No announcement available.

இலங்கையில் நீதி கோருவோம் – ஆம்னெஸ்டி இண்டெர்நேஷனல்

 

ஆம்னெஸ்டி இண்டெர்நேஷனல் கையெழுத்து இயக்கப் பிரசுரத்தின் தமிழாக்கம்

ஆம்னெஸ்டியின் பிரசாரத்துக்கு ஆதரவு தாருங்கள். இலங்கையில் நீதி கோருங்கள். 080670-06666 என்ற செல்பேசி எண்ணுக்கு ஒரு மிஸ்டு கால் தாருங்கள். அல்லது இந்த இணையத்தளத்துக்குச் சென்று கையெழுத்திடுங்கள்.

இலங்கையில் தற்போது நடந்துவரும் மனித உரிமை மீறல்களை நிறுத்துவதாகவும் உள்நாட்டுப் போரின்போது நடைபெற்ற போர்க்குற்றங்களை விசாரணை செய்வதாகவும் இலங்கை அரசு உறுதிகூறியிருந்தது. இலங்கை சொன்னபடி நடக்குமாறு அதனை வற்புறுத்தவேண்டும் என்று இந்தியப் பிரதமர் மன்மோகன் சிங்கைக் கேட்டுகொண்டு ஆம்னெஸ்டி இண்டெர்நேஷனல் இந்தியா ஒரு இணையக் கோரிக்கைப் பிரசாரம் ஒன்றை நடத்தியது. ஆகஸ்ட் மாதம் அதில் ஒரு லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட இந்தியர்கள் கையெழுத்திட்டிருந்தனர்.

ஆண்டுமுழுதும் நடக்கப்போகும் இந்தப் பிரசாரத்தின் இரண்டாம் கட்டத்தை ஆம்னெஸ்டி இண்டெர்நேஷனல் இப்போது செயல்படுத்த உள்ளது. இந்தியக் குடிமக்களின் கையெழுத்துடன் ஓர் இணையக் கோரிக்கை, ஐ.நாவின் மனித உரிமை மீதான யுனிவர்சல் பீரியாடிக் ரிவ்யூ (யூ.பி.ஆர்) நடக்கப்போவதற்கு முன்பாக, நவம்பர் 1-ம் தேதி அன்று பிரதமர் மன்மோகன் சிங்கிடம் அளிக்கப்படும்.

‘இலங்கையில் நீதி கோருவோம்’ பிரசாரம், ஆகஸ்ட் மாதத்தில் வெறும் ஏழே நாள்களில் ஒரு லட்சத்துக்கும் அதிகமானோரின் பங்களிப்பைப் பெற்றது. அதில் பெரும்பாலானோர் தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்தவர்கள். ஆம்னெஸ்டி இண்டெர்நேஷனலின் இரண்டாம் கட்டப் பிரசாரம் இந்தியா முழுமையிலிருந்தும் ஐந்து லட்சம் பேரின் பங்களிப்பைப் பெற விழைகிறது.

ஐ.நாவின் யூ.பி.ஆரில் தொடங்கி அக்டோபர் 2013-ல் இலங்கையில் நடக்க உள்ள காமன்வெல்த் நாடுகளின் தலைவர்கள் கலந்துகொள்ளும் நிகழ்வுவரை, இலங்கை சர்வதேச கவனத்தை ஈர்க்கப்போகிறது.

சர்வதேச அளவிலும் பிராந்தியத்திலும், இந்தியா மனித உரிமையில் தலைமை வகிக்கவும் ஓர் ‘உண்மையான குடியாட்சி’யாக நடந்துகொள்ளவும் செய்யும் ஓர் இயக்கத்தில் ஆம்னெஸ்டி இண்டெர்நேஷனல் சேர்ந்துகொண்டுள்ளது என்றார் ஆம்னெஸ்டி இந்தியாவின் தலைமை நிர்வாகி ஜி. அனந்தபத்மநாபன்.

‘இந்தியா தன் தென் அண்டை நாட்டின்மீது கட்டாயம் அழுத்தம் செலுத்தவேண்டும். உலகளாவிய தலைமை நாடு, உண்மையான குடியாட்சி என்று கருதப்படவேண்டும் என்று இந்தியா நினைத்தால், ஐ.நா பாதுகாப்புச் சபையில் பெரும் பங்கு வகிக்கவேண்டும் என்று இந்தியா கருதினால், உள்நாட்டிலும் சரி, பிராந்தியத்திலும் சரி, மனித உரிமை சார்பாக வலுவான தலைமைத்துவத்தைக் காண்பிக்கவேண்டும்’ என்றார் அவர்.

நவம்பரில், இந்தியாவின் தலையீட்டில் இலங்கையின் மனித உரிமை நிலை, யு.பி.ஆரால் பரிசீலனைக்கு எடுத்துக்கொள்ளப்படும். ராஜபக்‌ஷே அரசின் கடந்த நான்கரை ஆண்டுகால மனித உரிமைச் செயல்பாடுகள் கேள்விக்கு உள்ளாக்கப்படும். ஐ.நாவால் தரப்படும் பரிந்துரைகளுக்கு இலங்கை பதில் சொல்லவேண்டிவரும். 2008-ல் இலங்கை, பரிசீலனைக்கு உட்படுத்தப்பட்டது. அப்போது ஐ.நா அளித்த பரிந்துரைகளைச் செயல்படுத்த அந்த நாடு தவறிவிட்டது. இந்த ஆண்டு, இலங்கையை வற்புறுத்தி நிஜமான மாற்றத்தைக் கொண்டுவர இந்தியாவுக்கு ஒரு பெரும் வாய்ப்பு கிடைத்துள்ளது.

‘இலங்கையுடன் தான் நெருங்கிய உறவு கொண்டுள்ளதாக இந்தியா சொல்கிறது. அப்படியானால், இலங்கை அரசிடம் அல்ல, இலங்கை மக்களிடம்தான் அதன் உண்மையான கடப்பாடு உள்ளது என்பதை இந்தியா புரிந்துகொள்ளவேண்டும்’ என்கிறார் அனந்தபத்மநாபன்.

இந்தியப் பிரதமர் இலங்கை அரசுக்குக் கீழ்க்கண்ட வகையில் அழுத்தம் தரவேண்டும் என்கிறது இந்தக் கோரிக்கை:

  • சித்திரவதை, காணாமல்போதல், கொலைகள் ஆகியவை தொடர்பான வழக்குகளை விசாரணைக்கு எடுத்துக்கொள்ளவேண்டும்.
  • ஐ.நாவின் தனி விசாரணையை அனுமதிக்கவேண்டும். கற்றுக்கொண்ட பாடங்கள் மற்றும் நல்லிணக்க ஆணைக்குழு தன் வேலையைத் திறம்படச் செய்ய அனுமதிக்கவேண்டும்.
  •  வழக்கே போடாமல் கைது செய்தவர்களையும் சர்வதேச மனித உரிமை எதிர்பார்க்கும் தரத்துக்கு அருகில் வராத ‘நெருக்கடி நிலை’ அல்லது ‘தீவிரவாத எதிர்ப்பு’ சட்டத்தின்கீழ் கைது செய்தவர்களையும் உடனடியாக விடுதலை செய்யவேண்டும்.

2008-ல் இலங்கை மேலே குறிப்பிட்டவற்றை ஏற்றுக்கொள்வதாகச் சொன்னது. ஆனால் சில மாதங்களுக்குள்ளாகத் தான் கொடுத்த வாக்கைக் காற்றில் பறக்கவிட்டுவிட்டது. வலுவான அண்டை நாடாக உள்ள இந்தியா தன் செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தி சாதாரண இலங்கை மக்களின் மனித உரிமை காக்கப்படுவதில் தனக்குள்ள உறுதியை நிலைநாட்டவேண்டும்.

இந்தப் பிரசாரத்துக்கான உங்கள் ஆதரவைக் காண்பிக்கவும் இலங்கையில் நீதியைக் கோரவும் 080670-06666 என்ற செல்பேசி எண்ணுக்கு ஒரு மிஸ்டு கால் தரவும் அல்லது கீழ்வரும் தளத்துக்குச் சென்று கையெழுத்திடவும்.

 0

Share/Bookmark

இந்திய நாகரிகம் – ஓர் அறிமுகம்

இந்திய நாகரிகம் தொன்மையானது, தொடர்ச்சியானது. அரிதானதும்கூட. சீன நாகரிகத்தில் மட்டுமே இத்தகைய தொன்மையையும் தொடர்ச்சியையும் பார்க்க முடியும் என்று பண்டைய இந்திய வரலாறு என்ற நூலில் கே.சி. சௌத்திரி என்ற வரலாற்றாசிரியர் கூறுகிறார்.

‘அந்நியர்கள் வரும்போது அவர்களுடைய கருத்துகளும், ஏற்கெனவே பாவிக்கப்பட்டு வந்த கருத்துகளும் — இவை இரண்டுக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாடுகளும் –  இணைக்கப்பட்டன. அதன்மூலம் புதிய கருத்துகள் வார்த்தெடுக்கப்பட்டன. இதுவே இந்திய நாகரிகத்தின் உயிராகவும் மூச்சாகவும் இருந்தது. காலாகாலத்துக்கும் அதற்கு ஒரு தொடர்ச்சியைக் கொடுத்தது.’

மனிதன் நாகரிக உருவாக்கத்துக்கு முந்தியவன், பழைமையானவன். தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியில் ஏற்பட்ட முன்னேற்றங்கள் வரலாற்றுக் கண்ணோட்டத்தை ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்குப் பின்னோக்கி எடுத்துச்சென்றன. அவற்றை இணைத்துப்பார்க்கும் போது பல கண்ணிகள் விடுபட்டுப் போயிருப்பதும் புலப்படத்தான் செய்கிறது.

மனிதன் மிகப் பலவீனமான மிருகம். அதே சமயம் மனிதன் மட்டுமே சுற்றுச் சூழலுக்கேற்ப தன்னை மாற்றிக் கொள்ளவும் தன் தேவைக்கேற்ப அதனைக் கட்டுப்படுத்தவும் தெரிந்துகொண்ட மிருகம்.

