காஷ்மிர் டைரி – 3

நண்பர்கள் அனைவரும் வந்து சேர்ந்தபிறகு ஹோட்டலைக் காலி செய்துவிட்டு சிகாகோ என்னும் பெயர் கொண்ட ஷிகாராவுக்குக் குடிபுகுந்தோம். அடுத்த மூன்று மூன்று நாள்களுக்குப் படகுதான் வீடு.  முதல் நாள், டால் ஏரியை ஒட்டிய குடியிருப்பு மற்றும் கடைப் பகுதிகளைச் சுற்றினோம்.  பஞ்சாபி தாபாக்கள், மீன், இறைச்சிக் கடைகள், துணிக்கடைகள், காஷ்மிர் ஷால், போர்வைகள் விற்கும் கடைகள், கைவினை அங்காடிகள், சிறு உணவகங்கள், தேநீர் கடைகள் ஆகியவற்றைக் கடந்து சென்றோம். காய்கறிகளை கை வண்டிகளில் கொண்டு சென்றார்கள் வியாபாரிகள். இந்துக்களைக் கவர சிவபெருமான் படமும், இஸ்லாமியர்களைக் கவர உருது வாசகங்களும் கடைகளில் பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தன.

தகரக் கூரையுடன் கூடிய வீடுகளின் தொகுப்புகள் இடையிடையே தென்பட்டன. இருவர் மட்டுமே பயணம் செய்யக்கூடிய சிறு படகுகளைப் பலர் வைத்திருக்கிறார்கள். கடைகளுக்குச் சென்று வர, சாமான்கள் வாங்கி வர, சிறு பயணங்கள் மேற்கொள்ள இவை பயன்படுத்தப்படுகின்றன. பள்ளி மாணவர்களும் பெண்களும் தன்னந்தனியே படகைச் செலுத்துகின்றனர்.  கடந்து செல்லும்போது குழந்தைகள் கையசைக்கிறார்கள். ஷிகாராவில் அமர்ந்திருக்கும்போது கடக்க நேரிட்டால், மலர் ஒன்றை எடுத்து புன்சிரிப்புடன் அளிக்கிறார்கள்.

செங்கல் வீடுகளின் கூரைகளும்கூட பிரமிட் போன்ற அமைப்புடன்தான் இருக்கின்றன. பனி மழை பொழியும்போது சிதறல்கள் எதுவும் வீட்டின் மேல் தங்காமல் இருக்கவே இந்த ஏற்பாடு. நாங்கள் சென்ற பொழுது, மரங்கள் இலைகளின்றி குச்சிக்குச்சியாக நின்றுகொண்டிருந்தன. காய்த்து தொங்கும் ஆப்பிள்களைப் பார்க்கமுடியவில்லை. ‘அது பரவாயில்லை, ஆப்பிள் மரங்களைக் கண்ட பலரால் பனிப்பொழிவைப் பார்க்கமுடியாமல் போய்விட்டது. அது பெரிய துயரமல்லவா?’ என்றார் நண்பர் ஒருவர்.

உள்ளூர் மக்கள் தங்களுக்கான ஆடைகளையும் உடைகளையும் இதுபோன்ற தள்ளுவண்டி வியாபாரிகளிடம் இருந்தே வாங்கிக்கொள்கிறார்கள். கம்பளி, கையுறை, காலுறை, அங்கிகள், தொப்பிகள், குழந்தைகளுக்கான ஆடைகள் என்று பலவும் குறைந்த விலையில் கிடைக்கின்றன. இரு சக்கர வாகனங்களில், சட்டைகளையும் சுடிதார் துணிகளையும் கட்டி எடுத்து வந்து விற்கிறார்கள்.

தகரத் துணிக்கடைக்கு முன்பாக அமர்ந்திருக்கும் ஒரு வியாபாரி. டால் ஏரியில் வசிக்கும் நடுத்தர வர்க்க ஷிகாரா பணியாளர்கள் சிலரை இவர் அறிமுகம் செய்து வைத்தார்.

இவர்களும் படகு வீட்டில்தான் குடியிருக்கிறார்கள். ஒய்யாரமாக அல்ல ஒதுக்குப்புறமாக.  முழுக்க முழுக்க தகரத்தால் உருவாக்கப்பட்ட ஷெட்டுகள். வெடவெடக்கும் குளிரில் பெண்கள் முடிந்தவரை வீட்டுக்குள் ஒடுங்கியிருக்கிறார்கள். ஆண்களில் சிலர் வியாபாரிகளாகவும் சிலர் துப்புறவுத் தொழிலாளர்களாகவும் சிலர் ஷிகாராவில் பணிபுரிபவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். குழந்தைகள் படிப்பதற்கான அரசுத் தகரப் பள்ளிகள் அருகிலேயே இருக்கின்றன. ஒருவருடைய வீட்டுக்குச் சென்று பார்த்தோம். எலுமிச்சை தேநீர் கொடுத்து உபசரித்தார்கள்.  சுற்றுலாப் பயணிகளைச் சுற்றிச்சுற்றித்தான் இவர்கள் வாழ்க்கை இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது.

மீன் வற்றல் போன்ற ஒன்றை இவர் தன் வீட்டுக்கு வெளியில் காயவைத்துக்கொண்டிருந்தார். தயக்கத்துடனும் வெட்கத்துடனும் சிறிதே பேசினார். ஒவ்வொரு வீட்டிலும் ஒரு குடிநீர் தொட்டி இருக்கிறது. இந்தப் பகுதியில் மின்சாரம் கிட்டத்தட்ட தடையின்றி கிடைக்கிறது. ஏரிக்கரையை மாசுபடுத்துவது இவர்களுடைய வாழ்வாதாரத்தையே குலைத்துவிடும் என்பதால் கழவுநீரைத் தனியே இன்னொரு தொட்டியில் சேகரித்து அப்புறப்படுத்துகிறார்கள். டால் ஏரியை அவ்வப்போது துப்புறவுப் படகுகள் உலா வந்து தூர் வாருவதால் சுத்தமாகவே இருக்கின்றன. அடுப்புக்குப் பெரும்பாலும் விறகுகளே பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

காஷ்மிரில் இந்திய ராணுவத்தின் செயல்பாடுகள் திருப்திகரமாக இல்லை, பாதுகாப்பு வசதிகள் போதவில்லை என்றார் இவர். ‘சுற்றுலாப் பயணிகள் வருகை தரும் சோன்மார்க், குல்மார்க் போன்ற இடங்களில் உள்ள ராணுவத்தினரும் ஸ்ரீ நகர் போன்ற பகுதிகளில் உள்ள ராணுவத்தினரும் வெவ்வெறான முறையில் உங்களை நடத்துவார்கள். உங்களுக்குக் கிடைக்கும் வரவேற்பு நீங்கள் இந்துவா, இஸ்லாமியரா என்பதைப் பொறுத்தும், நீங்கள் காஷ்மிர் வாசியா, சுற்றுலாப் பயணியா என்பதைப் பொறுத்தும் அமையும்.’

டால் ஏரியில் இயங்கும் மிதக்கும் தபால் நிலையம்.  சச்சின் பைலட், உமர் அப்துல்லா இருவராலும் 2011ல் திறந்து வைக்கப்பட்டது. புகைப்பட போஸ்ட்கார்ட், காஷ்மிர் பற்றிய சில புத்தகங்கள் ஆகியவையும் இங்கு கிடைக்கின்றன.

(தொடரும்)

காஷ்மிர் டைரி – 2

ஸ்ரீ நகர் விமான நிலையத்தில் வந்திறங்கியபோது இளஞ்சூடும் இளங்குளிரும் பரவிக்கொண்டிருந்தது. அங்கேயே வண்டி அமர்த்திக்கொண்டு புறப்பட்டோம். உள்நுழையும் வாகனங்களும் வெளியேறும் வாகனங்களும் பல அடுக்கு சோதனைச் சாவடிகளைக் கடக்கவேண்டியிருந்தது. எங்களுடன் வந்திறங்கியவர்களைத் தவிர வேறு ஆள்கள் யாரையும் விமான நிலையத்தில் காணமுடியவில்லை. ஒன்றிரண்டு டாக்ஸிவாலாக்கள் அமைதியாக அமர்ந்துகொண்டிருந்தனர். புகைப்படம் எடுக்கவேண்டாம் என்று ஆயுதம் தரித்த பாதுகாப்பு அதிகாரிகள் மீண்டும் மீண்டும் கேட்டுக்கொண்டதால், ஒன்றிரண்டு படங்களை மட்டுமே எடுத்து திருப்திபட்டுக்கொண்டேன்.

 

மக்கள் புழங்கும் இடத்தை அடைவதற்கு சில நிமிடங்கள் பிடிக்கின்றன. ஓரடி கடப்பதற்குள் குறைந்தது நான்கு ஏகே 47 ஜவான்களைச் சாலையின் இரு பக்கங்களிலும் காணமுடிந்தது. உருது மொழிப் பலகைகள் கொண்ட சிறு கடைகள் அடுத்தடுத்து விரிகின்றன. இரானியப் படங்களில் வருவதைப் போன்ற நீண்ட அங்கி அணிந்த ஆண்கள் சைக்கிளில் விரைந்துகொண்டிருந்தனர். மீண்டும் இரானியப் படங்களில் வருவதைப் போல் அழகாக வெள்ளை முக்காடு அணிந்த காஷ்மிர் மாணவிகள் எறும்பு வரிசையாக நடந்து சென்றனர். அவர்கள் கடந்து செல்லும்வரை எங்கள் வண்டி நிறுத்திவைக்கப்பட்டது.

நகருக்குள் நுழைய நுழைய, ஜவான்களின் அடர்த்தி சற்றே குறையத் தொடங்கியது என்றாலும், திரும்பும் பக்கமெல்லாம் ஏகே 47 முன்வந்து நின்று பயமுறுத்தியது. இவர்களைக் கடந்துசென்றே காஷ்மிரிகள் காலை தேநீர் அருந்தவேண்டும். பள்ளிக்கும் பள்ளிவாசலுக்கும் செல்லவேண்டும். காய்கறிகள் வாங்கவேண்டும். வேலைக்குப் போகவேண்டும்.

Waugh in Abyssinia என்னும் புத்தகத்தில் Evelyn Waugh, இப்படிப்பட்ட ஒரு காட்சியை வருணித்திருப்பார். இரண்டாம் உலகப் போர் சமயத்தில் முசோலினியின் இத்தாலியப் படைகள் அபிசீனியாவை ஆக்கிரமித்திருக்கும். ஆனால், அதை ஆக்கிரமிப்பு என்று நேரடியாகப் பளிச்சென்று சொல்ல எவிலின் வாஹ் தயங்குவார். ராணுவ வீரர்கள் அபிசீனியர்களைப் பாதுகாப்பதற்காகப் பணியில் அமர்த்தப்பட்டிருப்பார்கள் என்பார். அவர்கள் அபிசீனியர்களுடன் ஒன்றுகலந்து கொஞ்சிக் குலாவி பழகுவார்கள் என்றும், அபிசீனியக் குழந்தைகள் இத்தாலிய வீரர்களுக்கு பூக்கள் பரிசளிப்பார்கள் என்றும் பதிலுக்கு வீரர்கள் குழந்தைகளுக்கு இனிப்பு மிட்டாய்கள் வழங்குவார்கள் என்றும் உணர்ச்சிபூர்வமாக எழுதியிருப்பார். நமக்கே சந்தேகம் வந்துவிடும், இத்தாலியர்கள் அபிசீனியர்களை ஒழிக்கவந்தவர்களா அல்லது உய்விக்க அனுப்பப்பட்டவர்களா என்று.

சுமார் இருபது நிமிட பயணத்துக்குப் பிறகு, ஹோட்டலை அடைந்தோம். முன்னரே இணையம் வாயிலாக தங்குமிடம் (Srinagar Embassy Hotel) ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது.  சென்னையில் இருந்து வருகிறோம் என்று அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டு, சாவி வாங்கி அறைக்குள் நுழைந்தபோது, திருவல்லிக்கேணி பேச்சிலர் ரூமுக்குள் நுழைந்த உணர்வு ஏற்பட்டது. போதாக்குறைக்கு, நாற்காலி, கட்டில், பூட்டு, டவல் என்று எதை தொட்டாலும் ஐஸ் குளிர். பாத்ரூமில் ஹாட் வாட்டர் ஹாத்தா நஹி என்று நியூஸ் வாசித்துவிட்டுப் போனார் ஹோட்டல் பணியாளர் ஒருவர். மற்ற நண்பர்கள் மதியத்துக்கு மேல் வரவிருந்தார்கள். பைகளை அங்கேயே போட்டுவிட்டு, இரண்டடுக்கு ஸ்வெட்டர், ஜெர்கின் அணிந்துகொண்டு ஊர் சுற்றக் கிளம்பிவிட்டோம்.

புவிப்பரப்பு, குளிர், மக்கள், கட்டடங்கள், உணவு, சாலைகள், கடைகள் என்று காஷ்மிரின் எந்தவொரு அம்சமும் இந்தியாவை நினைவுபடுத்தவில்லை. ஒரு புதிய நாட்டில் நடைபோடும் உணர்வே ஏற்பட்டது.

காஷ்மிர் மிகத் தாமதமாகவே உறக்கம் கலைந்து விழித்துக்கொள்கிறது. ஒரு சிறிய உணவகத்துக்குள் நுழைந்தோம். மேகி, சப்பாத்தி, உப்புமா மூன்றும் கிடைப்பதாகச் சொன்னார் பணியாளர். உப்புமா ஆர்டர் செய்து கிட்டத்தட்ட 15 நிமிடங்கள் காத்திருந்தோம். அந்த உணவகத்தில் நாங்கள் இருவர் மட்டுமே இருந்தோம். மிக மிக சாவகாசமாக அவர் நடந்து வந்து, தண்ணீர் கொடுத்துவிட்டு, உள்ளே சென்று அடுப்பு மூட்டி, பிறகு வெளியில் வந்து வேடிக்கை பார்த்துவிட்டு, ஏதோ ஒரு வகை பாக்கை வாயில் கொட்டி, அசைபோட்டு, இடுக்கில் மாட்டிய விஷயங்களை ஒவ்வொன்றாகக் குத்தி எடுத்து, பிறகு உள்ளே சென்று உப்புமாவை ஒரு கிண்ணத்தில் கவிழ்த்து கொண்டு வந்து கொடுத்தார். அவரே பில் எழுதிக்கொடுத்தார். அவரே பணம் வாங்கிக்கொண்டார். வாசல் வரை வந்து வழியனுப்பினார்.

