலத்தில் சமையல்கட்டை எழுப்ப எவ்வளவு நேரம் பிடிக்கப் போகிறது? நூறு ஸ்பேனர், நூறு ஸ்க்ரூ ட்ரைவர், நூற்றுச் சில்லறை தொழிலாளிகள் எதேஷ்டம்.

காமன்வெல்த் விளையாட்டு முடிந்து கைது விளையாட்டு ஆரம்பமாகாத இடைவேளையில் இந்த சமையலறையை ஏலம் விட ஏற்பாடு நடந்தது. பதினேழு கோடிக்கு வாங்கிய சாதனங்கள் ஆச்சே, பதினைந்து நாளில் இத்தணூண்டு தேய்வு ஏற்பட்டிருக்கலாம் என்பதால் பதினாறே முக்கால் கோடி விலை வைத்தார்கள். ஏலம் கேட்கக் குறைந்த தொகை வெறும் ஆறே கால் கோடி. அதுக்கு மேலே, வந்தால் நாட்டுக்கு. வராவிட்டால் செலவுக் கணக்கில் இன்னொரு வரி ஏறும்.

என்ன ஆச்சரியம், இருபத்தொண்ணாம் நூற்றாண்டின் பிரம்மாண்டமான, ஸ்டேட் ஆப் தி ஆர்ட் தொழில்நுட்பம் கொண்ட சமையலறையை ஏலம் எடுக்க நாட்டில் இருக்கப்பட்ட சின்ன, பெரிய கம்பெனிகள் ஒன்று கூட முன்வரவில்லை. ஏலம் எடுக்க மனுக் கொடுக்க வேண்டிய கடைசி தினத்தை ஒன்று இல்லை, ரெண்டு தடவை மாதக் கணக்கில் நீட்டிப் பார்த்தார்கள். ஊஹும், இந்தப் பழம் புளிக்கும் என்று கம்பெனிகள் ஒட்டுமொத்தமாக ஒதுங்கி விட்டன.

பின்னே இல்லியா? காமன்வெல்த் விளையாட்டு என்றாலே ஊழல் என்று ஊரே சொன்னபோது – ரெண்டு ஜீ ஊழல் பற்றி அப்போது தான் ரிலீஸுக்குத் தயாராக போஸ்டர் ஒட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள் – ஊழல் விளையாட்டு சமையலறையை சல்லிசாக வாங்கி மடியில் கட்டிக் கொண்டால், நாளைக்கு கோர்ட், கேஸ் என்று இழுத்தால் யார் போய் கையைக் கட்டி நின்று அவதிப்படுவது?

வேணம்யா, விட்டுடுங்க என்று கம்பெனிகள் ஒதுங்க, தினசரி லட்சக் கணக்கான பிரயாணிகள் பயணம் செய்யும் இந்திய ரயில்வேயையும், இதேபோல் ஆள் புழக்கம் அதிகமுள்ள ராணுவத்தையும் அரசாங்க விளையாட்டுத் துறை பேச்சு வார்த்தைக்கு அழைத்தது. பதினேழு கோடி எல்லாம் கொடுக்க முடியாது என்று அரசு நிறுவனமும், அரசு அமைப்பும் கறாராகச் சொல்லிவிட, அமைச்சகத்தில் நோட் போட்டு, காமன்வெல்த் கிச்சனில் இல்லாமல் கெட்டில் சாய் நாயர் விளையாட்டுத் துறை அமைச்சரக ஆபீஸில் விளம்பிக் கொடுத்த டீ குடித்து கோஷ்டியாக விவாதம் செய்து வழி கண்டுபிடித்தார்கள்.

காசு எதுக்கு? அது இன்னிக்குப் போகும், நாளைக்கும் போகும். அரசு தானே முக்கியம், சும்மாவே தரோம். காமன்வெல்த் சமையல்கட்டை வாங்கிக்குங்க.

அரசு காலில் விழுந்து கெஞ்சாத குறையாகக் கேட்கிறது. ராணுவமும் ரயில்வேயும் ஆகட்டும் பார்க்கலாம், ஆலோசித்து ஆவன செய்வோம் என்று தோரணையாகச் சொல்கின்றன. அவங்களுக்கு என்ன தலைவலியோ, இந்த திருகுவலியும் எதுக்கு?

ஜாபர்கான் பேட்டையில் காயலான்கடை வைத்திருக்கும் நம்ம முத்தலீப் சொல்கிறார் – எதுக்கு டெண்டரும் மத்ததும்? நம்ம கிட்டே சொல்லியிருந்தா இன்னேரம் காதும் காதும் வச்ச மாதிரி காரியத்தை முடிச்சுட்டு நாலு காசோ நாப்பது கிலோ பேரிச்சம்பழமோ கொடுத்திருப்போமில்லே?

ஜாபர்கான் பேட்டைக்கு விளையாட்டுத் துறை அமைச்சர் ஒரு நடை போய்ப் பார்த்து விட்டு வர சிபாரிசு செய்யப்படுகிறது.

O

அரசியலும் மதமும் கை கோர்த்துக் கொள்வது உலகம் முழுக்க, இன்று நேற்று என்றில்லாமல் தொடர்ச்சியாக அரங்கேறி வரும் சங்கதி. சில கூட்டணிகள் விநோதமானவை. நடந்து முடிந்து, காங்கிரஸ் ஏதோ கொஞ்சம்போல் மெஜாரிட்டி பெற்று உம்மன் சாண்டி தலைமையில் கேரள அரசைப் பிடித்த தேர்தல் காலத்தில் ஏற்பட்டதாகச் சொல்லப்படுவது இப்படியான ஒன்று.

சிறுபான்மையினர் மார்க்சிஸ்டுகளுக்கு எதிரணியில் கிட்டத்தட்ட ஒன்று திரண்டு நின்றதைக் காணமுடிந்தது அப்போது. மாதாகோவில்களில் ஞாயிற்றுக்கிழமை பிரார்த்தனை முடிந்து வாசிக்கப்பட்டது வேதாகமத்தின் பகுதிகள் அல்ல. இடைய லேகனம். அதாவது நல் மேய்ப்பராகிய ஆர்ச் பிஷப் மாநில அரசியல் நிலை குறித்து விஸ்தாரமாக எழுதி, தேர்தல் நேரத்தில் விசுவாசிகள் செய்ய வேண்டியது என்ன என்று விளக்கிய கடிதங்கள்.

இந்த தேவ இடையர்களின் லிகிதங்களுக்கு என்ன மதிப்பு இருந்ததோ தெரியாது. ஆனால் சிறுபான்மை சமூகம் இந்த முறை காங்கிரஸையும், எத்தனை பிரிவாகப் பிரிந்தாலும் அதைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் ஆக்டோபஸ் மாதிரி ஊர்கிற கேரள காங்கிரஸையும் குஞ்ஞாலிக் குட்டியின் முஸ்லீம் லீகையும் சேர்த்து அமைத்த ஐக்கிய ஜனநாயக முன்னணிக்கு வாக்களிக்க முடிவு செய்ததாகத் தகவல்.

மார்க்சிஸ்ட்கள் இடம் போனால் அவர்கள் கண்ணில் படாத தூரத்தில் வலம் போன இந்துத்துவ கட்சிகளும், ஜாதி அமைப்புகளுமோ இந்தத் தடவை ஆச்சரியகரமாக மார்க்சிஸ்டுகளுக்கு மறைமுக ஆதரவு கொடுத்ததாகவும் பரவலான பேச்சு உண்டு. ஆலப்புழையிலும் எர்ணாகுளத்திலும் லெனினையும் மார்க்ஸையும், மகாதேவனும் குருவாயூரப்பனும், செங்கண்ணூர் பகவதியும் காப்பாற்றியதாலேயே அவர்கள் வென்றிலர் என்ற போதும் தோற்றும் இலர் என்று மதிப்போடு வலம் வருகிறார்கள்.

மதமும் அரசியலும் சந்திப்பதை ஐம்பெருங்காப்பியமான மணிமேகலையிலேயே பார்த்தவர்கள் நாம் எல்லாரும். பௌத்த தேவதையான சதுக்க பூதம் பூம்புகாரில் ஒரு நாற்சந்தியில் சட்டமாக உட்கார்ந்து அந்தக் காலத்திலேயே லோக்பால் வேலை பார்த்திருக்கிறது. அரசவை, நீதியமைப்பான ஐம்பேராயம் எல்லாம் போக, ஊழல், கொலை, கொள்ளை இப்படி பஞ்சமா பாதகங்களுக்கு சதுக்க பூதம் தண்டனை கொடுத்த விதம் எளிதானது. குற்றம் சாட்டப்பட்டவரை அப்படியே வாரியெடுத்து வாயில் போட்டு காராச்சேவு மாதிரி மென்று முழுங்கி விடுவது.

சதுக்க லோக்பால் சாப்பாட்டு இடைவெளியில் பெண்கள் எப்படி கணவனே கண்கண்ட தெய்வமாக சதா அவன் காலடி தொழ வேண்டும், கோவிலுக்குப் போகாமல், அந்த புருஷ தெய்வங்களையே வணங்க வேண்டும் என்றெல்லாம் தாலிபானிசப் போதனைகளையும் செய்ததாக சீத்தலைச் சாத்தனார் மணிமேகலையில் காட்டுகிறார். சதுக்க பூதம் ரீல் என்று தெரிந்தாலும், சாத்தனார் சொல்வது அவராக எழுதியதா, யாரோ தூண்டி எழுத வைத்தார்களா என்று தெரியாது. கணவனைத் தொழாத பெண்களை பகல் சாப்பாட்டாக ச.பூ விழுங்கியதாக மணிமேகலையில் ஒரு வரியாவது பார்க்க முயன்றேன். கிடையாது.

சதுக்க பூதம் கிடக்கட்டும். இரண்டு நூற்றாண்டுகளுக்கு முந்திய கேரளத்துக்கு திரும்ப ஒரு விசிட் அடிப்போம். அரசியல் மதத்தைத் தேடி வர வேண்டிய கட்டாயம் திருவிதாங்கூர் மன்னர்களுக்கு ஏற்பட்டது அப்போதுதான். ஏழை பாழைகளுக்கு விளைநிலத்தைப் பங்கு போட்டுக் கொடுக்க எல்லா நட்சத்திரங்களில் அவதரித்த திருநாள் பட்டம் தாங்கிய மகாராஜாக்களுக்கும் மார்த்தாண்ட, மற்ற வர்மாக்களுக்கும் பிடிக்கவில்லை. ராஜா தன்னை பகவான் சாட்சாத் பத்மநாபனின் தாசன் என்று அறிவித்துக் கொண்டார்.

ராஜாவே பெருமாளுக்கு டெர்ரஸ்டியல் ரெப்ரெசெண்டேடிவ் ஆன பிற்பாடு நிலம் எல்லாம் பெருமாள் உடமை. யாராவது அதிலே கையளவு மண் கேட்டால் அவன் தெய்வ துரோகி. தண்டனை தான் தீர்வு. ஒருத்தனாவது வாயைத் திறப்பானா?

தண்டனையில் எத்தனை வகை? கோயில் உருளியில் எண்ணெயைக் காய்ச்சி குற்றவாளியின் கையை முக்கச் சொல்வது கேள்வி கேட்காமல் அங்கீகரீக்கப்பட்ட தண்டனை முறை. அரசுக்கு வேண்டப்பட்டவர்கள் கை முக்க வரும் முன், எண்ணெயில் கலந்த ரசாயனம் அடுப்பைப் பற்ற வைத்த இளஞ்சூட்டிலேயே எண்ணெயைத் தளைப்பிக்க, வெதுவெது சூட்டில் கைமுக்கி வேதனைப் படாது தப்பித்தவர்களும் உண்டாம். வாய்மொழிச் செய்திதான் இதுவும்.

ராஜராஜசோழன் கால வரி உயர்வை எதிர்த்து விவசாயிகள் கலகம் செய்த செய்தியாவது கல்வெட்டு வழியாகவோ என்னவோ கசிந்து விட்டது. பத்மநாப தாசன்களின் திருவிளையாடலை கேரளம் மறந்தும் மன்னித்தும் விட்டது. இங்கே இன்னமும் கூடச் சோழனை விமர்சித்தால் தமிழ்த் துரோகிகள். அங்கே தாசனை விமர்சிக்க நேரம் யாருக்கும் இல்லை.

அரசியல் பிழைத்தார்க்கும் அரசியலால் பிழைத்தார்க்கும் ஆலயமே அபயமாக இருந்த காலம் நமக்குப் பழையது என்றால், கர்னாடகத்தில் இன்னும் அது தொடர்கிறது. அரசியல் மோதல் வழிபாட்டு இடத்துக்கு எடுத்துப் போகப்படுவது கர்னாடகத்தில் இன்று பரபரப்பான செய்தியாகி இருக்கிறது.

தர்மஸ்தலம் மஞ்சுநாத சுவாமி ஆலயம் ஒரு சமண ஆலயம். எப்படியோ இந்து மகா சமுத்திரத்தில் கலந்து அது லட்சக் கணக்கான ஆத்திகர்கள் கர்னாடகத்தில் இருந்தும், மற்ற தென் மாநிலங்களில் இருந்தும் வந்து தொழும் பெருங்கோயிலாகவும் பெயர் எடுத்து விட்டது. திருப்பதி போல தினசரி அன்னதானம் செய்கிற ஏற்பாடும், எந்த அரசு இடையூறும் இல்லாமல் பரம்பரை அறங்காவலரான ஹெக்டே நிர்வகிக்கிற நேர்த்தியும் நாத்திகர்களையும் இந்தக் கோவிலைப் பற்றி நல்லபடியே பேச வைத்திருக்கின்றன.

தற்போது இரண்டு அரசியல் பூனைகள் தர்மஸ்தலத்தில் நுழையப் பார்க்கின்றன. அந்த ஸ்தலத்து ஈசன் முன் ‘முதல்மந்திரி எட்டியூரப்பா ஊழல் பேர்வழி’ என்று சத்தியம் செய்ய ஜனதா தளக் கட்சித் தலைவர் குமாரசாமியும், ‘நான் பரிசுத்தமானவன்’ என்று பதில் சத்தியம் செய்ய முதல்வர் எத்தியூரப்பாவும் சூளுரைத்து ஆதரவாளர்களோடு தர்மஸ்தலத்துக்குப் புறப்பட்டுப் போனார்கள்.

இரண்டு பேரின் ஊழல் சரித்திரமும் கர்னாடகம் முழுக்கத் தெரிந்த ஒன்று. ஆனாலும் தங்களுக்குத் தாங்களே தினசரி தண்டனை விதித்துக் கொண்டது போல், கர்னாடக மக்கள் தொடர்ந்து இந்த இரண்டு பேரையும் ஆள வைத்தும் அடித்துக் கொள்ள வைத்தும் வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

தர்மஸ்தலம் போனதும் மனது மாறி, ‘கர்னாடகத்துக்காகப் பிரார்த்தித்துக் கொண்டு’ திரும்புகிறார் எட்டியூரப்பா. அவருக்கு தைரியம் இல்லை. போகிறது. உலகம் நலமாக வாழட்டும் என்று புனித பாவனைகளோடு குமாரசாமி இறங்கிப் போகிறார். இரண்டு அபத்தங்களையும் மாநில வழக்கப்படி சும்மா பார்த்துக்கொண்டு ஒரு மாநிலமே பூவரச இலையில் கரண்டி கரண்டியாகக் குல்கந்தை விழுதாக நிரப்பி ரசித்துச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.

O

உதிர்ந்து விழுந்த சொத்தைப் பல்லைப் புதைக்க ஒண்ணரை செண்டிமீட்டர் ஆழத்துக்குக் குழி தோண்டினாலும் திருவனந்தபுரத்தில் வேட்டியை மடக்கிக் குத்தி, தரையில் குடையை ஊன்றிக் கொண்டு என்ன நடக்குது என்று வேடிக்கை பார்க்கப் பத்துப் பேராவது சுற்றி நின்றுவிடுவார்கள். பத்மநாப சுவாமி கோவிலில் நிலவறை விஷயத்தில் மட்டும் கேரள மனப்பான்மை மாறுபட்டது அதிசயம்தான்.

மொத்தம் ஆறு நிலவறைகள். காலம் காலமாக, அதாவது, குறைந்தது இருநூறு வருடமாவது பழமை கொண்ட குகை போன்ற அமைப்புகள். செங்கலும் சுண்ணாம்பும் காரையும் உபயோகித்து விலை மதிப்பு மிகுந்த பொருட்களை ரகசியமாக, பாதுகாப்பாக வைக்க திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானம் நிர்மாணம் செய்தது. எல்லாம் கோவிலுக்குக் காணிக்கையாகக் கிடைத்த பொருட்கள்.

நாட்டின் வேறு பல பகுதிகளில் இப்படி கோவில் நிலவறைகள் இருந்தால், கோவில் நிலங்கள் போல அவையும் யார்யார் கையிலோ எந்தக் காலத்திலோ போய்ச் சேர்ந்து அங்கே தற்போது வெறும் தூசி துப்பட்டை மட்டும் தான் அண்டிக் கிடக்கும். கேரளத்தில் அந்த விஷயத்தில் வித்தியாசமான நடைமுறை. நிலவறைகளுக்கு ஏ, பி, சி என்று எஃப் வரைக்குமாக பெயர் கொடுத்து, அடைத்தது அடைத்தபடியே இத்தனை காலம் பாதுகாத்து வந்தார்கள்.

ஒவ்வொரு அறைக்குள்ளும் கோடிக்கணக்கில் பொன்னும் வைரமும் இருப்பதாக பருப்பு வடை தின்று விட்டு கட்டன் காப்பி குடிக்கிற சாயந்திரக் கடைகளிலும், ராத்திரி வீட்டுத் திண்ணைகளில் ராச்சாப்பாடு முடிந்து தூங்கப் போகிறதுக்கு முன்பும் பேசிக் கொண்டார்களே தவிர ரகசியத்தை ரகசியமாகவே வைத்துக் கொண்டார்கள். அந்த அறைகளைத் திறக்க வேண்டும் என்று கோரிக்கை சமீப காலமாகத்தான் எழுந்திருக்க வேண்டும்.

கோரிக்கையை எழுப்பிய சுந்தர்ராஜன் என்ற வக்கீல் சுப்ரீம் கோர்ட் வரை போய் இதற்காக நியமிக்கப்பட்ட நீதிபதிகள் கமிஷனின் உத்தரவை வாங்கினார். ரெண்டு சுப்ரீம் கோர்ட் ரிடையர்ட் நீதிபதிகள், ராஜ குடும்ப பிரதிநிதி, கோரிக்கை வைத்த சுந்தர்ராஜன், தொல்பொருள் துறை அதிகாரி இப்படி ஒரு குழு இந்த வாரம் ஆறு நிலவறைகளையும் திறந்து பார்க்க உத்தரவோடு அனந்தை வந்து சேர்ந்தது.

முதலில் கோவிலின் தெற்குப் புறத்தில் வியாசர்கோணப் பகுதியில் சி நிலவறை திறந்ததும், காப்பிக்கடைப் பேச்சும், ராச்சாப்பாட்டுக்கு அப்புறமான அரட்டையும் சங்கதி இல்லாத சமாசாரம் இல்லை என்று நிரூபணமானது. மொத்தம் 450 கோடி ரூபாய் பெறுமானமுள்ள தங்கக் குடம், வெள்ளிக் குடம், வெள்ளி விளக்கு, வெள்ளி உருளிகள், பூஜா பாத்திரங்கள் என்று எதெது எந்த வருடம் யாரால் கொடுக்கப் பட்டது என்று எழுதிய விவரத்தோடு துணியில் பொதிந்து நிலவறை உள்ளே வரிசையாக அடுக்கி வைத்திருந்ததைக் கண்டார்கள்.

அடுத்த நாள் டி, எஃப் நிலவறைகள் திறக்கப்பட பத்மநாப சுவாமி சொத்துக் கணக்கு இன்னும் உயர்ந்தது. இந்த இரண்டு அறைகளிலும் சேர்த்து வைக்கப் பட்டிருந்தவை வைரக் கிரீடங்கள், மரகதம் பதித்த மூவாயிரத்துச் சொச்சம் தங்க செயின்கள், மற்றப்படி தங்கக்குடம் இத்யாதி. மொத்த மதிப்பு 350 கோடி ரூபாய்.

இன்னும் மூன்று நிலவறை திறந்ததும் தான் தெரியும் ஸ்ரீபத்மநாபன் திருப்பதி வெங்கடேசப் பெருமாளை நிதிநிலைமையில் முந்துவாரா பிந்துவாரா என்று.

எதற்காக உபயோக சூனியமாக கிட்டத்தட்ட ஆயிரம் கோடி ரூபாய் மதிப்புள்ள சொத்து இப்படி ஆண்டவன் பெயரில் நிலவறையில் வைத்து நூறு இருநூறு வருடம் பூதம் காத்த புதையலாகக் காக்கப்பட வேண்டும்? தினசரி கோவில் காரியங்களுக்கு இதெல்லாம் உபயோகமாகலாமா? சரி. மூவாயிரம் தங்கக் குடம், நாலாயிரம் வெள்ளி உருளி இதையெல்லாம் கோவில் மடைப்பள்ளியில் உபயோகித்து எந்த பூஜைக்கு நைவேத்தியம் சமைக்க முடியும்? காசி அல்வா போல் காசு அல்வாவெல்லாம் செய்கிற வழக்கமில்லையே எங்கேயும்?

கோவில்களில் குறைந்த வாடகையில் ஏழைகளுக்குத் திருமணம் செய்து வைக்க கல்யாண மண்டபம் கட்ட, குறைந்த கட்டணம் வசூலித்து ஸ்ரிபத்மநாபனைத் துதித்துப் பள்ளிக்கூடம் நடத்த, அந்தக் கோவில் ஊழியர்களுக்கு கொஞ்சம் அதிகம் மாதச் சம்பளம் கொடுக்க, விளக்குக்கு தாராளமாக எண்ணெய் வார்க்க மானியம் அளிக்க, கோவில் வாசலில் வேட்டி-வாடகைக் குத்தகையை ஒழித்து, வேட்டியோ, பைஜாமாவோ, முழுக்கால் டிரவுசரோ, கவுரவமாக எதையாவது அணிந்து மனதில் சுத்தியோடு வரும் பக்தர்களுக்கு ஒரு பூவன் பழமாவது பிரசாதமாகக் கொடுக்க, சகலருக்கும் இலவச உணவு அளிக்க ஊட்டுப்புரை ஏற்படுத்த இந்தப் பணத்தை நிலவறை ஊறுகாய் போடாமல் பயன்படுத்தலாமே?

கேட்டால் உடனே பதில் கிடைக்கும். மற்ற மத வழிபாட்டு ஸ்தலங்களைப் பற்றி இப்படிக் கேட்டு விட்டு அப்புறம் இங்கே வந்து கேள். ஏன் இங்கே ஆரம்பிக்கக் கூடாதா?

O

ஜெஜூரிக்குப் பயணம் போய் வந்து கவிஞர் அருண் கொலெட்கர் அங்கே இருக்கிற சாமானியர்களின் கடவுளான யஷ்வந்த்ராவ் பற்றிக் கவிதை எழுதினார்.

யஷ்வந்த்ராவ்
ஒரு கருப்புக் களிமண் பொதி.
தபால்பெட்டி போல் பிரகாசம்.
உயிர்ச்சத்தின் உருவம்.
எரிமலைக் குழம்பை உருட்டிச்
சுவரில் எரிந்த மாதிரி
கையில்லை. கால் கிடையாது.
தலையும்தான்.
அதியற்புதமாக ஒன்றும் இல்லை.
உலகத்தையே உங்களுக்குத் தருவதாக
உறுதிமொழி எல்லாம் அளிக்கமாட்டார் அவர்.
சொர்க்கத்துக்குக் கிளம்பும் அடுத்த ராக்கெட்டில்
உங்களுக்கு ஒரு இடம் பிடித்துக் கொடுக்க மாட்டார்.
ஆனாலும், உங்களுக்கு ஏதாவது
எலும்பு முறிந்துபோனதென்றால்
கட்டாயம் சரி செய்து விடுவார்.

யஷ்வந்த்ராவ் போல் நான் தினசரி வாக்கிங் போகும் பூங்காவில் ஒரு விநாயகர் உண்டு. மக்களின் கடவுள். இவர் குளிக்க நீரை பூங்கா கழிவறைக் குழாயில் இருந்து ரப்பர் குழாய் மூலம் பிடித்து வைப்பார் குருக்கள். சந்தோஷமாகக் குளித்து முடித்து பக்தர்களுக்கு அருள் செய்ய மின்னி மின்னி எரியும் டியூப் லைட் வெளிச்சதில் உட்கார்ந்து விடுவார் கடவுள்.

வருகிற பக்தர்கள் ஷூ அணிந்து ஓடியபடி ஒரு வினாடி நிற்பார்கள். நின்று கும்பிட்டுவிட்டு அதே படிக்கு திரும்ப அடுத்த ரவுண்ட் ஓடுவார்கள். சிலர் சாமர்த்தியமாக கோவிலைச் சுற்றியே ஐம்பது ரவுண்ட் செருப்புக் காலோடு ஓடி ஒவ்வொரு தடவையும் கும்பிட்டு காலுக்கும் கைக்கும் உடற்பயிற்சி பெற்ற சந்தோஷத்தோடு திரும்புவார்கள்.

இன்னும் சில பக்தர்கள் ஓடத் தொடங்கும் முன் அவர்களுடைய ஹெல்மெட், தண்ணீர் பாட்டில், ஜலதோஷ இன்ஹேலர் இன்ன பிற சொத்துக்களை, சிலர் கால் செருப்பையும், பிள்ளையார் பொறுப்பில் அவர் முன்னால் வைத்துவிட்டு நடப்பார்கள். ஓடுவார்கள். அவர் அதுக்கெல்லாம் காசு வாங்காத காவல் காரனாக ஊழியம் செய்தபடிக்கு உட்கார்ந்திருப்பார்.

நேற்று மாலையில் பார்த்தது இது. பூங்காவைச் சுற்றி காம்பவுண்ட் சுவர் எழுப்பி, நடுநடுவே இரும்புக் கம்பிகளால் தடுப்பு கொடுத்திருக்கிறார்கள். காம்பவுண்ட் சுவருக்கு வெளியே சுற்றி விரியும் தெருவில் கூரியர் தபால் கம்பெனி, தினசரி ஏசி பஸ் தமிழகமெங்கும் ஓட்டி விபத்துக்குள்ளாக்கும் கம்பெனி, அதன் பஸ்களில் ஏற்ற சின்ன சின்ன பார்சல்களைச் சேகரித்துப் போட்டு அனுப்பத் தோதான மினி லாரிகள் நிற்கிற இடம், புதுசான புரட்சித் தலைவி டிபன் ஹவுஸ், மோட்டார் டயர் ரிடிரீடிங் கம்பெனி, பதிப்பகம் இப்படி பல தினுசாக வியாபார நிறுவனங்கள்.

மினி லாரி டிரைவர் ஒருத்தர் லோடு எடுத்துப் போக வேண்டிய அவசரத்தோடு சுவருக்கு அந்தப் பக்கம் நின்று விநாயகரை விக்னம் தீர்ந்த விபத்தில்லாத பயணத்துக்காக வணங்கிக் கொண்டிருக்கிறார். கையில் புகைந்த சிகரெட், கம்பிக்கு மேல் பத்திரமாக வைக்கப்பட்டு புகை வந்தபடிக்கு இருக்கிறது.

பூங்கா விநாயகரின் குருக்கள் கற்பூர தீபம் காட்டி தீபத் தட்டோடு காம்பவுண்ட் சுவரோரம் நடக்கிறார். கம்பிகள் வழியாகத் தீபாராதனைத் தட்டு நீட்டப்பட மினி லாரி டிரைவர் கண்ணில் ஒற்றிக் கொண்டு காக்கிச் சட்டைப் பையில் இருந்து பத்து ரூபாய் எடுத்துத் தட்டில் போட்டு விட்டு குருக்கள் கொடுத்த திருநீற்றை நெற்றி நிறைய இட்டுக் கொண்டு கிளம்புகிறார்.

போகிற அவசரத்தில் பாதி புகைத்த சிகரெட்டை மறந்துவிட்டார். குருக்கள் வலது கையில் அணைந்து கொண்டிருக்கும் தீபாராதனையோடு, இடது கை விரல் fநுனியால் காம்பவுண்ட் சுவரில் வைத்த சிகரெட்டைத் தள்ளி விட்டு, கையை வேட்டியில் துடைத்தபடி அடுத்த ஷூ அணிந்த பக்தருக்கு பிரசாதம் தர நடக்கிறார். ‘சகலத்துக்கும் அட்ஜஸ்ட் செய்து அருள் பாலிக்கும் அஷ்ட சித்தி கணபதி’க்கு நானும் மனதில் ஒரு கும்பிடு போடுகிறேன்.

