லாபத்தைத் தனியார்மயமாக்குதல்

நியாயமற்ற வெளிப்படையில்லா நடைமுறையில் நிலக்கரிச் சுரங்க ஒதுக்கீட்டைத் தனியாருக்குத் தாரை வார்த்ததற்கு எதிராக நாட்டின் உச்ச நீதிமன்றம் சமீபத்தில் கொடுத்த சரித்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த தீர்ப்பின் பின்புலத்தில் இந்தத் தனியார்மயத்தைப் பார்க்கவேண்டும்.

coalமத்தியப் பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் பங்குகளை விற்பது என்ற புதிய தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அரசின் பிடிவாதமான முயற்சியினைத் தொடர்ந்து, தற்போது நாட்டிலுள்ள இயற்கை வளங்களை எவ்வாறு நியாயமான, வெளிப்படைத் தன்மையுடன் கூடிய முறையில் ஒதுக்கீடு செய்யவேண்டும் என்பதே தற்போதைய ஆழமான விவாதமாக இருந்துவருகிறது. நியாயமற்ற, வெளிப்படைத் தன்மையில்லா நடைமுறையில் நிலக்கரிச் சுரங்க ஒதுக்கீட்டைத் தனியா ருக்குத் தாரை வார்த்ததற்கு எதிராக நாட்டின் உச்ச நீதிமன்றம் கொடுத்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க தீர்ப்பின் பின்புலத்தில் இந்தத் தனியார்மய முயற்சியைப் பார்க்கவேண்டியுள்ளது.

நாட்டின் பொருளாதார விவகாரங்களுக்கான மத்தியக் குழு கடந்த செப்டெம்பர் 10ம் நாள் இந்திய நிலக்கரிக் கழகத்தின் பங்கு 10.00 சதவீதத்தையும், தேசிய நீர் மற்றும் மின்சக்திக் கழகத்தின் பங்கு 11.36 சதவீதத்தையும், எண்ணெய் மற்றும் எரிவாயுக் கழகத்தின் 5 சதவீத பங்கையும் விற்க அனுமதியளித்தது. நாட்டின் தற்போதைய வருமானப் பற்றாக்குறையில் 4.1 சதவீதத்தை எதிர்வரும் மார்ச் 31ம் தேதிக்குள் சமன் செய்ய மத்தியில் பொதுத்துறை பங்குகளை விற்பனைச் செய்வதன்மூலமே இதைச் சாதிக்கமுடியும் என்று கொள்கை முடிவை ஆட்சிக்கு வந்துள்ள தேசிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசு முன்வைத்துள்ளது.

பொருளாதாரச் சரிவை மீட்க இத்தகைய பொதுத்துறைப் பங்கு விற்பனைமூலமே சாத்தியம் என்கிறது அரசு. இது இந்தஅரசின் எரிசக்திக் கொள்கையின்மீதான தெளிவற்றத்தன்மையும், நாட்டின் எரிசக்தி சுயதேவையை உத்திரவாதம் அளித்துவரும் பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் பங்களிப்பை உறுதிசெய்யத் தவறிவிட்டதன் விளைவாக அதிக அளவில் நிலக்கரி இறக்குமதி செய்யும் நிலைக்கு நாடு தள்ளப்பட்டுள்ளது. நாட்டின் பொதுநலனுக்குப் பயனளிக்கும் மிகவும் அரிதான இயற்கை வளமான தாமிரத்தைப் பயன்படுத்த 1966ம் ஆண்டு தொடங்கப்பட்டபொதுத்துறை நிறுவனமான இந்துஸ்தான் தாமிரக் கழகத்தின் 29.5 சதவீத பங்குகளை விற்க அரசு அதிகப்படியான ஆர்வம் காட்டுவதிலிருந்தே அரசின் இந்தக் கொள்கை வெளிப்படுகிறது.

தனியார்துறையின் திறமையின்மை

1993 முதல் 2009 வரையிலான காலத்தில் நிலக்கரி உள்ளிட்ட பல இயற்கை வளங்களைக் கையாண்டதில் தனியார் துறையின் திறமையின்மை மற்றும் இயலாமை அறிந்தே அவர்களுக்குத் தன்னிச்சையாக நெறியற்ற முறையில் நிலக்கரி ஒதுக்கீடு செய்ததை வன்மையாகக் கண்டித்தது சமீபத்திய உச்ச நீதிமன்றத் தீா்ப்பு. இத்தகைய இயற்கை வளங்களை முறைப்படுத்துவதில் பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் செயல்திறமையின் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றியும் மறுபுறம் அழுத்தம் கொடுக்கவும் செய்தது. உண்மையில் இந்தத் தீர்ப்பின்மூலம் உச்ச நீதிமன்றம் 4 தனியார் நிறுவனங்களைத் தவிர்த்து முறைகேடாக ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்ட 218 தனியார் உரிமத்தை ரத்து செய்தது ஒரு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நிகழ்வாகும். ஏற்கெனவே உற்பத்தியைத் தொடங்கியுள்ள ஒதுக்கீட்டிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட 42 நிலக்கரிசுரங்கங்களிலிருந்து இந்திய நிலக்கரிக் கழகம் நிலக்கரியை விநியோகிக்கலாம் எனவும் உத்தரவிட்டது. “எதிர் தரப்பு வாதிட்டதுபோல் பொதுத்துறை திறமையற்றதும், சவால்களைச் சந்திக்கத் திராணியற்றதென்ற வாதம் ஏற்புடையதாக இல்லை”.

அறிவுசார்ந்த அரசு வழக்கறிஞர் நீதிமன்றத்தில் பதிவு செய்யப்பட்டிருப்பதுபோல், இந்திய நிலக்கரிக் கழகம் எந்தச் சவாலையும் ஏற்று தற்போது ஏற்பட்டுள்ள வெற்றிடத்தை நிரப்பும்.

தற்போது நடந்தேறியுள்ள இந்த மகா ஊழல் சூழலில், இந்திய நிலக்கரிக் கழகம், நாட்டின் எரிசக்தி தேவையைப் பூர்த்தி செய்வதில் நிச்சயமாகக் குறிப்பிட்ட பங்களிப்பு செய்யும். ஆனால், இந்த யதார்த்த நிலை, ஜனநாயக முற்போக்குக் கூட்டணி அரசின் சமீபத்திய தேசியக் கொள்கையில் பிரதிபலிக்கவில்லை.

மாறாக, நிலக்கரிக் கழகத்தின் 10 சதவீதப் பங்கை விற்க மத்திய அரசு எடுத்த முடிவு, மத்தியப் பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் நாட்டின் எரிசக்தித் தேவையின் உள்ளடக்கப் பிரச்னைகளைத் தீர்ப்பதற்கான ஆர்வமோ, முயற்சியோ இல்லை என்பதைத்தான் காட்டுகிறது.

நிலக்கரிச் சுரங்கத் தொழில் பற்றி நிபுணத்துவம் உள்ள திரு பிரபிர் புர்கயஸ்தா, பிரண்ட்லைன் பத்திரிக்கைக்குக் கீழ்வருமாறு பேட்டி அளித்தார். இந்திய நிலக்கரிக் கழகம் தன் வசமுள்ள மிகை வருமானத்தை வைத்து தனது உற்பத்தியை அதிகரித்துக்கொள்ள ஏதுவாக, கழகத்துக்குத் தன்னாட்சி அதிகாரம் வழங்கப்படவில்லை என்பதே இங்குள்ள முக்கியக் கேள்வி. இன்றும் நிலக்கரிச் சுரங்க அமைச்சகத்தின் முடிவு, கழகம் தனது மிக வருமானத்தில் பயன்படுத்தி சுரங்கங்களை விரித்துக்கொள்ளவும், உற்பத்தி அளவை கூட்டுவதற்கான முயற்சிக்கு ஆதரவாக இல்லை. மேலும், வேறு மாற்று ஏற்பாடு இல்லாமல் திட்டக் கமிஷ‌னைக் கலைத்தது, நாட்டுக்கு எவ்வளவு எரிசக்தி மின்சாரம் தேவை என்பனவற்றில் திட்டமிட எண்ணமில்லை என்றே தெரிகிறது. மாறாக, இந்தப் பங்கு விற்பனை மூலமாக வரும் நிதியை வைத்து நிலக்கரிக் கழகத்தை விரிவாக்குவதற்கு பதில், பட்ஜெட்டின் பற்றாக்குறையை நிவர்த்திக்கவே பயன்படுத்தப்படுகிறது.

இந்த பங்கு விற்பனை முடிவு என்பது 1973ம் ஆண்டு தேசியமயமாக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து அதனால் நாட்டுக்குக் கிடைத்த பலன்கைள கைவிடும் முயற்சி என்றே எடுத்துக்கொள்ளவேண்டியுள்ளது. மத்தியப் பொதுத்துறை அதிகாரிகள் கூட்டமைப்பின் தலைவர் திரு அசோக் ராவ் கூறுகிறார் :

‘நிலக்கரி சுரங்கங்களை தேசிய மயமாக்கப்பட்டதன் நோக்கமே, நாட்டின் எரிசக்தி தேவையை எள்ளளவும் கருத்தில் கொள்ளாமல் தனிப்பட்ட லாபத்தை நோக்கமாகக் கொண்ட காட்டுமிராண்டித்தனமான தனியாரிடமிருந்து சுரங்கங்களை மீட்கத்தான் இந்தத் தேசியமயத்தைத் தொடர்ந்து 1970ல் நாட்டின் எரிசக்தி கொள்கையில் திட்டவட்டமாக வரையறுக்கப்பட்டதன் விளைவான நீராவி கொதிகலன்கள் மற்றும் எரிவாயு தொழில் நுட்பங்கைள் விரிவுபடுத்தப்பட்டது.”

அவர் மேலும் கூறுகையில், நிலக்கரிக் கழகம் ஏற்கெனவே, நிகர வருமானம் ஈட்டியிருக்கும் நிலையில், இதன் பங்குகளை விற்பதற்குப் பின் எந்தவிதத் தர்க்கரீதியான நியாயமுமில்லை. நிலக்கரிக் கழகம் ஏற்கெனவே நிகர வருமானத்துடன் தேவையான கையிருப்பும் வைத்துள்ள நிலையில், நிறுவனத்தை மேலும் விரிவுபடுத்தவும் மேலும் லாபம் ஈட்டும் வகையில் திட்டமிடுவதற்குப் பதில், பங்குகளை விற்பதென்பது ஏற்புடையதாகாது. இத்தகைய அரசின் முடிவு, இந்த லாபம் ஈட்டும் பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் பங்குகளை விற்கும் முயற்சி, இந்தக் கழகங்களின வருவாய் ஈட்டும் திறனை முற்றாக பாதித்துவிடும். மேலும், இந்தக் கழகங்களின் அசையா சொத்துக்களின் மதிப்பு அதன் உண்மையான மதிப்பைப் பிரதிபலிக்கவில்லை. உதாரணமாக, இந்தக் கழகங்கள் நிறுவுவதற்காக நிலங்களை மானிய விலையிக்கு அரசிடம் பெற்றிருப்பார்கள். அந்த விலைகள் தற்போது பன்மடங்கு உயர்ந்துள்ளது என்பதுதான் யதார்த்தம்.

பொதுத்துறை கழகங்களின் செயல்பாட்டை நிரூபிக்க அவர் ஓர் உதாரணமும் காட்டுகிறார். பாரத் கனரக மின் கழகம் அதிக சாம்பல் தரும் நிலக்கரியைப் பயன்படுத்தும் சிறந்த தொழில் நுட்பத்தை உருவாக்கியுள்ளது. இந்தியாவில் கிடைக்கும் நிலக்கரி அதிக சாம்பல் தன்மை கொண்டிருப்பதால், இந்தப் புதிய தொழில்நுட்பம் அவற்றை எரிப்பதற்குப் பயன்படகிறது.

தொழிற்சங்கங்களின் எதிர்ப்பு

பல்வேறு தொழிற்சங்கங்கள் அரசின் இந்த பங்கு விற்பனைக்கு எதிராக தங்களது எதிர்ப்பை தெரிவித்து வருகின்றன. பாரதிய ஜனதா சங்கம் உள்ளிட்ட ஐந்து மத்திய தொழிற்சங்க சம்மேளனங்கள் அரசின் இந்தப் பங்கு விற்பனைக்கு தங்களது கடும் எதிர்ப்பைத் தெரிவித்து வருகின்றனர்.

இந்தியத் தொழிற்சங்க மையத்தின் தேசியச் செயலர் தோழர் ராமானந்தன், பிரண்ட்லைன் பத்திரிக்கை பேட்டியில் கூறுகையில், “அரசின் இந்தப் பங்கு விற்பனை முயற்சி படிப்படியாக நாட்டின் இயற்கை வளங்கள் யாவும் தனியார்மயத்தைச் சென்றடையும் என்பதால் அனைத்து சம்மேளனங்களும் இதை ஒரே குரலில் எதிர்த்து வருகின்றனர் என்றார். மேலும் இந்த நிலக்கரித் துறை தேசியமயமாக்கப்பட்டதால், அதில் பணிபுரியும் பல்லாயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் பெற்றுவந்த அனைத்து உரிமைகளும் சலுகைகளும் பறிபோகும். இந்தத்துறை தேசியமயமாக்கப்பட்ட பின்னர்தான் தொழிலாளர்களின் ஊதியம், பணி நிலை சலுகைகளில் குறிப்பிடத்தக்க உயர்வும், முன்னேற்றமும் ஏற்பட்டது. இந்தத் தனியார்மய முயற்சி இதையெல்லாம் சீர்குலைத்துவிடும்.”

மாறாக, அரசு ஜார்கண்ட், ஒடிசா, சட்டீஸ்கர் ஆகிய மாநிலங்களை ஒரே தளத்தில் இணைத்து நிலக்கரியைக் கொண்டு செல்ல ரயில்வே துறையையும் இணைத்து அடிப்படைக் கட்டுமானத்தை விரிவுபடுத்துவதில் முழுக் கவனம் செலுத்தவேண்டும். தற்போது நிலக்கரி சுரங்கங்களுக்கும், அதன் உப நிறுவனங்களுக்கும் இருக்கும் பிரச்னை நிலக்கரியை உற்பத்தி செய்யுமிடத்திலிருந்து, தேவையான இடங்களுக்குக் கொண்டு செல்லவேண்டிய போக்குவரத்து சீராக இல்லாததுதான்.

இதே போல் தேசிய நீர் மற்றும் மின் கழகத்தின் பங்குகள் விற்பதென்பதும், வகை தொகையற்ற தனியார்மயத்தை நோக்கியதென்பதால், நாட்டின் நீர் மின் சக்தி சம்பந்தமான விஷ‌யத்தில் அதிகமான பாதிப்பை உண்டாக்கும். பிரபிர் புர்கயஸ்தா கூறுகையில், ‘இவ்வாறு தேசிய நீர் மற்றும் மின் சக்திக் கழகத்தின் முக்கியத்துவத்தைக் குறைப்பதென்பது, ஏற்கெனவே நாட்டின் சுற்றுச்சூழலுக்கு எந்தவிதக் கரிசனமும் காட்டாத தனியார் துறை, தற்போது நாட்டின் ஆறுகளையும் அவர்களின் ஆளுமைக்குள் தள்ளி விடுவதற்குச் சமமாகும். தேசிய நீர் மற்றும் மின் சக்திக் கழகம், ஒரு பொதுத்துறை நிறுகூனம் என்பதால், நீர் மின் சக்தி உற்பத்திக்கும் சுற்றுச் சூழலுக்குமிடையேயான சமத்துவத்தைச் சீராகப் பின்பற்றி வருகிறது.

மற்றொரு அதிர்ச்சி தரும் செய்தி என்னவென்றால், முந்தைய தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அரசு, இந்துஸ்தான் தாமிரக் கழகத்தின் பங்கை விற்றதில் ஏற்பட்ட முறைகேட்டை மத்தியப் புலனாய்வுத் துறை விசாரிக்க உத்தரவிட்டுள்ள நிலையில், தற்போதைய தேசிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசும் இந்தக் கழகத்தின் 29.5 சதவீத பங்கை விற்க தீவிரம் காட்டி வருவதுதான்.

அதேபோல், நாட்டின் இரும்பு மற்றும் தாமிரத்தை உற்பத்தி செய்யும் ஒரே மத்தியப் பொதுத்துறை நிறுவனம் 1944ல் ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட இந்திய உலோகக் கழகம். இந்த தாமிரத்தின் தேவை, நாட்டின் மின்சக்தி, போக்குவரத்து, வானியல் ஆராய்ச்சி மற்றும் நீர் நிர்வாகம் போன்ற துறைகளுக்குப் பெரிதும் பயன்படும் அடிப்படை மூலக்கூறு என்பதால், 1966ல் மத்திய அரசு உலோகத்துறையை கையகப்படுத்தி பொதுத்துறை நிறுவனங்களாக்கியது. இந்தத் தேசியமயக் கொள்கையே, இந்த மிக அபூர்வமான உலோகம், நாட்டின் தேவைக்கு முற்றாக பயன்படும் என்பதால்தான்.

ஆனால், பின்னால் இத்தகைய பங்கு விற்பனை நடவடிக்கைமூலம், எந்தக் காரணத்துக்காக தேசியமயமாக்கப்பட்டதோ, அந்த நோக்கத்தை முற்றாகச் சீரழித்துவருகிறது. முந்தைய தேசிய ஜனநாயக கூட்டணி அரசு கடந்த 2000 டிசம்பரில், இந்த இந்துஸ்தான் தாமிரக் கழகத்தின் 26 சதவீத பங்கை உகந்த ஒரு நிறுவனத்துக்குப் போட்டிவிற்பனை அடிப்படையில் கொடுக்க அறிவித்தது. பின்னர், ஸ்டெர்லைட் ஆப்பர்சூனிடி மற்றும் வென்சர்ஸ் லிட் என்ற நிறுவனத்தைத் தனக்கு உகந்த நிறுவனம் என்ற அடிப்படையில், இந்தப் பங்குகளை கைமாற்ற முடிவெடுத்தது.

மேலும் 2003ல் இதே நிறுவனத்துக்கு 2002ல் நடந்த பங்குதாரர்கள் குழுமக் கூட்டத்தில் ஏற்பட்ட ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில் மேலும் 18.92 சதவீத பங்கை விற்றதன் விளைவாக தற்போது அந்த நிறுகவனத்தின் பங்கு 64.92 சதமாகி, நிறுவனமே தனியாரின் ஆதிக்கத்துக்குச் சென்றுவிட்டது.

சட்ட ரீதியான சவால்கள்

2003ம் ஆண்டு உச்ச நீதிமன்றம் இங்கு பங்கு விற்பனையை எதிர்த்த எண்ணற்ற வழக்குகளை விசாரணைக்கு ஏற்றது. 2012ம் ஆண்டு தேசிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசு மேலும் ஹிந்துஸ்தான் தாமிரக் கழகத்தின் 29.35 சதவீத பங்குகளை விற்கத் தீர்மானித்தது. 2013ம் ஆண்டு இந்த ஹிந்துஸ்தான் தாமிரக் கழகத்தின் பங்குகளை விற்றதில் ஏற்பட்ட முறைகேடுகளையும், அதில் அந்த நிறுவன அதிகாரிகளின் பங்கு பற்றியும் மத்திய உளவுத்துறை விசாரணையைத் தொடங்கியது. ஆனால் மத்திய உளவுத்துறை விசாரணை நிலுவையில் இருக்கையிலேயே தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி 2014 ஜனவரியில், ஹிந்துஸ்தான் தாமிரக் கழகத்தின் மீதமுள்ள பங்குகளான 29.35 சதவீதத்தையும் விற்க தனது விருப்பத்தை வெளியிட்டது.

அதிகாரிகளின் தேசியக் கூட்டமைப்பின் சார்பில் இந்தப் பங்கு விற்பனையை எதிர்த்து போடப்பட்ட வழக்கு உச்ச நீதிமன்றத்தில் தற்போது விசாரணையில் உள்ளது. உச்ச நீதிமன்றத்தில் இந்த வழக்கினைத் தாக்கல் செய்தவரும், ஹிந்துஸ்தான் தாமிரக் கழகத்தின் முன்னாள் நிர்வாக அதிகாரியுமான திரு சி.பி. பபேல் இவ்வாறு கூறுகிறார். மத்திய அரசின் இந்தப் பங்கு விற்பனை என்பது 1966ம் ஆண்டு இந்திய உலோகக் கழக (கையகப்படுத்துதல் சட்டம்) விதிகளுக்கும், 1976ம் ஆண்டு உலோகக் கழகம் (சூதசியமயம் மற்றும் பல்வகை விதிகள்) சட்டத்துக்கும் புறம்பானது.

முன்னாள் உலோகக் கழகத்தினை இணைத்து ஹிந்துஸ்தான் தாமிரக் கழகம் 1966ம் ஆண்டு ஒரு பொதுத்துறை நிறுவனமாக்கப்பட்டது. இந்தக் கழகம் மக்களவையில் நிறைவேற்றப்பட்ட சட்டத்தின் மூலம் உருவாக்கப்பட்டதால், இந்தப் பங்கு விற்பனையும் மக்களவை மூலமாக, விதிகள் திருத்தப்பட்ட பின்னரே மேற்கொள்ள இயலும்.

மனுதாரர்கள் மேலும் கூறுகையில், பங்குகளுக்கான அடிப்படை விலையை அல்லது கையிருப்பை மிகவும் குறைவாக ரூ 11,000 கோடிக்கு ஏலப் பிணையாக முடிவு செய்துள்ளனர். ஆனால் 2013 செப்டெம்பர் நிலவரப்படி ஹிந்துஸ்தான் தாமிரக் கழகத்தின் கையிருப்புப் பங்கு மதிப்பு ரூ 23,632 கோடியாகும். எதிர்வரும் 30 ஆண்டுகளுக்குக் கைவசமுள்ள கச்சாப் பொருள்கள் குத்தகைக்கு விடப்பட்ட பல்வேறு அம்சங்களைக் கருத்தில் கொள்ளாமலேயே இந்த முடிவு எடுக்கப்பட்டுள்ளது என்று குற்றம் சாட்டுகின்றனர்.

உண்மையில், 2012 பிப்ரவரி மாதம் தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின்கீழ் பெறப்பட்ட ஒரு வினாவுக்கு சுரங்கத் துறை அமைச்சகத்தின் சட்டத்துறை கொடுத்துள்ள பதிலில், ஹிந்துஸ்தான் தாமிரக் கழகத்தின் பங்குகளில் 50 சதவீதத்துக்கு மேல் விற்கப்படின் இது பொதுத்துறையிலிருந்து சாதாரண நிறுவனமாகிவிடுவதோடு, 1976ம் ஆண்டு உலோகக் கழகத்தின் (தேசியமயம் மற்றும் பிறவகை) விதிகளின் படியும், பொது நல வழக்குக்கான மையம் -எதிர்-மத்திய அரசு என்ற வழக்கில் 2003ம் ஆண்டு உச்ச நீதிமன்றம் வழங்கிய தீா்ப்பின் உத்தரவுக்கும் புறம்பானது என்பதையும் இங்கு முக்கியமாகக் குறிப்பிடவேண்டும். இந்தக் குறிப்பிட்ட வழக்கில் உச்ச நீதிமன்றம், ஹிந்துஸ்தான் பெட்ரோலிய கழகம், மற்றும் பாரத் பெட்ரோலிய கழகம் ஆகிய இரண்டு பெரிய பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் பங்கை மத்திய சட்டங்களில் உரிய திருத்தம் கொண்டு வராமல், தங்களது அதிகாரத்தை வைத்து பங்குகளை விற்கமுடியாது எனத் தெளிவான தீா்ப்பை வழங்கியது. இந்தத் தீர்ப்பு முறையாக சட்டங்களை திருத்தாமல் இந்தப் பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் பங்குகளை விற்பதற்கு எதிராக வழங்கப்பட்டது.

அரசின் இத்தகைய கொள்கை முடிவுகள்மீது புலன் விசாரணை அதிகாரிகள் முன்பும், நீதித்துறை முன்பும் விசாரணையில் இருக்கையிலேயே, இந்த ஹிந்துஸ்தான் தாமிர கழகத்தின் பங்குகளை விற்க அரசு காட்டிவரும் அதிகப்படியான வேகம் ஓர் உதாரணமாக இருக்கிறது.

நன்றி : Frontline

விற்பனை வெறி

FL31DAM_2151616g
கடன்கள் மூலம் பொதுத்துறை நிறுவனங்களுக்கான செலவினத்துக்கு நிதி திரட்டுவதற்கு பதில், மத்திய அரசு அதன் பங்குகளை விற்பதில் மிகவும் அவசரம் காட்டி வருகிறது.  இந்த அவசரத்தில் அது வழங்கிய கடன்களுக்குக் கட்டவேண்டிய வட்டியைக் காட்டிலும் அதிகமான வருமானத்தை இழக்கிறது என்பது உண்மை.  மேலும் இருக்கின்ற வளங்கள் விரைவில் தீர்ந்து போகும் நிலையில் இருப்பதால், இந்த முயற்சியும் அதிக நாட்களுக்கு நீடிக்கப்போவதில்லை.

தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அரசின் இரண்டாவது ஆட்சி காலத்தில் ஆட்சிக்கட்டிலில் அமர்ந்தவுடனே அரசு தனியார்மயத்துக்கு அதிக முனைப்பு கொடுத்து வருகிறது.  அரசின் முதல் ஆண்டு நிதி நிலை அறிக்கையில் (பட்ஜெட்) அறிவித்துவிட்டதை தொடர்ந்து, இந்தப் பங்கு விற்பனை குறித்த முதல்படிக்கான துவக்கத்துக்கு மத்திய அமைச்சரவை ஒப்புதலும் கடந்த செப்டம்பர் திங்களிலேயே கொடுத்து விரைவுபடுத்தி வருகிறது.  தற்போதைய சந்தை விலையின் மதிப்பீட்டில் சுமார் 45 ஆயிரம் கோடி ரூபாய் வரை திரட்டுவதற்காக மத்திய அரசின் லாபம் ஈட்டும் மிகப் பெரும் மூன்று பொதுத்துறை நிறுவனங்களான எண்ணெய் மற்றும் இயற்கை நில வாயு கழகம் (ஓஎன்ஜிசி), நிலக்கரி கழகம் (சிஐஎல்), தேசிய நீர் மற்றும் மின்சக்தி கழகம் (என்ஹெச்பிசி) ஆகியவற்றின் பங்குகளை விற்க முடிவெடுத்துள்ளது.  உண்மையில் இந்த மூன்று கழகங்களும் அதிக விலை மதிப்புள்ள, பாதுகாப்பான பங்கு விலை கொண்டுள்ளன என்பதோடு, வருங்காலங்களிலும் எத்தகைய பங்குச் சந்தை நிலவரத்தையும் எதிர்கொள்ளும் பலம் உடையது.

அரசின் பங்கு விற்பனைமூலம் தனியார்மயத்தை முன்னெடுத்துச் செல்வதன் நோக்கம் இந்த மூன்று பொதுத்துறை நிறுவனங்களில் இந்திய நிலக்கரிக் கழகத்தின் 10 சதமான பங்குகளையும் (இது ரூ 23,600 கோடி தேறும்) எண்ணெய் மற்றும் இயற்கை எரிவாயுக் கழகத்தின் 5 சதமான பங்கையும் (ரூ.19,000 கோடி) மற்றும் தேசிய நீர் மற்றும் மின் கழகத்தின் 13.3 சதமான பங்கையும் (ரூ. 3100 கோடி) விற்பதன்மூலம் இந்தக் கழகங்களின் பங்கு மதிப்பின் வீரியத்தைக் குறைக்கும் முயற்சியாகும்.  ஆனால் தற்போது இந்த மூன்று கழகங்களில், மத்திய அரசின் மூலதன விகிதம் முறையே இந்திய நிலக்கரி கழகத்தில் 89.65% ஆகவும், எண்ணெய் மற்றும் இயற்கை எரிவாயுக் கழகத்தில் 68.94% ஆகவும், தேசிய நீர் மின் கழகத்தில் 85.96% ஆகவும் இருக்கிறது.  இந்த விற்பனைக்குப் பின்னும், பெரும்பான்மை சதவீத பங்குகள் மத்திய அரசின் வசம் இருப்பதால், இந்த முயற்சியை ‘தனியார்மயம்’ என்பதற்கு பதில் ‘பங்கு விற்பனை’ என வரையறுத்துக் கொண்டுள்ளனர்.

மறுபுறம், இந்த விற்பனை முயற்சி முடிவில் பட்ஜெட்டில் ஒதுக்கியுள்ள நிதிக்குச் சமமாக ரூ 48,425 கோடி வரை திரட்ட முடியும்.  இத்துடன் சேர்ந்து அரசு சிறுபான்மை பங்குகளைக் கொண்டுள்ள அரசு சார்பற்ற தனியார் நிறுவன பங்குகளின் மூலமாக ரூ.15,000 கோடி திரட்டமுடியும். மொத்தமாக ரூ.63,425 கோடி வரை இந்தப் பங்கு விற்பனை மூலம் 2014-15ம் ஆண்டுக்குத் திரட்ட முடிவெடுக்கப்பட்டுள்ளது. தாராளப் பொருளாதார கொள்கை அமல்படுத்தப்பட்ட காலங்களிலிருந்து கடந்த 2012-13 ஆண்டு காலத்தில் திரட்டப்பட்ட நிதியைக் காட்டிலும் இந்தப் பங்கு விற்பனைமூலம் வந்த ரூ.25,890 கோடி என்ற தொகை மிக அதிகமானதாகும்.  ஆனால், பங்குச்சந்தையில் காளையின் வேகத்தோடு, இந்த மிகச் சிறந்த பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் பங்குகளை விற்க முன்வருவதன்மூலம் நிதிப்பெருக்கம் என்பது பெரிய அளவில் வரைகோட்டை மீறுவதாக அமையும்.

தவறான கணிப்பு

தற்போது கவனிக்க வேண்டியதெல்லாம் அரசின் இந்த முயற்சி சாத்தியமா என்பதற்குப் பதில் சரியான முடிவா என்பதுதான். அரசின் கணக்கின்படி, கடன் பெறுவதன்மூலம் ஏறிக்கொண்டே வரும் கடன் சுமையிலிருந்து காத்துக்கொள்ளமுடியும்.  ஆனால் பட்ஜெட் பற்றாக்குறையை நிவர்த்திக்க, (இது எப்போதும் வருமானத்தைக் காட்டிலும் செலவினம் அதிகமாவதால் உண்டாவது) லாபம் ஈட்டும் பொதுத் துறை நிறுவனப் பங்குகளை விற்பது, வரவு-செலவு கண்ணோட்டத்தில் வைத்துப் பார்க்கையில் சரியானதாக தெரியவில்லை.  பொதுத்துறைப் பங்குகளை வாங்கும் தனியார் தாங்கள் வாங்கும் பங்குகளுக்கு லாபகரமான வரவைத்தான் எதிர் பார்க்கிறார்களேயொழிய, பொதுக் கடன் பற்றிய கவலை அவர்களுக்கு இருக்காது.  ஏனென்றால் அரசின் கடன் பத்திரங்கள் அல்லது பொதுக்கடன் திரட்ட அரசு கொடுக்கும் உறுதிப் பத்திரங்களுக்கு, அரசின் முழு உத்திரவாதம் இருப்பதால், எந்தவித நஷ்டத்துக்கும் இட்டுச் செல்லாது என்பதுதான் இதற்குக் காரணமாகும்.  இதன் அர்த்தம் என்னவென்றால், அரசின் பாதுகாப்பான கடன் பத்திரங்கள், உறுதி பத்திரங்கள் மூலமாக வரும் வட்டியைக் காட்டிலும், இந்தப் பொதுத்துறை பங்குகளை வாங்குவதில் அதிக லாபம் ஈட்ட முடியும் என்ற தனியாரின் கணிப்பேயாகும்.  எனவேதான், இந்தப் பங்கு விற்பனை ஏற்புடையதாகும் என்றால், கடன் பெறுவதற்குப் பதில் இந்தப் பங்கு விற்பனையே, பற்றாக்குறை பட்ஜெட்டைச் சமன் செய்யும் என்றிருந்தாலும், அரசு கடனுக்கான வட்டி விகிதத்தைக் காட்டிலும், வேறு வகை வருமானத்தை அரசு விட்டுக் கொடுக்கிறது என்பதுதான் யதார்த்தம்.

நிலைமை இப்படியிருக்க ஏன் அடுத்தடுத்து வரும் தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அரசு மற்றும் தற்போதைய தேசிய முற்போக்கு அணி அரசு வரை இந்தப் பங்கு விற்பனையை அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்து நடைமுறைப் படுத்தி வருகின்றன? இந்தப் போக்குக்கு இரண்டு காரணிகள் உள்ளன.  முதல் காரணம், அரசின் செலவினங்களுக்கான நிதியை வரிகள் மூலம் திரட்ட முடியாதது.  அரசு தனது செலவினத்தை குறைத்து, நிதிப் பற்றாக்குறையைக் கட்டுப்படுத்த சமூகநலத் திட்டங்களுக்கான நிதி ஒதுக்கீட்டையும், மூலதன செலவினத்துக்கான நிதி ஒதுக்கீட்டையும் குறைத்துவரும் இந்தச் சூழலில் இந்த அரசின் திட்ட நோக்கத்தைப் பார்க்கவேண்டும்.  இது எதை உணர்த்துகிறது என்றால், கடந்த முப்பது ஆண்டுகளாக நாட்டின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி சிறப்பாக இருந்தாலும், அரசு குறைக்கப்பட்ட பொதுச் செலவினத்தை சார்ந்திருப்பதற்கான நிதி கூட இன்றி தவிக்கிறது.  ஏனென்றால் வரிமூலம் வரும் வருமானம், மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியைக் காட்டிலும் குறைவாக இருப்பதோடு, சமயத்தில் பின்னடைந்தும் விடுவதே.
இந்தப் போக்கை வேறு வார்த்தையில் சொன்னால், தற்போதைய ‘தாராளமயம்’ அல்லது

‘பொருளாதார சீர்திருத்தம்’ என்பதன் உள்ளடக்க நியதியின் அடிப்படையில் பார்த்தால், தனியார் மூலதனத்தை ஊக்குவிக்கவும், விரிவாக்கத்துக்கான இந்த முயற்சியில் ‘வரி விதிப்பில்’ சகிப்புத்தன்மை காட்டவேண்டும்.  இதை நடைமுறைப்படுத்த, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சில துறைகளில் குறைந்த வரி விகிதங்கள், விதிவிலக்குகள், வகைகள் மற்றும் ‘வரி விதிப்புகள்’ அளிக்க வெண்டுமென்பதோடு, மறைமுக வரிவிதிப்பபையும் முறைப்படுத்தி வரிச் சுமையைக் குறைக்கவேண்டிய வகையில் கொள்கை முடிவு எடுப்பதன்மூலம் முதலீடுகளை ஊக்கப்படுத்தமுடியும்.  இதன் விளைவாக, சர்வதேச தரத்தில் ஒப்பிடுகையில் நாட்டின் மொத்த உற்பத்தி விகிதத்திற்கும் குறைவாக வரிவிதிப்பு உள்ள நாடாக இருப்பதால், அரசின் செலவினங்கள் குறைந்தாலும், நிதிப்பற்றாக்குறை குறிப்பிட்ட அளவிற்கு உள்ள ஒரு நாடு என கணிக்கப்பட்டுள்ளது.

நிதிநிலையைப் பலப்படுத்த கோட்பாடு

நிதிநிலையை பலப்படுத்த வேண்டுமென்பதே, தனியார்மயத்தை அவசியமானதாக ஆக்காது.  இரண்டாவது காரணி, உலகின் பல நாடுகளின் மொத்தப் பொதுக்கடன் மொத்த உற்பத்தி விகிதாச்சாரத்திற்கு அதிகமாக இருந்தாலும், நிதி விவேகம், நிலத்திறன் மேம்பாட்டிற்கு பொதுக் கடன் அளவிற்கு வரம்பு வைக்க வேண்டும்.  நீடித்திருக்கும் நிதி பற்றாக்குறையை தீட;வு செய்ய கடன் மூலமான வருமானத்தைக் காட்டிலும், மூலதனத்திற்கான பிறவகை வருமானங்கள் உயர்த்தப்படவேண்டும்.  இங்குதான் தனியார்மயம் நோக்கி அரசு திரும்பியுள்ளது. இதில் ஆச்சரியம் என்னவென்றால், யாரெல்லாம் தனியார்மயத்தை வலியுறுத்துகிறார்களோ, அவர்கள் நிதி நிலை திறம்படுத்த அல்லது அரசுக் கடன் வகை வருவாயைக் குறைக்க குரல் கொடுப்பார்கள்.  எதிர்பார்த்தபடியே, இத்தகைய உத்தி எதுவென்றால், குறைந்தகால அல்லது நீண்ட கால முதலீட்டில் அதிக லாபம் கிடைக்கும் பொதுச் சொத்துகளை வாங்குவதில் ஆர்வம் காட்டும் தனியார் முதலாளிகள்தான்.
இதில் கவனிக்கப்படவேண்டியது ஒன்று, இந்தப் பொதுத் துறை சொத்து, மூலதன தாக்கம் உள்ள பகுதிகளில் முதலீடு செய்யப்பட்டவையாகும்.  இந்தப் பகுதிகளும் வெளி உதவி மற்றும் அந்தப் பிரிவின் வேறு கூறுகளிலிருந்து ஏற்றம் கொடுக்கும் வகையிலான உதவியுடன் சிறப்பாக செயல்படும் துறைகளாகும்.  மேலும், இத்தகைய துறைகளின் செயல்பாட்டை அதிகப்படுத்தும் முகமாக உற்பத்திச் செலவைக் குறைத்து வளர்ச்சியை உறுதிப்படுத்த, நன்கு திட்டமிட்டு நிர்வகிக்கப்பட்ட விலை நிர்ணய முறை கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது.  இதன் முடிவாகவே, மிகவும் லாபகரமான துறையில் முதலீடு செய்வதை தவிர்த்ததால், பொது முதலீடு அவசியமானது.  எனவேதான், இந்தத் தனியார் முதலாளிகள் தற்போது இந்தப் பொதுத்துறை பங்குகளை வாங்க ஆர்வம் காட்டி வருவது அல்லது பொதுத்துறை சொத்துக்கள்மீது ஆதிக்கம் செலுத்தத் துடிப்பது புதிராக உள்ளது.

தனியார் துறைகளுக்கு அப்படியென்ன ஆர்வம்?

இந்தியாவிலுள்ள தனியார் துறை சுதந்திரத்திற்கு பிந்தைய இந்தக் காலத்தில் மிகப் பெரிய அளவிலான மூலதனத்தை முதலீடு செய்யவும், அதை நிர்வகிக்கவுமான அளவிற்கு வளர்ந்துள்ளது என்பது இதற்கு எனது பதிலாக இருக்கும்.  முன்பெல்லாம் தீண்டத்தகாதவையாக இருந்த பகுதிகள் முழுவதும் தற்போது மிகப்பெரிய அளவிலான முதலீட்டுக்கான பகுதியாக மாறிவிட்டது.  போதாததற்கு, தாராளமயம், கட்டுப்பாட்டை தளர்த்தியதுடன், விலைவாசியையும் கட்டுப்பாடற்றதாக்கியதுடன், எந்தெந்த தனியார் துறையில் விலைவாசி நிலைநிறுத்தப்பட்டுள்ளதோ, அங்கெல்லாம் அரசு நிதி உதவி செய்யவேண்டிய நிர்ப்பந்தம் உள்ளது.  விலைவாசி நிர்ணயிப்பதும், நெகிழ்ந்து கொடுப்பதும் இருப்பதால், இந்தத் துறைகளை முன்பு வெறுத்த அல்லது ஒதுக்கிய தனியார் தற்போது அதிக லாபம் ஈட்டும் சாத்தியங்கள் இருப்பதை கண்டறிந்துள்ளனர்.  முன்பெல்லாம் பொதுத்துறை நிறுவனங் களுக்கு மட்டும் ஒதுக்கப்பட்ட பங்கு விற்பனையை வாங்க தற்போது தனியார்களும் ஆர்வம் காட்டுகின்றனர். சிறிய அளவில் பங்குகளை வாங்கி அதைப் பிற ஆர்வமுள்ள தனியார் துறையினருக்கு விற்று லாபம் பார்க்கின்றனர்.  எனவே, எங்கெல்லாம் லாபம் ஈட்ட முடியுமோ அங்கெல்லாம் பங்கு விற்பனை வெற்றிகரமானதாகவே இருக்கிறது.
இந்தச் சந்தர்பத்தில்தான், கடன் பெற்று பற்றாக்குறை பட்ஜெட்டை சமன் செய்வதைக் காட்டிலும், இந்த வகை பங்கு விற்பனை மூலம் சரி செய்ய முடியும் என்ற வாதங்கள் முன் வைக்கப்படுகின்றன.  இத்தகைய அரசு கடன் வாங்கும் திட்டத்தை குறைத்துக் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் குறித்து முன் வைக்கும் ஒரு மோசமான விவாதம், இந்தக் கடன் பெறுதல் என்பது பொது சேமிப்பின் பெரும் பகுதியை கையகப்படுத்துவதன்மூலம் தனியார் முதலீட்டை மூட்டை கட்டி அனுப்பிவிடும் என்றும் அல்லது வட்டி விகிதத்தை உயர்த்துவதுடன், மூலதன செலவையும் அதிகரித்துவிடும் என்பதே.  ஆகவே, தனியார் துறைதான் மாற்று என்றால் அதைத் தொடரட்டும்.  சில தனியார் துறை ஆதரவாளர்களுக்கு இந்த நளினத்திற்கான நேரம் கூட கிடைப்பதில்லை.  அவர்கள் சொல்வதெல்லாம், பொதுத் துறை அதிகாரிகளுக்கு லாபம் ஈட்ட நிர்வாகத் திறமையில்லை என்பதும், அல்லது ஊழல் நிறைந்தவர்களாகவும் உள்ளனர் என்பதோடு, அரசு இத்தகைய தொழிலில் தலையிடக் கூடாது என்பதுதான்.

நீடிக்காத கொள்கை

இத்தகைய விவாதங்கள் இந்தக் கொள்கைகள் நீடித்த செயலாக்கம் இல்லாதது என்ற அடிப்படையை மறந்து பேசுவதாகும்.  அரசு இத்தகைய வரி சகிப்புத்தன்மை கொள்கையை கடைப்பிடிக்கும் வரை, தற்போதைய பற்றாக்குறை பட்ஜெட்டே தொடரும் என்பது, அரசின் நிதி உதவி பெறும் தனியார் நிறுவனங்கள் ஏற்காது என்பதிலிருந்து தெளிவாகிறது.  பொதுக் கடன் பெறுவது கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்ற கொள்கை விடாப்பிடியாக இருக்கும்வரை, பொதுத் துறை பங்கு விறபனை தவிர்க்க முடியாததுதான்.  ஆனால் அதிலும் முரண்பாடுள்ளது. இந்தப் பங்கு விற்பனை வரவு என்பது, வரி வருமானம் போலன்றி ஒரு முறை வருமானமே. ஒரு முறை விற்பனை செய்த சொத்தை மறுபடியும் பெற்று மற்றொருவருக்கு விற்க முடியாது.  எந்த ஒரு முயற்சியிலும், வருமானத்திற்கான வழிகள் குறைந்து செலவினம் கூடுகிறதோ, அந்தத் தொழில் முயற்சி நீடிக்காது.

பல்வேறு காரணங்களுக்காக, இத்தகைய முயற்சிகளுக்கு மிக விரைவில் ஒரு வரையறை அல்லது எல்லை வந்துவிடும்.  ஒரு துவக்கமாகச் சொன்னால் லாபகரமான அல்லது லாபகரமாக விற்க இயலும் பங்குகளை விற்பதன்மூலமே இந்தப் பங்கு விற்பனை என்ற முயற்சி பலனளிக்கும்.  அதுபோல சில நிறுவனங்கள் உள்ளன.  எனவேதான் அவற்றின் பங்கு மட்டும் விற்பனைக்கு அடிக்கடி சந்தைக்கு கொண்டு வரப்படுகிறது.  இது பங்கு விற்பனைக்கும், தனியார்மயமாக்குதலுக்கும் இடையே உள்ள வித்தியாசத்தை காட்டுவதை நாளடைவில், அரசின் பங்குகள் விகிதம் சிறுபான்மையாகி முடிவில் எந்தச் சொத்துகள் தற்போதைய அரசின் செலவினங்களைச் சந்திக்க பயன்பட்டதோ அந்தச் சொத்துக்கள் கரைந்துவிடும்.

இது எதிர்பார்ப்புக்குப் புறம்பாக மிக விரைவில் நடந்துவிடும். இந்தப் பங்கு விற்பனை சந்தை மூலமாக விற்கப்படுமானால், அந்தப் பங்குகளின் மதிப்பு அதன் ‘உண்மையான’ மதிப்பில் நிர்ணயிக்கப்படாமல், சந்தையில் உள்ள வெவ்வேறு சக்திகளின் தாக்கத்தின் அடிப்படையில் மதிப்பு நிர்ணயிக்கப்படும்.  என்னதான் பங்குச் சந்தை (காளை) ஏற்றம் இருந்தாலும், பங்குச் சந்தையின் அடிப்படை காரணிகள், மேலோங்கி, பங்குகளின் சரிவைப் பதிவு செய்யும்.  விளைவு, ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு சொத்துக்களை பெற, அதிக அளவிலான பங்குகளை விற்கவேண்டும் என்பதுடன், முடிவில் லாபகரமான பங்குகள் முற்றாக தீர்ந்து போகும் நிலை ஏற்படும்.

மேலும், பங்குச்சந்தை பலவீனமாகும்போது, அரசுப் பங்குகளை விற்க வேறு வகையில் முயற்சிக்க வேண்டி வரும்.  ஓர் உதாரணம் சொல்லப்போனால், அரசு ஒரு வணிக தந்திரமாக தனியாரை அதிகப்படியான (26 சதவீதம்) பங்கை வாங்க வைக்க அதிகப்படியான நிர்வாக மேலாண்மை பொறுப்பையும் கொடுக்கிறார்கள்.  பங்கை வாங்குபவர், அரசு நிர்ணயித்த விலைக்கே விற்க திறந்த அழைப்பு விடுக்க வேண்டுமென்ற நிலையே அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தாலும், அப்படியும் அந்தப் பங்குகளின் மதிப்பு தேவையான நிர்வாகக் கட்டுப்பாட்டை பெறும் அளவிற்கு இருக்காது. மேலும், இத்தகைய பங்கு விற்பனையில் வாங்குபவர்கள் கட்டுப்படுத்த வேண்டுமென்றால், அந்தப் பங்குகளை விற்பதற்கு பங்குகளின் விலையை குறைத்து மதிப்பிடவேண்டும்.  இந்தப் பங்கு விற்பனை தனியார் மயம் மூலமாகத்தான் நிர்ணயிக்கப்பட்ட பட்ஜெட் செலவினத்தைச் சந்திக்க வழி என்றால், இந்தப் பங்கு விற்பனையை விரைவுபடுத்த வேண்டும்.

சுருங்கச்  சொன்னால், தற்போதைய புதிய தாராளமயக் கொள்கையை கடைப்பிடிப்பதில் தேசிய முற்போக்கு கூட்டணி அரசு அவசரம் காட்டுமேயானால், அந்த நடைமுறை அரசுப் பணத்தில் பெருமுதலாளிகளை மேலும் செல்வந்தர்களாக்கும் ஒரு நீடித்திரா நேர்மையற்ற நிதிக் கொள்கையாக மட்டுமே இருக்கும்.  இது மறுபுறம், இந்தப் பொதுத்துறை உறுதிசெய்து வரும் அதன் பல்லாயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்களுக்கு அவர்கள் போராடிப் பெற்ற நியாயமான வேலைநிலை மற்றும் ஊதியம், சலுகைகள்மீது எதிர் விளைவை உண்டாக்கும்.

நன்றி: Frontline

காமன்வெல்த் மாநாடும் இலங்கைத் தமிழர் நலமும்

Commonwealth Manadum Ilankai Thamizhar Nalamum-5இலங்கையில் நடக்கப்போகும் காமன்வெல்த் நாடுகள் கூட்டமைப்பு மாநாட்டில் இந்தியா கலந்துகொள்ளலாமா கூடாதா என்பது தமிழகத்திலும் தில்லியிலும் விவாதிக்கப்பட்டு, இறுதியில் தமிழக அரசியல் கட்சிகளால் கொடுக்கப்பட்ட அழுத்தத்தின் காரணமாக பாரதப் பிரதமர் இலங்கை செல்லும் திட்டத்தைக் கைவிட்டு வெளியுறவுத்துறை அமைச்சர் சல்மான் குர்ஷித் தலைமையில் ஒரு குழுவை காமன்வெல்த் மாநாட்டில் கலந்துகொள்ள அனுப்பியுள்ளார். தன்னால் வர இயலாததற்கு வருத்தம் தெரிவித்து இலங்கை அதிபருக்கு ஒரு கடிதத்தையும் அனுப்பியுள்ளார்.

