ஹியூகோ சாவேஸ்: ஒரு சகாப்தத்தின் முடிவு

hugo-chavez 1999 தொடங்கி வெனிசூலாவின் அதிபராக நீடித்துவரும் ஹியூகோ சாவேஸ் (ஜூலை 28, 1954-மார்ச் 5, 2013) இன்று அதிகாலை மரணமடைந்தார். தலைநகரம் காரகாஸில் நடைபெறவிருக்கும் அவருடைய இறுதி ஊர்வலத்தில் பல லட்சக்கணக்கான மக்கள்  கலந்துகொள்வார்கள் என்று வெனிசூலா எதிர்பார்க்கிறது. அவர்களில் பலர் சாவேஸின் பல்வேறு மக்கள் நலத் திட்டங்களால் பயன் பெற்றவர்கள். சாவேஸின் புகைப்படம் தாங்கிய பதாகைகளை ஏந்தியபடி வீதிகளில் இந்த நிமிடம் இவர்கள் கதறியழுவதை டிவி காமிராக்கள் காண்பித்துக்கொண்டிருக்கின்றன.

கணக்கு வைத்துக்கொள்ள முடியாத அளவுக்குப் பல முறை மரணமடைந்துவிட்ட தனது 86 வயது அரசியல் ஆசானை சாவேஸ் முந்திகொண்டுவிட்டார்.  2005ல் கிரான்மாவுக்கு அளித்த பேட்டியொன்றில்  ‘ஃபிடல் எனக்குத் தந்தையும் தோழரும் ஆவார்.’  என்று சாவேஸ் குறிப்பிட்டுள்ளார். கிட்டத்தட்ட இருபது ஆண்டுகளாக அரசியல் மேடையில் இரட்டையர்கள் போல் இருவரும் கம்பீரமாக வலம் வந்ததை மகிழ்ச்சியுடனும் கலக்கத்துடனும் தரிசித்தவர்கள் ஏராளம்.

ஃபிடல் காஸ்ட்ரோவுக்கும் ஹியூகோ சாவேஸுக்கும் பல ஒற்றுமைகள் உள்ளன. க்யூபாவில் நிலவுவது மக்கள் விரோத அரசு, எப்பாடுபட்டாவது அதைத் தூக்கியெறிந்தே தீரவேண்டும் என்று காஸ்ட்ரோ முடிவு செய்தார். அதே முடிவுக்குத்தான் வெனிசூலாவில் சாவேஸும் வந்து சேர்ந்தார். காஸ்ட்ரோவைப் போலவே சாவேஸும் ஆயுதப் பேராட்டத்தைக் கையில் எடுத்தார். இருவரும் அரசுக்கு எதிராகக் கிளர்ச்சியில் ஈடுபட்டனர். இருவரும் கைது செய்யப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர். விடுவிக்கப்பட்ட பிறகு இருவருமே தங்கள் தேசத்தின் விடுதலைக்காகத் தங்கள் வாழ்நாளை அர்ப்பணித்துக்கொண்டனர்.

காஸ்ட்ரோ தனது பலத்தை க்யூபாவின் தேசத் தந்தையான ஹொசே மார்த்தியிடம் இருந்து பெற்றுக்கொண்டார். சாவேஸ் வெனிசூலாவின் போராளியான சிமோன் பொலிவாரைத் தனது முன்மாதிரியாக வரித்துக்கொண்டார். மார்த்தியை ஓர் சக்திவாய்ந்த அடையாளமாக காஸ்ட்ரோ உருமாற்றியதைப் போலவே பொலிவாரின் பெயரால் மக்கள் நலத் திட்டங்களை அறிமுகம் செய்து அவரை லத்தீன் அமெரிக்கா முழுமைக்கும் கொண்டு சேர்த்தார் சாவேஸ்.

மக்களை வழிநடத்த இரவரும் கையாண்ட சித்தாந்தமும் ஒன்றேதான். சீனாவுக்கு ஏற்றபடி மார்க்சியத்தைப் பொருத்திப் பார்த்த மாவோவைப் போல், ரஷ்யாவுக்கு ஏற்றபடி மார்க்சியத்தைத் தகவமைத்த லெனினைப் போல் லத்தீன் அமெரிக்காவுக்கான நடைமுறை சோஷலிசப் பாதையை வகுத்ததில் காஸ்ட்ரோவுக்கும் சாவேஸுக்கும் மிகப் பெரிய பங்கு உண்டு.

ஆட்சிக்கு வந்ததுமே, அமெரிக்கவின் நிழலாகச் செயல்பட்டு வந்த சர்க்கரை நிறுவனங்களை காஸ்ட்ரோ ஒழித்துக்காட்டினார். சாவேஸ், எண்ணெய் வளத்தை நாட்டுடைமையாக்கினார். இருவரும் இதற்காகச் சந்தித்த எதிர்ப்புகள் அசாதாரணமானவை. மருத்துவம், கல்வி, அயலுறவு என்று க்யூபாவும் வெனிசூலாவும் பல முக்கியத் துறைகளில் ஒன்றிணைந்து நடைபோட்டன.

இருவருக்குமே எதிரி ஒன்றுதான். நோக்கமும் ஒன்றே. அமெரிக்க வல்லரசின் ஆதிக்கத்தைக் குறைந்தபட்சம் லத்தீன் அமெரிக்காவிலும் முடிந்தவரை உலகம் முழுவதிலும் இருந்து அகற்றவேண்டும் என்பதுதான் அது. தங்கள் எதிரியை இருவரும் அதிகபட்ச சீற்றத்துடனும் பலத்துடனும் கையாண்டார்கள். அதனாலேயே ஏராளமான எதிரிகளையும் எதிர்ப் பிரசாரங்களையும் சம்பாதித்துக்கொண்டனர்.

இடதுசாரிகளிலேயேகூட பலர் ஃபிடல் காஸ்ட்ரோவை ஒரு கம்யூனிஸ்டாகவோ சோஷலிஸ்டாகவோ ஏற்கமாட்டார்கள். மார்க்சியத்தை அவர் தத்துவார்த்தரீதியாக எந்த வகையிலும் செழுமைப்படுத்தவில்லை என்பது அவர்கள் முன்வைக்கும் காரணங்களில் ஒன்று. 21ம் நூற்றாண்டு சோஷலிசத்தை முன்னெடுத்த சாவேஸையும் இதே காரணத்தைச் சுட்டிக்காட்டி நிராகரித்தவர்கள் பலர்.

தெளிவான அரசியல் பார்வையுடன் இயங்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் நண்பர்களும் எதிரிகளும் இருக்கவே செய்வார்கள்.  யார் ஏற்கிறார்கள், யார் நிராகரிக்கிறார்கள் என்பதைப் பொருத்தே அவருடைய பணிகள் மதிப்பிடப்படுகின்றன. இந்த அளவுகோலின்படி, காஸ்ட்ரோவைப் போலவே சாவேஸும் பெரும்பான்மை மக்களின் தலைவராகவும் தோழராகவும் திகழ்கிறார். அதனால்தான் தங்கள் நாட்டு எல்லைகளைக் கடந்தும் இந்த இருவருக்கும் பெரும் திரளான மக்கள் ஆதரவு திரண்டு நிற்கிறது.

ஹியூகோ சாவேஸின் மரணம் லத்தீன் அமெரிக்காவுக்கு மட்டுமல்ல, உலகம் முழுவதற்குமே ஈடுசெய்யமுடியாத பேரிழப்பு.

மேற்கொண்டு வாசிக்க :

Hugo Chavez Obituary – The Guardian

Reaction to Hugo Chavez’s Death

Hugo Chavez : Death of a Socialist

Hugo Chavez : A Life in pictures

0

மருதன்

மலர்மன்னன் மறைவு

malarmannan_1திமுக உருவானது ஏன்?, ஆரிய சமாஜம், திராவிட இயக்கம் : புனைவும் உண்மையும் உள்ளிட்ட புத்தகங்களை எழுதிய எழுத்தாளர் மலர்மன்னன் 9 பிப்ரவரி 2013 அன்று காலை மரணம் அடைந்துவிட்டார். மேற்சொன்ன மூன்று புத்தகங்களும் கிழக்கு பதிப்பக வெளியீடுகள்.

திமுக உருவானது ஏன்?, ஆரிய சமாஜம் என்ற இரண்டு புத்தகங்ககளையும் எடிட் செய்தது சுவையான அனுபவம். குறிப்பாக, திமுக உருவானது ஏன் என்ற புத்தகத்துக்கு அவர் கொடுத்த தலைப்பு “திமுக தோன்றுவானேன்?’ – ஓர் ஆய்வுப்பார்வை என்பதுதான். மேற்கோள்களாலும் விமரிசனங்களாலும் நிறைந்த புத்தகம். பெரியாரின் செயல்பாடுகளைக் கடுமையாக விமரிசிக்கும் மலர்மன்னன், அண்ணாவின் செயல்பாடுகளைக் கொஞ்சம் மென்மையாகவே கையாண்டிருப்பார்.

திமுக உருவானதன் பின்னணியை ஆய்வுசெய்யும் புத்தகம் என்பதால் புத்தகம் முழுக்க கருணாநிதி என்ற பெயரே வராதவாறு பார்த்துக்கொண்டிருந்தார் மலர்மன்னன். அந்தப் புத்தகத்தில் ஆறேழு முறை கருணாநிதியின் பெயர் வரும். அவற்றில் மூன்று முறை, கவிஞர் கருணானந்தம் பற்றிய செய்திகளை எழுதும்போது, “இவர் கருணாநிதியின் நண்பர்’ என்று குறிப்பிட்டிருப்பார். அண்ணா பேரவையை திமுகவே நடத்தும் என்று சொன்னபோது ஒருமுறையும் கண்ணதாசனுடனான மோதல் குறித்துச் சொல்லும்போது ஒருமுறையும் கருணாநிதியின் பெயர் வரும். இவையும்கூட திமுகவின் உருவாக்கத்துக்குப் பிறகு நடந்த சம்பவங்களே. ஆக, திமுகவின் உருவாக்கத்துக்கும் கருணாநிதிக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை என்பதை வலியுறுத்த இந்தப் புத்தகத்தில் முயற்சி செய்திருப்பார் மலர்மன்னன்.

