அல்வா

அத்தியாயம் 25

டெரி கண்களில் கண்ணீர் வழிந்துகொண்டிருந்தது. ஃபோனை மோனிகா கையில் கொடுத்தார்.

“ரெனே, இப்போது சிராக்கூஸ் வருகிறாய் அல்லவா?”

“இல்லை சார். மலாகா. கான்சுலேட் ஆசாமிகளிடம் சொல்லிவிட்டேன். கொஞ்ச நாளைக்காவது மோனிகாவுடன் டிஸ்டர்பன்ஸ் இல்லாத ஹனிமூன்” சிரித்தான்.

கான்சுலேட் ஆசாமிகள் டெரியை மரியாதையாகப்பார்த்து “கேட் 247 சார். இன்னும் 15 நிமிடத்தில் ஃப்ளைட். நடக்கவே பத்து நிமிஷம் ஆகும்”

டெரி ரெனேவைக் கட்டி அணைத்தார். “வா. உன்னுடன் பழைய மாதிரி பேசவேண்டும்”

”எதற்கு சிராக்கூஸ்? உங்களுக்கு வரப்போகும் பேடண்ட் பணத்தில் மலாகாவையே வாங்கிவிடலாம். நீங்கள் வந்துவிடுங்கள்”

திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்துக்கொண்டே நடந்தார்.

மோனிகா “நீ எப்போது எனக்குக் கதை சொல்லப்போகிறாய்?”

“இதோ போகிறாரே, டெரி, அவர் ஆறுமாதங்களுக்கு முன்னால் ஒருமுறை என்னை அழைத்தார். பேட்டரி ரிசர்ச் செய்யும்போது ஒரு புது கெமிகல் எதிர்பாராதவிதமாகக் கண்டுபிடித்துவிட்டதாகச் சொல்லி.”

“பர்ப்பெச்சுவல் பவர்?”

“அதையெல்லாம் நம்புகிறாயா நீ? அறிவியல் ரீதியாக அதெல்லாம் இம்பாஸிபிள். இது வேறு மேட்டர். இந்த கெமிகலுக்கு டிசி என்று பெயர் வைத்தார். டிசிக்கு எந்த தெரிந்த உப்யோகமும் கிடையாது. நேரடியாக மண்ணில் கிடைக்கும் உலோகம் அல்ல, ரேடியோ ஆக்டிவ் பவர் கிடையாது, இதை வைத்து பாத்திரமும் செய்ய முடியாது, பாமும் செய்ய முடியாது.”

“அப்புறம் என்ன யூஸ்?”

“ஒரே ஒரு யூஸ். எவ்வளவு சின்ன அளவாக இருந்தாலும், இந்த கெமிகலை சாட்டிலைட்களால் அடையாளம் காணமுடியும். சாதாரண அடையாளம் இல்லை. ஒரு சதுர அடிக்குள் எங்கே இருக்கிறது என்ற அளவுக்கு சாட்டிலைட்களால் பின்பாயிண்ட் செய்ய முடியும்..”

”அதை வைத்துக்கொண்டு என்ன செய்வது?”

“அதற்காகத்தான் நானும் மீக்கும் மண்டையை உடைத்துக்கொண்டோம். அப்போது மீக் ஒரு தகவலோடு வந்தான்..”

“சொல்லு.”

“ஏகே என்னும் கலீல், எங்கள் டிபார்ட்மெண்ட் பார்வையில் ரொம்ப நாள் இருந்தவன். தீவிரவாதிகளோடு கனெக்‌ஷன் இருந்தாலும் வெளிப்பார்வைக்கு சாதாரண பிஸினஸ்மேன். அவன் வியாபாரத்தில் பெரிய நஷ்டம் என்பதுதான் தகவல்.”

***

அந்தக் கான்ஃபரன்ஸ் அறையில் நான்கைந்து பேர்தான் இருந்தார்கள். ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு மாதிரி இருந்தார்கள். ரெனே பூப்பூவான சட்டை போட்டு ஷார்ட்ஸ், மீக் ஃபார்மல் உடை, டெரி குளிருக்கு ஒரு கவரால் போட்டிருந்தார். ஒரு ஆள் கோட் சூட்டுடன், ஒரு ஆள் ராணுவ உடையில்.

மீக் ப்ரொஜக்டர் போர்ட் அருகே நின்று கொண்டிருந்தான். போர்டில் கலீல் படம் போட்டு பிரதேச மேப்பில் அங்கங்கே பல குறியீடுகள் குறிக்கப்பட்டிருந்தன “நிறைய ப்ராப்பர்டி இருக்கிறது கலீலுக்கு. ஆனால் எல்லாம் நஷ்டத்தில். நாம் கான்சண்ட்ரேட் பண்ணப்போவது இந்த ரிஃபைனரி”

“அதைத்தான் மூட ப்ளான் செய்தாயிற்றே.”

”அங்கே ஒருவித க்ரீஸ் தயாரித்தார்கள். அது ஒரு ஸ்பெஷல் டைப். வேறெங்கும் கிடைப்பதில்லை”

“என்ன சொல்ல வருகிறாய்?” ரெனே பொறுமையிழந்து கேட்டான்.

“டெரிதான் உதவவேண்டும். ஒரு ப்ளாஸிபில் தியரி. அந்த க்ரீஸ் இல்லாவிட்டால் இவர் ப்ராடக்ட் வேலை செய்யாது என்று..”

டெரி முகவாயைச் சொறிந்தார். “ஆக்ஸிடேஷன்? ஆண்டி ஆக்ஸிடேஷன்..”

ரெனே திடீரென்று வெளிச்சமானான். “பர்ப்பெச்சுவல் பவர்!”

“நம்புவானா?”

“இல்லாவிட்டால் பர்ப்பெச்சுவல் பாம்!”

“திஸ் சவுண்ட்ஸ் பெட்டர்..”

***

“கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கலீலைக் கவிழ்க்கும் வேலைகள் நடந்தன. வேகப்படுத்துவதற்காக ஃபைனான்ஸ் செல்லும் நிறைய வேலை செய்தார்கள்.”

“அவர்கள் என்ன செய்தார்கள்?” மோனிகா ஃப்ளைட் சீட்டில் உட்கார்ந்திருந்தாள். பெல்டை அணிந்துகொண்டு ரெனே தோளில் தலையைச் சாய்த்துக்கொண்டாள்.

“ப்ரஷர். வாங்கின கடனைத் திருப்பிக்கொடு என்று எல்லா வங்கிகளையும் ஒரேநாளில் கேட்கவைத்தார்கள். கலீலின் ரியல் எஸ்டேட்டின் விற்பனை ஆகாமல் பார்த்துக்கொண்டார்கள்”

”ஓ..”

“எதிர்பார்த்தது போலவே கலீல் விழுந்தான். அவன் டெரியைக் கடத்தப்போகிறான் என்று தெரிந்திருந்தாலும், எங்கே, எப்போது போன்ற தகவல்கள் தெரியாது. அதனால்தான் நான் சாலிஸ் ‘வேலை’யில் இருந்து டெர்மினேட் ஆகிக்கொண்டு மலாகா வந்துவிட்டேன்.மீக் பார்த்துக்கொள்வான் என்ற நம்பிக்கையில்.”

“ஓஹோ.. மலாகா வந்தது கடமைதானா? காதல் இல்லையா?” மோனிகா சிணுங்கினாள்.

“அதுவும்தான்.. ஆனால் அவர்கள் கடத்தும்போது டெரியை மட்டும்தான் கடத்தினார்கள். கூடவே இருந்த கெமிகல்களை இல்லை”

“பிறகு?”

“மீக் ஒரு வழியில் போய் கலீலுடன் சேர, சில ஆதாரங்களைத் தேடினான். டெரி, நான் இல்லாமல் வேலை ஆகாது என்று என்னைக் கடத்தவைத்தார், நான் கெமிகல்களுடன் போனேன்”

“சரி.. பெரிய கேள்வி ஒன்று.. அந்த கெமிகல் பாம் இல்லைதானே?”

“நெருப்பு கூட பற்றாது. இனர்ட் கெமிகல்”

“பிறகு எப்படி அவர்கள் நம்பினார்கள்?”

***

ஜுலியனுக்கும் அதே கேள்வி இருந்தது. கேட்டான்.

“அதுவா.. அது ஒரு மாஸ்டர் ப்ளான். அந்த கெமிகல் 150 பேட்டரி பட்டனில் கலந்துவிட்டார்கள். இங்கே பேஸ் இல் தொடர்ச்சியாக அதைக் கண்காணித்துக்கொண்டிருந்தோம். சாட்டிலைட் ஃபோனில் ஒரு குறிப்பிட்ட கோடை ரெனே அடித்தான். புரிந்துகொண்டோம்.”

“பிறகு?”

“அங்குதான் கொஞ்சம் கஷ்டப்பட்டுவிட்டோம். ஹெலிகாப்டரில் 149 பட்டன்கள், மலைமேல் ஒரே ஒரு பட்டன். மலைமேல் இருப்பதுதான் ரெனே வைத்தது என்று ஊகித்து, அந்த இடத்துக்கு ஒரு மிஸைல் அனுப்பினோம். நான்கு நிமிடங்கள் ஆகிவிட்டன இதை முடிக்க”

”அப்போதே கூட அவர்கள் அப்பாவைக் கொன்றிருக்கலாமே?”

“அங்கே ரெனே மூளை வேலை செய்தது. இந்த 23 டிஜிட்டும் எதோ ஒரு கோட், அல்காரிதம் என்று அவர்களை நம்பவைத்தான். அதே கோடை வைத்து மீக் மூளை இன்னும் அதிக வேலை செய்தது”

“மீக்? அவர் என்ன செய்தார்?”

“இல்லாத கோடை ரிவர்ஸ் எஞ்சினியரிங் செய்ததாகச் சொல்லி ஒரு ஃபார்முலா எல்லாம் தயார் செய்தான். கலீலுக்கு நம்பகமான ஆள் ஆனான்”

“மீக் அப்போதே தப்பித்திருக்கலாமே.. இப்போது அவர்?”

“ஆமாம். இட் வாஸ் அ ட்ராஜிக் லாஸ். அவர்கள் நம்ப மாட்டார்கள் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. ஆனால், மீக் அங்கேயே இருந்ததற்கு ஒரு காரணம் இருந்தது. எங்களுக்கு சரியான கன்ஃபர்மேஷன் தேவைப்பட்டது.. அந்த பேட்டரிகள் தீவிரவாதிகள் கையில்தான் இருக்கின்றன என்பதற்கு..”

வாக்கி டாக்கி சத்தம் போட்டது. “ஆஃப்கானிஸ்தானில் எட்டு பேர்.. லிபியாவில் நான்கு,பாரிஸில் ஐந்து”

“யாராவது உயிரோடு பிடிபட்டார்களா?”

“இல்லை. அமெரிக்காவில் 15 பேர்.”

சூட் ஆசாமி சிரித்தார். “ஸ்கோர் ஏறிக்கொண்டே போகிறது”

***

கலீல் டெலிவிஷனைப் பார்த்து அதிர்ந்தான். என்ன நடக்கிறது? இத்தனை இடங்களில், ஒரே நேரத்தில் அட்டாக். எல்லாம் ஷேக்கின் ஆசாமிகள்.

அமீர் ஃபோன் பதில் பேசவே இல்லை.