காமன்வெல்த் மாநாடுகள் கூட்டமைப்பு என்பது முன்னாள் ஆங்கிலேய ஆட்சியின் கீழ் கட்டுப்பட்ட நாடுகளை இணைத்து இங்கிலாந்து அரசியைத் தலைவராகக் கொண்டு 1949-ல் தொடங்கப்பட்ட அமைப்பு ஆகும். தற்போது இதில் 53 நாடுகள் உறுப்பினராக இருக்கின்றன. இந்நாடுகள் இரண்டாண்டுகளுக்கு ஒரு முறை சந்தித்து (Commonwealth Heads of Government Meeting  – CHOGM ) தமக்குள் பொதுவான ஈடுபாடு உள்ள அம்சங்களை விவாதித்து தேவையான முடிவுகளை எடுப்பர். மேலும் காமன்வெல்த் நாடுகளுக்கிடையேயான காமன்வெல்த் தடகள மற்றும் விளையாட்டுப் போட்டிகளும் நடத்தப்பட்டு வருகின்றன.

உலக அமைதி, பிரதினிதித்துவ ஜனநாயகம், தனிமனித சுதந்திரம், மனித உரிமை, மற்றும் ஏழ்மை, அறியாமை, நோய்கள், இனவாதம் போன்றவற்றிற்கு எதிரான போராட்டங்கள் என்றெல்லாம் பல நோக்கங்களைக் கொண்டிருந்தாலும், செயல்பாட்டில் பெரிதாக எதையும் இவ்வமைப்பு சாதித்ததில்லை. இவ்வமைப்பின் உறுப்பினர் நாடுகளுக்கிடையே எந்தவிதமான சட்டக் கட்டுப்பாடுகளும் கிடையாது. நாளடைவில் இது ஒரு சம்பிரதாய அமைப்பாக மாறிவிட்டது. எனவே,

காமன்வெல்த் நாடுகள் கூட்டமைப்பின் உறுப்பினர் பதவி என்பது நாம் தேவையில்லாமல் தலைமேல் வைத்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு காலனிய பாரம் என்று சொன்னால் அது மிகையாகாது.

ஆனால் அவ்வமைப்பின் மாநாட்டை வைத்துக்கொண்டு, பல பக்கங்களில் பலவிதமான அரசியல் விளையாட்டுகள் அரங்கேறி வருகின்றன. இவ்வரசியலின் பின்னால் இருக்கும் நோக்கம் என்னவென்றால், இலங்கை-இந்திய உறவைக் கெடுக்கவேண்டும் என்பதும் இலங்கையைப் பிளவு படுத்தி தனி ஈழம் அமைக்கவேண்டும் என்பதும்தான். அவ்வாறு இலங்கை பிளவு படுவது, தமிழகத்திலும் பிரிவினையைத் தூண்டிவிட்டு இந்தியாவின் இறையாண்மைக்கும் பேராபத்து விளைவிக்கும். இந்த விளையாட்டை விளையாடுபவர்கள் யார், அவர்களைப் பின்னிருந்து ஊக்குவிப்பவர் யார் என்பது சற்று ஆராய்ந்து பார்த்தால் உண்மைகள் பளிச்சென்று நம் முகத்தில் அறையும்.

பழமையும் பெருமையும் கொண்ட உறவு

இந்தியாவுக்கும் இலங்கைக்குமான தொடர்பு இதிகாச (ராமாயண) காலத்திலிருந்தே ஆரம்பிக்கின்றது. பல நூற்றண்டுகளுக்கு முன்பே, இந்தியாவின் ஒடிஷா பகுதியிலிருந்து புலம் பெயர்ந்து இலங்கையில் குடியேறியவர்களும், தமிழகத்திலிருந்து சென்று குடியமர்ந்தவர்களும் இருக்கிறார்கள்.

தமிழ்-சிங்கள உறவைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டுச் சொல்லவேண்டுமென்றால்கூட பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முந்தைய சங்கம் மருவிய காலத்தைக் கூறலாம். அதற்கு ஆதாரமாக பௌத்த துறவியான சீத்தலைச் சாத்தனார் பைந்தமிழாம் செந்தமிழில் எழுதிய காவியமான மணிமேகலையைக் காட்டலாம். பின்னர் ஏற்பட்ட சோழர் படையெடுப்பையும், பாண்டிய-இலங்கை மன்னர்களுக்கு இடையே இருந்த நட்புறவையும் கூறலாம்.  பண்டைய தமிழ் மன்னர்கள் தமிழகத்தில் புத்தமதம் வளர்வதற்கும் ஆதரவு அளித்தார்கள் என்பதையும் மறுக்க முடியாது. ஆனால் பின்னாட்களில் சைவமும் வைணவமும் பெரிதும் வளர்ச்சி கண்ட போது பௌத்தம் தென்னகத்திலிருந்து முற்றிலும் மறைந்து போனது. வடக்குப் பகுதிகளில் இஸ்லாமியப் படையெடுப்புகளால் முற்றிலுமாக அழிந்து போனது. வீரம் கொண்ட ஹிந்து மன்னர்களாலும், அறிவு மிகுந்த ஹிந்து பண்டிதர்களாலும் புத்த கயா இஸ்லாமிய வெறியர்களிடமிருந்து காப்பாற்றப்பட்டது.

கிறுஸ்தவ ஆக்கிரமிப்பு தொடங்குவதற்கு முன்புவரை இலங்கையில் ஹிந்துக்களும் பௌத்தர்களும் ஒற்றுமையுடன் வாழ்ந்து வந்துள்ளனர். இலங்கையின் முன்னேற்றத்திற்குத் தமிழ் ஹிந்துக்கள் அனைத்து தளங்களிலும் பெரிதும் பங்களித்து வந்துள்ளனர்.

அன்னிய சக்திகள் உருவாக்கிய பிரிவினை

இரு சமூகங்களுக்கு இடையே பிரிவினையை முதன் முதலில் ஏற்படுத்தியது அன்னியர் தான். இந்தியாவில் எப்படி கிறுஸ்தவப் பாதிரிமார்களின் உதவியுடன் ஆரியப்படையெடுப்பு என்கிற பொய்யான கோட்பாட்டின் மூலம் ஆரிய-திராவிட இனவேறுபாட்டை உருவாக்கினார்களோ, அதே போல இலங்கையிலும் சிங்கள-தமிழ் இன வேறுபாட்டை உருவாக்கினார்கள். அவர்கள் வித்திட்ட அந்த விஷம் அவர்கள் இலங்கையை விட்டுச் சென்ற பிறகும் தொடர்ந்து, இன்றுவரை மக்களிடையே ஒற்றுமையை அழித்து பிரிவினையை வளர்த்து வருகின்றது.

ஆங்கிலேயரிடமிருந்து பெற்ற சுதந்திரம், இலங்கைத் தீவில் தங்களுடைய அதிகாரத்தை நிலைநிறுத்த, பெரும்பான்மையினராக உள்ள சிங்களவருக்குத் தைரியம் அளித்தது. சுதந்திர இலங்கையில் முதன் முதலில் சிங்களவருக்கும் தமிழருக்கும் பிரச்சனை ஏற்பட்டது 1958-ல் தான். 25% சதவிகிதம் தமிழர்கள் இருக்கும் நிலையில், சிங்களத்தை ஆட்சி மொழியாகப் பிரகடனப்படுத்த முயன்றது முதல் தொடர்ந்து தமிழர்களை நிராகரிக்கும் விதமாக நடந்துகொண்டது இலங்கை அரசு. அதற்குக்காரணம் புத்தமத குருமார்களின் சிங்கள பேரினவாதம் என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆயினும் அதைப் பயன்படுத்தி பிரிவினையை மேலும் வளர்த்ததில் கிறிஸ்தவ நிறுவனத்திற்குப் பெரும்பங்கு உளது. இலங்கை அரசிடம் கொண்டிருந்த செல்வாக்கை கிறிஸ்தவ நிறுவனம் பெரிதும் பயன்படுத்திக்கொண்டது. இலங்கை அரசின் அதிபர்களாக இருந்தவர்களின் பட்டியலைப் பார்த்தாலே அது விளங்கும். கிறிஸ்தவர்களாகவோ அல்லது அரசியலுக்காக பௌத்த மதத்திற்கு மாறியவர்களாகவோ அல்லது கிறிஸ்தவரை மணந்துகொண்டவராகவோ தான் இருப்பார்கள். மேலும் அவர்கள் அனைவரும் கிறிஸ்தவ கல்வி நிலையங்களில் படித்தவர்களாகவே இருப்பார்கள்.

இலங்கை அரசின் இந்தப் போக்கினால் அடிக்கடி 60-களிலும் 70-களிலும் வன்முறை வெடித்த்து. இலங்கைத் தமிழருக்கும் சரியான தலைமை வாய்க்கவில்லை. இதன் காரணமாக தமிழ் தீவிரவாதம் பெருமளவில் வளர்ந்து 1976-ல் பிரபாகரன் விடுதலைப் புலிகள்  அமைப்பைத் துவக்கினார். அதே சமயத்தில் மேலும் சில அமைப்புகளும் தோன்றின. தமிழ்-சிங்கள மக்களிடையே வேற்றுமை ஏற்பட்டதற்கும், இலங்கை தன் அமைதியை இழந்ததற்கும், தமிழ் பிரிவினைவாதம் பிறந்து தீவிரவாதமாக வளர்ந்ததற்கும், ஆங்கிலேயர் விதைத்த இனப்பிரிவினைவாதம் ஒரு காரணம் என்றால் சிங்களவர்கள் தங்கள் ஆதிக்கத்தை தமிழர்கள் மீது அதிகாரத்துடன் செலுத்த முயன்றதும் ஒரு காரணம்.

எப்படி இலங்கை அரசின் தலைவர்களிடம் கிறிஸ்தவ நிறுவனம் செல்வாக்கு மிகுந்து இருந்ததோ, அதே போல் இலங்கைத் தமிழர்களின் தலைமையும் கிறிஸ்தவர்களிடம் இருந்ததால் கிறிஸ்தவ நிறுவனம் அவர்களிடமும் தன் செல்வாக்கைச் செலுத்தியது. பொன்னம்பலம் ராமநாதன், பொன்னம்பலம் அருணாசலம், ஆனந்த குமாரசாமி, வைத்தியலிங்கம் துரைசாமி போன்ற ஹிந்து தலைவர்கள் இல்லாத நிலையில் சாமுவேல் ஜேம்ஸ் வேலுபிள்ளை செல்வநாயகம் தமிழர்களின் தலைவராக கிறிஸ்தவ நிறுவனத்தால் முன்னிறுத்தப்பட்டார். கிறிஸ்தவ நிறுவனத்தின் விருப்பப்படி பிரிவினைவாதத்தை முதலில் ஆரம்பித்தவர் அவர்தான். அதாவது பாக் ஜலசந்தியின் இருபுறமும் “திராவிட தேசம்” நிறுவப்பட வேண்டும் என்றார் அவர். அவரைப்போலவே, இ.எம்.வி.நாகநாதன், சாமுவேல் சந்திரஹாசன் என்று தமிழர் தலைவர்கள் கிறிஸ்தவர்களாகவே தொடர்ந்தனர்.

ஆகவே, சரியான நேரத்தை எதிர்நோக்கிக் காத்திருந்த கிறிஸ்தவ நிறுவனம், விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தை நெருங்கி அதற்கு மேலும் பிரிவினை தூபம் போட்டு வளரச்செய்தது. அதற்கு நிதியுதவியும் ஆயுத உதவியும் ஏற்பாடுகள் செய்து கொடுத்து அதனுடன் மிகவும் நெருக்கம் கொண்டது. மற்ற தமிழ் தீவிரவாத குழுக்களையும் அதன் தலைவர்களையும் மட்டுமல்லாமல் அமிர்தலிங்கம் போன்ற மிதவாத தமிழ் அரசியல் தலைவர்களையும் விடுதலைப் புலிகள் கொன்றனர். முப்பது ஆண்டு காலமாக அவ்வியக்கத்தின் பின் நின்று அதை ஆட்டுவித்து இலங்கையில் பெரும் அழிவை ஏற்படுத்தி வந்தது கிறிஸ்தவ நிறுவனம். அதன் நெடுநாள் குறிக்கோள் என்னவென்றால் இலங்கையின் வடக்கு மற்றும் கிழக்கு பகுதிகளையும் தமிழகத்தையும் இணைத்து ஒரு தமிழ் கிறிஸ்தவ தேசம் அமைக்க வேண்டும் என்பதுதான்.

Commonwealth Manadum Ilankai Thamizhar Nalamum-6 கடைசிப் போருக்குப் பிறகு

கடைசியாக நடந்த ஈழப்போரில் விடுதலைப்புலிகள் முழுவதுமாக நசுக்கப்பட்ட பிறகு, “போர் குற்றங்கள்” “மனித உரிமை மீறல்கள்” என்கிற பெயரில் ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் மூலம் இலங்கைக்கு அழுத்தம் கொடுத்து அவ்வழியிலாவது ஈழத்தைத் தனியாகப் பிரிக்கும் நோக்கில் செயல்பட்டு வருகின்றன அன்னிய சக்திகள். அதற்காகத்தான் தொடர்ந்து வெளிநாடுவாழ் இலங்கைத் தமிழர்களையும் தமிழக அரசியல் கட்சிகளையும் பயன்படுத்தி வருகின்றன. கிறிஸ்தவ நிறுவனமான சானல்-4 அதற்கேற்றார்போல ஈழப் போர் குறித்த தன்னுடைய ஒளிநாடாக்களை இலங்கை சம்பந்தப்பட்ட ஒவ்வொரு சர்வதேச கூட்டத்திற்கு முன்னரும் ஒவ்வொன்றாக வெளியிட்டு தமிழ் மக்களின் உணர்ச்சியைத் தூண்டிவிட்டு தமிழக அரசியல் கட்சிகள் மூலம் இந்திய அரசுக்கு அழுத்தம் கொடுத்து வருகிறது.

போர்குற்றம் என்றால் இலங்கை ராணுவம் செய்ததை விட விடுதலைப் புலிகள் அதிகம் செய்திருக்கின்றனர். இலங்கை ராணுவமாவது தன்னுடைய எதிரிகளான விடுதலைப் புலிகள் மீதுதான் தாக்குதல்கள் புரிந்தனர். ஆனால் விடுதலைப் புலிகளோ தங்களுடைய சகோதரர்களான தமிழர்கள் மீதே தாக்குதல் நடத்தி அவர்களை அழித்தனர். 10-12 வயது சிறார்களை போர்க்களத்தில் ஈடுபடுத்தி ஆயிரக்கணக்கான சிறார்களின் சாவுக்குக் காரணமானவர்கள் விடுதலைப்புலிகள். கடந்த 30 ஆண்டுகளில் விடுதலைப் புலிகள் ஏற்படுத்தியுள்ள அழிப்பும் இழப்பும் பயங்கரமானது.

இலங்கை தமிழர்களின் முதுகில் குத்திய திராவிடக் கட்சிகள்

தமிழகத்தில் வாய்ப்பந்தல் இட்டு வசைபாடுவதில் மட்டுமே தங்கள் வீரத்தைக் காட்டும் திராவிட இனவெறியாளர்கள் மற்றும் தமிழ் பிரிவினைவாதிகள் இலங்கைவாழ் தமிழர்களுக்கு ஒரு உதவியும் செய்யவில்லை. மாறாகத் தங்கள் சுயநலத்திற்காக அவர்களின் பிரச்சனைகளை வைத்து தமிழகத்தில் தொடர்ந்து அரசியல் செய்து வருகின்றனர். இவர்கள் மக்களைவிடத் தங்கள் அரசியல் லாபத்தை மட்டுமே பெரிதாக நினைப்பதால்தான் தங்கள் கூட்டணிகளையும் அவ்வப்போது மாற்றிக்கொண்டும், தொடர்ந்து விடுதலைப் புலிகளுக்கு மட்டும் ஆதரவு தந்துகொண்டும், அன்னிய சக்திகளின் விருப்பத்திற்கு இணங்க அரசியல் செய்துகொண்டும் இருக்கின்றனர்.

கடந்த 30 ஆண்டுகளில் பல விஷயங்கள் நடந்துவிட்டன. இலங்கையின் உள்நாட்டு விவகாரத்தில் அன்னிய சக்திகள் புகுந்து, பிரிவினைவாதத்தை தூபம் போட்டு வளர்த்து, அதன் மூலம் தமிழகத்திலும் பிரிவினை எண்ணங்களை ஏற்படுத்தி, தமிழ் தீவிரவாத இயக்கங்களை தோற்றுவித்து, இந்தியாவின் இறையாண்மைக்கு பங்கம் ஏற்படும் விதத்தில் பல நிகழ்வுகள் நடக்கக் காரணமாக இருந்துள்ளன; அந்த அன்னிய சக்திகள் மேலும் மேலும் வலிமை பெற்றுக்கொண்டிருக்கின்றன என்பதற்கு தற்போது தமிழகத்தில் நடந்து வரும் போராட்டங்களே சாட்சி.

இந்திய இறையாண்மைக்கு எதிரான போராட்டங்கள்

திராவிடக் கட்சிகளும், தமிழ் தீவிரவாத இயக்கங்களும், பிரிவினைவாத அமைப்புகளும் இலங்கைத் தமிழருக்கு ஆதரவான போராட்டங்கள் என்கிற பெயரில் தமிழகத்தில் சட்ட விரோத நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டு வருகின்றன. அதற்கு கிறிஸ்தவ நிறுவனங்கள் பின்னிருந்து ஊக்கம் அளிக்கின்றன. கூடங்குளம் அணுமின் நிலையத்திற்கு எதிராக இயங்கி வரும் அமைப்பு கிறிஸ்தவ நிறுவனத்தால் ஊக்குவிக்கப்படுவது அனைவரும் அறிந்ததே. அவ்வமைப்பின் தலைவரான எஸ்.பி.உதயகுமார் என்கிற கிறிஸ்தவர்தான் சென்னை லயோலா கல்லூரி வளாகத்தில் இலங்கை அரசுக்கு எதிரான மாணவர் இயக்கத்தைத் தொடங்கி வைத்தார்.

இம்மாணவர் இயக்கத்தின் போராட்டங்களுக்கு திராவிடக் கட்சிகளும், திராவிடர் கழகம், பெரியார் திராவிடர் விடுதலைக்கழகம், நாம் தமிழர் கட்சி, மே-17 இயக்கம், தமிழ் தேசிய இயக்கம் போன்ற பிரிவினைவாத இயக்கங்களும் ஆதரவு கொடுப்பதோடு மட்டுமல்லாமல் மேலும் அவர்களைத் தூண்டி விடுகின்றன. நாம் தமிழர் கட்சி தலைவர் சீமான் காஷ்மீர் தீவிரவாத இயக்கத் தலைவரான யாசின் மாலிக்கை அழைத்து வந்து தனி ஈழத்திற்காகப் பிரச்சாரம் செய்தார்.

இவ்வியக்கங்கள் மத்திய அரசு அலுவலகங்கள், இலங்கை தூதரகம், இலங்கை வங்கி ஆகியவற்றின் மீது அவ்வப்போது தாக்குதலில் ஈடுபடுகின்றன. மேலும் இலங்கையிலிருந்து வரும் சுற்றுலா பயணிகள் மீதும் வன்முறையை ஏவிவிடுகின்றன.

இப்போராட்டங்கள் எல்லாமே இலங்கைத் தமிழர் பிரச்சனையை மையமாக வைத்து நடந்தாலும் ஈழப் பிரிவினையையே நோக்கமாகக் கொண்டவை. அதன் ஒரு அங்கமாகத்தான் இந்தியா காமன்வெல்த் நாடுகள் மாநாட்டில் கலந்து கொள்ளக்கூடாது என்கிற போராட்டமும் நடத்தப்படுகின்றது.

 தமிழக சட்டசபை தீர்மானங்கள்

போராட்டங்கள் போதாது என்று தமிழக சட்டசபையில் தீர்மானங்களும் நிறைவேற்றப்பட்டன. முன்னாள் பிரதமர் ராஜிவ் காந்தியைக் கொன்றவர்களுக்கு தூக்கு தண்டனை கொடுக்கக்கூடாது, இலங்கை அரசுக்கு எதிராகப் பொருளாதாரத் தடை விதிக்க வேண்டும், இலங்கையில் நடக்கும் காமன்வெல்த் மாநாட்டில் இந்தியா கலந்துகொள்ளக்கூடாது, காமன்வெல்த் கூட்டமைப்பிலிருந்து இலங்கையை வெளியேற்ற வேண்டும், தனி ஈழத்திற்கான பொது வாக்கெடுப்பு நட்த்தப்பட வேண்டும் என்பன போன்ற தீர்மானங்கள் சட்டசபையில் நிறைவேற்றப்பட்டன. ஆளும் கட்சியும் சரி, எதிர்கட்சிகளும் சரி, இலங்கைத் தமிழர்களுக்காகப் போராடுபவர்கள் தாங்கள்தான் என்று போட்டி அரசியலில் ஈடுபட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்களே தவிர, உருப்படியான ஆலோசனைகளோ திட்டங்களோ முன்வைப்பதில்லை. இவர்கள் இந்திய இறையாண்மையைப் பற்றிச் சிறிதும் கவலைப்படுவதாகவும் தெரியவில்லை.

இதில் கவனிக்க வேண்டிய ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், தமிழக சட்டமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்படும் இலங்கைக்கு எதிரான தீர்மானங்கள் மத்திய அரசைக் கட்டுப்படுத்தாது; மத்திய அரசின் வெளியுறவுக்கொள்கையிலும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தாது. அதைப்போல காமன்வெல்த் மாநாட்டை இலங்கையரசு நடத்துவதாலோ அல்லது காமன்வெல்த் மாநாட்டில் இந்தியா பங்கேற்காமல் இருந்தாலோ சர்வதேச அளவில் எந்தத்தாக்கமும் பெரிதாக ஏற்படப்போவதில்லை. ஆனால் இவ்விஷயத்தில் மிகவும் கவனிக்கப்படவேண்டிய விஷயம் இதைச் சுற்றி நடக்கும் அரசியல் விளையாட்டுகள் அல்ல. இலங்கைவாழ் தமிழரின் நலம் மட்டுமே, அதாவது “இலங்கையில் வாழும்” தமிழர் நலன் மட்டுமே.

இலங்கைவாழ் தமிழர் எண்ணங்கள்

இலங்கைவாழ் தமிழர்களைப் பொறுத்தவரை தனி ஈழத்தை அவர்கள் விரும்பவில்லை; ஒன்றுபட்ட இலங்கையில் தனி மாநில அந்தஸ்துடன் கௌரவமாக அமைதியான வாழ்க்கையை வாழ விரும்புகிறார்கள். தற்போது தேர்தலில் பங்கேற்ற தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பே இதைத் தெளிவு படுத்தியுள்ளது. தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பினர் இந்தியா வந்து பிரதமரைச் சந்தித்தபோதும் இதையே உறுதிபடுத்திச் சென்றுள்ளனர். இலங்கைவாழ் தமிழர்கள், தனி ஈழத்திற்கான போராட்டங்களில் ஈடுபடும் வெளிநாடுவாழ் இலங்கைத் தமிழர்கள் மீது கடும் கோபத்திலும், தமிழ்நாட்டு அரசியல் கட்சிகளின் மீது பெரும் அதிருப்தியிலும் இருக்கிறார்கள். வடக்குப் பிராந்திய முதல்வர் திரு விக்னேஸ்வரன் அவர்களே இதைத் தெளிவாகக் கூறியுள்ளார். தமிழக அரசியல் கட்சிகள் வாயை மூடிக்கொண்டிருந்தாலே போதும் என்று வெளிப்படையாகப் பேட்டியும் கொடுத்துள்ளார்.

இந்தியா இலங்கை அரசுடனும் தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்புடனும் பேச்சு வார்த்தை நடத்தி வடக்கு மாகாணத்திற்குத் தேர்தல் நடக்கும்படி செய்தது. வரலாறு காணாத அளவில் இலங்கைவாழ் தமிழர்கள் தேர்தலில் பங்குகொண்டு நீதியரசர் விக்னேஸ்வரனைத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள். வடக்குப் பிராந்தியத் தேர்தல் நடந்ததற்கு இந்தியாவின் உழைப்பு முக்கிய காரணம் என்பதால் பிராந்தியத்தின் முதல்வர் விக்னேஸ்வரனும் தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பின் தலைவர் சம்பந்தன் அவர்களும் இலங்கைவாழ் தமிழ் மக்களும் இந்தியாவிற்கு நன்றி தெரிவித்துள்ளனர். யாழ்ப்பாணம் வருமாறு பாரதப் பிரதமரை அழைத்துள்ளனர்.  இந்த நிகழ்வுகள் எல்லாம் கிறிஸ்தவ சர்ச்சின் எதிர்பார்ப்புகளைக் குலைந்துபோகச் செய்துள்ளன.