புத்தகத்தை எடிட் செய்யும் சமயத்தில் அடிக்கடி தொலைபேசியில் பேசுவார். தனக்கும் அண்ணா, கருணாநிதி, எம்.ஜி.ஆர் ஆகியோருக்கும் உள்ள தொடர்புகள் பற்றிப் பேசுவார். அண்ணாவுடன் அமர்ந்து அசைவ உணவு (மீன்) உண்ட சம்பவத்தைப் பெருமிதத்துடன் சொல்வார். எம்.ஜி.ஆரின் மெய்க்காப்பாளர்களுள் அடியேனும் ஒருவன் என்பார். பெரியாரின் மீது அளவற்ற கோபமும் அண்ணாவின் மீது அளவுகடந்த அன்பும் கொண்டவர் என்பதைத் தன்னுடைய பேச்சில் வெளிப்படுத்துவார்.

malarmannan murasoliகருணாநிதியைக் கடுமையாக விமரிசிக்கக்கூடியவர். எம்.ஜி.ஆருக்கும் மலர்மன்னனுக்கும் இருந்த நட்பு கருணாநிதியை அதிருப்தியடையச் செய்தது என்றும் அதனை வெளிப்படுத்தும் வகையில் முரசொலியில் “மலர் மன்னன் கதை’ என்ற தலைப்பில் கதை வடிவிலான கட்டுரை ஒன்றை கருணாநிதி எழுதியிருக்கிறார் என்றும் சொல்வார். ஒருமுறை அந்தக் கதையின் ஒளிநகலை அனுப்பிவைத்தார்.

இந்துத்வ சிந்தனையாளராகவும் தீவிர திராவிட இயக்க எதிர்ப்பாளராகவும் அறியப்பட்ட மலர்மன்னனின் ஆரிய சமாஜம் புத்தகத்தை எடிட் செய்துகொண்டிருந்த சமயத்திலும் திமுக, திராவிட இயக்கம் பற்றியே என்னிடம் அதிகம் பேசுவார். குறிப்பாக, காலச்சுவடு உள்ளிட்ட இதழ்களில் அவர் எழுதும் கட்டுரைகள், அவற்றுக்கான எதிர்வினைகள், பாராட்டுகள் பற்றிப் பேசுவார். இரண்டு புத்தகங்களும் வெளியான பிறகுதான் அவரை நேரில் சந்தித்தேன். கிழக்கு அலுவலகத்துக்கு வந்தபோது சில மணி நேரங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அப்போது கலைஞரின் கல்லக்குடி போராட்டம் பற்றி கேலியும் கிண்டலுமாகப் பேசினார்.

பின்னர் திராவிட இயக்கம்: புனைவும் புரட்டும் என்ற தலைப்பில் தான் எழுதிக்கொண்டிருக்கும் புத்தகம் பற்றியும் நான் எழுதிய திராவிட இயக்க வரலாறு புத்தகம் பற்றியும் பேசினார்.

அவர் எழுதிய அந்தப் புத்தகம் தற்போது “திராவிட இயக்கம்: புனைவும் உண்மையும்’ என்ற தலைப்பில் வெளியாகியுள்ளது. கடந்த சென்னை புத்தக்காட்சியில் நல்ல கவனத்தைப் பெற்றது. தொடர்ந்து நிறைய எழுதவேண்டும் என்ற ஆர்வத்துடன் இருந்த மலர்மன்னனின் மறைவு தமிழ்நாட்டில் உள்ள இந்துத்வ எழுத்தாளர் சமூகத்தில் ஒரு வெற்றிடத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

0

ஆர். முத்துக்குமார்

வெண்மைப் புரட்சியின் தந்தை

வெண்மைப் புரட்சியின் தந்தை என்று போற்றப்படும் வர்கீஸ் குரியன் நேற்று காலமானார். அவர் வயது 90.

என். சொக்கன் எழுதிய அமுல் – ஓர் அதிசய வெற்றிக் கதை என்னும் புத்தகத்தில் இருந்து சில பகுதிகள், அவர் நினைவாக இங்கே.

1950-ம் ஆண்டு ஏப்ரல் 1-ம் தேதி, கேரா (Kaira) மாவட்டப் பால் உற்பத்தியாளர்கள் சங்கத்தின் முழு நேர ஊழியராக இணைந்தார் வர்கீஸ் குரியன். கூட்டுறவுச் சங்கத்தின் தலைமை மேலாளராக அவர் நியமிக்கப்பட்டிருந்தார்.

தன்னுடைய நிஜமான முதலாளிகள், கிராமத்தில் இருக்கும் பால் உற்பத்தியாளர்கள்தான் என்பது வர்கீஸ் குரியனுக்கு நன்றாகத் தெரிந்திருந்தது. தன்னை அந்தப் ‘பால்காரர்களின் ஊழியன்’ என்றே பெருமையுடன் அழைத்துக்கொண்ட அவர், இனிமேல் தன்னுடைய ஒவ்வொரு நடவடிக்கையும், கேரா மாவட்டப் பால் உற்பத்தியாளர்களின் முன்னேற்றத்தை நோக்கியே இருக்கும் என்று உறுதியாகத் தீர்மானித்துக்கொண்டார்.

வர்கீஸ் குரியன் நினைத்திருந்தால், அவருக்கு இந்தியாவிலோ, வெளிநாட்டிலோ பல பெரிய நிறுவனங்களில் வேலை கிடைத்திருக்கும். சொல்லப்போனால், அவர் இந்தக் கூட்டுறவுச் சங்கத்தின் மேலாளராகப் பொறுப்பேற்றபிறகும்கூட, புதிய வேலை வாய்ப்புகள், பதவிகள் அவரைத் தேடி வந்துகொண்டுதான் இருந்தன. இத்தனைக்கும், கூட்டுறவுச் சங்கத்தில் குரியனுக்கு வழங்கப்பட்ட சம்பளம் மிகக் குறைவு. சுமார் ஐம்பது ஆண்டுகளுக்குமேல் இந்தத் துறையில் பணியாற்றிய வர்கீஸ் குரியன் வாங்கிய அதிகபட்ச சம்பளம், மாதம் ஐந்தாயிரம் ரூபாய்தான்!

ஆனால், இதே காலகட்டத்தில்தான், லட்சக்கணக்கான கிராமவாசிகளின் வாழ்த்துகளைச் சம்பாதித்துக்கொண்டிருந்தார் வர்கீஸ் குரியன். தன்னுடைய பணிகளின்மூலம், சமூகத்தில், பால் உற்பத்தியாளர்களின் வாழ்க்கையில் ஒரு மாற்றம், முன்னேற்றம் கொண்டுவரமுடிகிறது என்கிற இந்த எண்ணம்தான், குரியனை மேலும் மேலும் கூட்டுறவுச் சங்கத்தின் வளர்ச்சிக்காகப் பாடுபடத் தூண்டியது.

0

இன்னும் ஒரு வாரத்தில் அமுல் தொழிற்சாலையின் திறப்புவிழா. இந்தியப் பிரதமர் சட்டையில் ரோஜாப்பூவுடன் வந்து நிற்கப்போகிறார். அவர் ரிப்பன் வெட்டித் தொழிற்சாலையைத் திறந்துவைக்கும்போது, பால் பவுடர் கொட்டவேண்டும். இல்லாவிட்டால், மொத்தக் கூட்டுறவுச் சங்கத்துக்கும் அவமானம்.

கடந்த பத்தரை மாதங்களாக, வர்கீஸ் குரியன் சரியாகத் தூங்கக்கூட இல்லை. ஒருபக்கம் கட்டட வேலைகளை மேற்பார்வை செய்யவேண்டியிருக்கிறது. இன்னொரு பக்கம் ஒவ்வோர் இயந்திரமாக வரவழைத்து, அவற்றைப் பொருத்துவதற்கான நிபுணர்களை ஒன்றுசேர்த்து வேலை வாங்குகிற அவசியம். எப்படியோ, பேச வேண்டியவர்களிடம் நல்லவிதமாகப் பேசி அத்தனையையும் முடித்துவிட்டார் குரியன். இன்னும் சில கடைசி நேரப் பூச்சு வேலைகள், அலங்கரிப்புதான் மிச்சம். மற்றபடி புதிய பால் பண்ணை கம்பீரமாகத் தயாராகிவிட்டது.

ஆனால், எருமைப் பாலில் இருந்து பால் பவுடர் தயாரிப்பதற்கான பரிசோதனைதான், இன்னும் முடிவடையவில்லை. வர்கீஸ் குரியன் பதற்றத்தோடு சுற்றிக்கொண்டிருந்தார். இன்னும் ஒரு வாரத்தில் திறப்புவிழா. அதற்குள் தலாயாவின் இயந்திரம் பால் பவுடரைக் கொட்டத் தொடங்கிவிடுமா? யாருக்கும் நிச்சயமாகத் தெரியவில்லை! இந்த நேரத்தில்தான், மொரார்ஜி தேசாய், வர்கீஸ் குரியனைச் சந்திக்க வந்தார்.

கேரா மாவட்டப் பால் உற்பத்தியாளர்கள் கூட்டுறவுச் சங்கத்துக்கு விதை போட்ட மொரார்ஜி தேசாய், இப்போது பம்பாய் மாகாணத்தின் முதலமைச்சர். ஆகவே, பிரதமரின் விழா ஏற்பாடுகளைக் கவனித்து உறுதி செய்துகொள்வதற்காக அவர் ஆனந்த் வந்திருந்தார்.
வர்கீஸ் குரியனை அவர் வீட்டில் சந்தித்த மொரார்ஜி தேசாய், அவரிடம் சில கடிதங்களைக் காண்பித்தார். அந்தக் கடிதங்கள் அனைத்தும், பல நாடுகளைச் சேர்ந்த பேராசிரியர்கள், பால் பண்ணைத்துறை நிபுணர்கள் எழுதியவை.