டால் ஏரியின் கரையில் வரிசையாக ஷிகாரா எனப்படும் படகு வீடுகள் நிறுத்தப்பட்டிருந்தன. ஒரு படகு வீட்டுக்குள் எட்டிப் பார்த்தோம். நடுத்தர வயது கொண்ட ஒருவர் வரவேற்று உள்ளே அழைத்துச் சென்றார். நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்த அந்தப் படகு வீட்டைப் பராமரித்து, விருந்தினர்களை ஈர்த்து, வரவேற்று தங்கவைப்பது அவர் பணி. பெயர், உமர். ‘சென்னைக்கு ஒரு முறை வந்திருக்கிறேன். கடும் சூடு!’ என்றார். ஒரு பிளாஸ்க் நிறைய தேநீரும் (‘காஷ்மிர் சிறப்பு தேநீர், இடைவெளியின்றி அருந்திகொண்டே இருக்கலாம்’) இரு கோப்பைகளும் கொண்டு வந்து வைத்தார். வீட்டின் முகப்பில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.

‘சமீபமாக இங்கே எந்தவித அசம்பாவிதமும் நடைபெறவில்லை என்றாலும், எப்போதும் எதுவும் நடக்கலாம் என்னும் நிலையே நீடிக்கிறது. நாங்கள் அமைதியையே விரும்புகிறோம். அமைதியான இடத்தில்தான் வியாபாரம் செய்யமுடியும். குழந்தைகளைப் படிக்கவைக்கமுடியும். திருமணம் செய்துவைத்து வாழவைக்கமுடியும்.’

உமரின் ஷிகாரா ஒப்பீட்டளவில் சிறியது. இரு படுக்கையறைகளும் ஒரு வரவேற்பறையும் ஒரு சமையலறையும் கொண்ட நடுத்தர வர்க்கத்துப் பயணிகளுக்கான இருப்பிடம். ஒரு நாளுக்கு ஒருவருக்கு 500 ரூபாய். உயர்ரக வசதிகள் கொண்ட சொகுசு ஷிகாரா என்றால் சில ஆயிரங்கள் வரை பிடிக்கும்.  ஒவ்வொரு வீட்டுக்கும் குடிநீர், மின்சார இணைப்பு உள்ளது. கேரளாவில் உள்ள படகு வீடுகளைப் போல் காஷ்மிர் ஷிகாராக்கள் பயணம் செய்வதில்லை. ஏரியின் கரைகளில் நடப்பட்டுள்ள ஆடாத, அசையாத வீடுகள் இவை.

நாங்கள் உரையாடிக்கொண்டிருக்கும்போதே சிறு படகுகள் அசைந்து அசைந்து எங்களிடம் வந்து சேர்ந்தன. ஓரிரு வியாபாரிகளைக் கொண்ட சிறிய அசையும் கடைகள் அவை. ஷிகாராவில் தங்கியிருப்பவர்களிடம் வியாபாரம் செய்வதே இவர்கள் நோக்கம். எங்களை நெருங்கியவர்கள் சல்வார், கம்பளி ஆடைகளை விற்பனை செய்பவர்கள். டால் ஏரி முழுக்க இப்படிப்பட்ட பல வியாபாரிகளைக் காணமுடியும். கைவினைப் பொருள்கள், குங்குமப்பூ, பெப்சி, ஸ்வெட்டர் என்று பலவற்றை இவர்கள் படகுகளில் கொண்டுவருகிறார்கள். நீங்கள் கடைகளைத் தேடிச் செல்லவேண்டியதில்லை. கடைகள் தாமாகவே உங்களைத் தேடிவரும்.

உமரின் குடும்பத்தினர் படகு வீட்டுக்குப் பின்புறத்தில் குடியிருந்தனர். வீட்டுக்கு அழைத்துச்சென்று காட்டினார். தகர மேற்கூரையுடன்கூடிய சிறிய கூடாரம் அது. சமைக்க, உறங்க என்று இரண்டு சிறு அறைகள் இருந்தன. கரைக்கு அருகில் நெருப்பு மூட்டி குளிர் காய்ந்துகொண்டிருந்தார் உமரின் மனைவி. படகு வீட்டில் தங்கும் விருந்தினர்களுக்குச் சமையல் செய்யும் பொறுப்பு இவருடையது. பிற பணியாளர்களைத் தேவைக்கு ஏற்ப அமர்த்திக்கொள்கிறார்கள். படகு வீட்டின் உரிமையாளர் காஷ்மிரில் வேறொரு பகுதியில் தங்கியிருந்தார்.

‘சுற்றுலாவை நம்பித்தான் காஷ்மிர் இயங்குகிறது. கைவினைப் பொருள்கள், துணி, மணிகள், மரவேலைப்பாடுகள் என்று இங்கு நாங்கள் மேற்கொள்ளும் தொழில்கள் அனைத்தும் காஷ்மிரிகள் அல்லாதவர்களுக்காகத்தான்.’

‘ஜவான்கள்மீது எனக்கு அதிக மரியாதை இருந்ததில்லை. இவர்கள் நடத்தும் ஆபரேஷன்கள் அச்சமூட்டக்கூடியவை. விசாரணை எதுவுமின்றி தண்டனை கொடுத்துவிடுவார்கள். இவர்கள் சுட்டுக்கொல்பவர்களில் எத்தனைப் பேர் உண்மையில் தீவிரவாதிகள் என்பது கடவுளுக்கே வெளிச்சம்.’

(தொடரும்)

காஷ்மிர் டைரி – 1 

காஷ்மிர் டைரி – 1

 

 

‘உலகத்திலுள்ள தலைசிறந்த விஷயம் ஊர்சுற்றுவதுதான்’ என்கிறார் ராகுல் சாங்கிருத்யான். இரண்டு சேர் நெய்யை கீழே கொட்டிவிட்டதால் பயந்துகொண்டு, 22 ரூபாயை வீட்டிலிருந்து எடுத்துக்கொண்டு வெளியேறிய ராகுல்ஜி, தன் வாழ்நாளின் பெரும்பாலான பகுதியை ஊர்சுற்றுவதில்தான் செலவிட்டார். ஆயிரம் பக்கங்களுக்கு மேல் விரியும் அவருடைய சுயசரிதையை இப்போது படித்தாலும் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. பிரயாணச் செலவுகளை விட்டுவிடுங்கள், அடுத்த வேளை உணவுக்குக்கூட கையில் காசிருக்காது. இருந்தும் துணிச்சலாக கிளம்பிவிடுவார்.

காசியில் தொடங்கிய அவர் பயணம், இலங்கை, ஐரோப்பா, அமெரிக்கா என்று படர்ந்து சோவியத் யூனியனில் முடிவடைந்தது. ரகுவம்சமும் லகுகௌமுதியும் அஷ்டவக்ர கீதாவும் பகவத் கீதையும் வாசித்துக்கொண்டிருந்த ராகுல்ஜி, மார்க்ஸையும் லெனினையும் கண்டுகொண்டது பயணங்கள் வாயிலாகத்தான். தன் வாழ்வை மட்டுமல்ல ஒவ்வொருவரின் வாழ்வையும் மாற்றியமைக்கக்கூடிய சக்தி பயணங்களுக்கு உண்டு என்பது ராகுல்ஜியின் நம்பிக்கை.

ராகுல்ஜியைப் போல் பயணம் செய்வது இன்றைய தேதியில் சாத்தியப்படாது. முகம் தெரியாத பலரும் வாருங்கள் என்று வரவேற்று குதிரையிலும் பேருந்திலும் ரயில் வண்டியிலும் அவரை அழைத்துச் செல்வார்கள். வரவேற்பு கிடைக்காவிட்டால் மகிழ்ச்சியுடன் நடக்க ஆரம்பித்துவிடுவார். மாநில எல்லைகளை மட்டுமல்ல, நாட்டு எல்லைகளையும்கூட நடந்தே கடந்திருக்கிறார். என் வீட்டில் தங்கிக்கொள்ளலாமே என்று அந்நியர்கள் வரவேற்பார்கள். சத்திரங்களும் பௌத்த மடங்களும் இருந்தன. எதுவும் சிக்காவிட்டால் கண்ணில் படும் இடம் படுக்கையறையாக மாறும். உணவு ஒரு பிரச்னையே இல்லை.

விசா வாங்கி செல்லும் காலம் வருவதற்குள் காஷ்மிர் செல்வதற்கான வாய்ப்பு சென்ற மாதம் கிடைத்தது. ஸ்ரீ நகரில் தங்குவதற்கு பல மாதங்களுக்கு முன்பே இணையம் வாயிலாக சகாய விலையில் ஓட்டல் அறைகளை புக் செய்துவிட்டோம் (அந்த அறையை மாற்றவேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது தனிகதை). மார்ச் 13 மாலை கிளம்பி, அன்றைய இரவை டெல்லியில் ஓர் உறவினர் வீட்டில் கழித்துவிட்டு, மறுநாள் டெல்லியைக் கொஞ்சம் சுற்றிவிட்டு, 15 தொடங்கி 18 வரை காஷ்மிரில் ஊர்சுற்றுவது திட்டம். (கோகுலம்) சுஜாதா, (குங்குமம்) வள்ளிதாசன், தோழர்கள் சுத்தானந்தம், மோகனா என்று 12 பேர் கொண்ட ஒரு குழுவில் நானும் என் மனைவியும் இணைந்துகொண்டோம்.

நாங்கள் தங்கியிருந்தது தெற்கு தில்லியில் உள்ள சஃப்தர்ஜங் டெவலப்மெண்ட் ஏரியாவில் (எஸ்டிஏ). சென்று சேர்வதற்குள் நள்ளிரவு ஆகிவிட்டதால், மறுநாள் காலை ஆறு மணிக்கு (இதமான குளிர்) கண்விழித்து, அருகிலுள்ள தெருக்களைச் சுற்ற ஆரம்பித்தோம்.

இந்தியாவைப் புரிந்துகொள்ள டெல்லியை ஒருமுறை வலம் வந்தால் போதும். ஒரு பக்கம் அகலமான, சுத்தமான சாலைகள், பளபளக்கும் ஷாப்பிங் மால்கள். பிரதான சாலையைக் கடந்து ஒரு கிளைப் பாதையைப் பிடித்து, ஒரு சந்துக்குள் நகர்ந்தால் சாக்கடைகள், குப்பைக்கூளங்கள், பாலிதின் விரித்து படுத்துறங்கும் மக்கள்.

சில வாரங்களுக்கு முன்பு, உலகப் புத்தகக் கண்காட்சியில் கலந்துகொள்வதற்காக பிரகதி மைதானில் இருந்து சாணக்கியபுரா வழியாக விமான நிலையம் சென்றபோது இந்த வேறுபாடு முகத்தில் அறைந்தது. வழுக்கிக்கொண்டு ஓடும் கப்பல் சைஸ் கார்கள், நெரிசலில் சிக்கி நிற்கும்போது, கண்ணாடி கதவைத் தட்டி, அலுமினியத் தட்டை நீட்டுகிறார்கள். கந்தல் ஆடை பெண்களும் பரட்டைத் தலை குழந்தைகளும் சேதன் பகத், சிட்னி ஷெல்டன் புத்தகங்களை பிளாஸ்டிக் கவருக்குள் போட்டு விற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள். கண்ணாடி கதவை கீழிறக்கி, பைசாக்களை உதிர்த்துவிட்டு சிறிது நகர்ந்தால், நந்தவனமாக சாலை விரிகிறது. பிரத்தியேகப் பூங்காக்களுடன் சீனத் தூதரகமும் பிரெஞ்சு தூதரகமும் ஹங்கேரிய தூதரகமும் கடந்து செல்கின்றன. அடுத்த சிக்னலில் மீண்டும், அம்மா தாயே!

இதமான குளிர். ஐ.ஐ.டி வளாகத்தில் ஸ்வெட்டர், கேன்வாஸ் ஷூக்களுடன் குதித்துக்கொண்டும் ஓடிக்கொண்டும் பாட்டு கேட்டுக்கொண்டும் டெல்லிவாசிகள் விரைந்துகொண்டிருந்தனர். ஆட்டோக்களைவிட ரிக்ஷாக்கள் அதிகம். நடைபாதை தேநீர் கடைகள் கேக், பன் தேநீருடன் சேர்த்து சுவையான குக்கீஸ் வகைகளையும் விற்றுக்கொண்டிருந்தன.

ஏசியாட் கிராமம், சஃப்தர்ஜங் செல்லும் பரபரப்பான நெடுஞ்சாலையை ஓட்டியுள்ள நடைபாதையில் மரத்தடியில் ஒரு நாற்காலி போட்டு, முடி திருத்திக்கொண்டிருந்தார் ஒரு கடைக்காரர். அதே மரத்தில் ஆணியடித்து கண்ணாடி மாட்டியாகிவிட்டது. உபகரங்களுக்கு ஒரு கையடக்கப் பெட்டி.

ஏழு மணிக்கு எழுந்து சாக்ஸ் மாட்டி, செருப்பு போட்டு பட்டன் பால் வாங்கிவந்து, குக்கர் வைத்து டெல்லி மக்கள் பொழுதை ஆரம்பிக்கிறார்கள். எஸ்டிஏ என்பது இங்குள்ள வீட்டு வசதி வாரியம் போன்றதுதான். ஆனால், ஒவ்வொரு அடுக்குமாடி கட்டடத்துக்கு அருகிலும் ஒரு பூங்கா இருக்கிறது. மரங்களும் பூச்செடிகளும் சாலையின் இரு பக்கங்களிலும் அணிவகுக்கின்றன. இரண்டு அறைகள் கொண்ட ஒரு வீடு, ஒரு கோடி ஆகும் என்றார்கள்.