பூங்கா கணபதி பூசாரி எங்கேபார்
ஓங்காரம் சொன்னபடி ஓரமாய் – சாய்ங்காலம்
தும்பிக்கை சாமியை நம்பிடும் பக்தனுக்குக்
கம்பிக்குள் தீபம் நுழைத்து.

இவ்வெண்பாவுக்குச் சுடச்சுட ஒரு பதில் வெண்பாவும் உண்டு காணீர் உலகீரே. நண்பர் க்ரேஸி மோகன் அருளிச் செய்தது –

தம்பிக்குக் காதல் துணைபோன தந்திக்குக்
கம்பிக்குள் கற்பூரம் காட்டினாலும் – நம்பிக்கை
கோர்க்கும் அடியார்க்குக் கோரியன தந்திடுவார்
பார்க்கில் கணபதி பார்.

அரசியலுக்கும் நாட்டியத்துக்கும் என்ன தொடர்பு? தமிழக முதல்வர் ஜெயலலிதா, நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் ஹேமமாலினி, ஜெயப்ரதா இவர்கள் எல்லாம் பரதக் கலைஞர்கள் என்பதைத் தவிரவும்?

ஆடுங் கால்கள் அரசவை ஏற, ஆடத் தெரியாத அரசியல்வாதி அரங்கத்தில் அடியெடுத்து ஆட ஆரம்பித்தால் என்ன ஆகும்?

பிரிட்டீஷ் அரசு தொலைக்காட்சியான பி.பி.சியில் அதிகம் பேரால் பார்க்கப் படுகிற ஒரு நிகழ்ச்சி, ‘ஸ்ட்ரிக்ட்லி கம் டான்சிங்’. பிரபலங்கள், ஆனால் நடனத்தோடு ஸ்நானப் பிராப்தி இல்லாதவர்கள். இப்படி ஆணும் பெண்ணுமாகப் பொறுமையாகத் தேர்வு செய்து அவர்களுக்கு வால்ட்ஸ்லிருந்து பாலே நடன அசைவுகள் வரை பயிற்சி கொடுத்து டி.வியில் ஆட விடுவது. ஒவ்வொரு ஜோடியிலும் ஆடத் தெரியாத ஒரு பிரபலமும் ஒரு நடனக் கலைஞரும் இடம்பெறுவது வழக்கம். ஆட்டக் கலைஞர்கள் தனியாக ஆடினால் ஆயிரம் பேர் தான் பார்ப்பார்கள். ஆனால் விஐபிக்கள் அவர்களோடு ஜோடி ஜோடியாக ஆடுவதைப் பார்க்க லட்சக் கணக்கில் டிவிக்கு முன் பார்வையாளர்கள் இன்னும் வாராவாரம் அமர்ந்திருக்கிறார்கள். பிரிட்டீஷ் ரசனை கொஞ்சம் வேறுபட்டது.

இந்த நிகழ்ச்சியைப் பார்த்து ரசிக்கிற பெரிய ஜனக்கூட்டத்தில் எலிசபெத் மகாராணியும் உண்டு என்று நம்பகமான தகவல் சொல்லுகிறது. நிகழ்ச்சியை நடத்தும் ப்ரூஸ் ஃபோர்சைத், எலிசபெத் மகாராணியை விட இரண்டே வயது சிறியவர். இந்த எண்பத்து மூணு வயதிலும் சுறுசுறுப்பாக, இருபத்தைந்து வயதுப் பெண்ணைக் கல்யாணம் கட்டிக் கொண்டு டிவியில் உற்சாகமாக ஆட்டம் போடுகிறார். மற்றவர்களையும் போட வைக்கிறார். இந்தக் கைங்கர்யத்துக்காக, ராணியம்மா சிபாரிசில் இவருக்கு சர் பட்டமே வழங்கப்பட்டது. அரசி-யலும் ஆட்டமும் கை கோர்த்துப் பட்டம் பதவியில் வெற்றிகரமாக முடிந்த காட்சி அது.

ஸ்ட்ரிக்ட்லி கம் டான்சிங் நிகழ்ச்சியில் தொலைக்காட்சியில் சீரியஸாக முகத்தை வைத்துக் கொண்டு உலகச் செய்தி படிக்கிற அறிவிப்பாளர்களில் இருந்து, டாக்டர், விளையாட்டு வீரர், புகழ்பெற்ற சமையல்காரர் இப்படி வந்து ஆடி பெயரைத் தட்டிக் கொண்டு போன மணியமாக இருக்கிறார்கள். இவர்கள் தொடர்ந்து நாலு அல்லது ஐந்து வாரம் ஆடி, அப்புறம் பார்வையாளர்கள் எஸ்.எம்.எஸ்ஸில் வாக்கு அளிக்க மறுத்தபடியால் விடை வாங்கிப் போவதுண்டு.

ஆனால், பத்து வாரம் தொடர்ந்து ஆடி சாதனை படைத்திருக்கிறார் ஒரு பெண் பிரபலம். ஆன் விட்கோம்ப் என்ற இவர் ஒரு அரசியல்வாதி. போதாக்குறைக்கு தற்போது நாட்டை ஆளும் கன்சர்வேடிவ் கட்சி அமைச்சரவையில் அமைச்சராக வேறே இருந்தவர். எழுத்தாளரும் கூட.

கருத்தடை எதிர்ப்பு, போதை மருந்து சாப்பிட்டதாக குற்றம் சாற்றப்பட்டால் உடனடி அபராதமாக நூறு பவுண்ட் ஸ்டெர்லிங் விதிப்பது, எதாவது குற்றத்துக்காகக் கைது செய்யப்பட்ட பெண் குற்றவாளிகள் கர்ப்பிணிகளாக இருந்தால் அவர்களை ஆஸ்பத்திரி படுக்கையோடு கட்டி வைத்து பிரசவம் பார்க்கிற நடைமுறை, வழக்கமான ஓரினப் புணர்ச்சி எதிர்ப்பு – சகல விதத்திலும் இந்திய வலதுசாரி சிந்தனையோடு ஒத்துப் போகிற பெண்மணி. போதாக்குறைக்கு கிட்டத்தட்ட சாமியாரிணி. கல்யாணம் என்ற சிந்தனையே இல்லாமல் வாழ்க்கையைக் கழித்ததோடு பிரிட்டனின் அரசு மதமான பிராட்டஸ்டண்ட் கிறிஸ்துவத்திலிருந்து கத்தோலிக்க ஆச்சாரத்துக்கு மாறியவர் இவர்.

அம்மையாருக்கு உடம்பு கொஞ்சம், கொஞ்சம் என்ன தாராளமாகவே பூசினாற்போல் இருக்கும். இந்த உடம்போடு நடக்கவே கஷ்டம். ஆனால் அசராமல் பயிற்சி எடுத்து மாஜி அமைச்சர் ஆடிக் கொண்டார் அந்த வேடிக்கை காண கண் கிட்டத்தட்ட நாற்பது லட்சம். ‘படகு நகர்கிறது போல் நகர்கிரார்’, ‘அலைக்கழிந்து ஆடி எல்லாப் பக்கமும் தள்ளித் தடவி தட்டுத்தடுமாறி தத்தக்கா பித்தக்கா என்று குதிக்கிறார்’ இப்படி எல்லாம் பத்திரிகைகள் கிண்டல் செய்ய, சிரித்தபடியே பத்து வாரம் தாக்குப் பிடித்து இவர் பரிசுத் தொகையாக கிட்டத்தட்ட எண்பது லட்சம் ருபாய் மதிப்புக்கு வாங்கித்தான் விடைபெற்றார்.

பத்து வருடம் முன்பு கன்சர்வேடிவ் கட்சி ஆட்சியில் இருந்தபோது அமைச்சராக இருந்த ஆன் விட்கோம்ப் அம்மையார் போன வருடம் மீண்டும் கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தபோது அரசியலில் இருந்து ரிடையர் ஆனதாக அறிவித்ததே அவரை வித்தியாசமான அரசியல்வாதியாக்கி விட்டது. கிரிக்கெட் விளையாட்டு வீரர், ரயில்வே ஸ்டேஷன் மாஸ்டர், வங்கி ஊழியர் இன்னோரன்ன தொழில்களில் இருக்கக் கூடியவர்களும் அவ்வப்போது சினிமாக் காரர்களும் ரிடையர் ஆவது உலகம் முழுக்க நடக்கிறதே தவிர, அரசியலில் புகுந்தவர்கள் உடம்பிலிருந்து உயிர் ரிடையர் ஆனபிற்பாடும் கட்சிக் கொடியோடு தான் பயணமாவார்கள். அவர்கள் ரிடையர் ஆவதில்லை. அந்த விதத்தில் ஆன் விட்கோம்ப் தனிவழிதான்.

இங்கே அரசியல்வாதி நாட்டியம் ஆடினால் என்ன ஆகும்? ஒரு சுக்கும் ஆகாது. சமீபத்தில் தான் கண்கூடாகப் பார்த்தோமே. பாரதிய ஜனதா கட்சியின் மூத்த தலைவர்களில் ஒருவரான சுஷ்மா சுவராஜ் ஊழல் ஒழிப்பை முன்னிட்டு தில்லியில் தன்னை மறந்த அனுபூதியோடு நடனம் ஆடி டிவி சானல்களில் இடம் பெற்றதை மறக்க முடியுமா? அவருடைய ஆனந்த நடனத்தைக் கண்டு களித்தவர்கள் ‘ஊழல் ஒட்டு மொத்தமாக ஒழிந்து விட்டதால் ஆடுவோமே பள்ளு பாடுவோமே’ என்று இந்தியில் அந்தம்மா களிதுள்ளுகிறார் என்று தப்பாகப் புரிந்து கொண்டிருக்கலாம். ஆளும் காங்கிரஸ் கட்சியை ஆப்பு அசைத்த குரங்காக அண்ணா ஹசாரே, யோகி ராமதேவர் போன்ற தனிநபர் போராட்டங்களை சமாளிக்க முடியாமல் திணற வைத்ததில் ஏற்பட்ட மகிழ்ச்சி அது.

ஆட அவர் தேர்ந்தெடுத்த இடம் தான் கோளாறாகி விட்டது, தில்லியில் பஹாட் கஞ்ச், ஜங்புரா, ஜனக்புரி,லோதி கார்டன் என்று ஏகப்பட்ட இடம் இருக்க, காந்தி சமாதி அமைந்திருக்கும் ராஜ்கட்டில் சுஷ்மா அம்மையார் நடனம் ஆடினார்.

மகாத்மா காந்தியை எரித்த இடத்தில் எழுப்பிய சமாதி ராஜ்கட். வெளிநாட்டில் இருந்து யாராவது தலைவர் வந்தால் அரசுக்கு உடனடியாக நினைவு வரும் வண்ணம், இந்த விருந்தாளிகள் மலர் வளையத்தோடு முதலில் போய் அஞ்சலி செலுத்துவது ராஜ்கட்டில் தான். அக்டோபர் ரெண்டாம் தேதி ராட்டையைத் தூசி தட்டி எடுத்து பிரதமரும் மற்ற அமைச்சர்களும் ரகுபதி ராகவ ராஜாராம் பாட்டு பின்னணியில் ஒலிக்க நூல் நூற்க உட்காருவது இங்கேதான். சகலமான டோக்கனிச, அடையாள ஆர்ப்பாட்டங்களும் அரங்கேறும் ராஜ்கட்டில் காந்தி ஆவி அமைதியின்றி அலைந்து கொண்டிருக்க்கும் என்று இத்தனை நாள் சொல்லி வந்தார்கள். சுஷ்மா அம்மையாரின் ஆட்ட வேகத்தில் மிச்ச மீதி இருந்த காந்தி நினைவுகளும் ராஜ்கட்டை விட்டு ஓடியே போயிருக்கும்.

ஆன் விட்கோம்ப் இப்போது ஓய்வாகத்தான் இருக்கிறார். அவரை வரவழைத்து சுஷ்மாவோடு போட்டி நடனம் ஆடவைத்து ‘சபாஷ் சரியான போட்டி’ என்று புனித எத்தியூரப்பாவைத் தேர்ந்தெடுக்கச் சொல்லி தூர்தர்ஷன் நிகழ்ச்சி நடத்தலாம். பி.பி.சி ரசிகர் பட்டாளம் போல் இல்லாமல் போனாலும், ராமதேவர் கூட்ட நினைத்த ஊருக்கு முப்பது பேராவது யோகாசனா போஸில் நேராகவோ தலைகீழாகவோ டி.வி முன் இருந்து பார்க்க மாட்டார்களா என்ன?
O

தமிழ் சினிமா எப்போவாவது பயமுறுத்தும். எனக்கு இன்னும் முதுகுத் தண்டைச் சிலிர்க்க வைப்பது ‘தங்கமலை ரகசியம்’. பௌர்ணமிச் சந்திரன் குளிர்ந்த வெளிச்சத்ததப் பொழியும் அமைதியான ராத்திரியில் நதிக்கரையில் உட்கார்ந்து ஜமுனா ‘அமுதைப் பொழியும் நிலவே’ என்று பி.சுசீலா குரலில் பாடிக் கொண்டிருப்பார். பாட்டு முடியும் நேரம், காட்டுவாசி மேக்கப்போடு சிவாஜி பின்னால் இருந்து எட்டிப் பார்க்க கதாநாயகி ஒரு கூச்சல் போடுவாரே பார்க்க, கேட்க வேண்டும்.

யாரோ சொன்ன யோசனைப்படி பாடலை இசைத்தட்டாக வெளியிட்டபோது அந்தக் கூச்சலையும் முடிவில் மறக்காமல் சேர்த்தார்கள். இத்தனை வருடமாக அந்தப் பாட்டை பாதி ரசித்தபடி, கடைசியில் வரப்போகும் அலறலுக்காக நெஞ்சு நடுங்கக் காத்திருக்கிறேன். படம் இல்லாமல் பாட்டு மட்டும் கேட்கும்போது பயம் இன்னும் அதிகரிக்கும்.

அமுதைப் பொழியும் நிலவே போல் பயத்தோடு கையாள வேண்டியவை இங்கே சினிமாவைப் பற்றி எழுதப்பட்ட பல புத்தகங்கள். செர்ஜி ஐசென்ஸ்டின், பெலினி, அண்டோனியோனி, தெ சிக்கா, ரொமன் பொலன்ஸ்கி, குரசோவா, தாகோஷி கிட்டானோ, ஜாபர் பனாஹி, மணி கவுல் என்று பக்கம் பக்கமாக கனமான உரைநடையில் எழுதித் தள்ளி விடுவார்கள். முதல் வரியிலேயே புரியாத பயம் மனதைக் கவ்வும். அல்லது சினேக பாவத்தோடு தொடங்கி, அடர்த்தியாக அப்புறம் மேலே மேலே கனத்தை அப்பி அலைபாய விடுவார்கள். அன்னிய மொழிப் படத்தைப் பார்த்தால் சுலபமாகப் புரியும். ரசிக்க முடியும். அதைப் பற்றி எழுதின தமிழ்ப் புத்தகத்துக்குத்தான் புரிந்த மொழியில் சப்-டைட்டில் தேவைப்படும்.

இத்தனை ஏன், ஹிட்லரின் கேமிராக் கண்ணான திரையுலக மேதை லெனி ரைபென்ஸ்தால் அம்மையாரைப் பற்றி நான் எட்டு வருடம் முன்னால் எழுதிய கட்டுரையை இப்போது படிக்கும்போது மனதில் அமுதைப் பொழியும் நிலவே ரிக்கார்ட் சுழல்கிறது. இப்போது எழுதியிருந்தால் ரீடர் பிரண்ட்லியாக எழுதியிருக்கக் கூடிய முக்கியமான கட்டுரை அது. அதுக்கு விதிச்சது அவ்வளவே

கோவை நண்பர் ஜீவா வித்தியாசமானவர். அவர் முதலில் ஓவியர். அப்புறம் தான் எழுத்தாளர். அதன் காரணமாக அவரிடம் அலட்டல் எதுவும் கிடையாது. இயல்பிலேயே அடக்கமானவர். அவர் வரைந்த கண்ணதாசன் ஓவியத்தில் கீழே ‘ஜீவா’ என்று போட்டிருந்த கையெழுத்தை மட்டும் சுரண்டி விட்டு தினத்தந்தி போன்ற பத்திரிகைகளில் பிரசுரித்தபோதும் அவர் அமைதி காத்தார். அரசாங்கம் நடத்தும் தூர்தர்ஷனிலும் இந்தப் படத்தை ஓவியர் அனுமதியின்றி, அவர் பெயரும் இல்லாமல் காட்டி இண்டெலெக்சுவல் பிராப்பர்டி ரைட் மீறுதல் நடந்திருக்கிறது.

அமைதியான ஓவியர் என்பது தவிர ஆழ்ந்த ரசனையும் படிப்புமுள்ளவர் ஜீவா. முக்கியமாக சினிமா பற்றிய தீவிரமான வாசிப்பு, அனுபவப் பகிர்வில் ஈடுபாடு.

எந்தக் கஷ்டமும் இல்லாமல், பக்கத்தில் உட்கார்ந்து அரட்டை அடிக்கிற லாகவத்தோடு நண்பர் ஜீவா உலக சினிமாவைப் பற்றி எழுதிய ‘திரைச்சீலை’ புத்தகத்தைப் படித்தபோது திரைப்படக் கலை பற்றிய புத்தகங்கள் குறித்த என் கருத்து கொஞ்சம் மாறியது. , ‘வாங்க உக்காந்து பேசுவோம்’ என்று நாற்காலியை இழுத்துப் போட்டு விட்டு வேட்டியும் வெள்ளை பனியனுமாக எதிரே அமர்கிற சிநேகிதரைப் போல் ஜீவா அறிமுகப்படுத்துகிற படங்களில் ராஷமோனில் இருந்து, இன்குளோரியஸ் பாஸ்டர்ட்ஸ் வரை உண்டு. கே.சி.ஜியார்ஜின் யவனிகாவில் தொடங்கி, செ குவேராவின் வாழ்க்கையைச் சொல்லும் ‘மோட்டார் சைக்கிள் குறிப்புகள்’, குரசோவாவின் ‘கனவுகள்’, சீனுவாசனின் ‘வடக்கு நோக்கி யந்திரம்’, ஈழத் திரைப்படம் ‘மண்’ – ஜீவா எதையும் விட்டுவைக்கவில்லை.

நல்ல வேளை, நல்ல சினிமா ரசிகரான ஜீவா ‘ரசனை’ பத்திரிகையில் எழுதிய இந்தக் கட்டுரைகளை புத்தகமாகத் தொகுத்து விட்டார். இல்லாவிட்டால் அங்கே இங்கே பிராண்டி எடுத்து அவர் எழுத்தும் நெட்டில் களவு போயிருக்கும். அத்தனைக்கு ரசனையும், ஆராய்ச்சியும், உழைப்பும் கலந்த படைப்பு இது.

ரிஷிமூலம் நதிமூலம் கூடக் கண்டுபிடித்து விடலாம். பெரும்பாலும் சினிமா மூலம் டைட்டில் கார்டில் பெயர் போடாவிட்டால் கண்டவரும் இலர் விண்டவரும் இலர் கேஸ் தான். பல படங்களில், சிகரெட் புகை சூழ்ந்த ஓட்டல் அறைகளில் மூட்டைப் பூச்சிகள் ஒட்டுக் கேட்க, மடியில் தலையணையை வைத்துக் கொண்டு மணிக்கணக்காக பியரோ காப்பியோ குடித்தபடி ‘டிஸ்கஷன்’ மூலம் அமையும் கதைகள் தான் பெரும்பாலும் சினிமாவுக்குப் போகின்றன. இலக்கிய, சினிமா ரசிகர்களான உதவி இயக்குனர்கள் பங்கு பெற்றால் இவர்கள் புண்ணியத்தில் சிறுகதை, நாவல், இரானிய சினிமா இப்படி பல இடத்தில் இருந்தும் கிள்ளி எடுத்துப் பெருங்கதையில் பெருங்காயமாகக் கலக்கி விடுகிறார்கள்.

பிற மொழி சினிமா, நாடகம், இலக்கியம் என்று தேடித் தேடி ரசித்த ஜீவா அங்கங்கே மிகச் சுத்தமாக சினிமா மூலம் கண்டுபிடிக்கும் நேர்த்தி அவரது எழுத்தின் சுவாரசியத்துக்கு ஓர் உதாரணம். அவர் ‘தப்புத் தாளங்கள்’ படத்தை விஜய் டெண்டுல்கரின் மராத்தியப் படைப்பான ‘சஹாராம் பைண்டர்’ நாடகத்தோடு தொடர்பு படுத்தப்படுவதைக் கண்டு சந்தோஷப்படுகிற ஆத்மாக்களில் நானும் உண்டு. அதே போல் மணி ரத்னத்தின் ‘இருவர்’ படத்தில் ஷியாம் பெனகல் படமான மராத்திய நடிகை ஹன்சா வாட்கரின் வாழ்க்கையைச் சொல்லும் ‘பூமிகா’வின் கூறுகளை ஒரு வரியில் காட்டி விட்டு சட்டென்று அடுத்த தகவலுக்குப் போய்விடுகிறார் ஜீவா.

போகிற போக்கில் விஷய கனத்தோடு, ஆனால் படிக்கும்போது எந்த சிரமமும் இல்லாத படிக்கு ‘பதேர் பாஞ்சலி’ சத்யஜித் ராய் முதல் ‘நெஞ்சில் ஓர் ஆலயம்’ ஸ்ரீதர் வரை அறிமுகப் படுத்துகிறார். நாலே பத்தியில் ஒரு முக்கியமான படத்தை ஷாட் பை ஷாட் ஆகப் பிரித்துப் போட்டு விளக்கி திரும்பக் கோர்க்கிற ஜீவாவின் உத்தி புத்தகத்தை ஒற்றை இருப்பில் கவர் டு கவர் சுளுவாக படிக்க வைக்கிறது.

ஆமா, ஜீவா, சிம்புதேவனின் ‘புலிகேசி’யைச் சொன்னீர்களே. அதன் மூலமான கிரேசி மோகனின் ‘சிரிப்பு ராஜ சோழன்’ பற்றிச் சொல்லவில்லையே. ஜூனியர் விகடனில் சிரிப்பு ராஜ சோழன் தொடராக வெளியானது. விகடனில் சிம்புதேவன் வேலை பார்த்த நேரம் அதுவாக இருக்கக் கூடும்.

படிக்க சுவையாக இருந்தாலும் நீளமான பத்திகளைச் சின்னச் சின்னதாகப் பிரித்து அடுத்த பதிப்பில் போடலாம். அப்புறம், ரித்விக் கதக்கை ரியலிச இயக்குனர் என்பதை விட மெலோ டிராமாவை நயமாகச் சொன்ன இயக்குனர் என்று நான் சொன்னால் நிச்சயம் திட்ட மாட்டார் நம்ம ஓவியர். மேக தாக்கே தாராவில் தட்டுப்படுகிறது மெலோ டிராமாவா, நியோ-ரியலிசமா என்று கோவையில் கூட்டம் நடத்தினால் வரிந்து கட்டிக் கொண்டு வந்து பேசத் தயார்.

திரைச்சீலை புத்தகம் (திரிசக்தி பதிப்பகம், சென்னை வெளியீடு) தேசிய விருது பெற்று அடுத்த வாரம், பிறந்த மண் கோவையில் அவருக்குப் பாராட்டு விழா எடுக்கிறார்கள். திரைச்சீலை உயர ஜீவா வெளிச்சத்துக்கு வரட்டும்.

O

பேஸ்புக்கும் ட்விட்டரும் இல்லாத உலகத்தில் எப்படி வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதி இருந்தேன் என்று ஆச்சரியப்படுகிறவர்களில் நானும் உண்டு. குழுமம், ப்ளாக், சொந்த வெப்சைட் இதெல்லாம் கிட்டத்தட்ட வழக்கொழிந்து போக, சமூகத் தொடர்பு என்றால் இந்த இரண்டும் தான் என்று விரசாக ஆகிவரும் சூழல்.

முப்பது வருடத்துக்கு முன் கூட வேலை பார்த்த நண்பர், அதற்கும் முன்னால், கல்லூரியில் படிக்கும்போது பக்கத்து வீட்டில் இருந்த தோழி, வெளிநாட்டுப் பயணமாகி வருடக் கணக்கில் சுயம்பாகம் செய்து ஒப்பேத்திக் கொண்டு நாவல், பத்தி எழுதி, ஆபீஸ் வேலையும் நடுநடுவே பார்த்து வந்த காலத்தில் கிடைத்த வெள்ளை, சயாமிய நண்பர்கள்.. எத்தனையோ பேரை பேஸ்புக்கில் தேடிப் பிடித்து திரும்ப உறவு புதுப்பித்துக் கொண்டிருக்கிறேன் இந்த நாலு வருடத்தில்.

இந்த வசதி மட்டும் பதினைந்து வருடம் முன்னால் இருந்திருந்தால், என் அப்பா அவருடைய எழுபது சில்லறை வயசு நிறைந்தவர்களான திருச்சி நேஷனல் காலேஜ், மாயவரம் காளியாகுடி ஓட்டல், ஆலப்புழை உதயா ஸ்டூடியோ, கல்கத்தா பாலிகஞ்ச் சிநேகிதர்களில் பத்து பேரையாவது திரும்ப சந்தித்து குசலம் விசாரித்த சந்தோஷத்தோடு விடைபெற்றுப் போயிருப்பார்.

வங்கியில் கம்ப்யூட்டர் துறையை ஏற்படுத்தி, அத்தனை சாப்ட்வேரையும் மாங்கு மாங்கு என்று எழுதி, கிளைதோறும் பெட்டி தட்டி அதையெல்லாம் சரிப்படுத்தி வேலை செய்ய வைத்து, திட்டும் பாராட்டுமாக நாங்கள் இருந்த பரபரப்பான காலம் ஒரு வெள்ளிவிழாவே கொண்டாடி விட்டது. அந்த நண்பர்களை விடாப்பிடியாகத் தேடிப் பிடித்து பேஸ்புக்கில் ஒரு குழு அமைத்தபோது இரண்டு பேர் இறந்தது தெரிய வந்தது. இப்போது எடுத்த புகைப்படங்களில் அந்தக்கால கமல், ரஜனி ஸ்டைல் மன்னர்கள் கிழடு தட்டி நிற்பதை (என்னையும் சேர்த்துத்தான்) ஒரு புன்னகையோடு பார்த்து ரசித்தபடி, பிள்ளை, பெண் கல்யாண ஆல்பங்களை அப்லோட் செய்து உலக வழக்கப்படி பகிர்ந்து மகிழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்.

திரும்பக் கிடைத்த நண்பர்களில் சில பல பெயர்கள் நினைவுக்கு வந்தாலும் முகம் நினைவுக்கு வர மாட்டேன் என்கிறது. ஒரு தெலுங்கு நண்பர் பெயரைச் சொன்னார். அட நம்ம ஏ டு இசட் ராவ். சிவ சங்கர வீர வெங்கட துர்க்கா பிரகாச வர பிரசாத். பெயருக்கு முன்னால் ஏ.எம் என்று இரண்டு இனிஷியலும் உண்டு. இத்தனை பெரிய பெயரைச் சொல்லி வாய் சுளுக்கிக் கொள்ளாமல் இருக்க, நாங்கள் வைத்த ஏ டு இசட் ராவ் நிலைத்து விட்டதாக அவரே ஒப்புக் கொண்டார்.

வங்கியை விட்டு வெளியே போய், பல நாட்டில் பணியெடுக்க வேண்டி வந்தபோது நண்பர்களில் ஒருவரான கருப்பையா கார்ப் ஆனார். கார்ப் என்றால் ஒரு வகை மீன் என்று தெரிந்தாலும், கிளையண்டுக்கு மீன் பிடிக்கும் என்பதால் பெயர் மாறியது. பழனியப்பன் எங்கே தன் பெயரைச் சொன்னாலும் பலானியப்பன் என்று தான் சொல்லி, பி பார் பாரீஸ், ஏ பார் ஏதென்ஸ் என்று ரெண்டு நிமிஷம் ராகம் பாடுவார். ஆஞ்சநேயன் அஞ்சான் ஆகிய போது, என்னையும் மார்கன் ஆக்க நடந்த ஏற்பாடுகளை நான் கடுமையாக எதிர்க்க, பெயர் அப்படியே விடப்பட்டது.

பெயருக்கு முன்னால் போட்ட அப்பா பெயரை என் பெயராக நினைத்து ராமசாமி என்று நீட்டி முழக்கி வெள்ளைக்கார மேடம்கள் ஈ-மெயில் அனுப்ப, அப்பா பெயர் இறுதிப்பெயர் என்ற சர்நேம் ஆகி சகல தகவல் தொடர்புக்கும் அப்பா எனக்கு இனிஷியலாகக் கூட வராமல், பின் தொடர்ந்து வந்து கொண்டே இருக்கிறார்.

பெயர்களைப் பற்றிச் சிந்திக்க வெகு ரசமாக இருக்கிறது.