This begining is as animal as social life itself at this stage. It is mere herd-consciousness, and at this point man is only distinguished from sheep by the fact that with him consciousness takes the place of instinct or that his instinct is a conscious one. (The German Ideology, Marx and Engels).

சுற்றுப்புறத்தைக் கட்டுப்படுத்த அவன் எடுத்துக்கொண்ட விவேகமான முறைமைகளும், மற்ற மனிதர்கள், மனிதக் குழுக்கள் ஆகியவற்றோடு ஒட்டி வாழ அவன் முயன்றதும்தான் மனித நாகரிக முன்னேற்றத்துக்கான ஆணிவேர்களாகும்.

நாகரிக வளர்ச்சியின் அஸ்திவாரம் முதலாவது விவேகம், இரண்டாவது அவனுடைய சூழ்நிலை. சூழ்நிலை என்பது அவன் வாழும் பகுதியின் இயற்கை தன்மையையும், சிறப்புத் தன்மையையும் பொறுத்துள்ளது.

வரலாறு என்பது காலக்கணக்குக்கு உட்பட்டதாகும். இல்லையென்றால் தொடர்பற்ற சில கதைகளாக மாறிவிடும். வரலாற்றின் ஒரு கண் காலக் கணக்கு. மற்றொன்று அது எழுதப்படும் மண்ணின் புவியியலாகும். (Physical Geography).

உலக நாகரிகங்களை, சிந்துவெளி நாகரிகம், நைல் நாகரிகம், டைகரிஸ் – ஈப்ரிடஸ் நாகரிகம், யாங்ஸி நாகரிகம் என்று நான்காகப் பார்க்கிறார்கள். இந்திய நாகரிகம் அல்லது சிந்துவெளி நாகரிகம் என்பது இணையற்ற சில சிறப்பு அம்சங்களைப் பெற்றிருக்கிறது. ஒரு தொய்வில்லாத தொடர்ச்சியைப் பெற்றிருக்கிறது.

அந்நிய கருத்துகள் வந்தபோதும் அதனைச் செரிமானம் செய்துகொண்ட போதும் தனக்கென்று உள்ள சில அடையாளங்களை நிலைநிறுத்திக் கொண்டது. மேற்கத்திய கலாசாரம் கிரேக்கத்திலும், ரோமாபுரியிலும் அதன் ஆரம்பத்தைக் கொண்டிருந்தது. இயற்கையை வெல்வதன் மூலம் இது முன்னேறியது. இயற்கையை வெல்வதுதான் நாகரிகத்தின் சாராகக் கருதி தன்னை வளர்த்துக் கொண்டது.

இந்திய நாகரிகமோ ஒத்து வாழ்வதும், சுற்றுச் சுழலோடு இணைந்து வாழ்வதும்தான் முக்கியமானது என்று கருதியது.

‘இயற்கையை ஆளுவோம் என்று மேலை நாகரிகங்கள் பெருமைப்பட்டுக் கொள்ளலாம். மனிதனுக்கு நேர் எதிராக நிற்கும் இயற்கையிடமிருந்து வளமான வாழ்வைப் பறிக்க முனைவதுதான் மேற்கத்திய நாகரிகத்தின் அடிநாதம்…. ஆனால் இந்தியாவின் பார்வை வித்தியாசமாக இருந்தது. மனிதனும் உலகமும் வெவ்வேறானவை என்று பார்க்காமல், இரண்டும் இணைந்ததுதான் முழுமையான உண்மை, தனி மனிதனுக்கும் இந்தப் பிரபஞ்சத்திற்கும் இடையேயுள்ள இணக்கம்தான் முக்கியமானது என்று இந்தியா கருதியது.’ (குருதேவர் ரவீந்தரநாத் தாகூர் 1912 – 12ம் ஆண்டுகளில் சிகாகோ, ஹார்வர்டு பல்கலைப்கழகத்தில் ஆற்றிய உரையிலிருந்து).

இந்திய நாகரிகத்தின் தொடர்ச்சி என்பதையும் வரலாற்றாளர்கள் சிறப்பான ஒன்றாகப் பார்க்கிறார்கள். அது மொழியில், சமூக அமைப்பில், மதத்தில், இலக்கியத்தில் பரவியுள்ளது.

‘ஹரப்பா நாகரிகத்தில் ஈசன் என்றும், பசுபதி என்றும், அன்னை தெய்வம் என்றும் வழிபட்டு வந்தார்கள். இன்றும் சிவனாகவும் பார்வதியாகவும் வழிபாடு நடப்பது அதன் எச்சம்’ என்கிறார் கே.சி. சௌத்திரி.

‘பனிக்கட்டி உருண்டு வரும்போது தன்னுள் ஏராளமானவற்றை சேர்த்துக் கொள்கிறது. மேலும் மேலும் கனமடைந்தாலும் அதன் உட்பகுதியை மேலே சேர்ந்தவை மூடாமல் பளிங்கு போல வெளிக்காட்டுகிறது. இந்திய நாகரிகமும் இப்படிப்பட்டதுதான்!’ என்று பண்டித ஜவஹர்லால் நேரு தன்னுடைய டிஸ்கவரி ஆஃப் இந்தியா என்ற நூலில் குறிப்பிடுகிறார்.

இந்திய நாகரிகத்தின் அடிப்படை சகிப்புத்தன்மை. அதனை அமல்படுத்தும்போது ஏற்படுவதுதான் ஒற்றுமையில் வேற்றுமை சகிப்புத் தன்மையும், சகோதரத்துவமும் பரந்துபட்ட உலகில் பரவ வேண்டும் என்பதுதான் இந்திய நாகரிகத்தின் அடிப்படையான நோக்கம்.

Brothers and Sisters என்று விவேகானந்தர் சிகாகோ நகரத்துச் சிறு மண்டபத்தில் அழைத்ததன் முழு அர்த்தமும், சாரமும், இந்திய நாகரிகத்தின் வெளிப்பாடுதான். இதுதான் இந்திய நாகரிகத்தின் அழிவற்ற குணம்.

இந்த சகிப்புத்தன்மை என்பது இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை அரசியல்ரீதியான பலவீனமாகவும் இருந்ததுண்டு. இருந்தும் இதுதான் இந்தியத் தன்மையின் சிறப்பு என்றும் அந்நிய மோதல்கள் ஏற்பட்ட போதும் இந்தச் சிறப்புத் தன்மை தொடர்வதும் முக்கியமானதாகும்.

இந்தியாவில் புவியியல் இருப்பும் அதன் நாகரிகத்தில் சிறப்பான வளர்ச்சியை உருவாக்கியது. கடும்பனியுள்ள வடக்கு மலைப்பகுதி, சிந்து, கங்கை, பிரம்மபுத்திராவால் நனைக்கப்படும் சமவெளிகள், தக்காண பீடபூமி, உயரத்திலிருந்து சரிந்து கடலைச் சந்திக்கும் தென்பகுதி என்று உலகத்தின் எந்த நாட்டுக்கும் இல்லாத வானிலை சூழல் அந்த மக்களின் அன்றாட வாழ்வில் வேறுபாடுகளை உருவாக்கியது.

புகைப்படத்தில் மட்டுமே கடலைப் பார்க்கும் உ.பி. டில்லி கிராமத்துச் சிறுவனும், அதே வயதில் சீறிப் பாயும் கடல் அலை மேல் ஏறி விளையாடும் குமரிச் சிறுவனையும் இந்த தேசத்தில் பார்க்க முடியும். புவியியல் மனிதனின் திறமையை நிர்ணயிக்கிறது என்பதையே இது வெளிப்படுத்துகிறது. இந்த வெளிப்பாடு வரலாற்றையும் வரலாறு நாகரிகத்தையும் பாதிக்கத்தான் செய்யும்.

வானுயர்ந்த மலைத் தொடர், பிரம்மாண்டமான நதிபுரத்து வெளிகள், உயர்ந்த பீடபூமி, பரந்துபட்ட பாலைவனம் ஆகியவை சிறப்புத் தன்மையை அளித்தன. ஷிவாளி மலை முகட்டில் பிறக்கும் கங்கை வங்கத்தில் சங்கமமாகிறாள். எத்தனை மனிதர்கள் – எத்தனை வேறுபாடுகள் – இருந்தும் அந்த வேறுபாட்டை வளப்படுத்திக் கொண்டே அந்த மக்களை இணைக்கும் நூலாகவும் அவள் இருக்கிறாள்.

கைபர் கணவாய் அந்நியர்கள் புக வாய்ப்பளித்தது. ஆரியர்களிலிருந்து அகமது ஷா அப்தாலி வரை பலரும் வந்தார்கள். எத்தனை கருத்துக்கள் வந்து சேர்ந்தன. பாரசீகத்தினர், கிரேக்கர்கள், சாகர்கள், ஹீனர்கள், துருக்கியர்கள், ஆப்கானியர்கள், முகலாயர்கள் என்று இந்தக் கணவாய் பலருடைய வருகைக்குச் சாட்சியாக இருந்தது.

தென் பகுதியின் நீண்ட கடற்கரைகள், ரோம், சினா, மலாய், தென்கிழக்கு ஆகிய நாடுகளோடு தொடர்பைத் தந்தன. இதன்மூலம், இந்தியா, உலக மக்கள் அதிகமாக வாழக்கூடும் மையப்பகுதியாக மாறியது. வேறுபட்ட மதங்கள், இனங்கள், மரபுகள், பழக்க வழக்கங்கள் சங்கமிக்கும் பகுதியாக மாறியது.

இங்கு ஆரியர்களும், ஆரியரல்லாதவர்களும் திராவிடர்களும், சீனர்களும், சாகர்கள், ஹீனர்கள், பாதன்கள், முகலாயர்கள் ஆகியோரும் மிகப் பெரிய சமுத்திரமாக மாறி தங்கள் அடையாளங்களை இழந்தார்கள் என்று ரவீந்திரநாத தாகூர் தன் பாடலில் குறிப்பிடுகிறார்.