வேறு ஒரு எண்ணில் இருந்து ஃபோன் வந்தது. “மேடம்.. எங்கு போனார்கள் என்று தெரியவில்லை”

“என்ன தெரியவில்லை? நீங்கள்தான் கண்காணித்துக்கொண்டே இருக்கிறீர்களே.. எப்படி மாயமாய் மறைவாள் அந்த…”

“ஏமாற்றிவிட்டார்கள்.. மாலில் பாத்ரூம் உள்ளே சென்றவர் அவர், வெளியே வந்தது வேலைக்காரி”

“அவளுக்குத் தெரிந்திருக்கும். விசாரியுங்கள் அவளை”

“ஸாரி சார். உங்கள் கட்டளைப்படி அவள்தான் மேடம் என்று நினைத்து..முடித்துவிட்டோம்”

கோபமாக வைத்தான் ஃபோனை. அமீர் எங்கே? மறுபடி முயற்சித்தான்.

வைத்துவிடலாம் என்று நினைத்த நேரத்தில் பதில் சொன்னது ஃபோன்.

“அமீர்?”

“அமீர் இல்லை. நான் பாடிகார்ட்.. அமீர் இறந்துவிட்டார். கூடவே இருந்த நாலு பேரும். அந்த காப்டிவ்கள் இவர்களைக் கொன்றுவிட்டுத் தப்பித்துவிட்டார்கள்”

கலீலுக்குக் கண்கள் இருண்டன. நிமிர்ந்து பார்த்தபோது அரபி உடையில் ஒரு ஆள் நின்று கொண்டிருந்தான்.

“யார் நீ?”

“ஷேக் அனுப்பினார்” உடைக்குள் கைவிட்டுத் துப்பாக்கியை எடுத்தான்.

***

ரெனே ஃப்ளைட் சாப்பாட்டை ஒரு கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். மோனிகா “இதையும் வேண்டுமானாலும் எடுத்துக்கொள்.” என்று தட்டைத் தள்ளினாள்.

“இன்னொரு கேள்வி..”

“கேளேன்..”

“நான் எப்படி சரியான நேரத்துக்கு அங்கு வந்து சேர்ந்தேன்?”

“உனக்கு ஒரு கச்சா முச்சா எஸ் எம் எஸ் வந்ததா?”

“ஆமாம். வந்தால் என்னை உங்கள் நம்பருக்கு ஃபார்வார்ட் பண்ணச் சொல்லி இருந்தீர்கள்”

“யெஸ். அது நானாக செட் செய்த எஸ் எம் எஸ். குறிப்பிட்ட நாளுக்குள் நான் தப்பிக்காவிட்டால், உனக்குத் தகவல் தர”

“அது என்ன தகவல் தந்தது?”

“ஃபார்வேர்ட் செய்தாயே, என் ஃபோன் பேஸ் இல் இருந்தது. பேஸ் உன் எண்ணைக் கண்டுபிடித்தது. உனக்கு நான் இருக்கும் லொகேஷனைத் தந்தது.”

“டைமிங்? அது எப்படி சாத்தியம்?”

“மீக். அவன் பேஸுக்கு கலீல் க்ரூப் நடவடிக்கையை தெரியப்படுத்திக்கொண்டு இருந்தான். பேஸ் ரெடி ஆனவுடன், நைஜீரிய ராஜா அவனுக்கு 500 மில்லியன் தருவதாக ஸ்பாம் மெயில் போயிருக்கும். உனக்கும் தகவல் வந்திருக்கும்”

”ரெடி ஆவது என்றால்?”

“அவர்கள் அந்த பேட்டரிகள் எங்கெல்லாம் செல்கின்றன என்பதைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தார்கள். ஒவ்வொரு பேட்டரியாகப் பிரிந்தபிறகு, தயார்.. ஒரு தீவிரவாதியைப்பிடிப்பது ப்ளான். ஒரே நேரத்தில் 150 பேரைப்பிடிப்பது.. மேஜர் ஆப்பரேஷன்..”

“அடேங்கப்பா.. பெரிய கதையாக இருக்கிறதே”

“எழுதிக் கிழுதி வைத்துவிடாதே. எல்லாம் கான்ஃபிடன்ஷியல்.. லோக்கல் போலீஸ் எதேச்சையாக தீவிரவாதிகளைப் பிடித்ததாகத்தான் வரலாறு சொல்லும்.. நான் கொஞ்சம் தூங்கட்டுமா?”

மோனிகாவுக்கு அவனைப் பார்க்கப் பரிதாபமாக இருந்தது. நல்ல தூக்கம் என்று தூங்கி இருப்பான்.

“மடியில் படுத்துக்கொள்”
***

“எப்படி ஏமாந்தீர்கள்?”

“அந்த ஆள் சொன்ன டெக்னாலஜி.. சாத்தியம்தான். வெடித்தும் காட்டினார்களே”

“இவ்வளவு சீப்பாக ஏமாந்திருக்கிறீர்கள். 100 பேருக்கும் மேல். ஏறத்தாழ பூஜ்ஜியத்தில் இருந்து ஆரம்பிக்கவேண்டும் இப்போது.. என்ன சொன்னாய்.. டெக்னாலஜி.. சாத்தியமா?”

“ஆமாம். லாஜிக்கல், பாஸிபிள்”

“உனக்கு ஒரு மாதம் டைம். அதே டெக்னாலஜியைத் தயார் செய். இந்த 100 பேருக்கும் பதில் சொல்லவேண்டும் அவர்கள்”

ஷேக் டிவியை அணைத்தான்.

***

ராம்சுரேஷ்

பிகாஸா இண்டர்நேஷனல் ஏர்போர்ட் வரவேற்க ரெனே அவசரமாக வெளியே வந்து சிகரெட்டைக் கொளுத்தினான்.

மோனிகா “அவசரம் வேண்டாம். நான் காரை பார்க்கிங்கில் இருந்து எடுத்து வர 15 நிமிஷம் ஆகும்”

ரெனே வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். ஏர்போர்ட் வாசலில் கும்பல் குறைவுதான். இந்த ஃப்ளைட் ஒன்றுதான் போல் இந்த நேரத்தில்.

மீட்டிங் ஏரியாவிலிருந்து ஒருவர் திடீரெனத் துடிப்பாக உள்ளே ஓடி வெளியே வந்த பெண்ணைக் கட்டிக் கொண்டார்.

இந்தப்பெண்ணை எங்கோ பார்த்திருக்கிறேனே. ரெனே யோசித்தான்.

“கவலைப்படாதே.. இங்கு யாரும் உன்னைக் கண்டு பிடித்தவிட முடியாது” அவனைக்கடக்கும்போது பேசிக்கொண்டே போனார்கள்.

“ஐ அம் நாட் லிஸா எனிமோர். என் பெயரைக்கூட மாற்றவேண்டும்” என்றாள் லிஸா.

– முற்றும்-

அல்வா

அத்தியாயம் 24

 

பின்னிரவு நேரம் என்றாலும் இருட்டு இல்லை. தெருவைப் பத்தடிக்கு ஒரு ஹேலோஜன் மஞ்சளாக்கிக்கொண்டிருந்தது. நகரத்தின் பெரிய சாலைகளில் இருந்து விலகி சிறு சாலைகளுக்குள் வண்டியை விரட்டினான் அமீர். மீக் ஜி பி எஸ்ஸையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். ”அடுத்த லெஃப்டா?”

அமீர், “நாம் போகும் இடத்தை இதில் ப்ரோகிராம் செய்யவில்லை. என் கார் ஷெட்டைக் காட்டுகிறது அது” சிரித்தான்.

நகரத்தின் சந்தடிகள் தாண்டியதை கட்டடங்களுக்கு இடையே இருந்த இடைவெளி சொன்னது. அங்கங்கே பச்சைப் புல் போட்டு மழுப்பி இருந்தாலும் அதையும் மீறிப் பாலைவன மணல் இரவிலும் வெளேரெனத் தெரிந்தது.

வேகத்தைக் குறைக்காமலே சந்து ஒன்றில் திருப்பினான். மணலில் காரை ஏற்றிசடாரெனெ ப்ரேக் போட்டு நிறுத்தினான்.

மீக் “இங்கேயா? இங்கே ஒரு கட்டடத்தையும் காணோமே”

“மீக், ஏகே உன் உதவிக்கு ரொம்ப நன்றி சொல்லிவிடச் சொன்னார்.”

மீக்குக்கு சுர்ரென்றது. பரிச்சயமான உணர்வுதான். பயம். அடிவயிற்றில் திடீரென ஒரு வெற்றிடம்.

“உன் உதவிக்கு நன்றி சொல்லும் விதமாக, பெயின்லெஸ்ஸாக முடிக்கச் சொன்னார்.”

மீக் சக்தியைத் திரட்டிக்கொண்டு “ஏன்?”

“நாங்கள் உன்னை நம்பியது தற்காலிகமாக. முழுமையான நம்பிக்கை எப்போதும் வரவே இல்லை. நீ எங்களுக்கு நல்லவனாக இருக்கலாம், கெட்டவனாக இருக்கலாம். வேலை முடிந்தாகிவிட்டது. இனி எதற்கு ரிஸ்க் எடுக்க வேண்டும்” ரிவால்வரின் சேஃப்டி காட்சை விடுவித்தான்.

மீக்குக்கு மூளை வேலை செய்யவில்லை. ஓடலாம் என்றால் நாலுபுறமும் வெட்டவெளி.

சைலன்ஸர் இருந்ததால் சத்தம் அதிகமாகக் கேட்கவில்லை. புய்க் என்று சிறு சத்தம்.

மீக் கீழே விழுந்தான்.நெற்றிப்பொட்டில் இருந்து ரத்தம் எட்டிப்பார்த்தது.

***

மோனிகா காரை ஓட்டிப் பழகிக்கொண்டிருந்தாள். பழக்கமில்லாத கார். ஸ்டியரிங் வீல் அனியாயத்துக்கு ஒல்லியாக இருந்தது. பிக் அப் மாடலாக இருந்தாலும் பின் பக்கம் ஹார்ட் டாப்புடன் கூரை இருந்தது. வேகமாக ஓட்டி ப்ரேக் அடித்தாள். பரவாயில்லை.பழகிவிடும்.

***
ரெனே கண்களை மூடிக்கொண்டிருந்தான். வெளியே ஆள் வரும் சத்தம் கேட்டது. சகல புலன்களும் சுறுசுறுப்பானாலும் கண்களைத் திறக்கவில்லை.

“டெரி.. வேக் அப்” என்றான் குறைந்த குரலில்.

“என்ன?” டெரியும் தூங்கவில்லை.

“யாரோ வருகிறார்கள்”

டேனி கதவைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்து விளக்கைப் போட்டான். சுவாதீனமாகப் புரண்டு படுத்தான் ரெனே.
அமீர் டெரியை உலுக்கினான். ”எழுந்திருங்க்ள். உங்கள் வேலை முடிந்தது”

டெரி இயல்பாக “காலை ஆகிவிட்டதா என்ன?” என்றார் சோம்பல் முறித்துக்கொண்டு.

ரெனே கண்களை மிகச்சிறிய அளவு திறந்துகொண்டு நோட்டம் விட்டான். அமீரின் இடுப்பில் தெரிந்த மேடு பரிச்சயமான மேடு. டேனியிடம் ஆயுதம் எதுவும் கண்ணில் படவில்லை.