எல்லாக் கடிதங்களிலும் மையமாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருந்த ஒரே விஷயம் இதுதான்: எருமைப் பாலைக் கொண்டு பால் பவுடர் தயாரிக்கவே முடியாது. வர்கீஸ் குரியன் அநாவசியமாக நேரத்தை, உழைப்பை, பணத்தை வீணடித்துக்கொண்டு இருக்கிறார்.

இந்தக் கடிதங்களைக் குரியனிடம் காண்பித்த மொரார்ஜி தேசாய் முகத்தில் கவலை படர்ந்திருந்தது. ‘என்ன குரியன், எல்லோரும் இப்படிச் சொல்கிறார்கள்?’

‘கவலைப்படாதீர்கள் சார், நாம் திட்டமிட்டபடி இந்தத் தொழிற்சாலை கச்சிதமாகத் தயாராகிவிடும்’ என்றார் வர்கீஸ் குரியன். ‘எருமைப் பாலில் இருந்து பால் பவுடர் வரும். உங்களுக்கு அதில் சந்தேகமே வேண்டாம்.’

அப்போதும், மொரார்ஜி தேசாய்க்கு முழு நம்பிக்கை வரவில்லை. வர்கீஸ் குரியனைக் குழப்பமாகப் பார்த்த அவர், ‘நான் இந்தத் தொழிற்சாலையைச் சுற்றிப்பார்க்க விரும்புகிறேன்’ என்றார்.

உடனடியாக, முதலமைச்சரைப் புதிய பால் பண்ணைத் தொழிற்சாலைக்கு அழைத்துச் சென்றார் வர்கீஸ் குரியன். ஒவ்வோர் அறையாகச் சுற்றிக் காண்பித்து, எங்கே, என்ன நடக்கிறது என்று விளக்கிச் சொன்னார். ‘இன்னும் ஒரு வாரத்தில் எல்லா வேலைகளும் முடிந்துவிடும் சார், எந்தப் பிரச்னையும் இருக்காது.’

கடைசியாக, வர்கீஸ் குரியன் அவருக்குப் பால் பவுடர் இயந்திரத்தைக் காண்பித்தார். ‘இந்தக் குழாயின் வழியாகத்தான், பால் பவுடர் கொட்டப்போகிறது சார்!’

மொரார்ஜி தேசாய் அந்த இயந்திரத்தைச் சந்தேகமாக உற்றுப் பார்த்தார்.

‘குரியன், நான் கேட்கிறேனே என்று தப்பாக நினைத்துக்கொள்ளாதீர்கள். ஒருவேளை, உங்களுடைய பரிசோதனை தோல்வி அடைந்துவிட்டால், என்ன செய்வது?’

‘கவலைப்படாதீர்கள் சார், அதற்கும் ஒரு வழி வைத்திருக்கிறேன்’ என்றார் வர்கீஸ் குரியன்.
‘அந்தப் பால் பவுடர் இயந்திரத்தின் மேலே இருந்த ஓர் அறையைச் சுட்டிக் காண்பித்தார் வர்கீஸ் குரியன். ‘அங்கே ஏற்கெனவே நான்கு மூட்டை வெளிநாட்டுப் பால் பவுடர் வாங்கி வைத்திருக்கிறேன், ஒருவேளை இந்த இயந்திரம் ஒழுங்காக வேலை செய்யாவிட்டால், அங்கிருக்கும் பால் பவுடர் மூட்டைகளைப் பிரித்துக் கொட்டுவோம். இந்தக் குழாயின் வழியே பால் பவுடர் வரும், பிரதமருக்கு எந்தச் சந்தேகமும் வராது.’

ஆனால், இந்த ஏற்பாட்டில் குரியனுக்குத் துளி சந்தோஷம் இல்லை. பிரதம மந்திரிக்காக இல்லாவிட்டாலும், நம்மை நம்பிப் பணம் கொடுத்த கூட்டுறவுச் சங்கத்தினருக்காகவேனும், நாம் இந்தப் பரிசோதனையில் வெற்றியடையவேண்டும். எருமைப் பாலில் இருந்து பவுடர் தயாரித்தாகவேண்டும்.

குரியனின் அவசரமும் தவிப்பும் தலாயாவுக்கு நன்றாகப் புரிந்திருந்தது. ஆனால், அவர் என்ன செய்வார், பாவம்? இந்தப் பரிசோதனை முன்னால் போனால் கடிக்கிறது, பின்னால் போனால் முட்டுகிறது.

அதே சமயம், எப்படியாவது இதைச் சரி செய்துவிடமுடியும் என்று உறுதியாக நம்பிய தலாயா, ராத்திரி பகலாக அந்த இயந்திரத்தின் அருகேதான் நின்றிருந்தார். பலவிதமான கலவைகள், வெப்பநிலைகளை மாற்றி மாற்றி முயன்று பார்த்தும், எருமைப் பால் கெட்டுப்போனதே தவிர, பவுடராக மாறவே இல்லை.

ஒருபக்கம் தலாயா தொடர்ந்து தனது பரிசோதனைகளைத் தொடர்ந்துகொண்டிருக்க, இன்னொரு பக்கம் வர்கீஸ் குரியன் விழா ஏற்பாடுகளைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தார். மெல்ல, பிரதமர் வரும் நேரம் நெருங்கியது.

அக்டோபர் 30ம் தேதி, புதிய பால் பண்ணைத் தொழிற்சாலையின் திறப்புவிழாவுக்கு இன்னும் சில மணி நேரங்களே பாக்கியிருந்த சூழ்நிலையில், தலாயாவின் கடும் உழைப்புக்குப் பரிசு கிடைத்தது. அந்த மாய பிளாஸ்டிக் குழாயின் வழியே, எருமைப் பால் பவுடர் கொட்டத் தொடங்கியது.

மகிழ்ச்சியில், வர்கீஸ் குரியனுக்குத் தலை கால் புரியவில்லை. அந்தப் பவுடரை அப்படியே அள்ளி, தலாயாவின் (அமெரிக்காவில் அறிமுகமான நண்பர் ஹரிசந்த் மேகா தலாயா) வழுக்கைத் தலையில் பூசினார் அவர். பதிலுக்குத் தலாயாவும் பவுடரை குரியன் முகத்தில் வீசினார். இருவரும் சின்னக் குழந்தைகளைப்போல் உற்சாகமாக விளையாடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

பின்னே? அவர்கள் சாதித்திருப்பது சாதாரண விஷயமா? எருமைப் பாலில் பவுடர் வராது என்று ஒட்டுமொத்த உலகமும் சொல்லும்போது, அதை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் தங்களுடைய திறமைமீது அவர்கள் வைத்த நம்பிக்கை வீண் போகவில்லை. இன்னொரு பெருமை, எந்த வெளிநாட்டு நிபுணரையும் கலந்து ஆலோசிக்காமல் உருவாக்கப்பட்ட 100% இந்திய தொழில்நுட்பம் இது. அதைவிட முக்கியம், இனிமேல் கேரா மாவட்டப் பால் உற்பத்தியாளர்கள் சங்கம், உபரிப் பாலை வைத்துக்கொண்டு என்ன செய்வது என்று திணறவேண்டியதில்லை. எவ்வளவு பால் மிஞ்சினாலும், அதைப் பவுடராக்கிப் பாதுகாத்துக்கொள்கிற தொழில்நுட்பம் நமக்குக் கிடைத்துவிட்டது.

எருமைப் பாலில் இருந்து பவுடர் வருகிறது என்றால், இன்னும் சாக்லேட், ஐஸ் க்ரீம், பாலாடைக்கட்டி (சீஸ்), குழந்தை உணவுகள் என்று ஏகப்பட்ட பொருள்களை அதிலிருந்து தயாரிக்கமுடியும் என்றுதான் அர்த்தம். இதன்மூலம், எருமைப் பாலுக்குப் பல புதிய பயன்கள் கிடைக்கவிருக்கின்றன, வருங்காலத்தில், கேரா கூட்டுறவுச் சங்கம் அதிலெல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கால் பதிக்கலாம்.

1955ம் ஆண்டு அக்டோபர் 31ம் தேதி, ஆனந்தில் கூட்டுறவுச் சங்கத்துக்குச் சொந்தமான பால் பண்ணையைத் தொழிற்சாலையைத் திறந்துவைத்தார் நேரு. ஆசியாவிலேயே மிகப் பெரிய பால் பண்ணைத் தொழிற்சாலையான இங்குதான், நம் நாட்டிலேயே முதன்முறையாகப் பால் பவுடர் தயாரிக்கப்பட்டது. அதுவும் எருமைப் பாலைக் கொண்டு!

அதுவரை, இந்தியாவில் எந்தப் பால் பண்ணையை எடுத்துக்கொண்டாலும், அங்கே பாலைப் பாதுகாப்பது, பதப்படுத்துவது ஆகிய இரண்டு விஷயங்களுக்குத்தான் முக்கியத்துவம் தருவார்கள். மிஞ்சிப்போனால், பாலில் இருந்து வெண்ணெய் எடுப்பார்கள். அதை நெய்யாக மாற்றி விற்பனை செய்வார்கள். அதைத் தாண்டி யாரும் சிந்தித்தது கிடையாது. முதல்முறையாக, ஆனந்தில் அமைக்கப்பட்ட கூட்டுறவுப் பால் பண்ணை, பாலில் இருந்து பால் பொருள்களைத் தயாரிப்பதில் கவனம் செலுத்தத் தொடங்கியது. அதன் முதல் படியாகதான், தங்களுக்குச் சொந்தமாக ஒரு பால் பவுடர் தயாரிப்புத் தொழில்நுட்பத்தை உருவாக்கியிருந்தார்கள்.

ஒருபக்கம் பால் சேகரிக்கப்படும். குளிரூட்டப்பட்டு, பதப்படுத்தப்பட்டு பம்பாய்க்கோ, வேறு நகரங்களுக்கோ அனுப்பப்படும். இதுதவிர மிஞ்சிய பால், பவுடராக்கப்படும். அதிலிருந்து வேறு பல பொருள்களாகத் தயாரிக்கப்படும். இதைத் தனியாக விற்பனை செய்து லாபம் சம்பாதிக்கலாம். வர்கீஸ் குரியனின் திட்டம் இதுதான்.