சாங்கோபாங்கமாக முதல் பெயர், நடுவாந்திரப் பெயர், இறுதிப் பெயர் என்று மூன்று கம்பார்ட்மெண்டாகப் பெயர் வைப்பது போன நூற்றாண்டு வரை கடைப்பிடிக்கப்பட்ட மரபு. இதில் நடுவாந்திரப் பெயர் கழண்டு விழுந்து முதலும் கடைசியுமாக ரெண்டே பெட்டிகளோடு பெயர் சூட்டிக் கொள்ளத் தொடங்கினர்.

மரியாதை விளி மிஸ்டர் அல்லது மிஸஸ், மிஸ் என்று அடைமொழியோடு இறுதிப் பெயரைச் சொல்வதுதான். பிரிட்டனில் அரை மரியாதையும் உண்டு. அடைமொழி இல்லாமல் சர்நேமை வைத்து ஒருத்தரைக் கூப்பிட்டால் அவர் நெருக்கமும் இல்லை, ரொம்ப அந்நியமானவரும் இல்லை. பிரிட்டீஷ் வழக்கம் இது.

இதுவே ஒருவரை அரசு சர் பட்டம் வழங்கி கௌரவிக்கும்போது தலைகீழாக மாறிவிடும். ப்ரூஸ் ஃபோர்சைத்துக்கு சர் பட்டம் வழங்கியதும் அவரை மரியாதையாகக் கூப்பிடுவது சர் மிஸ்டர் ஃபோர்சைத் என்று இல்லை. சர் ப்ரூஸ் தான். முதல் பெயரை மட்டும் சர் பட்டத்தோடு சேர்த்தால் போதும். சர் பட்டத்துக்கு இணையாகப் பெண்களுக்கு வழங்கப்படும் டேம் பட்டத்துக்கும் இதே விளிப்பு மரியாதைதான். டேம் மேகி அல்லது டேம் மார்கரெட் என்று பழைய பிரதமரைக் கொஞ்சம் சத்தம் போட்டுக் கூப்பிட வேண்டும். வயது அதிகம். காது கேட்பதும் கேட்காததும் மனநிலையைப் பொறுத்தது. நம்ம பெரிசுகள் போலதான்.

பிரிட்டீஷ் சட்டம் பெயர் விஷயத்தில் கொஞ்சம் கெடுபிடி அதிகம் காட்டுவது. கடைசிப் பெயரான சர்நேம் கோர்ட்டில் முப்பது பவுண்ட் கட்டி பெயர் மாற்றப் பத்திரம் முத்திரை குத்தி வாங்கி வாழ்க்கையில் ரெண்டு தடவை மட்டும் மாற்றிக் கொள்ளலாம். ஃபர்ட்ஸ்ட் நேம் ஆன ஹென்றி, ராபர்ட், ஜான் போன்ற எளிமையான முதல் பெயர்கள்? நாடாளுமன்றத்தில் சட்டம் கொண்டு வந்தாலேயன்றி இந்தப் பெயர்களைப் படைத்தவனே வந்தாலும் மாற்றமுடியாது என்று 1946-ல் நீதிமன்றம் சொல்லிவிட்டது. ஆனாலும் முதல் பெயரை மாற்ற மனுக்கள் வந்தபடிதான் உள்ளன. அவற்றை அனுமதிக்காமல் இந்த இருபத்தொன்றாம் நூற்றாண்டில் இருக்க முடியாது. பழைய கோர்ட் தீர்ப்பையும் அதே நேரம் அவமதிக்க முடியாது. யோசித்தார்கள் சட்ட வல்லுனர்கள். வழி பிறந்தது.

‘1946 பாரட் வெர்சஸ் பாரட் வழக்கில் மேதகு நீதியரசர் ஹேரி வைசே முதற்பெயரை மாற்ற முடியாது என்று தீர்ப்பளித்திருந்த போதும்’ என்று ‘நாட் வித்ஸ்டாண்டிங்க்’ முஸ்தீபோடு ஆரம்பித்து மனுவைப் போட்டால் கோர்ட் அவமதிப்பும் ஆகாது, பெயர் மாற்றமும் சுளுவாக நடந்து கஜானாவுக்குப் பணம் கிடைக்கும் என்று ஏற்பட்ட இந்த வளமுறை இன்னும் நடப்பில் இருக்கிறது.

பெயரை மாற்றலாம். ஆனால் வெறும் நம்பராக மாற்ற முடியாது. அதாவது 201 என்று யாரும் பெயர் வைத்துக் கொள்ள முடியாது. அதையே எழுத்தில் டூநாட் ஒன் என்று பழைய தமிழ்ப் படத்தில் காக்கி டிரவுசர் போட்ட கான்ஸ்டபிளைக் கூப்பிடுகிற மாதிரி பெயர் வைத்தால் ஓகே தான். அதே போல் கடவுள், சாத்தான், ஸ்பைடர்மேன், கொல்லுவேன், குத்துவேன் என்றெல்லாம் புனித, விவகாரமான அர்த்தம் தரும் பெயர்களை வைத்துக் கொள்ளவும் முடியாது.

அரசியல், மதம், கொள்கை அடிப்படையில் அல்லது காத்திரமாகக் காதில் விழவேண்டி ஒரு நடுவாந்திரப் பெயரான மிடில் நேம் சேர்த்துச் சூட்டிக் கொள்வது திரும்ப வந்து அவ்வப்போது வழங்குகிற ஒன்று. பழைய பீடில்ஸ் பாடகர் பால் மக்கார்டினியின் முதற்பெயர் பால் இல்லை, நடுப்பெயர் அது என்பது எத்தனை பேருக்குத் தெரியும்? முதல் பெயரையும் அரண்மனை கவுரவத்தையும் வைத்துப் பார்த்தால் அவர் சர் பால் இல்லை, சர் ஜேம்ஸ். அதுதான் அவர் முதல் பெயராம்.

பெயர்களுக்கு போலந்து செய்யும் மரியாதையை வேறு எந்த நாடும் செய்வதில்லை. ஒவ்வொரு நாளுக்கும் ஏழெட்டு முதல் பெயர்கள். வருடம் முழுக்க 365 நாளும் இப்படிப் பெயர் நாள் தான். இன்றைக்கு பீட்டர் தினம் என்றால் இன்னும் இருபது நாள் கழித்து ஜான் தினம், அதற்கு முப்பது நாள் சென்று காதரின் தினம் இப்படி ஆண், பெண் பெயர்களுக்கான தினங்களை உற்சாகமாகக் கொண்டாடுகிறார்கள் அங்கே. ஆகவே ஒவ்வொருவருக்கும் பிறந்த நாள் கொண்டாட்டம் ஒன்று, பெயர் தினக் கொண்டாட்டம் ஒன்று என்று இங்கே பழைய அரசாங்கம் வருடம் பூரா பாராட்டு விழா எடுத்த மாதிரி வீட்டுக்கு வீடு எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இந்தியப் பெயர்களைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம். சாதிய அமைப்பில் இருந்த இறுதிப் பெயர்களை கிட்டத்தட்ட ஒழித்ததற்கு திராவிட இயக்கத்துக்கு நன்றி சொல்லியே ஆக வேண்டும். அய்யரும், அய்யங்காரும், நம்பூதிரிபாடும், பாசுவும் ஜாதிப் பெயர் என்பதை விட குலமுறை சொல்லும் பெயர் என்று பொதுவுடைமை இயக்கங்கள் இந்தப் பெயர்களைப் பார்த்தது தான் வேதனையான வேடிக்கை.

ஆந்திரப் பிரதேசத்தில் எல்லோருக்கும் பெய்யும் மழையாக ராவ் என்று இறுதிப் பெயரை ஏனோ அதிகமாகப் பயன்படுத்துகிறார்கள். தமிழ்நாடு போல் நாத்திகம் தழைக்காத அந்த பூமியிலும் ஒரே ஒரு நாத்திகர் (அந்தக் காலத்தில் அவர் மட்டும்தான் இருந்தார் போல்) கோ.ரா என்ற கவிஞர் கோகவரபு ராமசந்திர ராவ். காந்தியவாதியும் கூட. கோ.ரா மட்டும் இல்லை, அவருடைய மகன் டாக்டர் லவணம் (உப்பு என்று பொருள்) கூட காந்திய நாத்திகர் தான்.

காந்தியவாதி எப்படி நாத்திகராக இருக்க முடியும்? பலமான சர்ச்சை நடந்து கொண்டிருக்கிறது. வேறே எங்கே? எங்கள் ‘வருத்தப்படாமல் சாப்ட்வேர் எழுதி வருத்தப்படுத்தாமல் இயக்கிய வாலிபர் சங்க’ பேஸ்புக் பக்கத்தில் தான்.

நமக்குப் பிடிக்காத யாருக்காவது கௌரவம் வந்து சேரும்போது போனால் போகிறது என்ற தோரணையில் வாழ்த்தித் தொலைப்பவர்கள் நாமெல்லாம். இப்படி வாழ்த்து பெறும் லிஸ்டில் உப்புமா சேரும் என்று யாரும் சத்தியமாக எதிர்பார்க்கவில்லை. அதுவும் ஏ.ஆர்.ரஹ்மான் இசை போல் உப்புமாவுக்கும் சர்வதேச அளவில் அங்கீகாரம். உலகம் எங்கே போகிறது என்றே தெரியவில்லை.

ஹோட்டல் சாம்பார் மாதிரி, வீட்டுப் பதார்த்தங்களில் பெரும்பாலோருக்கு லவ்-ஹேட் ரிலேஷன் இருப்பது உப்புமாவோடு தான். வெங்கலப் பானையில் கிண்டிய அரிசிக் குருணைப் பொங்கல், அதைப் பிடிப்பிடியாக திரட்டிப் பிடித்து, சிரமத்தைப் பாராமல் திரும்ப வேகவைத்து எடுத்த உப்புமாக் கொழுக்கட்டை என்றெல்லாம் பெயரிலும் தன்மையிலும் வேறுபாடு காட்டி வந்தாலும், ரவையைக் கொட்டிக் கிளறி சுடச்சுட எடுத்துப் பரிமாறும் ரவா உப்புமா தான் சகலரின் கரித்துக் கொட்டலுக்கும், சரி போட்டுத் தொலை என்ற அங்கலாய்ப்போடு தின்னலுக்கும், இன்னும் ஒரு கரண்டி போடு இந்த எழவை என்று சாபத்தோடு ஒன்ஸ் மோர் கேட்கவும் வைப்பது. அரிசி உப்புமா வெங்கலப் பானையின் அடிப்பிடித்து உண்டாக்குகிற நொறுநொறுவென்ற தீசலைச் சாப்பிடுவதற்காக அந்த அவதாரத்தைப் பொறுத்துக் கொள்ளலாம். ஆனால் ரவா உப்புமா?

உப்புமாவைக் கொண்டாட உலகில் கன்னட சகோதரர்கள் தவிர வேறே யாரும் இல்லை என்றே சொல்லலாம். விடிந்து எழுந்ததும் கடமையாற்றுகிற சிரத்தையோடு பெங்களூர் ஹோட்டல்களில் காராபாத், உப்பிடு என்ற செல்லப் பெயர்களோடு வலம் வரும் உப்புமாவுக்கும், கூடவே அதன் இனிப்புப் பதிப்பான கேசரிபாத் என்ற எண்ணெய் வடியும் செயற்கை காவிக் கலர் ரவாகேசரிக்கும் காத்திருக்கிற கூட்டத்துக்கு அமெரிக்காவில் ஆதரவு கிடைத்திருக்கிறது.

மலரும் நினைவுச் சமையல் குறிப்புகளில் இருந்து உத்வேகம் பெற்று உடனடியாகச் செய்து தரும் பதார்த்தத்துக்கான உலக சமையல் கலைஞர்களுக்கிடையேயான போட்டி. உப்புமா கிண்டி முதலிடம் பிடித்து நூறாயிரம் டாலர் முதல் பரிசும் வாங்கிய ஷெப் ப்ளாயிட் கார்டோஷ் மும்பையில் பிறந்தவர்.மணக்க மணக்க மஷ்ரூம் உப்புமாவாம். இது ஏதுடா கஷ்டம் கிருஷ்ணா.

தள்ளிப்போ என்றாலும் துள்ளிவரும் தட்டின்றி
அள்ளியுண்ண வாயில் அடுபசையாய்ப் – பள்ளிகொள்ளும்
அப்புறமும் கிச்சடியாய் வேடமிடும் கண்றாவி
உப்மாவுக் குண்டோ இணை

0

இரா. முருகன்

எம்.எப்.உசைன் மறைவு பற்றிய செய்தி கிளப்பிய பொடியும் நெடியும் ஓய்ந்து ஒடுங்கக் காத்திருந்து இதை எழுதுகிறேன்.

உசைனுடைய ஓவியங்களை எப்படி வகைப்படுத்தலாம்? மெல்லிய வண்ணங்களும் அங்கங்கே கான்வாஸில் தூரிகையின் நடனம் தெரிய விட்டுவைத்த கீறல்களுமாக, அகவயமான சிந்தனையைத் தூண்டும் இம்ப்ரஷனிசம் இல்லை அது. இம்ப்ரஷனிசம் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டோடு முடிந்து போன ஓவிய மரபு.

கடந்துபோன இருபதாம் நூற்றாண்டு, ஓவியத்தில் பிளாஸ்டிக் யுகம். கண்ணைப் பறிக்கிற வர்ணங்கள், அதிர வைக்கும் எக்ஸ்பிரஷனிச வெளிப்பாடு, மிகுந்த கவனத்தோடு ஏற்படுத்தப்பட்ட ஒழுங்கின்மை, கொஞ்சம் பழமையை எட்டிப் பார்த்துக் குசலம் விசாரித்து விட்டு வரும் நியோ கிளாசிக்கலிசத் தன்மை என்று கலந்து கட்டியாக விரியும் காலகட்டம் இது. இதுவே ஓவிய மரபில் சிறந்த காலம் என்ற வியத்தல்களையும், மகா கேவலமான ஓவியங்களின் காலம் என்று கரித்துக் கொட்டுகிற விமர்சனங்களையும் கடக்கலாம். அவை பற்றி எழுதப் போவதில்லை.

இருபதாம் நூற்றாண்டு ஓவிய மரபில் முக்கியமாக இரண்டு கோத்திரங்கள் உண்டு. மகானுபாவர் பிகாஸோ உருவாக்கி உலகுக்கு அளித்த கியூபிஸம். மற்றும் மகரிஷி என்றி மடீஸ் (மடிஸே என்பர் பலர்) வகைப்படுத்தியளித்த பாவிஸம். இந்த இஸங்களைப் பற்றி இன்னொரு நாள் முஸ்பாத்தியாகக் கதைக்கலாம்.

இந்திய பிகாஸோ என்று அறியப்பட்ட உசைன் எந்த வகை? பப்ளிக் செர்வீஸ் கமிஷன் பழைய கேள்வித்தாள் போல், கேள்வியிலேயே பதிலும் இருக்கே என்று கெக்களி கொட்டிச் சிரிக்க வேண்டாம். உசைன் கியூபிஸ்ட் இல்லை, இல்லவே இல்லை. அவருடைய ஓவியப் பாணி என்றாகப்பட்டது நிறைய பாவிஸம் பிளஸ் பாரம்பரிய இந்திய ஓவிய மரபு பிளஸ் எக்கச்சக்கமான சர்ச்சை.

பாணி இருக்கட்டும், ஒரு பிதாமகன் போல் இந்திய ஓவியப் பெருவழியில் பவனி வந்த உசைன் தொண்ணூற்றைந்தாவது வயதில் இறந்ததும் கபர் அடக்கமானதும் அவர் பிறந்த மகாராஷ்டிரத்தில் இல்லை, வெகு தொலைவில் அமைந்த சின்னத் தீவான பிரிட்டனில். கடைசி முகலாயச் சக்கரவர்த்தி பஹதூர் ஷா ஸபர் ரங்கூனுக்கு நாடு கடத்தப்பட்டு அங்கே தில்லியை நினைத்து ஏங்கி இறந்ததுபோல் உசைன் ஏங்கியிருந்தார் என்கிறார்கள் அவருடைய ரசிகர்கள்.

இந்தியாவின் சிறந்த ஓவியர்களில் ஒருவரான உசைனின் கோடுகளும் வண்ணங்களும் அவருக்குப் பின்னால் வந்த இரண்டு தலைமுறைகளில் பல ஓவியர்களை கலாபூர்வமாகப் பாதித்தவை. அவர்களின் படைப்பின் சாயலை, அழுத்தத்தை, பொருளை, உருவாக்கிய விதத்தில் வெளிப்பட்ட பாதிப்பு இது.

உசைன் மறைந்ததற்கு அடுத்த நாள் துவைத்த வெள்ளை வேட்டியைக் காயப்போட்டு விட்டு, உசைன் மறைவுக்கு அஞ்சலி செலுத்த ஏற்படுத்திய ஓவியம் இது என்று டர்க்கி டவலோடு நின்றபடிக்கு சாதித்த என் நண்பரும் உசைனையே உதாரணம் காட்டினார் – இது மினிமலிஸ்ட் ஓவியமுங்க. அவர் செஞ்ச மாதிரி.

மும்பை ஜஹாங்கீர் ஆர்ட் கேலரியில் ரெண்டு அரங்கள் முழுக்க வெள்ளைத் துணி சுற்றி ஸ்வேதாம்பரி என்ற பெயரும் கொடுத்து அவர் இருபது வருடம் முன்னால் ஒரு ஓவியக் கண்காட்சி நடத்தினாரே, அந்த நினைவைப் போற்றத்தான் இப்படி வேட்டிக் கண்காட்சி என்று துண்டுச் சொற்பொழிவே நடத்தி விட்டார்.

பேட்டை பேப்பர் உட்பட எல்லாப் பத்திரிகைகளும் உசைன் மரணத்தைப் பற்றி எழுதி விட்டன. தமிழில் கொஞ்சமாகத்தான். இங்கேயே இருந்து வரைந்து இறந்த சில்பிக்கோ, எஸ்.ராஜத்துக்கோ கூட இவ்வளவு நியூஸ் ஸ்பேஸ் கிடைக்கவில்லை. இவ்வளவுக்கும் கோவில், சந்நிதி, சிலாரூபம் என்று மரபு பூர்வமாக வரைந்தவர்கள் இவர்கள். ஓவியம் பற்றிய சராசரியான புரிதலுக்கு இவர்களே முக்கிய பக்கபலம்.

உசைனின் மரணம் மலையாளப் பத்திரிகை மாத்ருபூமி முதல் பக்கத்தில் முதலாவது தலைப்புச் செய்தியாக வந்தது அதிசயமில்லை. ஓவியர் அல்லது இலக்கியத் தரம் வாய்ந்த எழுத்தாளர், கவிஞர், கதகளி ஆட்டக்காரர், செண்டை மேளக்காரர் யாராவது மறைந்தாலும் மலையாளப் பத்திரிகைகள் முதல் பக்கத்தில் விம்மத் தொடங்கி விடும். அந்த அழுகை நீண்டு, எட்டாம் பக்கத்தில் பொட்டிக் கரஞ்சு நாலைந்து அழுவாச்சி கட்டுரைகளும் பழைய படங்களுமாக நிரப்பி விடுவார்கள். அங்கே இடம் பெற வேண்டிய உம்மன் சாண்டியோ, அச்சுதானந்தனோ ஒருநாள் பொறுத்துத்தான் ஆக வேண்டும்.

உசைனின் மறைவை மலையாளம் மட்டுமில்லாமல் ஆங்கிலப் பத்திரிகைகளும் அதே படிக்கு பேனர் ஹெட்லைன் கொடுத்து பிரசுரித்தன. எந்த எழுத்தாளருக்கும், ஓவியருக்கும் இதுவரை கிடைக்காத மரியாதை இது. கவிஞரும் கோட்டோவியருமான அருண் கொலட்கர் மறைந்ததை இதே இங்கிலீஷ் பத்திரிகைகள எட்டாம் பக்கத்தில் ஓரமாக அச்சடித்து ஒப்பேற்றினார்கள்.

பூபேன் கக்கர் நிலைமை இன்னும் மோசம். அவருடைய செக்ஸ் ஈடுபாடு பெண்கள் குறித்து இல்லை என்ற மாபெரும் பாவம் வேறே அவருக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கக் குறுக்கே நின்றது. இல்லாவிட்டாலும் பூபேனை யாருக்குத் தெரியும்?

மரபு சார்ந்த ஓவியர்களிலேயே, முன்னே குறிப்பிட்ட சில்பியையும், எஸ்.ராஜத்தையும் (இவர் இசைமேதையும் கூட) எத்தனை ஆங்கிலப் பத்திரிகைகள் முக்கியமானவர்களாகக் கருதி முதல் பக்கத்தில் இறப்புச் செய்தியைப் பிரசுரித்தன? உசைனுக்காக என்.ராம் இந்து பத்திரிகை முதல் பக்கத்தில் கிட்டத்தட்ட தலையங்கமாக எழுதி இருக்கிற ரெக்யூம் போலவெல்லாம் தமிழ்நாட்டு எழுத்தாளர், ஓவியர் யாருக்கும் கிடைக்காது.

உசைன் மறைவதற்குக் காத்திருந்தது போல் ஷோபா டே முதற்கொண்டு ஷியாம் பெனகல் வரை பத்திரிகைப் பத்திகளை ஒரு வாரம் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டு பேசியபடி இருந்தார்கள். நல்ல ஓவியர். சரி. சொந்த நாட்டில் இருந்து கடைசிக் காலத்தில் நிம்மதியாக வசிக்க முடியாமல் துரத்தப் பட்டவர். தவறுதான். அரசாங்கம் தலையிட்டு மதச் சார்பின்மையை வெளிப்படுத்தாமல் போனது துரதிர்ஷ்டம். ரொம்பவே தான். அண்ணா ஹசாரே லோக்பால் மசோதாவுக்காக ஆணையிடுவது போல் உசைனுக்கு வரும் ஆகஸ்ட் பதினைந்தாம் தேதிக்கு முன் பாரத ரத்னா பட்டம் வழங்க வேண்டும். ஆர்டர் ஆர்டர்.சரி, வழங்கிட்டாப் போச்சு.

என்ன மாதிரியான ஆளுமை இந்த உசைன்?

ஆரம்பத்தில் அதாவது ஐம்பதுகளில் நாள் முழுக்க சாரத்தில் ஏறி நின்று சினிமா போஸ்டர் வரைந்து துண்டு துணுக்காகச் சம்பாதித்துக் காலத்தை ஓட்ட வேண்டிய கஷ்ட ஜீவிதம் தான் உசைனுக்கு விதிக்கப்பட்டிருந்தது. மும்பாயின் சந்து பொந்து முழுக்க சமூகத்தின் கீழ்மட்டத்தில் இருக்கக்கூடிய நண்பர்களைப் பெற்றுத் தந்தது அந்த வறுமை.

உசைனின் ஓவியத்தை சோத்பி ஏலக் கம்பெனிக்காக ‘ஒரு தரம், ரெண்டு தரம், மூணு தரம்’ சொல்லி ஏலம் விட்ட பெருமை கவிஞரும் மீடியா பிரபலமும் பழைய இல்லஸ்ட்ரேடட் வீக்லி ஆசிரியருமான பிரித்தீஷ் நந்திக்கே உரியது. எழுபதுகளிலேயே பத்து லட்ச ரூபாய் விலைக்கு ஏலம் போனவை அந்த ஓவியங்கள் என்கிறார் பிரித்தீஷ். அப்போதிருந்தே ஓவியம் உசைனுக்கு (அவர் வரையாத) தன லட்சுமியாகிப் பணத்தை அள்ளிக் கொட்டியிருக்கிறது.

புகழ் வந்திருந்தாலும் அதைப் பற்றி அலட்டிக் கொள்ளாமல், ப்ரித்தீஷ் நந்தியைக் கூட்டிக்கொண்டு மும்பையின் முடுக்குச் சந்து டீக்கடையில் தேத்தண்ணீர் சாப்பிட்டிருக்கிறார் உசைன். அந்தக் கடையில் சினிமா காலண்டர்களோடு உசைன் வரைந்த ஓவியமும் மாட்டி வைக்கப் பட்டிருந்ததாகச் சொல்கிறார் நந்தி. உசைன் என்ற கலைஞனின் ஒரு முகம் அது. ஓவியம் பணம் பண்ணும் சாதனமாகாத, மக்கள் கலை வடிவமாக அவருக்கு அப்போது இருந்திருக்கும்.

உசைன் ஓவியத்தைக் காசு கொடுத்து வாங்கி மாட்டுவது என்பது ஒரு பேஷன் ஆன பிற்பாடு அரசாங்கமும் அந்தப் பணச் செலவில் ஈடுபட்டிருக்கிறது. அவர் ஓவியத்தின் இந்தியத் தன்மையையோ, நவீனத் தன்மையையோ சிலாகித்து இல்லை இப்படி வாங்கியது. எல்லோரும் வாங்குகிறார்களே என்று கொட்டேஷன் கேட்காமல் கேரள அரசாங்கம் எந்த முதலமைச்சர் காலத்திலோ வாங்கிப் போட்டதை இப்போது உம்மன் சாண்டி சர்க்கார் வெராந்தாவில் பழைய மேஜை, நாற்காலி, ஓட்டை உடசல் ஒட்டடையோடு போட்டு வைத்திருக்கிறதாக மாத்ருபூமி புகைப்படம் போட்டுக் காட்டுகிறது.

தில்லியிலேயோ, ஒன்று இல்லை, கை நிறைய, 42 உசைன் ஓவியங்களை அரசு விமானப் போக்குவரத்துத் துறையில் வாங்கினார்கள். பத்திரமாக தூசி அண்டாமல் பபிள் பேக்கில் அடைத்தார்கள். மூன்று வருடமாக இந்திரா காந்தி சர்வதேச விமான நிலையத்தில் பதிமூணுக்குப் பதினைஞ்சு அடி ஸ்டோர் ரூமில் அதையெல்லாம் அடுக்கி வைத்து ஊறுகாய் போட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்களாம். படங்களை ஏலத்தில் விற்றுக் காசாக்கியாவது உத்திரப் பிரதேச கிராமப் புறத்தில் ரோடு போட உபயோகப்படுத்தலாம்.

வாங்கினவர்கள் வீட்டில், ஆபீசில் மாட்டி ரசித்தால் என்ன, கோணிச் சாக்கில் மூட்டை கட்டி வைத்தால் என்ன, இதற்கெல்லாம் கவலைப்படாமல் அசுர சாதனையாக உசைன் வரைந்து தள்ளிக் கொண்டு தான் இருந்திருக்கிறார். பிரபுதேவா கூட ஒரு தடவை உசைனைப் பார்த்து உங்க குதிரை படம் எனக்குப் பிடிக்கும் என்று சொன்னபோது, கடகடவென்று அவருக்காக ஒரு குதிரையை வரைந்து கொடுத்து விட்டார். உசைனுக்கு உலக அளவிலும் பிரபுதேவாவுக்கு உள்ளூர் அளவிலும் கல்ட் ஸ்டேடஸ் வந்திருந்த நேரத்தில், அதாவது ஒரு பத்து வருடம் முன்னால் நடந்த நிகழ்ச்சி என்று தெரிகிறது. பிரபுதேவாவை ஆடவோ, நிறுத்தவோ சொல்ல இந்த உத்தியை உசைன் பின்பற்றி இருக்கக் கூடும்.

படம் வரைந்ததெல்லாம் போக, ஒழிந்த நேரத்தில் குறும்படம் எடுத்து பெர்லினில் தங்கக் கரடி பரிசும் வாங்கி வந்திருக்கிறார் உசைன். இந்தி நடிகை மாதுரி தீட்சித் மேல் கைக்கிளை மீதுற, அவர் ரசிகராக இருந்து ஆராதகராகி அவரைக் கதாநாயகியாக்கி சினிமாவும் எடுத்துக் கையைச் சுட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்.

உசைன் சுவாரசியமான மனிதர்தான்.

உசைனின் தனிமனித சுதந்திரத்தை, படைப்பாளி என்ற முறையில் கருத்தை ஓவியமாகச் சொல்லும் உரிமையைப் பற்றி, அவற்றை தடை செய்ததைப் பற்றி எல்லாம் கடுமையான வார்த்தைப் பிரயோகங்களில் அறிவுஜீவிகள் தூற்றுகிறார்கள். உசைன் விஷயத்தில் தனிமனித சுதந்திரத் தலையீடு அதிகமாகவே நடந்திருக்கிறது, நாடே அதற்காக வெட்கித் தலைகுனிய வேண்டும் என்கிறார்கள். இது கொஞ்சம் கஷ்டமாச்சே. ஒண்ணு, ஒண்ணரை லட்சம் பேரைத் திரட்டி, வரும் வெள்ளிக்கிழமை காலை ஏழே காலுக்கு ரெண்டு நிமிஷம் தலை குனிந்து நில்லுங்கள் என்று ஆணையிட்டு நிறைவேற்ற முடியாது. நான் வேண்டுமானால் குளித்தபடிக்கு தலை குனிந்து தலையில் ஊற்றிய கார்ப்பரேஷன் தண்ணீர் காதில் அடைக்கிறதைச் சட்டை செய்யாமல் நிற்கிறேன்.