இந்தியா, இந்துக்களுக்கு பௌத்தர்களுக்கு சமணர்களுக்கு, இஸ்லாமியர்களுக்கு சீக்கியர்களுக்கு, பார்சிகளுக்கு, கிறிஸ்துவர்களுக்கு தாய் வீடாக மாறியது. இனம், மதம், மொழி, பழக்க வழக்கங்கள், மரபுகள் என்று பார்ப்போமானால், இந்தியா பன்முகத் தன்மை கொண்ட மக்கள் தொகுதியாகும்.

அந்தமான், நிகோபர், நாகாலாந்தில் தென்படும் நீக்ரோ சாயல், சிக்கிம், பூட்டான் சிட்டகாங் பகுதியில் காணப்படும் மங்கோலியச் சாயல், வங்கம், பீகார், ஒரிசா, உ.பி., தமிழ்நாடு ஆகியவற்றில் உள்ள பரந்த நெற்றியைக் கொண்ட சாயல், பஞ்சாப், ராஜஸ்தான் சிந்து பகுதியில் உள்ள மத்திய தரைக்கடல் பகுதிச் சாயல் என்று எத்தனை இனங்களின் சாயல்கள் இங்கு உள்ளன! இந்தச் சாயல் கொண்டவர்கள் ஒரு பகுதி என்றில்லாமல் பரந்து வசிப்பது மிகவும் சிறப்பானதாகும்.

இயற்கை தன்னுடைய பன்முக வெளிப்பாட்டைக் காட்ட இந்தியாவைத் தேர்ந்தெடுத்தது என்று சொன்னால் அது மிகையாகாது. வேறெந்தப் பூமிப் பகுதியிலும், இயற்கை இத்தனை அழகாக, கம்பீரமாக அமையவில்லை. இதுவே இந்தியாவில் காணும் ஒற்றுமைக்குள் வேற்றுமை என்பதற்கான காரணங்களில் ஒன்றாகும்.

இந்தியா என்பது பல்வேறு இனங்களின் கண்காட்சி சாலையாகும் என்கிறார் வரலாற்றாசிரியர் ஸ்மித். கடும்பனி உள்ள காஷ்மீர், பனிக் காலத்தில் கடும் குளிரும், கோடை காலத்தில் கடும் வெப்பமும் கொண்ட வங்காளம், ஒரிசா, பீகார் எப்போதுமே வெப்பம் கொண்ட தென் இந்தியா ஆகியவை இங்கு மட்டுமே உள்ளன. விதவிதமான விலங்குகள், தாவரங்கள் ஆகியவை இந்த மண்ணில் மட்டுமே உள்ளன. மேலெழுந்த வாரியாகப் பார்ப்பவனுக்கு அதிர்ச்சியைக் கொடுக்கும் அளவுக்கு வேறுபாடுகள் தென்படும்.

அணுகிப் பார்த்தால் இதற்கிடையே ஓர் இணக்கம் இருப்பது புலப்படும். இந்த இணக்கம் தான் இந்தியாவின் ஆத்மா. இந்திய நாகரிகத்தின் அடிநாதம்.

ஆரியர்களும், ஹீனர்களும், முகலாயர்களும் வந்தார்கள். பின்னாளில் டச்சு, பிரான்சு, ஆங்கிலேயர்கள் என்று வந்தார்கள். அவர்கள் கொண்டு வந்ததை பின்னங்களாக்கி, அதனை முழுமையாக்கிய ரசாயனம் தான் இந்திய நாகரிகத்தின் உள்ளார்ந்த சுவையாகும். இதன்பால் உருவானதுதான் ஓர் ஒன்றிணைந்த கலாசாரம்.

இந்திய ஒற்றுமை என்பது அரசியல் ஒற்றுமையை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவானதல்ல. மௌரிய, குப்த, மொகலாய சாம்ராஜ்ஜியங்கள் இருக்கத்தான் செய்தன. ஆனாலும் மக்களின், சமூக, பொருளாதார ஒற்றுமை என்பது அப்படியே இருந்தது. இது இந்தியர்களிடைய ஒருமைப்பாட்டை வளர்ந்தது. (ஜே.என். சர்க்கார் எழுதிய இந்திய ஒற்றுமை – என்ற கட்டுரை).

‘இந்திய ஒற்றுமை என்பது ரத்தம், நிறம், மொழி, உடை, பிரிவு ஆகியவற்றைக் கடந்த ஒன்று’ என்கிறார் ஆக்ஸ்ஃபோர்டு ஹிஸ்டரி ஆஃப் இந்தியா நூலாசிரியர் வி.ஏ. ஸ்மித். இதன் உன்னதம் பிரிட்டிஷாரை எதிர்த்து நடைபெற்ற சுதந்தரப் போராட்டத்தின்போது வெளிப்பட்டது. மகாராஷ்டிரா மட்டும் பிரிட்டிஷாரிடமிருந்து விடுதலை பெற வேண்டுமென்று மராட்டியனோ, வங்காளம் விடுதலை பெற வேண்டுமென்று வங்காளியோ, தமிழ்நாடு மட்டும் விடுதலையடையவேண்டும் என்று தமிழனோ போராடவில்லை. ஒட்டுமொத்த இந்திய விடுதலைக்காக அனைவரும் போராடினார்கள்.

இயற்கையோடு மட்டுமல்லாமல், சக மனிதனோடும் சேர்ந்து இணைந்து வாழ்வதுதான் இந்திய நாகரிகத்தின் வேரும், சாரமும் ஆகும்.

0

திலீபன்

கூடங்குளம் : என்ன செய்யவேண்டும்?

அதிமுக, திமுக, காங்கிரஸ், பி.ஜே.பி., கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, அப்துல் கலாம் போன்ற விஞ்ஞானிகள், பெரும்பாலான ஊடகங்கள் என அனைத்துப் பிரிவுகளும் கூடங்குளத்தில் அணு உலை வந்தே ஆக வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருக்கின்றன. இந்திய அரசியல் களத்தை உற்றுக் கவனித்து வந்தவர்களுக்கு மட்டுமல்ல மேலோட்டமாகப் பார்ப்பவர்களுக்குக் கூட இந்த ஒற்றுமை நம்ப முடியாத ஒன்றாகத்தான் இருக்கும். ஆளுங்கட்சி செய்வதை எதிர்ப்பதுதான் எதிர்க்கட்சியின் இலக்கணம் என்பதுதான் இதுவரையிலான இந்திய அரசியலாக இருந்து வந்திருக்கிறது. கூடங்குளத்தில் மட்டும் ஒரு அதிசயம் நடந்துவிட்டிருக்கிறது.

விஞ்ஞானிகள் தரப்பில் சொல்லப்படுவது என்னவென்றால், அணு குண்டு வெடிப்பையும் அணு உலையையும் மக்கள் போட்டுக் குழப்பிக் கொள்கிறார்கள். மிகப் பெரிய செர்னோஃபில் அணு உலை விபத்தில் கூட இழப்பு என்பது அணு உலை எதிர்ப்பாளர்கள் சொல்வதுபோல் அதிகம் அல்ல. அதோடு, தொழில்நுட்பம் நிறைய முன்னேறி இருக்கிறது. விபத்துகளைத் தடுக்க முடியாவிட்டாலும் இழப்பை நிச்சயம் கட்டுப்படுத்த முடியும். எனவே, மக்களின் பயம் தேவையற்ற ஒன்று என்று சொல்கிறார்கள்.

பி.ஜே.பி. போன்ற வலதுசாரி கட்சிகள், இந்தியா வல்லரசாவதைத் தடுக்க அந்நிய நாடு செய்யும் சதி என்கிறார்கள். திராவிடக் கட்சிகளைப் பொறுத்தவரையில் ஊழலுக்கான வசதி வாய்ப்புகளைத்தவிர இதில் பெரிதாக எதையும் யோசித்திருப்பார்கள் என்ற நம்பிக்கை இல்லை. கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் ரஷ்ய உலை என்பதாலோ என்னவோ அவர்களும் வளர்ச்சி தேவைதான் என்கிறார்கள். ஊடகங்களைப் பற்றிச் சொல்லவே தேவையில்லை. ஆண்டை எவ்வழி அடியாள் அவ்வழி.

ஒரு மான் கூட்டத்தை சிங்கம், புலி, ஓநாய், நரி, நாய், மலைப் பாம்பு என அனைத்து வன் மிருகங்களும் சுற்றி வளைத்திருக்கின்றன. மான் கூட்டம் வெற்றி பெற வேண்டும் என்பதுதான் விருப்பம் என்றாலும் அதற்கான வாய்ப்புகள் வெகு குறைவாக இருப்பது நன்கு புலப்படுகிறது. எனவே, குறைந்தபட்ச இழப்புடன் தப்புவது எப்படி என்பதை யோசிக்கிறேன். ஆதிக்க சக்திக்கு மறைமுகமாக வக்காலத்து வாங்குவதாக இது பார்க்கப்படும் அபாயம் இருக்கிறது என்றாலும் என் அந்தராத்மா சொல்வதைக் கேட்டு இந்த விஷயத்தை உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்கிறேன். ஒருவேளை, இந்த பயம் வீணானதாகக் கூட இருக்கலாம். மக்கள் சக்திக்கு முன்னால் அரசு எந்திரம் பணிந்து போய்விடக்கூடச் செய்யலாம். அப்படி நடந்தால் நல்லதுதான். ஆல் ஈஸ் வெல் தட் எண்ட்ஸ் வெல் தானே.

ஆனால், எரிபொருள் நிரப்ப முயற்சி எடுக்கும் நாளில் மக்கள் இதுபோல் மறியலில் ஈடுபட்டால், காவல்துறை நிச்சயம் தன் உண்மை குணத்தைக் காட்டும் என்றே தோன்றுகிறது. இதுவரை அணு உலையில் எரிபொருள் நிரப்பப்படவில்லை. எனவே, மக்களின் போராட்டத்தை காவல்துறை மிதமாகவே கையாண்டிருக்கிறது. நாளை எரிபொருள் நிரப்பட்ட பிறகும் மக்கள் இதுபோல் போராடினால், உலை வெடித்து லட்சக்கனக்கானவர்கள் உயிரிழக்க நேர்ந்துவிடும். எனவே, மறியலில் ஈடுபடுபவர்களில் 50-100 பேர் கொல்லப்பட்டாலும் பரவாயில்லை. அவர்களை இரும்புக் கரம் கொண்டு ஒடுக்கு என்று அரசு உத்தரவிடக்கூடும். இதுவரை அணு உலைக்கு ஆதரவு தெரிவித்த விஞ்ஞானிகள்கூட பயந்து பின் வாங்கும் அளவுக்கு அந்த வன்முறை கோரமாக வெளிப்படும் என்றே மனம் பதறுகிறது. எனவே, மாற்று வழிகளை யோசிக்கிறேன்.