தொடரும் பிரிவினை முயற்சிகள்

வடக்குப் பிராந்திய தேர்தலில் போட்டியிட்டு பெரும் வெற்றி பெற்றுள்ள தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பில், தமிழர் ஐக்கிய விடுதலை முன்னணி (TULF), அகில இலங்கை தமிழ் காங்கிரஸ் (ACTC), ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி (EPRLF), தமிழீழ விடுதலை இயக்கம் (TELO), இலங்கை தமிழரசு கட்சி (ITAK), தமிழீழ மக்கள் விடுதலைக் கழகம் (PLOTE) ஆகிய கட்சிகள் உள்ளன.இலங்கை தமிழரசு கட்சியின் தலைவர் சம்பந்தன் தலைமையில் முன்னாள் உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதி திரு.விக்னேஸ்வரனை முதல்வர் வேட்பாளராகக்கொண்டு ஒற்றுமையுடன் செயல்பட்டு பெரும் வெற்றி பெற்ற தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பில் தற்போது வேற்றுமை நிழல் படர்ந்துள்ளது. முதல்வர் விக்னேஸ்வரன் அதிபர் ராஜபக்சே முன்னிலையில் பதவிப் பிரமாணம் எடுத்துக்கொண்டார். ஆனால் அவருடன் அமைச்சரவையில் இருக்க வேண்டிய 4 அமைச்சர்களும் (மற்ற நான்கு கட்சிகளைச் சேர்ந்தவர்கள்) வெவ்வேறு இடங்களில் பதவிப் பிரமாணம் எடுத்துக்கொண்டுள்ளனர். மூவர் வவுனியாவிலும் ஒருவர் முதல்வர் முன்னிலையிலும் பதவிப் பிரமாணம் எடுத்துக்கொண்டுள்ளனர்.

ஒற்றுமையாகப் போட்டியிட்ட கூட்டமைப்பினரிடையே திடீரென்று வேறுபாடுகள் தோன்றியதற்கு அன்னிய சக்திகள்தான் காரணம் என்று நம்பத்தகுந்த வட்டாரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. அதாவது முதல்வர் விக்னேஸ்வரன் ஹிந்துவாகத் தன்னை அடையாளப்படுத்திக்கொள்பவர் என்பது மட்டுமல்லாமல் ஹிந்து மத ஆன்மீக கலாச்சாரப் பாரம்பரியத்தின் மீதும் மிகுந்த ஈடுபாடு உள்ளவர் என்பதால் அன்னிய சக்திகளுக்கும், தமிழக திராவிடக் கட்சிகளுக்கும் அவரைப் பிடிக்கவில்லை. ஆகவே தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பிற்குள்ளேயே அவருக்கு எதிர்ப்புகள் உண்டாக்கப்படுவதாகத் தெரிகிறது.

இலங்கையில்தான் இவ்வாறு பிரிவினை முயற்சிகள் நடக்கிறதென்றால் தமிழகத்திலும் தொடர்ந்து போராட்டங்கள் வலுவடைந்து வருகின்றன. தமிழகத்தின் அனைத்துக்கட்சிகளும் சேர்ந்து காமன்வெல்த் மாநாட்டில் பிரதமர் கலந்துகொள்ளக் கூடாது என்று மிகவும் அழுத்தம் கொடுத்து வந்தன. தீவிரவாதமும் பிரிவினைவாதமும் பேசும் இயக்கங்கள் ஒன்றாகச் சேர்ந்து “உலகத்தமிழர் பேரமைப்பு” என்கிற அமைப்பைத் தோற்றுவித்து அதற்குத் தலைவராக

தமிழ் தேசிய இயக்கத்தின் நிறுவனர் பழ நெடுமாறனைக் கொண்டு அவர் கீழ் அணிதிரண்டுள்ளன. அந்த உலகத் தமிழர் பேரமைப்பின் சார்பாக தஞ்சை அருகே உள்ள விளார் என்னுமிடத்தில் 2009-ல் நடந்த நான்காம் ஈழப்போர் நினைவாக “முள்ளிவாய்க்கால் நினைவு முற்றம்” என்கிற நினைவுச்சின்னத்தை அமைத்துள்ளனர். இம்முற்றத்தை ஒவ்வொரு ஆண்டும் புதுப்பித்துக்கொள்ளலாம் என்கிற அடிப்படையில் 2011-ம் ஆண்டு அனுமதி பெறப்பட்டுள்ளது. இம்முற்றத்தில் “தமிழன்னை” சிலை ஒன்றை நடுநாயகமாக அமைத்து சுற்றியும் நான்காம் ஈழப்போர் காட்சிகளை சிற்பமாக வடிவமைத்துள்ளனர். காவல்துறை திறப்பு விழாவுக்கு அனுமதி தராத நிலையில் உயர் நீதிமன்றத்தை அணுகி அனுமதி பெற்றனர்.

இந்த நினைவு முற்றம் இந்தியாவிலும் மற்றும் பலநாடுகளிலும் தடை செய்யப்பட்டுள்ள விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தைப் போற்றும்விதமாக அமைந்திருக்கிறது. எதிர்காலத்தில் இம்முற்றத்தில் பிரபாகரன் சிலைய்ம் வைக்கப்படலாம் என்றும், இது தமிழகப் பிரிவினையைத் தூண்டிவிட்டு இந்திய இறையாண்மைக்கும் ஒருமைப்பாட்டுக்கும் குந்தகம் விளைவிக்கும் விதமாகவும் பயன்படுத்தப்படலாம் என்றும் ஒரு சாரார் கருதுகின்றனர். இலங்கைத் தமிழர் நலனுக்காகப் பாடுபட்டு தியாகம் புரிந்தவர்கள் நினைவாகத்தான் இந்த முற்றம் கட்டப்பட்டுள்ளது என்று உலகத் தமிழர் பேரமைப்பு கூறும் பக்ஷத்தில், தமிழர் ஐக்கிய விடுதலை முன்னணி (TULF), ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி (EPRLF), தமிழீழ விடுதலை இயக்கம் (TELO), தமிழீழ மக்கள் விடுதலைக் கழகம் (PLOTE) ஆகியவற்றின் தலைவர்களின் நினைவுகளும் போற்றப்படுமா? விடுதலைப்புலிகளால் கொல்லப்பட்ட அமிர்தலிங்கம், யோகேஸ்வரன், சபாரத்தினம், பத்மநாபா, சுபத்திரன் தம்பிராஜா போன்றவர்கள் இலங்கைத் தமிழர்களுக்காகப் போராடவில்லையா? பிரபாகரனின் மைந்தர்கள் உருவங்களை சிற்பத்தில் வடிப்பவர்கள், பிரபாகரனின் சிலையை வடிப்பவர்கள், தமிழர்களுக்காகப் போராடிய மற்ற இயக்கத்தலைவர்களின் உருவங்களையும் முற்றத்தில் வடித்து வைப்பார்களா? அவர்களைப் பற்றியெல்லாம் உலகத் தமிழர் பேரமைப்பினர் ஏன் பேசுவதில்லை? என்று சரமாரியாக கேள்விகளை அவர்கள் எழுப்புகின்றனர்.  

தமிழக அரசின் இரட்டை வேடம்.

பலவாறாக இலங்கை அரசுக்கு எதிரான தீர்மானங்களை சட்டமன்றத்தில் நிறைவேற்ற ஏற்பாடு செய்த தமிழக அரசு, அவ்வாறு செய்ததன் மூலம் ஈழப்பிரிவினையைத் தூண்டிவிட்டுள்ளது என்று சொன்னால் அது மிகையாகாது. கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் தமிழக அரசு வாக்கு வங்கி அரசியலை மனத்தில் கொண்டு சில தவறுகளை வேண்டுமென்றே செய்துளது. கூடங்குளம் அணுமின்நிலையத்திற்கு எதிராகப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்ட தேச விரோத சக்திகளை கடுமையான நடவடிக்கைகள் மூலம் அடக்காமல், மென்மையாகக் கையாண்டது; சட்டமன்றத்தில் இலங்கைக்கு எதிரான தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றியது; தடை செய்யப்பட்ட இயக்கமான விடுதலைப் புலிகளுக்கு ஆதரவாகவும் இந்திய அரசுக்கு எதிராகவும் போராட்டத்தில் ஈடுபட்ட மாணவர் இயக்கத்தை முளையிலேயே கிள்ளியெறியாமல் மென்மையாக நடந்துகொண்டது; நம் தமிழர் கட்சியினர் காஷ்மீர் தீவிரவாதி யாசின் மாலிக்கை தமிழகத்திற்கு அழைத்துக்கொண்டு வந்தபோது முறையான நடவடிக்கைகள் எடுக்காமல் ஏனோதானோவென்று மேம்போக்கான நடவடிக்கை எடுத்தது; அதே போல தஞ்சை முள்ளி வாய்க்கால் முற்றம் விஷயத்திலும் ஆரம்பத்திலேயே தடுக்காமல், அனுமதியும் அளித்து, திறப்பு விழா முடிந்தபின்னர் அதன் பெரும்பகுதியை நெடுஞ்சாலைத் துறையின் மூலம் இடித்தது; போன்ற செயல்பாடுகளின் மூலம் தமிழக அரசின் வாக்கு வங்கி அரசியலும் இரட்டை வேடமும் தெளிவாகத் தெரிகின்றன.

இந்திய தேசியக் கட்சிகளின் பலவீனம்   

இலங்கைத் தமிழர் நலன் காக்கப்பட வேண்டுமென்றால் இந்தியா இலங்கை அரசுடன் நல்லுறவு பேணுவது மிகவும் முக்கியம். அவ்வாறு நல்லுறவு பேணவேண்டுமென்றால் காமன்வெல்த் மாநாட்டில் இந்தியா கலந்துகொள்வது அவசியம் என்றும், மாநாட்டில் அனைத்து உறுப்பினர் நாடுகளின் முன்னிலையில் இலங்கை அரசு இலங்கைத்தமிழர் நலனில் அக்கறை கொள்ளாமல் நடந்து வருவதை எடுத்துச்சொல்லி அந்நாடுகள் மூலம் இலங்கை அரசுக்கு அழுத்தம் கொடுத்து தமிழர்களுக்குச் சாதகமாக தீர்மானங்கள் நிறைவேற்ற முடியும் என்றும் ஒரு சாரார் கருதுகின்றனர். ஆனால் அம்மாநாட்டில் கலந்துகொள்ளக்கூடாது என்று ஈழப்பிரிவினையை விரும்புபவர்களும் அப்பிரிவினைக்குத் தூபம் போடுபவர்களும் கூறுகின்றனர். பிரிவினையை பின்னின்று ஊக்குவிக்கும் கிறிஸ்தவ சர்ச்சின் நிலைப்பாட்டை உறுதி செய்யும் விதமாக மன்னார் பேராயர் ராயப்பு ஜோஸஃப் பாரதப் பிரதமர் மாநாட்டில் கலந்து கொள்ளக்கூடாது என்று அறிக்கை விட்டுள்ளார். இவருடைய இடையூறு காரணமாகத்தான் தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பில் தேர்தலின் போது காணப்பட்ட ஒற்றுமை குறைந்து வேற்றுமை உருவாகியுள்ளது என்று கருதப்படுகிறது. இருப்பினும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தலைவர்களுள் ஒருவரான டி.சித்தாதன் பாரதப் பிரதமர் மாநாட்டில் கலந்து கொண்டு வடக்குப் பிராந்திய முதல்வர் விக்னேஸ்வரன் அழைப்பையும் ஏற்று யாழ்ப்பாணத்திற்கும் வரவேண்டும் என்று கூறியுள்ளார். பெரும்பான்மையான இலங்கைத்தமிழரின் எண்ணமும் பாரதப் பிரதமர் இலங்கை வரவேண்டும் என்பதாகவே இருந்திருக்கின்றது.

இவ்விஷயத்தில் காங்கிரஸ் கட்சி குழம்பிப்போய் தவிக்கிறது. தமிழக காங்கிரஸ் தலைவர்களில் ஒரு சாரார் (அமைச்சர்கள் ஜி.கே.வாசன், ஜெயந்தி நடராஜன் போன்றோர்) பிரதமர் இலங்கைக்குச் செல்லக்கூடாது என்று கூறிவந்தனர். மற்றொரு சாரார் (அமைச்சர் சுதர்சன நாச்சியப்பன், தமிழக காங்கிரஸ் தலைவர் ஞானதேசிகன் போன்றோர்) போகவேண்டும் என்று சொல்லிவந்தனர். வெளியுறவுத்துறை அமைச்சர் சல்மான் குர்ஷித் தன்னுடைய அமைச்சகத்தின் மூலம், பிரதமர் மாநாட்டில் கலந்துகொள்ள வேண்டும் என்று பிரதமர் அலுவலகத்திற்குப் பரிந்துரை செய்திருந்தார்.

காங்கிரஸ் நிலைமைதான் இப்படியென்றால் மற்றொரு தேசிய கட்சியான பாஜகவின் நிலையும் குழப்பமாகத்தான் இருக்கிறது. தமிழக பாஜக பிரதமர் மாநாட்டில் கலந்துகொள்ள இலங்கை செல்லக்கூடாது என்று சொல்லியது. ஆனால் மத்திய பாஜக, பிரதமர் செல்ல வேண்டும் என்றதோடு மட்டுமல்லாமல் மன்மோகன் தன்னுடைய நிலைப்பாட்டை தெளிவாக எடுத்துரைக்க வேண்டும் என்றும் கூறியது. அதே மத்திய பாஜக தலைவர்கள் தமிழகம் வந்தால் இப்படியும் இல்லாமல் அப்படியும் போகாமல் ஏனோ தானோ என்று பேசினார்கள். இலங்கைத் தமிழர் விஷயத்தில் தமிழக பாஜக சற்று தைரியத்துடன் நடந்துகொள்ள வேண்டும். இங்கே பிரிவினைவாதம் பேசும் திராவிடக் கட்சிகளின் நிலையை அது ஏற்கவேண்டிய அவசியம் இல்லை. தமிழகத்தில் பெரும்பான்மையான மக்கள் இந்திய ஒருமைப்பாட்டை விரும்பும் தேச பக்தர்கள் என்பதில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை.

இலங்கைவாழ் தமிழ் மக்களுக்கு ஆதரவு கொடுக்க வேண்டும் என்பதில் மாற்றுக்கருத்தே இருக்க முடியாது. அதே சமயத்தில் விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தை மீண்டும் உயிர்பிக்க நினைக்கும் அன்னிய சக்திகளின் பொறியில் நாம் விழுந்துவிடக்கூடாது. அதாவது ஈழத் தீவிரவாதிகளுக்கும் இலங்கை வாழ் தமிழ் மக்களுக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை நாம் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

பிரிவினைவாதம் என்பது வேறு; ஒன்றிணைந்த ஆட்சி முறைக்கும் உரிமைகளுக்கும் அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தில் உத்தரவாதம் பெறுவது என்பது வேறு. இரண்டுக்கும் உள்ள வித்தியாசத்தைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டு, அதற்கு ஏற்றார்போல் இலங்கை வாழ் சகோதரர்களின் நலனுக்கு நாம் போராட வேண்டும்.

வெளியுறவுக்கொள்கை என்பது வேறு; தேர்தல் பிரச்சனை என்பது வேறு. தேச விரோத கும்பல்கள் கிளப்பிவிடும் இறையாண்மைக்கு எதிரான ஒரு கோட்பாடை தேர்தல் பிரச்சனையாக ஆக்கி நமது நாட்டின் வெளியுறவுக்கொள்கையில் தேவையில்லாத மாற்றங்களைக் கொண்டுவர முயற்சிப்பது நம் தலையில் நாமே மண்ணை அள்ளிப் போட்டுக் கொள்வது போலத்தான்.

நல்லுறவின் மூலமே நன்மை கிடைக்கும்

இந்தியா இலங்கை இடையேயான நல்லுறவின் மூலமே இலங்கைவாழ் தமிழர்கள் நலன் பாதுகாக்கப்படும் என்பது நிதர்சனமான உண்மை. இதைத் தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பினரும் நன்றாகவே உணர்ந்துள்ளனர். இந்தியாவை விரோதித்துக்கொண்டு தன்னால் எதுவும் செய்ய முடியாது என்பது இலங்கைக்கும் நன்றாகத் தெரியும். ஆகவே, இந்தியா-இலங்கை நல்லுறவு என்பது இருநாட்டுத் தலைவர்களும் அடிக்கடி சந்தித்துப் பேசி, தங்கள் பரிமாற்றங்களை பல தளங்களில் மேம்படுத்தி, இரு நாட்டு மக்களும் பயனடையுமாறு செய்வதன் மூலமே சாத்தியம்.

பாரதப் பிரதமர் கமன்வெல்த் மாநாட்டில் கலந்துகொண்டிருந்தால் இலங்கைத் தமிழருக்கு நன்மை விளைந்திருக்கும். அம்மாநாடு முடிந்த பிறகு வடக்குப் பிராந்திய முதல்வர் திரு.விக்னேஸ்வரன் அழைப்பிற்கிணங்க யாழ்ப்பாணத்திற்கும் சென்று தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்புடன் ஆலோசனை செய்து, பின்னர் கொழும்புவிற்கும் சென்று இலங்கை அதிபருடன் பேசி இலங்கைவாழ் தமிழ் மக்கள் பயனடையுமாறு செய்திருக்கலாம்.

ஆனால், இலங்கை அரசைப் பகைத்துக்கொண்டால் அன்னிய சக்திகளின் நோக்கம் நிறைவேறுமே தவிர இலங்கைவாழ் தமிழ் மக்களின் நலன் பாதுகாக்கப்படாது. அன்னிய சக்திகளின் நோக்கம் நிறைவேறுவது, இந்தியாவில் தமிழகப் பிரிவினைக்கும் தூபம் போடுவது போலாகும். காஷ்மீர் பிரச்சனையிலும் இந்தியா பெரும் சவால்களை சந்திக்க வேண்டி வரும். ஏன், காஷ்மீரை இழக்கும் நிலை கூட ஏற்படலாம். அதோடு மட்டுமல்லாமல், இந்திய-இலங்கை உறவு க்ஷீணம் அடைந்தால், இலங்கை-சீன உறவும் இலங்கை-பாகிஸ்தான் உறவும் மேலும் நெருக்கமாகும். இது தெற்கு ஆசியப் பிராந்தியத்தில் இந்தியாவைப் பலவீனப்படுத்தும். இந்து மகாசமுத்திரம் பகுதியிலும் இந்தியாவின் நிலை பலவீனமடையும்.

நமது இந்தியத் திருநாட்டின் நலன் விரும்புபவர்கள், தேசப்பற்று மிக்கவர்கள் யாரும் இலங்கையைப் பகைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று கூறமாட்டார்கள். அன்னியத் தலைமைகொண்ட தற்போதைய காங்கிரஸ் கட்சியின் மாபெரும் ஊழல்கள் செய்து தேச முன்னேற்றத்தை முழுவதுமாக நிறுத்தி வைத்துள்ளது. அதற்குத் தேசநலன் பற்றிய அக்கறையே இல்லை என்பதை கடந்த பத்தாண்டுகளில் அதன் ஆட்சிமுறையே தெளிவு படுத்திவிட்டது. அதனால்தான் வாஜ்பாய் காலத்தில் இருந்த சுமுகமான இந்திய-இலங்கை உறவும் தற்போது இல்லை; நேபாளம் போன்ற நட்பு நாடுகளையும் இழந்துள்ளோம்; மற்ற வெளியுறவுக் கொள்கைகளிலும் முன்னேற்றமில்லை; சர்வதேச அளவிலும் நம்முடைய மதிப்பையும் கௌரவத்தையும் பெரிதும் இழந்துள்ளோம்.

எனவே இலங்கைவாழ் தமிழ் மக்களுக்கு விரைவில் நன்மை கிடைக்கவேண்டுமென்றால் இந்தியாவில் ஒரு தேசப்பற்று மிகுந்த பலமான அரசு அமைய வேண்டும். இந்திய நலனையும் தெற்கு ஆசியா பாதுகாப்பையும் மனதில் கொண்டு செயல்பட கூடிய  மத்திய அரசு அமைய வேண்டும். அதற்கு முதற்படியாக தற்போதைய காங்கிரஸ் தலைமையிலான ஐ.மு.கூ அரசு தேர்தலில் தோற்கடிக்கப்படவேண்டும். இந்த மாபெரும் பொறுப்பு மக்களுக்கு இருக்கிறது.

கல்வியில் கை வைக்காதீர்கள்!

schoolநவீன தாராளமயக் கொள்கைகள் என்னென்னவோ வாக்குறுதிகளை அளித்தன.  ஆனால், அவற்றில் எதையுமே நிறைவேற்றவில்லை. மாறாக, அவை இந்தியாவின் நீண்ட நெடுங்கால பிரச்னைகளான சமத்துவமின்மை, வேலையின்மை, சாதியம், மதவாதம் உள்ளிட்டவற்றைத் தீவிரப்படுத்தியுள்ளன.  ஆனாலும், ஏதோ இந்தக் கொள்கைகள்தான் நிரூபணமான அற்புத மருந்துகள் என்பது போல ஆளும் வர்க்கங்கள் இவற்றைத் தூக்கி வைத்துக் கொண்டிருக்கின்றன.  நவீன தாராளமயக் கொள்கையில் ஒரு முக்கியமான அழுத்தம், காலங்காலமாக அரசாங்கத்தால் வழங்கப்பட்டு வந்த சேவைகளைத் தனியார் முதலீட்டின் வசம் தள்ளிவிடுவதாகும்.

இவ்வாறு தனியாருக்கு மாற்றப்படுவதால் ஏற்படும் பாதிப்புகளை எதிர்கொள்வோர் மீது அரசு தனது வலிமையைச் செலுத்துகிறது.  அரசின் பொறுப்பிலிருந்த பொது ஏற்பாடுகளும் பொது உள்கட்டுமானங்களும் இப்போது பெரும்பாலும் தனியார் வசமாகிவிட்டன.  இப்போது அரசு தனது கவனத்தை, எந்த ஒரு சமுதாயத்தின் மாற்றத்துக்கும் மிகவும் தேவைப்படும் கருவியான கல்வியின்பால்  திருப்பியுள்ளது. ஏற்கெனவே உயர் கல்வியில் இந்த தனியார்மயமாக்கல் நடைமுறைக்கு வந்துவிட்டது.  தற்போது ஆட்சியாளர்கள் பள்ளிக் கல்வியை, குறிப்பாக அடித்தட்டு மக்களுக்கான பள்ளிக் கல்வியை, சீரழிக்கத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள்.  பிரிஹன் மும்பை மாநகராட்சி (மும்பை மாநகராட்சி – பிஎம்சி) நிர்வாகம் இவ்வாண்டு தொடக்கத்தில், தனது பள்ளிகளை தனியாரிடம் ஒப்படைப்பது என முடிவு செய்தது.  பெரிதாக மெச்சிக்கொள்ளப்படும் அரசு – தனியார் கூட்டு (கதஞடூடிஞி கணூடிதிச்tஞு கச்ணூtணஞுணூண்டடிணீ) ஏற்பாட்டின் கீழ் இது நடைபெறும் என அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

மாநகராட்சிப் பள்ளிகள் ஏலம்

இந்தியாவிலேயே நிதி வளம் மிகுந்த மாநகராட்சியான பிஎம்சி, தனது 1174 பள்ளிகளில், 11,500 ஆசிரியர்களின் மூலமாக, 8 பயிற்று மொழிகளில் சுமார் 4 லட்சம் குழந்தைகளுக்கு இலவசக் கல்வி வழங்கி வருகிறது.  அத்துடன் மனவளர்ச்சி குன்றியவர்களுக்காக 18 பள்ளிகளையும், ஆங்கிலத்தை பயிற்று மொழியாகக் கொண்ட 55 மும்பை பொதுப் பள்ளிகளையும் பிஎம்சி நடத்தி வருகிறது.  மாநகராட்சி நிர்வாகம் தனது வருவாயில் 8 முதல் 9% வரை கல்விக்காகச் செலவிடுகிறது.  இந்த ஆண்டு ரூ. 2,342 கோடி செலவிடத் திட்டமிட்டுள்ளது.

இது கடந்த ஆண்டைவிட 65% அதிகமாகும்.  மாணவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் ஆண்டுதோறும் ரூ 36,750 செலவிடும் இந்த மாநகராட்சி நாட்டிலேயே கல்விக்காக அதிகம் செலவிடும் மாநகராட்சியில் ஒன்றாகும்.  பிஎம்சி பள்ளிகளில் சேரும் மாணவர்களின் எண்ணிக்கை கடந்த ஆண்டுகளில் குறைந்து வந்துள்ளது.  2007-08ல் 4,20,440 என இருந்த மாணவர்களின் எண்ணிக்கை 2011-12ல் 3,85,657 என்பதாகக் குறைந்துவிட்டது.