“இல்லை. உங்களை அலெக்ஸாண்டிரியாவில் விடப்போகிறோம். யூ ஆர் ஃப்ரீ”

அலெக்ஸாண்டிரியா. கீ வார்ட். இதற்குத்தானே காத்திருந்தேன். ரெனே துள்ளி எழுந்தான்.எழுந்த வேகத்தில் டிவி பெட்டியைத் தூக்கி அமீரின் இடுப்பில் போட்டான். அமீர் சரிய, எழுந்துகொள்ள அவகாசமே கொடுக்காமல் மண்டை உச்சியில் மீண்டும் அடித்தான்.எத்தனை முறை மனதிற்குள் போட்டிருப்பான் இந்தச் சண்டையை?

டேனி சுறுசுறுப்பாகி ரெனேவை அடிக்க வர, ரெனே தயாராக இருந்தான். டிவி பெட்டியைக் கீழே போட்டு காலால் சோலார் ப்ளெக்ஸஸில் ஒரு உதை விட்டான். டேனி கொஞ்ச தூரம் தள்ளிப்போய் விழ, அவகாசத்தைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு அமீர் இடுப்பில் இருந்த துப்பாக்கியைக் கவர்ந்தான். எடுத்த வேகத்தில் சேஃப்டி காட்சை ரிலீஸ் செய்து எழுந்து கொள்ள முயற்சித்த டேனியைச் சுட்டான்.

அமீர் அசைய அவன் முன்மண்டையில் துப்பாக்கியால் அடித்தான். “மீக் எங்கே?”

அமீர் பதில் சொல்லவில்லை. வெளியே இருந்த பாடிகார்ட்கள் உள்ளே ஓடிவந்தார்கள், துப்பாக்கியைப் பார்த்தான் ரெனே. இன்னும் எத்தனை குண்டு இருக்கும்?

அமீர் தலைமேல் துப்பாக்கியை வைத்துக்கொண்டு “டெரி, என் பின்னால் வந்துவிடுங்கள்”

அமீரைத் துப்பாக்கி முனையில் எழுப்பி பாடிகார்டுகளுக்கு வழிவிடச் சொல்லி சைகை காட்டினான்.

அமீர் “நீ தப்பித்துவிட முடியாது. எவ்வளவு தூரம் போய்விடுவாய்” முனகினான்.

“யார் என்னைத் துரத்த முடியும்?” புய்க் என்றது துப்பாக்கி. பாடிகார்ட் ஒருவன் சரிந்தான். இன்னும் இருவர். அமீரோடு சேர்த்தால் மூன்று. மூன்று குண்டு இருந்தால் போதும்.துப்பாக்கியை ஆட்டிப்பார்த்தான். வெயிட் படிப் பார்த்தால் இருக்கவேண்டும்.

பாடிகார்டுகள் தொழில்காரர்கள். எதிரே எவ்வளவு ரத்தம் இருந்தாலும் பயப்படாமல் மெதுவாக ரெனேவை நோக்கி வந்தார்கள். ரெனேவுக்குத் தெரியும். அவர்கள் குறி வீக் லிங்க்தான். “டெரி.. ரூமுக்குள் போங்கள்”

ரிஸ்க் எடுக்கலாம். இன்னொரு குண்டு. இன்னொரு பாடிகார்ட்.

அமீரை துப்பாக்கியின் பின்புறத்தால் ஒன்று போட்டான். “மீக் எங்கே”

அமீர் முனகிக்கொண்டே “சொர்க்கத்தில்” என்றான்.

ரெனே கோபமாகி இன்னொரு பாடிகார்டையும் சாய்த்தான்.”எப்போது?”

“பத்து நிமிடம் முன்பு. அவன் உன் ஆள்தானா?”

ரெனே பதில் சொல்லவில்லை.

“நல்லவேளை. எங்கள் ஆளைக் கொல்லவில்லை” சிரிக்க முயற்சி செய்தான். “இவர்களைக் கொன்றுவிட்டால் நீ தப்பித்துவிடமுடியுமா? இன்னேரம் என் பேக் அப் டீமுக்குத் தகவல் போயிருக்கும். இங்கே நடப்பதை அவர்கள் பார்க்கிறார்கள்” அறையின் மேலிருந்த கேமராவைக் காட்டினான்.

“அந்த ரிஸ்க்கை நான் எடுத்துக்கொள்கிறேன்.” துப்பாக்கியை நேராகப் பிடித்து “உன்னை இவ்வளவு சுலபமாகக் கொல்வது எனக்குப் பிடிக்கவில்லைதான். என்ன செய்வது? நேரம் இல்லை” புய்க் என்றது துப்பாக்கி.

”டெரி.. மூவ் ஃபாஸ்ட்”

மாடிப்படியில் வேகமாக இறங்கினார்கள். லிஃப்ட் ரிஸ்க்.தெருவுக்கு வந்ததும் இரண்டு பக்கமும் பார்த்தான்.

டெரிக்கு படி வேகமாக இறங்கியதில் மூச்சிறைத்தது. “எதாவது வாகனம் கிடைக்குமா?”

”பார்க்கலாம்.” பின்னிரவு நேரம். வாகன நடமாட்டமே இல்லை. தூரத்தில் ஒரு பிக் அப் கார் தெரிந்தது.

ரெனே கையைக் காட்ட வேகமாக அவர்களிடம் வந்து நின்றது.

“தேர் ஷீ இஸ். ஹாய் டார்லிங். இவர்தான் டெரி. டெரி.. திஸ் இஸ் மோனிகா, என் வைஃப்”
***

”நூறு லொக்கேஷன்கள்” என்றார் ஒரு கோட் ஆசாமி. உலகப்படம் இன்னும் அதிகப் புள்ளிகளுடன் ஒளிர்ந்தது.

“யெஸ். தட்ஸ் இட். எல்லா டீமுக்கும் கோ அஹெட் கொடுத்து விடுங்கள். ரெட் அலெர்ட். அத்தனை பேரும் தீவிரவாதிகள். கொல்லத் தயங்கமாட்டார்கள். உயிருடன் பிடிக்க முடிந்தால் நல்லது. இல்லையென்றாலும் பரவாயில்லை.”

“யெஸ் சார்” என்ற்வர் மைக்கில் இருந்து கையை எடுத்து கட்டளைகள் பிறப்பிக்க ஆரம்பித்தார்.

ஜூலியன் எல்லாவற்றையும் வியப்பாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

“என்ன பார்க்கிறீர்கள். மேஜர் ஆபரேஷன். இத்தனை தீவிரவாதிகளை ஒரே நாளில் கண்டுபிடிக்க, முடிக்க உதவியது டெரியின் டெக்னாலஜிதான். உலகம் அவருக்கு நன்றி சொல்லக் கடமைப்பட்டிருக்கிறது”

“இப்போது அவர்?”

“ஆ.. சொல்ல மறந்துவிட்டேனே” என்று கம்ப்யூட்டர் திரையைத் தட்டினார். “டெரியும் ரெனேவும் சேஃப். இப்போது அவர்கள் ஏர்போர்ட்டில் இருக்கிறார்கள். பேசுகிறீர்களா?”

***
மோனிகாவின் ஐ ஃபோன் சிணுங்கியது. “பேஸ்” என்றாள் ரெனேவிடம் எண்ணைப் பார்த்து.

ரெனே ஃபோனை வாங்கி “யெஸ் சார். நாங்கள் பிழைத்துவிட்டோம்”

“மீக்?” என்றது பேஸ்.

“கில்டு இன் ஆக்‌ஷன். அவர்கள் என்னைப்பார்க்க வரும்போதே மீக்குடன் தான் வருவார்கள் என்று நினைத்தேன். அதற்கும் முன்பே..”

“ஐ ஆம் ஸாரி.. உங்கள் க்ளோஸ் அசோசியேட் இல்லையா?”

“அசோசியேட் இல்லை. அதற்கும் மேல். என் ஒரே நண்பன்” ரெனேவுக்குக் குரல் கம்மியது.

பேஸ் புரிந்துகொண்டது. “ஜூலியனுக்கு டெரியிடம் பேசவேண்டுமாம்”

ரெனே ஃபோனை டெரியிடம் கொடுத்துவிட்டு கண்ணைத் துடைத்துக்கொண்டான்.

மோனிகா பேச்சை மாற்ற விரும்பினாள். “எனக்கு என்ன நடக்கிறது, நடந்தது என்றே புரியவில்லை. அப்டேட் மீ”

ரெனே ”சொல்கிறேன். எங்கிருந்து சொல்லவேண்டும்?”

”முதலில் இருந்து”

– அடுத்த அத்தியாயம் வரை தொடரும்

அல்வா

அத்தியாயம் 23

துபாயின் பிரம்மாண்ட கட்டடங்கள் பின்புலத்தில் தெரிய, சின்ன ஆனால் ஜொலிக்கும் கட்டடங்களாக இருந்தன அந்த இடத்தில். மனிதர்கள் நடக்க இடம் தராத கார் பார்க்கிங்குகள், கார் அசைய இடம் தராத மனித நடமாட்டம். பெட்டிக்கடைகள் போல வரிசையாக இருந்தாலும் எல்லாக் கடைகளிலும் தங்கம் ஜொலித்தது. பழைய காலத்தைப் பிரதிபலித்தன மரத்தெருவின் நடுவில் லஸ்தர் விளக்குகள். எலக்ட்ரானிக் போர்டு இன்றைய தங்க விலையைப் பறைசாற்றிக் கொண்டு இருக்க, கடைகளுக்கு நடுவில் இருந்த சந்தில் டீக்கடையில் ஒரு ஆள் ஃபோன் பேசிக்கொண்டு இருந்தான்.

ஃபோனைத் துண்டித்த கையோடு “கடையைப் பாத்துக்க, பத்து நிமிஷத்துல வந்துடுவேன்” தங்கச் சந்தையில் இருந்து வெளியேறி நடக்க ஆரம்பித்தான்.

ஓவர்பிரிட்ஜ் மூலம் எட்டுவழிச் சாலையைப் பாதி கடக்கும்போதே மீன் நாற்றம் மூக்கைத் துளைத்தது.

மீன் சந்தைக்கு முன்னே பெரிய கார் பார்க்கிங். காசு போட மீட்டர்கள்.

கையில் எழுதி இருந்ததை ஒருமுறை பார்த்துக்கொண்டான். மீட்டர் எண் 24. அருகே குப்பைத்தொட்டி. குப்பைத்தொட்டியில் வீச முயன்று அருகே விழுந்த சிகரெட் பாக்கெட்டுகள்.

கையை மறுபடி பார்த்தான். எல் & எம் சிகரெட் பாக்கெட். இருந்தது. எடுத்தான். வெயிட்டாகத்தான் இருந்தது.

பேக்கட்டில் போட்டுக்கொண்டு மீண்டும் கடைக்கு வந்தபோது ஒரு சூடான்காரன் “ஆரஞ்ச் பல்ப் ஜூஸ் இருக்கிறதா” என்று இவன் கண்ணைப்பார்த்துக் கேட்டான். கருப்புக்கண்ணாடி அணிந்திருந்தான். எல்லாம் சரியாகத்தான் இருக்கிறது.

சிகரெட் பாக்கெட்டைக் கீழே தவறவிட்டு உள்ளே போய்த் தேடினான். “இல்லை” என்றான்.

“சரி” என்று அவன் கிளம்பும் முன் சிகரெட் பாக்கெட்டை எடுத்துக்கொண்டான்.