அணு மின் நிலையத்தைக் கூடுதல் செலவு செய்து அனல் மின் நிலையமாக ஆக்க அணு உலை எதிர்ப்பாளர்கள் முயற்சி எடுக்க வேண்டும். இப்போதே கூட, அதிகப் பணம் செலவழிக்கப்பட்டுவிட்டது என்று சொல்லித்தான் அரசானது உலையை மூட முடியாது என்கிறது. மத்திய அரசில் அங்கம் வகிக்கும் திமுகவின் நிலைபாடு அதுவாகத்தான் இருக்கிறது. இந்த விஷயத்தில் காவல்துறையின் செயல்பாடுகளை கலைஞர் கண்டித்தும் அறிக்கைவிட்டிருக்கிறார். அவர் ஆட்சியில் இருந்திருந்தால் நிச்சயம் இந்த விஷயத்தை இன்னும் கொஞ்சம் முதிர்ச்சியுடன் கையாண்டிருப்பார் என்ற நம்பிக்கையை அவருடைய அறிக்கைகள் வெளிப்படுத்துகின்றன.

தமிழக மக்களிடமிருந்தும் உலகம் முழுவதிலும் உள்ள அணு உலை எதிர்ப்பாளர்களிடமிருந்தும் கணிசமான தொகையை நன்கொடையாகச் சேகரித்து அனல் மின் நிலையமாக ஆக்குவதற்கு அரசிடம் கொடுத்துவிடலாம். அதற்கான இயக்கத்தை கலைஞரே முன்னெடுக்கலாம்.

கிருஷ்ணம்மாள் – ஜகந்நாதன் தம்பதியினர் இதைத்தான் செய்தார்கள். உழுபவர்களுக்கே நிலம் சொந்தம் என்ற கொள்கையை நடைமுறைப்படுத்த விரும்பினார்கள். நில உரிமையாளர்கள் நிலத்தை உழைப்பவர்களுக்குக் கொடுக்க முன்வரத் தயாரில்லை. ஆனால், விற்கத் தயாராக இருந்தார்கள். உழைப்பவர்களிடம் பணம் இல்லை. ஆனால், யாராவது கடன் கொடுத்து அந்த நிலத்தை வாங்கிக் கொடுத்தால் உழைத்து அந்தக் கடனை அடைக்கும் நேர்மை இருந்தது. கிருஷ்ணம்மாள் ஜகந்நாதன் தம்பதியினர் நேராக அரசிடம் சென்று கடன் வாங்கினார்கள். நில உரிமையாளரிடம் பணத்தைக் கொடுத்து அரசின் பேரின் நிலத்தைப் பதிவு செய்துகொண்டார்கள். ஏழைகளை அந்த நிலத்தில் உழைக்கச் சொன்னார்கள். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கடனைக் கட்டி உழவர்கள் நிலத்தைத் தமக்கு சொந்தமாக்கிக் கொண்டார்கள். கையில் இருந்து ஒரு நயா பைசா செலவழிக்காமல் அந்த காந்திய தம்பதியினர் ஆயிரக்கணக்கான ஏக்கர் நிலத்தை அப்படியாக உழுபவர்களுக்குப் பெற்றுத் தந்தனர். அதே போல் அனல் மின் நிலையமாக ஆக்கத் தேவைப்படும் பணத்தை அரசுக்கு மக்களே சேகரித்துத் தந்துவிடலாம். தமிழுக்காக உயிரைக் கொடுக்கத் தயாரான அரசியல் தலைவர்களும், தமிழர்களிடமிருந்து கோடிகளை சம்பளமாகப் பெற்றுச் செல்லும் நடிகர்களும் மனது வைத்தால் இது கொஞ்சம் சாத்தியமான திட்டம்தான்.

மத்தியில் கூட்டாட்சி… மாநிலத்தில் சுய ஆட்சி என்ற தத்துவத்தைத்தான் ஈழத்தமிழர்கள் போராட்டத்திலும் அவர் முன்வைத்தார். அது ஏற்றுக் கொள்ளப்படாததால் ஏற்பட்ட இழப்புகளுக்கு கலைஞரே அதிகமும் விமர்சிக்கப்பட்டிருக்கிறார் என்ற வகையில் இந்த கூடங்குளம் விஷயத்தில் அவர் இன்னும் கொஞ்சம் அதிக அக்கறையுடன் செயல்படுவது அவசியமாகியிருக்கிறது. மத்திய அரசில் அவருக்கு இருக்கும் செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தி அவர் காய்களை நகர்த்துவது தமிழ் சமூகத்துக்குச் செய்யும் பெரிய உதவியாக இருக்கும்.

இந்துத்துவ பயங்கரவாதத்தின் பலியாடுகள்

‘பழகுவதற்கு இனிமையானவர். உதவி யாருக்குத் தேவைப்பட்டாலும் தயங்காமல் செய்யக்கூடியவர். நரோடா பாட்டியாவில் (கலவரத்தின்போது) அவர் இருந்தார் என்பதையே என்னால் நம்பமுடியவில்லை!’ மாயா கோட்னானியுடன் கிட்டத்தட்ட பத்தாண்டுகள் பணியாற்றிய ஒரு பாஜக தலைவரின் ஆச்சரியம் இது. (தி வீக், செப்டெம்பர் 16, 2012).

குஜராத் 2012 கலவரத்தில் தொடர்புடைய குற்றவாளி என்று தீர்ப்பாகி அகமதாபாத்தில் உள்ள சபர்மதி சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ளார் மாயா கோட்னானி. அகமதாபாத் முனிசிபல் கார்பரேஷன் உறுப்பினராகத் தன் பணியைத் தொடங்கிய மாயா கோட்னானிக்கு மருத்துவத் தொழிலைக் காட்டிலும் அரசியலில் ஈடுபாடு அதிகம் இருந்ததால் விரைவில் எம்எல்ஏவாகவும் அமைச்சராகவும் உயர்ந்தார்.

பரோடா மருத்துவக் கல்லூரியில் சேரும்போதே ஆர்.எஸ்.எஸ் பெண்கள் அமைப்பிலும் இணைந்துகொண்டார் மாயா கோட்னானி. அவர் தந்தை, பிரிவினையின்போது இந்தியாவுக்குக் குடிபெயர்ந்தவர். தீவிர ஆர்எஸ்எஸ் ஊழியர். (மாயா கோட்னானி பற்றிய அறிமுகம் இங்கே கிடைக்கிறது.) காவி அரசியல் இயல்பாகவே அவரையும் பற்றிக்கொண்டது.

நரோடா பாட்டியா சம்பவத்தின்போது கலவரக்காரர்களைத் தூண்டிவிட்டதாகவும், துப்பாக்கியால் சுட்டதாகவும், ஆயுதங்களை விநியோகித்தாகவும் மாயா கோட்னானிமீது குற்றச்சாட்டுகள் பதிவாகியுள்ளன.  தனது காரில் ஆயுதங்களை அள்ளிப்போட்டுக்கொண்டு மாயா கோட்னானி நரோடா பாட்டியா சென்றபோது கணவர் சுரேந்திரா (அவரும் மருத்துவரே) அவரைத் தடுக்க முயன்றதாகச் சொல்லப்படுகிறது. ’ஆனால், கோத்ரா சம்பவத்தால் கோபமடைந்த’ மாயா தன் முடிவை மாற்றிக்கொள்ளவில்லை.

மாயாவின் மகன் அமெரிக்காவில் வசிக்கிறார். தான் நடத்தி வந்த மருத்துவமனையை இன்னொரு மருத்துவருக்கு இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்புதான் விற்றிருக்கிறார் மாயா. எனில், தீர்ப்பு இப்படித்தான் வரும் என்று அவருக்கு முன்கூட்டியே தெரிந்துவிட்டதா?

2002 குஜராத் படுகொலைகளில் தொடர்புடையவர்கள் என்று குற்றம் சாட்டப்பட்டிருந்த 32 பேரை குற்றவாளிகள் என்று அகமதாபாத் சிறப்பு நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்துள்ளது.  நரேந்திர மோடியின் அமைச்சரவையில் இடம்பெற்றிருந்த பாஜக முன்னாள் அமைச்சர் மாயா கோட்னானி அவர்களுள் ஒருவர். அவருக்கு 28 ஆண்டுகள் சிறைத் தண்டனை அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது. பஜ்ரங்தள் அமைப்பின் தலைவர் பாபு பஜ்ரங்கிக்கும் மற்றவர்களுக்கும் ஆயுள் தண்டனை விதிக்கப்பட்டுள்ளது.

‘மாயாபென் அடிப்படைவாதத்தை மானசீகமாகப் பின்பற்றுபவர் ‘ என்கிறார் குஜராத் பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியர் கவுரங் ஜானி. ‘தனக்கு ஒதுக்கப்பட்ட பணியைத்தான் அவர் செய்திருக்கிறார்.’

‘அமைதியான’, ‘அனைவருக்கும் உதவும் மனப்பான்மை’ கொண்ட ஒருவரை  மதவாத வன்முறையாளராக உருமாற்றும் ஆற்றல் இந்துத்துவ பயங்கரவாத அரசியலுக்கு இருக்கிறது என்பதற்கு மாயா கோட்னானி ஒரு கண்முன் சாட்சி. காவி அரசியலால் பீடிக்கப்பட்டு கைதி எண். 14261 ஆக புகழற்று தேய்ந்துபோன கதை அவருடையது.