அருகிலுள்ள சரோஜினி மார்க்கெட்டில் ஜீன்ஸ்களையும் (டெல்லியின் தேசிய ஆடை) டி ஷர்டுகளையும் குவித்துவைத்து விற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள். கொட்டை எழுத்தில் 300 என்று எழுதியிருந்தால், இருபத்தைந்துக்குத் தருகிறாயா என்று ஆரம்பிக்கிறார்கள். பல்வேறு கிளை சந்துகளையும் குறுகலான வழித்தடங்களையும் கொண்ட இந்தச் சந்தையில் மிகச் சரியாக ஒரு வழியில் நுழைந்து, அதே வழியில் வெளியேறுவது சவாலான செயல்.

மறுநாள் அதிகாலை ஐந்து மணிக்கு டெல்லி விமான நிலையம் சென்றடைந்தோம். காஷ்மிரில் எதுவும் கிடைக்காது, இது இருந்தால்தான் பிழைக்கமுடியும் என்று சொல்லி ஒரு புட்டியில் வத்தக்குழம்பு ஊற்றி, நான்கு பிளாஸ்டிக் கவர் சுத்தி, ரப்பர் பேண்ட் போட்டு பெட்டியில் வைத்துவிட்டார்கள்.  இரண்டு கட்ட எக்ஸ்ரே பரிசோதனையைக் கடந்து வத்தக்குழம்புடன் காஷ்மிர் சென்றடைவது சாத்தியமா? கையெறிகுண்டு கொண்டு செல்லும் உணர்வுடன் விமான நிலையம் சென்றடைந்தோம். ராகுல்ஜி வீட்டை விட்டு ஓடிச் சென்றதன் காரணம் புரிந்தது.

(தொடரும்)

கீழ்வெண்மணி : நினைவுகள் அழிவதில்லை

 

சிபிஎம் கம்யூனிஸ்ட் கட்சித் தோழர்கள் சிலருடன் இணைந்து நாகப்பட்டிணத்தில் இருந்து கீழ்வெண்மணி செல்லும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.  மதிய நேரம், கார் ஒன்றை வாடகைக்கு எடுத்துக்கொண்டு புறப்பட்டோம். நீண்ட பச்சை நிலப்பரப்புகளையும் சிறிதும் பெரிதுமான பல குளங்களையும் கடந்து முன்னேறினோம்.  திரும்பும் திசையெங்கும் செங்கொடி. ஒரு பக்கம் ஜெயலலிதாவும் இன்னொரு பக்கம் பிரகாஷ் காரத்தும் டிஜிட்டல் தட்டிகளில் வரவேற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள்.

சிபிஎம் கட்சியின் தமிழ்நாடு மாநில மாநாடு நிறைவுபெற்ற தினம் அது என்பதால் நாகை வந்திருந்த தோழர்கள் கட்சி கொடி கட்டிய வண்டிகளில் சரசரவென்று பறந்துகொண்டிருந்தனர். வெண்மணிக்குச் சென்று திரும்பிக்கொண்டிருக்கும் வண்டிகள் ஒரு பக்கம். வெண்மணி நோக்கி சென்றுகொண்டிருக்கும் வண்டிகள் இன்னொரு பக்கம். அரை மணி நேரப் பயணத்துக்குப் பிறகு, பாதை குறுகிய ஓரிடத்தில் அனைத்து வண்டிகளும் நிறுத்தப்பட, இறங்கி நடக்க ஆரம்பித்தோம்.

தஞ்சாவூரில் இருந்தும் சுற்றியுள்ள கிராமங்களில் இருந்தும் பல குடும்பங்கள் வந்துகொண்டிருந்தன. அவர்களில் சிலர் சாப்பாட்டு மூட்டையுடன் கால்நடையாகவே வந்திருந்தனர். சிலர் டிசம்பர் 1968-ஐ நினைவுகூர்ந்தபடி நடை போட்டுக்கொண்டிருந்தனர். இவர்களில் சிலர் அப்போது இளைஞர்களாக இருந்தவர்கள். சிலர், கொல்லப்பட்டவர்களின் உறவினர்கள் அல்லது நண்பர்கள் அல்லது ஊர்க்காரர்கள். ‘அப்போ நீ பிறந்திருக்கமாட்டே தம்பி…’ என்றபடி சம்பவத்தை ஒவ்வொரு கட்டமாக விவரித்துக்கொண்டிருந்தார் ஒரு பெரியவர். ‘குடிசைக்குள் இருந்த அந்த 44 பேரும் கரிக்கட்டையா உதிர்ந்துபோனாங்க…’ என்று சொல்லி முடிக்கும்போது அவர் குரல் தழுதழுத்துவிட்டது.

இவ்வளவு கூட்டமா? ‘டிசம்பர் 25 வந்து பாருங்கள். கால் பதிக்கக்கூட இடம் இருக்காது. பொங்கலிட்டும் குலவையிட்டும் தியாகியரை மக்கள் நினைவுகூர்வார்கள். என்ன செய்வது? அவர்களுக்கு எதையுமே கடவுளைப் போல் வழிபட்டுத்தான் வழக்கம். அவர்கள் வாழ்ந்த, கற்ற பின்னணி அது.’

கீழ்வெண்மணியை அசைபோட ஒவ்வொருவரிடமும் ஏதோ விஷயமிருந்தது. புழுதி படர்ந்த சாலையைத் தவிர்த்துவிட்டு வயல் பரப்பில் இறங்கி நடக்க ஆரம்பித்தோம். பாரதி கிருஷ்ணகுமார் இயக்கிய ராமய்யாவின் குடிசையில் ஒலிக்கும் குரல் நினைவுக்கு வந்தது. ‘சூரியன் உதிக்கறதுக்கு முன்னாடி வயல்லே எறங்கனும். சூரியன் மறைஞ்சுதான் கரையேறனும். அதுக்கப்பறம் கூலி வாங்கிட்டு வந்து ஒன்பது மணி, பத்து மணி ஆகியிடும். துண்ட இடுப்பிலே கட்டிக்கிட்டு வேட்டிய அவுத்து அதில நெல்ல வாங்கிட்டு வந்து அந்த பச்ச நெல்ல குத்தி சமைச்சி சாப்பிடனும். சமைச்சி சாப்பிட்டு அதுக்கப்பறம், தண்ணி அடைக்கப் போகணும். வயலுக்கு கிளம்பி விடிகாலம் பரவு வந்து நாலு மணிக்கு வந்து படுக்கறாங்களோ தூங்கறாங்களோ அது தெரியாது.’

இன்னொரு குரல். ‘தாழ்த்தப்பட்டவன் அவன் என்ன வயசா இருந்தாலும் மிராசுதாரர் வீட்டு புள்ள எட்டு வயசா இருந்தாலும் டேய் வாடான்னுதான் கூப்பிடுவான்… ஒரு நா தான் மாப்பிள்ளையா இருக்கமுடியும். அவன் பொண்டாட்டியும் அவனும் மறுநாள், சாணி எடுக்கப்போயிடணும். அவன் வேலைக்கி போயிடணும். அப்புறம் மறுவீடு மாமனார் வீடு அதுஇது எல்லாம் கிடையாது. அந்த ஊர் நாட்டாமைகாரன் வருவான். இந்த வூர் நாட்டாமை அவனும் போய் பொண்ணு மாப்பிள்ளைய அங்க அழைச்சுட்டு போகணும். அய்யா கால்ல விழுந்துட்டு ஏதோ நெல்லோ காசோ கொடுப்பாங்க அதை வாங்கிட்டு வந்துடணும்.’

பெண்கள் வயலில் மீன் பிடிக்கமுடியாது. சாப்பாடு மரக்காலில் கொடுக்கப்படும். டீ குடித்தால் கழுவி வைத்துவிட்டு வரவேண்டும். செருப்பு கூடாது. வேட்டி கூடாது. சைக்கிள் கூடாது. பள்ளிக்கூடத்தில் வாத்தியார் தொட்டு அடிக்கமாட்டார் என்பதால் குழந்தைகள் அதை ஒரு சிறப்புச் சலுகையாகக் கருதியிருக்கலாம்.

அடிமாட்டுக் கூலிதான் என்றாலும் அதையும்கூட உரிமையுடன் கேட்டுப் பெற்றுவிடமுடியாது. கொடுக்கும்போது முதுகை வளைத்து வாங்கிக்கொள்ளவேண்டியது. ‘இந்த நிலைமையை மாற்றியவர் பி. சீனிவாசராவ்!’ என்றார் தோழர். ‘சாணிப்பாலையும் சவுக்கடியையும் தலித் மக்கள் எதிர்க்க ஆரம்பித்தார்கள். விலங்குகளாக அடிமைப்பட்டுகிடந்தவர்கள் மனிதர்களாக நிமிர்ந்து நின்றார்கள். கம்யூனிசம் அவர்களுடைய ஊன்றுகோலாக இருந்தது.’

பத்து நிமிட நடைக்குப் பிறகு நினைவிடத்தை நெருங்கினோம். கிராம நூலகம் போல் சிறிய அளவில் வெள்ளையும் சிவப்பும் கலந்த வண்ணத்தில் ஒரு மண்டபம். அருகில் சில கல் வீடுகளும் குடிசைகளும் இருந்தன. முகப்பில் உள்ள நினைவு ஸ்தூபியில் செங்கொடி பறந்துகொண்டிருந்தது.

குறுகலான அந்த மண்டபத்துக்குள் ஒருவர், இருவராக உள்ளே நுழைந்தோம். மிகச் சிறிய அந்த அறையில் இருபது பேருக்கு மேல் நிற்க முடியாது.

சிவப்பு வண்ணத்தில் மலர் மொட்டு போலவும் நெல் மணி போலவும் தீப்பந்தம் போலவும் நினைவு அடையாளம் எழுப்பப்பட்டிருந்தது. உச்சியில் மாலை அணிவிக்கப்பட்டிருந்தது. நெல்மணிக்கதிர்களும் மலர் இதழ்களும் சுற்றிலும் தூவப்பட்டிருந்தன. பலர் உணர்ச்சி மேலிட அப்படியே நின்றுகொண்டிருந்தனர். கலங்கிய கண்களுடன் சிலர் வட்டமாகச் சுற்றி வந்தனர்.சிலர் நெல்மணிகளை இரு கைகளிலும் அள்ளி ‘இதற்காகத்தானே உயிரை விட்டீர்கள்’ என்று சொன்னபடி, கோயில் அர்ச்சனை போல் தூவிவிட்டனர். செஞ்சட்டைத் தோழர்கள் சிலர் வலக்கரத்தை மேலே உயர்த்தி வீர முழக்கம் இட்டனர். சிலர் வீர வணக்கம் செலுத்தியபடி, உறுதிமொழி எடுத்துக்கொண்டனர்.

இடப்புறத்தி உள்ள சிறிய கதவு வழியாக வெளியேறினோம். வாசலில் அதற்குள் கூட்டம் கூடியிருந்தது. கீழ்வெண்மணிச் சம்பவத்தை நினைவுபடுத்தும் வகையில் பிரசுரங்களோ, சிறு பிரதிகளோ இருந்திருந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று தோழரிடம் சொன்னபோது, அவர் எதிரில் சுட்டிக்காட்டினார். நினைவிடத்துக்கு மிகச் சரியாக எதிரில், மிகப் பெரிய கட்டடம் ஒன்று உருவாகிக்கொண்டிருந்தது. ‘புதிதாக உருவாகிக்கொண்டிருக்கும் நினைவிடம் அது. அங்கே நீங்கள் கேட்டது அனைத்தும் கிடைக்கும். அரசியல் வகுப்புகள் நடத்துவதற்கு வசதியாக பெரிய அறைகளும் உள்ளன. அரசியல் நூல்கள் அனைத்தும் இனி இங்கே கிடைக்கும்.’

இங்கே சிபிஎம் கட்சிக்கு செல்வாக்கு எப்படி இருக்கிறது? ‘ஒரு காலத்தில் வலுவான கோட்டையாக இருந்தது. இப்போது அப்படிச் சொல்லமுடியாது. கம்யூனிஸ்டுகளை மிகவும் மதிக்கிறார்கள். ஆனால் ஓட்டு என்று வரும்போது திராவிட கட்சிகளின் நினைவு வந்துவிடுகிறது.’ தோழர் தொடர்ந்தார். ‘சிறிது காலத்துக்கு முன்பு, திருமாவளவன் கீழ்வெண்மணியைத் தனக்கான அடையாளமாக மாற்ற முயன்றார். சுற்றுப்பயணம் எல்லாம் செய்தார். ஆனால் அந்த முயற்சி எடுபடவில்லை.’

உழைப்புக்கு ஏற்ற கூலி அளிக்கப்படவேண்டும் என்று விவசாயக் கூலிகள் அறுபதுகளில் குரல் கொடுத்தபோது, பண்ணையார்களும நிலப்பிரபுக்களும் கோபமும் எரிச்சலும் அடைந்தனர்.  சங்கம் கொடுத்த துணிச்சல் இது என்பதால் வன்முறை கொண்டு சங்கத்தைக் கலைக்க முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக, டிசம்பர் 25, 1968 அன்று வெண்மணி கிராமத்தைச் சேர்ந்த தாழ்த்தப்பட்ட இரு விவசாயிகளை மிராசுதாரர் ஒருவர் தன் வீட்டுக்கு இழுத்துச் சென்று கட்டி வைத்து உதைக்க ஆரம்பித்தார். விஷயம் கேள்விப்பட்ட விவசாயிகள் திரண்டு வந்து இருவரையும் மீட்டெடுத்துச் சென்றனர்.