சூடான்காரன் கொஞ்சம் தூரம் சென்றதும் கையில் இருந்து சிகரெட் பாக்கெட்டைப் பிரித்தான். ஒரு சாவி. ’318, லாக் அவே, 1 கார்ல்டன், ப்ரூக்ளின்’ என்று ஒரு சிறு காகிதத்தில் கிறுக்கி இருந்தது.

***

டெரி குளித்துவிட்டு வந்தார். சிறிய அறையாக இருந்தாலும் எல்லா வசதிகளும் இருந்தன. கேபிள் இல்லாத டிவிடி டிவி, வேலை செய்யாத ஃபோன் – வெளியுலகத் தொடர்பு மட்டும் கிடையாது. மற்றபடி சாப்பிட குளிக்க தூங்க – வசதியான அறைதான்.

ரெனே புஷ் அப்ஸ் செய்துகொண்டிருந்தான். 178, 179.. வேகம் குறையத் தொடங்கி இருந்தது.

டெரி டிவியின் சத்தத்தை அதிகப்படுத்தினார். ஷக்கீரா காட்டுக்குரலில் கத்த ஆரம்பித்தாள்.

“விளையாட்டு போல இங்கே வந்து 4 நாட்கள் ஆகிவிட்டன. எப்போது கொலை செய்ய முடிவெடுப்பார்கள் என்றாவது தெரியவேண்டும், அல்லது நீ எதாவது முடிவெடுத்திருக்கிறாயா என்பதாவது தெரியவேண்டும்”

“வெயிட் டெரி.. பொறுமை அவசியம். இங்கே இன்னும் ஆட்கள் அதிகமாகவில்லை. இன்னும் கூட என்னால் சமாளிக்க முடியும் அளவிற்குதான் இருக்கிறது. நம் அவசரம் எந்தப் புதுப் பிரச்சினையையும் கொண்டுவந்துவிடக்கூடாது”

“இன்னும் ஏன் வெயிட் செய்யவேண்டும்? எல்லாம்தான் ஆகிவிட்டதே”

ரெனே சிரித்தான். “ரெஸ்பான்ஸிபிளிட்டியை என்னிடம் விடுங்கள். அந்த பாட்டு டிவிடியை எடுத்துவிட்டு டாம் அண்ட் ஜெர்ரி போடுங்கள்”

***
ஜுலியன் திறந்த வாயை மூடவில்லை. இவ்வளவு நடந்திருக்கிறதா?

“நீங்கள் ஒரு பொறுப்பான சைண்டிஸ்ட், அதுவும் டெரியின் மகன் என்பதால்தான் உங்களிடம் சொல்லி இருக்கிறோம். கான்ஃபிடென்ஷியாலிட்டி பற்றி மறுபடி சொல்ல வேண்டாம், இல்லையா?”

ஜூலியன் தலையசைத்தான். “வேண்டாம். ஆனால்..”

“டெரியைப்பற்றிக் கவலைப்படுகிறீர்களா?”

“ஆமாம்”

“நாங்களும்..”

****

கலீலின் ஆஃபீஸில் மினி கான்ஃபரன்ஸ் ஹால் வாசல் அடைக்கப்பட்டிருந்தது.

“ நம் சைட் ஆப்பரேஷன் இஸ் ஓவர்..” என்றான் கலீல்.

மீக் காஃபியை எடுத்து சிப்பிக்கொண்டே லாப்டாப்பில் கணக்கு பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். “ரிவைஸ்ட் ரேட்ஸ் படி உனக்குக் கிடைக்க வேண்டியது 370 மில்லியன். இதுவரை கிடைத்தது 180.”

அமீர் “ஆப்பரேஷன் எப்படி ஓவர் ஆகும்?”

மீக் சிரித்தது வித்தியாசமாக இருந்தது. ”என்னாச்சு” என்றான் கலீல்.

“எனக்கு 500 மில்லியன் டாலர் தருகிறானாம் நைஜீரிய ராஜா. அவனுக்கு நான் தருவேன்.. ஸ்பாம் மெயில்”

அமீர் அதைக் கவனிக்காமல் “ இன்னும் நாம் வேல்யூஸ் தரவில்லையே”

“நீ அமெரிக்கா போயிருந்த நேரத்தில் அந்த வேலை ஆகிவிட்டது” என்றான் கலீல்.

அமீர் ஆச்சரியப்பட்டான். “சொல்லிவிட்டார்களா அந்த விஞ்ஞானிகள்?”

“அதைக் கண்டுபிடிக்க எல்லாம் எதற்கு விஞ்ஞானி? சாதாரண கம்ப்யூட்டர் ஹாக்கர் போதாது?” மீக் சிரித்தான்.

“புரியவில்லை”

கலீல் விளக்கினான். “நீ அந்த சாட்டிலைட் ஃபோனை என்னிடம் கொடுத்துவிட்டுப் போனாய் அல்லவா? அதில் இருந்த லாஸ்ட் டயல்டு எண்ணை – 23 டிஜிட் எண்..அதை மீக் எடுத்துக்கொண்டான். டேட் அண்ட் டயம் கேட்டான் என்று சொன்னாய் அல்லவா?”

“ஆமாம்.”

“அந்த எண்களை வைத்துக்கொண்டு விளையாடினேன். சர்க்யூட் எண்கள், ட்ரான்ஸ்பாண்டர் எண்கள் – நீ கொடுத்த டேட், டைம் எண்கள் – எல்லாவற்றுக்கும், அந்த 23 டிஜிட் எண்ணுக்கும் ஏதோ ஒரு சம்மந்தம் இருக்கவேண்டும்.. பேஸிக் லாஜிக்”

“இருந்தாலும் 23 டிஜிட்கள்..”

“பிரம்மாண்டமான வேலைதான். ஆனால் எனக்கு சில தொழில்முறை ஹாக்கர்களைத் தெரியும். மூன்று பேரிடம் விவரம் சொல்லாமல் எண்களைக் கொடுத்தேன். மூன்று பேரும், சொல்லி வைத்தது போல ஒரே அல்காரிதத்தோடு வந்தார்கள்.”

”வாவ்” என்றான் அமீர்.

“அந்த ஃபார்முலாவை கஸ்டமர்களிடம் கொடுத்தாகிவிட்டது. ஸோ”

“அவர் ஸைட் ஆஃப் ஆப்பரேஷன் இஸ் ட்ரூலி ஓவர்”

“சில லூஸ் எண்ட்ஸ் இருக்கிறது.. அந்தக் கிழவனும் ரெனேவும்..” மீக் சிகரெட்டைக் கொளுத்திக்கொண்டான்.

“ஆமாம். இனி அவர்கள் தேவையில்லை.” என்றான் அமீர்.

“ரிமைண்ட்ஸ் மீ.. என் இனிய மனைவி.. அவள் காதலன் இல்லாமல் கஷ்டப்படுவதை என்னால் தாங்க முடியவில்லை” கலீலின் கண்கள் உக்கிரமாயின.

”ரெண்டையுமே பாத்துக்கறேன்”

மீக் கம்ப்யூட்டரை மூடினான். “ஒரு சின்ன விஷயம் அமீர்.. அந்த ரெனேவை முடிக்கறதுக்கு முன்னால்.. அவன் போட்ட அல்காரிதத்தை எப்படி உடைச்சோம்னு சொல்லிட்டு முடி.”

அமீர் “செஞ்சுட்டா போச்சு.. நீங்களும் வரீங்களா?”

“வொய் நாட்?” என்றான் மீக்.

***

ஏர்போர்ர்டில் இருந்து வெளியே வந்தாள் மோனிகா. ஐ ஃபோனில் ஏர்போர்ட்டை அமைத்துக்கொண்டே டாக்ஸியை அழைத்தாள் “மெரியட் ஸ்ப்ரிங் ரிஸார்ட்ஸ்” என்றாள்.

ஐ ஃபோனில் சிவப்புப் புள்ளி ஏர்போர்ட்டை விட்டு நகர்ந்தது. மெரியட் பச்சைப் புள்ளியாக 6 கிலோமீட்டரில் தெரிந்தது. 7ஆவது கிலோமீட்டரில் ஒரு கருப்புப் புள்ளி தெரிந்தது.

****

திரையில் பிரம்மாண்ட உலக மேப். ஆர்வமாக நாலைந்து கோட்சூட் ஆசாமிகள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அங்கங்கே பச்சைப்புள்ளிகள் ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தன.

“இன்னும் எவ்வளவுக்கு வெய்ட் செய்யலாம்?”

“இப்ப 70 லொகேஷன். இன்னும் 10-15 ஹவர்ஸ் வெயிட் பண்ணலாம்”

”ஓக்கே. ஆப்பரேஷன் வேகமாகவும் துல்லியமாகவும் இருக்கணும். மேக் ஷ்யூர் ஆஃப் தட்”

“அஃப் கோர்ஸ்.”

“மெயில் அனுப்பியாச்சா? கோ ஆர்டினேட்ஸ்?”

“ரெண்டும் வெவ்வேற இடத்துக்கு.. அனுப்பியாச்சு”

“கெட் ரெடி .. சொதப்பிடாதீங்க.. திஸ் இஸ் த ஃபைனல் வார்!”

-தொடரும்

அல்வா

அத்தியாயம் 22

தோஹா இண்டர்நேஷனல் ஏர்போர்ட் என்றது போர்டு. டாக்ஸியில் இருந்து இறங்கினான் அமீர். சாம்பல் நிற சூட் அணிந்திருந்தான். கடந்த வாரத்தில் இருந்த தாடி மழிக்கப்பட்டிருந்தது. கையில் ஒரு டெல் லாப்டாப் பேக். அதைத் தோளுக்குக் கொடுத்துவிட்டு ட்ராலியைத் தேடினான். காருக்கருகே கொண்டு வந்து இரண்டு பெட்டிகளையும் டாக்ஸியில் இருந்து இறக்கினான்.  சாம்சங் எல் ஈ டி டிவி என்றது அட்டைப்பெட்டிகள்.

ட்ராலியைத் தள்ளிக்கொண்டு ஏர்போர்ட் உள்ளே நுழைந்தான். அமெரிக்கப் பயணிகள் செக் இன் ஏரியா C என்றிருந்த போர்டைத் தொடர்ந்து Cஐத் தேடினான். கோட் பாக்கெட்டில் இருந்து பாஸ்போர்ட்டையும் டிக்கட் காகிதத்தையும் எடுத்துக் கையில் வைத்துக்கொண்டான்.

பெட்டிகள் இரண்டையும் கன்வேயரில் தள்ளி, சுவாதீனமாக ஷூ, மொபைல் ஃபோன் கையில் இருந்த சாவிகள், சில்லறை எல்லாவற்றையும் லாப்டாப் பேகில் போட்டு, லேப்டாப்பைத் தனியாக எடுத்து வெளியே வைத்தான். மெட்டல் டிடெக்டர் இவன் நுழைந்ததற்கு எந்த சுவாரஸ்யமும் காட்டாமல் தேமே என்றிருந்தது.

புதிய ட்ராலியை இழுத்து அட்டைப்பெட்டிகளை எடுத்து வைக்கப் போனபோது செக்யூரிட்டி நிறுத்தினான். கைகாட்டினான் – சூப்பர்வைஸரிடம் பேசு.

அமீருக்கு வியர்த்தது. கோட் பாக்கெட்டில் இருந்து டிஷ்யூ எடுத்துத் துடைத்துக்கொண்டு வலுக்கட்டாயமாக சிரிப்பை வரவழைத்துக்கொண்டு ‘சலாம் அலேக்கும்’ என்றான் சூப்பர்வைஸரைப்பார்த்து.