தைரியமாகக் களத்தில் இறங்கலாம் என்று தீர்மானித்தார் வர்கீஸ் குரியன். தங்களுடைய அனுபவக் குறைவை, கடும் உழைப்பால் ஈடுகட்டிக்கொள்ளலாம் என்று கணக்கு போட்டார்.

ஆனந்தில் கூட்டுறவுச் சங்கப் பால் பண்ணை திறக்கப்பட்டு மூன்றே மாதங்களில், அவர்களுடைய தயாரிப்புகள் நேரடியாக மக்களைச் சென்றடையத் தொடங்கின. 1956 பிப்ரவரியில் தங்களுடைய பால் பவுடரை அறிமுகப்படுத்திய கேரா கூட்டுறவுச் சங்கம், அடுத்த மாதம் வெண்ணெய் தயாரித்து விற்பனைக்குக் கொண்டுவந்தது.
இந்தத் தயாரிப்புகளைப் பரவலாகப் பொதுமக்களிடம் கொண்டு சேர்ப்பதற்குக் கேடா கூட்டுறவுச் சங்கம் மிகவும் பாடுபட்டது. அப்போதும், அவர்களால் குறிப்பிடத்தக்க விற்பனையை எட்டமுடியவில்லை.

குறிப்பாக, கேடா கூட்டுறவுச் சங்கம் தயாரித்த வெண்ணெய், பால்ஸன் நிறுவனத்துடன் போட்டியிடமுடியாமல் திணறியது. ஏற்கெனவே பம்பாய் வெண்ணெய்ச் சந்தையை முற்றிலுமாக வளைத்துப்போட்டிருந்த பால்ஸன், இப்போது கூட்டுறவுச் சங்கத்தின் வெண்ணெய்க்கு இடம் தராமல் கடும் போட்டி கொடுத்தது.

என்ன செய்யலாம் என்று வர்கீஸ் குரியன் தீவிரமாகச் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்த நேரம். அவருடைய உறவினர் கே எம் ஃபிலிப் ஒரு யோசனை சொன்னார்.

‘உங்களுடைய தயாரிப்புகள், மக்கள் மனத்தில் சட்டென்று பதியவேண்டுமானால், அதற்கு ஒரு நல்ல பெயர் தேவை.’

அதாவது, ‘கேரா மாவட்டக் கூட்டுறவுச் சங்கத்தின் வெண்ணெய்’ என்று நீட்டி முழக்குவதைவிட, சிறியதாக, சுலபத்தில் ஞாபகம் வைத்துக்கொள்ளும்படியான பிராண்ட் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுக்கவேண்டும். அதன்பிறகு, அந்த பிராண்ட் தயாரிப்புகள் தரமானவை என்கிற எண்ணத்தை மக்களிடையே உருவாக்குவதற்குச் சரியான விளம்பரங்களைச் செய்யவேண்டும்.

அமுல் (Anand Milk Union Limited ) பிறந்தது இப்படித்தான்.

0

வர்கீஸ் குரியன் விக்கிபீடியா பக்கம்

Dr Varghese Kurien – From mechanical engineer to milkman

மதுரை புத்தகக் கண்காட்சி

மதுரைக்காரர்களுக்கு தமுக்கம் என்றாலே கண்காட்சிதான் நினைவுக்கு வரும். சித்திரைக் கண்காட்சி, தொழில் வர்த்தகக் கண்காட்சி என ஆண்டு முழுவதும் ஏதாவது கண்காட்சி நடந்து கொண்டே இருக்கும். பி.ஆர்.பி, அழகிரி போன்ற மதுரையின் பெரிய பெரிய தலைகளின் இல்ல விழாக்கள் இங்கு தான் ஊர் வியக்க நடைபெறும். ராணி மங்கம்மாள் தன் அரண்மனையில் (அதுதான், இன்றைய காந்தி மியூஸியம்) இருந்து யானைகள், குதிரைகள், வீரர்களின் சாகசங்களையும் சண்டைகளையும் வேடிக்கை பார்க்கப் பயன்படுத்திய திடல்தான் தமுக்கம்.

ஆகஸ்ட் 30 அன்று தொங்கிய 7ஆம் ஆண்டு புத்தகத் திருவிழாவைக் காணச் சென்றிருந்தேன். மாலைப் பொழுது என்பதால் கூட்டம் அவ்வளவாக இல்லை. அனுமதியும் பார்க்கிங்கும் இலவசம். உள்ளே நுழைந்தவுடன் வரவேற்றது உணவுக்கடைகள் தாம். வாடிக்கையாக அனைத்து பொருட்காட்சியிலும் உள்ளதைப் போல் பானி பூரி, ஊட்டி மிளகாய் பஜ்ஜி, டெல்லி அப்பளம், செம்மண் படிந்த இருக்கைகள், சற்றும் பொருந்தாத விலை என எதிலும் மாறுதல் இல்லை.

பதிப்பகங்களின் விளம்பரப் பலகைகளையும், ஊடகங்களின் அலங்கார வளைவுகளையும் கடந்து செல்ல, புத்தகக் காட்சி அரங்கம் காட்சியளித்தது. வாயிலில் கண்காட்சியில் பங்குபெரும் பதிப்பாளர்கள் மற்றும் விற்பனையானர்களின் பெயர்களும் கடை எண்களும் இடம்பெற்றிருந்தன. தமிழகத்தின் அனைத்து முன்னனி பதிப்பாளர்களும் விற்பனையாளர்களும் அங்கு கடை விரித்திருந்தனர்.

சிறுவர் நூல்கள், தமிழ் ஆங்கில கதை, கவிதைப் புத்தகங்கள், நாவல்கள், மாணவர்களுக்கான நூல்கள், அறிவுத்தள நூல்கள் என புத்தகக் காட்சி விரிந்தது. இருட்ட இருட்ட கூட்டம் பெருகிக்கொண்டே சென்றது. இதுவும் மதுரையின் வழக்கம் தான். வெயிலைச் சமாளிக்க மக்கள் இரவில் தான் வீட்டைவிட்டு வெளியேறுவர். மதுரையின் களை இரவில் தான் தெரியும்.

கண்காட்சியில் சிறார்களுக்கான பொருட்கள் தான் அதிகம் கவனத்தைக் கவர்வதாக இருந்தது. நூல்கள், சுவர்ப்படங்கள் போக ஒலி-ஒளி சிடிக்கள், ஐ க்யூ பூஸ்டர் போன்றவை குழந்தைகளையும் பெற்றோரையும் வசியம் செய்தன. குழந்தைகளுக்கு ஐ க்யூ சோதனை செய்து தருவதாகக் கூறிய ஒரு கடையில் பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தைகளுடன் அலைமோதியது இதற்கு நல்ல எடுத்துக்காட்டு.

அடுத்து, மாணவர்கள். இன்னும் குறிப்பாகச் சொல்ல வேண்டுமானால் போட்டி தேர்வுகளை சந்திக்கவிருக்கும் மாணவர்கள். 10, 12ம் வகுப்பு எனத் தொடங்கி ஏ.இ.இ.பி, ஐ.ஐ.டி.ஜே.இ.இ, டி.என்.பி.எஸ்.சி, டி. ஆர்.பி, கேட், சிவில் சர்வீசஸ் என்று புத்தகங்கள் குவிந்திருந்தன.  பல பள்ளிகள் தங்கள் மாணவர்களைக் கூட்டி வந்திருந்தன. அட்லஸ், டிக்‌ஷனரி, வரைபடங்கள், இயர்புக் போன்றவற்றை பள்ளி மாணவர்கள் அதிகம் வாங்கினர். அதேபோல், ஆங்கில நாவல்களை ஆங்கிலப் பள்ளி மாணவர்கள் வாங்கி குவித்துக் கொண்டிருந்தனர். அவர்களிடம் வினவிய பின்னர் அந்நூல்கள் படிப்பதற்கு மட்டும் இல்லை என நன்கு புரிந்தது.

10, 12ம் வகுப்பு மாணவர்களைக் குறிவைத்து பல ஸ்மார்ட் க்ளாஸ் பாணியிலான குறுந்தகடுகள் “பார்த்தால் மட்டும் போதும் முழு மதிப்பெண்” எனும் விளம்பரத்துடன் விற்கப்பட்டன.

பொறியியல், மருத்துவம், மேனேஜ்மெண்ட் போன்ற ஸ்டால்களில் அவ்வளவாக கூட்டம் இல்லை. பார்க்கக் கூடாதது எதையோ பார்த்துவிட்டதைப் போல், மாணவர்கள் மிரண்டுபோய் நகர்ந்தனர்.

விகடன், கிழக்கு போன்ற பதிப்பகங்களில் வழக்கம் போல் கூட்டம் இருந்தது. விகடனில் மூங்கில் மூச்சு, மனசே ரிலாக்ஸ் ப்ளிஸ், கற்றதும் பெற்றதும் போன்றவற்றை வாசகர்கள் விரும்பி வாங்கினர். கிழக்கில் வாழ்க்கை வரலாறு, சுயமுன்னேற்றம், தொழில் போன்றவற்றுடன் சுஜாதா, ஜெயமோகன், சாரு நிவேதிதா போன்றோரின் புனைவுகளும் இடம்பெற்றிருந்தது. வைரமுத்துவின் ஆயிரம் பாடல்கள், மூன்றாம் உலகப் போர் போன்ற புத்தகங்கள் குவித்து வைக்கப்பட்டிருந்தன.