மாயா கோட்னானி பற்றி நரேந்திர மோடி என்ன நினைக்கிறார்? பாஜகவின் நிலைப்பாடு என்ன? ஆர்எஸ்எஸ் என்ன சொல்கிறது? அரசியல் சதியின் காரணமாகத் தான் ஒரு பலியாடாக மாற்றப்பட்டுவிட்டதாக மாயா கோட்னானி கருதுகிறார். (தி வீக், செப்டெம்பர் 16, 2012). இது உண்மை எனில், தான் மானசீகமாக நம்பிய இந்துத்துவ அரசியலுக்கு அவரும்கூட பலியாகிவிட்டார் என்றுதான் எடுத்துக்கொள்ளவேண்டியிருக்கும்.  அந்த வகையில், இந்துத்துவம் இருமுனை கூர் ஆயுதம். எதிரிகளை மட்டுமல்ல, பற்றியிருப்பவர்களையும்கூட அது அழித்தொழிக்க வல்லது.

0

மருதன்

பாபா ப்ளாக் ஷீப்

வீட்டைவிட்டு ஓடிப்போவது என்று ராமகிருஷ்ணன் முடிவெடுத்தபோது அவனுக்கு வயது பதினைந்து. ஹரியானா மாவட்டத்தில் இருக்கும் அலிப்பூர் கிராமம். புழுதிபடிந்த பஞ்சபூமி அது. அவனுடைய தந்தைக்கு கைவசம் வேலை மட்டும்தான் இருந்தது.  சம்பளம் என்று சொல்லிக்கொள்ளும்படி எதுவும் கிடைக்கவில்லை. வறுமை. ராமகிருஷ்ணனுக்கோ படிப்பு ஏறவில்லை. வீட்டில் இருக்கவும் பிடிக்கவில்லை. கிளம்பிவிட்டான். எங்கே போவது?

ஓடிப்போகும் சிறுவர்கள் எல்லாம் ஒன்று ராணுவத்தில் சேர்வார்கள் அல்லது பிச்சை எடுப்பார்கள். ஆனால் ராமகிருஷ்ணன் தேர்வு செய்தது ஆசிரமத்தை. இலவசமாக சோறுபோடும் அனாதை ஆசிரமத்தை அல்ல; யோகா போன்ற ஆரோக்கியக் கலைகளைக் கற்றுத்தருகின்ற குருகுல ஆசிரமத்தை.

கிராமத்தில் இருக்கும்போதே உடற்பயிற்சியில் ஆர்வம் செலுத்தியது இப்போது வசதியாக இருந்தது. ஆச்சார்ய பிரதம் என்ற யோகா குருவிடம் மெல்ல மெல்ல ஆசனங்களைக் கற்றுக்கொண்டான். அது தொடர்பான புத்தகங்களையும் படித்து தன்னை மேம்படுத்திக் கொண்டான்.

யோகக்  கலையைக் கற்றது போக எஞ்சியிருந்த நேரத்தில் சமஸ்கிருத மொழியைக் கற்பதிலும் கவனம் செலுத்தினான். அதற்கு அந்த ஆசிரமத்தில் வாய்ப்பு இருந்தது. பக்குவமாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டான். அடித்தளம் அமைவது முக்கியமில்லை; ஆழமாக இருக்கவேண்டும்; வலுவாக அமைய வேண்டும் என்பதில் அந்தச் சிறுவன் காட்டிய ஆர்வம் ஆசிரம நிர்வாகிகளை ஆச்சரியம் கொள்ளச் செய்தது.

கலையில் கணிசமான தேர்ச்சியைப் பெற்றபோதும் ராமகிருஷ்ணனுடைய தேடல் நின்றுவிடவில்லை. ஆச்சார்ய பல்தேவ்ஜி என்ற சாமியாரைச் சந்தித்தான். பேசினான். பல புதிய விஷயங்களைக் கற்றுக்கொண்டான். பல்தேவ்ஜியின் வழிகாட்டுதலில் தனது பெயரை மாற்றிக்கொள்ளவும் முடிவுசெய்தான். சுவாமி ராம்தேவ். ஆம். இன்று யோகக்கலை வித்தகராக, சமூக ஆர்வலராக, மத்திய அரசுக்கு சிம்ம சொப்பனமாக, நடுத்தர மக்களின் புதிய நம்பிக்கை நட்சத்திரமாக, ஏழை மக்களின் ஆபத்பாந்தவராக ஊடகங்கள் முன்னிறுத்தும் பாபா ராம்தேவ்தான் இந்த சுவாமி ராம்தேவ்.

புதிய பெயரை வைத்துக்கொண்ட ராம்தேவ், தான் கற்றுக்கொண்ட ஆசனங்களையும் படித்த விஷயங்களையும் மற்றவர்களுக்கு சொல்லிக்கொடுக்க முடிவுசெய்தார். சின்னதும் பெரியதுமாக அவர் நடத்திய யோகா முகாம்களுக்கு நல்ல பலன் கிடைத்தது. உடல்பிரச்னைகளைத் தீர்க்க மருத்துவ உதவிகளை நாடி, அதுவும் பலிக்காதபோது மக்களின் ஒரே வடிகாலாக இருந்தது யோகா மட்டுமே. அதைத்தான் ராம்தேவ் குறிவைத்தார்.

நடுத்தர, வசதி நிறைந்த மக்கள் பலரும் அவருடைய முகாம்களுக்கு வரத்தொடங்கினர். மெல்ல மெல்ல பிரபலம் அடையத் தொடங்கினார். பெரிய மனிதர்களுடன் பழக்கம் ஏற்பட்டது. பணமும் சேரத் தொடங்கியது. கிடைத்த பணத்தைக் கொண்டு ஹரியானாவின் ஜிந்த் மாவட்டத்தில் குருகுலம் ஒன்றை உருவாக்கினார் ராம்தேவ். அங்கு வைத்து இலவச யோகா முகாம்களை நடத்தினார். இதன்மூலம் வசதியற்ற ஏழை மக்களையும் அவருடைய குருகுலத்துக்கு அழைத்துவர முடிந்தது. இலவச முகாம்களுக்கு வந்தவர்கள் செய்த வாய்வழி பிரசாரம் ராம்தேவுக்கு மேன்மேலும் பிரபலத்தைப் பெற்றுக் கொடுத்தது.

அப்போது ராம்தேவுக்கு புதிய யோசனை ஒன்று உதித்தது. நாம் ஏன் அறக்கட்டளை ஒன்றைத் தொடங்கக்கூடாது? அப்போது உதவிக்கு வந்தவர் ஆச்சார்ய பாலகிருஷ்ணா. அவருடன் இணைந்து திவ்ய யோக மந்திர் டிரஸ்ட் என்ற அறக்கட்டளையைத் தொடங்கினார் ராம்தேவ். யோகக்கலையை பெரிய வர்த்தக நிறுவனமாக மாற்ற விரும்பிய ராம்தேவ் எடுத்துவைத்த முதல் அடி இது.

நாளுக்கு நாள் ஆதரவு பெருகியது. போதாக்குறைக்கு ஆஸ்தா என்ற டிவி சேனல் ஒன்று ராம்தேவை அணுகியது. காலை நேரத்தில் யோகா கலையைக் கற்றுத்தரும் நிகழ்ச்சி ஒன்றை எங்கள் சேனலில் நடத்த இருக்கிறோம். நீங்களே அதைச் செய்துகொடுத்தால் நல்லது.  ஒப்புக்கொண்டார் ராம்தேவ். 2003ஆம் ஆண்டில் ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானது. விளைவு, வீட்டின் வரவேற்பறைக்கே வந்து யோகா கற்றுத்தரத் தொடங்கினார் ராம்தேவ்.

அடுத்தடுத்து காட்சிகள் மாறத் தொடங்கின. பத்தும் இருபதுமாக உயர்ந்துகொண்டிருந்த சீடர்களின் (ஆம், சுவாமி ராம்தேவ் குரு என்றால் அவரிடம் கற்றுக்கொள்பவர் சீடர்கள்தானே!) எண்ணிக்கை ஆயிரங்களில் பெருகத் தொடங்கியது. செய்தித்தாள்கள். பத்திரிகைகள். தொலைக்காட்சிகள். எல்லாவற்றிலும் ராம்தேவின் பெயர்தான். தொலைக்காட்சியில் கிடைத்த பிரபலத்தை மேலும் அதிகப்படுத்தும் வகையில் அடிக்கடி முகாம்கள் நடத்தினார்.

அடுத்து பதஞ்சலி யோக பீடம் என்ற புதிய அறக்கட்டளையைத் தொடங்கினார் ராம்தேவ். இதைத் தொடங்கிவைத்தவர் பைரோன்சிங் ஷெகாவத். புகழ்பெற்ற ஆர்.எஸ்.எஸ்காரர். முன்னாள் குடியரசுத் துணைத்தலைவர். வெறுமனே யோகக்கலைக் கற்றுத்தருவது என்பதைத் தாண்டி நோய் தீர்க்கும் காரியங்களில் ராம்தேவ் ஈடுபடத் தொடங்கியது இதன்பிறகுதான். நீரிழிவு, மன அழுத்தம், உடல்பருமன் போன்ற பிரச்னைகளுக்கு யோகாவின் மூலன் பலன் கிடைக்கும் என்ற ராம்தேவின் பிரசாரத்துக்கு நல்ல பலன். கூடுதல் சீடர்கள்.

விளைவு, ராம்தேவின் அறக்கட்டளை அகலவாக்கில் வளரத் தொடங்கியது. பதஞ்சலி ஆயுர்வேதக் கல்லூரி, பதஞ்சலி மூலிகைத் தோட்டம், ஆர்கானிக் விவசாயப் பண்ணை, பதஞ்சலி உணவு மற்றும் மூலிகைப் பூங்கா என்பன போன்ற ஏராளமான நிறுவனங்களை உருவாக்கி, நடத்தத் தொடங்கினார் ராம்தேவ். அனைத்தையும் நேர்த்தியாக நிர்வகிக்கும் பொறுப்பு ஆச்சார்ய பாலகிருஷ்ணாவுடையது. அவரை நிர்வகிப்பவர் பாபா ராம்தேவ். ஆம். சுவாமி ராம்தேவ் இனிமே பாபா ராம்தேவ்.