அடிமைகளின் வெற்றி என்றல்லவா இந்தச் சம்பவத்தை வரலாறு பதிவு செய்யும்? அதை அனுமதிக்கமுடியுமா? கொதித்தெழுந்தார்கள் நிலச்சுவான்தார்கள். அவர்களில் ஒருவராக கோபால கிருஷ்ண நாயுடு தனது அடியாட்களை அழைத்துக்கொண்டு வெண்மணிக்குள் புகுந்து தென்பட்டவர்களையெல்லாம் வெறிகொண்டு சுட ஆரம்பித்தார். கோழிக்குஞ்சுகளைப் போல் சிதறியோடினார்கள் மக்கள். சுதந்தர இந்தியாவின் ஜாலியன்வாலாபாக் அரங்கேற ஆரம்பித்தது. குண்டடிப்பட்டவர்களும் குழந்தைகளும் பெண்களும் வயதானவர்களும் உயிர் பயத்துடன் கூக்குரல் எழுப்பியபடி ஓடிக்கொண்டிருந்தனர். தெருவின் இறுதியில் அமைந்திருந்த ராமையாவின் குடிசைக்குள் அவர்கள் ஓடியபோது, தப்பித்த நிம்மதியை அடைந்திருப்பார்கள். எட்டடி நீளமும் ஐந்தடி அகலமும் கொண்ட குடிசை அது. இருப்பதிலேயே பெரிய மறைவிடம். எனவே, பாதுகாப்பானதும்கூட என்று அவர்கள் நினைத்துக்கொண்டார்கள். சில நிமிடங்களில் குடிசைக் கதவு அறைந்து சாத்தப்பட்டது. மீண்டும் அவர்கள் குரல் எழுப்பி கத்துவதற்குள் கதவு பூட்டப்பட்டது. சிறிது நேரத்துக்கெல்லாம் குடிசை பற்றி எரிய ஆரம்பித்தது. ஆறு பேரால் வெளியில் தப்பி ஓடிவரமுடிந்தது. ஒரு தாய், தன் ஒரு வயது குழந்தையைத் தீயிலிருந்து காப்பாற்ற வெளியில் எடுத்து வீசினாள். தீயைக் காட்டிலும் அடர்த்தியாக எரிந்துகொண்டிருந்தது வெளியில் இருப்பவர்களின் உள்மன வன்மம். தப்பி பிழைத்த அந்தக் குழந்தையை அள்ளி எடுத்து தீயில் வீசியெறிந்தார்கள். அப்படியும் ஆத்திரம் தீராததால், குடிசைக்கு வெளியே பயத்தில் உறைந்து கிடந்த மூன்று குழந்தைகளைப் பிடித்து அவர்களையும் நெருப்புக்குள் தள்ளினர்.

நடக்க ஆரம்பித்தோம். ஏதேதோ நினைவுகளை, சோகங்களை, கோபங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டே உள்நுழைந்த கூட்டம் இப்போது அமைதியாக திரும்பிகொண்டிருந்தது.

0

மருதன்

விருதுநகர் : அண்ணாச்சிகளும் மானேஜ்மெண்ட் பாடங்களும்

முதல் பகுதி 

தமிழகத்தின் மற்ற பகுதிகளில் தான் அண்ணாச்சி என்ற வார்த்தைப் பிரயோகத்துக்கு சமூக அடையாளம் இருக்கிறது. விருதுநகர் வட்டாரத்தில் அது ஒரு மரியாதைச் சொல். விருதுநகரைப் பொருத்தவரையில், அங்குள்ளவர்கள் எந்த சமூகத்தைச் சேர்ந்தவராயினும், வயது வித்தியாசமில்லாமல் எல்லோருமே அண்ணாச்சிகள்தாம். ஒரு தாயின் இடுப்பிலிருந்து கொண்டு கடையை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த கைக்குழந்தையைப் பார்த்து, கல்லாவில் உட்கார்ந்திருந்த மூத்த அண்ணாச்சி, ‘அண்ணாச்சி என்ன பாக்குறீங்க? அண்ணாச்சிக்கு என்ன வேணும்?’ என்று கேட்டபோது, வாங்க, போங்க என்பது மாதிரி, அண்ணாச்சி என்பதும் அங்கே ஒரு மரியாதைச் சொல் என்று புரிந்தது.

விருதுநகரின் தொழில் வர்த்தகச் சூழலைப் பற்றி அண்ணாச்சிகளுடன் கலந்துரையாட எம்.எல்.ஏ. திரு பாண்டியராஜன் விரும்பியதையொட்டி, எம்.எல்.ஏ. வீட்டிலே ஒரு கலந்துரையாடலுக்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்து. விரும்பினால் நீங்களும் கலந்துகொள்ளலாமே என்று எம்.எல்.ஏ. கேட்டுக்கொண்டதால் அண்ணாச்சிகளுடன் உட்கார்ந்துகொண்டேன். புளி, புண்ணாக்கு, மிளகாய், உளுந்து, கடலை, கட்டடச் சாமான்கள், தீப்பெட்டி, ஃபயர் வொர்க்ஸ், டிராவல்ஸ், துணிக்கடை என்று பழகிப் போன, இக்கால இளைஞர்களை அவ்வளவாகக் கவராத தொழில் பின்னணி அவர்களுடையது.  கணுக்காலுக்கு மேல் தூக்கிக் கட்டிய நாலுமுழ வேட்டிகளுடன் அமர்ந்திருந்தார்கள். இவர்களில் பலரின் வணிகப் பரிவர்த்தனை கோடிகளைத் தாண்டும். வழங்கப்பட்ட தேநீரை மறுத்துவிட்டு, ஒரு டம்ளர் பச்சைத்தண்ணி போதும் என்று அவர்கள் வாங்கி அருந்தியபோது, ஆச்சரியப்படுவதைத் தவிர வேறு ஒன்றும் தோன்றவில்லை.

அது சாம்பிரதாயமான கூட்டமல்ல. ஒரு informal get together. அண்ணாச்சிகள் பிரச்னைகளைப் பேச, அம்மாதிரியான பிரச்னைகளை வேறு இடத்தில் சந்தித்தவர்கள், அவற்றை எப்படி கையாண்டார்கள் என்ற உதாரணங்களை எம்.எல்.ஏ. எடுத்துச் சொன்னார். உங்களால் முடியும், நீங்கள் ஜெயிக்கப் பிறந்தவர்கள் என்று அவர்களை உசுப்பேற்றாமலும், உருமா கட்டிவிடாமலும், வாங்க சென்னைக்குப் போவோம், மந்திரியைப் பார்ப்போம் என்றோ, அந்த செக்ரட்ரி என் கூடத்தான் வாக்கிங் வருவாறு, இந்த செக்ரட்ரி எங்கூடப் படிச்சவரு என்று பில்டப் கொடுக்காமல், Backward/ Forward Linkages, Industry/ Service Clustering, Value Chain போன்ற நிர்வாகக் கருத்தாக்கங்களின் அடிப்படையில், அண்ணாச்சிகளுக்கு புரிகின்ற பாஷையில் விளக்கம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். எம்.எல்.ஏ வீட்டு வரவேற்பறை, சிறிது நேரம் வகுப்பறையாக மாறிவிட்டது.

தொழில்நுட்பத்தில், மருத்துவத்தில் புதிய கண்டுபிடிப்புகள் எப்படி நம்முடைய பல பிரச்சனைகளைத் தீர்த்துவைத்தனவோ, அது மாதிரி, சமூகவியலிலும் உளவியலிலும் நிர்வாகவியலிலும் அறிமுகமான சில கருத்தாக்கங்கள் நமக்குத் தெளிவை உண்டாக்கி, பிரச்னைகளைக் எளிதாகக் கையாளும் மனோதிடத்தை அளித்திருக்கின்றன. எம்.எல்.ஏ பேசிய தொடர்புகள் (Backward/ Forward Linkages), குழுமங்கள் (Industry/ Service Clustering), பொருள் மற்றும் சேவையின் சங்கிலித் தொடர் (Value Chain) இவையெல்லாம் எம்.பி.ஏ வகுப்பறைப் பாடமல்ல. அவை கார்ப்பரேட் கருத்தாக்கங்களும் அல்ல.  மக்களின் அன்றாட ஜீவனோபாயத்துடன் நேரடியாவை சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்கள் அவை. நாம் உண்ணும் சீவல், சீடை, சீனி மிட்டாய்க்குக்கூட Backward/ Forward Linkages உள்ளன.Value Chain உண்டு. இதைப் புரிந்து கொள்ளும் அனுபவம் இருந்ததாலும், நானேகூட பங்கேற்பு Value Chain-ஐ சில இடங்களில் பரீட்சித்துப் பார்த்து அதன் பலன்களை உணர்ந்துகொண்டிருந்ததாலும், எம்.எல்.ஏ கலந்துரையாடலிலிருந்த முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்துகொள்ள முடிந்தது.

எம்.எல்.ஏ தொடர்ந்தார். ஒரு பொருளின் Value Chain-ல், மூலப்பொருள் (Raw Material Supply) சப்ளை செய்தவர்கள் சில காலம் நல்ல லாபம் பார்த்தார்கள். அதை பிராசஸ் செய்து பொருளாக்கியவர்களுக்கு சிலகாலம் லாபம் கிடைத்தது. சில காலம் விநியோகஸ்தர்களுக்கு லாபம் கிடைத்தது. இந்த லாப விகிதம் எல்லா நிலைகளிலும் ஒரே மாதிரி இருப்பதில்லை. ஒரு பொருளின் Value Chainல் ஏற்படும் ஏற்றத்தாழ்வுகளையும் சமநிலையையும் புரிந்து கொண்டு, அதற்கு ஏற்றாற்போல் எந்த நிலையைப் பிடிப்பது, எதை விடுவது என்று திட்டமிட வேண்டும்

இளம் தொழில் முனைவோருக்கான ஒரு அமைப்பு இருந்தால் வணிகத்தைப் பற்றியும், வணிகச் சூழலில் ஏற்படும் சவால்களைப் பற்றியும் அவர்கள் தெரிந்துகொள்ள வாய்ப்பேற்படும் என்று கூறிய எம்.எல்.ஏ, அப்படிப்பட்ட ஓர் அமைப்பை விருதுநகரில் ஏற்படுத்தினால் நன்றாக இருக்கும் என்று சொன்னபோது, அந்த கருத்தை எல்லா அண்ணாச்சிகளும் வர்வேற்றார்கள். அந்த அமைப்புக்குப் பொருத்தமான பெயரிடவேண்டுமென்றும் (Branding), அப்பெயரே அந்த அமைப்பின் நோக்கத்தை எடுத்துக் கூறுவதாக இருக்கவேண்டும் என்றும் சொன்னபோது, அதைப் புரிந்துகொண்ட அண்ணாச்சிகளில் ஒருவர், பெயரில்தானே இருக்கின்றது பெருமாளுக்கான மகிமை என்பதுமாதிரி, கேரளாவை மையப்படுத்தி தான் செய்துவந்த வணிகத்தால், ‘கேரளா டிரேடிங் கார்ப்பரேஷன்’ என்று தன் கடைக்குப் பெயரிட்டதையும், அதனால் உண்டான சாதகங்களையும் சுவைபட கூறினார்.

அரசியல், அரசியல் ரீதியான தொடர்புகள், முறைகேடாக சம்பாதித்த முதலீடு, அரசின் தவறான கொள்கை முடிவுகள் போன்றவை ஒரு பொருளின்/ சேவையின் சங்கிலித் தொடரில் (Value Chain) குழப்பத்தை உண்டாக்கி, ஆண்டாண்டுகாலமாக அதையே ஜீவனோபாயமாகக் கொண்டிருக்கும் பலரை ஓரங்கட்டி ஓட்டாண்டிகளாக்கிவிடுவதை நாம் பார்த்திருக்கின்றோம். Traffic Route தெரிந்தால் எப்படி நம் பயணத்தை சுலபமாக்கிக் கொள்ளமுடிகின்றதோ, Disease Chain தெரிந்தால் எப்படி ஒரு நோய்த் தாக்கதிலிருந்து நம்மால் தப்பிக்க முடிகின்றதோ, அது மாதிரி Value Chain பற்றிய தெளிவு இருந்தால் தொழில் மற்றும் வணிகச் சிக்கல்களிலிருந்து விடுபட முடியும் அல்லவா?

சாதி/மத உணர்வுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டவர்களுக்கும், அரசியல் தொடர்புகளால் எளிதாக சலுகைகளைப் பெற்றுக்கொள்ளமுடிந்தவர்களுக்கும் அறிவார்ந்த தெளிவு தேவைப்படாதுதான். தொழிலில் வெற்றிபெறுவதென்பது அவர்களுக்கு எளிதாக இருந்தாலும், அத்தகைய வெற்றி தாற்காலிகமானதே. எந்தஒரு செயலிலும் அறிவார்ந்த தெளிவே ஸ்திரத்தன்மையை அளிக்கும். அப்படிப்பட்ட அறிவார்ந்த தெளிவை உருவாக்க விருதுநகர் சட்டமன்ற உறுப்பினர் திரு. பாண்டியராஜன் முயல்கிறார்.

0

பேரா. எஸ்.ரெங்கசாமி

விருதுநகர் – ஒரு பேராசிரியரின் வித்தியாசமான அனுபவம்

1

ஒரு நண்பர் மூலம் விருதுநகர் எம்.எல்.ஏ. திரு. மாஃபாய் பாண்டியராஜன் அவர்களுடன் அறிமுகம் இருந்தாலும், நேரில் சந்திக்க அவ்வளவாக வாய்ப்புகள் இருந்ததில்லை. எம்.எல்.ஏ என்னைப் பார்க்க விரும்புவதாக அவர் அலுவலகத்தில் இருந்து தெரிவிக்கப்பட, அதையொட்டி விருதுநகர் அழைத்துச் செல்லப்பட்டேன்.  ஓர் அரசியல்வாதி போல் அவர் இல்லை.  இந்தியாவின் மிகப்பெரிய மனிதவளத் தேடல் மற்றும் மேம்பாடு நிறுவனத்தைக் கட்டமைத்து, அதை வெற்றிகரமாக நடத்திவரும் ஒரு மனிதராகவே அவர் தோன்றினார். எம்.எல்.ஏ அலுவலகங்களுக்கே உரிய சில சாமுத்திரிகா லட்சணங்களை அங்கே பார்க்க முடியவில்லை. கரை வேட்டிக்காரர்களைவிட,  இளைஞர் கூட்டமே அதிகம். கணினிகளின் முன் உட்கார்ந்து பணிகளைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தனர். சட்டமன்ற உறுப்பினர் என்ற பதவி, அவரைப் பொறுத்தவரை வருமானமீட்டும் வாய்ப்பல்ல. மாஸ்லோவின் மானுடத் தேவைப் படிநிலைகளின் உயர்நிலையான “ஆத்ம மேன்மைக்காக” அவர் தனது காலத்தையும், காசையும் விருதுநகரில் செலவழித்துக் கொண்டிருப்பதாகப்பட்டது.