இந்த முறை சிக்ஸ்த் சென்ஸ், எதிர் வெளியீடு, உயிர்மைப் பதிப்பகம், நக்கீரன் மற்றும் காலச்சுவடு ஆகியவற்றுக்கு அதிக வரவேற்பு இருந்தது. கோபிநாத்தின் முகத்துடன் இருந்த புத்தகங்கள் சிக்ஸ்த் சென்ஸில் தென்பட்டன. எதிர் வெளியீட்டின் ஆனி ஃப்ராங்கின் டைரிக் குறிப்புகள், ஒற்றை வைக்கோல் புரட்சி, ரெட் சன் போன்ற மொழிபெயர்ப்பு நூல்கள் சிறப்பாக இருந்தன. மனுஷ்யபுத்திரனின் பொது ஊடக விஜயத்துக்குப் பிறகு உயிர்மை மதுரையில் எழுச்சி கண்டதைப் போல் தெரிகிறது. ஆங்காங்கே பேருந்துகளில் எல்லாம் உயிர்மையின் விளம்பரம் தென்படுகிறது. நாங்கள் சென்ற பொழுது உயிர்மை அரங்கில் முத்துகிருஷ்ணன் இருந்தார். மறுநாள் மனுஷ்யபுத்திரன் வருவதாகத் தெரிவித்தார்.

என்.சி.பி.ஹெச், பாரதி புத்தகாலயம் போன்றவற்றில் இளைஞர்களைக் காண முடிந்தது. பாரதி புத்தகாலயத்தில் கம்யூனிஸ்ட் தலைவர்களின் சுவரொட்டிகளுக்கு வரவேற்பு இருந்தது. இவை தவிர பிற பதிப்பகங்களிலும் சே, லெனின், காஸ்ட்ரோ போன்றவர்களைப் பற்றிய புத்தகங்கள் நிறைய இருந்தன.

இந்த முறை ஆன்மீக அரங்குகள் கலர்கலராக இருந்தன. ஓலை வேயப்பட்ட உள்ளரங்குடன் ஈஷா சுண்டி இழுத்தது. மதுரைக்கு புதுவரவான ‘ரா’வின் Infinitheism அரங்கு மிக நேர்த்தியாக காணப்பட்டது. ராமகிருஷ்ண மடம் விவேகானந்தரை முன்னிறுத்தித் தன் அரங்கை அமைத்திருந்தது. கீதா ப்ரஸ் பத்து ரூபாய்க்கு கீதை அளித்தது. சித்த மருத்துவத்தை மட்டும் முன்வைத்து ஒரு புதிய அரங்கம் முளைத்திருந்தது. ஆர்.எஸ்.எஸ்ஸின் விஜய பாரதத்தைக் காண முடிந்தது. பல்வேறு ஆங்கில மற்றும் தமிழ் நூல்களுடன் ரஹ்மத் பதிப்பகம் மற்றும் யுனிவர்சல் பப்ளிஷர்ஸ் போன்ற இஸ்லாமிய பதிப்பகங்களும் இந்தமுறை களத்தில் இருந்தன.

பிரபல ஆங்கிலப் புத்தகங்கள் பல ஹிக்கின்போதம்ஸ், சந்த் அண்ட் கோ, சர்வோதைய இலக்கியப் பண்ணை போன்ற விற்பனையாளர்களிடத்தில் கிடைத்தது.

பத்து ரூபாய், இருபது ரூபாய், அதிரடி ஆஃபர் என மலிவு விலையில் புத்தகங்களை விற்கும் பல கடைகள் இருந்தன.

இவற்றின் நடுவே டெலஸ்கோப், ஸ்டெதஸ்கோப் போன்ற அறிவியல் சாதனங்களை விற்கும் கடை ஒன்றில் ஆள் நிற்க முடியாத அளவுக்குக் மக்கள் கூட்டம் முட்டி மோதியது.

மேலும், அனிமேஷன், கட்டவியல் போன்ற துறைகளைச் சார்ந்த தனி ஊடகங்கள் அரங்கில் இருந்தன. ஹிமாச்சல் பிரதேசத்து ஆப்பிள் ஜீஸ் எனக் கூறி ஏதோ ஒன்றை கலக்கி ஒரு கடையில் விற்றுக் கொண்டிருந்தார்கள்.

ஒன்பது மணிக்கு சரியாக ஒலிப்பெருக்கியில் “இன்றைய தினம் பொருட்காட்சி முடிகிறது. மீண்டும் நாளைக் காலை சந்திப்போம்” எனக் குரல் ஒலித்தது. கூட்டம் கலையாததால் ஒரு செக்யூரிட்டி வந்து அனைவரையும் விரட்டினார். அடுத்த கால் மணி நேரத்தில் தமுக்கத்தின் முதன்மை வாயில் மூடப்பட்டது. அடித்துப் பிடித்து வெளியேறினோம்.

கடந்த முறையை விட இந்த முறை புத்தகக்காட்சி பல வகையிலும் சிறப்பாக அமைத்திருந்தது. தி ஹிந்து செய்திக்குறிப்பு இங்கே. ஆகஸ்ட் 30 தொடங்கிய மதுரை புத்தகக் கண்காட்சி செப்டெம்பர் 09 அன்று முடிவடைகிறது.

0

பாபா பகுர்தீன்

பேய்களை நம்பாதே!

பேய்களுக்குப் பயப்படாதவர்கள் என்று இந்த உலகில் யாராவது உண்டா? ஏன் நான் இருக்கிறேனே என்று உங்களில் பலர் துள்ளியெழுவது புரிகிறது. ஆனால் நீங்களும் உங்கள் வயதின் எந்தக் கட்டத்திலாவது பேய்களுக்குப் பயந்துதானே இருப்பீர்கள்? ஆம் என்பதுதான் உண்மை. இல்லை என்று உங்களால் கூறவே முடியாது.

சிலருக்கு பேய்கள் பற்றிய சிறுவயதுப் பயமெல்லாம் தாற்காலிகமாக நீங்கியிருக்கும். சிலருக்கு வாழ்க்கை முழுவதும் தொடர்ந்து வரும். பலருக்கு பேய்களைப் பற்றி நினைக்கவே நேரமில்லை. ஆனால் எங்காவது தனியாக இருளில் ஆளில்லா சூழ்நிலையில் மாட்டிக் கொள்ளும் போது உடனடியாகத் துணைக்கு ஓடிவருவது நமது மூளையின் சிந்தனை மையத்தின் சேமிப்பிலிருக்கும் பேய்கள் பற்றிய எண்ணங்கள்தான். விரல் விட்டு எண்ணக்கூடிய வெகு சிலபேர்தான் பேய்களைப் பற்றிச் சிறிதும் அலட்டிக்கொள்ளாமல் இருப்பார்கள். அவர்களைப் பற்றி பிறகு சாவகாசமாகப் பார்க்கலாம்.

இப்போது பயப்படுபவர்கள்…

உங்களுக்குத் தெரியுமா பேய்களுக்குப் பயப்படுபவர்களைவிட தாங்கள் பயப்படுவதைக் காட்டிக்கொள்ளாமல் நடிப்பவர்கள்தான் அதிகம். ஒரு நம்பகமான புள்ளிவிபரம் இதைக் கூறுகின்றது. சரி, புள்ளிவிபரம் இருக்கட்டும் ஒருபக்கம். நாம் இந்தப் பேய்கள் எப்படி உருவாயின அல்லது உருவாக்கப்பட்டன என்றும் ஏன் இந்தப் பேய்கள் பற்றிய பயம் மட்டும் கடைசிவரை எல்லோரையும் இப்படிப் பிடித்தாட்டுகின்றது என்றும் சிறிது அலசுவோம்.

சிறுவயதிலே உங்கள் அம்மா அல்லது பாட்டி, பாட்டன்கள் கதைகள் சொல்லி உணவு ஊட்டியிருப்பார்கள் அல்லது தூங்க வைத்திருப்பார்கள். கொஞ்சம் முரண்டு பிடிக்கும் போதெல்லாம் உங்களை மிரட்டி வழிக்குக் கொண்டுவர தங்களுக்குத் தெரிந்த பல வித்தைகளை அவர்கள் முயன்றிருப்பார்கள். அவற்றிலே சுலபமானதும் உடனடிப் பலன் தருவதுமான வித்தை பேய்கள் பற்றிய கதைகளும் பயமுறுத்தல்களும்தான் போலிருக்கின்றது.

தொட்டிலில் ஆட்டிக்கொண்டே தாலாட்டுப் பாடும் தாய் அடங்காமல் அழும் தன் குழந்தைக்கு, “அந்தா பேய் வருது…உன்னைப் பார்த்து பல்லைக் காட்டுது… பேசாமல் தூங்கு!” என்று மிரட்டுவதோடு தானும் பயந்தது போல பாசாங்கு செய்வாள். இந்த நிகழ்ச்சி அந்தத் தாயைப் பொறுத்தவரையில் தனது குழந்தையைத் தூங்கச் செய்யும் வெகு சாதாரண உத்தி அல்லது சிறு ஏமாற்று அவ்வளவுதான். ஆனால் அந்தச் சிறுகுழந்தைக்கோ அதன் மனவளர்ச்சியையும் எதிர்கால ஆளுமையையும் பாதிக்கப்போகும் ஒரு முக்கியமான கல்வெட்டுச் செதுக்கல்!

ஆம், ஒரு குழந்தைக்கு தனது தாயின் வார்த்தைகளின் அர்த்தம் முழுமையாகப் புரியாது போகலாம். ஆனால் அவளது ஒவ்வொரு சிறு அசைவும்கூட உடல்மொழிக்குரிய உணர்வுகளாக அந்தக் குழந்தையினால் மிகவும் கவனமாக உள்வாங்கப்படுகின்றது. ஒரு பூனையையோ நாயையோ குழந்தைக்குக் காண்பித்து அந்தத் தாய் பயமுறுத்துவாளாக இருந்தால் அந்தப் பயத்தின் எல்லை மிகவும் குறுகியதாகவே இருக்கும். குழந்தை சிறிது பெரியவானகியதும் ’ஓ! நாயும் பூனையும் இவ்வளவுதானா?’ என்று தெரிந்து பயம் துறந்து விடுவான். மாறாக, இல்லாத ஒன்றை இருப்பதாகக் கற்பித்து அவன் பயமுறுத்தப்படுவதால் வாழ்க்கை முழுவதும் காணமுடியாத ஏதோ ஒன்றுக்கு பயந்தபடியேதான் இருக்கப்போகின்றான்.