உசைன் இறந்தது எங்க ஊர் பாஷையில் சொன்னால் கல்யாணச் சாவு. 95 வயது இருந்து நிம்மதியாக உயிரை விடக் கொடுத்து வச்சிருக்கணுமே. இளைஞனாக வாழ்க்கையை ஆரம்பித்தபோது பாலிவுட் படங்களுக்கு பேனர் வரைந்து காசு சம்பாதித்து கஷ்டம் ஜீவனம் நடத்தவே அவர் விதிக்கப் பட்டார் என்றாலும், நாற்பது வயதுக்குள் ஓவியம் அவருக்கு சகல விதமான மரியாதைகளையும், கவுரவங்களையும், அதைவிட முக்கியமாக அன்றாட வாழ்க்கைக்கான எல்லா சவுகரியங்களையும் பெற்றுத் தந்தது. ஏழெட்டு ஸ்போர்ட்ஸ் கார்கள், பங்களா, பேங்க் பாலன்ஸ், 2-ஜி அண்ணாச்சிகள் போல் இல்லாவிட்டாலும் சுமார் கோடீஸ்வரன் ஸ்டேட்டஸ் போன்ற அற்ப சமாசாரங்களும் அதில் அடங்கும்.

வண்ணத்தை பிரஷ்ஷில் தோய்த்து கான்வாசில் தீற்றினால் பணம் என்றான போது செய்தியின் மத்தியில் எப்போதும் இருக்க வேண்டிய தேவை உசைனுக்கு ஏனோ மனதளவில் ஏற்பட்டு விட்டது. எப்படியாவது இந்தக் கவனிப்பைப் பெற அவர் முனனந்தார். ஓவியக் கண்காட்சி வைத்து, அங்கேயே சுடச்சுட தெய்வங்களின் நவீன பாணி ஓவியங்களை – அவர் சொன்னதால் அது நவீன பாணியாகி விட்டது- ஒரு வாரம் பொறுமையாக வரைந்து கடைசி நாள் எல்லா ஓவியங்களின் மேலும் வெள்ளை சாயத்தை வழித்துப் பூசி அழித்த குடாக்குத்தனத்தையும் இந்த நோஸ் பார் நியூஸ் மனப்போக்கின் வெளிப்பாடாகச் சொல்லலாம்.

கொஞ்சம் யோசித்துப் பார்த்தால் சாவுக்கு வருந்துகிற மும்முரத்தில் அறிவுஜீவிகளும், அப்படியாக நினைப்பவர்களும் மறந்த ஒன்று உசைனின் பிடிவாத குணம். சில நேரங்களில் அவரை மதிக்க வைத்த இந்தப் பிடிவாதம் ஓவியத்தோடும் நுண்கலையோடும் கொஞ்சமும் சம்பந்தப்படாத ஏராளமானவர்களை முகம் சுளிக்க வைத்தது என்பது உண்மை.

பிடிவாதமே பிரபலத்தைக் கூட்டத்தானோ என்று கூடத் தோன்றும் அளவு உசைன் தன்னை ப்ரமோட் செய்து கொண்டார் என்றே தோன்றுகிறது. ஆயிரக் கணக்கில் செலவு செய்து அளவெடுத்துத் தைத்து டூ பீஸ் சூட் அணிந்து கொள்வார். ஆனால் காலில் அதோடு இசைந்தபடிக்கு ஷூ போடமாட்டார். கோலாபுரி செருப்பை மாட்டிக் கொண்டு கிளம்பிவிடுவார். ஷு போடாமல் கிரிக்கெட் கிளப்புக்குள்ளோ, ஜிம்கானா கிளப்புக்கு உள்ளேயோ விடமாட்டேன் என்று பிடிவாதம் பிடிப்பார்கள். இவரைத் தடுத்து நிறுத்தியதும், இவர் வாக்-அவுட் செய்ததும் செய்தி ஆகும்.

அறிவு தோன்றி ஜீவிதம் தோன்றாத காலத்தில் இருந்து அறிவுஜீவிகளின் யூனிபாரம் என்று அறியப்பட்டு இருக்கும் பைஜாமா – ஜிப்பா –ஜோல்னா பை அலங்காரங்களோடும் காலில் பிய்ந்த செருப்போடும் போய் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டால், ‘பாரதப் பண்பாட்டை மதிக்காமல் பழைய வெள்ளைக்காரப் பழக்கத்திலேயே மூழ்கிக் கிடக்கிற கருப்பு துரை வர்க்கத்தின் மதிகெட்ட செய்கை’ என்று எல்லா மொழியிலும் எகிறலாம். கூடச் சேர்ந்து குதிக்க நாங்கள் நீங்கள் எல்லோருமே உண்டு. ஆனால் உசேனுடைய செருப்புக்காக அறிவு ஜீவி வர்க்கம் லெட்டர்ஸ் டூ எடிட்டர் பத்திகளில் முறை வைத்துக்கொண்டு உருகியதில் எரிச்சல் தான் அதிகமாக வந்தது. இந்து பேப்பர் தலையங்கமே தீட்டிய நினைவு.

உசைன் அறுபதாயிரம் படங்கள் வரைந்ததாகச் சொன்னதைக் கூட கேள்வி கேட்காமல் ஏற்றுக் கொண்டார்கள். இருபது வயதில் வரையத் தொடங்கி, அடுத்த எழுபத்தைந்து வருடம் ஒரு நாளைக்கு ஒரு படம் என்று சளைக்காமல் வரைந்து தள்ளிக் கொண்டிருந்தாலும் அவர் இருபத்தேழாயிரம் படத்துக்கு மேல் வரைந்திருக்க முடியாது. சமச்சீர் கல்விக் கணக்கு இவர்களுக்கு அப்பாற்பட்டது.

இலக்கியம், தேடிப் போய்ப் படிக்கிற வாசகர்களுக்கு. படித்து, புரிந்து, மனதை இன்பப்படுத்துகிற, துன்பப்படுத்துகிற எழுத்து என்றால் எதிர்வினை கிடைக்கும். படித்தவர்கள் கருத்தைச் சொல்லலாம். படிக்காததைப் பற்றி எழுதுவது என்பது எழுத்தாளர்களுக்கு மட்டுமான ஏகபோக உரிமை என்பதை மறக்கக் கூடாது.

ஆனால் ஓவியம் அப்படி இல்லை. பார்வை ஒன்றே போதும். சராசரி மனிதனுக்கு ஓவியம் ஒரு ‘போலச் செய்தல்’ – இது நாய், இது குதிரை, இது பக்கத்து வீட்டுத் தாத்தா என்று ‘அச்சு அசலாகப் படம் போட்டால்’ நல்ல ஆர்ட்டிஸ்ட். அவ்வளவுதான் காமன் பெர்சப்ஷன். பழைய இலக்கியங்கள் ஓவியத்தைப் பற்றிச் சொல்லும்போது புனையா ஓவியம், சித்திரத்தில் இருந்தல் போல என்றெல்லாம் பிரயோகங்கள் தட்டுப்படுகின்றதால், நம் முன்னோரும் நம் போலவே ஓவியத்தின் நிஜத்தைப் புனையும் தன்மையையே முன் நிறுத்தி ரசித்திருப்பது புரிகிறது.

ஓவியத்தை மட்டுமில்லை, தெய்வங்களையும் ஆந்த்ரோ போமார்பிகலாக, மனித வடிவிலும், மிருக வடிவிலும், இரண்டும் கலந்தும் கற்பனை செய்வதே இங்கு மரபு.

உசைன் ஓவியங்களில் இந்துக் கடவுளர்கள், முக்கியமாக பெண் தெய்வங்கள் சித்தரிக்கப்பட்ட விதம் சாமானிய மனிதர்களிடையே கண்டனத்தை உருவாக்கியதற்கு காலம் காலமாக இங்கே இருக்கப்பட்ட இந்தப் புரிதலும் ஒரு முக்கியமான காரணம் ஆகும். நிர்வாணமான பெண் தெய்வங்கள் நிர்வாணத்தைச் சொல்லவில்லை. பவித்திரத்தைச் சொல்கின்றன என்று உசைன் சொன்னால், விமர்சகர்கள் வேண்டுமானால் கண்ணாடியைத் துடைத்துப் போட்டுக் கொண்டு ஆமோதிப்பார்கள். ‘தூக்கிக் கடாசுடா ’ என்பான் ஓவியக் கோட்பாடு புரியாதவன்.

அவனைச் சொல்லிக் குற்றம் இல்லை. ஆனால், ஹிட்லர் படத்தை நிர்வாணமாக வரைந்து விட்டு (இதே ஓவியத்தில் தலை இல்லாமல் முண்டம் மட்டுமாக மகாத்மா காந்தியும் உண்டு) உசைன் சொன்னார் – யூதப் படுகொலை புரிந்த ஹிட்லரை அவமானப்படுத்தவே இப்படி வரைந்தேன்.

அதெப்படி நிர்வாணமான சரஸ்வதியும், துர்க்கையும் புனிதத்தின் அடையாளம், ஆனால் மொட்டைக் கட்டை ஹிட்லர் அவமானச் சின்னம்? விளக்க விமர்சர்கர்கள் உண்டு. உசைன் மறைவுக்கு வருந்தி முடிந்ததும் வருவார்கள்.

உசைனின் நிர்வாணப் பெண் தெய்வ ஓவியங்களை எதிர்த்தவர்கள் பாசிஸ்ட்களும் சனாதனிகளும் என்று சாதிப்பது இந்திய அறிவுஜீவிதத்துக்கே உரிய கரட்டு வாதம். இவர்களோடு ஒன்றுபடாதவர்கள் எல்லாரும் வலதுசாரி என்று நினைப்பது மகா கொடுமை. எந்தப் பக்க வாதமும் இல்லாத ஆரோக்கியமான நடுநிலைமையாளர்களாக இருக்கக் கூடாதா என்ன உடன்படாத அவர்கள்?

சிருங்காரத்தையும் காமத்தையும் ஓவியத்தின் மூலம் சொன்ன இன்னொரு பிரபல நவீன ஓவியரான கணேஷ் பைனேயும் இப்படி எதிர்ப்புத் தெரிவித்திருக்கிறார் என்பதை யாரும் சொல்வதில்லை. கணேஷ் பைனே கடவுளை நிர்வாணமாக வரைந்ததில்லை. தெய்வங்களை வம்புக்கு இழுக்காமலேயே அவருக்கு நவீன ஓவியம் வரைய காவியத்திலும், கவிதையிலும் கருப்பொருள் தட்டுப்பட்டது. ஆனால் உசைனுக்குப் பெண் தெய்வங்கள் ஓவியத்தில் உட்கார கட்டாயம் தேவைப்பட்டார்கள். சச்சரவுக்கு அதை விட வேறே என்ன வழி இருக்க முடியும்?

உசைனுக்கு எதிர்த் தரப்பில் மும்முரமாக செயல்பட்ட சிவசேனைத் தலைவர் பால் தாக்கரே உசைன் மறைவுக்கு இரங்கியது இங்கே கவனிக்கத் தக்கது. பால் தாக்கரே ஒரு வரைகலை ஓவியர் – கார்ட்டூனிஸ்ட் என்பதை நினைவில் வைக்க வேண்டும். ‘பிடிவாதத்தோடு தான் நம்பிக்கை வைத்த நவீன ஓவியத்தில் தீவிரமாக ஈடுபட்ட கலைஞர் உசைன். இந்துக் கடவுளர்களைச் சித்தரிப்பதில் தான் அவர் சறுக்கி விழுந்தார். அல்லா அவர் ஆன்மாவுக்கு நிம்மதியை அளிக்கட்டும்’ என்கிறார் தாக்கரே.

உசைனை இந்தியா நடத்தியதற்காகக் கோபப்படுகிற, உசைன் என்ற உன்னதக் கலைஞர் அற்பாயுசில் போனது உலக ஓவியக் கலைக்கே ஈடுசெய்ய முடியாத இழப்பு என்று உரக்கச் சொல்கிற அறிவுஜீவிகளின் அருள்வாக்குகளைக் கேட்கிற அக்கறையோடு பால் தாக்கரே சொல்வதையும் கேட்கிறேன்.

O

எல்லோரும் உலர்த்தினாங்களே என்று எலி வாலை உலர்த்திய கதையாகச் சந்தடி சாக்கில் உசைன் பற்றிய என் அனுபவத்தையும் இப்போ பதிவு செய்யாவிட்டால் எப்படி?

81-ல் வங்கி அதிகாரியாக தில்லிக்குப் போய்ச் சேர்ந்தது டிபன்ஸ் காலனிக்கு. சேமிப்புக் கணக்கு வழக்குகளைக் கவனித்துக் கொள்கிற அதிகாரி. தினசரி நூறு பேரோடும், ஐநூறு செக்குகளோடும், நூறு பாஸ்புக்குகளோடும், நூற்றுச் சில்லரை செக் புத்தகங்களோடும் மல்லுக்கட்ட வேண்டும்.

சேவிங்க்ஸ் கணக்குக்காக தனியாக எடுத்துக் கூட்டிய இருப்புத் தொகை பாலன்ஸ் ஷீட்டோடு எப்பவும் ஒத்துவராது பிணங்கி நிற்கும். அற்பமான அந்த ஆறு பைசா வேற்றுமைக்காக பிராஞ்ச் மேனேஜர் ஆள் ஒழிந்த நேரங்களில் நரசிம்மாவதாரம் எடுத்து கேபினுக்குள் அழைத்து எகிறுவார். ‘ஆறு பைசா டேலி ஆகலேன்னா என்ன புடுங்கிக்கும்னு கேக்காதே. இன்னிக்கு ஆறு, நாளைக்கு அறுபதாயிரமாயிடும். ஏதாவது ப்ராடு ஆச்சுன்னா, சீட்டைக் கிழிச்சு திகார் ஜெயில்லே அடைச்சு வச்சுடுவா உன்னை’ என்று மயிர் சிலிர்க்கப் பயமுறுத்துவார்.

எட்டரை மணிக்கு ஷட்டரை ஏற்றினால், மேஜையைச் சுற்றிப் பெண்கள் கூட்டம். அறுபது தாண்டிய பஞ்சாபிப் பேரிளம் பெண்டிர் எல்லோரும். காலை உணவாக வெங்காயம் போட்ட ஆம்லெட் சாப்பிட்ட வாடையோடு, பர்மிங்ஹாமில் இருந்து போன வாரமே வந்திருக்க வேண்டிய முன்னூறு பிரிட்டீஷ் பவுண்ட் வரவு பற்றி பஞ்சாபிப் பாட்டிகள் அதே மொழியில் வெங்காய ஏப்ப நெடிக்கு நடுவே வெடித்துச் சிதறுவார்கள். எல்லாரும் ரிடையர் ஆன ராணுவ அதிகாரிகளின் மனைவிகள். அந்த வயதில் கையில்லாத ரவிக்கை எதற்கு? பக்கத்தில் வந்து பாஸ்புக்கைக் காட்டி விளக்கும்போது கையை முகத்துக்கு நேரே கம்புக்கட்டு வரை தூக்கி ஏன் எனக்குக் கலாச்சார அதிர்ச்சி தரவெண்டும்? முடி களையும் வாக்ஸிங்கும் வியர்வை வாடை நீக்கக் கைக்கு இடுக்கில் ஸ்ப்ரே செய்து கொள்ளும் டீ ஓடரண்டும் பழக்கமில்லாத கற்காலம் அது என்பதையும் சொல்லியாக வேண்டும்.

இவர்களை சமாளிக்க இந்த அதிகாரி நாடியது பஞ்சாபி சகாயத்தைத்தான். பெண் கிளார்க்குகள். என்னை சாப் என்று விளித்து, லெட்ஜரைப் புரட்டி ஒரு செக் பாஸ் செய்து விட்டு, ஏக் துஜே கேலியே கதையை மும்முரமாகச் சர்ச்சை செய்யும் அழகிகள். ஒவ்வொருத்தரும் பக்கத்தில் வந்தாலே ரம்யமான லிப்ஸ்டிக் வாடை தூக்கலாகச் சூழும். உதவிக்கு இவர்கள் பக்கத்தில் வரும் சந்தோஷத்துக்காகவே ஸ்லீவ்லெஸ் ரவிக்கை பாட்டியம்மாக்களின் தொந்தரவை ஆவலோடு எதிர்பார்க்க ஆரம்பித்தபோது வீட்டில் கல்யாணம் பேச ஆரம்பித்திருந்தார்கள்.

உள்ள வேலையோடு கூட காசோலைகளை கிளியரிங் அனுப்புவது, பாதுகாப்புப் பெட்டகமான சேப் டிபாசிட் லாக்கர் நிர்வாகம், செக் புத்தகங்களை பாதுகாப்பாக வைத்து, கேட்கிற வாடிக்கையாளர்களுக்குக் கொடுத்து விவரம் பதிவது என்று கொசுறாக நூறு வேலை. ஒவ்வொரு செக்கிலும் வாடிக்கையாளர் அக்கவுண்ட் நம்பரை ரப்பர் ஸ்டாம்பில் அடிக்க கடைநிலை ஊழியர் உண்டு (இருக்க மாட்டார்). கடமைக்காக அவரை அழைத்து, நாமே முத்திரை குத்தி பதிந்து, மேனேஜரின் கையொப்பம் பெற்று வாடிக்கையாளருக்குத் தர வேண்டும்.

முன்னீர்க்காவில் ராமநவமி பிட்நோட்டீஸை நாமக்கார மேனேஜர் ஜெயின் அலுமினியம் அசோசியேட்ஸ் கரண்ட் அக்கவுண்ட் வாடிக்கையாளருக்கு விநியோகித்து காணிக்கை வாங்கி லெதர் பையில் வைத்துக் கொள்கிறபோது உள்ளே போய் நின்றால் அவருடைய சயன அறையில் புகுந்த மாதிரி கோபப்படுவார். நேரம் காலம் பார்க்க வெளியே காத்திருந்தால், பூண்டு சாப்பிட்ட பஞ்சாபிக் கிழவிகள் கோபித்துக் கொண்டு கூச்சல் இடுவார்கள். மேஜையைத் தட்டி ஜாக்கிரதையான ஓட்டை ஆங்கிலத்தில் ஏசுவார்கள். என் பஞ்சாபி உதவி சுந்தரிகள் எமக்கென்ன போச்சு என்று உதட்டைப் பிதுக்கியபடி இன்னொரு கோட்டிங் லிப்ஸ்டிக் பூசிக்கொண்டு ‘பை பை’ என்று நாலைந்து தடவை சொல்லி லிப்ஸ்டிக் ஈரத்தில் உதடு ஒட்டிக் கொள்வதை ரசித்துக் கொண்டிருப்பார்கள்.

அதிசயமாகக் கூட்டம் இல்லாமல் இருந்த ஒரு காலைப் பொழுதில் என் உதவிப் பெண்களோடு உலக விஷயங்களைப் பேசி உய்ந்து கொண்டிருந்தேன். யாரோ வந்து கடுதாசியை நீட்டினார்கள். செக் புத்தகம் வேணுமாம். ‘எங்க அப்பாவுக்கு.. அவர் வெளிநாட்டில் இருக்கிறார்’. கொண்டு வந்த மகனே என்னை விட பத்து இருபது வருடம் மூத்தவர் என்றால் அப்பா எத்தனை வயசானவராக இருப்பார் என்று தர்க்கமில்லாத கணக்கை மூளை போட்டது.

சட்டென்று அந்தக் கையெழுத்து கண்ணைப் பிடித்து இழுத்தது. எத்தனை ஓவியங்களில், பத்திரிகைகளில் கண்ட கையெழுத்து அது? கையால் அங்கங்கே பிசிறு தட்டக் கிழித்த காகிதத்தில், ‘ஒரு செக்புத்தகத்தை அனுப்பி வைக்கவும்’ என்று ஒற்றை வரி கட்டைப் பேனாவில் எழுதி கீழே நீண்டிருந்த அந்தக் கையெழுத்து எம்.எப்.உசைனுடையது. அவருக்கு பேங்கில் கணக்கு இருக்கிற விஷயமே அந்தக் கடிதத்தைப் பார்த்துத்தான் தெரியும்.

அடுத்த நிமிடம் அக்கவுண்ட் நம்பரைக் கண்டுபிடித்து, செக்புக்கை ஸ்டாக்கில் இருந்து எடுத்து, நிலுவை விவரம் பதிந்து, பயபத்திரமாக ஒவ்வொரு செக் இலையிலும் அக்கவுண்ட் நம்பரை ரப்பர் ஸ்டாம்ப் வைத்துக் குத்தி எடுத்துக் கொண்டு மேனேஜர் கேபினுக்குள் நுழைந்தேன்.

‘செக் புஸ்தகம் கேட்கறான்னா சாயங்காலம் வரச் சொல்ல வேண்டியது தானே? காலங்கார்த்தாலே எதுக்கு என் பிராணனை வாங்கறே?’

‘சார், இது எம்.எப்.உசைனுக்கு செக் புக்’.

‘யாராக்கும் அது? எகிப்து நாட்டு ஜனாதிபதியா?’

மேனேஜருக்கு நாம சங்கீர்த்தன பஜனை தெரியும், ராமநவமி நோட்டீஸ் தெரியும், மலைமந்திரில் சுப்பிரமணிய சுவாமிக்குப் பங்குனி உத்திர லட்சார்ச்சனை ஏற்பாடு செய்யத் தெரியும். மற்றப்படி சேவிங் லெட்ஜரில் ஒரு வாரமாக கணக்கு வழக்கில் மாட்டாமல் இழுத்தடித்து என்னைத் துன்புறுத்தும் ஆறு பைசா வேற்றுமையின் வேர்களை வினவத் தெரியும். கலையும் இலக்கியமும் அவர் கேபினுக்குள் தப்பித் தவறிக்கூட நுழைந்ததே இல்லை.

‘எம்.எப்.உசைன் சார். பெரிய ஆர்ட்டிஸ்ட்’

‘பொம்மை போடறவாளை எல்லாம் தெரிஞ்சு வச்சு சேவிச்சுண்டு இருக்க எனக்கு என்ன வேலையத்துப் போச்சா? போய் ஸ்பெசிமென் புக்கை எடுத்துண்டு வா’

அதாவது அவருக்குத் தெரியாத எம்.எப்.உசைனுக்கு செக் புத்தகம் தரமுடியாது. கையெழுத்தை சரிபார்க்க, கணக்குத் திறக்கும்போது உசைன் போட்டுக் கொடுத்த மாதிரி-கையெழுத்து கோர்த்து வைத்த பரேடு உடனடியாக வேண்டும்.

வேறே யாரும் இல்லாததாலும், உள்ளே தூசிக்கு நடுவே இருக்கும் பழைய ஸ்பெசிமென் கையெழுத்துப் புத்தகங்களைத் தேடி என் பஞ்சாபி உதவி அழகிகள் தும்மி இருமிக் கஷ்டப்பட வேண்டாம் என்ற நல்ல எண்ணத்திலும் நானே போய் அழுக்கில் புரண்டு தேடி ஸ்பெசிமென் புத்தகத்தோடு திரும்ப ஓடி வந்தேன்.

உசைனின் பழைய கையெழுத்தையும், கடுதாசில் அவர் போட்டுக் கொடுத்ததையும் பக்கத்தில் பக்கத்தில் வைத்து ஆறு வித்தியாசம் பார்த்தார் மேனேஜர். ஒன்றைத் தலைகீழாகத் திருப்பி வைத்து மற்றதை அதை ஒட்டி நேரே வைத்து, கால்மாடு தலைமாடாக ஏற்படுத்திய அமைப்பு. அதன் மூலம் இரண்டும் ஒரே நபரின் கையெழுத்தா என்று கிரிமினல் குற்றவியல் வழியே அறிய முற்பட்டார். எந்த நிமிஷமும் பூதக் கண்ணாடியை ராமநவமி நோட்டீசுக்கு நடுவே லெதர் பையில் இருந்து எடுத்து இரண்டு கையெழுத்தையும் துணுக்குத் துணுக்காக ஆராயலாம்.

‘முதல் எம்மும், எச்-ங்கிற எழுத்தும் கொஞ்சம் கோணலா இருக்கு இங்கே.. அங்கே நேரா வந்திருக்கு.. எத்தனை சொன்னாலும் ஒரே மாதிரி ஸ்ட்ரோக் இருக்கணும்னு தெரியவே மாட்டேங்கறதே இந்த கஸ்டமர்களுக்கு. நீ என்னத்தை பிடுங்கிண்டு இருக்கே எஸ்.பி கவுண்டர்லே? கூப்பிட்டுச் சொல்லத்தானே புரமோஷனும் கூடுதல் சம்பளமுமா உன்னை இங்கே அனுப்பியிருக்கா?’

‘சார், இது எம்.எப்.உசைன். உலகம் முழுக்க பிரபலமானவர்’

‘என்னத்தே.. ஷெனாய் வாசிச்சா மட்டும் போதாதுன்னு அவர்கிட்டே சொல்லு.. இப்போ ஒருதடவை பாஸ் பண்றேன். இன்னொரு தடவை தப்பு தப்பா கையெழுத்து போட்டா செக் புக்கும் கிடையாது மண்ணாங்கட்டியும் கிடையாது. போய்க்கோ’

எம்.எப். உசைன் ஒரு வினாடியில் பிஸ்மில்லா கான் ஆன அதிசயத்தில் மூழ்கி நான் செக் புத்தகத்தோடு வெளியே வந்தேன். பொறுமையாகக் காத்திருந்த அவர் மகனிடம் செக் புத்தகத்தைக் கொடுத்துக் கையெழுத்தும் வாங்கிக் கொண்டேன்.

‘உசைன் சாப் சமீபத்திலே இந்தியா வருவாரா?’

‘அடுத்த மாசம் வருவார். என்ன விஷயம்?’

அவர் சிரித்தபடி கேட்டார்.

எம் எப் உசைனுக்கு எப்படி எப்பவும் ஒரே மாதிரி நெளிவு வளைவுகளோடு எழுத வேண்டும் என்று சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டிய கடமை எனக்கு இருக்கிறது என்பதை அவரிடம் தெரிவிக்க வேண்டாம் என்று பட, விட்டு விலகினேன்.

‘ஏம்ப்பா, இந்த ஸ்பெசிமென் புத்தகத்தை விட்டுட்டுப் போயிட்டியே. உங்க மாமனாரா திரும்பிக் கொண்டு போய் வைப்பார்?’

உள்ளே மேனேஜர் இரைந்து கொண்டிருந்தார்.

நான் திரும்ப உள்ளே போனபோது உசைனின் கையெழுத்து மேலே பேனாவால் கிறுக்கி செக் புத்தகம் கொடுத்த விவரத்தை மேனேஜர் பதிந்து என்னை நோக்கி விட்டெறிந்தார். ‘ஃபைல் பண்ணித் தொலை இந்தக் கண்றாவியை’.

உசைனுடைய கோடுகளுக்கு கடும் எதிர்ப்பு தெரிவித்த முதல் நபர் எங்க மேனேஜர் தான் என்பதில் சந்தேகமே இல்லை.

வசைகளே வாழ்க்கை வரிகளே காசு
உசைனவர் காலம் முடியும் – இசைந்து
இருந்தவர் இல்லையவர் எல்லை கடந்தார்
வரைந்தார் மறைந்தார் துறந்து.

O

இரா.முருகன்

தொள்ளாயிரத்து எழுபது ஜனவரி பிறக்கும்போதே தெருவில் பாதிப்பேர் கையில் பிட்நோட்டீஸோடு தான் திரிந்து கொண்டிருந்தார்கள். ரெட்டைத் தெருவில் மட்டுமில்லை. ஊர் முழுக்க இதே கதைதான்.

ஊருக்கு அவ்வப்போது பல தரத்தில் பல ரகத்தில் சாதுக்கள், சாமிகள், மந்திர தந்திர வாதிகள், குட்டிச் சாத்தான் உபாசகர்கள் என்று வேற்றாட்கள் வந்து போவது உண்டு. இவர்கள் வருவது பற்றி யாருக்கும் தெரியாது. திடீரென்று ராயர் பஜ்ஜிக் கடையிலோ, ராதாசாமி பெட்டிக் கடையிலோ அல்லது ஆறுமுகம் இனிப்பு மிட்டாய்க் கடையிலோ வாடிக்கையாளர்கள் இடையே பிரஸ்தாபம் எழும்.
இந்தப் பேச்சுகளின் போது ரெபரன்ஸ்சிங் என்ற தொடர்பு படுத்தி அடையாளம் காணுதல் முக்கியமானது.

ஆமா, நீலச் சாயத்துலே தொளதொளன்னு சட்டை மாட்டிக்கிட்டு ஒருத்தரு காலையிலே ஆறு மணிக்கு மாயழகு கடையிலே டீ குடிச்சுட்டு மேலூர் ரோட்டுலே வேகுவேகுன்னு நடக்கறாரே, யார் அவரு?