என்னை அவர் அழைத்ததற்குக் காரணம் இருக்கிறது. தனது தொகுதியையும், தனது தொகுதி மக்களையும், அவர்களது வாழ்வையும் சரியான கோணத்தில், அறிவியல் பூர்வமாக அறிந்து கொள்ள அவர் விரும்பினார். தொகுதி முழுதிலும், சமூகப் பொருளாதாரப் புள்ளிவிவரக் கணக்கெடுப்பு நடத்தவும் விரும்பினார். தன்னுடைய தேவையை, விருப்பத்தை, சுற்றி வளைக்காமல் மிக ரத்தினச் சுருக்கமாக திரு. பாண்டியராஜன் எடுத்துச் சொன்னார். “நான் போட்டியிடும் போதே என் தொகுதியைப் பற்றி, அரசியல் கடந்த புரிதல் இருந்திருக்கவேண்டும். கடந்த ஒன்பது மாதத்தில் தொகுதியில் அலைந்து, அலைந்து அனுபவம் மூலமாக பலவற்றை அறிந்துகொண்டேன். அதில் காலமும் பொருளும் விரயமாவது போல் தெரிகின்றது. என்னுடைய புரிதல் அறிவார்ந்ததாக இருக்கவேண்டும். நான் எங்கிருந்தாலும் விழித்தெழும் போது என் தொகுதியில் விழிக்கும் மாதிரி என் தொகுதியைப் பற்றிய வரைபடமும், தகவல்களும் என் கணினியிலும் செல்போனிலும் இருக்கவேண்டும். தொகுதிக்குட்பட்ட ஒவ்வொரு கிராமத்தைப் பற்றியும், யாருடைய உதவியும் இல்லாமல் தெரிந்துகொள்ளும் முறை எனக்கு வேண்டும். ஒரு நபரிடமிருந்தோ, கிராமத்திலிருந்தோ கோரிக்கை ஒன்று வந்துவிட்டால் அக்கிராமம் பற்றிய தகவல்கள் என் மனபிம்பத்தில் தன்னிசையாக ஓட வேண்டும். ஒரு அரசியல் கட்சியைச் சார்ந்தவன் என்ற முறையில் எனக்கு சில வரையறைகள் உண்டு. அதையும் தாண்டி என்தொகுதி மக்கள் என்னையும், நான் அவர்களையும் சென்றடைய வேண்டும். I need a methodology to achieve this”.

பங்கேற்பு முறைகளில் (Participatory Methods-PRA) பரிச்சயமும், நம்பிக்கையும் கொண்டிருந்த எனக்கு, இது மாதிரியான பணிகளில், அதுவும் எண்ணிக்கை (Head Counting) சார்ந்த புள்ளிவிவரக் கணக்கெடுப்புகளின் வரையறை புரிந்திருந்தது. எனவே, மையப்படுத்திய, பொருட்செலவில்லாத, அதே நேரத்தில் நம்பகத்தன்மை மிக்க மாற்றுத் தகவல் சேகரிப்பு முறைகளை திரு. பாண்டியராஜன் அவர்களிடம் பரிந்துரைத்தேன்.

நான் பரிந்துரைத்த செயல்முறைகளின் அடிப்படைகள் இவை.

  • தகவல் சேகரிப்பு முறைகள் அனைத்துத் தரப்பு மக்களும் பங்கேற்கத்தக்க அணுகுமுறை கொண்டதாக இருக்க வேண்டும்.
  • தேவைப்படும் பட்சத்தில் சில வேலைகளுக்கு satellite images கூட பயன்படுத்த வேண்டியிருக்கும். கணினி பயன்பாடு அதிகமிருக்கும். அதற்கான ஏற்பாடுகள் செய்யப்படவேண்டும்.
  • சேகரிக்கப்பட்ட தகவல்கள் அனைத்தும் ஏதாவதொரு வடிவில், உள்ளடக்கத்துடன் இணையத்தைப் பயன்படுத்தி பொதுவெளியில் பகிர்ந்து கொள்ளப்படவேண்டும். தகவல்கள் பொதுவெளியில் பகிர்ந்து கொள்ளப்படும் என்ற உணர்வு ஆரம்பத்திலே உருவானால்தான் தகவல் சேகரிப்பில் சிரத்தை உருவாகும். நம்பகத்தன்மை மேம்படும்.
  • பணி முடிவடையும் போது இதை வெளியிலிருந்து வந்த ஒரு ஆலோசகர்/ நிபுணர் குழு செய்து கொடுத்தது என்றில்லாமல், அனைவரும் உடனிருந்து செய்தோம் என்ற குழு உணர்வு எம்.எல்.ஏ. அலுவலகப் பணியாளர்களிடமும், அவரைச் சார்ந்தவர்களிடமும்  ஏற்படவேண்டும்.

திரு. பாண்டியராஜன் அவர்கள் விரும்பிய சட்டமன்ற தொகுதி தகவல் தொகுப்பு (Constituency Profile) எப்படிச் செய்யப்படவேண்டுமென்பதற்கு முன்மாதிரிகள் அதிகம் இல்லாததால், எங்களுக்கான முன்மாதிரிகளை நாங்கள்தான் உருவாக்கவேண்டியிருந்தது. ஒன்றிரண்டு கிராமப் பஞ்சாயத்துகளில் எல்லாக் குடும்பங்களையும் உள்ளடக்கிய குடும்பத் தகவல் (Household Information) தொகுப்புகளையும், தொகுதி உள்ளடக்கிய கிராமத் தகவல் (Village Profiles) தொகுப்புகளையும், இதில் அரசுத்துறைகள் தரும் தகவல்களை ஒருங்கிணைத்து, அரசுத் தகவல்களுக்கு எப்படி மதிப்புக் கூட்டுவது என்பது பற்றியும் சிந்திக்கப்பட்டது. எங்கள் செயல்முறைகள் மற்றும் அனுபவங்களின் அடிப்படையில், அணுகுமுறைகளை அவ்வப்போது சரிசெய்து கொள்ளவேண்டும் என்றும் தீர்மானிக்கப்பட்டது.

நாங்கள் எப்படிச் செய்ய ஆரம்பித்தோம் என்ற செயல்முறை விளக்கம் இங்கே தேவையில்லை. நாங்கள் பணியை ஆரம்பித்தவுடன் எங்களுக்கு கிடைத்த ஆச்சரியமும் அதிர்ச்சியும்தான் எங்களுக்குப் பாடங்கள். ஆச்சரியம் என்னவென்றால் நமது மக்களின் உள்ளார்ந்த வலிமையும், தாக்குப் பிடிக்கும் திறமும் தான். அதிர்ச்சி என்னவென்றால் மக்களை புரிந்து கொள்ளமுடியாத அல்லது புரிந்து கொள்கின்ற மறுக்கின்ற நமது மட்டித்தனம். நமது என்பதில் அரசு அதிகாரவர்க்கத்திற்கே அதிகப் பங்கு.

ஒரு முயற்சியில் இறங்கும் முன் அதைப் பற்றிய பின்புலத் தகவல்கள் இருந்தால் களப் பணியில் தெளிவு உண்டாகுமே என்ற ஆதங்கத்தில் விருதுநகர் தொகுதிக்குட்பட்ட பஞ்சாயத்துக்கள், அதன் உட்கடை கிராமங்கள் பற்றிய தகவல்கள் கேட்டபோது, எம்.எல்.ஏ அலுவலகத்தில் மாட்டிவைக்கப்பட்டிருந்த தொகுதி வரைபடம் உதவியாய் இருந்தது. நமது நாட்டில் பஞ்சாயத்து அமைப்புகள் என்ற பெயரில் சமுதாய முன்னேற்றத்துக்கான உலகின் மிகப் பெரிய நிர்வாகக் கட்டமைப்பை ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் உருவாக்கியிருந்தும், அதில் தொழில்நுட்பக் கல்விமுடித்த, துறை சார்ந்த நிபுணத்துவம் கொண்டவர்கள் பணியிலமர்த்தப்பட்டிருந்தும், அவர்களால் இதுவரைக்கும் முழுமையான ஒன்றிய வரைபடத்தை உருவாக்கித் தரமுடியவில்லை. தமிழ்நாடு குடிநீர் வடிகால் வாரியம் தங்கள் பணிகளுக்கென்று உருவாக்கிக் கொண்ட வரைபடங்கள்தாம், பஞ்சாயத்து நிர்வாகத்துக்கும் பயன்படுகின்றது. வேறு துறையினர் தங்கள் தேவைகளுக்கு உருவாக்கிய ஒரு limited purpose map மாற்றுருவாக்கமே செய்யப்படாமல் பயன்படுத்தப்படுவதற்கு எம்.எல். ஏ அலுவலகத்தில் இருந்த, அரசிடமிருந்து பெறப்பட்ட அந்த வரைபடமே அத்தாட்சி.

விரிவான தகவல் சேகரிப்புக்கு ராம்கோ சிமெண்ட் ஆலையின் பின்புறம் அமைந்துள்ள, விருதுநகர் ஒன்றியத்தைச் சேர்ந்த, தம்பநாயக்கன்பட்டி கிராமப் பஞ்சாயத்து  பரிந்துரைக்கப்பட்டது. தம்பநாயக்கன்பட்டி பஞ்சாயத்து, அதனுடன் சேர்த்து, 1.எதிலப்பன்பட்டி, 2.காமராஜர்புரம், 3.சேடபட்டி, 4.அம்மாபட்டி மற்றும் 5.துருசுபட்டி@துரைராஜபுரம் (தற்போது யாரும் குடியிருக்கவில்லை) என்று ஆறு கிராமங்களை உள்ளடக்கியது. 667 வீடுகளும், 3461 மக்களும் கொண்டிருப்பதாக அரசுத் தரப்பிலிருந்து பெறப்பட்ட எம்.எல்.ஏ. அலுவலகப் புள்ளிவிவரம் தெரிவித்தது. இந்தப் புள்ளிவிவரம் எப்பொழுது எடுக்கப்பட்டது என்று தெரியாது. ஆனால் நாங்கள் கேட்டபொழுது, இதைத்தான் அரசிடமிருந்து பெறமுடிந்தது என்று எம்.எல்.ஏ அலுவலகப் பணியாளர்கள் சொல்லிவிட்டார்கள். புள்ளிவிவரம் உண்மையா பொய்யா என்பது முக்கியமல்ல. அது குறிப்பிட்ட ஒரு போக்கைப் புரிந்து கொள்ள உதவினாலே போதும். ஆனால் அதைக்கூட அந்த அரசுப் புள்ளிவிவரத்தால் செய்ய முடியவில்லை.

இத்தனைக்கும் புள்ளிவிவரச் சேகரிப்புக்கு கோடிக்கணக்கில் செலவாகிக்கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் அதை அவர்களும் பயன்படுத்துவதில்லை, பிறருக்கும் தருவதில்லை. அப்படியென்ன சொல்லமுடியாத ரகசியங்கள் அதில் புதைந்துள்ளனவோ தெரியவில்லை. கேட்டால் ஏதோ ஆப்பிரிக்கா கண்டத்ததிலிருந்து இடமாற்றம் பெற்றுவந்தவர் மாதிரி “இங்கேவந்து  நாலைந்து மாதங்கள் தாம் ஆகின்றது” என்பார்கள். சரியான தகவல் சேகரிப்பு தொகுப்பு முறைகளை உருவாக்கி இருந்தால், ஒருமணி நேரம்கூட ஆகாது ஒரு பஞ்சாயத்து யூனியனைப் புரிந்துகொள்ள. சாதாரண மக்களுக்கு மட்டுமல்ல எம்.எல்.ஏ.  /எம்.பி. எல்லோருக்கும் பட்டைநாமம்தான் சாத்தபடுகின்றது என்பதற்கு, அங்கிருந்த அரசுப் புள்ளிவிவரங்கேளே சாட்சி.

2

GPS tracking பொருட்டு முதலில் நாங்கள் சென்ற கிராமம் எதிலப்பன்பட்டி. அந்தக் கிராமத்துக்குச் செல்லும் பாதையும், அக்கிராமமும் ராம்கோ சிமெண்ட் ஆலையின் பின்புறச் சுற்றுச் சுவரையொட்டி அமைந்துள்ளது. ஆலையின் உயர்ந்த புகைபோக்கிகளும், சுற்றுச்சுவரும் நிச்சயமாக அவ்வூராரின் மனபிம்பத்தில், மரபணுக்களில் பதிந்துவிட்டிருக்கும். ஆலைக்கும், அவ்வூருக்குமான தொடர்புகளை அறிந்துகொள்வது அன்றைக்கு எங்கள் நோக்கமாக இல்லாவிட்டாலும், இந்திய கட்டுமானத் துறைக்கு மிகப்பெரிய பங்களிப்பை ஆற்றிய ஒரு ஆலைக்கும், அதன் புறக்கடையில் அமைந்த ஒரு சின்னஞ்சிறிய கிராமத்திற்கும் ஆக்கபூர்வமான தொடர்புகள் இல்லாமலிருப்பதைக் கண்டபோது கஷ்டமாக இருந்தது. எத்தனை எத்தனையோ வழிகளில் அறம் வளர்க்கும் ராம்கோ நிறுவனம், தன் காம்பவுண்டு சுவரருகில் இருக்கும் ஒரு கிராமத்தின் மீது கரிசனத்தைக் காட்ட மறுத்திருக்காது. அதற்கான வாய்ப்புக்களை உருவாக்க அறிவியல் பூர்வமான அணுகுமுறைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டிருக்காது. Corporate Language தெரிந்த திரு.பாண்டியராஜன், அந்த ஆலையின் புகையுனூடே கொஞ்சம் கரிசனத்தையும் இனிமேல் கசியவிட ஆவண செய்யலாம்.