ஏழைகளிலும் ஏழைகளாக இருப்பவர்கள்தான் பிஎம்சி பள்ளிகளுக்குத் தங்களது பிள்ளகளை அனுப்பி வைக்கிறார்கள். நான்காம் நிலை ஊழியர்கள் கூட, எடுத்துக்காட்டாக பிஎம்சி பள்ளிகளிலேயே வேலை செய்யும் துப்புரவுப் பணியாளர்கள், உதவியாளர்கள் கூட, தங்களது குழந்தைகளை இப்பள்ளிகளுக்கு அனுப்புவதில்லை.  ‘இந்தியாவின் முன்னணி நகரம்’ என்று அழைக்கப்படுகிற, இந்தியாவின் முதல் நகரமான மும்பை தேசத்தின் வரிவருவாயில் 33% மேல் பங்களித்திருக்கிறது.  நாட்டின் தனி நபர் வருமானத்தில் மிக அதிக அளவான ரூ 65,361 என்ற அளவை எட்டியுள்ளது.  இது நாட்டின் சராசரி தனி நபர் வருமானத்தை விட (ரூ.29,382) இரண்டு மடங்குக்கும் கூடுதலாகும்.  இதே நகரத்தில்தான் 40 லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட மக்கள் ஒரு நாளைக்கு ரூ.20க்கும் குறைவாகச் சம்பாதிக்கிறவர்களாக இருக்கிறார்கள். பெரும்பாலும் பட்டியல் சாதிகளாகவும், பழங்குடி சமூகங்களாகவும், இதர பிற்படுத்தப்பட்டவர்களாகவும், முஸ்லீம்களாகவும், கிறிஸ்தவர்களாகவும் உள்ள இந்த மக்கள்தான் தங்கள் குழந்தைகளை மாநகராட்சிப் பள்ளிகளுக்கு அனுப்புகிறார்கள்.

இந்த ஜனவரி 23 அன்று, பிஎம்சி நிர்வாகம், இந்தப் பள்ளிகளில் முக்கிய அங்கம் வகிப்பவர்களான இக்குழந்தைகளின் பெற்றோர்களையோ, ஆசிரியர்களையோ கலந்தாலோசிக்காமல், ஏலம் எடுக்க முன் வருகிற தனியாருக்கு இந்தப் பள்ளிகளை ஏலத்தில் விட்டுவிடுவதற்கு முடிவு செய்தது. பிபிபி என்ற கவர்ச்சிகரமான பெயரின் கீழ் இவ்வாறு முடிவு செய்யப்பட்டது.  உலக வங்கியும், பன்னாட்டு மேம்பாட்டுத் துறையும் மேற்கொண்ட ஆய்வுகளின் அடிப்படையில்தான் இந்த முடிவு எடுக்கப்பட்டது. அரசமைப்பு சட்டப்படி உருவாக்கப்பட்ட ஒரு நிர்வாகம், தனது அரசமைப்பு சாசனக் கடமைகளை கைவிட்டு தனது பள்ளிகளைத் தனியாரிடம் ஒப்படைக்க முடிவு செய்தது நாட்டில் இதுவே முதல் முறையாகும்.  கல்வித்துறையில் ‘சிறப்பாக செயல்பட்ட’ சாதனைகளைச் செய்த அமைப்புகள், கருணை அறக்கட்டளைகள், தனியார் தொழில் நிறுவனங்கள் ஆகியவற்றின் ஒத்துழைப்போடு ஏழைக் குழந்தைகளுக்குத் தரமான கல்வி கிடைக்கச் செய்வதுதான் இத்திட்டத்தின் நோக்கம் என்ற தேன் தடவிய வார்த்தைகளோடு இது அறிவிக்கப்பட்டது.

நன்றாகக் காலூன்றிய பெரும் வர்த்தக நிறுவனங்களுக்கு இந்தப் பள்ளிகள் ஏலம் விடப்படும். அந்த நிறுவனங்கள், ‘தொழில்நுட்பம் அல்லது கல்வித்துறையில்’ சிறப்பாகப் பணிபுரிந்ததாக அறியப்பட்டுள்ள நிறுவனங்களுடன் புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தம் செய்து கொள்ளும் இந்த நடைமுறைகளெல்லாம், தற்போது ஐக்கிய நாடுகள் குழந்தைகள் நிதியமைப்புக்கும் (யுனிசெப்), மாநகராட்சி நிர்வாகத்துக்கும் இடையேயான புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தத்தின் கீழ் நிர்வகிக்கப்படும்.

‘பள்ளி உயர்வுத் திட்டம்‘ என்பதாக அந்தப் புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தம் செய்துகொள்ளப்பட்டுள்ளது.  (யுனிசெப் மற்றும் மெக்கன்சி அண்டு கம்பெனி இரண்டும் சேர்ந்து 2009ல் இந்த திட்டத்தைத் தொடங்கின, இதன் நிர்வாகக் குழுவில் அகன்க்ஷா, அசிமா, நந்தி பவுண்டேஷன் போன்ற அரசு சாரா அமைப்புகள் இடம் பெற்றுள்ளன). தரமான கல்வியை ஏன் வழங்க முடியவில்லை என்பதற்கு மாநகராட்சி நிர்வாகம் எந்த ஒரு காரணத்தையும் தெரிவிக்கவில்லை.

125 ஆண்டுக்கு மேல் அனுபவம் இருந்தும், தன்னால் செய்ய முடியாததை, சந்தேகத்துக்குரிய பின்னணிகள் கொண்ட தனியார் கூட்டாளிகளால் செய்ய முடியும் என்ற தனது முடிவுக்கான நியாயங்களை நிர்வாகம் வெளிப்படுத்தவில்லை.  தனது பள்ளிகளில் ஒன்றை ஒரு என்ஜிஓ அமைப்புதான் நடத்தி வருகிறது என்ற நிலையில், அதிலிருந்து கிடைத்த எதிர்மறை அனுபவத்தையும் மாநகராட்சி கணக்கில் கொள்ளவில்லை.  உதாரணமாக பள்ளி உயர்வுத்திட்டக் குழுவில் இடம் பெறும் அளவுக்கு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த அகன்க்ஷா அமைப்பு, மும்பை நகரின் காட்டன் கிரீன் பகுதியில் நடத்துகிற பள்ளியில் முதல் வகுப்பு முதல் 8ம் வகுப்பு வரை பாடங்களை நடத்துவதற்கு பயிற்சி பெற்ற ஒரே ஒரு ஆசிரியர்தான் இருக்கிறார். டீச் இந்தியா பிராஜக்ட் எனப்படும் திட்டத்திலிருந்து தனக்கு தேவையான ஆசிரியர்களை இந்த அமைப்பு எடுத்துக் கொண்டுள்ளது.  பல்வேறு தொழில் நிறுவனங்களின் ஊழியர்கள் ஒரு விடுமுறைக்கால ஏற்பாடாக பள்ளிகளில் கற்றுக் கொடுக்க உருவாக்கப்பட்டதே இந்த திட்டம்.

பொது நிதியில் தனியார் லாபம்

அரசு-தனியார் கூட்டு என்பது அடிப்படையில் ஒரு புதிய கருத்தாக்கம் அல்ல.  ஆனால் பொது மக்களின் எதிர்ப்பு இல்லாமல் தனியார்மயமாக்குவது என்ற நோக்கத்துடன் கொண்டு வரப்பட்டுள்ள இந்த அரசு – தனியார் கூட்டு ஏற்பாடு, நவீன தாராளமயவாதிகளின் புத்திசாலித்தனத்தில் பிறந்தது.  இந்த ஏற்பாட்டின் கீழ் தேவைப்படுவதெல்லாம் அரசாங்கம் திரும்பத் திரும்ப அடித்தட்டு மக்களின் முன்னேற்றம் பற்றியும் நிதிப் பற்றாக்குறை குறித்தும் போதுமான உற்பத்தித் திறனை அடையத் தவறிவிட்டது பற்றியும்  சொல்லிக் கொண்டே இருப்பதுதான்.  நிதிப்பற்றாக்குறைக்கு அப்பால் வலியுறுத்தப்படுகிற முக்கியமான கருத்து ஏதோ தனியார் துறைதான் மிகவும் செயல்திறன் வாய்ந்தது என்பதாகும்.  உலகம் முழுவதுமே ஆட்சியாளர்களின் ஆதரவை இந்த அரசு-தனியார் கூட்டு ஏற்பாடு பெற்றுள்ளது.  ஏனென்றால் பெரும் அளவிலான பொது நிதியை, ஒப்பந்தங்களின் ஓட்டைகள் வழியாக அவர்கள் ஆதாயம் அடைவதற்குத் தோதாக தனியாருக்கு மாற்ற இந்த ஏற்பாடு உதவிகரமாக இருக்கிறது.  சமீபத்திய ஆண்டுகளில் பெரும்பாலான உள்கட்டுமான திட்டங்களுக்கு எடுத்த எடுப்பிலேயே அரசு-தனியார் கூட்டு ஏற்பாடுதான் கையாளப்படுகிறது.

இந்தியாவில் இந்த அரசு-தனியார் கூட்டு என்பது 1999ல் பாரதீய ஜனதா கட்சியின் தேர்தல் அறிக்கையிலும் அதன் தலைமையிலான தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணியின் அறிக்கையிலும்தான் முதன் முதலில் இடம் பெற்றது.  அப்போது பிரதமர் அடல் பிகாரி வாஜ்பாய் அலுவலகத்தில், பல்வேறு துறைகளிலும் பிபிபி முறையை கொண்டு வருவதற்காக ஒரு குழு ஏற்படுத்தப்பட்டது.  பின்னர், அந்தக் குழு திட்டக் குழுவுக்கு மாற்றப்பட்டது.  2004ல் காங்கிரஸ் தலைமையிலான ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணி ஆட்சிக்கு வந்தபோது இதே குழு அப்படியே நீடித்து, பிரதமர் மன்மோகன் சிங்கிடம் தனது அறிக்கையைத் தாக்கல் செய்தது.

2007 செப்டெம்பரில் திட்டக்குழுவின் ஒரு கூட்டத்துக்குத் தலைமை தாங்கிய மன்மோகன் சிங், கல்வியில் அனைத்து மட்டங்களிலும் அரசு-தனியார் கூட்டு முன்முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்படும் என்று அறிவித்தார்.  அதன்பின், 11வது, 12வது ஐந்தாண்டு திட்டங்களின் போது, கல்வித்துறையின் பொதுச் சொத்துகளைக் கைப்பற்றுவதற்கு பெரும் வர்த்தக நிறுவனங்களும் என் ஜி ஓ க்களும் மத நிறுவனங்களும் போட்டி போட்டன.  தனியார் நிறுவனங்களுக்கு அரசு காட்டிய பரிவு நடவடிக்கைகள் பல, இலவசமாகவோ அல்லது மிகவும் குறைந்த விலையிலோ நிலங்களை வழங்குவது, குறைந்த கட்டணத்தில் மினசாரம், தண்ணீர், பேருந்து சேவைகள், வருமான வரிச் சலுகைகள், எஸ்.சி/எஸ்.டி சமூகங்களைச் சேர்ந்த மாணவர்களுக்கான கட்டணங்கள், வெளியாட்களை ஏற்பாடு செய்து கொள்வதற்கான பெரும் வாய்ப்புகள் உள்ளிட்டவை அந்த பிரிவுகளில் அடங்கும்.  இவவளவு பெரிய பொது சொத்துக்கள் யாருக்கு போய் சேர்ந்தன என்பது குறித்த ஆய்வு எதனையும் தனியார் நிறுவனங்கள் செய்திருப்பதாகத் தெரியவில்லை.  ஏனென்றால், மும்பை மாநகராட்சியின் 11,500 பள்ளிகளின் சொத்து மதிப்பு பல ஆயிரம் கோடி ரூபாய்களைத் தாண்டும்.

தனியார் கல்வி என்பது நாட்டில் பல ஆண்டுகளாகவே இருந்து வருகிறது என்ற போதிலும் தரமான கல்விக்கான தனித்துவமான அமைப்புகள் பொதுத் துறையில்தான் இருந்து வந்துள்ளன.  இத்தனை தனியார் நிறுவனங்கள் இருந்த போதிலும் இந்திய தொழில்நுட்ப நிறுவனம் (ஐடிஐ) இந்திய நிர்வாகவியல் நிறுவனம் (ஐஐஎம்) அகில இந்திய மருத்துவ அறிவியல் கல்வி நிறுவனம் (ஏஐஐஎம்எஸ்) ஜவாஹர்லால் நேரு பல்கலைக்கழகம், டெல்லி பல்கலைக்கழகம் போன்ற ஒரு கல்வி அமைப்பைக் கூட தனியார் நிறுவனங்களால் ஏற்படுத்த முடியவில்லை. நவீன தாராளமய கூச்சல்களின் நடுவே, 1970களின் தொடக்கம் வரை, தரமான கல்வி அரசு நிறுவனங்களில் மட்டுமே கிடைத்து வந்தது என்பதை ஒப்புக்கொள்ளக்கூட மறுக்கிறார்கள்.  அரசியல் போட்டி அதிகரித்ததன் விளைவாகத்தான், பள்ளிகளின் கல்வி சார்ந்த சுயேச்சைத் தன்மையில் அத்துமீறல்கள் நடந்தன.  அரசியல் தலைவர்களுக்குத் தொண்டூழியம் செய்பவையாக கல்வி நிறுவனங்கள் மாறின.  இதே மும்பை மாநகராட்சிப் பள்ளிகள் தரமான கல்விக்கு புகழ்பெற்றவையாக இருந்தவைதான்.

புகழ் பெற்ற பலரும் இந்தப் பள்ளியிலிருந்து உருவானவர்கள்தான்.  புது தில்லியில் உள்ள தேசிய கல்வித்திட்டம் மற்றும் நிர்வாகவியல் பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த ஜே பி ஜி திலக், 11வது ஐந்தாண்டு திட்டத்தின் கீழ் பிபிபி வழியில் 2500 மாதிரிப் பள்ளிகளை அமைக்கும் திட்டம் குறித்து ஆய்வு செய்தார். பிபிபி என்பது தனியார்மயமாக்குவதற்காகவோ, லாப நோக்கத்தை ஊக்குவிப்பதற்காகவோ அல்ல என்று கூறப்படும் வாதத்தை நிராகரித்த அவர், அதற்கு எதிரான விளைவுதான் ஏற்படும் என்று தனது ஆய்வு முடிவில் கூறினார்.  தனியார்மயமாவதும், மிக உயர்ந்த அளவில் வர்த்தகமயமாவதும்தான் நடக்கும். ஒரே வித்தியாசம், அதற்காக பொது மக்களின் பணம் பயன்படுத்தப்படும் என்றார் அவர் (தி இந்து 2010 மே 24).

வர்த்தக சேவை அல்ல

நவீன தாராளமய வெறித்தனங்கள் ஒரு காலத்தில் பொதுச் சேவைகளாக இருந்தவற்றையெல்லாம் வர்த்தக சரக்குகளாக மாற்றிவிட்டன.  மூலப் பொருள்களாக இருக்கும் இளைஞர்களை, தனது முதலாளித்துவ எந்திரத்துக்கான இடுபொருளாக, கூலித் தொழிலாளிகளாக மாற்றுவதற்கான வர்த்தக சேவையாக அது கல்வியைப் பார்க்கிறது.  ஆனால், கல்வி போதனை என்பது, அப்படியெல்லாம் கருத முடியாத மிக உயர்வான ஒன்றாகும்.  சமுதாய மாற்றத்துக்கான ஒரு கருவிதான் கல்வி என உலகம் முழுவதுமே ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது.  நமது முன்னோர்கள் கல்வியை ஒரு சமநிலைப்படுத்தும் கருவியாகப் பார்த்தனர்.  ஆகவேதான் அதனை நமது அரசமைப்புச் சாசனத்தில் ஒரு அடிப்படை உரிமையாகச் சேர்க்க வேண்டுமென அவர்கள் விரும்பினர்.  ஆனால், ஒரு கெடு வாய்ப்பாக அவர்களால் அதைச் செய்ய முடியாமல் போனது.

கல்வி என்பது வழிகாட்டும் நெறிமுறைகளில் ஒன்றாகவே இருந்துவிட்டது. (அரசின் சட்டப்பூர்வ கடமையாக வலியுறுத்தப்படவில்லை).  எனினும், 14 வயதுக்கு உட்பட்ட அனைத்துக் குழந்தைகளுக்கும் 10 ஆண்டுகளுக்குள் கல்வி வழங்கியாக வேணடும் என்ற ஒரு காலக்கெடுவை அவர்கள் நிர்ணயித்தனர்.  ஆனால், நமது ஆட்சியாளர்கள், உச்ச நீதிமன்றத்தால் உலுக்கப்படும் வரையில் இந்த காலக்கெடுவை கண்டுகொள்ளவே இல்லை.  1993ல் உன்னிகிருஷ்ணன் வழக்கில் தீர்ப்பளித்த உச்ச நீதிமன்றம் கல்வியை வாழ்க்கைக்கான அடிப்படை உரிமைகளில் ஒன்றாக, அரசமைப்பு சாசனத்தின் 21வது சட்டப் பிரிவின் கீழ் சேர்க்க வேண்டும் என ஆணையிட்டது.

ஆனால், 2009ல் அரசு நிறைவேற்றிய கல்வி உரிமைச் சட்டமானது ஒரு தந்திரமான ஏற்பாடாகவே இருக்கிறது.  மிகுந்த பாதிப்புக்கு உள்ளாக்கக்கூடிய 0-6 வயதுப் பிரிவுகளைச் சேர்ந்த குழந்தைகளை விலக்கி வைத்ததன் மூலமாகவும், பல அடுக்கு கல்வி முறையை சட்டபூர்வமாக அங்கீகரிப்பதன் மூலமாகவும் அரசமைப்பு சாசனத்தின் அந்த உணர்வை கல்வி உரிமைச் சட்டம் மீறுகிறது. அது மட்டுமல்லாமல், கர்ப்பிணிப் பெண்களிடையே ஊட்டச்சத்தின்மை பிரச்னை கவலையளிக்கக் கூடிய வகையில் மிக அதிகமாக இருக்கும் நிலையில், அவர்களுக்கு முறையான சுகாதார கவனிப்புகளை வழங்க வேண்டியது அரசின் கடமையாகும்.  அதன் மூலமே எந்த ஒரு குழந்தையும் பிறவியிலேயே இயலாமையுடன் பிறப்பதைத் தடுக்க முடியும்.

நாட்டில் அமைக்கப்பட்ட முதலாவது கல்வி ஆணையமான கோத்தாரி ஆணையம் (1964 – 66) நாட்டின் எதிர்பார்ப்புகள் நிறைவேறவேண்டுமென்றால், மக்களின் அறிவு, திறமை, அக்கறை, மாண்பு ஆகியவற்றில் ஒட்டுமொத்தமான மாற்றங்கள் தேவை என்று கூறியது.  இந்தியாவுக்கு மிகவும் தேவைப்படுகிற சமுதாய மேம்பாட்டுக்கும் பொருளாதார முன்னேற்றத்துக்குமான ஒவ்வொரு திட்டத்துக்கும் இதுவே அடிப்படையாகும்.  ‘வன்முறைப் புரட்சி இல்லாமல் (அது தேவைப்படும் நிலையில் கூட) இந்த மாற்றம் மிகப்பெரும் அளவில் நிகழ வேண்டுமென்றால் அதற்குப் பயன்படக்கூடிய ஒரு கருவி, ஒரே கருவி, கல்விதான்’ என்று கோத்தாரி ஆணையம் ஒரு ஆழமான கருத்தைத் தெரிவித்தது.  அரசமைப்புச் சாசனத்தின் உணர்வை உள்வாங்கிக் கொண்டு, அனைத்து குழந்தைகளுக்கும் ஒரு பொதுவான அருகாமைப் பள்ளி முறையின் மூலமாக இலவச, கட்டாய கல்வி வழங்கப்பட வேண்டும் என்றும் அந்த ஆணையங்கள் வலியுறுத்தியது.

இந்தச் சாதாரணமான ஆணையை ஆட்சியாளர்கள் நிறைவேற்றியிருந்தால், இந்தியாவின் பல கேடுகள் முடிவுக்கு வந்திருக்கும்.  எந்த ஒரு குழந்தையும் ஊட்டச்சத்தின்மை காரணமாக இயலாமையுடன் பிறக்காது என்பதையும் எல்லாக் குழந்தைகளுக்கும் ஒரே மாதிரியான கல்வி கிடைக்கும் என்பதையும் அரசு உறுதிப்படுத்தியிருக்குமானால் இட ஒதுக்கீட்டுக்கோ, அதன் மூலம் சட்டப்பூர்வமான சாதிகளுக்கோ தேவை ஏற்பட்டிருக்காது என்று கூட நான் வாதிடுவேன்.

ஆனந்த் டெல்டும்ப்டே / தமிழில் : எஸ். சம்பத்

(நன்றி : EPW  2013 June 8 Vol XLVIII No.23)

கிரிக்கெட் வாரியத்தைக் கலைக்கவேண்டும்!

sriniஇந்திய கிரிக்கெட் கட்டுப்பாட்டு வாரியத்தில் எவ்வளவு நல்லவர்கள் இருக்கிறார்கள் என்று இப்போது தெரிந்துவிட்டது. புத்துணர்ச்சியூட்டும் அனுபவம் இது. செயலர், நிதி காப்பாளர், இந்திய பிரிமியர் லீக் தலைவர் என்று அனைவரும் கட்டுப்பாட்டுக் கழகத்தைவிட்டு வெளியேறுவதோடு, இன்னும் பலர் இந்தப் புனிதமான கொள்கைக்காக வெளியேற வரிசையாக நிற்கின்றனர்.

அதிகம் வசைபாடப்பட்ட தங்கள் தலைவரைத் தூக்கி வீச இந்திய கிரிக்கெட் கட்டுப்பாட்டு வாரியமும் இந்திய பிரிமியர் லீகும் ‘வெளியேற்று சூத்திரத்தைப்’ பயன்படுத்துகின்றன. ஆனால், சீனிவாசனை வெளியேற்றுவதன்மூலம் ஐபிஎல்லையோ அல்லது கிரிக்கெட்டையோ தூய்மைப்படுத்திவிடமுடியுமா என்ன?

கவனிக்கவும், அங்கு ஒரு பழம் மட்டும் அழுகிவிடவில்லை. மொத்தப் பழத்தோட்டமும் அழுகியுள்ளது. ‘மூன்று கிரிக்கெட் வீரர்கள் மட்டும்’ என்ற வாதம் ஒரு பெரிய மோசடி. இந்திய கிரிக்கெட் கட்டுப்பாட்டு வாரியம், இந்திய பிரிமியர் லீக் இரண்டையும் இந்த அழுகல் நாற்றமடிக்க வைத்துள்ளது. ஊடகம் சீனிவாசனின் உச்சந்தலைக்கு குறிவைத்துள்ளது. இதுவும்கூட ஒரு கேளிக்கையாகத்தான் இருக்கிறது.

நேற்றைய சீனிவாசனனின் விசுவாசிகள் நாளைக்குத் தன்னையும் தாக்குவார்கள் என்று சரத்பவாருக்குத் தெரியும். சமீபத்தில் இந்திய கிரிக்கெட் கட்டுப்பாட்டு வாரியத்திலிருந்து வெளியேறிய சஞ்சய் ஜெக்டால், அஜய் ஷிர்கே, ராஜிவ் சுக்லா ஆகியோர் அத்தகைய ஒரு கோப்பையை அடைய தங்களை தயார்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

முதலில், சீனிவாசன் இந்திய கிரிக்கெட் கட்டுப்பாட்டு வாரியத்துக்குத் (அல்லது பொது நலன் சம்பந்தப்பட்ட ஓர் அமைப்புக்கு) தலைமையேற்றிருக்கக்கூடாது. ஆனால் அதற்காக அவரது வெளியேற்றத்தால் எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்று நினைப்பது அபத்தமானது.

சமீப காலமாக, இந்திய கிரிக்கெட் கட்டுப்பாட்டு வாரியம் மற்றும் ஐபிஎல்மீது பல குற்றச்சாட்டுகள் முன்வைக்கப்பட்டு வருகின்றன. உதாரணமாக, இந்திய பிரிமியர் லீகை உருவாக்கியவர்களுள் ஒருவர் லண்டனில் சட்டத்திலிருந்து தப்பி வாழ்பவர். தற்போது இந்திய கிரிக்கெட் கட்டுப்பாட்டு வாரியத்தில் தனது நலனுக்கு உகந்ததாக விதிகளை மாற்றிக்கொண்டதை சட்டபூர்வமாக்கிய அந்தத் தலைவர் இப்போது வெளியே வந்துள்ளார்.