அவர் ஆண்மைக் குறைவை உடனடியாகச் சரிப்படுத்தும் சிகிச்சை செய்யும் மருத்துவர் என்று அடுத்துத் தெரிய வரும். நம்ம, அங்கமுத்து கொத்தனார் இருக்கார் இல்லே, அவருடைய தம்பி மருமகப் புள்ளைக்கு தாய்மாமன் மகனாம் போன்ற கொசுறு தகவல்கள் வந்த ஆளுக்கு ரெபரன்ஸ் தருவதோடு மறைமுகமாக நன்னடத்தை சர்ட்டிபிகேட்டும் அளிக்கும்.

லேகியம் சரியில்லாமல் அந்த ஆண்மைக் குறைவு நீடித்தால் (சரியான வார்த்தையாகத் தோன்றவில்லை) அல்லது இன்னும் குறைந்து அடிமட்டத்துக்குப் போனால், அங்கமுத்துக் கொத்தனாரைக் கொத்துக் கரண்டியோடு கையைப் பிடித்து நிறுத்தி புகார் கொடுக்கலாம் என்று ஏதோ ஒரு விதத்தில் ஆறுதல் தரும் பிடிமானம் இந்த ரெபரன்ஸ். கொடுத்த மருந்துக்கும், ரசமட்டம் பிடித்துத் தளம் போடும் கொத்தனாருக்கும் அடிமட்டத்துக்குப் போன ஆண்மைக் குறைவுக்கும் சம்பந்தம் இல்லைதான்.

லேகியம் விற்காவிட்டாலும் வேறு தொழில் நிமித்தம் ஊருக்கு வரும் புது ஆட்களும் உண்டு. இவர்களில் ஒருத்தர் ‘மச்ச சாஸ் – ரேகை சாஸ்’ உலகப் பெரும் ஜோசியர்.

செட்டியூரணிப் பக்கம் லாட்ஜில் ரூம் எடுத்து ஒரு வாரம் ஊருணிக் கரையில் நின்று நாள் முழுக்க வெறித்துக் கொண்டிருந்ததால், தண்ணி தூக்க வந்த ஊர்ப் பெண்டுகளின் ‘யாருடி இந்தாளு’ விசாரிப்புகளுக்கு ஆளானார். ஜிப்பாவும் சால்வையுமாக சிவாஜி கணேசன் மாதிரி நிற்பதால் காதல் தோல்வி என்று முடிவு செய்யப்பட்டது. அதுக்கு நல்ல தண்ணி ஊருணிக் கரையில் நிற்பானேன்? தாடி வளர்த்துக் கொண்டு ஊர் ஊராக, கோவில் குளம் என்று சுற்ற வேண்டியதுதானே?

ஒரு வாரம் அப்படி ஊருணிக் கரையில் நின்று என்ன சர்வே எடுத்தாரோ தெரியலை, சந்தைக் கடை அடுத்துக் கூடும் புதன்கிழமை அவர் தங்கியிருந்த லாட்ஜ் வாசலில் ரெண்டு பெரிய மூங்கில் கழிகளை நட்டக் குத்தாக நிற்க வைத்து ‘உலகப் பெரும் ஜோசியர்’ என்று கவுரவப் பட்டங்களோடு நீல நிறத்தில் வெள்ளை எழுத்துகளோடு ஒரு பதாகை இழுத்துக் கட்டப்பட்டது. முன்பதிவு செய்யாதவர்களை சந்திக்க இயலாது என்று கறாராகச் சொன்ன அந்த பேனரில் முன்பதிவு நேரம் காலை எட்டு முதல் ராத்திரி எட்டு வரை என்று தெரிந்தது.

‘கல்யாணமாகாதது, வேலை இல்லாதது போன்றவற்றை நிவர்த்தி செய்ய எண்ஜோசிய, நாடி ஜோசிய உதவி, விஞ்ஞான ரீதியான ஜாதகம் கணிப்பது போன்ற காரியங்களை முன்பதிவு செய்து பெருந்தொகை செலவழிக்காமல் முடித்துக் கொள்ளலாம் என்று தெரிந்தது. இது தவிர கைரேகை விஞ்ஞான ரீதியாக அலசி ஆராயப்படும் என்று ஓரமாக லென்ஸ் படமும், பள்ளிக்கூட சயின்ஸ் வாத்தியார் கரடி சார் பேயறை அறைவதற்கு முன் குளோஸ் அப் ஷாட்டில் எடுத்த மாதிரி விரித்து வைத்த பெரிய கையின் படமும் கட்டியம் கூறியது.

பேனர் கட்டிய கையோடு, அந்த ஜோசியர் அரிவாள் மீசையும், பட்டு ஜிப்பாவுமாக லாட்ஜின் மேல்மாடி கைப்பிடிச் சுவரில் ரெண்டு கையையும் பதித்தபடி நின்று கீழே இயங்கிக் கொண்டிருந்த உலகத்தைப் பார்வையிட்டுக் கொண்டிருந்தார். அன்றைக்கு ஊருணிக்குத் தண்ணீர் மொண்டு வரப் போன பெண்கள் கருப்பணசாமி மாதிரி அவர் படித்துறையில் காவலுக்கு நிற்பதைக் காண இயலாமல் ஏமாற்றத்துக்கு ஆளானார்கள்.

வெய்யில் தணிந்து நாலு மணி சுமாருக்கு ஊரில் புதிதாக ஓடத் துவங்கி இருந்த நாலைந்து சைக்கிள் ரிக்ஷாக்களில் புத்தம்புதியதாக ஒன்று லாட்ஜ் வாசலில் வந்து நின்றது. தழையத் தழைய உடுத்த ஜரிகைக் கரை பட்டு வேட்டியோடு ஜோசியர் மாடிப்படி இறங்கி வந்தார். வேட்டியின் அகலத்துக்குப் பாதி ஜரிகைக்கரையாக இருந்தது. ஏர் இந்தியா விளம்பரத்தில் மஹாராஜா போல் காலில் முன்நோக்கி வளைந்த பாதரட்சை. பட்டு வேட்டி, பட்டுச் சட்டைக்கு மேல் கருப்பு ஸ்வெட்டர் ஒன்றையும் அந்த கந்தக பூமி வெக்கையைப் பொருட்படுத்தாமல் அணிந்திருந்தார். கையிலே பள்ளிக்கூட ஹெட்மாஸ்டர் போல் ஒரு பிரம்பு. ஆனால அதை கோட்டின் கைப்புறத்தில் மறைக்காமல் கையில் லகுவாகப் பிடித்திருந்தார்.

இந்தக் கோலங்களோடு ஜோசியர் ரிக்ஷாவில் எழுந்தருளி மண்டகப்படிக்கு சுப்பிரமணியர் எழுந்தருளுகிற தோதில் நாலு ரத வீதியும் சுற்றி, தொடர்ந்து ரெட்டைத்தெரு, சாத்தப்பிள்ளை சந்து சிவன்கோவில் தெரு, தெப்பக்குளத் தெரு, நேரு பஜார், பாகனேரி மடத்துச் சந்து, வேலாயுதசாமி கோவில் தெரு, காளிமுத்தன் தெரு என்று ஒரு சின்னத் தெரு, சந்து பாக்கி இல்லாமல் சுற்றி வந்தார்.

இப்படி நாலு நாள் அவர் சாயந்திர உலா போன பிற்பாடு, அவர் ரிக்ஷாவில் போக, தொடர்ந்து சைக்கிளில் இருந்தபடி ரெண்டு பையன்கள் ‘ரேகை சாஸ் – மச்ச சாஸ்’ என்று தொடர்ந்து அஷ்டோத்திரம் சொல்கிற மாதிரி விடாமல் சொல்லிக் கொண்டே போனார்கள். ரேகை சாஸ்திரம், மச்ச சாஸ்திரம் என்ற விஷயங்களை முழுக்க உச்சரிக்க நேரமில்லாமல் அதே நேரத்தில் கூடுதல் வாடிக்கையாளர்களுக்கு தகவல் சொல்ல வேண்டிய கட்டாயத்துக்கு ஆளானபடியால், பையன்களே தந்தி மொழியில் ரேகை சாஸ் மச்ச சாஸ் ஆகக் குறுக்கியிருந்ததாக ஒருவழியாக ஊகித்து உணர்ந்து கொண்டோம்.

இந்தப் பசங்கள் விளம்பர ஒலிபரப்போடு நிறுத்தியிருக்கலாம். ரெண்டுநாள் கழித்து அதிலும் ஒரு சின்ன மாற்றத்தை ஜோசியர் உண்டாக்கினார். வல்லுனர்கள் மூளையைக் கசக்கிக்கொண்டு திட்டமிட்டு சலவை சோப்புக்கும், குளிர்பானத்துக்கும் உருவாக்குகிற படிப்படியான விளம்பரத் தாக்குதல் போல் ஜோசியர் தன் தொழில் விளம்பரத்தை படிப்படியாக விஸ்தரித்து வந்தது ஊருக்குப் புதுசான விஷயம். மனுஷன் கையில் காசு இருக்கப்பட்டவன் என்பதால் ஆர அமர உட்கார்ந்து யோசித்து ஏதோ சொல்ல வருகிறான் கேட்கலாம் என்ற மனநிலையில் மகாஜனங்கள் இருந்தபோது அடுத்த கட்டமாக பிட் நோட்டீஸ் விநியோகம் ஆரம்பித்தது. இந்த நோட்டீஸ் தான் ஜோசியருக்கு எமனாக வந்தது.

நோட்டீஸ் மூலம் அவர் பெயர் மலாக்கா ப்ரொபசர் மகாலிங்க மகாஜோசியர் எல்.எ.ஏ.பி.கே என்றும் குருநாதர் ஜகத்ரட்சக மித்னாபூர் ஷாந்திபூஷன் மஹாராஜ் ஏ.என்.கே.பி.ஏ என்றும் அறிந்து கொண்டோம். பெயருக்குப் பின்னால் போட்ட இன்ஷியல்களைப் பற்றி யாரும் பெரிசாக அலட்டிக் கொள்ளவில்லை. ஹோமியோபதி வைத்தியத்தில் டிப்ளோமா, தபாலில் இலவசமாகப் படித்து, தபாலில் வீட்டுப்பாடம் எழுதி அனுப்பி, தபாலிலேயே பரீட்சையும் எழுதிக் கிடைக்கிற ஏசு ஊழியம் சர்ட்டிபிகேட் போன்றவை போல் ஜோசியம் சம்பந்தமான ஏதோ ஒரு பட்டம். காகிதத்தில் அச்சடித்து ப்ரேம் பண்ணி வீட்டு வாசலில் மாட்டி வைக்கிற சமாச்சாரமாக இருக்கக்கூடும் அது.

இந்தக் கல்வித் தகுதிகளைத் தொடர்ந்து ஜோசியருக்குத் தெரிந்த ஆயகலைகள், கல்வித் துறை விஷயங்களின் விரிவான பட்டியலும் காணக் கிடைத்தது. விளம்பரப் பையன்கள் கிளிப்பிள்ளையாகச் சொல்லியபடி போன ரேகை சாஸ்திரம், மச்ச சாஸ்திரம் தவிர வேறு பல சாஸ்திரங்களிலும் மலாக்கா ஜோசியர் திறமை பெற்றவர் என்று தெரிந்தது. அவையாவன – முக லட்சணம், கட்டைவிரல் லட்சணம், கொங்கை சாஸ்திரம், மூக்கமைப்பு சாஸ்திரம், பாத முத்திரை, குரல் சாஸ்திரம், நெற்றி லட்சணம், வாயு சாஸ்திரம், கனா சாஸ்திரம், பூர்வ ஜன்மம் அறியும் கலை, மிருக வசியம், மனுஷ வசியம், பிரஞ்சு மெட்ரிகுலேஷன், ஜோசியம்.

அது பிட் நோட்டீஸ் இல்லை. பொடி எழுத்து பிட் போஸ்டர்.

இந்த நோட்டீஸ் கல்லூரியில் உடனடியாகப் பிரபலமானது. தக்கலை விஞ்ஞானி பிசிக்ஸ் கிளாஸ் எடுக்கும் நேரம் பெரும்பாலும் மதிய நேரமாகத்தான் இருக்கும். ஜனவரிக்குள் அவர் பாயில், பாஸ்கல், கெப்ளர், நியூட்டன், வாண்டர் வா போன்ற மகானுபாவர்களையும் அவர்கள் வாய்மலர்ந்தருளிய சித்தாந்தங்களையும் போதித்து முடித்துவிட்டிருந்ததால், அடியைப் பிடிடா பரத பட்டா என்று வெர்னியர் காலிப்பர் என்று முதல் அத்தியாயத்துக்கு திரும்ப விசிட் அடித்திருந்தார்.

இரைச்சல் எவ்வளவு இருந்தாலும் அவர் பேச்சை நிறுத்துவதோ, மேடையில் இருந்து இறங்கி வந்து என்ன என்று விசாரிப்பதே இல்லை என்பதால், கடைசி வரிசை முழுக்க ஹாஸ்டல் மாணவர்களின் ராஜ்ஜியமாகிப் போனது. பின்வரிசை இப்படி அரட்டையில் நேரம் கழித்தால் முன்னால் இருக்கப்பட்டவர்கள் தூக்கத்துக்கும், விழித்திருப்பதற்கும் இடைப்பட்ட சமாதிநிலை கைவரப் பெற்றார்கள்.

நான் மேகலாவைப் பற்றி கனாக் காண வாகான நேரம் இந்த பிசிக்ஸ் வகுப்பு. அந்தக் கனவுகளை எல்லாம் தேதி வாரியாகத் தொகுத்து எழுதி வைத்திருந்தால் நானும் அவளும் இந்த மாதம் எங்களுடைய ரெண்டாம் மகளின் கல்யாணத்தைக் கொண்டாடிக் கொண்டிருந்திருப்போம். சினிமா போல சுவாரசியமான அந்தப் புராணம் கிடக்கட்டும். சினிமாவே கல்லூரியைத் தேடி வந்த காலம் அது.

மாதாமாதம் ஹாஸ்டல் மாணவர்களை உத்தேசித்தும், மற்ற மாணவர்களுக்காகவும் ஒற்றை புரஜக்டரில் பதினாறு எம்.எம் சினிமா போடுகிற வழக்கம். தமிழ்ப் பேராசிரியருடைய பிற மொழி சினிமா பரிச்சயம் காரணமாக, நல்ல நல்ல மலையாள, கன்னட படங்கள் பார்க்கக் கிட்டிய காலம் அது. கன்னடத்தில், சம்ஸ்காரா படம் பாதி நடக்கும்போது விசில் அடித்து படத்தை முடித்துவைக்க ஒரு கோஷ்டி ஹாஸ்டல் மாணவர்களும் அவர்களுக்கு ஆதரவாக ஊரில் வீடுவாசலோடு இருக்கிற சில பெரிய மனுஷத் தோரணை மாணவர்களும் முயன்றார்கள். முழுப்படத்தையும் பார்க்க விருப்பம் இல்லாவிட்டால் எழுந்து போகலாம் என்று அவர்களை சத்தம் போட்டு உட்கார வைக்க தமிழ்ப் பேராசிரியர் மட்டுமில்லாமல் ஆங்கில, கெமிஸ்ட்ரி ஆசான்களும், கால்குலஸ் பாலபாஸ்கரனும், பிசிக்ஸ் வடுவூராரும் வரிந்து கட்டிக் கொண்டு எழுந்து விட்டார்கள். இவர்கள் எல்லாரும் மாநில அளவில் அறியப்பட்ட இலக்கியப் பிரமுகர்கள் என்பது எனக்குத் தெரிய வரும்போது நான் ரெட்டைத் தெருவை விட்டு வெளியூரில் தியூப்ளே தெருவுக்குக் குடிபெயர்ந்திருந்தேன். அது அப்புறம்.

மலையாளப் படம் என்ன இருந்தாலும் தவறாது பெருங்கூட்டம் கூடிவிடும். ‘இருட்டிண்டெ ஆத்மாவு’ பார்த்தாலும், ‘ஓளவும் தீரவும்’ பார்த்தாலும், முண்டும் பிளவுசும் அணிந்து வருகிற கதாநாயகி, மற்ற பெண் பாத்திரங்களைப் பார்க்க வருகிற கூட்டம் இது. கதைக்காகப் போகிற கூட்டத்தில் இருக்கிற நானும் மனத்தளவில் இதையும் எதிர்பார்த்துத்தான் மலையாளப் படம் போனேன் என்று இப்போது சொல்ல கூச்சம் இல்லை. தொள்ளாயிரத்து எழுபதில் யாராவது சொல்லியிருந்தால் என் ஜன்ம சத்ருவாகப் பாவித்திருப்பேன். நீ மலையாளப் படம் போனது அதுக்குத்தான்னு நல்லாத் தெரியும்டா, உருப்படவே மாட்டே என்று மேகலா போஸ்ட் கார்டில் முத்து முத்தான கையெழுத்தில் எழுதி எனக்குப் பொள்ளாச்சியில் இருந்து அனுப்பியிருக்கிறாள். தக்கலை விஞ்ஞானி வகுப்பு நேரக் கனவில்தான் அதுவும் வந்து சேர்ந்தது.

இந்த வாரம் மலையாளப் படம் இல்லை. குறைந்த பட்சம் கன்னடம் கூட இல்லை, ஏதோ ஒரு சோவியத் யூனியன் சினிமா என்று தெரிந்தது. அதைக் குறித்துப் பின்வரிசை பேச்சு அங்கலாய்ப்பாக எழும் முன்பாக, முன் வரிசையில் இருந்து யாரோ ஜோசியரின் பிட் நோட்டீஸை பின் வரிசைக்குக் கடத்தி விட்டிருந்தார்கள்.

கட்டைவிரல் லட்சணம் என்றால் என்னவாக இருக்கும்? இடது கை பெருவிரலை இங்க் பேட் ஈரத்தில் முக்கி பேப்பரில் ரேகை புரட்டுகிற சமாசாரமா? அதெல்லாம் பெரிசுகள் பேங்கில் விவசாயக் கடன் வாங்க, அறுவடைக்கு அப்புறம் மிஞ்சிய பணத்தை பிக்செட் டெபாசிடில் போட என்றே ஏற்பட்ட நடைமுறைகள் ஆச்சே. ஜோசியர் கட்டைவிரலை வைத்து என்ன மாதிரி தினப்பலன், வார பலன் கணிக்க முடியும்? குறைந்தது விரல் சுற்று நாளைக்கு வருமா என்று கூடச் சொல்ல முடியாது.

போகட்டும். பாத முத்திரை? செருப்புக் கடையில் புதுச் செருப்பு வாங்க நுழைந்தால் அளவெடுக்கிறதுபோல் பலகையிலோ காகிதத்திலோ ஏறி நிற்கச் சொல்லி அளவு பார்த்து நாளைக்கு உயிரோடு இருப்பேனா, மேற்கில் இருந்து பணவரவு உண்டா என்று கணிக்கிற கலையா?

வாயு சாஸ்திரம்? ‘வயத்துலே காலையிலே இருந்து ஒரே கடமுட’ என்று தொப்பையைத் தடவிக் கொண்டே பென்ஸ் லாரி ப்ரேக் பிடிக்கக் கஷ்டப்படுகிறதுபோல் தொடர்ந்து சத்தத்தை வெளியேற்றியபடி அழ.அழ.ராம.அழ நடந்து போவாரே, அந்த விஷயமா? அதுக்கு சாஸ்திரம் எல்லாம் என்னத்துக்கு? டாக்டர் கண்ணுக்கினியானின் கார்பனேட் மிக்சர் சரிப்படுத்தி விடக்கூடிய சமாசாரம் ஆச்சே.

போகட்டும் அந்த கொங்கை சாஸ்திரம்? என்ன சாஸ்திரம்? கொங்.. டேய் இது பெரிய மேட்டர்டா. எஸ்பிஎஸ் மணியன் உணர்ச்சி வசப்பட்டு குரலை உயர்த்தி, தக்கலை பிசிக்ஸ் ப்ரபசரையே ஒரு வினாடி என்ன ஏது என்று புரியாமல் வெர்னியர் காலிப்பரை அந்தரத்தில் தொங்க வைத்தான்.

கையில் பிரம்போடு தினசரி வெய்யில் தாழ்ந்ததும் ரிக்ஷாவில் ஆரோகணித்து நாலுவீதி சுற்றுகிற லாட்ஜ் ஜோசியர் ஒரு மதன காமராஜனாக அந்த பிட் நோட்டீஸைப் படித்த எல்லோர் மனதிலும் உருவகப்படுத்தப்பட அப்புறம் ஒரு நிமிடம் கூடப் பிடிக்கவில்லை. பிட் நோட்டீஸ் என்ன விஷயமாக இருந்தாலும், அதை பல்பொடி மடிக்க மட்டும் பயன்படுத்தி வந்த பெரும்பாலான ஊர்க்காரர்களும் கவனித்துப் படித்து இதே ரீதியில் புரிந்து கொண்டது உடனடியாக நடந்த அடுத்த காரியம்.

யார் வீட்டுக்கும் விருந்தாட வராமல், அழையா விருந்தாளி மாதிரி இந்த ஆள் ஊருக்குள் புகுந்து லாட்ஜில் ரூம்பு எடுத்து எதுக்கு உட்கார்ந்திருக்கான்? அதுவும் நல்ல தண்ணி ஊருணிக்குப் பெண்கள் தண்ணி தூக்கப் போகிற நேரமாகப் பார்த்து படித்துறையில் நின்று உன்னிப்பாகப் பார்த்திருக்கிறான். எழவெடுத்த அந்த அசிங்கமான சாஸ்திரத்துக்கு அஸ்திவாரத்தை ஆதாரபூர்வமாக ஒரு வாரம் ஏற்படுத்திக் கொண்டு இருந்தபோது ஊரில் ஒரு பயலும் ஒரு வார்த்தையும் கேட்கவில்லை. நோட்டீஸ் வேறே போட்டு அசிங்கப்படுத்துகிறான் படுவாப் பயல்.

அவசர அவசரமாக ஊர்ப் பெரியவர்கள் குழு அமைக்கப்பட்டது. இந்த மாதிரி குழுக்களில் நிரந்தர உறுப்பினராகப் பதவி ஏற்பதற்கே அவதரித்த டாக்டர், ஹெட் மாஸ்டர், கம்பராமாயண வக்கீல், மளிகைக்கடை ராவுத்தர், ரிடையர்ட் ஸ்கவுட் மாஸ்டர் லூர்துசாமி மற்றும் அழ.அழ.ராம.அழ என்று ஒரு அமைப்பு தற்காலிகமாக, நகர் நலம் நாடுவோர் சங்கம் என்று நாமகரணம் செய்யப்பட்டு ஆரம்பிக்கப்பட்டது. அலீஸ் மில்லர் பெண்கள் பள்ளி கட்டிடத்தில் சாயந்திரம் ஆறு மணிக்குக் கூடிய இந்தக் கூட்டத்தில் ஒரு பெண்கூட இல்லாத காரணத்தால்., மேற்படி பிரமுகர்களின் மனைவிமார்கள் உடனடியாக பெண் உறுப்பினர் பதவி பெற்றார்கள். வேறே யாரையும் கூப்பிட நேரம் இல்லை.

சனிக்கிழமை காலைச் சாப்பாடு முடித்த கையோடு எல்லோரும் அழ.அழ வீட்டில் கூடி அங்கே இருந்து கூட்டமாக ஊருணிக்கரை லாட்ஜுக்குப் போக ஏற்பாடு. லாட்ஜ் பக்கம் வர பெண் உறுப்பினர்கள் உடன்படாத காரணத்தால் அவர்கள் அந்த நேரம் ஊருணிப் படித்துறை அனுமார் கோவிலில் இருப்பதற்கும், ஆண்கள் குரல் கொடுத்தபிறகு லாட்ஜ் வாசலுக்கு வந்து பொதுக்குழுவில் கலந்து கொள்ளவும் வசதி செய்யப்பட்டிருந்தது.

அனுமார் கோவில் ராயருக்கு வடைமாலை சார்த்த முப்பது ரூபாய் இந்த அவசரத்திலும் கம்பராமாயண வக்கீலால் கைமாற்றப்பட்டது. அனுமார் கோவில் படியில் உட்கார்ந்தபடி வடைமாலை வடை சாப்பிட ராவுத்தர் சம்சாரமான பீவியம்மாவுக்கும் பிடித்தமான விஷயம் என்பதால் மதப் பிரச்சனை இல்லாத தீர்வு இது. அவங்களுக்கு சர்க்கரை வியாதி என்பதால் மணிக்கு ஒருதடவை சாப்பிட வேண்டிய மருந்தை சணல்பையில் வைத்து எடுத்துக் கொண்டு ராவுத்தர் மகன் அக்பர் சைக்கிளில் போயிருந்தான். கிட்டத்தட்ட கிரிக்கெட் நேரடி ஒலிபரப்பு போல் அவன் எங்களுக்கு செய்தி அறிவித்தபடி இருந்தான். சனிக்கிழமை கல்லூரிக்கு விடுமுறை அளித்த நல்ல உள்ளங்களை வாழ்த்தியபடி நாங்கள் வம்புமழையில் மூழ்கி இருந்தோம்.

செய்தி அறிக்கையின் முதல் தகவலே பரபரப்பாக இருந்தது. காலை பத்து மணிக்கு ஜோசியர் லாட்ஜில் இருந்ததாகவும், ரூம் கதவு சார்த்தி இருந்ததாகவும் தகவல். இதில் பரபரப்பு எதுவும் இல்லைதான். ஆனால் பெண்கள் பள்ளிக்கூடத்து டிரில் மாஸ்டர் இசக்கி டீச்சர் ஜோசியரோடு அறையில் இருந்ததாகத் தகவல்.

காந்திவீதிக்கு பொடிநடையாகக் கிளம்பிய எங்கள் பட்டாளம் ரெட்டைத்தெரு முனையிலேயே தடுத்தாட்கொள்ளப்பட்டது. மீசை மொளைக்கற வயசிலே இந்தக் குறுகுறுப்பெல்லாம் எங்களுக்கும் இருந்துச்சு அப்பு. சாஸ்திரம் தானே, நாங்க பெரியவங்க பார்த்துட்டு வந்து என்னன்னு தாக்கல் சொல்றோம். நீங்க போய் பாடத்தை ஓடத்தைப் படிச்சு முன்னேற வழியைப் பாருங்க.

இப்படி சொல்லியனுப்பியவர்கள் அதே சாஸ்திரத்தைப் பற்றி குசுகுசுவென்று பேசிக் கொண்டிருந்தது காதில் விழத்தான் செய்தது. ஆனால் இசக்கி டீச்சர் அது பற்றி ஜோசியரிடம் பேசிக் கொண்டிருக்க மாட்டாள் என்று தோன்றியது.

லாட்ஜ் பையன்கள் கதவைத் தட்டிப் பார்த்ததாகவும் அது திறக்கிற வழியாகக் காணோம் என்றும் அடுத்த செய்தி அறிவிப்போடு அக்பர் பீவியம்மாவுக்கு சுக்கு வென்னீர் எடுத்து வர நேருபஜார் வீட்டுக்கு சைக்கிளில் விரைந்தபடி சொல்லிவிட்டுப் போனான். அப்புறம் தகவல் தொடர்பு முழுமையாகத் துண்டிக்கப்பட்டது.

திங்கள்கிழமை காலையிலேயே தக்கலையாரின் பிசிக்ஸ் வகுப்பு முதலாவதாக இருந்தது சவுகரியமாகப் போயிற்று. முதல் வரிசையில் சாதாரணமாக உட்காரக் கூடிய சாது மாணவர்களும் வம்பு கேட்கிற ஆர்வத்தில் கடைசி வரிசைகளை ஆக்கிரமிக்க ஒரே பக்கத்தில் எல்லாப் பயணிகளும் ஏறிக்கொண்ட படகு போல் அந்த வகுப்பு சமன்பாடு இழந்து வார்த்தைக் கடலில் மூழ்கியபடி தத்தளித்துக் கொண்டிருந்தது.

சனிக்கிழமை நடந்தது இதுதான்.

ஒரு மணி நேரம் நகர் நலக் குழுவும் அனுமார் கோவில் வடைமாலை வடையை சணல் கயிற்றோடு திரும்ப வாங்கி கபளீகரம் செய்துவிட்டு மகளிரும் லாட்ஜ் வாசலில் காத்திருந்த பிறகு உள்ளே இருந்து கதவு திறந்தது. இசக்கி டீச்சர் வேட்டி மாதிரி தழையத் தழைய உடுத்திய புடவைக் காலில் கவ்விப் பிடிக்கிற வளையத்தை அணிந்து கொண்டு சைக்கிள் ஏறப் போகும்போது மகளிரால் நிறுத்தப்பட்டார்.

டீச்சரம்மா, ஜோசியம் பார்க்கப் போனீங்களா?

அவசியம் தெரிஞ்சாகணுமோ?