ஐந்து கிராமங்களின் சாலைகளையும், தெருக்களையும் GPS Track எடுத்துமுடிக்க, இருநாட்களில் 12 மணிநேரம் செலவிட்டோம். எங்களைவிட அதிகத் தொழில்நுட்பம் தெரிந்தவர்கள் satellite images ஐப் பயன்படுத்தி இன்னும் குறைவான நேரத்தில் இதைச் செய்திருக்கமுடியும்தான். பங்கேற்பு முறைகளில் Transect Walk என்ற செய்முறை மிக முக்கியமானது. தெருத்தெருவாக நடக்கும் போது கிடைக்கும் ஞானம் ஒப்பற்றது. எங்களுடன் வந்த உள்ளூர்க்காரர்களோடு மட்டும் பேசிக்கொண்டே நடந்தோம். கிராமத் தெருக்களில் நடந்து செல்வது ஞானம் பெறுவதற்கான நல்ல வழி.

கிராமம் என்பது பொதுவான ஒரு சொல்லாடல். வார்த்தை. மனிதர்கள் தோற்றத்திலும், குணத்திலும் வேறுபட்டிருப்பதைப் போன்று கிராமங்களும் வேறுபட்டது என்பது அனுபவம். தெருத்தெருவாக நாங்கள் நடந்தது எங்களின் அனுபவத்தை மேலும் நம்பத்தூண்டியது.

விவசாயத்தை நம்பிய ஜீவனோபாய முறைகள் முற்றிலும் கைவிடப்பட்டு, வேளாண்மை சாராத மாற்று ஜீவனோபாய முறைகளுக்கு மக்கள் பழக்கப்பட்டுவிட்டார்கள். இந்த மாற்று ஜீவனோபாய முறைகள் அரசின் மதியூகத்தால் உருவானதல்ல. அரசின் கட்டமைப்பு வசதிகள் மக்களின் முயற்சிகளுக்கு பக்கபலமாக இருந்திருக்கின்றது என்பதை மறுக்கமுடியாது. உதாரணமாக சாலைகள், மின்சாரம்  போன்ற கட்டமைப்பு வசதிகளை அரசால் மட்டுமே தரமுடியும். இந்தக் கட்டமைப்பைப் பயன்படுத்தி தூக்கம் கலைவதும், எழுந்து நடப்பதும், குதிரைப் பாய்ச்சலில் ஓடுவதும் அந்தந்த சமூகங்களின் (கிராமங்களின்) உள்வலிமையைப் பொறுத்தும், உள்ளொளியைப் பொறுத்தும் அமைகின்றது. அதை அந்த கிராமங்கள் காட்டியது. கிராமத்துச் சாலைகள், மின்சாரம், நிலத்தடிநீர், பள்ளி, போக்குவரத்து போன்ற கட்டமைப்பு வசதிகள் மீது மக்கள் ஓராயிரம் விதமாக தியானிக்கின்றார்கள். அவர்கள் தியானத்திலிருந்து பெறப்படும் ஞானமும் ஓராயிரம் விதமாக வெளிப்படுகின்றது. அதிலெல்லாம் அழகும், அர்த்தமும் மிளிர்கின்றது, அந்த ஞானமே அவர்களின் ஜீவனோபாயம்.

காமராஜர்புரம் என்ற உட்கடை கிராமத்தைப் பற்றி அரசுப் புள்ளிவிவரம் சொன்னதற்கும் நாங்கள் நேரில் பார்த்ததற்கும் எவ்வளவு வித்தியாசம்! மிகச் சமீபகாலத்தில் அங்கே கோடிகோடிகளில் கட்டுமானத்துறையில், நூற்றுக்கணக்கில் புதிய வீடுகள் கட்டப்பட்டுள்ளன. பலவீடுகளின் வடிவமைப்பும், கட்டுமானச் செலவுகளும் எங்களை ஆச்சர்யப்படவைத்தன. கட்டுமானத் துறையில் இம்மாதிரி வெளியிட முதலீடுகளைக் கவர, காமராஜர்புரத்திலோ, அந்தப் பஞ்சாயத்திலோ எந்தத் தலைமையும் திட்டமிட்டு வியூகம் அமைக்கவில்லை. அங்கே கிடைக்கும் நிலத்தடிநீரும், RR நகரில் நடந்து வரும் CBSE பள்ளியும்தான் இதற்குக் காரணம் என்று சொல்லப்படுகின்றது. அங்கே புதிய வீடுகளைக் கட்டியவர்கள் தவறான முறையில் பொருளீட்டி அதைச் செய்தமாதிரி தெரியவில்லை. பழங்களைப் பதப்படுத்த, பினாயீல் தயாரிக்கக்கூட இந்த நாட்டில் வரிந்துகட்டி பயிற்சி அளிக்கப்படுகின்றது. ஆனால் ஒரு குடும்பத்தின் வாழ்நாள் கனவான, வீடு கட்டுவதைப் பற்றி எந்தவொரு ஆலோசனையும் முறையாகச் சொல்ல ஏற்பாடுகள் நாம் செய்துவைக்கவில்லை. வீடு கட்டும் சாதாரண மக்கள் ஏமாற்றப்படுவதற்கும், அவர்கள் படும் துயரங்களுக்கும் அளவே இல்லை. இலவச வீடுகளைக் கொடுப்பது இருக்கட்டும். இலவசங்களை எதிர்பார்க்காமல் வீடு கட்டுபவருக்கு நாம் என்ன கொடுக்க உத்தேசித்திருக்கின்றோம்? மற்றெல்லா துறைகளிலும், வேளாண்மை, கால்நடை, ஊட்டச்சத்து, ஏன் எய்ட்ஸ் நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்குக் கூட விரிவாக்கக் கல்வியும், கவுன்சிலிங்கும் கொடுப்பது நடைமுறை வழக்கமாகிவிட்ட இந்த நாட்டில் சிவில் வொர்க்ஸ்க்கு விரிவாக்கக் கல்வி இல்லாதது மிகப் பெரிய குறையே. வீடு கட்டுவதில் வாஸ்து என்ற ஒன்றைத் தவிர வேறு உருப்படியான கல்விமுறைகள் இல்லைதானே?

சுமாரான சாலைகள், குடிப்பதற்கு ஏற்ற நிலத்தடி நீர், தரமான கல்வி/ மருத்துவ வசதி மின்சாரம் போன்றவை, குறிப்பாக அது இது என்றில்லாமல் ஒரு ஏதுவான சூழ்நிலை (Enabling Environment) அரசு மூலமாகவோ, தனியார் மூலமாகவோ உருவானால், அது மக்களை  நம்பிக்கையுடன் செயல்படத் தூண்டும் என்பதற்கு காமராஜர்புரம் விரிவாக்கமே நல்ல உதாரணம்.

தம்பநாயக்கன்பட்டி என்ற தாய்க் கிராமம். நெருக்கமான சிறுசிறு வீடுகள். அனைத்து ஜாதிக்கும் சொந்தமுடையது என்று கல்வெட்டில் பெருமிதமாக் பதித்துக் கொண்ட இந்துக் கோயில். பிரம்மாண்டமாக எழுந்து நிற்கும் சர்ச். பள்ளி. சமத்துவத்தைப் பறைசாற்றும் பாங்கு. ஊருக்கான பொது விநியோகக் கடையே காலனியில் அமைந்துள்ளது. சமத்துவ மயானம். மக்கள் தொகை அதிகமுள்ள இந்தக் கிராமம் சுற்றியுள்ள கிராமங்களுக்கு சமத்துவமான ஒரு வாழ்வியலை உணர வழி காட்டியிருக்குமோ?

பெரிய, பெரிய வீடுகளைக் கொண்ட அம்மாபட்டி என்ற உட்கடை கிராமத்தில் அதிக ஆள் நடமாட்டமில்லை. இளைஞர்களையோ, இளம் பெண்களையோ பார்க்க முடியவில்லை. ஆனால் வீடுகளெல்லாம் முறையாகப் பராமரிக்கப்படுகின்றது. அந்த ஊரில் மனித நடமாட்டம் அதிகமில்லை. பலர் இடம் பெயர்ந்து விட்டார்கள். ஆனால் வீடுகளை அவர்கள் பராமரிக்கும் பாங்கைப் பார்த்தால், அந்த மண்மீது தங்கள் பிறப்பிடத்தின் மீது அம்மக்கள் வைத்திருக்கும் ஈடுபாடு புலப்படுகின்றது. அந்த ஊரின் செழுமை ஒரு காலத்தில் வேளாண்மையால் வந்திருக்கிறது. ஆனால் இப்போது வேறுவகையில் தக்க வைக்கப்பட்டு வருகின்றது. தாங்கள் பிறந்த மண் மீது, ஊர்மீது தீராக் காதல் கொண்ட அவர்கள் வேறு எங்கோ வாழ்கின்றார்கள். அவர்களிடம் உள்ள அந்த இடம் சார்ந்த பெருமித உணர்வு. அதைத் தூண்டி விட்டால், அது கொழுந்துவிட்டு எரியும். அந்த வெளிச்சம் அப்பகுதிக்கே புது வாய்ப்புகளைத் தரும்

அடுத்து 13 குடும்பங்களே வாழ்ந்த, இன்று யாருமே குடியிருக்காத (uninhabited settlement) துரைராஜபுரம் என்ற துருசுபட்டி. அங்கிருந்த 13 வீடுகளையும் அரசு சென்றடைந்திருப்பதைப் பார்க்கும் போது (மின்சாரம், குடிநீர்)  பாராட்டாமல் இருக்கமுடியவில்லை. ஏகாந்தப் பெருவெளியில் அமைந்துள்ள எளிமையான ஓட்டுவீடுகள். சுற்றி, ஒரு காலத்தில் வாழ்வளித்து, இன்று கருவேலம் காடாய், தரிசாக மாறிப் போன நிலங்கள். அந்த மண்ணில் ஜீவனிருக்கிறது என்பதைக் காட்டும் முகமாக 150 கிலோ மீட்டருக்கு அப்பாலுள்ள கொக்காடி, குருவாடி கிராமங்களிலிருந்து மேய்ச்சலுக்காக ஆடுகளைக் கொண்டு வந்து மாதக்கணக்கில் தங்கியிருக்கும் இடையர் குடும்பங்கள் அமைந்துள்ளன. ஜீவனுள்ள ஏகாந்தப் பெருவெளி. சரியாகத் திட்டமிட்டால் அந்த ஏகாந்தப் பெருவெளியை மையப்படுத்தி அதை ஒரு Eco Village ஆக மாற்றலாம்.

பிரதான சாலைக்கு ஒருபுறம் சேடபட்டி (தம்பநாயக்கன்பட்டி ஊராட்சி), மறுபுறம் கன்னிசேரி புதூர் ஊராட்சி. தீர்க்க தரிசனமற்ற எல்லைப் பிரிப்பு. குடியிருப்புகளைச் சரியாகப் புரிந்து கொள்ள முடியாத அரசு ஊழியர்களின் அரைவேக்காட்டுத்தனமான ஊராட்சி எல்லைப் பிரிப்புக்கு சேடபட்டி சரியான உதாரணம்.

வீடுகளின் நெருக்கமும் அமைப்பும் எதையோ சொல்லவருகிறது. வீடுகள் நெருக்கமாக அமைந்திருந்தாலும், வீட்டின் உரிமையாளரை அடையாளப்படுத்த மக்கள் தயங்கிய விதம். அதில் அவர்கள் பட்ட சிரமங்கள். அந்த கிராமத்தில் வாடகைக்கு குடியிருப்பவர்கள் கொஞ்சம் அதிகம்தான். அதைத் தவிர லைன் வீடுகள் என்று சொல்லத்தக்க 10க்கும் மேலான குடியிருப்புகள். 100 குடும்பங்கள் அந்த மாதிரியான வீடுகளில் குடியிருக்கிறார்கள். சில நகரங்கள் சாஃப்ட்வேர் எஞ்சினியர்களை கவர்ந்திழுப்பது மாதிரி, fire works வேலைவாய்ப்பு நிறைய ஏழைகளை சேடபட்டியை நோக்கி இழுப்பதைப் பார்க்கமுடிந்தது.

நெசவுத் தொழில் செய்த தேவாங்கச் செட்டியார்கள் அதிகம். அதற்கு அத்தாட்சி ஐம்பது வருடங்களுக்கு முன் கட்டப்பட்ட கதர் குடியிருப்பு லயன் வீடுகள். அவை இப்போதுள்ள தொகுப்பு வீடுகள் மாதிரிதான். ஆனால் அந்த வீடுகள் கட்டப்பட்ட பாங்கைப் பார்த்தால், தொகுப்பு வீடுகள் கட்டப்படுவதில் தென்படும் பொறுப்பின்மை மாதிரியில்லாமல், “இந்த வீடுகளில் மனிதர்கள் வாழப் போகின்றார்கள்” என்ற எண்ணம் வெளிப்படுகிறது. ஆண்டுகள் பலவாகியும் அந்த வீடுகள் உறுதியான கட்டமைப்புடன் இருப்பதைப் பார்க்கும் போது, அரசுத் துறைகள் அக்காலத்தில் நன்முறையில் செயல்பட்டது தெரிகிறது. யார் முயற்சியில் அந்த வீடுகள் அங்கு வந்திருக்கும்?. அதை முன்னின்று கட்டிய அந்தப் புண்ணியவான் யார்? என்றெல்லாம் அறிந்தால், எந்தெந்தத் துறைகளில் அரசு (Policy) ஜெயித்தது-எதில் தோற்றது?- அவ்வூர் மக்களின் அடிப்படை ஜீவனோபாயமான நெசவுத் தொழில் எப்பொழுதிருந்து பலவீனமடைய ஆரம்பித்தது? எப்படி fireworks அவர்களுக்கு மாற்று ஜீவன வழிகளை உருவாக்கியது? ஆகியவை தெரியவரும்.