திவ்ய பிரகாஷன் என்ற நிறுவனத்தின் மூலம் யோகக்கலை தொடர்பான புத்தகங்கள் சிலவற்றைக் கொண்டுவந்தார் ராம்தேவ். யோக சந்தேஷ் என்ற பத்திரிகையையும் ஆரம்பித்தார். இந்தப் பத்திரிகை இந்தி, ஆங்கிலம், மராத்தி, குஜராத்தி, பஞ்சாபி உள்ளிட்ட 11 மொழிகளில் வெளியாகிறது. நேபாள மொழியிலும் ஒரு பதிப்பு வருகிறது.

பத்திரிகை. தொலைக்காட்சி. புத்தகங்கள். இலவச முகாம்கள். எல்லாமே இருந்ததால் ராம்தேவின் பதஞ்சலி யோக பீடம் பணம் காய்ச்சி மரமாக மாறியது. கிடைத்த பணத்தைக் கொண்டு நிறுவனங்களை மேன்மேலும் விரிவுபடுத்தினார். வெளிநாடுகளில் அவருடைய யோகா மையங்களுக்குக் கிளைகள் தொடங்கப்பட்டன. அடிக்கடி வெளிநாடுகளுக்குச் சுற்றுப்பயணம் செய்த ராம்தேவுக்கு உலகின் பல நாடுகளில் சீடர்கள் உருவாகினர்.

பணம் இருக்கிறது. மக்கள் ஆதரவு இருக்கிறது. அடுத்தது என்ன? அரசியல். அதுதான் உண்மையான இலக்கு. ஒவ்வொரு அடியையும் பார்த்துப் பார்த்து எடுத்துவைத்தார். யோகா முகாம்களில் யோகக்கலை பற்றியும் வாழ்க்கைக்கலை பற்றியும் பேசிய ராம்தேவ், சமூக சீர்திருத்த விஷயங்கள் பற்றிப் பேசினார். இந்தியாவின் அதிமுக்கியப் பிரச்னைகள் குறித்துப் பேசினார். அரசியலை ஆன்மிகம் கலந்துபேசினார்.

ஆன்மிகத்தையும் அரசியலையும் பேசிய ராம்தேவ், திடீரென பாரத் சுவாபிமான் அந்தோலன் என்ற அமைப்பைத் தொடங்கினார். அந்த அமைப்பில் இலக்குகள் ஐந்து. நூறு சதவீத வாக்குப்பதிவு. நூறு சதவீத தேசிய உணர்வு. நூறு சதவீத அயல்நாட்டு நிறுவன புறக்கணிப்பு. நூறு சதவீத ஒற்றுமை. நூறு சதவீத யோகா மயமாக்கப்பட்ட தேசம்.

வெறுமனே இயக்கம் ஆரம்பித்துவிட்டால் போதாது. இயக்கம் மக்களைக் கவர வேண்டும். எனில், மக்களைக் கவரக்கூடிய விஷயங்களில் கருத்து சொல்லத் தொடங்கினார் பாபா ராம்தேவ். அடைக்கப்பட்ட உணவுகளை உண்ணாதீர்கள் என்றார். குளிர்பானங்கள் அனைத்தும் கழிவறையைச் சுத்தம் செய்ய மட்டுமே லாயக்கு என்றார். கேன்சர், எய்ட்ஸ் போன்ற குணப்படுத்த முடியாத நோய்களுக்கு யோகாவில் தீர்வு உண்டு என்றார். பள்ளிகளில் பாலியல் கல்வியை அகற்றிவிட்டு யோகாவை அறிமுகம் செய்யவேண்டும் என்றார்.

கருத்து தெரிவித்த அனைத்து விஷயங்களும் கவன ஈர்ப்பை ஏற்படுத்தக்கூடியவை. ஏற்படுத்தவும் செய்தன. ஆதரவும் கண்டனமும் மாறிமாறி வந்தன. பத்திரிகைகள் அவருடைய கருத்துகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்தன. அவருடைய முகாம்கள் பற்றிய கட்டுரைகளை வெளியிட்டன. பக்கம் பக்கமாக அவருடைய பேட்டிகள் பிரசுரமாகின. பாபா ராம்தேவுக்குச் சொந்தமான நிறுவனம் தயாரிக்கும் மருந்துகளில் மனித மற்றும் மிருக எலும்புத் துகள்கள் கலக்கப்படுவதாக ஒரு சர்ச்சை வெடித்தது. ஆனால் அது மெல்ல மெல்ல அடங்கிவிட்டது.

உள்ளுக்குள் அடங்கிக்கிடந்த அரசியல் ஆர்வம் ஒருநாள் அப்பட்டமாக வெளியில் வந்தது. நான் தொடங்கிய பாரத் சுவாபிமான் அந்தோலன் இயக்கம் தேர்தல் அரசியலில் இறங்கப்போகிறது. அதன் சார்பில் 2014 நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் 543 தொகுதிகளிலும் வேட்பாளர்கள் நிறுத்தப்படுவார்கள். சாது ராம்தேவின் மனத்துக்குள் சக்கரவர்த்தியாகும் எண்ணம் உருவாகிவிட்டது என்பது அன்றைய தினம் அம்பலமானது.

கிட்டத்தட்ட இந்தச்சமயத்தில்தான் பாரதிய ஜனதா கட்சி உள்ளிட்ட சில அமைப்புகள் வெளிநாடுகளில் பதுக்கிவைக்கப்பட்டிருக்கும் கறுப்புப்பணம் பற்றிப் பேசத் தொடங்கின. 2009 மக்களவைத் தேர்தலின்போது தனது தேர்தல் அறிக்கையில் கறுப்புப்பண மீட்பு பற்றிப் பேசியது பாஜக. பிறகு ஸ்பெக்ட்ரம் விவகாரம் வெளியாகி, ஊழலுக்கு எதிரான கருத்துகள் வெளிவந்தன. ஊழல் ஒழிப்பும் கறுப்புப்பண மீட்பும் தேசிய அளவில் விவாதங்களைக் கிளப்பின. எல்லாவற்றையும் உன்னிப்பாகக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தார் பாபா ராம்தேவ்.

களத்தில் இறங்கத் தருணம் பார்த்துக்கொண்டிருந்த ராம்தேவுக்கு வசதியாக வந்து சேர்ந்தது லோக்பால் மசோதா விவகாரம். சமூக ஆர்வலர் அன்னா ஹஸாரே உண்ணாவிரதம் தொடங்க, அதற்கு நாடு தழுவிய அளவில் பேராதரவு கிடைத்தது.

ராம்தேவாகப்பட்டவர் ஆன்மிகத்தில் இருந்து அரசியலுக்குள் குதித்த வரலாற்றின் சாராம்சம் இதுவே.

0

ஆர். முத்துக்குமார்

அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் ஊழல்!

ஈமு கோழி விளம்பரங்களுக்கு நடிகர்கள் சிரித்துக் கொண்டே நடித்து நம்பிக்கை கொடுத்தார்கள். நம்பி கையில் வைத்திருந்த காசை கொண்டு போய் கொட்டியவர்கள் மட்டும் சிரிக்க முடியாமலும் வெளியே சொல்ல முடியாமலும் நொந்து கொண்டுருக்கிறார்கள்.

ஒவ்வொரு முறையும் இது போன்ற பரபரப்பு பத்திரிக்கைகளுக்கு தேவைப்படுகின்றதோ இல்லையோ நமக்கு முக்கியமாக தேவைப்படுகின்றது. பத்திரிக்கைகளுக்கு ஒரே கல்லில் இரண்டு மாங்காய். தொடங்கும் போது விளம்பரத்திற்கான காசு, முடியும் போது பரபரப்பு செய்திகள்.

நம்பியவ்ர்களுக்கு? ஒன்றை மறக்க மற்றொன்று, அதை மறக்க இன்னொன்று என்று மாறி மாறி நமக்கு ஏதோவொன்று சூடாக தேவைப்பட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறது. தொடக்கத்தில் திண்டபங்களுக்குத்தான் கொறிக்க சுவைக்க என்று விளம்பரப்படுத்துவார்கள். இப்போது ஊடகங்களுக்கும் தேவையாக இருக்கிறது. இது போன்ற செய்திகளை விரும்பத் தொடங்க அதுவே இறுதியில் திணிப்பது போல மாறிவிடுகின்றது. வாங்கிவிட்டீர்களா? என்று கத்தி நமது செவிப்பறையைக் கிழித்து செவிடர்களாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

வலைதளம் முதல் செய்திதாள்கள் வரை அத்தனைக்கும் இப்போது லைட் ரீடிங் என்பதே தாரக மந்திரமாக இருக்கிறது. கடினமான விசயத்தை கொடுத்தால் பக்கத்தை நகர்த்தி சென்று விடுவார்கள் என்று நடிகை கிசுகிசுக்களைப் போட்டு நமக்கு சந்தனம் பூசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.  திரை அரங்கத்தில் சென்றால் மூன்று மணி நேரம் ‘கவலைகளை மறக்க’  போதை ஊட்டப்படுகிறது. கலை என்பது பணம் சம்பாதிக்க என்ற ஆன பிறகு அங்கு கலைக்கு வேலையில்லை. சதைக்குத் தான் வேலை.

ஒரு செய்தியை முக்கியத்துவப்படுத்த வேண்டுமானால் நமது பத்திரிகைகள் கொடுக்கும் வார்த்தைகளை கவனித்துப் பார்த்தாலே நமக்கு நன்றாக புரியும். கிரானைட் ஊழல் என்று சொன்னால் அதில் ஒரு கிக் இருக்காது என்பதால் கிரானைட் மாஃபியா என்று ஏதோவொரு நோய்க்கான ஃபோபியா போலவே புனைக்கதைகளை சுருட்டி சூறாவளியாக்கி மக்கள் கவனத்தை திசை திருப்புகிறார்கள்.

நாலைந்து வாரமாக அன்றடாட பத்திரிக்கையில் வந்துகொண்டுருக்கும் பி.ஆர்.பி. நிறுவன அதிபர் பழனிச்சாமி கதையும் திடுக் திடுக் என்று மர்மக் கதை போல் நகர்ந்துகொண்டிருக்கிறது.