ஸ்கான் செய்யும் கன்வேயர் நின்றுவிட்டிருந்தது. சூப்பர்வைஸர் கம்ப்யூட்டர் திரையைப் பின்னகர்த்தி “என்ன இது” என்றான்.

சர்க்யூட்கள் ஒரு அட்டைப்பெட்டியில் தெளிவாகத் தெரிந்தது. இன்னொன்றில் பேட்டரிகள்.

“எலக்ட்ரானிக் பார்ட்ஸ். டிஃபெக்டிவ். அமெரிக்காவில் ஃபேக்டரி இருக்கிறது, அங்கே கொண்டு செல்லவேண்டும்.”

”அந்தப்பெட்டி ரெண்டையும் ஓரமா வை..” என்று செக்யூரிட்டியிடம் சொன்னவன் “நீங்கள் கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணவேண்டி இருக்கும்”

“ஏன்? ஹாண்ட் கேரி இல்லை. செக் இன் பேகேஜ்தான்.”

“ஸ்னிஃபர் ஸ்க்வாடு வரும். அவர்கள் க்ளியரன்ஸ் வேண்டும். நிறைய எலக்ட்ரானிக் சாமான்கள் இருந்தால் இது ஸ்டாண்டர்ட் ப்ராக்டீஸ். பேப்பர்ஸ் காட்டுங்க”

அமீர் பதட்டத்தை மறைக்கப் பாடுபட்டான். பேகில் இருந்து எடுத்த காகிதத்தில் “To Whom It May Concern” என்று லெட்டர் பேடில் அடித்திருந்தது.

கன்றுக்குட்டி சைஸில் இரண்டு நாய்களை பேட்ஜ் உடை எல்லாம் போட்டுக்கொண்டு கூட்டிக்கொண்டு வந்தார்கள். சூப்பர்வைஸர் “இந்தப்பெட்டிகள்” என்று கைகாட்ட  நாய்களை அந்தப்பக்கம் திருப்பினார்கள். நாலு புறமும் திருப்பித் திருப்பி மோப்பம் பார்த்தன. “இட்ஸ் க்ளீன்”

“வி அபாலஜைஸ் ஃபார் த டிலே” என்று சூப்பர்வைஸர் பேப்பர்களைக் கொடுத்தபின்தான் அமீருக்கு மூச்சு திரும்பியது.

பெட்டிகளை செக் இன் செய்து, பாஸ்போர்ட் கண்ட்ரோலையும் தாண்டிய பிறகு கலீலுக்கு ஃபோன் செய்து சொன்னான். “வீ ஆர் த்ரூ.. “

“ஒன்றும் விசேஷமாக நடக்கவில்லையே”

“ஸ்கானில் நிறுத்தினார்கள். ஸ்னிஃபர் நாய்கள் வந்து மோந்து பார்த்தன.”

கலீல் பயந்தான். “அப்புறம்?”

“இது என்ன டி என் டியா, ஆர் டி எக்ஸா? நாய் கண்டுபிடிக்க..போய்விட்டன”

“நேரா செக் இன் பண்ணிடலாம்னு நினைச்சேன்”

“ நான் அப்பவே சொன்னேன். எல்லாத்தையும் ஒரு பெட்டிலே போடவேணாம்னு”

“தட்ஸ் வாட்டர் ஓவர் த ப்ரிட்ஜ்.”

”சரி. நியூயார்க் போய் சேர்ந்ததும் கால் பண்றேன்”

கேட்டில் “நவ் போர்டிங்” ஒளிர்ந்தது. அமீர் கேட்டிற்குச் சென்றான்.
***

லிஸா டெலிவிஷனை உறைந்துபோய் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

ரவியின் உடல் ஆம்புலன்ஸில் ஏறியதை அவன் குண்டு மனைவி கண்ணீருடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். பின்னணியில் “நேற்றுவரை கத்தாரில் படப்பிடிப்பு நடத்திக்கொண்டிருந்தவர் இயக்குநர் ரவி. அவர் இப்படிக் கொடூரமான கொலை செய்ததற்கு கொடுக்கல் வாங்கல் தகராறு காரணமாக இருக்கலாம் என்கிறார் அவர் மனைவி” எடிட்டிங்கில் ரவியின் மனைவி பேசியது காட்டப்பட்டது.

“அவர் ஒரு ஜீனியஸ். ஹாலிவுட்டில் அடுத்த படம் எடுப்பதாக இருந்தார். இப்போது எடுத்துக்கொண்டிருந்த விளம்ப்ரத்தின் பட்ஜெட் அதிகமானது என்று ப்ரொட்யூஸருடன் சண்டை, நாளை நான் திரும்புகிறேன் என்று சொன்னார்”

“யார் மேலாவது சந்தேகம் இருக்கிறதா?”

“சொல்வதற்கில்லை.. அந்த ப்ரொட்யூஸரே கூட..”

”இவர் சந்தேகங்களுக்குக் காவல் துறை விளக்கமளிக்குமா? நவிமும்பை டிவிக்காக களத்திலிருந்து..”

நிச்சயம் இவனாகத்தான் இருக்கும். லிஸா முடிவெடுத்துவிட்டாள்.  ஃபோனைத் துழாவி “எட்வர்ட்?”

“லிஸா! வாட் அ சர்ப்ரைஸ்”

“அதெல்லாம் பிறகு.. எனக்கு ஒரு அவசர உதவி வேண்டும். செய்வாயா?”

“என்ன இப்படிக் கேட்கிறாய்? ஆர்டர் மீ”

”எனக்கு..” ஐந்து நிமிடம் சுற்றுமுற்றும் பார்த்துக்கொண்டே பேசினாள். யாரும் வரவில்லை.

ஃபோனை அணைத்தவுடன் அடுத்த நம்பரைப்போட்டாள். “கொஞ்சம் வருகிறாயா? மால் வரை போகவேண்டும். வழக்கம் போலத்தான்”

வேலைக்காரப்பெண் வந்தாள். அவள் கையில் காசைக் கொடுத்தாள். “நீ மாலுக்குள் செல், செகண்ட் ஃப்ளோர் சேஞ்சிங் ரூம். போய்ச் சேர்ந்ததும் கால் அடி”

பத்து நிமிடம் கழித்து பாடிகார்டை அழைத்து.. “மாலுக்குப் போகவேண்டும். காரை வரச்சொல்”

மாலில் தேவையில்லாத கடைகளில் நோட்டம் விட்டாள். சந்தேகம் வராமல் இருக்க ஒரு ட்ராலியில் சாமான்களை வாங்கி நிரப்பினாள். கால் வந்தது.

இரண்டாம் மாடிக்கு லிஃப்டில் ட்ராலியைத் தள்ளிக்கொண்டே சென்றாள். சேஞ்சிங் ரூமுக்குள் சென்று பர்தாவைக் கழட்டி காத்திருந்தவளிடம் கொடுக்க, அவள் ட்ராலியைத் தள்ளிக்கொண்டு வெளியே சென்றாள்.

பத்துநிமிடம் காத்திருந்தாள். வெளியேறினாள் வேகமாக. டாக்ஸி ஸ்டாண்டுக்குச் சென்று “ஏர்போர்ட்” என்றாள்.
***

டேனி இரண்டு சிவப்பு அட்டை கே எஃப்சி பேக்கட்களுடன் அந்தச் சின்ன அறைக்குள் நுழைந்தான். டெரி மோட்டுவளையை வெற்றுப்பார்வை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். ரெனே பழைய பேப்பர் ஒன்றில் சுடோகு போட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

“இந்தாங்க.. சாப்பிடுங்க” என்றான்.

“யாருக்கு வேண்டும் உன் சாப்பாடு” டெரிக்கு இன்னும் கோபமும் வருத்தமும் அடங்கவில்லை.

“எங்கே வைத்திருக்கிறீர்கள் எங்களை? எங்கள் சைட் டீல் இஸ் ஓவர். எங்களை அலெக்ஸாண்டிரியாவில் விடுங்கள். நான் உங்களுக்கு வேல்யூஸ் ஈ மெயிலில் அனுப்பிவிடுகிறேன்”

“அதெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது. அமீர் வந்து சொல்லவேண்டும். அதுவரை இங்கேதான் நீங்கள் இருக்கவேண்டும்”

“இன்னும் எவ்வளவு நாள்?”

“தெரியாது” டேனி சுருக்கமாகப்பேசி வெளியேறிவிட்டான்.

ரெனே டெரியைப் பார்த்தான். “நடந்தது நடந்துவிட்டது. வருத்தப்படாதீர்கள்”

“நீ செய்த வேலைக்கு அவர்கள் உன்னை வெளியே விடுவார்கள் என்று நினைக்கிறாயா?”

ரெனே பொறுமையாக கதவின் துவாரம் வழியாகப் பார்த்தான். திரும்பிவந்து ரூமில் இருந்த டெலிவிஷன் சப்தத்தை அதிகப்படுத்தினான்.

“இப்போது நடிக்கவேண்டாம் டெரி. யாரும் நம் பேச்சைக் கேட்க முடியாது”

டெரியின் கவலைக்கோடுகள் மறைந்தன. மெல்லிய சிரிப்பு வந்தது. “என்னதான் ப்ளான்?”

“ஆட்கள் அதிகம் இல்லை. டேனியோடு சேர்த்து நான்கு பேர்தான். நான் சமாளித்துவிடுவேன். வரும்போதே கவனித்தேன், இது சிட்டிக்குள் உள்ள இடம்தான். வெளியேறிவிட்டால் போதும், தப்பித்துவிடலாம்”

“எப்போது?”

“ஒரு சிக்னலுக்காக வெயிட்டிங்.. யாரோ வரும் சத்தம் கேட்கிறது” டெலிவிஷன் சத்தத்தைக் குறைத்தான்.

டெரி மீண்டும் கவலையானார்.
****

நியூ யார்க் விமான நிலையத்தில் இருந்து ட்ராலி தள்ளிக்கொண்டு வெளியே வந்தான் அமீர்.

டாக்ஸியில் பெட்டிகளை வைத்து “கார்ல்டன் அவென்யூ, ப்ரூக்ளின்” என்றான்.

டாக்ஸி நின்ற இடத்தில் ”லாக் அவே செல்ஃப் ஸ்டோரேஜ்” என்றது ஐந்து மாடிக்கட்டடம்.

“பத்து நிமிடம் வெயிட் செய்வாயா? திரும்ப ஏர்போர்ட் போகவேண்டும்” என்றான் அமீர் டாக்ஸி ட்ரைவரிடம்.

“வில் காஸ்ட் யூ 10 பக்ஸ் மோர்”

“நோ ப்ராப்ளம்” என்று இரண்டு பெட்டிகளையும் தூக்கிக்கொண்டு ஸ்டோரேஜ் கட்டடத்துள் சென்றான்.

ரிசப்ஷனில் பொருந்தாத புன்னைகையுடன் ஒரு குண்டுப்பெண் ”உங்களுக்கு என்ன உதவி செய்ய முடியும்?”

“க்ளாசெட் ஸ்டோரேஜ்.. ஒரு மாதத்திற்கு”

“இந்த இரண்டு பெட்டிகளுக்காகவா? அது பெரிய க்ளாஸெட்..”

“பரவாயில்லை..”