சொன்னால் கேட்டுக்கலாம்னுதான். ஜோசியர் நல்லபடின்னா நாமளும் நாலு பேருக்குச் சொல்லலாம் பாருங்க

சொல்லலாம்.ஆனா நான் ஜோசியம் பார்க்கப் போகலே

அப்ப சாஸ்திரம். கனா சாஸ்திரம், கட்டைவிரல் சாஸ்திரம்னு பெரிய பட்டியலே போட்டிருந்தாரே.

மறந்தும் யாரும் ஊரே ஈடுபாட்டோடு சர்ச்சை செய்த சாஸ்திரத்தைப் பற்றி விசாரிக்கவில்லை.

எந்த சாஸ்திரம், சமஸ்கிருதமும் பார்க்கலே.

அப்ப என்ன தான் செஞ்சீங்க?

டீச்சர் சைக்கிளில் உட்கார்ந்தபடியே அந்த மகளிரைப் பக்கத்தில் கூப்பிட்டார். சைக்கிள் ஹேண்டில் பாரில் மாட்டி இருந்த பையில் இருந்து ஒரு தகர டப்பாவை எடுத்துத் திறந்து காட்டினார். உள்ளே ஒரு தாயத்து.

இதைக் கட்டிக்கிட்டா சீக்கிரம் சமைஞ்சுடுவேன்னாரு. மந்திரிச்சுக் கொடுத்தார்.

எல்லாப் பெண்களும் மவுனமாகப் பார்த்திருக்க, ஆணும் இல்லாத பெண்ணும் இல்லாத இசக்கி டீச்சர் சைக்கிளை நிதானமாக மிதித்துக் கொண்டு போனார்.

அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில் மதுரை போகிற பஸ்ஸில் ஜோசியர் ரெண்டு பெரிய பைகளோடு லாட்ஜைக் காலி செய்துவிட்டுக் கிளம்பினார். கிளப்பப் பட்டார்.

போன வாரம் ஊரில் இருந்து யாரோ எழுதிய கடிதத்தில் ஒரு வரி இருந்தது – இசக்கி டீச்சர் காலமாகி விட்டார்.

அவர் காலமாகும்வரை அந்த தாயத்து பயன் கொடுத்ததாகத் தெரியவில்லை.

பிட் நோட்டீசில் கண்ட சாஸ்திரம் பற்றி முழு விவரம் கிடைத்ததும் எழுதுகிறேன்.

O

இரா. முருகன்

வெளிநாடு போகிறபோதெல்லாம் ஆர்வமாக எதிர்பார்ப்பது தங்குகிற ஹோட்டல்கள் தரும் விதவிதமான அனுபவங்களை. இருபத்தைந்து வருடம் முன்னால் இது சிங்கப்பூரில் ஆரம்பமானது.

அப்போது வங்கியில் கம்ப்யூட்டர் துறை அதிகாரி. இன்னும் ஓர் அதிகாரியோடு விமானமேற்றி விடுவதற்கு முன் கர்ப்பூரத்தை அணைக்க வேண்டும், துண்டைப் போட்டுத் தாண்ட வேண்டும் ரக சத்தியங்களின் சாயலில் அதிகாரபூர்வமான உறுதிமொழிகள் எழுதி வாங்கப்பட்டன.

அதுவரை வங்கி வேலையாக வெளிநாடு போனவர்கள் மூணு வருஷமாவது குறைந்தது அங்கே குப்பை கொட்டிவிட்டு வர அனுமதிக்கப்பட்டவர்கள். இதில் சிலர், முக்கியமாக அந்நியச் செலாவணி வர்த்தகம் செய்யும் டீலர்கள் பேங்கை டீலில் விட்டுவிட்டு, போன இடத்திலேயே வேறே நிறுவனங்களில் வேலைக்குச் சேர்ந்ததுண்டு.

ஆகவே, நாலு மாசப் பயணமாக கம்ப்யூட்டர் மயப்படுத்தப் போன என்னைக் கையையும் காலையும் பிணைத்துக் கூட்டிப் போகிறது போன்ற கெடுபிடியோடு தான் அனுப்பினார்கள். கம்ப்யூட்டர் படிச்சவன், அப்படியே அமெரிக்கா ஓடிட்டா?

போய்ச் சேர்ந்து, வழுக்கிக் கொண்டு விரையும் சிங்கைச் சாலைகளின் தூய்மையில் மனதைப் பறி கொடுத்து, நகரத்தின் கட்டிட விநோதங்களில் மூழ்கியானது. உள்ளூர் பிராஞ்ச் மேனேஜரின் காரில் இருந்தபடிக்கே அகல விரித்த கண்ணோடு இதையெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது ஒரு ஐந்து நட்சத்திர ஓட்டல் பக்கம் கார் நின்றது.

இவ்வளவு பெரிய இடத்தில் நம்மைத் தங்க வவக்கப் போகிறார்களா? உள்ளே போனதும் வீட்டுக்குக் கடுதாசி எழுதி ஆனந்தத்தையும் ஆச்சரியத்தையும் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டிய விஷயம் இல்லையோ இது. மனம் துள்ள வண்டியில் இருந்து மூட்டை முடிச்சோடு இறங்கினேன். மேனேஜர் கடுகடுப்போடு பார்த்தார்.

இங்கே என்ன கண்றாவிக்கு எறங்கறீங்க?

ஓட்டல்?

அது சரி, நீங்க என்ன மேனேஜிங் டைரக்டரா? உங்க தகுதிக்கு யோசியுங்க.

என்ன முயன்றும் என் தகுதி என்ன என்று தெரியாததால் அதற்காக அளவெடுத்தால் போல் யோசிக்க முயன்று தோற்றேன். வெட்கமே இல்லாமல், வேடிக்கை பார்க்கிற ஆர்வத்தோடு திரும்ப அந்த ஏசி காரில் தொடர்ந்து பயணம் – ஏசி காரே எனக்கு புதுசு அப்போது. வெட்கப்பட என்ன இருக்கு இதில்?

பத்து நிமிடம் சென்று சைனா டவுனில், தெலோக் ஆயர் தெருப் பக்கம் ஒரு பழைய கட்டடத்தின் முன்னால் ஆடியாடி வண்டி நின்றது.

இங்கே தான் தங்கணும். மூட்டையைத் தூக்கிக்குங்க.

நான் அறையை நோட்டம் இட்டேன். மாயவரம் லாட்ஜுக்கும் சிங்கப்பூர் பட்ஜெட் ஓட்டலுக்கும் ஒரே பெரிய வித்தியாசம் சிங்கப்பூரில் தென்பட்ட சீன முகங்கள். நான் உள்ளே போனதுமே ஒரு சீனப் பெண் பிளாஸ்டிக் பக்கெட்டில் தண்ணீர் நிறைத்து பாத்ரூமில் வைத்துவிட்டுப் போனாள். தண்ணீர் பம்பு ரிப்பேர் செய்து கொண்டிருக்கிறார்களாம். சிக்கனமாகச் செலவழிக்க வேண்டுமாம். இன்னும் ஒரே ஒரு வாளி தண்ணி? கேன் கேன்.

குளித்துவிட்டு ஆபீஸ் போகும் முன், வீடு மாதிரியே சௌகரியமான ஓட்டல் கிடைத்த மகிழ்ச்சியை ஊரில் எல்லோருக்கும் பகிர்ந்து கொள்ள லெட்டர் எழுதிச் சட்டைப் பையில் வைத்துக் கொண்டேன்.

வாரம் ஒருமுறை தலைகாணி உறை மாற்றிவிட்டுப் போகிற மலேயாக்காரி முதுபெண், காலையில் டிவியைப் போட்டால் மலேசிய தேசிய கீதம், கவுண்டரில் அடிக்கடி மலம் மலம் என்று டெலிபோனில் பேசிக் கொண்டு குண்டூசியால் பல் குத்துகிற நடுவயது ஆண் ஆபரேட்டர், கீழ்த் தளத்தில் வருடக் கணக்காகத் தங்கி இருக்கிற ஜப்பானிய முதியவர்கள் சத்தமில்லாமல் உரையாடிக்கொண்டு சக்கர நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருப்பது, ‘சாங்கி சிறையில் முப்பது கசையடி பெற்ற குற்றவாளி’ போன்ற திகில் தகவல்களோடு காலை நேரத்தை இனிமையாக்கும் ஸ்ட்ரெட்யிட் டைம்ஸ் பத்திரிகை, இருபத்தைந்து செண்ட் போட்டால் காபி விற்பனை யந்திரத்தில் சுடச்சுட வந்து விழும் காப்பி, செவன்லெவன் கடையில் முதல்முதலாகப் பார்த்த மைக்ரோஅவன் அடுப்பு, சீனர்கள் சாப்பிடும் தோசைக்கடை இதெல்லாம் இன்னும் மறக்காத சிங்கப்பூர் ஓட்டல் அனுபவங்கள்.

ஆபீசில் கேட்டபோது, மலம் என்றால் மலேய மொழியில் ராத்திரி என்று சொன்னார்கள். ஆமா, நீங்க கம்ப்யூட்டர் போடத்தானே வந்தீங்க (ஊர் வம்பு கேட்கவா) என்று மறைமுகமாக எகிறினார் மேனேஜர். அதானே, கம்ப்யூட்டர் காரனுக்குக் காது செவிடு, வாய் ஊமை, கண்ணும் கையும் மட்டும் சதா இயங்கியபடி இருக்கணும். ஊரிலிருந்து வரவழைத்த கொத்தடிமைக்கு விமானப் பிரயாணமும், சுமாரான ஓட்டலில் பேங்க் செலவில் தங்குவதுமே ஜாஸ்தி.

ஆனாலும் இதையெல்லாம் பொருட்படுத்துகிற மனநிலையில் நான் இல்லை. வேறே நாடு, வேறே கரன்சி, வேறே மொழிகளும் தமிழும். தினசரி திடுதிப்பென்று பத்து நிமிஷம் பெய்யெனப் பெய்து காணாமல் போகும் மழையைப் பொறுத்துக் கொண்டால் கொஞ்சம் சுவர்க்கத்தின் சாயல் கூட சிங்கப்பூரில் தட்டுப்பட்டது.

ராத்திரி செராங்கூன் வீதியில் சாப்பிட்டு விட்டு வரும்போது ஓட்டல் முன்னால் சாய்வு நாற்காலி போட்டுச் சாய்ந்து கொண்டு மரைக்காயர் தட்டுப்படுவார். இரவுக் காவலாளி. அவரோடு இணைபிரியாத டேப் ரிக்கார்டரும் பக்கத்திலேயே வெற்றிலைப் பெட்டிக்கு கம்பெனி கொடுத்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கும்.

நாகூர் ஹனிபா பாட்டு கேசட் மட்டும்தான் போடுவார் மரைக்காயர். அந்த ராத்திரியில் அவர் பக்கத்தில் படிக்கட்டில் உட்கார்ந்து ‘இறைவனிடம் கையேந்துங்கள்’ கேட்டபோது நிஜமாகவே மனசுக்குள் தினசரி கையேந்தி நிறைவோடு தூங்கப் போயிருக்கிறேன். ‘தென்றல் காற்றே கொஞ்சம் நில்லு’ என்ற ஒரு பாடலைத் தவறாமல் போடுவார் அவர். அழகான புல்லாங்குழல் இசையோடு வரும் பாட்டின் தொடக்கமே சொல்லிவிடும் இது இளையராஜா இசை என்று. ராஜா பிரபலம் அடைவதற்கு முன் ஹனீபாவுக்காக இசையமைத்தது என்பார் ராவுத்தர்.

தெலோக் ஆயர் தெருவில் நூற்றைம்பது வருடப் பழமையான நாகூர் ஆண்டவர் தர்க்கா புதுப்பிக்கப்பட்ட செய்தியை இந்த வாரம் பத்திரிகையில் படித்தபோது மரைக்காயரும் அவருடைய ஹனீபா டேப் ரிக்கார்டரும் தான் நினைவு முழுக்க.

சிங்கப்பூரில் பட்ஜெட் ஹோட்டலில் தங்கிவிட்டு பாங்காங்கில் மூன்று நட்சத்திர ஓட்டலில் தங்க நேர்ந்தபோது நடுவே எட்டு வருடம் போயிருந்தது. நானும் பேங்கை விட்டு, தனியார் கம்ப்யூட்டர் கம்பெனிக்கு மாறி இருந்தேன்.

தேவதைகளின் நாடு தாய்லாந்து என்று கிளம்பும்போது வீட்டுக்காரி சொன்னாள். சந்தோஷப்பட்டேன். என்ன கொம்மாளி கொட்டிண்டு வருது? துர்தேவதைகளாக்கும் நான் சொன்னது. ஜாக்கிரதையா இல்லாட்டா கள்ளியங்காவு யட்சி கைவேலை மாதிரி ரத்தம், மாம்சம் எதுவும் உங்களதில்லை.

இப்படி பயமுறுத்தி அனுப்பப்பட்டு மந்திரித்த ஆடு போலவே பாங்காக்கில் போய் இறங்க, மலேசியன் ஏர்லைன்ஸ் விமானத்தில் என் பெட்டி மட்டும் வந்து சேரவில்லை. ஞாயிற்றுக்கிழமை பிரயாணத்தில் கசங்கின பேண்டும் சட்டையுமாக, ஷேவ் பண்ணக் கூடத் தோன்றாமல் முள்ளம்பன்றி போல் உட்கார்ந்திருந்தபோது யாரோ கதவைத் தட்டினார்கள். போய்ப் பார்க்க அப்ரன் அணிந்த அப்சரஸ்.

பாட்ஜில் பெயர் இருந்தது. படிக்க விடாமல் அதை எதுக்கு மார்பில் அணிய வேண்டும்? முழங்கையில் மாட்டி இருந்தால் சர்வ சுதந்திரமாகப் படிக்கலாம் இல்லையா? என் கஷ்டத்தைப் புரிந்துகொண்டோ என்னமோ ‘ரத்தானா’ என்று அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டாள். ரத்னா இல்லை. ரத்தானா.

நிலைமை சரியில்லை, அப்புறம் வா என்று சொல்வதற்குள் அவள் சுவாதீனமாக அறைக்குள் வந்து கதவைச் சார்த்திக் கொண்டாள். நான் துர்தேவதை பீதியோடு அவளைப் பார்த்துக்கொண்டு நாற்காலியில் இருந்தபடி டிவி ரிமோட்டை இயக்கினேன். தாய்லாந்து பகல் நேர சீரியல். அங்கேயும் அழுகிற பெண்கள் தான்.

திரும்ப வாசல் கதவு தட்டல். இந்தத் தடவையும் இன்னொரு அப்சரஸ். இவள் மலேசிய ஏர்லைன்ஸிலிருந்து வருகிறவள். என் பெட்டி கிடைத்து விட்டது என்ற நல்ல சேதியோடு அதைத் திரும்ப ஒப்படைக்க வந்திருக்கிறாள். அவள் நாலு தடவை சிரித்து நாலு தடவை வணக்கம் சொல்லி நாலு தடவை கைகுலுக்கி ஒரு பூங்கொத்தையும் கொடுத்து விட்டுப் போனாள். அது என்ன கணக்கு வழக்கோ?

ரொம்ப அழகான பெண் என்று படுக்கை விரிப்பை மாற்றிக் கொண்டே ரத்தனா சொன்னாள். அவளைக் கல்யாணம் செஞ்சுப்பியா என்று கேட்டாள். இத்தனைக்கும் இவளை அறிமுகப் படுத்திக் கொண்டே பத்து நிமிஷம் தான் ஆகிறது. எனக்கு கல்யாணம் ஆன செய்தியை அவளோடு பகிர்ந்து கொள்ளாததற்கு, ஷேவ் செய்து கொள்ளாமல், பல் துலக்காமல், கசங்கின உடுப்போடு அவளோடு அரட்டை அடிக்க மனசு கேட்கவில்லை என்பதே அப்போதைய சாக்கு. அது பொய் என்று இப்போது சொல்லலாம்.

ஆனால் அதற்கு அப்புறம் ரத்தானாவோடு நிறையப் பேசினேன். கிட்டத்தட்ட ஒரு வருஷம் அதே ஓட்டலில் தங்கி இருந்தபோது எனக்குக் கிடைத்த முக்கிய சிநேகிதி ஆகிவிட்டாள் அவள். அது உடல்ரீதியான ஈடுபாடு இல்லை. முதல் தடவை சந்தித்தபோது எனக்கு இருந்த தாழ்வு மனப்பான்மை அவளை ரசிக்கவோ ஆராதிக்கவோ சொல்லவில்லை. அது பின்னணியில் எப்பவும் தொடர்ந்தது.

ரத்தானா தவிரவும் பெண் ஊழியர்கள் நிறைந்த ஓட்டல் அது. ஓட்டலுக்கு வரும் தெரு முழுக்க மசாஜ் பார்லர்கள். உள்ளே மசாஜில் ஆரம்பித்து சாவகாசமாக முன்னேறுவது எப்படி என்று புகைப்பட ஆல்பத்தோடு திரிகிற டாக்சி டிரைவர்கள், கண்ணாடிக் கதவுக்குப் பின்னால் தொடை வரை உடம்புத் தோல் நிறத்தில் இறுக்கமான சராயும் குட்டைப் பாவாடையுமாக அட்டணக்கால் போட்டு உட்கார்ந்திருக்கிற இன்னும் பல பேரழகான சப்பை மூக்கு கன்னியர். இது ஓட்டலுக்கு வெளிப்புற தாய்லாந்து என்றால் உள்ளே கண்ணியத்தோடு பழகும், அப்படிப் பழகுவதை எதிர்பார்க்கும் ரத்தானா போன்ற அழகான பணிப் பெண்கள்.

அவள்தான் என்னிடம் ஹோட்டல் காப்பி தண்டம், இதுக்குப் போய் முப்பது பாட் பணம் அழுவதைவிட தெருக்கோடியில் செவன் இலவன் கடையில் எட்டு பாட் கொடுத்தால் அருமையான காப்பி கிடைக்கும் என்று சொன்னவள். சலவைக்குத் துணி ஓட்டலில் போடுவதை விட, வெளியே பக்கத்துத் தெருக்களில் துவைத்துக் கொடுக்கிற கடைகளில் போட்டு வாங்கினால் ஏகமாகப் பணம் மிச்சம் ஆகும் என்று தெரிவித்தவள். ரூமில் இருந்து தண்ணி கூட ரூம் சர்வீசுக்கு போன் செய்து ஆர்டர் பண்ணாதே, பில்லில் தீட்டி விடுவார்கள் என்று ஒருதடவை தண்ணீரோடு கரிசனத்தையும் கலந்து கொடுத்து விட்டுப் போனாள்.

ஒரு ராத்திரி வேலை முடித்து ராத்திரி பதினொரு மணிக்குக் களைப்போடு ஓட்டலுக்கு வந்து சாண்ட்விச் கேட்க ரத்தானா தான் எடுத்து வந்தாள். நைட் ட்யூட்டியாம். படுக்கையில் நான் கால் நீட்டி உட்கார்ந்திருந்தேன். நீல நிறத்தில் மங்கிய விளக்கு. அவள் மேஜையில் சாண்ட்விச்சை வைத்துவிட்டு கட்டிலில் என் கால்மாட்டில் உட்கார்ந்தாள். கால் பிடித்து விடட்டுமா என்று விசாரிப்பு வேறே.

மனசு என்னமோ ஏதோ என்று றக்கை கட்டிப் பறந்தது. வீட்டில் சொல்லியனுப்பிய துர்தேவதை, கள்ளியங்காட்டு நீலி எல்லோரும் குருதிவாடையோடு சூழ்ந்ததாக ஒரு கிலி. ஆனாலும் என்ன ஆகும் என்று பார்ப்போமே என்று ஒரு கிளுகிளுப்பு. காலை அவள் கையில் கொடுத்து முழுசையும் இழக்கத் தயாரான மனநிலை.

ஆனால் அவள் தொடவில்லை. எழுந்து பக்கத்தில் வந்து குனிந்து கேட்டாள் ‘நாளைக்கு மதியம் கிக் பாக்சிங் மேட்சுக்கு ரெண்டு டிக்கட் வாங்கித் தருவியா?’.

எனக்கு அது பிடிக்காத விளையாட்டு என்றேன். உன்னை யார் பார்க்கச் சொன்னது? எனக்கும் என் பாய் பிரண்டுக்கும் என்று அவள் பதில் சொல்ல நான் தரைக்கு வந்தேன்.

ஓட்டல் அறை, அழகான இளம் பெண், அதுவும் சகல விதத்திலும் அந்நியமானவள், ராத்திரி நேரம், அவள் பேச்சு இதெல்லாம் சேர்ந்து அவளை ஒரே நிமிஷத்தில் ஒரு போகப் பொருளாக மட்டும் பார்க்க வைத்திருக்கிறது. ரத்தமும் சதையும் மனமும் நினைவுமான பெண் என்பதை மறந்தே விட்டேன். காதலிக்கப் படுகிற, காதலிக்கிற ஒருத்தி. என்னை இல்லை.

அடுத்த நாள் குத்துச் சண்டைப் போட்டிக்கு நான் டிக்கட் எடுக்க மறந்து போய் ஆபீஸ் வேலையில் மூழ்கியிருந்தேன். ரெண்டு நாள் பார்த்து ரத்தானாவைப் பார்த்தபோது அவளும் அதை மறந்து போயிருந்தாள். வழக்கமான சிரிப்பும், நட்புமாக அந்தப் பெண் நடந்து போனபோது நிஜமாகவே தேவதையாகத்தான் தெரிந்தாள். துர்குணம் ஒரு நிமிஷம் ஆட்கொண்டது என்னைத்தான்.

தாய்லாந்து அனுபவம் இப்படி என்றால் இங்கிலாந்து அனுபவம் இன்னும் சுவாரசியமானது. அடுத்த வாரம் சொல்கிறேன் அதைப் பற்றி.

ஊழல் ஒழிப்பு இயக்கத்தின் தலைமையை காந்தியரான அண்ணா ஹசாரேயிடம் இருந்து ஹை ப்ரொபைல் கமர்ஷியல் யோகி ஒருத்தர் தட்டிப் பறித்து விட்டார். டிவியில் யோகா சொல்லிக் கொடுக்கிறவர். வகுப்பில் முதல் வரிசையில் உட்கார்ந்து நாடு முழுக்க ஸீ டிவியில் தோன்றும் பெருமைக்காக ஐந்து லட்ச ரூபாய் கட்டணம் வாங்குகிற இந்தத் தொழில் முறை யோகியால் இந்தியா ஊழல் இல்லாத பூமியாக மலரப்போகிறது என்று நம்புகிற கூட்டம் பெருகிக் கொண்டே போகிறது. யோகி ஆதரவாளர்களுக்கும், இந்தியாவுக்கு சீஃப் எக்சிக்யூடிவ் ஆபீசராக இன்போசிஸ் நாராயணமூர்த்தியை நியமித்தால் நிலைமை உடனே சீர்திருந்தும் என்று நம்பும் கூட்டத்துக்கும் பெரிய வித்தியாசம் ஏதும் இல்லை.

ஹசாரே அண்ணா சொன்னாரே, கிரன் பேடி அக்கா சொன்னாங்களே என்று ரெண்டு மாதம் முன்னால் கையில் மெழுகுவர்த்தி ஏந்திப் பிடித்துக் கொண்டு மெரினா கடற்கரையில் ஊழல் ஒழிப்புக்காக கோஷம் போட்ட ஆர்வலர்கள் கூட்டத்தில் நானும் உண்டு. கால்சராயில் விழுந்து உறைந்த மெழுகு கூட இன்னும் முழுசாக சலவை செய்யப்படாமல் இந்திய ஊழல் நினைவுச் சின்னமாக அப்பி இருக்க, பொருட்படுத்தாது உடுத்திக் கொண்டு திரியும்போது மெழுகு வர்த்தி பிடித்த இன்னொரு கூட்டத்துக்கு அழைப்பு. உண்ணாவிரதம் இருக்க கோரிக்கை. ஊழல் சர்வ வியாபகமாகப் போய்விட்டது போல் ஒழிப்பு இயக்கமும் டிவியில் பத்து நாள் பிரபலம் அடையும் மார்க்கமாகப் போய்விட்டது.

யோகியாரின் ஊழல் ஒழிப்பு போராட்டத்துக்காக மெழுகு வர்த்தி வாங்குகிற அன்பர்களுக்கு அவருடைய மற்ற கொள்கைகள் தெரியுமா? உதாரணமாக ஆட்சி மொழி பற்றி? சந்தேகமில்லாமல் இந்திதான். லோக்பால் மசோதாவும் சட்டமும் இந்தியில் வந்தால் யோகியோடு சேர்ந்து இந்தத் தமிழர்களும் ஆனந்தப் படட்டும்.

ஓரினப் புணர்ச்சியாளர்களை மனித நேயத்தோடு நோக்கி அந்த உறவுகளை மற்ற முன்னேறிய நாடுகள் போல் அங்கீகரித்த உச்ச நீதி மன்றத் தீர்ப்பை விமர்சித்தவர் ராமதேவ யோகியார். ஹோமோசெக்சுவாலிட்டி மகாபாவம் என்று சபிக்கிற இவருக்கு யாராவது கால்வா – கே அண்ட் லெஸ்பியன் வைஷ்ணவைட்ஸ் அசோஷியேஷன் – வலைத்தளத்தைக் காட்டித் தரவேண்டும்.

அயோத்தி பற்றி, பொதுவான சிவில் சட்டம் பற்றி, கோத்ரா பற்றி எல்லாம் இவர் வாயைப் பிடுங்கினால் மெழுகுவர்த்தி வாங்குவதற்கு முன் அது தேவையான செலவா என்பதை தீர்மானம் செய்து கொள்ளலாம்.

ஊழல் இந்த நாடு இதுவரை காணாத, கேள்விப்படாத மாபெரும் அளவில் பெருகி இருக்கும் சூழலில், இயக்கம் சாராத தனிநபர்கள் இந்த மாதிரியான ஒழிப்பு இயக்கங்களைத் தலைமை ஏற்று நடத்துவது எவ்வளவு வெற்றி தரும் என்று புரியவில்லை. பெருந்தலைவர்களான ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயணும், காமராஜும், ஏகேஜியும் இல்லாத வெறுமை நாள் செல்லச் செல்ல நமக்கு மனதில் வலுவாகத் தோன்றிக் கொண்டே இருக்கும்.

அண்ணா ஹசாரே அப்படி ஒரு தலைவராக உருவாவார் என்று எதிர்பார்த்தால் துரதிருஷ்ட வசமாக யோகி அலையில் அவரும் தில்லி ராம்லீலா மைதானத்துக்கு அடித்துப் போகப்பட்டு, பதினெட்டு லட்ச ரூபாய் செலவில் நடைபெறும் மீடியா நிகழ்வான ஏர் கண்டிஷன் பந்தல் உண்ணாவிரதத்தில் சங்கமமாகி விட்டார்.

கிழக்கே பாருங்கள் நட்சத்திரம் தெரிகிறதா என்று. கோபி கிருஷ்ணன் கவிதையில் வருகிற மாதிரி காதில் கடுக்கன் போட்டுக் கொண்டு உலகைச் சீர்திருத்த ஒருத்தர் வரப் போகிறார் என்று காத்திருப்போம்.

இருபத்தைந்து பைசா வரை இருக்கிற நாணயங்கள் டீ-மானிடைஸ் செய்யப்பட்டு, பணப்புழக்கத்திலிருந்து விலக்கப்பட்டதாக வெளியான செய்தி துக்ககரமானது.

ஓட்டைக் காலணாவைப் பார்த்த ஞாபகம் தேசலாக இருக்கிறது. சாளூரில் இருந்து வெள்ளரிக்காயும், பச்சைக் கத்திரிக்காயும் விற்க வருகிற அப்பத்தாக்கள் தாலியில் கோர்த்துப் போட்டுக் கொண்டிருப்பார்கள். அதைத்தவிர அறுபதுகளில் அந்தக் காசுகளுக்கு ஒரு பயனும் இருந்ததாகத் தெரியவில்லை.

நிக்கல் காசு புழக்கத்தில் வந்ததும், அரசாங்கத்தில் அழகியல் ரசிகரான யாரோ அதிகாரி ரொம்ப யோசித்து குட்டியூண்டு சதுரமாக ஒரு பைசாவை உருவாக்கினார். ஊர் முழுக்க ஒரு பைசா புழங்கினாலும் அதற்கும் பிரயோஜனம் இருந்ததாக நினைவில்லை. தப்பு. இருந்தது.

காதி வஸ்திராலயத்தில் தக்ளி வாங்கினால் பதினாலு பைசா விலை. மதராஸ் சர்க்கார் வெளியிட்ட சிறிய சைஸ் பாரதியார் பாட்டு புத்தகமும் அதே பதினாலு பைசாதான் விலை. அரசாங்கமே பதினாலு பைசா வருமானத்துக்காக ஏழெட்டு பேருக்கு வேலையும் கதர்ச் சட்டை, வேட்டியும் கொடுத்து உட்கார்த்தின அந்தக் கதர்க் கடைகளில் பதினைந்து பைசா கொடுத்து பொருள் வாங்கும்போது நாம் மறந்தாலும் அவர்கள் ஞாபகமாக கல்லாவில் இருந்து ஒரு பைசா எடுத்துத் தருவார்கள்.