முன்பிருந்த தியோனேஸ்வரன் தொட்ங்கி இன்று வரைக்கும் உள்ள அதிகாரிகளின் சொத்து பட்டியலைப் பார்த்தாலே சொர்க்கம் என்பது கனிம வளத் துறைதான் என்பதை புரிந்து கொள்ள முடியும். சில துறைகளின் ஊழல்கள் வெளிப்படையாக மக்களுக்கு தெரியும். அரசாங்கத்தில் உள்ள பல துறைகளில் நடந்து கொண்டிருக்கும் ஊழல்கள் இன்று வரைக்கும் பலருக்கும் தெரிய வாய்பில்லை.

அருண் ஷோரி மத்திய அமைச்சராக இருந்தபோது அலைக்கற்றை ஊழல் என்பது இத்தனை பிரமாண்டமானதாக இருக்கும் என்பதை எவராவது கற்பனை செய்து பார்த்திருப்பார்களா? இல்லை தயாநிதி மாறனுக்குத் தான் காமதேனு பசு மேல் அமர்ந்திருக்கிறோம் என்று தெரிந்திருக்குமா? அல்லது ராசாவுக்கு, தான் கறவை மாடு கணக்காக மாற்றப் போகிறோம் என்று தெரிந்திருக்குமா?

இன்று சூறாவளியாக செய்தித் தாள்களில் ஓடிக் கொண்டிருக்கும் கிரானைட் ஊழலைப் பற்றி கலைஞருக்குத் தெரியாதா? இல்லை இப்போது நடவடிக்கை எடுத்துக்கொண்டுருக்கும் ஜெயலலிதாவுக்குத்தான் தெரியாதா? கடந்த பத்தாண்டுகளாக இந்த கிரானைட் குவாரிகளால் பாதிக்கப்பட்ட இடங்களில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் அத்தனை கிராம மக்களும் அரசாங்கத்துக்கு அனுப்பிய மனுக்களும், நினைவூட்டல் கடிதங்களும் அரசாங்க அதிகாரிகளுக்கு கிடைக்காமல் தபால் துறை ஏதும் சதி செய்து இருக்குமோ? இல்லை, கிராம நிர்வாக அதிகாரி முதல் கோட்டையில் இருக்கும் துறை சார்ந்த அத்தனை கோமகன்களுக்கும் இது குறித்த அக்கறை இல்லாமலா போயிருக்கும்? ஒவ்வொரு சாமிக்கும் ஒவ்வொரு விதமான படையல் செய்யும் உலகத்தில் இருக்கும் போது அமைச்சர் முதல் அதிகாரிகள் வரைக்கும் எப்படி கவனிக்க வேண்டும் என்று கூடவா பழனிச்சாமிக்கு தெரியாமல் போயிருக்கும்?

ஒருவர் வளரும் போது குடிசையில் இருந்து கோபுரத்துக்கு உயர்ந்தவர் என்று நான்கு பக்க விளம்பரங்களை வாங்கிக் கொண்டு வாழ்த்தும் அதே பத்திரிக்கைகள்தான் வீழும்போது மாஃபியா உலகத்தில் அவிழும் மர்ம முடிச்சுகள் என்று சிறப்புக்கட்டுரை எழுதுகின்றன.

அரசியலுக்கு பலியாடுகள் தேவைப்படுகின்றன. குறிப்பாக இந்தியா பலியாடுகளை நம்பித்தான் அரசியலே நடத்துகிறது. திருவிழா காலத்தில் அடிக்கப்படும் கோழி, ஆடுகளைப் போல ஒவ்வொரு சமயத்திலும் ஒருவர் கிடைப்பார். அவர் அமைச்சராக இருக்கலாம். அல்லது அதிகாரியாக இருக்கலாம்.

ஊழல் என்றறொரு வார்த்தைக்கே அர்த்தம் இல்லாமல் போன உலகில் மீண்டும் மீண்டும் இதில் ஊழல், அதில் ஊழல் என்று சொல்லும் போது படிப்பவர்களும் துணுக்கு செய்திகளைப் போல படித்து விட்டு நகர்ந்து போய் விடுகின்றனர். மறுநாளும் அதையே படிக்கும் போது எரிச்சல்தான் உருவாகிறது. காரணம் செய்திகளை உள்வாங்கிக்கொள்பவர்களும்கூட நமக்கு எப்போது இதுபோன்ற வாய்ப்பு கிடைக்கும் என்ற ஏக்கத்தில் இருப்பவர்களாக இருப்பதால் மூச்சடைக்கும் ஊழல் என்பது கூட இன்று எளிதாக மாறிவிட்டது.

பணம் என்பது காகிதம் என்பதை மறந்து உலகில் உள்ள அத்தனை கவலைகளையும் போக்கவல்லது பணம் என்று இன்றைய உலகம் நினைக்கிறது. அளவான பணத்தைப் பெற்றவன் அவனை அவனே ஆள முடியும். அளவுக்கு மிஞ்சிய பணத்தைப் பெற்றவனைப் பணம் ஆளத் தொடங்கிவிடுகிறது. அப்போது மர்மக் கதையில் வரும் திடுக்கிடும் திருப்பங்களும் நம் வாழ்வில் நடக்கத் தொடங்குகிறது.

0

ஜோதிஜி திருப்பூர் 

தேவை இன்னொரு பசுமைப் புரட்சி!

1

எத்தனை பேர் இந்தச் செய்தியைக் கவனித்தீர்களோ தெரியவில்லை. கவனித்தும், சிலருக்கு மனதில் பதியாமல் போயிருக்கலாம். காரணம், விலைவாசி உயர்வு என்பது நமக்கு ஒன்றும் புதிய செய்தி அல்லவே? தென்னை மரத்துல தேள் கொட்டினா பனை மரத்தில் நெறி கட்டும் கதையாக, ஏதேனும் ஒர் காரணத்தைச் சொல்லி, நித்தம் ஒரு விலை உயர்வு நடந்துகொண்டுதானே இருக்கிறது. ஆனால், இம்முறை ‘புலி வருது’ கதை இல்லை!! நிஜமாகவே புலி வந்தே விட்டது. அரிசி, கோதுமை போன்ற தானியப் பொருட்களின் தட்டுப்பாடும், தொடர்ந்து விலையேற்றமும் வருகிறது, பராக், பராக்!

சர்வதேச உணவு மற்றும் விவசாயக் கழகம், கடந்த ஜூலை மாதம் “உணவுக் குறியீடு” 213-ஆக உயர்ந்திருப்பதாகக் கூறியுள்ளது. இந்த உணவுக் குறியீடு என்பது, குறிப்பிட்ட அத்தியாவசிய உணவுப் பண்டங்கள் நிறைந்த ஒரு உணவுக் கூடையின் விலை. தற்போது ஒரே மாதத்தில் 6% அதிகரித்துள்ளதுதான் கவலைக்குரியது.

கடந்த 2008-ம் ஆண்டு இதேபோல உணவுத் தட்டுப்பாடும், தொடர்ச்சியாக விலைவாசி உயர்வும் இருந்தது நினைவிருக்கிறதா? அது மறந்திருக்கலாம், ஆனால் அந்தச் சமயத்தில் திருவாளர் ஜார்ஜ் புஷ், உலகில் உணவுப் பஞ்சம் ஏற்பட இந்தியர்களின் அதீத உண்ணும் பழக்கம்தான் காரணம் என்று திருவாய் மலர்ந்தாரே, அது மறந்திருக்காது!

ஆனால், இந்த மற்றும் அடுத்த வருடம் அதைவிட மோசமான நிலை ஏற்படலாம் என்று ஐ.நா. எச்சரிக்கிறது.

2

கடந்த 56 வருடங்களாக இல்லாத அளவிலான அமெரிக்காவின் வறட்சி இதற்கு ஒரு முக்கியக் காரணம். ஐரோப்பிய நாடுகளில் ஏற்பட்டிருக்கும் வெள்ளப் பெருக்கும்கூட. இந்தியாவிலும், ஆப்பிரிக்க நாடுகளிலும் பெய்யாமல் பொய்த்துக் கெடுத்திருக்கும் பருவ மழை, ஐரோப்பாவில், சீனாவில், ஃபிலிப்பைன்ஸில் பெய்து கெடுக்கிறது. அங்கே வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓடுகிறது.

உணவுப் பயிர்களான சோளம் மற்றும் சோயாவை, இயற்கை எரிபொருளான ethenol தயாரிப்புக்காகத் திருப்பிவிட்டதும் பஞ்சத்துக்குக் கட்டியம் கூறிய இன்னொரு காரணம். சரி, இனி அந்தப் பயிர்களை உணவாக்கிக் கொள்ளலாமே என்றால், தற்போது விளைவிக்கப்படும் பெரும்பான்மையான பயிர் ரகங்கள் உண்ணத் தகுதியில்லாத, எரிபொருள் எடுக்க மட்டுமே லாயக்கான வகையிலானது. இவ்வகைப் பயிர்களை விளைவிப்பதற்காக அமெரிக்க மற்றும் ஐரோப்பிய அரசுகள் விவசாயிகளுக்கு அதிக மானியம் மற்றும் வரிவிலக்கு கொடுத்து ஊக்குவித்ததால், கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாகவே உணவுக்கான சோளத்தின் உற்பத்தி 50% குறைந்துவிட்டது.

போகட்டும், இனியேனும் உணவுப் பயிர்களை விளைவிப்போமே என்றால், விளைநிலத்துக்கு எங்கே போவது? இருந்த விளைநிலங்கள் எல்லாமே ரியல் எஸ்டேட்டுகளால் பட்டா போடப்பட்டு, வீடுகளாக, பங்களாக்களாக, அடுக்கு மாடிகளாக, வணிக வளாகங்களாக உருமாறி விட்டதே!

அப்படியொன்றுமில்லை, கொஞ்சமாவது விவசாய நிலங்கள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன, அதிலெல்லாம் விவசாயம் நடக்கத்தான் செய்கிறது என்று சொன்னால், உலகம் உருண்டை – மறுபடியும் ஆரம்பித்த இடத்திற்கே வருகிறோம். மழை இல்லாமல் வறட்சியால் தவிக்கும்போது எங்கே விவசாயம் செய்ய? அப்படியே செய்தாலும், யானைப்பசிக்குச் சோளப்பொறிதான் அது! மட்டுமல்ல, அரிசி, கோதுமை போன்ற உணவுப் பயிர்களுக்கு தண்ணீர் அதிகம் தேவைப்படுமென்பதால், தண்ணீர் குறைவாகத் தேவைப்படும் பணப்பயிர்களைத்தான் விவசாயிகள் தேர்வு செய்வார்கள்.