சரத்பவாரைப் பொருத்தவரை, ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணியிலிருந்தபோது விவசாய அமைச்சரான அவர் விவசாயம் தொடர்பாக மேலை நாடுகளுக்குப் பறந்ததைக் காட்டிலும் கிரிக்கெட்டுக்காக பறந்ததுதான் அதிகம்.

கடந்த ஏப்ரல் மாதம், பம்பாய் உயர்நீதிமன்றம், இந்தியன் பிரிமியர் லீக் போட்டிகள் நடந்தபோது, பாதுகாப்புக்கு இருந்த காவல்துறையினருக்கான ஊதியத்தை வழங்கவேண்டுமென்று அந்தப் போட்டியை பார்க்க வந்த கூட்டத்தினருக்கு எரிச்சலுடன் உத்திரவிட்டது. அந்தத் தொகை சுமார் 9 கோடி இருக்கும் என்று மகாராஷ்டிர அரசு அறிவித்தது. அவ்வாறு பணம் செலுத்தாதவர்கள் சொத்தை ஜப்தி செய்யுமாறும் உத்திரவிட்டது. இறுதியில் முகேஷ் அம்பானி, விஜய் மல்லையா, ஷாருக்கான் போன்றவர்களுக்குப் பலன் சென்றடையும் வகையில் 20 கோடி வரை கேளிக்கை வரிவிலக்கு சலுகை அளிக்கப்பட்டது. மொத்தத்தில், அரசிடமே ஐபிஎல் பணம் பெற்றுள்ளது. ஆத்திரமடைந்த பம்பாய் உயர்நீதிமன்றம் அந்தத் தொகையை உடனே வசூலிக்க உத்திரவிட்டது. அதே நேரம், அரசுக்கு சொந்தமான விளையாட்டு மைதானங்களைக்கூட ஏதோ சொற்ப தொகைக்காக இந்திய கிரிக்கெட் கட்டுப்பாட்டு வாரியம் ஐபிஎல்லுக்கு வாடகைக்கு விட்டது.

இந்தப் பின்னணியில் நாம் செய்யவேண்யதெல்லாம் ஒன்றுதான். இந்திய கிரிக்கெட் கட்டுப்பாட்டு வாரியத்தையே கலைத்துவிட்டு புதிதாக ஒன்றை ஆரம்பிக்கவேண்டும். அதன் கடந்த காலத்தை ஒரு பொது தணிக்கைக்கு உட்படுத்தவேண்டும். பொது நலன் என்றாலே வெறுப்படையும் ஒரு துறை இந்த இந்திய கிரிக்கெட் கட்டுப்பாட்டு வாரியம். தண்டனையிலிருந்து விதிவிலக்கு வசதி, தனது அதிகாரத்தில் தனக்குள்ள நம்பிக்கை, பெரு நிறுவன அரசியல் மற்றும் ஊடகங்கள் துணை போன்றவையே இந்த நிலைக்குக் காரணம்.

இந்தத் தேசத்தின் பெயரில் செயல்படும் ஓர் அமைப்பு இந்தியக் கிரிக்கெட் அணியை நடத்தும்போது, அது பொறுப்பானதாக, பொதுமக்களுக்கு பதிலளிக்கக்கூடியதாக இருக்கவேண்டும். ஆனால், அழகான ஒரு விளையாட்டின் ஆன்மாவையே அழித்துவிடும் ஒரு உயர்நிலை வர்த்தக நடவடிக்கையாக ஐபிஎல் உள்ளது. இது இழிவானதாகவும் தரமற்ற கட்டுமானம் கொண்டதாகவும் கலாசாரத்தைச் சீரழிப்பதாகவும் உள்ளது.

வர்த்தகரீதியான வெற்றி என்று சாக்குபோக்கு சொல்லி நடந்தவற்றுக்குப் பரிகாரம் கோருகிறது ஐபிஎல். அவர்களைப் பொறுத்தவரை இந்தச் ‘சிறிய தவறுகள்’ வர்த்தகரீதியான பலன்களால் சரிசெய்யப்படுகின்றன.

இந்தச் சறுக்கலை, இந்திய கிரிக்கெட் கட்டுப்பாட்டு வாரிய அதிகாரிகள் ஏதோ திடீரென்று கண்டுபிடித்துவிட்டார்கள் என்பது உண்மையல்ல. இந்தியாவிலுள்ள அனைத்து பிரதான ஊடகங்களும் தினந்தோறும் இத்தகைய மோசடிகளை வெளிக்கொண்டுவருவதைப் பார்க்கமுடிகிறது. இதே ஊடகங்கள்தான் விளையாட்டுப் போட்டிகள் நடைபெறும்போது அவற்றை உச்சியில் தூக்கிப் பிடிக்கின்றன.

ஊடகங்கள் தற்போது கொடுத்த நெருக்கடி பயனுள்ளது. டெல்லி, மும்பை காவல்துறை மூலமும், அமலாக்கப் பிரிவு மூலமும் இந்த ஊழல்கள் வெளிவந்துள்ளன. இதற்கு முன்பு நிருபர்கள்மூலம் வெளிக்கொணரப்பட்ட பல சிறந்த வெளியீடுகள், இந்திய கிரிக்கெட் கட்டுப்பாட்டு வாரியத்துக்கே உரித்தான கலாச்சார பலத்தால் மறைக்கப்பட்டுவிட்டன. வாரியத்தின் சம்பளப் பட்டியலிலேயே இருந்துகொண்டு அதன் செயலை மிகைப்படுத்தி புகழ்ந்துரைக்கும் ஆலோசகர்களாகவே தொலைக்காட்சி ஊடகங்களில் சிலர் இருக்கின்றனர்.

அதில் பல்வேறு ஊழல் புகார்களுக்கு ஆளான முன்னாள் விளையாட்டு வீரர்களும் உள்ளனர். இதுநாள் வரை இந்த எதிரும் புதிருமான கருத்தாக்கங்களை விளம்பர நிறுவனங்கள் கண்டுகொள்ளவில்லை. இப்போது ஐபிஎல்லில் முதலீடு செய்துள்ள விளம்பரதாரர்கள் சரிவடையத் தொடங்கியதும் அந்தக் கவலை எழுந்துள்ளது. ஆனால், உண்மையில் அதிக சரிவைச் சந்தித்துள்ளது இந்திய கிரிக்கெட்தான்.

ஒரு சில தவறுகள் நடந்துவிட்டதற்காக ஐபிஎல்லைப் பெரிய அளவில் காயப்படுத்திடவேண்டாம் என்று சிலர் சமாதானம் பேசுகிறார்கள். இது இந்திய கிரிக்கெட்டுக்கும், இந்திய பிரிமியர் லீகுக்குமான நலனை உண்மைக்குப் புறம்பான வகையில் சிறுமைப்படுத்துகிறது.

இந்திய கிரிக்கெட்டின் ஆத்மாவை ஐபிஎல் பாழ்படுத்திவிட்டது. ஓர் இந்திய வேட்கையை, உணர்வை தனியார்மயமாக்கியதுடன், ஊழல் வர்த்தகத்தையும் வளர்த்திருக்கிறது. தற்போது பெரிய நிறுவனங்களும், கார்ப்பரேட் குழுக்களும் அவர்களது அரசியல் சகாக்களும், திரைத்துறை நடிகர்களும், விளம்பரத் துறையினரும்தான் கிரிக்கெட்டைத் தங்களுக்கு சொந்தமாக்கிக் கொண்டுள்ளனர். கிரிக்கெட்மீது உண்மையான ஆர்வம் கொண்டுள்ள பொது ரசிகர்களிடமிருந்து என்றோ அது கைநழுவிவிட்டது. இந்தியாவின் சர்வதேச அணிகளைத் தேர்வு செய்யும் இந்திய உள்நாட்டுக் குழுமம் தற்போது தன்னைக் காயப்படுத்திக் கொண்டுள்ளது. இந்தியாவின் மிகச்சிறந்த வீரர்களை இந்தக் குழுமம் நமக்குத் தந்திருக்கிறது. ஆனால் தற்போது ஐபிஎல்லுக்கு வீரர்களை அளிக்கும் ஒரு களமாக சுருங்கிவிட்டது. மோசமான தரமுள்ள லீக் போட்டிகளில் விளையாடி லட்சக்கணக்கில் சம்பாதிப்பதைவிட்டுவிட்டு, ஏன் அநாவசியமாக ரஞ்சிக் கோப்பை போன்ற தரமான போட்டிகளில் ஒருவர் விளையாட வேண்டும்? உண்மையில் இந்த இந்தியன் பிரிமியர் லீக் இதுவரை எந்த நல்ல வீரரையும் கிரிக்கெட்டுக்குக் கொடுக்கவில்லை.

ஏதோ சில பழங்கள் மட்டும் அழுகிவிட்டது என்ற வாதமே ஒரு மோசடி. அசாதாரண சந்தர்பத்தில் பழத்தோட்டக்காரர்கள் என்ன செய்வார்களோ அதை நாம் செய்யவேண்டியுள்ளது. பழத்தோட்டத்தை முற்றாக எரித்துவிட்டு, புதிய செடியை நடுவோம். இந்திய கிரிக்கெட் கட்டுப்பாட்டு வாரியத்தை முற்றாக கலைத்துவிட்டு, புதியதைத் தொடங்கவேண்டும். கிரிக்கெட்டை மறு பயிரிட்டு வளர்ப்போம்.

(தி ஹிந்துவில் கடந்த ஜூன் 1 அன்று வெளியான Burn the orchard, re-grow cricket என்னும் கட்டுரையின் சுருக்கப்பட்ட மொழியாக்கம். அனுமதி பெற்று மொழிபெயர்த்திருப்பவர், எஸ்.சம்பத்).

நான் மோடியை ஆதரிக்கிறேன் (கண்டிஷன்ஸ் அப்ளை)

Narendra-Modiசெவ்வாய்க்கிரகத்தில் இருந்து இறங்கி வரும் ஒருவர் ஏதாவது ஒரு அரசியல்வாதியின் பேச்சைக் கேட்டாலோ ஊடகங்களில் வரும் செய்திகளைப் படித்தாலோ அறிவுஜீவிகளின் உரைகளைக் கேட்டாலோ மதக்கலவரங்கள் பற்றி ஒரே ஒரு முடிவுக்குத்தான் வருவார். அதாவது சுதந்தர இந்தியாவில் குஜராத்தில் மட்டுமே மதக்கலவரம் வெடித்துள்ளது. அதிலும் நரேந்திர மோடியே அந்தக் கலவரத்துக்கு முழுக்காரணம்!

இதுதான் எங்கு திரும்பினாலும் கேட்கும் கோஷமாக இருக்கிறது. ஆனால், பகுத்தறிந்து பார்க்கும் ஒருவரின் மனசாட்சியோ, உண்மை அது அல்ல என்பதைச் சொல்லும். மத்தியில் இனி கூட்டணி அரசே சாத்தியம் என்று ஆகிவிட்ட நிலையில் பிஜேபி ஆட்சியைப் பிடிக்கப் பெரும் தடையாக இன்றும் இருந்துவருவது மோடிபற்றி ஊடகங்களும் அறிவுஜீவிவர்க்கமும் உருவாக்கியிருக்கும் அந்தப் பிழையான கோஷமே.

இப்போது 2014 நாடாளுமன்றத் தேர்தல் வரவிருக்கிறது. பிஜேபி தரப்பில் மோடியே பிரதமராக நிறுத்தப்படப்போகிறார். மோடியின் சாதனைகள் பற்றி எவ்வளவுதான் பிஜேபி முன்வைத்தாலும் குஜராத் கலவரங்களே பிற கட்சிகளின் பிரதான ஆயுதமாக இருக்கப்போகிறது. இந்தநிலையில் சுதந்தர இந்தியாவில் இதுவரை நடந்திருக்கும் கலவரங்கள் குறித்து விரிவாகப் பார்ப்பது மிகவும் அவசியம்.

1967க்குப் பிறகு 47 இடங்களில் 58 மிகப் பெரிய வகுப்புவாத மோதல்கள் நடைபெற்றிருக்கின்றன. இந்தியாவின் தென் பகுதியில் 10, கிழக்குப் பகுதியில் 12, மேற்குப் பகுதியில் 16, வடக்கில் 20. 1964க்குப் பிறகு அகமதாபாத்தில் ஐந்து மிகப் பெரிய கவலரங்கள் வெடித்துள்ளன. ஹைதராபாத்தில் 4. கடந்த ஐம்பது ஆண்டுகளில் நடைபெற்ற கலவரங்களிலே 1990களில்தான் மிக அதிக வன்முறைச் சம்பவங்கள் அதாவது 23 கலவரங்கள் நடைபெற்றுள்ளன. 1970களில் ஏழு, 1980களில் 14, 2000 களில்13. இறந்தவர்களின் எண்ணிக்கை மொத்தம் 12,828 (தெற்கில் 597, மேற்கில் 3426, கிழக்கில் 3581, வடக்கில் 5224).

ஐந்து நபர்களுக்குக் குறைவாகக் கொல்லப்பட்ட சம்பவங்கள் கணக்கில் சேர்க்கப்படவில்லை. வகுப்புவாதம் சார்ந்த குண்டுவெடிப்புகளும் இதில் சேர்க்கப்படவில்லை.

100க்கு அதிகமாவர்கள் இறந்த வன்முறைச் சம்பவங்களில் எந்தெந்த கட்சி ஆட்சியில் இருந்ததிருக்கிறது. யார் முதலமைச்சராக இருந்திருக்கிறார் என்பதை முதலில் பார்ப்போம்.

1967க்குப் பிறகு நூற்றுக்கும் அதிகமான உயிரிழப்பு ஏற்பட்ட வன்முறைச் சம்பவங்களும் அப்போது ஆட்சியில் இருந்த கட்சியும்.

எண் வருடம் இடம் உயிரிழப்பு ஆண்ட கட்சி முதலமைச்சர்
1 1967 ஹாதியா ராஞ்சி 183 ஜன கிராந்தி தளம் எம்.பி.சின்ஹா
2 1969 அகமதாபாத் 512 காங்கிரஸ் ஹிதேந்திர கே தேசாய்
3 1970 ஜல் காவ் 100 காங்கிரஸ் வசந்தராவ் நாயக்
4 1979 ஜம்ஷேட்பூர் 120 ஜனதா கட்சி கர்பூரி தாகூர்
5 1980 மொராதாபாத் 1500 காங்கிரஸ் வி.பி.சிங்.
6 1983 நெலே, அஸ்ஸாம் 1819 ஜனாதிபதி ஆட்சி  
7 1984 பிவந்தி 146 காங்கிரஸ் வசந்ததா பட்டில்
8 1984 டில்லி 2733 காங்கிரஸ் (யூனியன் பிரதேசம்)
9 1985 அகமதாபாத் 300 காங்கிரஸ் எம்.எஸ்.சோலன்கி
10 1989 பகல்பூர் 1161 காங்கிரஸ் எஸ்.என்.சிங்
11 1990 டில்லி 100 யூனியன் பிரதேசம்  
12 1990 ஹைதராபாத் 365 காங்கிரஸ் சென்னா ரெட்டி
13 1990 அலிகர் 150 ஜனதாதளம் முலாயம் சிங்
14 1992 சூரத் 152 காங் + ஜனதா தளம் சிமன்பாய் படேல்
15 1992 கான்பூர் 254 ஜனாதிபதி ஆட்சி  
16 1992 போபால் 143 ஜனாதிபதி ஆட்சி  
17 1993 மும்பை 872 காங்கிரஸ் சுதாகர் ராவ் நாயக்
18 2002 குஜராத் 1267 பி.ஜே.பி. நரேந்திர மோடி

மேலே இடம்பெற்றிருக்கும் 18 கலவரங்களில் 10 காங்கிரஸ் மற்றும் அதன் கூட்டணிக் கட்சிகள் ஆட்சியில் இருந்தபோது நடந்திருக்கின்றன. மூன்று ஜனாதிபதி ஆட்சி அமலில் இருந்தபோதும் நான்கு பிற கட்சிகள் ஆட்சியில் இருந்தபோதும் நடந்திருக்கின்றன. பி.ஜே.பி. ஆட்சியில் இருந்தபோது ஒன்று.

இன்னொரு முக்கியமான புள்ளிவிவரம் நேரு குடும்பத்தின் ஆட்சி காலம் பற்றியது. 1950-1964-ல் நேரு இறப்பதுவரையிலான காலகட்டத்தில் சிறிதும் பெரிதுமாக 243 கலவரங்கள், 16 மாநிலங்களில் நடைபெற்றுள்ளன. இந்திரா காந்தியின் ஆட்சிக் காலத்தில் 15 மாநிலங்களில் 337 கலவரங்கள் நடைபெற்றுள்ளன.

ராஜீவ் காந்தியின் ஆட்சி காலத்தில் 16 மாநிலங்களில் 291 கலவரங்கள் நடைபெற்றுள்ளன. அதிலும் 1984-ல் தன் அம்மாவின் படுகொலைக்குப் பழிவாங்கும் நோக்கில் சீக்கியர்கள் மீது கட்டவிழ்த்துவிட்ட வன்முறைக்கு இணையாக இந்தியாவில் நடந்த எந்தவொரு வன்முறையையும் சொல்ல முடியாது. ஏனென்றால் அது இரு சமூகங்களுக்கு இடையில் நடந்த வன்முறை அல்ல. ஒரு கட்சியின் ரவுடிகள் ஒரு சமூகத்தின் அப்பாவிப் பொதுமக்கள் மீது நடத்திய கொலைவெறித் தாக்குதல் அது.

1950லிருந்து 1995 வரை 1194 வன்முறைச் சம்பவங்கள் நடைபெற்றுள்ளன. அதில் 871 அதாவது 72.95 சதவிகிதம் காங்கிரஸின் காலத்தில் நடந்தவை.

இதுமட்டுமல்லாமல் 1990 முதல் 1995 வரை குஜராத்தில் மட்டும் 245 கலவரங்கள் நடைபெற்றுள்ளன. அதாவது நரேந்திர மோடி ஆட்சிக்கு வருவதற்கு முன்பே குஜராத்தின் மத மோதல் வரலாறு இது. மோடியின் ஆட்சி காலத்தில் 2002க்குப் பிறகான பத்து வருடங்களில் எந்த பெரிய மத மோதலும் நடந்திருக்கவும் இல்லை. இத்தனைக்கும் மோடி பெரும் வில்லனாகச் சித்திரிக்கப்படும் அந்த  வன்முறைச் சம்பவங்களில் கொல்லப்பட்டவர்களில் 30%த்தினர் இந்துக்கள்.

இவையெல்லாம் மோடி செய்தது சரிதான் என்று சொல்வதற்காகப் பட்டியலிடப்பட்டவை அல்ல. உண்மையில் மோடியும் பி.ஜே.பி.யினரும் எந்த அளவுக்கு விமர்சிக்கப்படுகிறார்களோ அதைவிட பல மடங்கு கூடுதலாக காங்கிரஸும் அதன் தலைவர்களும் விமர்சிக்கப்படவேண்டும். ஆனால், ஊடகங்களையும் அறிவுஜீவிகளையும் பொறுத்தவரை மோடி மட்டுமே இந்தியாவின் ஒரே வில்லன்.

இந்தியாவில் நடைபெற்ற கலவரங்களில் சுதந்தரத்துக்கு முந்தைய காலகட்டத்தை எடுத்துக்கொண்டு பார்த்தால் அப்போதும் இந்துக்களே அதிகம் பாதிக்கப்பட்டவர்களாக இருக்கிறார்கள். இத்தனைக்கும் காந்தியடிகள் இந்து முஸ்லீம் ஒற்றுமைக்காக முயற்சிகள் எடுத்த நேரம் அது. 1920-1940கள் வரையிலான காலகட்டத்தில் நடந்த கலவரங்கள் பற்றி அம்பேத்கர் தனது தாட்ஸ் ஆன் பாகிஸ்தான் நூலில் சில புள்ளிவிவரங்கள் சொல்லியிருக்கிறார். இந்துக்களும் முஸ்லீம்களும் சேர்ந்து ஒரு தேசமாக வாழ முடியுமா என்று சந்தேகப்படும் அளவுக்கு அந்த 20 ஆண்டுகளில் கிட்டத்தட்ட உள்நாட்டுப் போர் என்னும் அளவுக்கு கலவரங்கள் வெடித்துக் கிளம்பியிருக்கின்றன.

இந்தியாவில் மதக் கலவரங்கள் ஏற்படுவது சகஜம்தான். இதில் அலட்டிக்கொள்ள என்ன இருக்கிறது என்ற கோணத்தில் இவற்றைச் சொல்லவில்லை. ஆனால், 2002க்கு முன்பாகவும் மத மோதல்கள் நடந்துள்ளன. அதன் பிறகும் நடந்துவருகின்றன என்பதை ஒருவர் கவனத்தில் கொள்ளத்தானேவேண்டும்.

மதக் கலவரங்கள் எதனால், எப்படியெல்லாம் நடக்கின்றன?

இரு சமூகங்களுக்கு இடையே இருக்கும் அதிருப்தியும் கோபமும் மெள்ள மெள்ள வெடி குண்டு ஒன்றில் கெட்டிப்படுத்தப்படும் வெடி மருந்துபோல் இறுகிக்கொண்டே வரும். அரசாங்கம் உரிய தீர்வுகளைத் தராமல் இருக்கும்போது ஏதாவது அரசியல் கட்சி சிறு தீப்பொறியைப் பற்ற வைத்தால் போதும் வன்முறை வெடித்துக் கிளம்பும். பொதுவாக இரண்டு பக்கத்து அடிப்படைவாத சக்திகள்தான் இந்த கலவரத்தில் ஈடுபடும். இரு தரப்பிலும் இருக்கும் பெரும்பான்மை மக்கள் அமைதியாகத்தான் இருப்பார்கள். ஆனால், அவர்கள்தான் பெரும் அழிவுக்கு ஆளாகவும் செய்வார்கள்.

சமூகத் தளத்தில் : தனிமைபடுத்தப்பட்டது போன்ற உணர்வு. பொதுவாக, மைய நீரோட்ட நிகழ்வுகள், கொண்டாட்டங்களில் இருந்து விலகி நிற்கும் சிறுபான்மையினரிடம் இந்த தனிமைப்படுத்தல் நிகழும்.

பொருளாதாரம் : கைவிடப்பட்டதுபோன்ற உணர்வு. மோசமான கல்வி, வேலையின்மை போன்றவை பின்தங்க வைக்கும். நுகர்வுகலாசாரத்தின் கண்ணைக் கவரும் ஆடம்பரங்கள் பெரும் இழப்பின் வலியை ஏற்படுத்தும்.

அரசியல் : வோட்டு வங்கியைக் குறிவைத்துச் செயல்படும் அரசியல்வாதிகள் தமது சமூகம் பெரும் இழப்பை சந்தித்துவருவதாக தூண்டிவிடுவார்கள்.

நிர்வாகம் : காவல்துறை, குடிமை அரசு யந்திரம் போன்றவற்றால் குறிவைத்துத் தாக்கப்படுவதாக உணர்தல். தமது சமூகத்துக்கு அநீதி இழைக்கப்படுவதாக கருதுதல்.

மதம் : ‘அபாயம்’ நிறைந்த பகுதியில் நடக்கும் சிறு ஊர்வலம், சத்தமாகச் செய்யப்படும் ஒரு பிரார்த்தனை, புனித இடங்கள் இழிவுபடுத்தப்படுதல் என சிறு நெருப்பு போதும்.

வர்த்தகம் : பாரம்பரியமாக ஒரு சமூகம் வெற்றிகரமாக இயங்கிவரும் துறையில் இன்னொரு சமூகம் நுழைவதால் ஏற்படும் போட்டி, பொறாமை.

ஆவேசப் பேச்சுகள் : எதிர் தரப்பைச் சீண்டும் வகையிலான பேச்சுகள், ஒரு பிரிவுக்கு மட்டும் அதிக சலுகைகள் தருவதாக தூண்டிவிடுதல்.

வகுப்பு மோதல்களைப் போன்றதுதான் வெடி குண்டு சம்பவங்களும். ஏதாவது ஒரு பிரிவின் அடிப்படைவாத சக்திகள் தமது ஆத்திரத்தை அப்பாவி மக்களைப் பொது இடங்களில் வெடிகுண்டு வைத்துக் கொல்வதன் மூலம் வெளிப்படுத்துவதுண்டு. இதில் குற்றம் இழைத்தவர்களை கலவரங்களில் ஈடுபடுபவர்களைப்போல் எளிதில் அடையாளம் காண முடியாது.  அவர்கள் வெளிநாடுகளில் இருந்து வந்து வன்கொடுமையை நிகழ்த்திவிட்டுத் தப்பித்துப் போகிறவர்களாகவும் இருக்கக்கூடும். இதனால் எங்கு வெடி குண்டு வெடித்தாலும் பகை தேசத்தின் மீது பழியைப் போடுவது வாடிக்கை. ஆனால், எந்தவொரு வெடி குண்டு வெடிப்பும் உள்ளூர் ஆதரவு இல்லாமல் நடக்க வாய்ப்பு மிகவும் குறைவுதான்.