ஃபயர் ஆபீசை நம்பிய பிழைப்பு. அவ்வூருக்குள் நாங்கள் நடமாடியதே மக்களை பயப்படவைத்தது. காரணம் ஃபயர் வொர்க்ஸ் பற்றிய அரசு கண்ணோட்டம். கெடுபிடிகள். தெருக்கள் போக்குவரத்துக்கு மட்டும் அல்ல. குறிப்பாக, சிமெண்ட் பாவப்பட்ட தெருக்கள் அம்மக்களின் ஜீவனமுறைகளுடன் சம்பந்தப்பட்டது. அகலமான சிமெண்ட் தெருக்கள் இருந்தால் இன்னும் அதிகமான workspace (திரிகளைக் காயவைக்க) அவர்களுக்கு கிடைக்கின்றது. அதிக வருமானமீட்ட முடிகின்றது. இதைத் தனியாகக் கட்டப்பட்ட ஒரு காலனியில் கண்டோம். நல்ல தெருக்கள் நல்ல ஜீவனத்தை/ பிழைப்பை உறுதி செய்கின்றது. அந்த ஊருக்கான நல்ல திட்டங்களில் ஒன்று தெருக்களில்  சிமெண்ட் பாவுவதுதான். சிமெண்ட் தெருவாக இருந்தால் அவர்கள் எப்படியும் பிழைத்துக் கொள்வார்கள்.

ஊர் விரிவாகிக் கொண்டு வருகின்றது. விரிவாக்கப் பகுதிகளில் சாலை மற்றும் சில வசதிகளைச் செய்துகொடுத்தால், மக்கள் வீடுகளில் முதலீடு செய்யத் தொடங்குவார்கள். சேமிப்புப் பழக்கம் உயரும். அந்த ஊரில் வாடகை வீடுகளுக்கான தேவை (rental housing) / மார்க்கெட் உள்ளது. சிக்கனமான, சுலபத் தவனைகளில் வீடு கட்டிக்கொடுக்கும் திட்டத்தையோ, அதற்கான வங்கிக் கடனுதவியோ பெற்றுத் தந்தால் அவர்கள் மகிழ்ச்சி அடைவார்கள். தரமான வீடுகளில் வசிக்க அவர்களுக்குத் தகுதியுள்ளது. இலவச வீடுகள், தொகுப்பு வீடுகள், பசுமைக் குடியிருப்பு என்ற பெயரில் அவர்களைக் காத்திருக்க வைக்காமல், இப்பொழுது அவர்கள் செலுத்தும் வாடகையான 400 லிருந்து 600 ரூபாய் மாதத்தவணை கட்டத்தோதாக நீண்டகால வீட்டுக் கடனுதவி செய்தாலே போதும்.

3

கிராமங்கள் மாறிவருகிறது என்று சொல்லாதே, மாறிவிட்டன என்று சொல் என்று முகத்திலடித்தாற்போல் சொன்னது இந்தக் களப்பணியின் மூலம் பெற்ற அனுபவம். விவசாயம் முற்றிலும் கைவிடப்பட்டு, வேளாண்மை சாராத (Non-Farm Activities) ஜீவனோபாய முறைகள் நடைமுறைக்கு வந்துவிட்டது. ஒரு காலத்தில், ஒரு வட்டாரத்தில் அதிகமாகப் பயிரிடப்படும் பயிர்தான் அவ்வட்டாரக் கலாசாரத்தை தீர்மானித்தது. நெல், பருத்தி, கடலை, மிளகாய், காய்கறி விவசாயம், கால்நடைவளர்ப்பு என்று ஒவ்வொரு தொழில்முறையும் தனக்குரிய கலாசாரத்தை வடிவமைத்தது. ஆனால் நாங்கள் பார்த்த கிராமங்களில் தீக்குச்சி ஆலைகளும் ஃபயர் வொர்க்ஸும் தங்களுக்குரிய கலாசாரத்தை வடிவமைத்துள்ளன. இதைப் புரிந்து கொள்ளும் மனநிலையில் அரசு அதிகாரிகளோ அரசியல் தலைவர்களோ இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. விருதுநகர் எம்.எல்.ஏ. திரு. பாண்டியராஜன் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கிறார்.

கிராமத்திலே வாழ்ந்தாலும், அடிக்கடி கிராமங்களுக்குச் சென்றாலும், நேற்று நாம் பார்த்த கிராமங்களை இன்று பார்க்கமுடியவில்லை. விவசாயம் பிரதானமாக இருந்த கடந்த காலத்தில் கிராமங்களில், கிராமங்களிடையே பொதுத்தன்மையைக் காணமுடிந்தது. வேளாண்மை தவிர்த்த பிற பிழைப்பு முறைகள், விதவிதமான சமூகப் பொருளாதாரக் கலாசார உறவுகளை உருவாக்குகிறது. மிகவும் சிக்கலான மாற்றங்கள் கிராமங்களில் ஏற்பட்டு வருகின்றன. அவற்றைப் புரிந்து கொள்ளவும், சிக்கலின்றி சமூக மாற்றுருவாக்கத்திற்கு கையாளவும் புத்திசாலித்தனம் தேவைப்படுகிறது. நாம் பலவற்றை எளிமைப்படுத்தி புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கிறோம். இலவசங்கள் என்ற ஒன்றை கையில் வைத்துக்கொண்டு, அதை மக்களிடம் சேர்பிக்க, சரியான முகவரிகளைத் தேடும் “கொரியர் பையன்கள்” மாதிரி அரசுத் துறைகளும் அரசியல்வாதிகளும் மாறிவிட்டார்கள்.

4

எங்கள் செயல்முறையின் முதல்நிலையான சாலைகளையும் தெருக்களையும் GPS Tracking செய்யும் பணிதான் முடிவடைந்துள்ளது. தெருத் தெருவாக நடக்கும்போது (Transect Walk) ஞானம் பிறக்குமென்பது பங்கேற்பு  முறையின் நம்பிக்கை. தொகுதி மேம்பாட்டு நிதியிலிருந்து தனக்கு எவ்வளவு ஒதுக்கிக்கொள்ளலாம் என்றென்னாத சட்டமன்ற உறுப்பினர் நம் பின்னால் இருக்கிறார், தன்னுடைய உலகளாவிய பார்வையாலும், தேசியப் பார்வையாலும் வாய்ப்புகளைக் கண்டறிந்து தான் தொடங்கிய தொழிலில் வெற்றி பெற்ற பாண்டியராஜன் என்ற ஒரு தொழில் முனைவரின் ஆளுமை நம் பின்னால் இருக்கின்றது என்ற எண்ணமே எங்களை நம்பிக்கையுடன் இப்பணியில் ஈடுபட வைத்தது.

இந்தப் பணியில் இன்னும் நாங்கள் பல கட்டங்களைத் தாண்டவேண்டியுள்ளது. அதைச் செய்து முடிக்கும் போது, ஒரு பாராளுமன்றத் தொகுதியையோ, சட்டமன்றத் தொகுதியையோ எப்படிப் புரிந்துகொள்வது என்பதற்கான ஒரு முன்மாதிரி உருவாக்கப்பட்டிருக்கும். ஒருவரிடமுள்ள பணபலத்தை வைத்து, அவரால் தேர்தலில் எவ்வளவு செலவழிக்க முடியும் என்பதை வைத்து வேட்பாளர் தேர்வு நடைபெறும் முறையை, சற்றே மாற்றி, பணம் மட்டுமல்ல, தொகுதியைப் பற்றி அவருக்கு என்ன தெரியும், அத் தொகுதியிலுள்ள வளர்ச்சிக்கான வாய்ப்புக்களைச் சரியாகக் கையாளும் பட்சத்தில், கட்சியை, அதன் செல்வாக்கை அத்தொகுதியில் எப்படியெல்லாம் ஸ்திரப்படுத்தலாம் என்பதில் தெளிவுள்ளவர்களுக்கு வாய்ப்புக் கிடைக்கும் என்கின்ற நிலை உருவாகவேண்டும். வேட்பாளர் தேர்வுக்கான நேர்முகக் காணலில், போதுமான ஆதாரங்களுடன் தொகுதி பற்றிய விவரங்களைச் சமர்ப்பிக்கவேண்டும் என்ற கட்டாயம் ஏற்படும்போது, தகவல்களை தொகுக்க ஆரம்பித்துவிடுவார்கள். இப்போதைக்கு நம்முடைய அரசியல் கலாசாரத்தில் இது பகல் கனவாகத் தோன்றினாலும், இதை ஒருசில அரசியல் இயக்கங்களாவது முன்னெடுப்பார்கள். அதற்கான முன்மாதிரியை விருதுநகர் தொகுதி உருவாக்கும். அதற்கு திரு. பாண்டியராஜன் அவர்கள் அடித்தளமிட்டிருக்கின்றார்.

5

தகுதியற்றவர்களோடு கூட்டு சேர்ந்தமைக்காக வேதனைப்படுவதாக, தே.மு.தி.க. கூட்டணியைப் பற்றி முதல்வர் கருத்து தெரிவித்த நாள் அது. திரு. பாண்டியராஜனின் விருதுநகர் தொகுதியில் ஒரு தன்னார்வக் குழு கையில் GPS கருவியை வைத்துக்கொண்டு காலை பத்து மணியிலிருந்து சூரியன் மறையும் வரை சுறுசுறுப்பாக இயங்கிக்கொண்டிருந்தது. தனது தொகுதியையும், தனது மக்களையும், அவர்களது வாழ்வையும் சரியான கோணத்தில், அறிவியல்பூர்வமாக அறிந்து கொள்ள விரும்பிய அவருடைய ஆசைக்கு வடிவம் கொடுக்க, அவர் மீது அபிமானம் கொண்ட என்னைப் போன்ற தன்னார்வலர்கள் களத்தில் இறங்கியிருந்தோம்.

நமது சட்டமன்றம் சந்தேகத்திற்கிடமில்லாமல் மாண்புமிக்கதுதான். அதிலுள்ள உறுப்பினர்களும் கூட மாண்புமிக்கவர்கள்தாம். அந்த உறுப்பினர்களில் பலர் அமைச்சர்களாகவும் இருந்தவர்கள். கட்சி அரசியலோடு சம்பந்தப்படாத என்னை அழைத்து அவர் சொன்ன வார்த்தைகளை என்னால் மறக்கமுடியாது.  ‘ஒரு அரசியல் கட்சியைச் சார்ந்தவன் என்ற முறையில் எனக்கு சில வரையறைகள் உண்டு. அதையும் தாண்டி என்தொகுதி மக்கள் என்னையும், நான் அவர்களையும் சென்றடைய வேண்டும். I need a methodology to achieve this!’ இந்த உத்வேகத்தை வேறு யாரிடமாவது நீங்கள் கண்டிருக்கிறீர்களா?

திரு. பாண்டியராஜன் தமிழகம் முழுதும் பரவலாக அறியப்பட்ட ஜனரஞ்சகமான அரசியல்வாதியல்ல. ஆனால் தகுதியானவர்களைக் கண்டுபிடித்து தன் பக்கம் வைத்துக் கொள்வதில்தான் ஒரு தலைவனின் தகுதி அறியப்படும். அந்த வகையில் எதிர்க் கட்சித் தலைவரான திரு. விஜயகாந்த் அவர்கள், அறிவியல்பூர்வமான அணுகுமுறையும், அர்ப்பணிப்பு உணர்வும் கொண்ட திரு. பாண்டியராஜன் போன்றவர்களுக்கு வாய்ப்பளித்து சட்டமன்றத்துக்கு அனுப்பி வைத்திருப்பதால், மற்றெந்த தலைவரைவிடவும் மிக அதிகத் தகுதி வாய்ந்தவராகவே உயர்ந்து நிற்கிறார்.

0

பேரா. எஸ். ரெங்கசாமி

லண்டன் ரங்கநாதன் தெருவில் இருந்து…

சென்னை ரங்கநாதன் தெரு வெறிச்சோடி கிடக்கும் இந்த நேரத்தில், லண்டனுக்கு அருகிலுள்ள ரங்கநாதன் தெருவை ஒருமுறை சற்றி வரலாம், வாருங்கள்!

லண்டனிலிருந்து சுமார் 400 கிலோ மீட்டருக்கு அப்பால் இருக்கும் ஒரு சிறிய நகரம், நியூகாஸில். முழுப்பெயர் Newcastle Upon Tyne & Wear.  ஊரைச் சுற்றி ஆறு; ஆற்றின் மேல் அமைந்திருக்கும் நகரம் என்று பொருள். வருடத்தில் முக்கால் வாசி நேரம் குளு குளுதான். சூரியன் வருவதும் தெரியாதும், விலகுவதும் தெரியாது.

நகரத்தின் மையப்பகுதியை சிட்டி செண்டர் என்று அழைக்கிறார்கள். இங்குதான் நியூகாஸிலின் ரங்கநாதன் தெரு, Northumberland Street உள்ளது. குட்டி கடைகள் முதல் பெரிய கடைகள் வரை ஒரு சேர இங்கே அணிவகுத்து நிற்கின்றன. பேருந்து மற்றும் ரயில் மூலமாக இந்தத் தெருவை அடையலாம். பேருந்தில் வருபவர்கள் Pilgrim Street என்று கேட்டு இறங்க வேண்டும். ரயிலென்றால் Monument என்ற நிலையத்தில் இறங்கவேண்டும்.