ரெண்டு பைசா வந்ததும் இருந்ததும் மறைந்ததும் கனவு போல் இருக்கிறது. வட்டமான செப்புக்காசு, கொஞ்சம் ராஜராஜசோழன் கால சாயலில் இருக்கும் என்று நினைவு மட்டும் இருக்கிறது. அதுக்கு சாதா ஐஸ் ப்ரூட் கிடைக்கும். அழுக்கான வண்டியில் வைத்து வியர்த்து வடிந்து தள்ளிக் கொண்டு வருகிற ஐஸ்காரர் இப்படி இரண்டு இரண்டு பைசாவாக வருமானம் சேர்த்து என்ன மாதிரி வாழ்க்கை நடத்தியிருப்பார்?

மூன்று பைசா நிக்கல் காசு ஒரு புரட்சிக்கு வித்திட்டது. புனல் வாதத்தில் ஓம் நமசிவாயா என்று எழுதின சுவடி வைகை தண்ணீரில் மிதக்க சமணர்களின் ‘அஸ்தி நாஸ்தி’ சுவடி அடித்துப் போனதாக ஒரு டைப் பக்தி பிளஸ் வரலாறு பள்ளிக் கூடங்களிலேயே சொல்லிக் கொடுத்த காலத்தில் கனமான பொருட்கள் கூட மிதக்கும் என்ற நம்பிக்கையைப் பரவலாக்க மூன்று பைசா நாணயம்தான் வெகுவாக பயன்பட்டது.

நடுவிரலில் பாந்தமாக உட்கார்த்தி, கிண்ணத்தில் பூத்தாற்போல் விட, அந்தக் காசு மிதக்கிற அழகே தனி. தேர்த் திருவிழாக் கடை சர்பத் வாங்க அந்த மூன்று பைசா போதும். யார் வாங்கிக் குடித்துவிட்டுப் போனாலும் கொடுத்த காசு அடுத்த நிமிஷம் அலுமினிய பேசின் தண்ணீரில் குஷியாக மிதக்க ஆரம்பித்து விடும்.

ஐந்து பைசா அதிகம் தட்டுப்பட்ட காசு. வேகாத வெய்யிலில் பள்ளிக்கூடத்தில் எங்கள் ஏழு-சி வகுப்பு பானையை நிரப்பப் பக்கத்து செட்டியூரணியில் இருந்து தண்ணீர் சுமந்து வந்து ஊற்றிப் போகும் காது வளர்த்த அம்மாவுக்கு ஐந்து பைசா தான் தினசரி கிளாஸ் ஃபண்டில் இருந்து எடுத்துக் கொடுத்து செலவுக் கணக்கு எழுதப்படும். அந்தம்மா தினசரி பத்து வகுப்புக்குத் தண்ணீர் சுமந்து வந்து ஊற்றுகிறவள். தினசரி ஐம்பது பைசா வருமானத்தில் ஐஸ்காரரை விட கொஞ்சத்துக்குக் கொஞ்சமாவது வசதியாக இருந்திருப்பாளோ.

பத்து பைசா கொஞ்சம் கவுரவமான காசு. பாக்கெட்டில் வைத்து காணாமல் போனால், அலைச்சலைப் பொருட்படுத்தாமல் ஒரு நடை வந்த வழியே திரும்பி நடந்து தேட வைக்கக் கூடியது. பத்து பைசாவுக்கு ஒரு நாட்டு வாழைப்பழம் வாங்கலாம். சென்னைப் பக்கம் வாழக்கா பழம் என்று சொல்கிறது இது. பத்து பைசா ரெண்டு கொடுத்தால் ஆனந்த பவானில் இட்லி கிடைக்கும். தவிர சந்தைக் கடையில் அட்டை முழுக்க ஒட்டி வைத்த பாக்கெட்களை ஒரு பாக்கெட் பத்து பைசா கொடுத்துக் கிழித்தால் பம்பர் பிரைசாக ஐந்து முழு ரூபாய் கிடைக்க வாய்ப்பு உண்டு. அதென்னமோ பத்து பைசா அலுமினிய டம்ளரோடு தான் நினைவில் வருகிறது. அந்த டம்ளர் கூட பத்து பைசா லாட்டரி பரிசுதான்.

இருபது பைசா வந்தபோது அது உடனே காணாமல் போனது. செப்பில் அடித்த காசு என்பதே காரணம். வாங்கியவர்கள் உருக்கிச் சேர்க்க ஆரம்பித்தார்கள். பின்னால் அது நிக்கல் ஆனபோது சீந்துவாரற்றுப் போய்விட்டது. எந்தக் காசோடும் சேராமல் தனியாகவே இருந்து தனியாகவே போய்ச் சேர்கிற காசு இது.

கால் ரூபாய், நாலு அணா என்றெல்லாம் வீட்டிலும் வெளியிலும் பெரிசுகள் அறிமுகப்படுத்திய இருபத்தைந்து நயாபைசா முக்கியமான துட்டு. எதை எடுத்தாலும் இருபத்தைந்து பைசா வண்டியில் விற்கிற ரப்பர் பந்து, பாரீஸ் தேங்காய் சாக்லெட், தொண்டைக் கட்டுக்கு பெப்ஸ் மாத்திரை, மலச்சிக்கலுக்கு பர்கோலாக்ஸ், வைடமின் பி மாத்திரை, ராயர் கடை பஜ்ஜி, பள்ளிக்கூட மேஜிக் ஷோ டிக்கட், பழைய சினிமா பாட்டுப் புத்தகம், நடராஜ் பென்சில், இங்க் பில்லர், வெற்றிலை பாக்கு இப்படி இருபத்தைந்து பைசாவுக்கு ஏகப்பட்டது கிடைத்தது.

இருபத்தைந்து பைசா தோழர் காசி கடையில் கொடுத்தால் தமிழ்வாணனின் கல்கண்டு வாரப் பத்திரிகை கிடைக்கும். வருடக் கணக்காக முப்பத்திரெண்டு பக்கப் பத்திரிகை முழுவதையும் இந்த இருபது பைசாவைக் கருத்தில் கொண்டு வேறே ஆசிரியர் குழு உதவியே இல்லாமல் முழுக்க முழுக்க எழுதித் தள்ளினார் தமிழ்வாணன். தினசரியான முரசொலி கூட இருபத்தைந்து பைசா என்று நினைவு.

ஒண்ணே கால் லட்சம் கோடி ரூபாய் எங்கே, இருபத்தைந்து பைசா எங்கே?

காலணா நான்பார்த்தே கால்நூறு ஆண்டுதண்ணீர்
மேல்மிதந்த மூணுபைசா ஞாபகம் – போலொருநாள்
நாலணா போனவழி நாடு மறந்துவிடும்
காலமெலாம் காசாலே சா

இரா.முருகன்

அண்ணாவித்தனம் சில பேருக்கு சுபாவமாகவே வரும். இதுவே அரசாங்கம் என்றால் கேட்கவே வேண்டாம்.

லாடன் பிள்ளை ஒசாமாவை ஓசைப்படாமல் கொன்று விட்டுச் சடலத்தைக் கடலில் எறிந்து ஒரு மாதமாகிறது. பாகிஸ்தானில் ஒசாமா அபடாபாதில் வருடக் கணக்காக சுகஜீவனம் நடத்தி வந்தது அந்த நாட்டு மக்களுக்கு சர்வ சாதாரணமாகத் தெரிந்த சங்கதி என்றாலும் பாகிஸ்தான் அரசாங்கம் மட்டும் மெய்யாலுமா, தெரியாதே என்று ஒரேயடியாக ஆச்சரியப் பட்டது.

பாகிஸ்தானில் உலகத் தீவிரவாதிகள் கூட்டு மாநாடு நடத்தினால் என்ன? மாசாந்திரக் கணக்குக்கு காலையில் காப்பிக்கு எருமை மாட்டுப்பால், தள்ளு வண்டியில் புத்தம்புதுக் காய்கறி, மீன், சினிமா கிசுகிசுவோடு வாசலில் வந்து விழுகிற ஞாயிற்றுக்கிழமை செய்தித்தாள் என்று வாழ்க்கையின் சின்னச் சின்ன சந்தோஷங்களோடு சகல விதமான பயங்கரவாதிகளும் குடியும் குடித்தனமும் இருந்தால் என்ன? அடிக்கடி கவிழ்ந்து புதிதாக நிமிரும் பாகிஸ்தான் அரசாங்கத்துக்கு இதெல்லாம் தெரிய வாய்ப்பில்லை. என்றால் நம்பித்தான் ஆகவேண்டும். அதுவும் அமெரிக்க அண்ணாவி ‘விட்டுத் தள்ளுங்க’ என்று சிபாரிசு செய்து விட்டு அதையும் கடந்து அப்பால் போகும்போது.

தீவிரவாதத்தைக் களையெடுக்க பாகிஸ்தானுக்கு ஒரு நடை போய்விட்டு வரலாம் என்று அமெரிக்கா முடிவெடுத்து, போனோம் வந்தோம் என்று அங்கே விமானத் தாக்குதல் நடத்தியதும் லாடனை லாடம் கட்டியதும் நாம் எல்லோரும் கேள்வி கேட்காமல் காதில் போட்டுக் கொண்ட செய்தி. வேறு தீவிரவாதிகள் யாராவது அந்த அமைதிப் பூங்காவில் தட்டுப்பட்டால் நோகாமல் பிடிக்க அமெரிக்கா அவ்வப்போது ராவல்பிண்டிக்கு மேல் போர் விமானத்தில் ரவுண்ட் அடித்து ரோந்து சுற்றும் என்றும் பெரிய மனதோடு சொல்லியிருக்கிறது.

நாலு அமெரிக்கக் குடிமக்களில் மூணு பேர் பாகிஸ்தானுக்கு அவ்வப்போது நிதி உதவி என்று பணம் அழுவதை நிறுத்தித் தொலைக்கலாம் என்று சொன்னாலும், ஒபாமா பூடகமான புன்னகையோடு காசு தருவதை நிறுத்தவே இல்லை. போதாக்குறைக்கு அவருடைய பாரின் செக்ரட்டரி பாகிஸ்தானுக்கு வழங்கியது வழமையான க்ளீன் ஷீட் – ‘clean chit’ என்பது அப்படித்தான் உச்சரிக்கப்பட வேண்டுமாம். நன்னடத்தை சர்ட்டிபிகேட் கொடுத்து ‘நான் பார்த்துக்கறேன்.. போங்க’ என்ற நல்ல மனது அண்ணாவித்தனத்தோடு நிதி உதவி தொடர்கிறது.

ஆக, கூடவே ஈஷிக்கொண்டு குழி பறித்தாலும் அமெரிக்காவுக்கு பாககிஸ்தான் செல்லப் பிள்ளை. இந்தியாவோடு பேசும்போது மட்டும் அமெரிக்க முகம் மாறிவிடும். குரலும் அதிகார பூர்வமான இயந்திரத்தனத்தோடு கேட்க ஆரம்பித்து விடும். பாகிஸ்தான் பற்றி அன்பான அண்ணாவித்தனம் வெளிப்படுத்துவது வாடிக்கை என்றால் இந்தியா பற்றி ‘எழவெடுத்த கோடிவீட்டுக்காரன்’ போல ஏனோ தானோ என்று அது வெளியாகும். ஆதிநாள் சோவியத் யுக குரோதம் இது.

பாலிவுட் நடிகர் ஷாருக்கான் அமெரிக்கா போனால் முழு உடம்பும் தெரிய ஸ்கேன் செய்து அவரை விமானத்துக்குள் அனுப்பி, அந்தப் புகைப்படத்தை தாராளமாகப் பகிர்ந்து கொள்ளவும் தயங்க மாட்டார்கள். புடவையணிந்த இந்தியத் தூதர் மீரா சங்கர் மிசிசிப்பிக்கு விமானம் ஏறினாலும், பெண் காவலர்கள் உடம்பு முழுக்கத் தட்டித் தடவிப் பரிசோதித்துத்தான் ப்ளேன் ஏற அனுமதிப்பார்கள். நாளைக்கே பாதுகாப்பு கருதி மன்மோகன் சிங்கின் தலைப்பாகையைப் பிரித்து முகர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தாலும் ஆச்சரியப்பட வேண்டியதில்லை.

இதையெல்லாம் நாலு இங்கிலீஷ் பத்திரிகையில் எழுதுவார்கள். இந்திய அரசு அமெரிக்க தூதரை வெளியுறவு அமைச்சரகத்துக்கு வரவழைக்கும். டீயும் பிஸ்கட்டும் கொடுத்து உபசரித்து ‘நீங்க பண்றது சரியில்லே’ என்று சொல்லி அனுப்புவார்கள் இங்கே இருக்கப்பட்ட வெளியுறவுச் செயலர் நிருபமா ராவும் இன்ன பிறரும். மேம்போக்காக அமெரிக்க அரசு வருத்தப்பட்டு வைக்கும். இதனால் இந்தியா-அமெரிக்கா நட்புறவு பாதிக்கப்படாது என்று யாரும் கேட்காமலேயே திட்டவட்டமாக அறிவிப்பதோடு கருமாதிக் கடுதாசி முடியும். மோனிகா லெவின்ஸ்கி போல், ஒபாமா அலுவலகத்தில் பயிற்சிக்கு சேர்ந்த இளவட்டம் யாராவது வெளியிட்டதாக இருக்கும் அது. பயிற்சியின் ஒரு பகுதியாக இப்படியான ஒரு டெம்ப்ளேட் கடுதாசி எழுதி இந்தியாவுக்கு அனுப்புவதற்கு அவங்களுக்கு ஒரு வாய்ப்பு. அவ்வளவுதான்.

பிரபலங்களை எப்படி வேண்டுமானாலும் அவமதித்துக் கொள்ளட்டும். ஆயுசோடு இருக்கும் பட்சத்தில் அவர்கள் அரசாங்கம் மூலம் பேருக்காவது நீதி கிடைக்கப் போராடுவார்கள். வெற்றி கிடைக்காவிட்டால் என்ன. நாலுநாள் பத்திரிகையில் பெயர் வருமே. ஆனால் குடிமக்கள்? இந்த அண்ணாவித்தனத்தில் அதிகம் அவதிப் படுகிறது அவங்க தான். அவங்க நிலைமை என்ன?

ரிடையர் ஆகி அக்கடா என்று வீட்டோரு இருக்கப்பட்டவர்களை அமெரிக்காவில் இருக்கப்பட்ட பிள்ளையோ பெண்ணோ வருந்து வருந்தி கூப்பிட்டு டிக்கெட் எடுத்துக் கொடுத்து அமெரிக்கா வரவழைப்பார்கள். ரெண்டு பேரும் வேலைக்குப் போவதால் கட்டணம் இல்லாமல் கைக்குழந்தையைப் பார்த்துக் கொள்ள முந்தின தலைமுறையின் ஒத்துழைப்பு கட்டாயம் தேவை. இல்லாவிட்டாலும் பிரதியுபகாரம் கருதாத அன்பு அழைப்புகளும் உண்டு. ஏற்றுக் கொண்டு ‘கனாட்டிகட்லே மாப்ளே வந்து கூட்டிண்டு போறேன்னு இருக்கார்.. புதுசா கார் வாங்கியிருக்காராம்; என்று பறந்து போய் இறங்கியதும், ஏர்போர்ட் இமிகிரேஷன் அலுவலர்களை இவர்கள் முதல் காரியமாக நம்ப வைக்க வேண்டும்.
கனக்டிகட் மாப்பிள்ளை கார் பற்றி இல்லை, இவர்கள் பூர்வோத்திரத்தை.

அதாவது, அமெரிக்காவில் செட்டில் ஆகி, உயிரை விடும்வரை இருப்பது உத்தேசமில்லை என்றும், ஊரில் எண்ணூத்து சில்லறை சதுர அடி ப்ளாட், கும்பாபிஷேகக் கமிட்டி, பூங்காவில் காலாற காலை நேரத்தில் டிரவுசர் மாட்டிக்கொண்டு நடை, பக்கத்து ப்ளாட் வம்பு, டிவியில் வேளுக்குடி கிருஷ்ணன் தொடர் சொற்பொழிவு போன்ற சமாசாரங்களுக்காகத் திரும்பிப் போயே தீர வேண்டும் என்றும் அவர்களை நம்ப வைத்தால் தான் நாட்டுக்குள் அடியெடுத்து வைக்கலாம். குடைகுடை என்று குடைந்து தள்ளிவிடுவார்கள் சில அதிகாரிகள்.

அண்ணாவித்தனமான இந்த மாதிரி விசாரிப்புகளுக்கு ஈடு கொடுப்பதைப் பற்றி சுஜாதா எழுதியிருக்கிறார். வெறுத்துப் போய், ‘ஏன் என்னை பயங்கரவாதி போல நடத்துறீங்க’ என்று இன்னொரு பிரபல சீனியர் எழுத்தாளர் சீறியபோது, பயங்கரவாதி என்ற ஒரே வார்த்தையைப் பிடித்துக் கொண்டு தொங்கி அவரை மேலும் கஷ்டப்படுத்தி அனுப்பியதும் நடந்ததுதான்.

இந்த வாரம் நியூயார்க்கில் காட்டப்பட்டது இன்னொரு மாதிரியான அண்ணாவித்தனம். பள்ளிக்கூடத்தில் படிக்கிற இந்திய இளம்பெண் கிருத்திகா பிஸ்வாஸ். ஆசிரியருக்கு ஈ-மெயிலில் ஆபாச அஞ்சல் அனுப்பியதாகக் குற்றச்சாட்டு. எந்த விசாரணையும் இல்லாமல் பள்ளி நிர்வாகம் அந்தப் பதினெட்டு வயதுப் பெண்ணை போலீசில் ஒப்படைத்துவிட்டது. பெற்றவர்களுக்குக்கூட இது பற்றித் தகவல் சொல்லவில்லை. இவ்வளவுக்கும் பெண்ணின் அப்பா இந்திய தூதரக உயர் அதிகாரியாக நியூயார்க்கில் இருப்பவர்.

விசாரணைக்கு இட்டுப்போன இந்தப் பெண்ணை போலீஸ் கையில் காப்பு மாட்டி இருபது பேர் இருந்த நெரிசலான ஒரு அறையில் நாளெல்லாம் உட்கார வைத்தது.

டாய்லெட் வசதி கூட இல்லாத இடத்தில் அத்தனை பேரும் பார்க்க அவள் சிறுநீர் கழிக்க வேண்டிய கட்டாயம். குடிக்கத் தண்ணீர் கேட்டால் ஒரு தொட்டியைக் காட்டினார்கள். கைது செய்யப்பட்ட யாரோ அதில் வாந்தி எடுத்து வைத்திருந்தார்கள். சத்தியமாக இது அமெரிக்காதான். என்.ஒய்.பி.டி சீரியல் சுவாரசியமாகப் பார்க்கிறோமே, இதுவும் அதே நியூயார்க் போலீஸ் டிபார்ட்மெண்ட்டின் அவமானகரமான எபிசோடு தான்.

அந்தப் பெண் குற்றமற்றவள் என்று நிருபணம் ஆகி வெளியே வருவதற்குள் அவள் மனத்தளவிலும் உடலளவிலும் பட்ட துன்பத்தை ஒரு தந்தை என்ற முறையில் எண்ணிப் பார்க்க நெஞ்சு வலிக்கிறது. ‘தூதரக ஊழியர் குடும்ப உறுப்பினர் என்பதற்காக சலுகை காட்ட முடியாது’ என்று விஷயத்தை திசை திருப்ப நாலாந்தர அரசியல்வாதி போல் அமெரிக்க அதிகாரிகள் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லும்போது அவர்கள் முகத்தில் காறி உமிழ வேண்டும் போல் இருக்கிறது.

போபாலில் ஆயிரக் கணக்கானவர்களின் வாழ்க்கையோடு விளையாடிய யூனியன் கார்பைட் நிறுவனத்தின் தலைவரான அமெரிக்க கோடீசுவரர் வாரன் ஆண்டர்சன் இந்தியாவில் கைதான போது அந்தக் கொலைகாரனை சகல அரசு மரியாதைகளோடும் தனி விமானத்தில் பத்திரமாக ஊருக்கு அனுப்பி வைத்தவர்கள் நாம். அண்ணாவித்தனமாக அப்போதைய அமெரிக்க ஜனாதிபதி ரொனால்ட் ரீகன் தொலைபேச, இந்திய அரசு நடுநடுங்கி செய்த ஈனத்தனமான காரியம் அது.

இந்த முறை இந்திய அரசு என்ன செய்யப் போகிறது? கண்டனம் தெரிவித்துக் கதையை முடித்து விடும். அதுக்கு மேல் செய்ய நாம் என்ன அண்ணாவிகளா?

O

பாதல் சர்க்கார் இறந்து போய்விட்டார். ஆறு வருடம் முன் லண்டன் வால்த்தம்ஸ்டோவில் நண்பர் அம்ஷன்குமார் பாதல் சர்க்கார் பற்றி எழுதி இயக்கிய ஆவணப் படம் பார்த்த கதையை ஆர்வமுள்ளவர்கள் பழைய ‘திண்ணை’யில் பொறுமையாகத் தேடிப் படித்துக் கொள்ளவும்.

பாதலுக்காக நினைவுக் கூட்டம் நடத்தி அந்தப் படத்தைத் திரையிடலாமே என்றேன் அம்ஷனிடம். பிரளயன் ஏற்பாடு செய்திருப்பதாகச் சொன்னதோடு கரிசனமாக அழைப்பும் அனுப்பி வைத்திருந்தார்.

சர்க்கார் எனக்கு முதலில் கோ.ராஜாராம் மொழிபெயர்த்து என் ஆசிரியர் கவிஞர் மீராவின் அன்னம் வெளியீடாக வந்த ‘மற்றொரு இந்திரஜித்’ மூலமாகத்தான் அறிமுகமானவர். அவருடைய நாடகங்களை ஜெயந்தனின் நாடகங்கள் போல் படிப்பது எனக்கு ரசனைக்குரியதாகத் தெரிகிறது. நாடகமாக நடத்தும்போது அறிவுஜீவிதச் செயற்கை தெரிகிறதாகச் சொன்னால் ஞாநி ஆட்சேபிப்பார்.

மூன்று பக்கம் திரை வைத்து மூடி நான்காம் பக்கம் பார்வையாளர்களைப் பார்த்துத் திறந்து அவர்களிடமிருந்து கொஞ்சம் போல் விலகி எல்லோரும் பார்க்கிற உயரத்தில் அமைந்திருக்கிற மரபு சார்ந்த ப்ரொசீனியம் அரங்கை பாதல் சர்க்கார் ஒதுக்கி வீதிக்கு வந்ததுக்குக் காரணம் அவர் நாடகத்தை மக்களுக்கு நெருக்கமாக எடுத்துப் போக மரபு அரங்கம் போதாமல் இருந்தது என்கிறார்கள்.

பாதலின் உடல்மொழி அரங்கம் (பாடி தியேட்டர்) ஏகமாக சிலாகிக்கப்படுகிறது. அதீத உடல்மொழிதான் இந்த உடல்மொழி அரங்கத்தின் உச்சமாக எனக்கு மனதில், கண்ணில் பட்டது. ஆவணப் படம் மூலம் நாடகக் காட்சிகளைப் பார்த்ததால் ஏற்பட்ட உணர்ச்சியாகவும் அது இருக்கலாம். பாதலின் நிறுவன எதிர்ப்புக்கு இந்த அதீதம் எந்த விதத்தில் துணை போனதோ தெரியாது.

ஆட்டத்தோடு கூடிய நாட்டுப் பாடல், கால் இடுக்கில் கொட்டு வைத்து வாசித்துக்கொண்டு பிரவேசம், கைக்குட்டையை சுழற்றி ஊய் ஊய் என்று சத்தம் போட்டு ஹெலிகாப்டரை உருவகப்படுத்துவதான (கிட்டத்தட்ட) டம்ப் ஷாரட், ஒரே வசனத்தை ஏழெட்டு தடவை எல்லோரும் ஏதோ சத்தியத்துக்குக் கட்டுப்பட்டது போல் உச்சரிப்பது, பைஜாமா ஜிப்பாவோடு நாடக ஆசிரியர் திடீரென்று குறுக்கே புகுந்து, ஊர்வலம் வந்துட்டு இருக்கு என்று சொல்லிவிட்டுப் போவது என்று இந்த பாடி தியேட்டரும் நாடக ரசிகனை நாடக வெளிக்கு உள்ளே வர ஒட்டாமல் தடுத்துவிடும் அபாயம் இருக்கிறது.

பாதல் நாடகத்தில் பாட்டு இருக்கிறது. உண்மைதான். ஆனால் அவரே சொல்கிறார் – எங்கள் நாடகங்களை விரும்பிக் கூப்பிட்ட கிராம மக்கள் பாட்டுகள் அமைந்த நாடகங்களோடு வரச் சொன்னார்கள். பாட்டுக்காக நாடகம் என்பது எழுதியவருக்கு உடன்பாடு இல்லை. ஆனால் பார்வையாளரை அதுதான் இழுக்கிறது. சோதனை நாடகம் பழகிய பாதைக்குத் திரும்பப் பயணிக்க பார்வையாளர்களின் பிரதியாக்கம் காரணமாகிறது என்று இண்டலெக்சுவல் கல்குவாரி உடைத்து ஒரு லோடு அடிக்க நான் தயார்.

உத்தியில் இல்லை நாடகம், மனதில் இருக்கிறது என்று தோன்றுகிறது. மக்கள் கலைஞர் கத்தாரின் இசை நிகழ்ச்சிகளுக்கும் பாதல் சர்க்காரின் பாட்டோடு கூடிய பரீட்சார்த்த நாடகங்களுக்கும் என்ன வேற்றுமை? கத்தார் இப்படி அறிவு ஜீவிதத் தன்மையோடு அரங்கில் நடித்தது இல்லை என்பது தவிர. சண்டை பிடிக்க வருகிறவர்கள் கத்தாரின் ‘பத்ரம் கொடுகோ’ பாடலைக் கேட்டுவிட்டு வரலாம்.

உடல்மொழி அரங்கத்தோடு எனக்கு எந்த விரோதமும் இல்லை. ப்ரோசினியம் தியேட்டரின் சாத்தியக்கூறுகளை இன்னும் முழுமையாகப் பயன்படுத்திக் கொள்வது அதை விட அல்லது அதே தரத்தில் முக்கியமானதாகத் தோன்றுகிறது. சாம்யுவெல் பெக்கட்டின் ‘கோடாவுக்காக காத்திருந்தல்’. டென்னசி வில்லியம்ஸின் ‘பல்லி ராத்திரி – நைட் ஆப் தி இகுவானா’, ஹெரால்ட் பிண்டரின் ‘பிறந்த நாள்’ போன்ற ஆங்கில நாடகங்களைத் தொடர்ந்து பார்க்கக் கிடைத்த அனுபவம் என்னை ப்ரோசீனியம் தியேட்டர் பக்கமாகத்தான் மேலும் நகர்த்துகிறது.

பாதலுக்கு அஞ்சலி செலுத்த இந்தச் சிந்தனைகள் எதுவும் குறுக்கே நிற்காது.

O

ஸ்காட்லாந்தில் நாடக மேடையில் மொட்டைக் கட்டையாக ஒரு காட்சியிலோ நாடகம் முழுவதுமோ வந்தால் தப்பே இல்லை. நியூட் தியேட்டர் ரசனையைப் பொறுத்த ஒன்று. ஆனால் மேடையில் விண்ஸ்டன் சர்ச்சிலாகத் தோன்றி சுருட்டுப் பற்ற வைத்தால் ஓரமாகக் காத்திருக்கும் போலீஸ்காரர்கள் பிடித்துப் போய் வழக்குப் போட்டு விடுவார்கள். மேடையில் புகைபிடிப்பது மாபெரும் குற்றம்.

இந்தியாவில் சுருட்டோ சிகரெட்டோ மேடையில் பிடிக்கத் தடை ஒன்றும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. முப்பது வருடம் முன்னால் ஹிந்துஸ்தானி இசை நிகழ்ச்சிகள் நடுவே ஒரு இடைவேளை அறிவித்து விட்டு, வடக்கே இருந்து வரும் உஸ்தாத்கள் நடுமேடையில் ஹூக்கா பற்ற வைத்து லயத்தோடு புகை வலிப்பார்கள். நம் வித்வான்கள் லாகிரி வஸ்து பக்கமே – மேடையில் இருக்கும்போது மட்டுமாவது- போவதில்லை என்று பொதுவான கருத்து. அதிலும் சம்பிரதாயமாகப் பாடுகிற சிலர் வெள்ளி கூஜாவில் நாலு மடக்கு விஸ்கியோ பிராந்தியோ எடுத்துப் போய் தம்புரா போடுகிற சிஷ்யன் எவர்சில்வர் டம்ளரில் வார்த்துக் கொடுக்க, அங்கவஸ்திரத்தால் முகத்தை மூடி ஒரே கல்பில் குடித்து முடித்துவிட்டு நிதிசால சுகமா கீர்த்தனை பாட ஆரம்பிப்பார்கள் என்று இன்னும் சுழன்று கொண்டிருக்கும் வதந்திகள் உண்டு. நம்ப முடியாவிட்டாலும் ரசமானவையே அவையெல்லாம்.