இந்த எண்ணப்பாங்கு அவனது வாழ்வின் இளமைப்பருவத்திலே சிலையில் எழுத்தாகப் பதிந்து விடுவதால், பின்பு எவ்வளவுதான் அறிவியல் தாக்கங்களுக்கு தன்னை உட்படுத்திக் கொண்டாலும் மூளையின் எங்கோ ஒரு ஆழமான புள்ளியில் “அந்தப் பயம்” மட்டும் இருந்து கொண்டேதான் இருக்கும். இதனால்தான் அறிவியல் ரீதியாக அமானுஷ்ய சக்திகளுக்கு வாய்ப்பில்லையென்று நன்கறிந்த விஞ்ஞானிகளுக்குக்கூட லேசான பேய்ப்பயம் இருக்கின்றது.

அடுத்து…

ஆதிகால மக்களிடம் பேய்கள் பற்றிய பயம் எவ்வாறு ஏற்பட்டிருக்க முடியும் என்று சற்றுப் பார்ப்போம். வேட்டையாடி நாடோடியாக வாழ்ந்த காலத்தில் மழை, இடி, மின்னல், புயல், நிலநடுக்கம், கடற்கோள், கானல்நீர், வானவில், ஆலங்கட்டி மழை, காட்டுத்தீ, கிரகணங்கள், வால் நட்சத்திரங்கள், தொற்றுநோய்கள் போன்ற இயற்கையின் நிகழ்வுகளுக்குரிய சரியான விளக்கம் மனிதனுக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை.
இதனால் காடுமேடுகளில் அலைந்து திரிந்தபோது அவன் கண்ணுற்ற இயற்கையின் பல நிகழ்வுகளுக்கு தான் அறிந்திராத சில சக்திகள்தான் காரணமாக இருக்க வேண்டும் என்று கருதினான். அவற்றில் தனக்கு உவப்பான இயற்கை நிகழ்வுகளுக்கு நல்ல சக்திகளும் அழிவு அல்லது அச்சம் தரும் நிகழ்வுகளுக்கு தீய சக்திகளும் காரணம் என அவன் எண்ணியதில் வியப்பேதுமில்லைதானே. பின்பு அவற்றுக்கு முறையே கடவுள்கள் என்றும் பேய்கள் என்றும் பெயரிட்டிருப்பான்.

ஆரம்பத்தில் எளிமையாக இருந்த மனிதனின் வாழ்க்கை காலப்போக்கில் படிப்படியாக சிக்கலடைந்தது. மனிதனின் அறிவியல் வளர்ச்சியும் வாழக்கைத்தரமும் துரிதமாக வளர்ந்த போது ஆதியில் அவனை மிரட்சிக்குள்ளாக்கிய பல இயற்கையின் விளைவுகளுக்குரிய காரணங்களை கண்டறிந்து தெளிவடைந்தான். எனினும் மனித வாழ்வின் சமூக அமைப்புகளிலும் அதன் போக்கினில் ஏற்பட்ட சிக்கலான மாற்றங்களின் காரணமாக அறிவியல் உண்மைகளை ஏற்றுக் கொள்வதிலும் அதுபற்றிய கருத்தாக்கங்களிலும் வேறுபாடுகள் உண்டாயின.

இதை இன்னும் விளக்கமாகக் கூறுவதானால் காட்டு விலங்குகளில் ஒன்றாக வாழந்திருந்த மனிதன் படிப்படியாக நாகரிகமடைந்து தனது சூழலையும் அவற்றில் நிகழும் மாற்றங்களையும் அவதானித்து ஆய்வுகள் பல புரிய ஆரம்பித்தவுடன் இயற்கையின் மாயத்திரைகள் பல விலகத் தொடங்கின. அவற்றின் விளைவாக பல உண்மைகள் வெட்ட வெளிச்சமாகின.

ஆரம்பத்தில் மனிதனால் கண்டறியப்பட்ட சகல உண்மைகளுக்கும் மதிப்பளிக்கப்பட்டு வந்தது. ஆனால், காலப்போக்கிலே அங்ஙனம் அவன் கண்டறிந்த அறிவியல் உண்மைகள் பலவற்றை-அவை எவ்வளவுதான் ஐயம் திரிபற உறுதிப்படுத்தப்பட்டிருந்த போதிலும் கூட- ஏற்றுக் கொள்ள முடியாதளவு மனிதனே உருவாக்கி வளர்த்த சில நம்பிக்கைகளும் சித்தாந்தங்களும் மக்களைத் தடுத்து வைத்தன.

உதாரணமாக ஒருகாலத்தில் நாம் வாழும் பூமியே இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் மையமாகக் கருதப்பட்டது. சகல கோள்களும் சூரியனும் நமது பூமியையே சுற்றி வருவதாகக் கருதப்பட்டு வந்தது. இந்தக் கருத்தை ஏற்றுப் பல மத நம்பிக்கைகளும் சித்தாந்தங்களும் உருவாகி வலுப்பட்டிருந்தபோது “பூமியல்ல சூரியன்தான் ஞாயிற்றுத் தொகுதியின் மையம்” என்பதை அறிஞர்கள் பலர் ஆய்வுகளின் மூலம் கண்டறிந்தார்கள். ஆனால் இந்தப் புதிய கண்டுபிடிப்பை அன்றைய செல்வாக்கிலுள்ள மத நிறுவனங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அத்துடன் அத்தகைய புதிய உண்மைகளை ஆய்ந்தறிந்து கூறும் அறிவியலாளர்களுக்கு மரணதண்டணை உட்பட பல தண்டனைகளையும் வழங்கியது.
இது போலத்தான் அமானுஷ்ய சக்திகள் பற்றிய பயமும் நம்பிக்கைகளும். இத்தகைய நம்பிக்கைகள் அறிவியலாளர்களால் நிராகரிக்கப்பட்டிருந்த போதிலும்கூட அவற்றை வைத்துக் காசு பார்க்கும் அல்லது தங்களது ஆதிக்க அடக்குமுறை நலன்களுக்குப் பயன்படுத்தி வருகின்ற ஒரு சரரார் விடுவதாக இல்லை.

மின்சார வசதிகள் இல்லாத மன்னர்களின் ஆட்சிமுறை இருந்த நாள்களில் திருடர்களும் வழிப்பறிக் கொள்ளையர்களும் ஓர் உத்தியைக் கையாள்வதுண்டு. நீண்ட காலமாக திருடிச் சேர்த்த சொத்துகளை எங்காவது பாழடைந்த வீடுகளிலும் கட்டடங்களிலும் பதுக்கி வைத்திருப்பர். இதனால் குறிப்பிட்ட அந்தப் பிரதேசத்திலே மக்கள் சுதந்தரமாக உலாவுவதை அவர்கள் விரும்புவதில்லை. இதற்காக அந்தத் திருடர்கள் பகலிலே நன்றாகத் தூங்கி பின்னிரவில் எழுந்து கறுப்புப் போர்வையால் தங்களை மூடிக் கொண்டு அந்தக் கட்டடங்களைச் சுற்றிலும் அவலக்குரல் எழுப்பியபடி உலாவுவார்கள். அப்படிச் செய்வதனால் பேய்களின் நடமாட்டம் இருப்பதாக ஊருக்குள் கதை பரவும். அதனால் அந்தப் பகுதிக்கு பகலிலும் கூட பொது மக்கள் வரத்துணிய மாட்டார்கள். இதனால் பதுக்கிய பொருளும் திருட்டு பற்றிய ரகசியமும் பிறருக்குத் தெரியாமல் பாதுகாப்பாக இருக்கும் என்பதுதான் அவர்களது பயமுறுத்தலின் பின்னாலுள்ள செய்தி.

மேலே நான் கூறிய விடயத்தை பேய்கள் பற்றிய பயத்துக்கு மட்டுமன்றி, இந்த சமூகத்திலே உலாவும் அவசியமற்ற விடயங்களான மூடநம்பிக்கைகள் மற்றும் அறிவியலின் வளர்ச்சியோடு இயல்பாக அழிந்து விடுவதிலிருந்து வேண்டுமென்றே கட்டிக்காத்துக் கொண்டிருக்கும் அனைத்து நடவடிக்கைகளுக்கும்கூட அப்படியே பொருத்திப் பார்க்கலாம்.

திருடர்களுக்கு தமது திருட்டுச் சொத்துகளைப் பாதுகாக்க பேய்கள் எனும் கருத்தாக்கம் எவ்வாறு பயன்படுகின்றதோ அவ்வாறுதான் நமது சமூகத்தில் வாழும் மக்களின் விழிப்புணர்ச்சியை மழுப்புவதற்கு பல மூடநம்பிக்கைகள் உதவுகின்றன. பல்வேறு தெய்வங்கள், சூனியம், பேய், பிசாசு, ஆவிகளிடம் பேசுவது, மந்திர தந்திரங்களால் நோய்களைக் குணப்படுத்த நினைப்பது, சாமியார்களிடம் நம்பிக்கை வைத்து ஏமாறுவது போன்ற விடயங்களின் பின்னால் இருப்பதெல்லாம் வெறும் ஏமாற்றுப் பித்தலாட்டங்களன்றி வேறு எதுவும் கிடையாது.

இவ்வாறு மக்களின் அறியாமையைப் பயன்படுத்தியும் தூண்டியும் வயிறு வளர்ப்பவர்களின் கதைகள் தற்போது அம்பலமாகிக்க கொண்டிருப்பதை பத்திரிகைகளிலும் வேறு ஊடகங்களிலும் பார்த்திருப்பீர்கள். இவற்றை நிருபிக்க அண்மைக்காலமாக மிகவும் பிரபலமான சாமியார்களின் ஆசிரமங்களிலே நடந்த மற்றும் நடந்துவரும் சம்பவங்களே போதும்.