நடைபாதையில் ஆக்கிரமிப்பு இல்லை. திடீரென்று சீல் வைத்து நோட்டீஸ் ஒட்டும் வழக்கம் இல்லை. மின்சார வெட்டில்லை. குளிரும் இளம் தூறலும் சர்வ சாதாரணம் என்றாலும் சாலைகளில் குட்டைகளோ குளங்களோ இல்லை. எறும்புக் கூட்டம் போல் மக்கள் வரிசை வரிசையாக குவிந்துகொண்டிருப்பார்கள். சனி, ஞாயிறு என்றால் கேட்கவே வேண்டாம்.

அனைத்து வயதினருக்கும், அனைத்து விருப்பங்களுக்கும் தீனிபோடும் இடம் இது. சாப்பாட்டுப் பிரியர்களுக்கு மெக்டொனால்ட்ஸ், பர்கர் கிங், க்ரெக்ஸ் போன்ற ஜாம்பவான்களும், சுவையான சிற்றுண்டிகளும் கிடைக்கும். ஜவுளிக்கு ப்ரைமார்க், மார்க் & ஸ்பென்சர், பீகாக். வீட்டு உபயோகப் பொருள்களுக்கு க்லாஸ்ஹோல்ஸன், W.H ஸ்மித், பிசி கர்ரி வோல்ட், அர்கோஸ், ஃபென்விக், பூட்ஸ் மருந்தகம் என்று பல கடைகள். எல்டன் ஸ்கொயர் என்னும் மிகப்பிரிய வணிக வளாகம் இந்தத் தெருவுக்கு மிக அருகில் இருக்கிறது.

குழந்தைகளை யாரும் தோளில் தூக்கி வருவதில்லை. அதற்கென்றே இருக்கும் வண்டிகளில்தான் (ப்ராம் / ஸ்ட்ராலர்) அழைத்து வருகிறார்கள். என்றாலும், சாலைகள் அகலாமாக இருப்பதால், இடிபடாமல் வண்டிகளை உருட்டிக்கொண்டு செல்லலாம். குழந்தைகளுக்கு மட்டுமல்ல, மாற்றுத் திறனாளிகளுக்கும் நல்ல வசதி செய்து தரப்பட்டுள்ளது. அனைத்து கடைகளிலும் இவர்களுக்கென்றே தனியாக லிஃப்ட் வசதி உள்ளது.

நம் ஊரைப்போல வீதிகளில் படம் வரைவது, நடனமாடுவது, வேடிக்கை பார்த்துவிட்டு காசு போடாமல் போவது ஆகிய நிகழ்ச்சிகள் வார இறுதியில் நடந்துகொண்டிருக்கின்றன. ஒரு நாள், தெருமுனையில் அழகான மாடி பேருந்து ஒன்று நின்றுகொண்டிருந்தது. அருகில் சென்று பார்த்தால் ஜாப் ஃபேர். இங்கும் வேலை தேடுவோர் கணிசமாக இருக்கிறார்கள் என்பது புரிந்தது.

நான் மிகவும் வியந்துப் பார்தத ஒரு கடை, Argos. ஏனெனில் இங்கு விற்பனையே மிக வித்தியாசமாகயிருக்கும். கடையில் நுழைந்தவுடன் அங்கிருக்கும் மானிட்டரின் அருகில் செல்லவேண்டும் (கடையின் அளவைப் பொறுத்து சில இடத்தில் 5 அல்லது 10 மானிடர்கள் இருக்கின்றன). தொடுதிரை மூலம் ஷாப்பிங் செய்யவேண்டும். என்னென்ன வாங்கலாம்? விலை என்ன? ஸ்டாக் இருக்கிறதா? இதே பொருள் வேறு எந்த கிளையிலுள்ளது? அனைத்துக்கும் ஒரு சில விநாடிகளில் பதில் கிடைத்துவிடுகிறது.  மானிடருக்கு அருகில் இருக்கும் பென்சில், பேப்பரை எடுத்து நமக்கு தேவையான பொருள்களின் விவரத்தை எழுதி எடுத்துக்கொண்டு (பென்சிலை அங்கேயே வைத்துவிட்டு) பணம் செலுத்தும் இயந்திரத்தில் விவரங்களைத் தட்டச்சு செய்யவேண்டும். கூட்டிப் பார்த்து எவ்வளவு என்று மெஷின் சொல்லும். செலுத்திவிட்டு, அது கொடுக்கும் ரசீதை வாங்கிக்கொள்ளவேண்டும். உங்கள் சரக்கு எந்த கவுண்டரில் கிடைக்கும் என்பதை அறிவிக்க ஒரு பெரிய எலெக்ட்ரிக் டிஸ்ப்ளே உள்ளது. ரசீதைக் காண்பித்து பையை வாங்கிக்கொண்டு கிளம்பலாம். மற்ற கடைகளைவிட இங்கு விலையும் கூட்டமும் ஓரளவு குறைவு.

சரவணா ஸ்டோர்ஸ் மாதிரியான ஒரு கடைதான் Primark. இங்கு அதிக அளவில் இந்தியர்களைப் பார்க்கலாம். வாங்குபவர்களாகவும் விற்பவர்களாவும் அவர்கள் இருக்கிறார்கள். மற்ற கடைகளைப் பார்க்கும்போது இங்கு துணி மணிகளின் விலை கணிசமாக குறைவு என்பதால் கூட்டம் அலைமோதும். இவ்வளவு குறைவாக தருகிறார்கள் என்றால் மட்டமான பொருளாகத்தான் இருக்கும் என்று சந்தேகிப்பவர்களும், அப்பப்பா இந்தக்கூட்டத்தோடு யார் மல்லுகட்டுவார்கள் என்று அஞ்சுபவர்களும் ஒதுங்கியே இருப்பார்கள். நான் பார்த்தவரை, ஆங்கிலேயர்கள் கணிசமான அளவில் இங்கு வருகிறார்கள். எனில், அங்கலாய்த்து ஒதுங்குபவர்கள் யார் என்று பார்த்தால், அட இந்தியர்கள்!

இன்னொரு ஆச்சரியம், இங்கு அடுக்குமாடி கட்டடங்கள் எதுவும் கிடையாது என்பது. பெரும்பாலும் தரைத்தளம். மிஞ்சி மிஞ்சிப் போனால், முதல் தளம். அவ்வளவுதான். ஆனால், ஒவ்வொரு கட்டடமும் பரந்து விரிந்து பிரமாண்டமாகப் பயமுறுத்தும். குறிப்பாக, தரைத்தளம் பெண்களுக்கான பிரிவாக இருக்கும். முதல் தளத்தில் ஆண்களுக்கும் குழந்தைகளுக்குமான பண்டங்கள் அணிவகுக்கும்.

துணிக்கடை இயங்கும் விதமும் அலாதியானது. கடையின் முகப்பில், நூற்றுக்கணக்கான பெரிய பைகள் அடுக்கப்பட்டிருக்கும்.  உள்ளே நுழையும்போதே அவரவர் தேவைக்கேற்ப பைகளை எடுத்துக்கொண்டு, பிடித்த துணிகளை அள்ள ஆரம்பிக்கலாம். பிறகு,  உடை சரியாகப் பொருந்துகிறதா என்பதை டிரைலர் ரூமில் சோதித்துக்கொள்ளலாம்.  இங்கு அழகான பெண்மணி ஒருவர் நின்றுகொண்டிருப்பார் (ஆண்கள் பகுதியிலும்). வரிசையில்தான் செல்ல வேண்டும்; அவரிடம் சென்று, மொத்தம் எத்தனை துணிகளைப் பரிசோதிக்கவேண்டும் என்பதைச் சொல்லவேண்டும். உடனே ஒரு அட்டையை எடுத்து இயந்திரத்தில் செருகி, நாம் குறிப்பிடும் எண்ணை அழுத்திக்கொடுப்பார்கள்.  டிரைலர் ரூமில் உடையைப் போட்டுப் பார்த்துவிட்டு, திரும்ப வரும்போது அந்த அட்டையையும், தேர்ந்தெடுக்காத உடைகளையும் அவரிடம் கொடுத்துவிட வேண்டும்.  மிச்சத்தை எடுததுக்கொண்டு நேராக பில்லிங் பகுதிக்கு செல்லவேண்டும். அங்கு மறுபடியும் வரிசை. காத்திருந்து பணம் கட்டிவிட்டு நடையைக் கட்டிவிடலாம். பிடிக்காத, ஒத்துவராத உடைகளை இரண்டு வாரங்களுக்குள் ரசீதுகொடுத்து மாற்றிக்கொள்ளலாம்.

பொதுவாக ஆங்கிலேயர்கள் சரியான நேரத்தில் கடையைத் திறக்கிறார்கள், மூடுகிறார்கள். வார நாட்களில் இந்தத் தெருவில் இரவு ஏழு மணிக்கு மேல் கூட்டமிருக்காது. வெறிச்சோடியிருக்கும். வாரயிறுதியில் அதிக நேரம் திறந்துவைத்திருப்பார்கள் என்று நினைத்தால் தவறு. ஒரு சனிக்கிழமை 5 மணிக்குச் சென்று பார்த்து, ஏமாந்து வீடு திரும்பினோம். பிறகுதான் தெரிந்தது. மாலை 4 மணிக்கு மேல் ஒரு கடைகூட இங்கே திறந்திருக்காது.

ப்ரைமார்க்குக்கு எதிரிலேயே, போட்டியாளரான Mark & Spencer அமைந்துள்ளது. ஒருவகையில் இக்கடை எல்லா வணிகர்களுக்குமே போட்டிதான். ஏனெனில் இங்கு துணிகள் மட்டுமின்றி ஏராளமான தின்பண்டங்களும் கிடைக்கும். நொறுக்குத்தீனி பிரியர்களுக்கு ஒரு பிரிவு. கேக், பஃப், ரொட்டி என்று ஒரு பேக்கரி பிரிவு. காய்கறிகளுக்கும் கனிகளுக்கும் ஒரு பிரிவு. வீட்டு மளிகைக்கு ஒரு பிரிவு. பூனை, நாய் உணவுகள் ஒரு பக்கம். பூங்கொத்துகளுக்கும் நாளிதழ்களுக்கும் ஒரு பிரிவு. இப்படிப் பல பிரிவுகள் அமைந்துள்ளன. காலை கடை திறந்தவுடன் உள்ளே நுழைந்தால் வேண்டியதை வாங்கிவிட்டு, சாப்பிட்டுவிட்டு, இன்னபிற விஷயங்களையும் முடித்துவிட்டு சாவகாசமாக வீடு திரும்பலாம். இக்கடைக்கு மொத்தம் மூன்று வித நுழைவாயில்கள் உள்ளன. ஒவ்வொன்றும் ஒரு சாலைக்கு நம்மை அழைத்துச் செல்லும். முதலில் சென்றபோது நான் கொஞ்சம் தடுமாறிவிட்டேன்.

ஒரு நாள் ப்ரைமார்க்கில் ஷாப்பிங் முடித்துக்கொண்டு Burger King சென்றோம். சைவம் சாப்பிடுபவர்களுக்கென்றே இப்பொழுது எல்லா இடங்களிலும் ஏதாவது ஒரு ஐட்டமிருக்கிறது. மிகக் கவனமாகத் தேர்ந்தெடுத்து, நான்கைந்து முறை கேட்டுவிட்டு, வெஜ் மீல் டீல் ஆர்டர் செய்தோம். இதில் வெஜ் பர்கர், பிரெஞ்ச் ஃப்ரை, ஜஹாங்கீர் க்ளாஸில் கோக், பெப்ஸி அல்லது ஸ்ப்ரைட் இருக்கும். விலை 3.99 பவுண்ட்ஸ். இதை நம் ஊர் பணத்துக்கு மாற்ற முயன்றால் தலைச்சுற்றல் வரும் என்பதால் விட்டுவிடுங்கள். இங்கு ஐம்பது பேர் அமர்ந்து சாப்பிடலாம். இருபது பேர் நின்றுகொண்டு கொரிக்கலாம். சாப்பிட்டு முடித்து, குப்பைகளைக் கொட்டிவிட்டு, ப்ளாஸ்டிக் தட்டை அதற்குரிய இடத்தில் சேர்க்கவேண்டும். மேஜைகளை மட்டும் அவர்களே துடைத்துக்கொள்கிறார்கள்.

புத்தகப் பிரியர்களுக்கு, W H Smith நல்ல இடம். இங்கு ஆங்கிலப் புத்தகங்கள் மட்டுமே கிடைக்கின்றன. புத்தக ஆர்வம் இல்லாதவர்களும் இங்கே நுழைவார்கள். காரணம், கடைகளில் வெப்பமூட்டப்பட்டிருக்கும். நானும்கூட குளிரில இருந்து தப்புவதற்காகவே இங்கே சென்றேன். புத்தகங்களுக்கு இணையாக மாத, நாளிதழ்கள் கொட்டிக்கிடக்கின்றன. குழந்தைகளுக்கென்றே பிரத்யேகமாக முதல் தளம். பொடிசுகள் முதல் டீனேஜ் வரை ரகவாரியாக புத்தகங்கள் அடுக்குகள். வாழ்த்து அட்டைகளும் ஏராளம் குவிந்திருக்கிறது. பல வண்ணங்களில், அழகான குறுஞ்செய்திகளுடன்.  ஸ்டேஷனரி, சாக்லெட், பிஸ்கட், குளிர் பானம் ஆகியவையும் கிடைக்கின்றன. வெறும் கை வீசிக்கொண்டு வந்தால் ஒருமாதிரியாகப் பார்ப்பார்களோ என்று நினைத்து, சாக்லெட்டும் பெப்ஸியும் வாங்கிக்கொண்டு நகர்ந்தேன்.

அநேகமாக ஒவ்வொரு வாரமும் இங்கு சென்றுகொண்டிருக்கிறேன். சென்ற வாரம் சென்றபோது, வண்ண விளக்குகளும், மயக்கும் அலங்காரங்களும் கண்களைக் கொள்ளை கொண்டன.  இன்னும் நேரமிருக்கிறது என்றாலும் எல்லோரும் தயாராகிவிட்டார்கள். Merry Christmas!

0

R. விஜய்