“தட் வில் பீ 79 டாலர்ஸ்”

காசைக்கொடுத்து சாவியை வாங்கினான். “தர்ட் ஃப்ளோர், 318 க்ளாசெட் எண்”

இரண்டே நிமிடத்தில் வெளியே வந்தான்.

காத்திருந்த டாக்ஸி ஏறி, “டெர்மினல் 4, டிபார்ச்சர்ஸ்” என்றான். டாக்ஸி வேகமெடுத்தது.
***

ஜுலியன் காரை சாலிஸ் ஹெட்குவார்ட்டர்ஸ் வாசலில் நிறுத்தி அவசரமாக இறங்கி நடந்தான். தடுத்த செக்யூரிட்டியிடன் “மிஸ் ஆனியுடன் அப்பாயிண்ட்மெண்ட் இருக்கிறது” என்றான்.

செக்யூரிட்டி கணினியைத் தட்டி “ஜுலியன் கார்டிஸ்? ஐடி ப்ளீஸ்”

கார்டை எடுத்துக்காட்ட, கதவு திறந்தது. பெரிய செக்யூரிட்டி. முழுசாக ஒரு விஞ்ஞானியைக் சுலபமாகத் தாரைவார்த்த செக்யூரிட்டி. ஜூலியனுக்குப் பதட்டத்திலும் சிரிப்பு வந்தது.

ஆனியின் கேபின் ஐந்தாவது மாடியில் இருந்தது. உள்ளே செல்லும் முன் செகரட்டரி ஒருமுறை ஐடி பார்த்தாள்.

உள்ளே நுழைந்த ஜூலியனுக்கு அதிர்ச்சி. ஆனி தனியாக இல்லை. அலெக்கும் கூட இருந்தான்.

“ஹாய் ஜூலியன்.. ஹியர் வீ மீட் அகெய்ன்” ஆனியின் கைகுலுக்கல் அழுத்தமாக இருந்தது.

அலெக் ஜூலியனைக் கூர்மையாகப் பார்த்தான். “என்ன முக்கியமான விஷயம்”

“நான் அப்பாவின் குறிப்புகளைக் க்ளோஸாக ஃபாலோ செய்தேன். அதன்படி ஒரு பேட்டரியும் தயார் செய்தேன்.”

”சரி..வொர்க் செய்ததா?”

“எதிர்பார்த்த அளவு வேலை செய்யவில்லை”

“அப்படித்தானே ஆகும்? அவருடைய வொண்டர் பவுடரைத்தான் ரெனே எடுத்துச் சென்றுவிட்டானே”

”இல்லை. அதே கெமிகல் கான்ஃபிகரேஷன்.”

“எதிர்பார்த்த அளவு வேலை செய்யவில்லை என்றால், பவர் குறைவாக இருக்கிறதா?”

“இல்லை. வேறு விதமான ரியாக்‌ஷன்ஸ் ஏற்படுகின்றன. டேஞ்சரஸ் ரியாக்‌ஷன்ஸ்”

அலெக் ஆனியைப் பார்த்தான். “வேறு வழியில்லை. ஜூலியன் மஸ்ட் நோ”

ஜூலியன் ஆச்சரியமானான். வேறு என்ன புதிய விஷயம்?

“அப்படி என்றால்.. என்ன ஆகும் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா? இந்த விஷயம் ரெனேவுக்கும் மீக்குக்கும் தெரியுமா?”

ஆனி ஜூலியனைக் கண்டுகொள்ளாமல் அலெக்கைப் பார்த்தாள். “க்ளியரன்ஸ் இல்லாமல் சொல்ல முடியாது”

“க்ளியரன்ஸ் வாங்கிவிடலாம். ஏன்.. அவரையே கூப்பிட்டுவிடலாம், சொல்லிவிடட்டும்”

ஜூலியனுக்கு என்ன நடக்கிறது என்றே புரியவில்லை. குழப்பம் அதிகம்தான் ஆகிறது.
– தொடரும்

அல்வா

அத்தியாயம் 21

சாம்சங் 14”எல் ஈ டி என்றிருந்த பெட்டிக்குள் கடைசி பேட்டரியை வைத்தான் ரெனே. “சீல் செய்துவிடலாம்”

“ரெனே.. நீ செய்வது எனக்குத் துளிக்கூடப் பிடிக்கவில்லை” டெரி மூலையில் சுழல்நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தார். “உனக்குத் தெரியுமா நீ செய்யும் வேலையின் தீவிரம்? 150 பேட்டரிகள் இல்லை அவை. 150 பாம்கள். கற்பனை செய்து பார்க்கமுடியாத சக்தி கொண்ட பாம் ஒவ்வொன்றும்.. நினைத்துப்பார். நீ இருக்கும் பில்டிங்கிலேயே இவர்கள் இதை வைத்தால்?”

டேனியும் பயத்துடனேதான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். வெடித்துக் கிடித்து வைத்துவிட்டால்?

“வேறு வழி இருக்கிறதா டெரி? நாளை என்ன நடக்கும் என்பதை நினைத்து இன்றைய வாழ்க்கையைத் தொலைத்துவிடக் கூடாது.”

அமீர் வந்துவிட்டிருந்தான். “புத்திசாலித்தனம் என்பது பேட்டரி தயாரிப்பதில் இல்லை டெரி. சமயத்துக்குத் தகுந்தது போல நடந்துகொள்வதில் இருக்கிறது. அது இந்தப்பையனிடம் நிறையவே இருக்கிறது”

டெரி கோபமாகப் பார்த்தார். “என் ஆராய்ச்சி எத்தனை பேரை அழிக்கப்போகிறதோ? நல்ல எண்ணத்துடன் செய்தது. எவ்வளவு பெரிய ப்ரேக்த்ரூ! கேவலம் வெடிகுண்டாகவா ஆகவேண்டும்” குரல் தழுதழுத்தது. அழுகிறாரா என்ன?

”சொல்ல மறந்துவிட்டேன். இன்று எல்லாருமே கிளம்புகிறோம். ஒரு பாட்டரிக்கு மட்டும் வேல்யூ ப்ரோகிராம் செய் ரெனே”

”ஏன்? ரிவர்ஸ் எஞ்சினியரிங் செய்து கண்டுபிடிப்பதற்காகவா? அது ஒன்றுதான் எங்கள் உயிருக்கு உத்தரவாதம்” ரெனே பதட்டமானான்.

“கவலைப்படாதே. வேல்யூ ப்ரோகிராம் செய்த பாட்டரியை நீயே கையில் வைத்துக்கொள். அதை வைத்து நீங்கள் ஒரு டெமோ காட்டப்போகிறீர்கள்”

“டெமோ? வெடிக்க வேண்டுமா?”

“ஆமாம். கடையில் கிடைக்கும் சாதாரண பேட்டரிகளை வைத்து எங்களை ஏமாற்றிவிட்டால்? எங்கள் கஸ்டமரை நாங்கள் ஏமாற்ற முடியாது. குவாலிட்டி கண்ட்ரோல்.. ரேண்டம் சேம்ப்ளிங்” என்ற அமீர் பெட்டிக்குள் கையைவிட்டுக் குலுக்கி ஒரு பேட்டரியை எடுத்தான். “இதற்குப் ப்ரோகிராம் செய்”

ரெனே பேட்டரியைக் கையில் வாங்கி யோசித்தான்.

“டேனி, மிச்சம் பாக்ஸை சீல் செய்துவிடு”

டேனி இன்னும் சீல் செய்த அட்டைப்பெட்டியைக் கலவரத்துடன் பார்த்தான். “எப்படி எடுத்துச் செல்லப்போகிறீர்கள் பாஸ்?”

அமீர் சிரித்தான். “இதையா? ஒரு பயமும் இல்லை டேனி. மேலே ஏறி மிதிக்கலாம், கல்லைத் தூக்கிப் போடலாம்.. ஒன்றுமே ஆகாது.. சர்க்யூட்டில் பொருத்தி, ரேடியோ சிக்னல் கொடுத்தால்தான் இது எமன்”

சர்க்யூட்கள் இன்னொரு அதேபோன்ற பெட்டியில் சீலடிக்கத் தயாராக இருந்தன. அதில் இருந்தும் ஒன்றை உருவி ரெனேவிடம் எறிந்தான் அமீர்.

“ஓக்கே.. என் சேஃப்டிக்காக, இதற்கு ஒரு தனி ப்ரோகிராம் வேல்யூ தருகிறேன். அதையும் உங்களிடம் சொல்ல மாட்டேன்” என்றான் ரெனே.

“எனக்கு அதைப்பற்றி எல்லாம் இப்போதைக்கு கவலை இல்லை. என் கண்முன் இந்த பேட்டரி, நான் சொல்லும் இடத்தில் வெடிக்கவேண்டும்”

“மனிதர்கள் இல்லாத இடமாக இருக்கவேண்டும். என் கையால் யாரும் சாவதை என்னால் பார்க்க முடியாது”

“முட்டாளே, நீ செய்திருக்கும் வேலை எதற்குப் பயன்படும் என்று யோசித்தாயா? இவர்கள் கையால் செத்தாலும் பொறுப்பு என்னவோ நீதான்” டெரியின் கோபம் ரெனேமேல் பாய்ந்தது.

அமீர் அவரை மதிக்கவில்லை. ரெனேவிடம் “டோண்ட் வொர்ரி. பாலைவனத்தின் நடுவே ஒரு மலைப்பகுதி. ஈ காக்காய்கூட இருக்காது. இப்போது ஹெலிகாப்டர் ஏறி நேராக அங்கேதான் செல்லப்போகிறோம்”

“அங்கிருந்து?”

“அங்கிருந்து உங்களை வேறு இடம் கொண்டு செல்லப்போகிறோம். இந்த பேட்டரிகள் கைமாறும் வரை உங்களை ஹோட்டலுக்கு அனுப்ப மாட்டோம். நீங்கள் ஹோட்டலுக்குச் சென்றபின் சேஃப் ஆனபின் வேல்யூஸ் கொடுத்தால் போதும். அதை எங்கள் கஸ்டமருக்கு அனுப்பிவிடுவோம்.”

டேனி இரண்டு பெட்டிகளையும் தூக்கிக் கொண்டான். “பெரியவரை வீல்சேரில்?”

“அதெல்லாம் வரும்போதுதான். இப்போது சொன்னால் சாதாரணமாக நடந்தே வருவார்.”

கல்மோஷின் குரல் வாக்கி டாக்கியில் கேட்டது. “ஆல் செட்? நேரடியாக ஹெலிபேட் வந்துவிடுங்கள். அவர்கள் என்னையும் பார்க்காமல் ஏறிவிடட்டும்.”

அமீர் வாக்கி டாக்கியின் பட்டனை அழுத்தி “யெஸ். அண்ட், எல்லாவற்றுக்கும் தாங்க்ஸ். வித்தியாசமாக இருந்தது இந்த ஆபரேஷனின் களம்”

ஹெலிகாப்டர் பறக்க ஆரம்பித்தபோதுதான் ரெனே ரிக்52 என்ற எழுத்துகளைப் பார்த்தான். இரும்புக் கிராதிகள் நடுவே தெரிந்த ஒற்றைச் சுடர்.

உயரம் ஏற ஏறக் குளிர ஆரம்பித்தது. கடலின் ஆங்காங்கே வெள்ளைத் தீற்றல்களைக் க்ண்ணைக் கூர்மைப்படுத்திப் பார்த்தான் ரெனே. ம்ஹூம். எந்தக் கப்பலின் பெயரையும் படிக்கமுடியவில்லை.