1993 மும்பை வெடி குண்டு வெடிப்பில் இருந்து இந்தியாவில் வெடி குண்டு தாக்குதல்களின் அணிவரிசை ஆரம்பித்தன. 1993-ல் இருந்து 2013 மார்ச் மாதம் வரை நடந்த வெடிகுண்டு தாக்குதல்களில் 1446 இந்தியர்கள் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். 4333 பேர் காயமடைந்திருக்கிறார்கள். காஷ்மீரிலும் அஸாமிலும் நடந்துவரும் வெடிகுண்டு தாக்குதல்களை இதில் சேர்க்கவில்லை.

எங்கெங்கு வெடிகுண்டுகள் வெடித்துள்ளன. அப்போது எந்தக் கட்சி ஆட்சியில் இருந்திருக்கிறது?

எண்    வருடம்      இடம்                     உயிரிழப்பு      ஆண்ட கட்சி

1       1993          மும்பை                             257     காங்கிரஸ்

2       2003         மும்பை கேட்வே         52      காங்கிரஸ் – தேசியகாங்கிரஸ்

3       2006         மும்பை ரயில்             209    காங்கிரஸ் – தேசியகாங்கிரஸ்

4       2008         26/11                                   186     காங்கிரஸ் – தேசியகாங்கிரஸ்

5       2002         காந்தி நகர்                           25      பி.ஜே.பி.

6       2005         டெல்லி, பரன்ஜி               63      காங்கிரஸ்

7       2006         வாரணாசி                           28      சமாஜ்வாதி கட்சி

8       2006         மாலேகாவ்                          28      காங்கிரஸ் – தேசியகாங்கிரஸ்

9       2007         சம்ஜோதா எக்ஸ்பிரஸ்   66      காங்கிரஸ்

10      2007         பானிப்பட்                                66      காங்கிரஸ்

11      2007         ஹைதராபாத்                        42      காங்கிரஸ்

12      2008         ஜெய்பூர்                                     63      பி.ஜே.பி.

13      2008         அகமதாபாத்                           50      பி.ஜே.பி.

14      2008         குவஹாத்தி                            84      காங்கிரஸ்

மேலே கூறப்பட்டுள்ள 14 வெடி குண்டு தாக்குதல்களில் 10 காங்கிரஸ் ஆட்சியில் இருந்தபோது நடந்துள்ளன.

பாதுகாப்பு மற்றும் உளவுத்துறை நிபுணரான பி.ராமன் 2009-ல் குறிப்பிட்ட ஒரு விஷயத்தை இங்கு சொல்வது பொருத்தமாக இருக்கும். 1981க்குப் பிறகு நான்கு மிகப் பெரிய வெடிகுண்டு தாக்குதல்கள் நடந்துள்ளன. நான்கிலுமே ஆட்சியில் இருந்தது காங்கிரஸ்தான். 1991க்குப் பிறகு அயல் நாட்டினர் மூன்று முறை குறி வைத்துத் தாக்கப்பட்டுள்ளார்கள். இரண்டு ஜம்மு காஷ்மீரில். ஒன்று மும்பையில். மூன்று சம்பவங்களின்போதும் ஆட்சியில் இருந்தது காங்கிரஸ்தான்.  1971க்குப் பிறகு ஐ.எஸ்.ஐ. தூண்டுதலின்பேரில் ஏழு விமானக் கடத்தல்கள் நடைபெற்றுள்ளன. அதில் ஆறு காங்கிரஸ் ஆட்சியில் இருந்தபோது. ஒன்று பி.ஜே.பி. ஆட்சியில் இருந்தபோது. ஏர் இந்திய விமானம் ஒரு முறை வானில் வெடி வைத்து தகர்க்கப்பட்டு 250க்கு மேற்பட்டவர்கள் உயிரிழந்தனர். அப்போது ஆட்சியில் இருந்தது காங்கிரஸே.

வெடிகுண்டு தாக்குதலில் கொல்லப்பட்ட 1446 பேர்களில் 52% பேர் மும்பையைச் சேர்ந்தவர்கள். காங்கிரஸ் மற்றும் அதன் கூட்டணிக் கட்சியைச் சேர்ந்த முதல்வர்களோ தலைவர்களோ மும்பையை வெடி குண்டுதாக்குதல்களில் இருந்து காப்பாற்ற என்ன நடவடிக்கைகள் எடுத்திருக்கிறார்கள். இந்த தாக்குதல்களுக்கு அவர்களைக் குற்றம்சாட்டி யார் கேள்வி கேட்டிருக்கிறார்கள்?

வன்முறைக் கலவரங்களைத் தடுக்கத்தான் முடியவில்லை. அது நடந்த பிறகாவது நீதித்துறையும் காவல்துறையும் சரியாக நடந்துகொள்கிறார்களா என்றால் அதுவும் இல்லை. இந்த விஷயத்திலும் காங்கிரஸின் ஆட்சிக் காலமே பிஜேபியைவிட பல மடங்கு படு மோசமாக இருந்துவருகிறது.

இடதுசாரி மற்றும் ”நடுநிலை’ அறிவுஜீவிகள் இந்த விஷயங்களை ஒருபோதும் கவனத்தில் கொண்டதே கிடையாது. பி.ஜே.பி. குறிப்பாக நரேந்திர மோடி மட்டுமே அவர்களுடைய செல்ல இலக்காக இருந்துவருகிறார். இன்னும் தெளிவாகச் சொல்வதானால், இந்து அடிப்படைவாத சக்திகள் மட்டுமே எல்லா பிரச்னைகளுக்கும் காரணம் என்ற அணுகுமுறையே அவர்களிடம் இருக்கிறது. மோடியைப் பார்க்கும்போது பூதக்கண்ணாடியை அணிந்துகொள்பவர்கள், காங்கிரஸைப் பார்க்கும்போது கண்களையே கழட்டிவைத்துவிடுகிறார்கள்.

இந்த உலகில் எல்லா நாடுகளிலும் மதக் கலவரங்களும் வெடிகுண்டு விபத்துகளும் நடந்த வண்ணமே இருக்கின்றன. ஆனால், இந்தியாவுக்கும் பிற பகுதிகளுக்கும் இடையில் பெரியதொரு வேறுபாடு உண்டு. உலகின் பிற பகுதிகளில் எல்லாம் பெரும்பான்மை மதத்தைச் சார்ந்த அடிப்படைவாத சக்திகளே அதிக தாக்குதல்களை நிகழ்த்தியிருக்கும். இந்தியாவில் மட்டுமே சிறுபான்மை மதம் அதிக தாக்குதல்களை நிகழ்த்துவதாக இருக்கிறது. ஆனால், பெரும்பான்மை மதத்தின் அடிப்படைவாத சக்திகள் மட்டுமல்லாமல், ஒட்டு மொத்த பெரும்பான்மை மதமே எல்லாவற்றுக்கும் காரணம் என்று கட்டம் கட்டப்பட்டுவருகிறது. இது இரட்டை அநியாயம்.

மேலே சொல்லப்பட்டிருப்பவை நவீன கால உதாரணங்கள் மட்டுமே. சில நூற்றாண்டுகளுக்கு முந்தைய நிகழ்வுகளைக் கருத்தில் கொண்டால் இந்த சித்திரத்தின் முழு பரிணாமம் புரியவரும். ஆனால், ஊடகங்களும் அறீவுஜீவி வர்க்கமும் ஒருதலைப்பட்சமான நிலைபாட்டையே எடுத்துவருகின்றன.

பிரிவினை காலகட்டத்தில்கூட இந்தியாவும் (இந்து, சீக்கியர்களும்) பாகிஸ்தானுக்கு (முஸ்லீம்களுக்கு) இணையாக வன்முறையில் ஈடுபட்டது என்று சொல்வதில்தான் அவர்களுக்கு மிகுந்த உற்சாகம். பாகிஸ்தானில் 90 சதவிகித முஸ்லீம்களுக்கு மத்தியில் மாட்டிக்கொண்ட பத்து சதவிகித இந்துக்கள் அனைவருமே தாக்கப்பட்டனர். இந்தியாவிலோ பஞ்சாபை ஒட்டிய எல்லைப் பகுதி நீங்கலாக பிற 20க்கு மேற்பட்ட மாநிலங்களில் சுமார் 85% இந்துக்களுக்கு மத்தியில் இருந்த பத்து சதவிகித முஸ்லீம்கள் மேல் ஒரு கீறல்கூட விழுந்திருக்கவில்லை. இந்த உண்மை ஒரு எளிய விஷயத்தை நம் முன் அழுத்தமாகச் சொல்கிறது: எல்லைப் பகுதியில் நடந்த எதிர் தாக்குதல்கூட மத துவேஷத்தால் நடந்திருக்கவில்லை. சொத்து சுகங்களையும் பூர்விக மண்ணையும் விட்டு அநாதையாகத் துரத்தப்பட்ட சோகமும் ஆத்திரமுமே இந்தியத் தரப்பு தாக்குதலுக்குக் காரணமாக இருந்திருக்கிறது. இந்து மத அடிப்படைவாதத்துக்கு இந்துப் பெரும்பான்மையின் ஆதரவு துளிகூடக் கிடையாது என்பதை உணர்த்தும் எளிய உண்மை இது. இதை நீங்கள் எந்த அறிவுஜீவியின் மயிர்பிளக்கும் வாதத்திலும் கேட்கவே முடியாது. இன்னும் சொல்லப்போனால், இந்தியாவின் அஹிம்சை வழியிலான சுதந்தரப் போராட்டத்தை எள்ளி நகையாட இந்த பிரிவினைக் கால வன்முறையை முன்வைக்கும் அபத்தத்தைக்கூட நீங்கள் கேட்க முடியும்.

இந்த அரசியல் சரி (?) தன்மையின் இன்னொரு வடிவம்தான் மோடிமட்டுமே மத கலவரத்தின் அடையாளமாகச் சித்திரிக்கப்படுவதும். இதையெல்லாம் எதற்காக அவர்கள் செய்கிறார்கள். ஒருவேளை உலக வரலாற்றில் மத ரீதியான வெறுப்பு மிக மிகக் குறைவாக இருந்துவந்திருக்கும் இந்தியாவில், அனைத்து மத அகதிகளுக்கும் அடைக்கலம் தந்த இந்தியாவில், உலகில் எந்த நாட்டையும் மத ரீதியாக வன்முறைமூலமோ ஆசை காட்டியோ அடக்கி ஒடுக்க ஒருபோதும் முன்வந்திருக்காத பெரும் பாரம்பரியத்தைக் கொண்ட இந்தியாவில் இப்படி ஒரு மதம் சார்ந்த மாநில அரசு அமைந்தது குறித்த வேதனை அவர்களை ஆழ்மனத்தில் இருந்து வாட்டுகிறதா? அதனால்தான் வள்ளல் பரம்பரையில் பிறந்த கருமியைக் கரித்துக் கொட்டுவதுபோல் மோடியை சுற்றி வளைத்துத் தாக்குகிறார்களா?

கிறிஸ்தவ, இஸ்லாமிய அடிப்படை சக்திகள் சரித்திரத்தின் பக்கங்களில் பெருக்கெடுத்தோடச் செய்திருக்கும் ரத்த ஆறுகள் பற்றி அவர்களுக்குத் தெரிந்துதான் இருக்கும். அதனால்தான் அது குறித்து பெரிதும் எதுவும் சொல்வதில்லையா..? ஓநாய் 10 பேரைக் கடித்துக் கொன்றது என்று சொன்னால் அதில் எந்த அதிர்ச்சியும் ஒருவர் அடையப்போவதில்லை. பசு ஒருவரைத் தன் கொம்புகளால் தூக்கி எறிந்தது என்றால் அது அதிர்ச்சி தரும் விஷயம் மட்டுமல்ல. அபாயமானதும்தானே. அந்தவகையில் அவர்களின் ஆதங்கம் புரிந்துகொள்ள முடிந்த ஒன்றுதான். மோடி இப்படி நடந்துகொண்டிருக்கக்கூடாது. அதுவும் எந்த ஆன்மிகப் பாரம்பரியம் உலகுக்கு எல்லா நதிகளும் கடலை நோக்கியே என்ற பெரும் உண்மையை உரத்துச் சொன்னதோ அந்த வழியில் பிறந்த பிறகும் மத அடையாளத்தை மையமாக வைத்து வெறுப்பை வெளிப்படுத்தியது மிக மிகத் தவறான செயலே.

உயிரிழப்பு என்பது எப்போதுமே வேதனைக்குரிய விஷயமே. அது இந்துவாக இருந்தாலும் முஸ்லீமாக இருந்தாலும். எல்லா அடிப்படைவாத சக்திகளும் விமர்சிக்கப்படவேண்டியவையே. ஆனால், கொலைகாரனையும் கொள்ளைக்காரனையும் தப்பித்துப் போகவிட்டுவிட்டு ஜேப்படி திருடனை மரத்தில் கட்டிவைத்து அடிப்பது என்பது நல்ல காவலனுக்கு அழகல்ல. உண்மையைப் பேசுவது பெரும்பான்மை அடிப்படைவாத சக்திகளுக்கு சாதகமாகிவிடுமோ என்ற பயத்தினால் அறிவுஜீவிகள் இப்படியான விசித்திரமான நிலைப்பாடை எடுத்திருக்கிறார்கள் என்றால் அது, மிகவும் தவறான, வீணான பயமே.

அந்தவகையில் ஊடகங்களும் அரசியல்வாதிகளும் அறீவுஜீவி வர்க்கமும் குஜராத் பற்றியும் மோடி பற்றியும் பேசிவருவதை ஒருவர் பொருட்படுத்தத் தேவையே இல்லை. அதில் உண்மையும் இல்லை. நேர்மையும் இல்லை. சமூக அக்கறையும் இல்லை. இருப்பதெல்லாம் இந்துத்துவ துவேஷம் மட்டுமே.

ஆனால், இந்த இடத்தில் இன்னொரு விஷயத்தையும் நாம் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும். இன்னொருவர் செய்யும் தவறு நம் தவறை ஒருபோதும் நியாயப்படுத்திவிடமுடியாது. மோடி மட்டுமே தவறு செய்தார் என்று சொல்வது எப்படித் தவறாகுமோ அதுபோலவேதான் மோடி தவறே செய்யவில்லை என்று சொல்வதும். இரண்டு எதிர்நிலைகளுமே மிகவும் அபாயகரமானவையே.

குஜராத்தில் இந்து-முஸ்லீம் கலவரங்கள் நீண்டகாலமாகவே நடந்துவருவது உண்மைதான். என்றாலும் அந்த மண்ணுக்கு இன்னொரு மகத்துவமும் உண்டு. அது காந்தி பிறந்த மண். உலகுக்கு அஹிம்சையையும் மத நல்லிணக்கத்தையும் போதித்தவர் பிறந்த மண். பிரிவினைக்கால கலவரத்தில் தன் மகன் கொல்லப்பட்டதற்கு என்ன பதில் என்று ஆவேசத்துடன் கேட்ட இந்துவைப் பார்த்து, இதே போல் கலவரத்தில் கொல்லப்பட்ட ஒரு முஸ்லீம் குழந்தையைத் தத்தெடுத்து வளர்த்துவா… அதுவும் அந்தக் குழந்தையை ஒரு முஸ்லீமாகவே வளர்த்து வா என்று சொன்னவர் பிறந்த மண். அங்கு இப்படியான வன்முறை நடந்தது என்பது ஜீரணிக்கவே முடியாத விஷயமே.

கோத்ராவில் கர சேவகர்களின் படுகொலை நடந்தபோது காந்தி இருந்திருந்தால் இப்படி நரகத்தின் கதவுகளைத் திறந்துவிட்டிருக்க முடியுமா? சில அடிப்படைவாத சக்திகள் செய்த செயலுக்காக ஒட்டுமொத்த சமூகத்தைப் பழிவாங்கும் வெறிச்செயலை எப்படி ஒரு உண்மையான இந்துவால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியும்? இந்துத்துவவாதிகளுக்குப் புரியும் மொழியில் கேட்பதானால், மோடியின் அரசு முஸ்லீம்களையா கொன்றது? சக இந்தியர்களை அல்லவா கொன்று குவித்திருக்கிறது. இந்தியர்களைக் கொன்று குவித்துப் பெறும் வெற்றியை உண்மையான இந்துவோ இந்தியனோ எப்படி ஏற்றுக்கொள்ள முடியும்?

காங்கிரஸ் அரசு இந்தியாவின் அழிவுக்காக அயராது பாடுபடுவதில் எந்த ஆச்சரியமும் இல்லை. தலைவி எவ்வழி… தொண்டர்கள் அவ்வழி. ஆனால், வலுவான பாரதத்தை உருவாக்குவதாகச் சொல்லும் ஒருவர் ஒரு சமூகத்தைத் தனிமைப்படுத்தித் தாக்குவது எந்தவகையிலும் தேச நலன் சார்ந்த செயலாக இருக்கமுடியாதே.

அமெரிக்காவின் மீது ஆயிரம் விமர்சனங்கள் வைக்க முடியும் என்றாலும் ஒரு விஷயத்தில் மட்டும் அவர்களைப் பாராட்டித்தான் ஆகவேண்டும். உலகில் எங்கு வேண்டுமானாலும் சென்று போராடுவார்கள். அதில் எவ்வளவு ரத்த ஆறு பெருக்கெடுத்தாலும் பரவாயில்லை… ஆனால், தங்கள் பூமியில் ஒரு சொட்டு ரத்தம்கூடச் சிந்தக்கூடாது என்பதில் தெளிவாக இருப்பார்கள். அதனால்தான் 9/11 தாக்குதலில் ஈடுபட்டது முஸ்லீம்கள்தான் என்பது தெரிந்த பிறகும் கண்ணில் தென்பட்ட முஸ்லீம்களை எல்லாம் வெட்டிக் குவிக்கவில்லை. தங்கள் வீட்டை சுத்தமாக வைத்துக்கொண்டு, ஆப்கானிஸ்தானையும் இராக்கையும் குறிவைத்தார்கள். பக்கத்தில் இருப்பவர்களுடனான நட்பை முறித்துக் கொள்ளவில்லை. தொலைதூர எதிரிகளைத் தங்கள் இலக்காகத் தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்டார்கள். அம்பைத் தாக்கவில்லை. அம்பை எய்த கரங்களை வெட்டி எறிந்தார்கள்.

அவர்கள் ஆப்கானிஸ்தானிலும் இராக்கிலும் செய்துவரும் அராஜகத்தை ஒருபோதும் நியாயப்படுத்த முடியாது. ஆனால், ஒரு அமெரிக்கராக இருந்து பார்த்தால் புஷ்ஷும் ஒபாமாவும் அவர்களுடைய ரட்சகரே. மோடியோ இந்துத்துவம் பேசி இந்தியர்களைக் கொல்லும் தவறை அல்லவா செய்துவிட்டிருக்கிறார். அமெரிக்க ரட்சகர் போல் வெண்ணிற அங்கிக்குள் குறுவாளை மறைத்து வைத்திருக்கும் தந்திரம் நமக்குத் தேவை இல்லை. ஆனால், சொந்த மண்ணில் ஒரு சொட்டு ரத்தம்கூடச் சிந்தக்கூடாது என்ற விஷயத்தை மட்டும் அமெரிக்கர்களிடம் இருந்து கற்றுக்கொள்ளவேண்டும்.

கோத்ராவில் கரசேவகர்கள் கொல்லப்பட்டுவிட்டார்கள் என்ற செய்தி தெரிய வந்ததும் என்ன செய்திருக்கவேண்டும்? உண்மையில் இந்தியாவின் மத நல்லிணக்கத்தைக் குலைக்க விரும்பிய சதிகாரர்கள் செய்த நாசகாரச் செயல் அது. ஒரு திட்டமிட்ட பொறி. புத்தியுள்ள ஒருவர் அதில் விழாமல் தப்பிக்கத்தானே பார்த்திருக்கவேண்டும். இந்து முஸ்லீம் இடைவெளியை பெரிதாக்கச் செய்யப்பட்ட அந்த செயலைக் கொண்டே இந்து – முஸ்லீம் ஒற்றுமையை அல்லவா பலப்படுத்தி இருக்கவேண்டும். கொல்லப்பட்ட கரசேவகர்களின் அஸ்தியை தேசம் முழுவதும் ஊர்வலமாக எடுத்துச்சென்று 56 சமஸ்தானங்களிலும் ஒரு பிரமாண்ட இராமர் கோவிலை இஸ்லாமிய சமூகத்தின் ஆதரவுடன் கட்டி எழுப்பி இருக்கவேண்டும். சில அடிப்படைவாத சக்திகள் நீங்கலாக, ஒட்டு மொத்த இஸ்லாமிய சமூகமும் இதற்கு நிச்சயம் கல்லெடுத்துக் கொடுத்திருக்கும். அப்துல்கலாம் போன்ற எத்தனையோ மத நல்லிணக்க சிந்தனைகொண்ட முஸ்லீம் தலைவர்களை முன்வைத்து அதை எளிதில் நிகழ்த்தியிருக்க முடியும்.

அப்படியாக பழி வாங்குதலின், வெறுப்பின் அடையாளமாக இன்று இருக்கும் கோத்ராவை தியாகத்தின் சின்னமாக மத நல்லிணக்கத்தின் அடையாளமாக ஆக்கியிருக்கவேண்டும். மனதில் இருக்கவேண்டிய மத நல்லிணக்க தெய்வத்தை விரட்டி அடித்துவிட்டு வெளியில் கருங்கல்லால் ஆன கோவிலைக் கட்டிவைத்தால் அது கோவிலாக இருக்காது. மிகப் பெரிய சமாதியாகத்தான் இருக்கும்.

இன்றைக்கு இஸ்லமியர்களைக் கட்டி அணைத்து அன்பை வெளிப்படுத்துவதுபோல் அன்றே ஆத்மார்த்தமாக நட்பின் கரங்களை நீட்டிருக்கவேண்டும். அன்றும் மோடி ஒரு கரத்தை நீட்டினார். ஆனால் அந்தக் கரத்தில் ரத்தம் தோய்ந்த கொலை வாளல்லவா மின்னியது. காந்தியின் மண்ணில் பிறந்த அவரால் எப்படி அதைச் செய்ய முடிந்தது. காந்திய வழியில் நின்று மது விலக்கைப் பெருமளவுக்கு வெற்றிகரமாக அமல்படுத்திவந்திருக்கும் மோடி காந்தியிடமிருந்து மத நல்லிணக்கத்தையும் அல்லவா கற்றுக் கொண்டிருக்கவேண்டும்.

இப்போதும் எதுவும் கெட்டுப் போகவில்லை. மோடிக்கு இந்தியாவை வழி நடத்தும் தலைமைப் பதவி வரவிருக்கிறது. பதவி உயர்வுகளுடன் சில பொறுப்புகளும் சேர்ந்து வரும். அனைவரையும் அரவணைத்துச் செல்லும் வளர்ச்சியே தன்னுடைய இலக்கு என்பதை மோடி வெளிப்படையாக அறிவிக்கவேண்டும். கோத்ரா கலவரங்கள் தன் ஆட்சியின் முதல் கலவரம் மட்டுமல்ல… அதுவே கடைசி கலவரமும்கூட என்ற வாக்குறுதியைத் தரவேண்டும். நடந்த துர்நிகழ்வுகளுக்கு மனப்பூர்வமாக மன்னிப்புக் கேட்கவேண்டும்.

அறிவிஜீவிகளுக்கும் ஊடகங்களுக்கும் பிஜேபியும் மோடியும் பதில் சொல்ல வேண்டிய அவசியமே இல்லை. ஆனால், ஓர் எளிய இந்தியனுக்கு அவர்கள் பதில் சொல்லியே ஆகவேண்டும். வேறென்ன… அவர்களின் அனுமதியைக் கேட்டுத்தானே வீதி வீதியாக வலம் வரப்போகிறார்கள்.

(ஆழம் ஜூன் 2013 இதழில் வெளியான, ‘மோடி மட்டும்தான் வில்லனா?’ கட்டுரையின் முழுமையான வடிவம்).