செவ்வாய் கிரகத்தில் கால் பதிக்கிறோம்; நிலவில் நீரைக் கண்டுபிடிக்கிறோம். ஆனால், இல்லாத மண்ணில் பொல்லாத உணவை விளையவைக்கத்தான் வழி தெரியவில்லை. சமீபகால ‘அரேபிய வசந்தம்’ புரட்சிகளின் தொடக்கப் புள்ளியான துனிஷியா புரட்சிக்கு வித்திட்டது அடிப்படையில் வயிற்றுப் பசியே. எனில், இன்னும் வருங்காலங்களில் எத்தனைப் புரட்சிகளைச் சந்திக்க இருக்கிறோமோ?

க்ளோபல் வார்மிங்கின் விளைவுகளைப் பற்றி இத்தனை நாட்கள் பேசிக்கொண்டு மட்டுமே இருந்தோம். காலம் தப்பிய மழை, பொய்த்த மழை, அதீத வெயில் என்று காலநிலை மாற்றங்களை பார்த்தும் நாம் திருந்தவில்லை. நாம் அன்றாடம் வீடுகளிலும், விருந்துகளிலும், உணவகங்களிலும் வீணாக்கிய உணவுகள் மனக்கண்ணில் வந்துபோகுதா?

3

சரி இறக்குமதி செய்துகொள்ளலாமே என்றால் அதுவும் முடியாது. காரணம், உலகமெங்கும் தட்டுப்பாடு பரவுகிறது. 2008-ல் நடந்ததுபோலவே, எல்லா நாடுகளும் உணவு ஏற்றுமதியைத் தடை செய்யும் சாத்தியங்கள் அதிகம். ரஷ்யா இவ்வருட இறுதிவரை மட்டுமே கோதுமை ஏற்றுமதி என்று இப்போதே அறிவித்துவிட்டது.

இதே போன்ற பிரச்னைகளைச் சந்தித்துவரும் சீனா  போன்ற பல நாடுகள், செழிப்பான விளைநிலங்கள் அபரிமிதமாக உள்ள ஆப்பிரிக்க நாடுகளில் விவசாயத்தில் பெரும் முதலீடு செய்துள்ளன. இதில் கிடைக்கும் மிகுதியான விளைச்சலைத் தம்நாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்துகொள்வதுதான் நோக்கம்.

கடந்த ஜூன் மாதம் நடந்த ரியோ +20 ‘வளங்குன்றா வளர்ச்சி’ (Sustainable Development) உச்சி மாநாட்டில், ஐ.நா. செயலர் பான் கீ மூன், வறுமைப்பசியை ஒழிப்பதற்காக ‘Zero Hunger Challenge’ என்ற உலகளாவிய திட்டத்தை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளார். ஐந்து அம்ச திட்டமான இதில், சிறு-குறு விவசாயிகளை ஊக்குவிப்பது முக்கிய இடத்தைப் பிடித்துள்ளது. உலகின் உணவு உற்பத்தியில் பெரும்பங்கு வகிக்கும் இவர்களைச் சரியான முறையில் ஆதரித்து, அவர்களின் வருமானம் மற்றும் உற்பத்தியை இருமடங்காகப் பெருகச் செய்வது மிக அத்தியாவசியமானது என்று வலியுறுத்துகிறார்.

அதன் இன்னொரு அம்சம், உணவுப் பண்டங்களை வீணாக்குதலைத் தடுத்தல் மற்றும் முறையான உணவு நுகர்வு. விளைநிலங்கள் தொடங்கி, வீட்டு டைனிங் டேபிள் வரை நடக்கும் பெரும் விரயத்தைத் தவிர்த்தாலே பஞ்சம், பசியைப் போக்குவதில் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றம் காணலாம். அமெரிக்க மற்றும் ஐரோப்பிய நாடுகளில் வீணாக்கப்படும் உணவுப் பொருட்களின் அளவு, சஹாராவை மையப்படுத்திய ஆப்பிரிக்காவின் மொத்த உணவு உற்பத்திக்குச் சமம் என்றால் எந்தளவு விரயம் நடக்கிறது என்று புரிந்துகொள்ளலாம்.

இந்தியாவில் வழக்கமாக ஆகஸ்ட் மாதத்தில் மழை கொட்டோ கொட்டென்று கொட்டித்தள்ள ஆரம்பித்திருக்கும். சென்னை, மும்பை உள்ளிட்ட பெருநகரங்களும் அந்த வெள்ளத்தில் வருடாவருடம் மிதக்கும். ஆனால், இந்த வருடம்? வெள்ளத்திலிருந்து தப்பிவிட்டோமே என்று சந்தோஷப்பட முடியாதபடி, வறட்சி நம்மை விரட்டிக் கொண்டுவருகிறது.

தமிழ்நாட்டிலும், வருட ஆரம்ப குறுவை சாகுபடி அப்போது நிலவிவந்த கடும் மின்சாரத் தடை காரணமாகக் கைவிடப்பட்டது. இப்போது செய்திருக்க வேண்டிய சம்பா சாகுபடிகள், மழை இல்லாததால் செய்யவில்லை.

மழை பொய்த்ததன் விளைவுகளில் ஒன்றாகத்தான், கடந்த ஆடிப்பெருக்கின்போது காவிரியில் தண்ணீர் இல்லாமல் போனது. சென்னையின் நீராதாரமான வீராணம் ஏரி, இவ்வருடம் ஜூலை மாதத்திலேயே காய்ந்து விட்டது.

தமிழ்நாட்டுக்குத் தண்ணீர் தராமல் போக்கு காட்டிய காவிரி கொண்ட கர்நாடகாவின் பி.ஜே.பி. அரசு மழைக்காக சிறப்புப் பூஜைகள் நடத்தியுள்ளது. கேரளாவும் தன் தலைநகரில் குழாய்த் தண்ணீர் விநியோகத்துக்கு ரேஷன் முறை கொண்டுவரலாமா என்று ஆலோசிக்கும் அளவுக்கு, அங்கும் பருவமழை பொய்த்துவிட்டது. தமிழ்நாட்டில் எந்த முன்னேற்பாடுகளும் இல்லை. ஆனால், மழை இல்லாததால், விதைக்கும் பருவமும் தாண்டிப் போய்விட்ட பின்னர் முதல்வர் ஜெயலலிதா குறுவை சாகுபடி முறையாக நடக்கும் என்று கூறுகிறார். மந்திரக்கோல் எதுவும் வைத்திருக்கிறாரோ என்னவோ!

உணவுப் பஞ்சம் வந்துகொண்டிருக்கிறது என்று தெரிந்தும் மத்திய, மாநில அரசுகள் வழக்கம்போல, மெத்தனமாக இருக்கின்றன. அவர்களுக்கென்ன, திட்டக் கமிஷனே, மக்களின் அன்றாடச் செலவுக்கு இருபத்தைந்து ரூபாய் போதும் என்று சொல்லிவிட்டதே.

பஞ்சம் அடித்தட்டு மக்களுக்குத்தானே தவிர, பணம் படைத்தவர்களுக்கல்ல என்கிற அலட்சியம். அவர்களுக்குப் புரியவில்லை, பணம் இருக்கும், ஆனால் வாங்க அரிசி இருக்காது – இதுதான் பஞ்சம் என்று. அப்போது பணத்தையா தின்னமுடியும்?

இந்தியாவில் இரண்டாவது பசுமைப் புரட்சிக்கான அவசியம் இப்போது வந்திருக்கிறது. அதற்கான ஆக்கப்பூர்வமான நடவடிக்கைகளை அரசு எடுக்க வேண்டும். இப்போதே தொடங்கினால்தான், சுற்றுப்புறச் சூழல் சீர்கேடு காரணமாக வருங்காலங்களில் அடிக்கடி வர சாத்தியமுள்ள இதுபோன்ற நிலைமைகளை எதிர்கொள்ள முடியும்.

தற்போதைக்கு, அரசு உணவுக் கிடங்குகளில் தேவைக்கு மேலேயே இருக்கும் கோதுமையையும் நெல்லையும் பத்திரமாக வைத்திருந்தாலே, விலையேற்றத்தைக் கட்டுப்படுத்தி, எதிர்வரும் தட்டுப்பாட்டையும் ஓரளவுக்குச் சமாளித்துவிடலாம்.

பண்டைய காலத்தில் எகிப்தில் கடும்பஞ்சம் வரப்போகிறதென்றுஅந்நாட்டு அரசருக்குக் கனவில் அறிவிப்பு வந்ததும், முறையாகப் பயிரிடுதல், சேமிப்பு, சிக்கன நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டதன் மூலம், தன் நாட்டுக்கு மட்டுமல்லாமல், அண்டை நாடுகளுக்கும்கூட, ஏழு ஆண்டு கடும் பஞ்சத்தின்போது உணவளிக்க முடிந்தது.

தனது சுதந்தர தின உரையில், விரைவில் செவ்வாய்க் கிரகத்துக்கு விண்கலம் அனுப்பப்போவதாகப் பிரதமர் அறிவித்துள்ளார். அரசு உணவுக் கிடங்குகளில் சேமிக்கப்படும் பயிர்களின் பாதுகாப்புக்கான நவீன வசதிகள், எலிகளிடமிருந்து பாதுகாத்தல், கிடங்குகளின் கொள்முதல் மற்றும் கொள்ளளவைப் பெருக்குதல், நாட்டின் சேமிப்புக் கிடங்குகளை ஒருங்கிணைத்தல், மழைக்காலங்களில் மழையில் நனைந்து அழுகிவிடாதபடிக்கு முறையாகச் சேமித்து வைத்தல் போன்ற ஏற்பாடுகளுக்கு ராக்கெட் டெக்னாலஜி தேவையில்லை என்பதையும் யாராவது ‘லேட்டஸ்ட் டெக்னாலஜி’ மூலம் அரசாள்பவர்களின் கனவில் வர வையுங்களேன்!

0

ஹுஸைனம்மா