அரைமணிநேரப் பயணத்துக்குப் பிறகு நிலம் தெரிந்தது. நிலத்திலும் எந்த இடமும் ஞாபகம் வைத்துக்கொள்வது போல இல்லை. பாலை மணல்மேடுகள், அதே மணல்மேடுகள் உறுதியானது போலத் தெரிந்த மலைகள். மரங்களோ, கடல் படுகையில் திடீர் வளைவுகளோ எதுவும் இல்லை. மேப்பை வைத்துப் பார்த்தால்கூட இடத்தைக் கண்டுபிடிப்பது முடியாத காரியம்.

மலையின் முகட்டில் சிறு சமதளத்தைத் தேடிக் கண்டுபிடித்து தரையில் இருந்து நான்கடி உயரத்தில் நின்றது ஹெலிகாப்டர்.

”பேட்டரியைக் கொடு” என்றான் அமீர். சர்க்யூட்டில் பேட்டரியை இணைத்து ரெனே தர, இறங்காமலேயே அதைத் தரையில் போட்டான் அமீர்.

”சேஃப் டிஸ்டன்ஸ் எவ்வளவு தூரம்?” அமீர் கேட்க, ரெனே மனதுக்குள் கணக்குப்போட ஆரம்பித்தான்.

“12000 அடி உயரத்தில் 4 நாட் சென்றால் சேஃப்” என்றார் டெரி. அவருக்குத்தெரியாததா?

அமீர் பைலட்டைப்பார்க்க, ஹெலிகாப்டர் உயரம் ஏறத் தொடங்கியது.

“இப்போது எப்படி இது வெடிக்கும்” டேனி கேட்டான்.

“சிம்பிள். இது சாதாரண டெக்னாலஜிதான். அந்த சர்க்யூட்டில் ஒரு சிறு ட்ரான்ஸ்பாண்டர் இருக்கிறது. அந்த ட்ரான்ஸ்பாண்டருக்கு ரேடியோ சிக்னல் வந்தால் சர்க்யூட்டுக்கு லோட் கிடைக்கும். லோட் கிடைத்தால் பேட்டரி வேலை செய்ய ஆரம்பிக்கும்.” ரெனே ஆசிரியர் தொனியில் சொன்னான்.

“ரேடியோ சிக்னல்?”

“ஏதாவது ஒரு சாட்டிலைட் போனில் இருந்து குறிப்பிட்ட நம்பரை டயல் செய்தால் போதும்”

“என்ன நம்பர்? வேறு யாராவது அந்த நம்பரை அழைத்துவிட்டால் என்ன ஆகும்?”

“அது அவ்வளவு சுலபம் இல்லை. இது ஒரு 21 டிஜிட் நம்பர். அல்காரிதம்.கஷ்டமான கால்குலேஷன். சாட்டிலைட் ஃபோனால் மட்டும்தான் இந்த சிக்னல் தரமுடியும். அதைத்தான் உங்களுக்கு நான் தரப்போவதில்லை”

“அப்போது நீயே அந்த நம்பரை அழுத்து”

”கொஞ்சம் டீட்டெய்ல்ஸ் வேண்டும். இன்று என்ன தேதி?” அமீர் சொல்ல ரெனே அதை ஒரு காகிதத்தில் எழுதிக்கொண்டான்.அமீருக்கும் டேனிக்கும் முதுகைக்காட்டி அமர்ந்துகொண்டான்.

“க்ரீன்விச் டைம் என்ன இப்போது?”

“12:42” என்றான் வாட்சை அழுத்தி.

”ஐந்து நிமிடம் கூட்டிக்கொள்கிறேன்” என்று அதயும் பேப்பரில் எழுதி வேகமாக சில கணக்குகள் போட்டான். வந்த நம்பரை ஃபோனில் அழுத்தி, கால் பட்டனை அழுத்துவதற்கு முன் காகிதத்தைக் கிழித்துக் கீழே போட்டான்.

பைலட்டைப்பார்த்து “4 நாட் கடந்துவிட்டோமா?”

“நான்கரை”

கால் பட்டனை அழுத்தினான். ”இன்னும் 4 நிமிடங்கள் ஆகும். இதே டிஸ்டன்ஸில் சுற்றிக்கொண்டிரு.”

நான்கு நிமிடங்கள் யாருமே பேசவில்லை.

மலை வெடித்தது.

மாலை நேரம், வெளிச்சமாக இருந்த வானம் ஒரு நொடி கும்மிருட்டானது. சூரிய ஒளிக்குப் போட்டியாக மலை மீதிருந்து வந்த வெளிச்சம் கண்களைக் குருடாக்கியது. மலையின் கற்கள் பறப்பது சூரிய ஒளியில் தூசி பறப்பது போலத் தெரிந்தது. ஹெலிகாப்டர் சத்தத்தை மழுப்புவதற்காகப் போட்டிருந்த இயர்மஃப்களை மீறிச் சத்தம் கேட்டது.

இரண்டு நிமிடங்கள் கழித்துதான் அந்த இடம் ஓரளவு அடங்கியது போல இருந்தது.

“இப்போது அந்த இடத்துக்குத் திரும்பவும் போகலாமா?”

“நியூக்ளியர் ரேடியேஷன் பற்றிக் கேட்கிறாயா? அந்த பயம் இந்த பாமில் சுத்தமாக இல்லை. சாதாரண டிடிடி சக்திதான். என்ன, குறைந்த இடத்தில் அளவுகடந்த சக்தி”

பைலட்டுக்கு அந்த இடத்தை மீண்டும் கண்டுபிடிப்பதில் கஷ்டம் இருந்தது. மலை முகடாக இருந்த இடம் தரைமட்டமாக மாறிவிட்டிருந்தது.

அமீர் ஆச்சரியப்பட்டான். முதல் டெமோவுக்குள்ளேயே இது தயாராக இருந்திருந்தால் அனாவசியமாக ஏமாற்ற வேண்டி இருந்திருக்காது. இதன் சக்தி அவன் ஏமாற்ற வைத்த பாம் போலப் பல மடங்காக இருக்கிறது..

***

மோனிகா ஹோட்டல் லிஃப்டில் ஏறும்போது இடுப்பில் எதோ வைப்ரேஷனை உணர்ந்தாள். செல்ஃபோன் அடிக்கிறது.

கடவுளே ரெனேவாக இருக்கவேண்டும். அவசரமாகக் கையில் இருந்த ஷாப்பிங் பேக்குகளைத் தரையில் வைத்துவிட்டு ஃபோனை எடுத்தாள்.

கால் இல்லை. மெசேஜ். அன்நோன் செண்டர் என்று எழுதி இருந்தது. ஓப்பன் செய்தால் H790KA IRY9NA EWFIU8 என்று ஒன்றும் புரியாத மொழியில் இருந்தது. அடச்சே.

பேகை எடுத்துக்கொள்ளும் முன் எதற்கும் இருக்கட்டும் என்று அந்த மெசேஜை ரெனேவின் அமெரிக்க எண்ணுக்கு ஃபார்வார்ட் செய்தாள்.

எங்கே இருக்கிறானோ.. நான் எப்போது கிளம்புவதோ..

***

ஃபோன் அடிக்கும்போது லிஸா கழுத்துவரை கருப்புப் போர்வையை இழுத்துக்கட்டி இருந்தாள். முகம் முழுக்க எதோ வெள்ளைப்பூச்சு. கண்களில் வெள்ளரித் துண்டு.

சலூனில் ஃபேஷியல் செய்யும் பெண் லிஸாவின் ஃபோனைக் கண்ணாடி முன்னிருந்து பார்த்தாள்.

“அதை எடுத்துப்பார்.. யார் கூப்பிடுகிறார்கள்?”

“டிர் என்றிருக்கிறது” ஃபோன் விடாமல் அடித்தது. டிர்? ஓ.. டைரக்டரைச் சுருக்கமாக எழுதி இருந்தேன். ரவி.

”பச்சை பட்டனை அழுத்தி என் காதில் வை”

சலூன் பெண் முகத்தில் இருந்த வெள்ளை பட்டுவிடாத தூரத்தில் பத்திரமாக காதில் வைத்தாள்.

“சொல்லு ரவி”

“ஹலோ.. லிஸ்?” இது ரவி குரல் இல்லையே

“ஹூ இஸ் திஸ்?”

“கேல்க்கர். மும்பை போலீஸ்.  இந்த ஃபோன் யாருடையது?”

“எந்த ஃபோனைக் கேட்கிறீர்கள்?”

”இப்போது நான் பேசும் ஃபோன். ஃபோன் தெருவில் கிடந்ததாக ஒரு ஆள் கொண்டுவந்து கொடுத்தார். லாஸ்ட் டயல்ட் எண்ணில் இருந்து உங்களை அழைக்கிறோம். லிஸ் என்ற பெயரில் உங்கள் என் சேமிக்கப்பட்டிருந்தது” ஆங்கிலம்தான். மராத்தி வாடையை மீறிப் புரிந்து கொள்வது கஷ்டமாக இருந்தது.

“இந்த ஃபோன் ரவி என்னும் டைரக்டர் உடையது. நான் அவருடைய விளம்பரத்தின் ப்ரொட்யூஸர்”

“ஓ.. ஐ அம் ஸாரி மிஸ் லிஸ். ஃபோன் தரையில் இருந்து எடுக்கவில்லை. ரவி இறந்துவிட்டார்.. மர்டர்டு”

லிஸா அதிர்ந்தாள்.

புல்டோஸர் வேலையைக் காட்டிவிட்டான்.

-தொடரும்

அல்வா

அத்தியாயம் 20

கலீல் ஸ்விம்மிங் உடையில் இருந்தான்.  மாளிகையின் வரவேற்பறையைத் தாண்டி உள்ளே செல்லும் பாதையிலேயே இருந்தது நீச்சல்குளம். மூன்று மாடிகளுக்கு மேலிருந்த சீலிங்கும் சுற்றி இருந்த கண்ணாடி ஜன்னல்களும் சூரிய வெளிச்சத்தைத் தடையின்றி அளித்துக்கொண்டிருந்தது. ஆரஞ்சுத்துண்டு செருகிற நீண்ட கோப்பையில் இருந்து திரவத்தை உறிஞ்சிக் கொண்டான்.

மீக் முழு உடையில் சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்து லேப்டாப் உபயோகித்துக்கொண்டிருந்தான். ஆஷ்ட்ரேவில் கவனிக்கப்படாத சிகரெட் சோம்பேறிதனமாக புகை விட்டுக்கொண்டிருக்க “கலீல், ஒன் மினிட்” என்றான்.

கலீலுக்கு பெயர் சொல்லி அழைக்கும் நண்பர்கள் கல்லூரி காலத்தோடு வழக்கொழிந்து விட்டிருந்தார்கள். சார், சாப், மாலிக், அரபாப் என்று மரியாதை மிக்க அடைமொழிகளுக்கு மட்டுமே பழக்கப்பட்டிருந்தவனுக்கு மீக் பெயர் சொல்லி அழைத்தது முதலில் வித்தியாசமாகத்தான் இருந்தது. அதே நேரத்தில், பிடித்தும் இருந்ததால் தடை செய்யவில்லை. ப்ளாக்மெயிலர் போல அறிமுகமானவனோடு நட்பு வந்ததும் அவனுக்கே ஆச்சரியம். மீக்கின் காரணங்கள் வலுவாக இருந்தன. சாலிஸ் கொடுத்த பிச்சைக்காரச் சம்பளம், செட்டில் ஆகத்தேவையான பணம்..