0

மூதூர் மொகமட் ராபி

காஷ்மிர் டைரி – 3

நண்பர்கள் அனைவரும் வந்து சேர்ந்தபிறகு ஹோட்டலைக் காலி செய்துவிட்டு சிகாகோ என்னும் பெயர் கொண்ட ஷிகாராவுக்குக் குடிபுகுந்தோம். அடுத்த மூன்று மூன்று நாள்களுக்குப் படகுதான் வீடு.  முதல் நாள், டால் ஏரியை ஒட்டிய குடியிருப்பு மற்றும் கடைப் பகுதிகளைச் சுற்றினோம்.  பஞ்சாபி தாபாக்கள், மீன், இறைச்சிக் கடைகள், துணிக்கடைகள், காஷ்மிர் ஷால், போர்வைகள் விற்கும் கடைகள், கைவினை அங்காடிகள், சிறு உணவகங்கள், தேநீர் கடைகள் ஆகியவற்றைக் கடந்து சென்றோம். காய்கறிகளை கை வண்டிகளில் கொண்டு சென்றார்கள் வியாபாரிகள். இந்துக்களைக் கவர சிவபெருமான் படமும், இஸ்லாமியர்களைக் கவர உருது வாசகங்களும் கடைகளில் பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தன.

தகரக் கூரையுடன் கூடிய வீடுகளின் தொகுப்புகள் இடையிடையே தென்பட்டன. இருவர் மட்டுமே பயணம் செய்யக்கூடிய சிறு படகுகளைப் பலர் வைத்திருக்கிறார்கள். கடைகளுக்குச் சென்று வர, சாமான்கள் வாங்கி வர, சிறு பயணங்கள் மேற்கொள்ள இவை பயன்படுத்தப்படுகின்றன. பள்ளி மாணவர்களும் பெண்களும் தன்னந்தனியே படகைச் செலுத்துகின்றனர்.  கடந்து செல்லும்போது குழந்தைகள் கையசைக்கிறார்கள். ஷிகாராவில் அமர்ந்திருக்கும்போது கடக்க நேரிட்டால், மலர் ஒன்றை எடுத்து புன்சிரிப்புடன் அளிக்கிறார்கள்.

செங்கல் வீடுகளின் கூரைகளும்கூட பிரமிட் போன்ற அமைப்புடன்தான் இருக்கின்றன. பனி மழை பொழியும்போது சிதறல்கள் எதுவும் வீட்டின் மேல் தங்காமல் இருக்கவே இந்த ஏற்பாடு. நாங்கள் சென்ற பொழுது, மரங்கள் இலைகளின்றி குச்சிக்குச்சியாக நின்றுகொண்டிருந்தன. காய்த்து தொங்கும் ஆப்பிள்களைப் பார்க்கமுடியவில்லை. ‘அது பரவாயில்லை, ஆப்பிள் மரங்களைக் கண்ட பலரால் பனிப்பொழிவைப் பார்க்கமுடியாமல் போய்விட்டது. அது பெரிய துயரமல்லவா?’ என்றார் நண்பர் ஒருவர்.

உள்ளூர் மக்கள் தங்களுக்கான ஆடைகளையும் உடைகளையும் இதுபோன்ற தள்ளுவண்டி வியாபாரிகளிடம் இருந்தே வாங்கிக்கொள்கிறார்கள். கம்பளி, கையுறை, காலுறை, அங்கிகள், தொப்பிகள், குழந்தைகளுக்கான ஆடைகள் என்று பலவும் குறைந்த விலையில் கிடைக்கின்றன. இரு சக்கர வாகனங்களில், சட்டைகளையும் சுடிதார் துணிகளையும் கட்டி எடுத்து வந்து விற்கிறார்கள்.

தகரத் துணிக்கடைக்கு முன்பாக அமர்ந்திருக்கும் ஒரு வியாபாரி. டால் ஏரியில் வசிக்கும் நடுத்தர வர்க்க ஷிகாரா பணியாளர்கள் சிலரை இவர் அறிமுகம் செய்து வைத்தார்.

இவர்களும் படகு வீட்டில்தான் குடியிருக்கிறார்கள். ஒய்யாரமாக அல்ல ஒதுக்குப்புறமாக.  முழுக்க முழுக்க தகரத்தால் உருவாக்கப்பட்ட ஷெட்டுகள். வெடவெடக்கும் குளிரில் பெண்கள் முடிந்தவரை வீட்டுக்குள் ஒடுங்கியிருக்கிறார்கள். ஆண்களில் சிலர் வியாபாரிகளாகவும் சிலர் துப்புறவுத் தொழிலாளர்களாகவும் சிலர் ஷிகாராவில் பணிபுரிபவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். குழந்தைகள் படிப்பதற்கான அரசுத் தகரப் பள்ளிகள் அருகிலேயே இருக்கின்றன. ஒருவருடைய வீட்டுக்குச் சென்று பார்த்தோம். எலுமிச்சை தேநீர் கொடுத்து உபசரித்தார்கள்.  சுற்றுலாப் பயணிகளைச் சுற்றிச்சுற்றித்தான் இவர்கள் வாழ்க்கை இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது.

மீன் வற்றல் போன்ற ஒன்றை இவர் தன் வீட்டுக்கு வெளியில் காயவைத்துக்கொண்டிருந்தார். தயக்கத்துடனும் வெட்கத்துடனும் சிறிதே பேசினார். ஒவ்வொரு வீட்டிலும் ஒரு குடிநீர் தொட்டி இருக்கிறது. இந்தப் பகுதியில் மின்சாரம் கிட்டத்தட்ட தடையின்றி கிடைக்கிறது. ஏரிக்கரையை மாசுபடுத்துவது இவர்களுடைய வாழ்வாதாரத்தையே குலைத்துவிடும் என்பதால் கழவுநீரைத் தனியே இன்னொரு தொட்டியில் சேகரித்து அப்புறப்படுத்துகிறார்கள். டால் ஏரியை அவ்வப்போது துப்புறவுப் படகுகள் உலா வந்து தூர் வாருவதால் சுத்தமாகவே இருக்கின்றன. அடுப்புக்குப் பெரும்பாலும் விறகுகளே பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

காஷ்மிரில் இந்திய ராணுவத்தின் செயல்பாடுகள் திருப்திகரமாக இல்லை, பாதுகாப்பு வசதிகள் போதவில்லை என்றார் இவர். ‘சுற்றுலாப் பயணிகள் வருகை தரும் சோன்மார்க், குல்மார்க் போன்ற இடங்களில் உள்ள ராணுவத்தினரும் ஸ்ரீ நகர் போன்ற பகுதிகளில் உள்ள ராணுவத்தினரும் வெவ்வெறான முறையில் உங்களை நடத்துவார்கள். உங்களுக்குக் கிடைக்கும் வரவேற்பு நீங்கள் இந்துவா, இஸ்லாமியரா என்பதைப் பொறுத்தும், நீங்கள் காஷ்மிர் வாசியா, சுற்றுலாப் பயணியா என்பதைப் பொறுத்தும் அமையும்.’

டால் ஏரியில் இயங்கும் மிதக்கும் தபால் நிலையம்.  சச்சின் பைலட், உமர் அப்துல்லா இருவராலும் 2011ல் திறந்து வைக்கப்பட்டது. புகைப்பட போஸ்ட்கார்ட், காஷ்மிர் பற்றிய சில புத்தகங்கள் ஆகியவையும் இங்கு கிடைக்கின்றன.

(தொடரும்)

காஷ்மிர் டைரி – 2

ஸ்ரீ நகர் விமான நிலையத்தில் வந்திறங்கியபோது இளஞ்சூடும் இளங்குளிரும் பரவிக்கொண்டிருந்தது. அங்கேயே வண்டி அமர்த்திக்கொண்டு புறப்பட்டோம். உள்நுழையும் வாகனங்களும் வெளியேறும் வாகனங்களும் பல அடுக்கு சோதனைச் சாவடிகளைக் கடக்கவேண்டியிருந்தது. எங்களுடன் வந்திறங்கியவர்களைத் தவிர வேறு ஆள்கள் யாரையும் விமான நிலையத்தில் காணமுடியவில்லை. ஒன்றிரண்டு டாக்ஸிவாலாக்கள் அமைதியாக அமர்ந்துகொண்டிருந்தனர். புகைப்படம் எடுக்கவேண்டாம் என்று ஆயுதம் தரித்த பாதுகாப்பு அதிகாரிகள் மீண்டும் மீண்டும் கேட்டுக்கொண்டதால், ஒன்றிரண்டு படங்களை மட்டுமே எடுத்து திருப்திபட்டுக்கொண்டேன்.

 

மக்கள் புழங்கும் இடத்தை அடைவதற்கு சில நிமிடங்கள் பிடிக்கின்றன. ஓரடி கடப்பதற்குள் குறைந்தது நான்கு ஏகே 47 ஜவான்களைச் சாலையின் இரு பக்கங்களிலும் காணமுடிந்தது. உருது மொழிப் பலகைகள் கொண்ட சிறு கடைகள் அடுத்தடுத்து விரிகின்றன. இரானியப் படங்களில் வருவதைப் போன்ற நீண்ட அங்கி அணிந்த ஆண்கள் சைக்கிளில் விரைந்துகொண்டிருந்தனர். மீண்டும் இரானியப் படங்களில் வருவதைப் போல் அழகாக வெள்ளை முக்காடு அணிந்த காஷ்மிர் மாணவிகள் எறும்பு வரிசையாக நடந்து சென்றனர். அவர்கள் கடந்து செல்லும்வரை எங்கள் வண்டி நிறுத்திவைக்கப்பட்டது.

நகருக்குள் நுழைய நுழைய, ஜவான்களின் அடர்த்தி சற்றே குறையத் தொடங்கியது என்றாலும், திரும்பும் பக்கமெல்லாம் ஏகே 47 முன்வந்து நின்று பயமுறுத்தியது. இவர்களைக் கடந்துசென்றே காஷ்மிரிகள் காலை தேநீர் அருந்தவேண்டும். பள்ளிக்கும் பள்ளிவாசலுக்கும் செல்லவேண்டும். காய்கறிகள் வாங்கவேண்டும். வேலைக்குப் போகவேண்டும்.