அரை உண்மைகளின் அபாயம்

images (3)லயோலா கல்லூரி மாணவர்களின் ‘தன்னெழுச்சியான’ போராட்டத்தைத் தொடர்ந்து தமிழகமெங்கும் புரட்சி அலை பொங்கி எழ ஆரம்பித்திருக்கிறது. ஏற்கெனவே கொந்தளித்துக் கொண்டிருந்த இணையவெளியைத் தொடர்ந்து இப்போது ஊடக வெளியும் கொதிக்கத் தொடங்கியிருக்கிறது. காங்கிரஸ், திமுகவை தேர்தலில் தோற்கடிக்க இந்த ‘எழுச்சி’ உதவும் என்பதால், அதிமுக புன்முறுவலுடன் இந்த போராட்டங்களை மறைமுகமாக ஊக்குவித்துவருகிறது. ஆனால், ஜெயலலிதாவின் கையை மீறி இந்தப் போராட்டம் போக அனைத்து வாய்ப்புகளும் உண்டு. இந்தப் போராட்டத்தின் சில கோரிக்கைகள்: இலங்கை அரசை சர்வதேச குற்றவாளிக்கூண்டில் நிறுத்த வேண்டும். வெறும் போர்க்குற்றம் அல்ல; இனப்படுகொலை செய்த அரசு என அதற்கு தண்டனை வாங்கித் தரவேண்டும். இந்தியா இலங்கையுடன் அனைத்து பொருளாதார உறவுகளையும் துண்டித்துக் கொள்ளவேண்டும். இந்தியாவுக்கும் இந்தப் பேரழிவில் முழு பங்கு உண்டு. தமிழகத்துக்கு என்று தனியாக வெளியுறவுத்துறை அமைக்கப்படவேண்டும். இதையெல்லாம் செய்யவில்லையெனில் நாங்கள் வரி கட்டமாட்டோம்.

இந்தத் ‘தன்னெழுச்சியான’ கோரிக்கைகள் மாணவர்களுடையதுதான் என்ற நம்பிக்கை அனைவருக்கும் வரவேண்டும் என்பதற்காக சில மாணவத்தனமான கோரிக்கைகளும் இடம்பெற்றிருக்கின்றன. மற்றபடி இந்த போராட்டத்தின் முக்கிய நோக்கம், இலங்கை செய்தது இனப்படுகொலை. இந்தியாவும் அதற்கு முழு உடந்தை. இந்த இரண்டு விஷயங்களைத் தமிழக மக்கள் மத்தியில் பரப்பவேண்டும் என்பதுமட்டுமே.

மிகவும் உணர்வுபூர்வமான இந்தப் பிரச்னையில் தமிழகத்தில் இப்போது ஒருவித பாசிச மாற்று அமைப்பு கட்டமைக்கப்பட்டுவருகிறது. இலங்கைப் பிரச்னையில் தனி ஈழத்துக்குக் குறைவாக யார் பேசினாலும் அவர்கள் தமிழினத் துரோகியே என்ற நிலையை மெள்ள உருவாக்கிவருகிறார்கள். இலங்கை அரசு மிக மோசமான குற்றங்களை இழைத்திருப்பது உண்மையே. ஆனால், இந்தக் குற்றச்சாட்டை முன்வைக்கும் ஒருவர் வேறு சில விஷயங்களையும் கட்டாயம் பேசியாக வேண்டும்.

இலங்கை ஈழப் பிரச்னை என்பது நீண்ட நெடும் வரலாறைக் கொண்டது. பல்வேறு ஊடுபாவுகள் கொண்டது. ஈடுபட்ட அனைத்து தரப்புகளின் கைகளிலும் ரத்தக் கறை உண்டு. ஆனால், அவை எல்லாம் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டு ஒற்றை குற்றவாளி (சிங்கள-இந்திய கூட்டணி) மட்டும் கட்டம் கட்டப்படுவதற்கான சர்வதேச அரசியல் செயல்பட ஆரம்பித்திருக்கிறது. விடுதலைப் புலிகள் செயல்பட்டுவந்த காலகட்டத்தில் அந்த அமைப்பை தீவிரவாத அமைப்பு என்று சொல்லி இலங்கைக்கு ஆதரவு அளித்துவந்த அமெரிக்க அரசு இன்று யோக்கியன் போல் நீதிபீடத்தில் ஏறி அமர்ந்து இலங்கையைக் குற்றம்சாட்டுகிறது. அதோடு நின்றுவிடாமல் இந்திய அரசையும் சேர்த்தே குற்றவாளிக் கூண்டில் ஏற்றும் தந்திரத்தையும் சர்வதேச அரசியல் சக்திகள் செய்ய ஆரம்பித்திருக்கின்றன.

இந்தியாவைப் பொறுத்தவரையில் மிக மோசமாக இந்தச் சதி வலையில் சிக்க வைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதுதான் உண்மை. இது தொடர்பான முழுச் சித்திரமும் கிடைக்கவேண்டுமென்றால், சுமார் ஐம்பது வருடங்களுக்கு முன்பிருந்தே ஆரம்பிக்கவேண்டும். பாகிஸ்தானின் அங்கமாக இருந்த கிழக்கு பாகிஸ்தானை பங்களாதேஷாகப் பிரித்து மிகப் பெரிய சாதனையைச் செய்திருந்தார் இந்திராகாந்தி. இந்திய ராணுவத்தினரை தெய்வமாகத் தொழும் பங்களாதேஷிகள் இன்றும் உண்டு (அந்தப் போரில் அப்படி ஒரு ரட்சகனாக இருந்த இந்திய ராணுவம் இன்று என்ன நிலையை அடைந்திருக்கிறது… இதற்கு யார் காரணம் என்ற கேள்விகள் மிகவும் முக்கியமானவை).

கிழக்கு பாகிஸ்தானைத் தனி நாடாகப் பிரித்துவிட்டதற்குப் பழிவாங்கும் நோக்கில் பஞ்சாபை இந்தியாவில் இருந்து பிரிக்கவேண்டும் என்ற பெயரில் தீவிரவாத சக்திகள் தூண்டிவிடப்பட்டன. அதை அடக்க இந்திரா எடுத்த முயற்சிகள் அவருடைய உயிருக்கு உலை வைத்தன. அதோடு பஞ்சாப் பிரச்னையும் மெள்ள முடிவுக்குவந்தது (மிஷன் ஆல்ரெடி அக்கம்ப்ளிஸ்ட்). ஏற்கெனவே, மூத்த இளவரசர் சஞ்சய் காந்தி ‘விமான விபத்தில்’ கொல்லப்பட்டிருந்தார். அடுத்ததாக, ஆட்சிக்கு வந்த இளைய இளவரசர் ராஜீவ் காந்தி தன் அன்னையின் வழியில் இலங்கை விஷயத்தில் ராஜ தந்திரத்துடன் செயல்பட்டு சர்வதேச அளவில் புகழ் பெற வழிநடத்தப்பட்டார்.

கிழக்கு பாகிஸ்தான் மேற்கு பாகிஸ்தானில் இருந்து இந்திய நிலப்பரப்பால் பிரிக்கப்பட்டிருந்ததால் தனிநாடாக உருவாக்குவது எளிதான செயலாக இருந்தது. இலங்கையைப் பொறுத்தவரையில் தமிழர்களின் நலன் பாதுகாக்கப்படவேண்டும்; அவர்களுக்கு மாநில சுய ஆட்சி பெற்றுத் தரவேண்டும் என்பதுதான் நியாயமான நோக்கம். எனவே, ராஜீவ்காந்தி அந்த உடன்பாட்டுக்கு ஆத்மார்த்தமாக முயன்றார். இலங்கையின் வேண்டுகோளின் பேரில் அமைதிப்படை என இந்திய ராணுவத்தை அங்கு அனுப்பினார். தனி ஈழம் என்பது மிகவும் நியாயமற்ற கோரிக்கை என்பதுதான் இந்தியாவின் கொள்கை. இந்தியா மட்டுமல்ல உலகின் பெரும்பாலான நாடுகளின் தீர்மானமும் அதுவே.

ஆனால், இலங்கை இந்த இடத்தில் தன் நரித்தனத்தை காட்டியது. இந்தியாவை இந்த போரில் சிக்க வைக்க வேண்டும் என்ற சர்வதேச தந்திரத்தின் அங்கமாக அது இந்திய அமைதிப் படையை தன் நாட்டுக்குள் முதலில் அனுமதித்தது. ஆனால், அடுத்தகட்டமாக தன்னுடைய இறையாண்மைக்கு இழுக்காகிவிட்டது என்ற போர்வையில் இந்திய ராணுவத்தைத் துரத்தி அடிக்கத் தீர்மானித்தது. தாற்காலிக உடன்பாடாக விடுதலைப் புலிகளுடன் நட்புறவு கொண்டு, இந்திய ராணுவம் செய்தவற்றை விட மிக அதிகமான குற்றச்சாட்டுகளை அதன் மீது சுமத்தி அதை அங்கிருந்து அகற்றினார்கள். அடுத்த தேர்தலில் ராஜீவ் வென்றுவிடுவார் என்ற நிலை ஏற்பட்டபோது, மீண்டும் இந்திய அமைதிப் படையை அனுப்பிவிடுவாரோ என்ற பயத்தில், விடுதலைப் புலிகள் ராஜீவையும் அப்பாவிக் காவலர்களையும் இந்திய மண்ணில் கொன்றார்கள். அதுவரை விடுதலைப் புலிகளுக்கும் இலங்கைத் தமிழர்களுக்கும் ஆதரவாக இருந்த தமிழக மாநிலக் கட்சிகளும் மக்களும் விடுதலைப் புலிகளுக்கு எதிர்நிலையை எடுக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது.

மூன்று ‘எதிர்பாராத’ மரணங்களைத் தொடர்ந்து அரசியலே வேண்டாம் என்று ஒதுங்கி நின்ற சோனியாவின் மீது ‘விதிவசமாக’ ஆட்சிப் பொறுப்பு திணிக்கப்பட்டது. (முன்னாள்) இந்தியப் பிரதமரைக் கொன்றதற்காகவும் தமிழகத்தில் பிரிவினை சக்திகள் பலம் பெற்றுவிடக்கூடாது என்பதற்காகவும் விடுதலைப் புலிகளை ஒழிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்த இந்திய காங்கிரஸ் அரசு, இலங்கை அரசுக்கு விமான, கடல் சார்ந்த படைகளின் உதவியைத் தந்தது. முழுக்க முழுக்க விடுதலைப் புலிகளை ஒழிக்கத் தந்த இந்த உதவியானது இலங்கையில் நடந்த இன்ன பிற வன்முறைகளுக்குப் பயன்படுத்தப்பட்டு இன்று இந்தியாவும் போர் குற்றவாளியாக நிறுத்தப்பட்டிருக்கிறது. நாளை இந்தியா மீதும்கூட இனப்படுகொலைக் குற்றச்சாட்டு சுமத்தப்படலாம். ஏற்கெனவே ஆரிய திராவிட கதைகள் வேறு இங்கு வலுவாக வேருன்றித்தான் இருக்கின்றன.

இந்தியா நிச்சயமாக இலங்கைக்கு எதிரான கடுமையான நிலைப்பாடை எடுக்கவே செய்யாது. அது முடியவும் செய்யாது. இலங்கை அரசு உள்நாட்டில் கலகம் விளைவித்தவர்களை அடக்கியிருக்கிறது… அங்கு சீனா காலூன்ற இடம் கொடுத்துவிடக்கூடாது… தமிழக பிரிவினை சக்திகள் வளர இடம் கொடுக்கக்கூடாது என்பது போன்ற வெளிப்படையான காரணங்களில் ஆரம்பித்து, ராஜிவ் கொல்லப்பட்டபோது அருகில் எந்த காங்கிரஸ் தலைவரும் இல்லாமல் போனது எப்படி? சம்பவ இடத்தில் கிடைத்த முக்கிய வீடியோ எப்படி மாயமாக மறைந்தது என்ற விடைதெரியாத கேள்விகள் வரை பல காரணங்கள் இருக்கின்றன. எனவே, இந்தியா கடைசிவரை இலங்கைக்கு சாதகமாகவே நடந்துகொள்ளும். சர்வதேச அரங்கிலும் தமிழ் மக்கள் மனங்களிலும் இந்தியா மீதான மதிப்பு மேலும் குறையவே செய்யும்.

இப்படியான சூழலில் லயோலா கல்லூரி மாணவர்கள் ‘தன்னெழுச்சியாக’ போராட்டத்தை மூன்று மிக அபாயகரமான நோக்கங்களைக் கொண்டு ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். முதலாவதாக இலங்கையில் நடந்தது இனப்படுகொலை என்று சொல்கிறார்கள். இது முழுக்க முழுக்க தவறானது. கிழக்குப் பகுதி தமிழர்கள், மலையகத் தமிழர்கள், இஸ்லாமியத் தமிழர்கள் என பெரும்பான்மையான தமிழர்கள் விடுதலைப் புலிகளுக்கு எதிரானவர்களே. விடுதலைப் புலிகளுடைய கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருந்த பகுதியில் மட்டும்தான் இலங்கை ராணுவம் தன் தாக்குதலை நிகழ்த்தியிருந்தது. கொழும்புவிலும் பிற இலங்கையின் பகுதிகளிலும் ஈழத்தைவிட மிக அதிக எண்ணிக்கையிலான தமிழர்கள் வசித்து வந்திருக்கிறார்கள். இப்போதும் வசித்து வரத்தான் செய்கிறார்கள். இனப்படுகொலை என்றால் அவர்களும் சேர்த்தே கொல்லப்பட்டிருப்பார்கள். ஆனால், இலங்கை அரசு அவர்களை ஒன்றும் செய்யவில்லை.

இரண்டாவதாக, இந்தப் போரில் விடுதலைப் புலிகள் செய்த அட்டூழியங்கள் குறித்து சிறு குறிப்பு கூடக் கிடையாது. பொய்யைவிட அரை உண்மைகள் மிக ஆபத்தானவை. இலங்கை – ஈழப் பிரச்னையில் இலங்கை அரசு எந்த அளவுக்கு வன்முறையில் ஈடுபட்டதோ அதற்கு சற்றும் குறையாத அட்டூழியங்களை விடுதலைப் புலிகள் இயக்கமும் செய்து வந்திருக்கிறது.

ஐநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் யார் ஆண்டது… அதற்கு முன் யார் ஆண்டது என்பதெல்லாம் ஒருவகையில் நிரூபிக்க முடியாத உண்மைகள். நவீன அரசு எப்போது எந்த ஒப்பந்தத்தின் பேரில் உருவாகிறதோ அதன் அடிப்படையில்தான் சிந்தனைகளும் செயல்பாடுகளும் இருக்கவேண்டும். சேர சோழ பாண்டியர்களின் போர்களால் நிறைந்ததுதான் தமிழக சரித்திரமும். நாளையே மதுரையை எங்களுக்குப் பிரித்துக்கொடு என்று பாண்டியர்கள் போராடினால் தமிழ் இறையாண்மை அரசு அவர்களை ஒடுக்கத்தான் செய்யும். தங்களுடைய நலன்கள் போதிய அளவுக்கு கவனிக்கப்படவில்லை என்று கருதும் பிரிவினர் தங்கள் எதிர்ப்பை ஆதி முதல் அந்தம் ஜனநாயக முறையில் வெளிப்படுத்தி உரிமைகளை வென்றெடுக்கத்தான் முயற்சி செய்யவேண்டும்.

கேவலம் ஒரு கருத்துக் கணிப்பில் தனக்கு மக்கள் ஆதரவு இல்லை என்ற விஷயத்தை வெளியிட்ட அற்ப காரணத்துக்காக மூன்று தமிழ் அப்பாவிகளை உயிருடன் கொளுத்திய சம்பவத்தையும் லஞ்ச வழக்கில் கைது செய்யப்பட்டதற்கு பேருந்தை எரித்து தமிழ் மாணவிகளைக் கொன்றவர்களையும் இந்த இடத்தில் நினைத்துப் பார்ப்பது நல்லது. இவ்வளவு ஏன், சாதிப் பிரச்னைகளில் கொல்லப்படுபவர்கள் எல்லாருமே அப்பாவித் தமிழர்கள்தானே. சாராயக் கடை திறந்து மெள்ள மெள்ளக் கொல்லப்படுவதும் தமிழர்கள்தானே. சிறு எதிர்ப்புகூட தெரிவிக்காத நிலையிலேயே இந்தப் படுகொலைகள் என்றால் நாட்டைப் பிரித்துக் கொடு என்றால் நம் தமிழ் அரசு நம் தமிழ் மக்களை எப்படி நடத்தும் என்பதை யோசித்துப் பார்த்துவிட்டு அடுத்த வார்த்தைகளைப் பேசுவது நல்லது. அகதிகளாக இங்கு வந்து ஆண்டுக்கணக்காக துன்பத்தில் தவிப்பவர்களுக்கு இந்த தமிழினத்தலைவர்களும் காவலர்களும் இனமான எழுச்சி நாயகர்களும் செய்து கிழித்தது என்ன என்பதையும் யோசித்துப் பார்க்கவேண்டும்.

இத்தனைக்கும் தமிழகத்தில் கூட தாய் மொழிக் கல்வி இருந்திராத நிலையில் ஈழத்தில் முழுக்க முழுக்க தமிழிலேயே மருத்துவக் கல்லூரி வரை படித்து முடிக்க முடிந்திருந்தது. நீதிக் கட்சி தொடங்கியபோது சொற்ப எண்ணிக்கையிலான பிராமணர்கள் அரசுப் பணிகளில் பெருமளவு இடத்தைப் பிடித்திருந்ததுபோல் இலங்கையில் சிறுபான்மையாக இருந்த தமிழர்கள் (சுமார் 15%)  அரசுப் பணிகளில் 40-50% இடங்களில் இருந்தார்கள். இலங்கை அமைச்சகத்திலும் தமிழர்கள் கணிசமாக இடம்பெற்றிருந்தனர். இவையெல்லாம் 1983-ல் பேரழிவு ஆரம்பிப்பதற்கு முந்தைய நிலை. அப்படியாக தனி நாடு கோருவதற்கான எந்த முகாந்திரமும் இல்லாத நிலையில்தான் விடுதலைபுலிகள் போராட்டத்தை அதுவும் மிக மூர்க்கமான வன்முறைப் போராட்டத்தை ஆரம்பித்தார்கள்.

இஸ்லாமியர்களைப் போட்டது போட்டபடி துரத்தியடித்ததில் இருந்து அவர்களை இலங்கை அரசின் கைக்கூலிகள் என்று கண்டந்துண்டமாக வெட்டியும் வெடி குண்டு வைத்தும் கண்மூடித்தனமாகக் கொன்றழித்திருக்கிறார்கள். பாலசந்திரனை விட மிகச் சிறிய குழந்தைகளையெல்லாம் கூட மசூதியில் தொழுது கொண்டிருந்தபோது நேருக்கு நேர் நின்று சுட்டு வீழ்த்தியிருக்கிறார்கள். இதைவிட தமிழ் இனத்துக்குள்ளேயே பிற போராட்டக் குழுவினரை சரமாரியாகக் கொன்று குவித்திருக்கிறார்கள். ஆயுதக் கடத்தலில் ஆரம்பித்து அனைத்துவகையான திரைமறைவு வேலைகளிலும் ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள். இவை குறித்து ஒரு வார்த்தைகூட இன்றைய போராட்டத்தில் முன்வைக்கப்படவில்லை.

மூன்றாவதாக, இந்தியாவை இந்தப் போரில் பிரதான குற்றவாளியாக இணைக்கும் பணியை வேகத்துடன் முன்னெடுத்திருக்கிறார்கள். ஏற்கெனவே, வை.கோ. பழ நெடுமாறன், சீமான், மே 17 இயக்கம் போன்றவர்களுக்கு இடப்பட்ட பணியும் இதுவே. ‘தன்னெழுச்சியாகப்’ போராட முன் வந்திருக்கும் லயோலா கல்லூரி மாணவர்களும் இதையே முன்வைத்திருக்கிறார்கள். அப்படியாக இலங்கையைச் சீரழித்தது போதாதென்று இந்தியாவையும் அழிக்கும் நோக்கில்தான் இது ஆரம்பிக்கப்பட்டிருக்கிறது. மிகையான, பாதி உண்மைகளைக் கொண்டு ஆரம்பிக்கப்பட்டிருக்கும் ரத்த சரித்திரத்தின் இந்த இரண்டாம் பாகம் சரியாக இனங்காணப்பட வேண்டும். ஒரு பெரும் கொடுங்கனவின் தொடக்க நிமிடங்கள் இவை. நாளைய பெரும் வன்முறைக்குத் தோதாக இது போன்ற நடவடிக்கைகளால் நிலம் தயார்படுத்தப்பட்டுவருகிறது. சில நோய்களை வரும் முன்பே தடுத்துவிடவேண்டும். வந்த பிறகு மீட்சிக்கான வழியே கிடையாது.

இலங்கைக் கடற்படையால் தமிழக/இந்திய மீனவர்கள் தாக்கப்படுவது தொடர்பாக பேசப்படுபவற்றைக் கொஞ்சம் சீர்தூக்கிப் பார்த்தாலே அரை உண்மை எவ்வளவு அபாயகரமானது என்பது புரிந்துவிடும். தமிழகப் பகுதிகளில் மீன்வளம் குறைந்து வருவது, தமிழக மீனவர்கள் வலிமையான மோட்டர் படகுகளைப் பயன்படுத்துவது, இலங்கை மீனவர்களுக்கு அவர்களுடன் போட்டிபோட முடியாத நிலை, தமிழ மீனவர் குழுக்களுக்குள் நடக்கும் சண்டைகள் கூட இலங்கை அரசின் மீது பழிபோடப்படுதல், அரசியல் உள்நோக்கத்துடன் மிகைப்படுத்திக் கூறப்படும் நிகழ்வுகள், கைது போன்ற இலங்கைக் கடற்படையின் முதல் கட்டத் தொடர் எச்சரிக்கைகள், மாற்று மீன் பிடித் தடங்களை உருவாக்குதல், கடல் பாசிகள் வளர்த்தல் என எதுவுமே பேசப்படாமல் வெறுமனே இலங்கை அரசு தமிழக/இந்திய மீனவர்களைக் கொல்கிறது என்ற ஒற்றைக் குற்றச்சாட்டு பிரச்னையை மேலும் பெரிதாக்க மட்டுமே செய்யும்.

பஞ்சாபில் ஆரம்பிக்கப்பட்ட காலிஸ்தான் பிரச்னை இந்திய அரசால் ஓரளவுக்கு ”நல்ல முறை’யில் தீர்க்கப்பட்டிருக்கிறது. என்றாலும் காஷ்மீர், வட கிழக்கு மாநிலங்கள் என எல்லையோரப்பகுதிகளில் தீராத வன்முறைகள் தலைவிரித்தாடுகின்றன. இப்போது ஈழத்தையும் உள்ளடக்கிய தனித் தமிழ் நாடு என்ற சாகசப் போர் ஆரம்பிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

தமிழக, இந்திய அரசும் அதன் அதிகாரவர்க்கமும் இந்தப் பிரச்னையைக் கையாளும் திறமை கொண்டவர்களாகத் தெரியவில்லை. தங்கள் தரப்புக்கான எண்ணெயை ஊற்றி பிரச்னையைக் கொழுந்துவிட்டெரியவே செய்வார்கள். அல்லது அந்த திசையில் உளவுத்துறையால் வழிநடத்தப்படுவார்கள். மக்களாட்சியில் மக்கள்தான் மன்னர்கள்… அவர்கள் தேர்ந்தெடுக்கும் பிரதிநிதிகள்தான் அடுத்தகட்ட மன்னர்கள் என்பதுதான் பொதுவான நம்பிக்கை. ஆனால், உண்மையில் தேசங்கள் இவர்களால் ஆளப்படுவதில்லை. சர்வதேச வஞ்சக உளவாளிகளால் அது ஆளப்படுகிறது. பிரிவினைவாதிகளுக்கு உணவிடும் அவர்கள்தான் இறையாண்மையைக் கட்டிக் காக்கவேண்டும் என்ற பேரில் அரசையும் ஆட்டுவித்துவருகிறார்கள். சதுரங்கத்தின் இரண்டு பக்கமும் அவர்களே அமர்ந்து ஆடும் இந்த ஆட்டத்தில் உருட்டப்படும் காய்கள்தான் நாமும் நம் தலைவர்களும்.

பாரத மாதாவின் முகமூடிக்குப் பின்னால் இன்றிருப்பது சூனியக்காரி. நாம் சூனியக்காரி மீது எறியும் அம்புகள் எல்லாம் கேடயமாகப் பிடிக்கப்பட்டிருக்கும் பாரத மாதாவின் தேகத்தைத்தான் குத்திக் கிழிக்கின்றன. மீட்பு தேடி ஓடும் நம்மை, புதிய அவதாரமெடுத்து அரவணைக்கக் காத்திருப்பதோ தெய்வ வடிவில் இருக்கும் சாத்தான். சூனியக்காரிக்கும் சாத்தானுக்கும் இடையில் சிக்கிக் கொண்டிருக்கும் நம் பாரத தேசத்தின் எதிர்காலம் அச்சமூட்டுவதாகவும் வேதனை நிறைந்ததாகவும் இருக்கிறது.