நாடக மேடையில் புகைவலி, லாகிரி வஸ்து உபயோகிப்பது, நக்னம் இதெல்லாம் ஒருபக்கம் இருக்கட்டும். பார்வையாளர்களைப் பற்றி யாராவது யோசித்ததுண்டா?

போன மாதம் கனடா றொறொண்றோவில் (என்ன செய்ய, இப்படி எழுதினால் தான் எனக்கே புரிகிறது) ‘இஷ்டப்பட்டால் உடுத்தி வரலாம்’ சலுகையோடு மோண்ட்பார்ன்ஸே என்ற பிரஞ்சு நாடகம் நடத்தப்பட்டதாகத் தெரிகிறது. முக்கிய பாத்திரங்கள் கிட்டத்தட்ட நாடகம் முழுக்க பிறந்த வண்ணம் தோன்றி ஓவிய மேதைகளான பிக்காசோவாகவும், பாஸ்கினாகவும், மார்க் சகால் ஆகவும் நடித்த நாடகம் இது. இவங்க எப்போ பிறந்த மேனிக்கு இருந்தாங்க என்று கேட்க வேணாம் – ஸ்பெயின், பிரஞ்சுக்காரர்களாக இருந்தாலும், வாழ்க்கையில் ஒரு தடவையாவது குளித்திருக்க மாட்டார்களா என்ன?

கதாபாத்திரங்களே காற்றோட்டமாக வரும்போது பார்வையாளர்களும் அப்படியே வந்தால் என்ன என்று யோசித்து பேஸ்புக்கில் குழு ஆரம்பித்து ஆதரவு திரட்டினார்கள். ‘பிரிட்டீஷ் புது மணப்பெண் இளவரசி கேட் மிடில்டனின் தங்கை பிப்பா மிடில்டன் பிருஷ்ட ரசிகர் சங்கம்’ போன்ற அமைப்புகள் நிறைந்த பேஸ்புக்கில் இவர்களுக்கு ஆதரவுக்கு என்ன பஞ்சம்?

நாடகம் அவை நிறைந்து பாஸ் முராலே அரங்கில் நடத்தப்பட்டதாகத் தகவல். நாடகம் பார்க்க வந்தவர்கள் தவறாமல் ஆளுக்கொரு துண்டோடு வந்தார்களாம். உடுத்துக் கொண்டு இல்லை. ஆசனத்தில், சரி, இருக்கையில் விரித்து அதன் மேல் இருந்து நாடகம் பார்த்து ரசிக்க. நாடகம் முடிந்ததும் எல்லா இருக்கையையும் சுத்தமாக அலம்பி விட எவ்வளவு தண்ணீர் செலவழித்தார்களோ தெரியவில்லை. ப்ரோசீனியம் தியேட்டரில் இதுவும் ஒரு நன்மை பாருங்கள்.

ஆடலும் பாடலும் அன்றே முடிந்தது
கூடலும் சீக்கிரம் காணலாம் – மேடையில்
தேடல் தொடரும் திரையுயர நக்னமாய்
நாடகம் பார்க்கநீ வா

O

இரா.முருகன்

ஊர் உலகத்தில் கெமிஸ்ட்ரி மேல் கணிசமான அபிமானம் இருந்த காலத்தில் நான் வலது கையை எடுத்து வைத்து பியூசி கெமிஸ்ட்ரி லேபரட்டரியில் நுழைந்தேன்.

அதாவது, காலேஜ் ரெண்டாம் மாடியில் கெமிஸ்ட்ரி லேப். கடைசி மாடிப்படி ஏறும்போது முன்னால் நடந்துபோன ‘ரசாயனக் கிழவி’யின் புடவைத் தலைப்பை மிதித்து விட்டேன். அந்தம்மா பின்னால் விழ நான் கனம் தாங்காது இடம் வலமாகத் திரும்பி லேபரட்டரிக்குள் முதல் தடவையாகக் கையை ஊன்றினேன்.

கொஞ்சம் மூச்சு விட நேரம் கொடுத்தால் கோர்வையாக எல்லாம் சொல்வேன். எங்கே ஆரம்பிக்கணும்? ரசாயனக் கிழவி? வேணாம் ரசாயனத்தில் தொடங்கலாம். வேதியல் என்ற நல்ல தமிழ்ச் சொல் புழக்கத்தில் வராத காலம் அது. ரசாயனம் தான் எங்கே பார்த்தாலும். ராஜாஜி கூடத் தன்னை விஞ்ஞானி என்று நிரூபித்துக் கொள்ளவோ என்னமோ ‘திண்ணை ரசாயனம்’ என்று புத்தகம் எழுதியிருந்தார். ‘குச்சா மாமா’ எழுதின ‘குடும்ப வைத்தியம்’, பக்தவிஜயம் புத்தகங்களோடு அதுவும் அவ்வப்போது தூசு தட்டப்பட்டு தாத்தா பீரோவில் பத்திரமாகப் பாதுகாக்கப் பட்டது. ஒரு தடவை கூட அதை நான் முகர்ந்து பார்த்ததாக நினைவு இல்லை.

திண்ணை ரசாயனத்தில் பித்தளையைத் தங்கமாக்குகிறதைப் பற்றிச் சொல்லியிருந்தால் கூட நான் படித்திருக்கப் போவதில்லை. ஆனாலும் ரசாயனம் சீராமன் தியேட்டரில், மற்றும் டெண்ட் கொட்டகையில் திரையிடப்படும் கருப்பு வெள்ளைப் படங்களிலும் துரத்தி வந்தபடி இருந்ததால் கவனித்தே ஆகவேண்டிய கட்டாயம். சிவாஜி கணேசன் குடுவை குடுவையாக பினாயில் போன்ற திரவங்களை சூடுபடுத்திக் கண்ணை அவித்துக்கொண்டு டி.எம்.எஸ் குரலில் தத்துவப் பாட்டை உரக்கப் பாடியபடி நடக்கிறது எந்த சினிமா? எல்லா சினிமாவும் தான்.

ஆக கெமிஸ்ட்ரி லேபரட்டரி, அதாவது ரசாயன சோதனைச் சாலை – பொறுங்க, அப்போது புழக்கத்தில் இருந்ததைத்தானே சொல்லணும். சரி, ரசாயனக் கிழவி பற்றி நூல் விடாவிட்டால் திட்டித் தீர்த்துடுவீங்க. அதையும் சொல்லிடறேன்.

கெமிஸ்ட்ரி லேப் டெமான்ஸ்ட்ரேட்டர் அந்தம்மா. பட்டை ப்ரேம் போட்ட மூக்குக் கண்ணாடியும், தாட்டியான உடம்புமாக ஒரு மூணே முக்கால் அடி உயரத்தில் உருண்டோடி வரும் பெண்மணி. பெயர் ராதாமணி. பாலக்காட்டு ஸ்திரி.

சோடியம் குளோரைட், சோடியம் குளோரேட் உப்புகளுக்கு இடையே உள்ள ஆறேழு வித்தியாசங்களை எங்களுக்கு விளக்கவே அவதாரம் எடுத்து திருப்பத்தூரில் இருந்து தினசரி வந்து கொண்டிருந்த அவரை உப்பு அக்கா என்று பட்டப்பெயர் சூட்டி மகிழ்ந்து கொண்டிருந்த நேரத்தில் ஏதோ ஒரு விட்டலாச்சாரியா படம் வந்து சேர்ந்தது. படத்தில் மந்திரவாதிக் கிழவியை பார்த்து யாரோ உப்பக்கா ராதாமணியை நினைவுகூர, உடனடியாக அக்கா பெயர் ரசாயனக் கிழவியானது. தப்புத்தான். அன்னிக்கு இருந்தாலும் நாற்பது வயது கூட தேறமாட்டார் பாலக்காட்டு ராதாமணி. ஆனால், பெயர் வைத்தாச்சு. என்ன செய்ய?

பிசிக்ஸைத்தான் ஒருவழி பண்ணியாச்சு, கெமிஸ்ட்ரி பிராக்டிக்கலை விட்டுவைப்பானேன் என்று ஆர்வக் கோளாறோடு வேகமாகப் படியேறும்போது முன்னால் போன உழக்கு சைஸ் லேடி டெமான்ஸ்ட்ரேட்டரைக் கவனிக்காமல் விரைந்தது என் தப்புதான். திட்டினாலும் வாங்கி முழுங்கி ஏப்பம் விடத் தயாராக நான் நிற்க, ‘போயேம்பா, உருண்டுக்கிட்டே போகறதா பிரார்த்தனையா?’ என்று படு பயங்கரமாகச் சிரித்து ர.கி என் தோளைத் தட்டி மேலே அனுப்பி வைத்தாரள். ரசாயன மாற்றம் இதுதான். ஆயுசுக்கும் கெமிஸ்ட்ரியோடு நல்லுறவு இப்படித்தான் ஆரம்பிக்கிறது போல.

அந்த சோதனைச் சாலைக்குள் நுழைந்ததுமே அழ.அழ கருவாட்டுக் கடைக்குள் நுழைந்த மாதிரி ஒரு பரிமள சுகந்தம் வீசியது. ஷாஜகான் சொன்னான், ‘இது கருவாட்டு வாடை இல்லேடா. அழுகின முட்டை வாடை’. சோடியம் குளோரைட், குளோரேட் மாதிரி வாடையிலும் சில பல வித்தியாசங்கள் இருக்கக் கூடும்.

சீனியர்கள் முந்தின மணி நேரத்தில் சல்ஃபர் டையாக்சைட் வெற்றிகரமாகத் தயாரித்து மகிழ்ந்ததாகவும், அந்த நறுமணம் இன்னும் குறைந்தது ரெண்டு மணி நேரமாவது சுற்றிச் சூழ்ந்திருக்குமென்றும் தெரிய வந்தது.

கரகரவென்று நாற்காலி இழுபடுகிற சத்தம். கொஞ்சம் அகலமான மர நாற்காலி மேல் மணைப் பலகையைப் பொருத்திய உபகரணத்தை அட்டெண்டர் சோமன் கொண்டுவந்து முன்னால் போட்டான். என்ன எதுவென்று தெரியாமல் நாங்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே ர.கி.அம்மையார் நாற்காலியில் தாவியேறி நாலு திக்கிலும் பராக்கிரமத்தை நிலைநாட்டிய வேலுநாச்சியார் போலவோ, ஜான்சி ராணி போலவோ பெருமிதமாக நின்று கையை உயர்த்தி சைலன்ஸ் சொன்னாள்.

‘எல்லோரும் சோதனைச் சாலைக் கருவிகளைக் கொஞ்சம் கவனித்துப் பாருங்க’.

பார்த்தேன். குட்டியாக மர ஷெல்ப்கள் அறை முழுக்க நின்றபடிக்கு மிரட்டிக் கொண்டிருந்தன. குறுக்கே பலகை செருகி மூன்று அடுக்காக இருந்த அந்த ஷெல்ப் எல்லாவற்றிலும் உயரம், குட்டை, நோஞ்சான், குண்டு என்று சைஸ் வாரியாக கண்ணாடிக் குழாய்கள். பக்கத்தில் வாய் அகலமாக ஒரு கண்ணாடிக் குடுவை. புஸ் புஸ் என்று நீலமும் இல்லாமல் மஞ்சளும் இல்லாமல் புகையைக் கிளப்பிக் கொண்டு எரிகிற ஒரு தகர விளக்கு. சிவாஜி பார்த்தால் டி.எம்.எஸ் குரலில் தத்துவ கீதம் பாடியபடி சரோஜாதேவியின் உசிரைப் புற்றுநோயில் இருந்து காப்பாற்ற ஆராய்ச்சி செய்ய ஆரம்பித்து விடுவார். பாட்டோ, மருந்தோ ரெண்டும் இல்லாமல் வேறே எதுவோ ச.தேவியைக் கடைசியில் குணமாக்கி விடும்.

‘ஷெல்ப் மேல் தட்டில் லெப்ட்லே உள்ள கருவி பெயர் யாராவது சொல்ல முடியுமா?’

ர.கி அம்மையார் முழங்கினார். எதிர்க் கட்சித் தலைவருக்கு நேருக்கு நேர் மோதத் தயாரா என்று சவால் விடுகிற ஜூனியர் அரசியல்வாதி மாதிரி குரல். அவர் கையால் எண்சாண் உடம்பு என்று வைத்துக் கொண்டாலும் சாணுக்கு ஒரு மைக் என்று முழுங்கியிருந்தாலே ஒழிய இப்படி ஒரு இடிக்குரல் எழ வாய்ப்பே இல்லை.

ரெண்டு பக்கமும் குச்சி குச்சியாக கண்ணாடிக் குழாய் முளைத்து நடுவே அநியாயத்துக்கு வீங்கி இருந்த பெயர் விளங்காத உபகரணம் அது. கோலி சோடா செய்து அலுத்துப் போய் பொழுது போகாமல் கண்ணாடியை உருட்டித் திரட்டிச் செய்து யாரோ காலேஜில் விற்று விட்டுப் போன சரக்கு. ரசாயனத்துக்கும் அதுக்கும் தாயாதி, பங்காளி போல் ஏதோ உறவு இருக்கும் போல் தெரிந்தது.

‘அது பிப்பெட்டாக்கும்’. ர.கி அம்மையார் என் அறிவுக் கண்ணைத் திறந்தார். கூடவே ஒரு எச்சரிக்கையும் கொசுறாக விடுக்கப்பட்டது.

ஷெல்ப் பக்கம் நீளமாக நிற்கிற, பார்க்கக் கொஞ்சம் சிக்கலானதாகத் தோன்றும் கருவியை எக்காரணம் கொண்டும் தொட வேண்டாம். உடைந்தால் ஐநூற்றுச் சில்லரை ரூபாய் அபராதம் கட்ட வேண்டி இருக்கும்.

கொஞ்சம் விலகியே நின்று அந்த பயங்கரத்தைப் பார்வையிட்டோம். ‘எங்க நாய்னா போன மாசம் ஹைட்ரோசில் அதாண்டா வெதைக்கொட்டை வீங்கி ஆப்பரேஷன் செஞ்சுக்க மதுரை எர்ஸ்கின் ஆஸ்பத்திரியிலே அட்மிட் ஆனபோது அவர் காலிடுக்கிலே இதைத்தான் பொருத்தினாங்க’ என்றான் ராமானுஜலு. கண்ட இடத்திலும் செருகி விட்டு இந்த இழவை இங்கே எதுக்குக் கொண்டு வந்து வைக்கணும் என்று புரியவில்லை. சரிவர அலம்பினார்களோ என்னமோ.

‘அந்த எக்ஸ்பென்சிவ் ஆன ப்ரசிஷன் இன்ஸ்ட்ரூமெண்ட் பெயர் பியூரட். சரி, இன்னிக்கு டெஸ்ட் என்னன்னு பார்க்கலாம். உங்க முன்னாடி சால்ட் இருக்கா?’

நவராத்திரிக்கு சுண்டல் தருகிற மாதிரி தினத்தந்தி பேப்பரை முப்பது துணுக்காகக் கிழித்து ஒவ்வொரு துணுக்கிலும் ஒரு தேக்கரண்டி பழுப்பாக ஏதோ ஒன்றை அட்டெண்டர் சோமன் பூடகமான சிரிப்போடு வைத்துவிட்டுப் போனான்.

‘இது என்ன சால்ட் அப்படீன்னு கண்டுபிடிக்க சில சோதனைகள் செய்யலாம். முதல்லே நடுத் தட்டில் இருக்கிற ஹைட்ரோக்ளோரிக் ஆசிட் பாட்டிலை எடுங்க’.

‘எங்க வீட்டுலே பாம்பே கக்கூஸ் கழுவ இதத்தாண்டா போடுவோம். என்னமா புகை வரும் தெரியுமா? கையிலே பட்டா, அப்பளமா கொப்பளிச்சுப் போயிடும்’.

பின் வரிசையில் ராமானுஜலு ஒட்டு மொத்தமாக எல்லோரையும் பயமுறுத்திக் கொண்டிருக்க, நான் நடுக்கத்தோடு ரசாயனக் கிழவியைப் பார்த்தேன்.

‘பயப்படாதீங்க. நீர்க்கக் கரைச்ச டைல்யூட்டட் ஆசிட் தான் இது. பிப்பெட்லே சரியா அஞ்சு மில்லி லிட்டர் உறிஞ்சி எடுத்து ஒரு சிட்டிகை உப்பை தட்டுலே வச்சு அதுக்கு மேலே விடுங்க. உப்பு தீர்ந்தா திரும்ப கிடைக்காது. ஜாக்கிரதை’.

நான் பயம் தெளியாமல் ஆணைக்குக் கட்டுப்பட்டு நடக்க முயற்சி செய்ய, எதிரில் ஷாஜகான் காளிமார்க் கலர் சோடா குடிக்கிற உற்சாகத்தோடு படு வேகமாக பிப்பெட்டை நிறைத்து உறிஞ்சிய சத்தம் எனக்குத் தெளிவாகக் கேட்டது.

‘ஐயய்யோ, முழுங்கிட்டேனே’ அடுத்த வினாடி அவன் போட்ட கூச்சலில் நாங்கள் எல்லோரும் உப்பும் ஆச்சு புளியுமாச்சு என்று போட்டது போட்டபடி ஓடிப்போய் அவனைச் சுற்றி நின்றோம். வாழ்க்கை சிக்கலானது. ரசாயனமும் உயிர் பறிக்கும்.

தலையைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டு நின்ற அவனைக் கைத்தாங்கலாக அட்டெண்டர் சோமன் ர.கி அம்மையார் நின்ற நாற்காலிக்கு அருகே கூட்டி வந்தான். படு அலட்சியமாக அந்தம்மாவை நாற்காலியை விட்டு இறங்கச் சொல்லிவிட்டு ஷாஜகானை அதில் உட்கார்த்தினான். இந்த ரசாயன சாம்ராஜ்யத்தில் சோமனே மகாராஜா, ர.கி வெறும் டம்மி என்று புரிந்து போனது.

கண்ணுக்கினியான் டாக்டரை யாராவது ஓடிப் போய்க் கூட்டி வரணும் என்று மகளிர் அணி சார்பில் பயந்து பயந்து வேண்டுகோள் விடப்பட்டது. நான் லேபரட்டரி கடியாரத்தைப் பார்த்தேன். பகல் ரெண்டரை மணி. கண்ணுக்கினியான் பக்கத்து ராயர் பஜ்ஜிக் கடையில் நாவுக்கு இதமாக கார சோமாசி, தவலவடை வகையறாக்களைத் துணுக்குத் துணுக்காக அனுபவித்துச் சாப்பிடும் நேரம் அது.

ராயரின் கடலைமாவுப் பண்டங்கள், மிளகாய் பஜ்ஜி, ராயருடைய அப்பா காலத்தில் இருந்து பஜ்ஜி வடை பொறிக்க உபயோகிக்கும் பாரம்பரியம் மிக்க சுட்ட கடலெண்ணெய் இத்யாதி சமாசாரங்களால் கண்ணுக்கினியான் க்ளினிக்குக்கு நிரந்தர வாடிக்கையாளர்கள் உண்டு. அவர்களிடம் மறந்தும் கூட ராயர் கடையை புறக்கணிக்கும்படி டாக்டர் சொல்ல மாட்டார். பரஸ்பர தொழில் மரியாதை அது. கார்பனேட் மிக்சர் குடித்தால் அடுத்த நாள் திரும்பவும் பஜ்ஜி சாப்பிடலாம். டாக்டரே தினசரி அதைத்தான் செய்கிறதாக நம்பகமான தகவல்கள் உண்டு.

கண்ணுக்கினியான் ராயர் கடை பதார்த்தங்களை ஆர அமர ருசித்து விட்டு, ஒரு கவுளி வெற்றிலையும் மென்று காப்பி குடித்து பழனி குதிரை வண்டியில் வந்து இறங்கும் வரை, ஆசிட் குடித்த ஷாஜகான் உயிரை பிப்பெட்டில் பிடித்துக் கொண்டு காத்திருக்க மாட்டான். அவனுக்கு என்ன மருந்து கொடுப்பது? யார்?

‘சைலன்ஸ். இது ஒரு பெரிய விஷயமே இல்லை. ரெண்டு கிண்ணி பச்ச வெள்ளம், கொஞ்சம் சம்பாரம் காலேஜ் கேண்டீன்லே சாப்பாடு விளம்பறவா கிட்டே கேட்டு ஆராவது வாங்கிண்டு வாருங்கோ. கொஞ்சம் ஜீராம், நய் கூட கிடைச்சா நல்லது’.

ரசாயனக் கிழவி மலையாள மாந்திரீகத்தைப் பிரயோகிக்கத் தயாராக நிற்க, என்னமோ அவள் மேல் சகலருக்கும் திடீரென்று நம்பிக்கை வந்தது. அந்தம்மா சர்வீஸில் இப்படி எத்தனை ஆசிட் முழுங்கிகளைப் பார்த்திருப்பாள்.

பச்ச வெள்ளம் என்ன மாதிரி சமாச்சாரம் என்று ஆராய்ந்து கொண்டிருந்த கூட்டத்துக்கு பாலக்காட்டுத் தமிழை அவசரமாக விளக்க வேண்டியது என் வேலையானது. ‘லோட்டாவிலே ஊருணித் தண்ணி எடுத்து வாங்கடா. கூடவே கொஞ்சம் சீரகம், கொஞ்சம் மோர் வேணும். நெய் கிடைச்சாலும் கொண்டு வாங்க’.

ஏழெட்டுப் பேர் கேண்டீனுக்கு எதிர்த் திசையிலும், இன்னும் சில பேர் வெட்டினரி ஆஸ்பத்திரி பக்கமும், நெற்றி நாமம் கலையாத ராமானுஜலு கேண்டீனுக்குள்ளும் ஓட ஒரு வழியாக ரா.கி கேட்ட சேர்மானங்கள் வந்து சேர்ந்தன. நெய் கிடைக்கலை. சமாளிச்சுக்கலாம் என்று சொல்லி விட்டாள் அவள்.

கண்ணாடிக் குடுவையில் எதையோ பொடித்துப் போட்டு, கைப்பையில் இருந்து வேறே எதையோ ஒரு சொட்டு விட்டு, சோமனிடம் சொல்ல, அவன் எங்கள் முன்னால் வைத்திருந்த பெயர் விளங்காத உப்பிலிருந்து இக்கிணியூண்டு கிள்ளிக் கொடுத்தான். அதையும் குடுவையில் போட்டு கண்ணாடிக் குச்சி கொண்டு தகர விளக்கில் காய்ச்சி சூடு பறக்க ஷாஜகானுக்கு அவள் வழங்கினாள். அந்த ரசாயனத்தைக் குடித்த அடுத்த வினாடி விட்டலாச்சார்யா படத்தில் வருகிற மாதிரி ஷாஜகான் ஆடு அல்லது பூனையாகி விடலாம் என்று எனக்குத் தோன்றியது.

அவனுக்கு எதுவும் ஆகவில்லை. அஞ்சால் அலுப்பு மருந்து சாப்பிட்டு உடம்பில் சள்ளைக் கட்டு விட்டுப்போன மாதிரி தெம்பாகச் சிரித்தபடி எழுந்து நின்றான்.

‘இவன் குடிச்ச ஆசிட் வயத்துலே வேலையைக் காட்ட இன்னும் பத்து பனிரெண்டு மணி நேரமாவது ஆகும்டா. இப்படித்தான் எங்க அயித்தானுக்கு வவுத்துவலின்னு’

வள்ளியப்பன் தணிந்த குரலில் சொல்ல, அபாயம் இன்னும் முழுமையாகத் தீரவில்லை என்று திரும்ப பயம் எட்டிப் பார்த்தது. பிழைத்துக் கிடந்தால் இவன் பிழைத்து எழுந்து வருவான். இல்லாவிட்டால்? லெக்சரர் மௌலி நினைவில் வந்தார். ஊஹும், இவனைப் புதைக்க எல்லாம் வேண்டி இருக்காது. கையும் காலும் திடமாக ஓடித்தான் வரப் போகிறான். தள்ளாடி நடந்து சிவாஜி போல் உச்சக் குரலில் பாடி வானத்தை நோக்கிக் கை உயர்த்தினாலும் கூட நான் பொறுத்துக் கொள்வேன்.

தங்கு ரிக்ஷாவில் ஷாஜகானை வீட்டுக்கு அனுப்பும் முன், ர.கி சொன்னது – ‘வீட்டுலே போய் ஒரு முட்டை நெய் கழிச்சுட்டு ஆகாரம் பண்ணு’. ஷாஜகான் அவள் என்ன சொன்னாலும் செய்கிற யந்திரமாகி ஒரு மணி நேரம் ஆகிவிட்டது. சரி என்று பலமாகத் தலையசைத்தபடி ரிக்ஷாவில் ஏறி உட்கார்ந்தான் அவன்.

ராத்திரி முழுக்க தூக்கமே சரியாக வராமல் புரண்டு படுத்தேன். என்னென்னமோ கனவு சரம் சரமாக வந்து கவிந்தது. ஷாஜகான் வயிற்றுக்குள் போன நீர்த்த ஹைட்ரோக்ளோரிக் ஆசிட், அடர்த்தியான கான்செண்ட்ரேடட் ஆசிட் ஆகி என் வயிற்றில் பியூரட் வழியாகத் துளித்துளியாக வழிந்தது. இடுப்பில் இரண்டு கையையும் வைத்துக் கொண்டு பனியன் தரிக்காமல் சட்டை போட்டு முன் பட்டனை திறந்து விட்டுக்கொண்டு நான் திரை ஓரத்தில் இருந்து மத்திக்கு வர, என் கனவுக் கன்னி மேகலா கெமிஸ்ட்ரி லேபரட்டரி தூணுக்குப் பின்னால் மறைந்து நின்று பார்த்து கண்ணீர் விட்டாள். ‘அடுத்த ஜென்மத்திலேயாவது’ என்று நான் முணுமுணுத்தேன்.

காலையில் காலேஜ் போனபோது ஷாஜகானைக் காணோம். ரசாயனக் கிழவி பேச்சைக் கேட்டு அவனுக்கு எக்கச் சக்கமாக உடம்பு முடியாமல் போய் மதுரைக்கு எடுத்துப் போயிருக்கிறார்கள் என்று சங்கரன் சொன்னதை நம்பவும் முடியவில்லை, நம்பாமலும் இருக்க முடியவில்லை.

மதியம் ஷாஜகான் சைக்கிளில் இங்கிலீஷ் கிளாசுக்கு வந்து இறங்கினபோதுதான் நிம்மதிப் பெருமூச்சு வந்தது எனக்கு.

‘டாக்டர் கிட்டே போய்ட்டு வந்தேண்டா. ராப்பூரா கன்னா பின்னான்னு வாந்தி’.

அவன் சொல்லும்போது உலகத்தில் இருக்கும் ஹைட்ரோக்ளோரிக் ஆசிடை எல்லாம் மிச்சம் மீதியின்றி அழித்து ஒழிக்கத் தீர்மானம் செய்து கொண்டேன்.

‘டீச்சரம்மா கடைசியாச் சொன்ன வைத்தியம் தாண்டா கொஞ்சம் இசகு பிசகாயிடுத்து’. ஷாஜகான் விளக்க, எனக்கு சத்தியமாகப் புரியவில்லை.

‘அதாண்டா, ஒரு முட்டை நெய் சாப்பிடச் சொன்னாங்களே’.

‘அதுக்கென்ன?’

‘என்னவா? முட்டையை அடிச்சு ஊத்தி நெய்யைக் கலந்து சாப்பிட்டா உவ்வேன்னு குமட்டிக்கிட்டு வந்துச்சு பாரு. இன்னும் குடல் புரண்டு வர மாதிரி இருக்குடா’

அவன் பரிதாபமாகச் சொன்னான்.

தப்பு என் பெயரில் தான். எதை எதையோ தமிழ்ப் படுத்தினவன், ர.கி வீட்டுத் தமிழில் ‘முட்டை நெய்’ என்றால் ஒரு ‘முட்டக் கரண்டி’ அதாவது ஒரு ஸ்பூன் நெய் என்று அர்த்தம் என்பதை அவனுக்குத் தெளிவாகச் சொல்லி இருக்கலாம்.

கிடக்கட்டும். தினசரி அவன் பிப்பெட்டிலும் பியூரெட்டிலும் எல்லா ஆசிட்டையும் ருசி பார்க்கட்டும். அடுத்த கனவு வரும்போது மேகலா என்னைத் தோளில் சார்த்திக் கொண்டு. சார்த்திக் கொண்டு? ஒரு முட்டை நெய் ஊட்டுவாள்.

O

இரா.முருகன்