Waugh in Abyssinia என்னும் புத்தகத்தில் Evelyn Waugh, இப்படிப்பட்ட ஒரு காட்சியை வருணித்திருப்பார். இரண்டாம் உலகப் போர் சமயத்தில் முசோலினியின் இத்தாலியப் படைகள் அபிசீனியாவை ஆக்கிரமித்திருக்கும். ஆனால், அதை ஆக்கிரமிப்பு என்று நேரடியாகப் பளிச்சென்று சொல்ல எவிலின் வாஹ் தயங்குவார். ராணுவ வீரர்கள் அபிசீனியர்களைப் பாதுகாப்பதற்காகப் பணியில் அமர்த்தப்பட்டிருப்பார்கள் என்பார். அவர்கள் அபிசீனியர்களுடன் ஒன்றுகலந்து கொஞ்சிக் குலாவி பழகுவார்கள் என்றும், அபிசீனியக் குழந்தைகள் இத்தாலிய வீரர்களுக்கு பூக்கள் பரிசளிப்பார்கள் என்றும் பதிலுக்கு வீரர்கள் குழந்தைகளுக்கு இனிப்பு மிட்டாய்கள் வழங்குவார்கள் என்றும் உணர்ச்சிபூர்வமாக எழுதியிருப்பார். நமக்கே சந்தேகம் வந்துவிடும், இத்தாலியர்கள் அபிசீனியர்களை ஒழிக்கவந்தவர்களா அல்லது உய்விக்க அனுப்பப்பட்டவர்களா என்று.

சுமார் இருபது நிமிட பயணத்துக்குப் பிறகு, ஹோட்டலை அடைந்தோம். முன்னரே இணையம் வாயிலாக தங்குமிடம் (Srinagar Embassy Hotel) ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது.  சென்னையில் இருந்து வருகிறோம் என்று அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டு, சாவி வாங்கி அறைக்குள் நுழைந்தபோது, திருவல்லிக்கேணி பேச்சிலர் ரூமுக்குள் நுழைந்த உணர்வு ஏற்பட்டது. போதாக்குறைக்கு, நாற்காலி, கட்டில், பூட்டு, டவல் என்று எதை தொட்டாலும் ஐஸ் குளிர். பாத்ரூமில் ஹாட் வாட்டர் ஹாத்தா நஹி என்று நியூஸ் வாசித்துவிட்டுப் போனார் ஹோட்டல் பணியாளர் ஒருவர். மற்ற நண்பர்கள் மதியத்துக்கு மேல் வரவிருந்தார்கள். பைகளை அங்கேயே போட்டுவிட்டு, இரண்டடுக்கு ஸ்வெட்டர், ஜெர்கின் அணிந்துகொண்டு ஊர் சுற்றக் கிளம்பிவிட்டோம்.

புவிப்பரப்பு, குளிர், மக்கள், கட்டடங்கள், உணவு, சாலைகள், கடைகள் என்று காஷ்மிரின் எந்தவொரு அம்சமும் இந்தியாவை நினைவுபடுத்தவில்லை. ஒரு புதிய நாட்டில் நடைபோடும் உணர்வே ஏற்பட்டது.

காஷ்மிர் மிகத் தாமதமாகவே உறக்கம் கலைந்து விழித்துக்கொள்கிறது. ஒரு சிறிய உணவகத்துக்குள் நுழைந்தோம். மேகி, சப்பாத்தி, உப்புமா மூன்றும் கிடைப்பதாகச் சொன்னார் பணியாளர். உப்புமா ஆர்டர் செய்து கிட்டத்தட்ட 15 நிமிடங்கள் காத்திருந்தோம். அந்த உணவகத்தில் நாங்கள் இருவர் மட்டுமே இருந்தோம். மிக மிக சாவகாசமாக அவர் நடந்து வந்து, தண்ணீர் கொடுத்துவிட்டு, உள்ளே சென்று அடுப்பு மூட்டி, பிறகு வெளியில் வந்து வேடிக்கை பார்த்துவிட்டு, ஏதோ ஒரு வகை பாக்கை வாயில் கொட்டி, அசைபோட்டு, இடுக்கில் மாட்டிய விஷயங்களை ஒவ்வொன்றாகக் குத்தி எடுத்து, பிறகு உள்ளே சென்று உப்புமாவை ஒரு கிண்ணத்தில் கவிழ்த்து கொண்டு வந்து கொடுத்தார். அவரே பில் எழுதிக்கொடுத்தார். அவரே பணம் வாங்கிக்கொண்டார். வாசல் வரை வந்து வழியனுப்பினார்.

டால் ஏரியின் கரையில் வரிசையாக ஷிகாரா எனப்படும் படகு வீடுகள் நிறுத்தப்பட்டிருந்தன. ஒரு படகு வீட்டுக்குள் எட்டிப் பார்த்தோம். நடுத்தர வயது கொண்ட ஒருவர் வரவேற்று உள்ளே அழைத்துச் சென்றார். நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்த அந்தப் படகு வீட்டைப் பராமரித்து, விருந்தினர்களை ஈர்த்து, வரவேற்று தங்கவைப்பது அவர் பணி. பெயர், உமர். ‘சென்னைக்கு ஒரு முறை வந்திருக்கிறேன். கடும் சூடு!’ என்றார். ஒரு பிளாஸ்க் நிறைய தேநீரும் (‘காஷ்மிர் சிறப்பு தேநீர், இடைவெளியின்றி அருந்திகொண்டே இருக்கலாம்’) இரு கோப்பைகளும் கொண்டு வந்து வைத்தார். வீட்டின் முகப்பில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.

‘சமீபமாக இங்கே எந்தவித அசம்பாவிதமும் நடைபெறவில்லை என்றாலும், எப்போதும் எதுவும் நடக்கலாம் என்னும் நிலையே நீடிக்கிறது. நாங்கள் அமைதியையே விரும்புகிறோம். அமைதியான இடத்தில்தான் வியாபாரம் செய்யமுடியும். குழந்தைகளைப் படிக்கவைக்கமுடியும். திருமணம் செய்துவைத்து வாழவைக்கமுடியும்.’

உமரின் ஷிகாரா ஒப்பீட்டளவில் சிறியது. இரு படுக்கையறைகளும் ஒரு வரவேற்பறையும் ஒரு சமையலறையும் கொண்ட நடுத்தர வர்க்கத்துப் பயணிகளுக்கான இருப்பிடம். ஒரு நாளுக்கு ஒருவருக்கு 500 ரூபாய். உயர்ரக வசதிகள் கொண்ட சொகுசு ஷிகாரா என்றால் சில ஆயிரங்கள் வரை பிடிக்கும்.  ஒவ்வொரு வீட்டுக்கும் குடிநீர், மின்சார இணைப்பு உள்ளது. கேரளாவில் உள்ள படகு வீடுகளைப் போல் காஷ்மிர் ஷிகாராக்கள் பயணம் செய்வதில்லை. ஏரியின் கரைகளில் நடப்பட்டுள்ள ஆடாத, அசையாத வீடுகள் இவை.

நாங்கள் உரையாடிக்கொண்டிருக்கும்போதே சிறு படகுகள் அசைந்து அசைந்து எங்களிடம் வந்து சேர்ந்தன. ஓரிரு வியாபாரிகளைக் கொண்ட சிறிய அசையும் கடைகள் அவை. ஷிகாராவில் தங்கியிருப்பவர்களிடம் வியாபாரம் செய்வதே இவர்கள் நோக்கம். எங்களை நெருங்கியவர்கள் சல்வார், கம்பளி ஆடைகளை விற்பனை செய்பவர்கள். டால் ஏரி முழுக்க இப்படிப்பட்ட பல வியாபாரிகளைக் காணமுடியும். கைவினைப் பொருள்கள், குங்குமப்பூ, பெப்சி, ஸ்வெட்டர் என்று பலவற்றை இவர்கள் படகுகளில் கொண்டுவருகிறார்கள். நீங்கள் கடைகளைத் தேடிச் செல்லவேண்டியதில்லை. கடைகள் தாமாகவே உங்களைத் தேடிவரும்.

உமரின் குடும்பத்தினர் படகு வீட்டுக்குப் பின்புறத்தில் குடியிருந்தனர். வீட்டுக்கு அழைத்துச்சென்று காட்டினார். தகர மேற்கூரையுடன்கூடிய சிறிய கூடாரம் அது. சமைக்க, உறங்க என்று இரண்டு சிறு அறைகள் இருந்தன. கரைக்கு அருகில் நெருப்பு மூட்டி குளிர் காய்ந்துகொண்டிருந்தார் உமரின் மனைவி. படகு வீட்டில் தங்கும் விருந்தினர்களுக்குச் சமையல் செய்யும் பொறுப்பு இவருடையது. பிற பணியாளர்களைத் தேவைக்கு ஏற்ப அமர்த்திக்கொள்கிறார்கள். படகு வீட்டின் உரிமையாளர் காஷ்மிரில் வேறொரு பகுதியில் தங்கியிருந்தார்.

‘சுற்றுலாவை நம்பித்தான் காஷ்மிர் இயங்குகிறது. கைவினைப் பொருள்கள், துணி, மணிகள், மரவேலைப்பாடுகள் என்று இங்கு நாங்கள் மேற்கொள்ளும் தொழில்கள் அனைத்தும் காஷ்மிரிகள் அல்லாதவர்களுக்காகத்தான்.’

‘ஜவான்கள்மீது எனக்கு அதிக மரியாதை இருந்ததில்லை. இவர்கள் நடத்தும் ஆபரேஷன்கள் அச்சமூட்டக்கூடியவை. விசாரணை எதுவுமின்றி தண்டனை கொடுத்துவிடுவார்கள். இவர்கள் சுட்டுக்கொல்பவர்களில் எத்தனைப் பேர் உண்மையில் தீவிரவாதிகள் என்பது கடவுளுக்கே வெளிச்சம்.’

(தொடரும்)

காஷ்மிர் டைரி – 1