கலீலின் எடைக்கு நீச்சல்குளக் கம்பிகள் அபாயகரமாக ஆடின. “சொல்லு மீக்” என்றான் பக்கத்து நாற்காலியில் உடம்பைச் சாய்த்து.

“நாளை காலைதானே நீ அவர்களைச் சந்திக்கப் போகவேண்டும்?”

“பேட்டரிகள் தயார் ஆகிவிட்டால்”

“அமீர் எதாவது அப்டேட் செய்தானா?”

”இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் இங்கேயே வந்துவிடுவான். ”

“குட். இந்த டாகுமெண்டை ஒரு கோ-த்ரூ செய்துவிடு.”

“என்ன இது?” தலையைச் சாய்த்துக்கொண்டு காதுமடல்களின் பின்பக்கம் தடவிக்கொண்டிருந்தான்.

“ஸ்ட்ராடஜி. கேம்ப்ளான்”

“நீயே சொல்லிவிடு. இப்போது படிக்க முடியாது.” காதில் இருந்து தண்ணீர் கொட்டியவுடன் “அப்பாடா” என்றான்.

மீக் தொண்டையைக் கனைத்துக்கொள்ள.. “வெயிட்.. அதோ அமீரே வந்துவிட்டான்.”

அமீர் மீக்கைப் பார்த்த பார்வையில் நட்பு இல்லை.

“அமீர்! குட் ஜாப் இன் சிராக்கூஸ். அங்கே ஒரு தடயமும் இல்லை. க்ளீன் ஜாப். உன்னைப்பார்த்து நான் பொறாமைப்படுகிறேன்.” என்றான் மீக். அமீருக்குக் கொஞ்சம் குளிர்ந்தது.

துண்டை இடுப்பில் முடிந்துகொண்டான்  கலீல். “நீங்கள் இருவரும் நண்பர்கள் ஆகிவிடுவது நல்லது. யெஸ் அமீர், உனக்கு ஈகோ இருக்கும்தான். ஆனால் மீக்கும் எனக்கு முக்கியம்”

”கலீல், நீ இன்னொரு லேப் ஸ்விம் பண்ணிவிட்டு வா. நான் அமீரை இதுவரை அப்டேட் செய்துவிடுகிறேன்.”

கலீல் கொஞ்ச நேரம் கழித்து சொட்டச் சொட்ட வந்தான்.

“இப்ப நாளைக்கு மீட்டிங்லே கலீல் என்ன பண்ணப்போறார் தெரியுமா?” என்றான் மீக்.

”எனக்கே தெரியாது” என்றான் கலீல்.

“நாம் அவர்களுடம் ஒரு பேட்டரியையும் கொடுக்கப்போவதில்லை”

“சரிதான். யாருடன் விளையாடுகிறாய் தெரியுமா? ஷேக்!”

“இந்த பயத்தை முதலில் விடு கலீல். யெஸ், அவர்கள் பவர்ஃபுல், அவர்கள் விளையாட்டுக்கு எந்த ரூல்ஸும் கிடையாது.. ஆனால் உன்னிடம் இருக்கும் பொருள் அவர்களுக்கு அவசியம், அவசரம்.”

“அவசியம் சரி, அவசரம்?” அமீர் மீக்குடன் சகஜமாகிவிட்டான்.

“மிகமிகமிகமிக அவசரம். அதுதான் இப்போது நான் கண்டுபிடித்த முக்கியமான தகவல். போன வருடம் லிபியாவில் ட்ரிபோலி போலீஸ் சந்தேகத்துக்கு இடமானவர்கள் என்று நான்கு பேரைக் கைது செய்தது. கைது செய்த விவரம் பேப்பரில் இருக்கிறது. ஆனால் மேல் விவரம் எதுவும் இல்லை. என்ன சந்தேகம், என்ன கேஸ், என்ன தீர்ப்பு எந்த விவரமுமே இல்லை.”

“அதற்கும் நமக்கும் என்ன சம்மந்தம்?”

“வருகிறேன்.. இந்த நான்கு பேரையும் அமெரிக்கா கேட்கிறது, லிபியா தரமறுக்கிறது”

“ஏன்?”

“லிபியா நாட்டுக் கைதிகளை அமெரிக்காவுக்குத் தர எக்ஸ்ட்ராடிஷன் ஒப்பந்தம் வேண்டும் இல்லையா? இப்போதைக்கு எக்ஸ்ட்ராடிஷன் ட்ரீட்டி இல்லை. அதனால்தான்.”

“அந்த நான்கு பேரும்?”

“யெஸ், அமீர் கெஸ்ட் இட் ரைட். அந்த நான்குபேரும் உன் நண்பன் ஷேக்கின் நண்பர்கள். லிபியா இப்போதைக்கு அவர்களை அமெரிக்காவிடமும் தரவில்லை, சுதந்திரமாகவும் விடவில்லை. ஆனால்..”

“சொல்லு..”

“இன்னும் இரண்டு மாதங்களில் அமெரிக்க ஜனாதிபதி லிபியா வருகிறார். பல பேச்சுவார்த்தைகள் நடக்கும், எக்ஸ்ட்ராடிஷன் ட்ரீட்டியும் கையெழுத்தாகும்..”

“ஸோ, ஷேக்குக்கு இன்னும் இரண்டு மாதங்கள்தான் இருக்கின்றன” அமீர் மீக்கின் சிகரெட் பாக்கெட்டில் இருந்து சுவாதீனமாக ஒன்றை எடுத்துப் பற்றவைத்தான்.

”ஆமாம். அதற்குள் எதாவது பெரிய வேலை செய்து இவர்கள் விடுதலையை டிமாண்ட் செய்வார்கள். பேட்டரியை வைத்து பயமுறுத்தலாம். ஒன்றிரண்டு இடங்களை வெடிக்கலாம். பெரிய லெவல் ப்ளானிங் தேவைப்படும் வேலை இது. சுத்தமாக அவர்களிடம் நேரம் இல்லை”

“ஓக்கே.. அதனால் நமக்கு என்ன?”

“நீ டிலே ஆகிறதாகக் காட்டினாலே போதும், விலையை எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் ஏற்றலாம். இப்போதைக்கு உன்னை அவர்களால் பகைத்துக்கொள்ள முடியாது. டெமோ வேறு பார்த்திருக்கிறார்கள்”

கலீல் சிரித்தான். “உனக்குத் தெரியாத அந்த டெமோ பற்றி?”

“இன்னொரு விஷயம் .. டெரி ஒரு புத்திசாலி. கிடைத்த கொஞ்ச கேப்பில் ப்ரெயிலில் கோட் எழுதி வைத்துவிட்டான். ஏமாற்றத் தயங்க மாட்டான்.. ஏமாறாமல் இருக்க ஏற்பாடு செய்துகொள்ளுங்கள்”

கலீல் யோசித்தான். ”உண்மைதான். எப்படி டெஸ்ட் செய்யலாம்?”

“சிம்பிள். டெரியின் பேட்டரியை வைத்து, நாமே செக் செய்துவிடலாம். யாருக்கும் ஏமாற்று ஏற்பாடுகள் செய்ய வாய்ப்பே அளிக்காமல்.”

அமீர் சொன்னான். ”அங்குதான் ஒரு சின்னக் குழப்பம்”

கலீல் புருவத்தை உயர்த்தினான். “என்ன?”

“ஒரு அசிஸ்டண்ட் கொண்டு வந்தோம் இல்லையா? அவன் ஸ்மார்ட்டாக இருக்கிறான். உயிருக்கு உத்தரவாதம் வேண்டுமாம்”

“அசிஸ்டண்ட்? ” மீக் வியப்பாகக் கேட்டான். டெரிக்கு ஒரு அசிஸ்டண்ட் இருப்பதாக ஜூலியன் சொல்லவில்லையே. ஒருவேளை ஜூலியனேதானோ? டக்கென்று விளக்கெரிந்தது.  ரிக்கில் பார்த்த கையின் டாட்டு.

“ரெனே என்று ஒருவன். ஆராய்ச்சியில் டெரிக்கு வலதுகையாம்.”

மீக்குக்கு உள்ளுக்குள் சிரிப்பு. ரெனேவுக்கு பாஸிடிவ் நெகடிவ் டெர்மினலாவது தெரியுமா பேட்டரியில்? சொல்லிவிடலாமா என்று யோசித்தான். இப்போதைக்கு வேண்டாம். ஆனால் அவனையும் முடித்துவிட அருமையான சந்தர்ப்பம்.

“உயிருக்கு எப்படி உத்தரவாதம் வேண்டுமாம்?”

“பேட்டரி தயாரித்துத் தருவார்களாம். அல்மோஸ்ட் இப்போது முடிந்திருக்கும். ஆனால் சர்க்யூட் ப்ரொகிராம் செய்ய மாட்டார்களாம்.”

”ஓஹோ” ரெனேவின் புத்திசாலித்தனத்துக்கு என்ன குறை. ஆனால் என்னிடம் இப்போது மாட்டினாய் தம்பி நீ.

“அலெக்சாண்ட்ரியா போய்ச் சேர்ந்து சேஃப் ஆனதும் ப்ரொகிராம் வேல்யூஸ் தருவார்களாம்..”

”இவர்களை உயிருடன் விடமுடியுமா? சான்ஸே இல்லை” கலீல் தீர்மானமாகச் சொன்னான்.

மீக் கனைத்துக்கொண்டான்.”யெஸ். அவங்க சொல்ற மாதிரி கேட்டுறலாம்.”

அமீர் கோபமாக மீக்கைப் பார்த்தான். “இவர் யார் கட்சி பாஸ்?”

கலீலும் ஆச்சரியமாகப் பார்த்தான்.

மீக் சிரித்தான். “கேட்டுறலாம். செஞ்சுடலாம்னு சொல்லலியே. என்ன பெரிய ப்ரொகிராம் வேல்யூஸ்? அதை கண்டுபிடிக்கறதெல்லாம் ஒண்ணும் பெரிய கஷ்டமில்லை.  லீவ் தட் டு மீ”

“தென்?”

“அவங்களை வேலை செய்ய விடுங்க. ஒரு டெமோ கொடுக்கணும்னு ஏற்பாடு பண்ணுங்க. ஆஃப்டர் டெமோ, அலெக்ஸாண்ட்ரியான்னு சொல்லிட்டு..”

“ஐ கெட் இட்.. “

“ஆனா, இந்த ரெண்டு மாசம்.. அதாவது அமெரிக்கன் ப்ரெசிடெண்ட் லிபியா வரவரைக்கும்.. அவங்களை வேற இடத்துல சேஃப்கார்ட் பண்ணி வைக்கணும். அது முடிஞ்சவுடனே..”

“ம்ம்.. அப்ப அவங்க லைஃப் எதிர்பாராத விதமாக ரெண்டு மாசம் ஏறிடுச்சா?” கலீல் சிரித்தான். அமீரின் ஃபோன் அடித்தது.

எடுத்து குசுகுசுப்பாக “யெஸ்.. ஓக்கே.. சொன்ன மாதிரிதான்.. நோ ட்ரெய்ல்ஸ்” வைத்துவிட்டான்.

***

”யெஸ், நோ ட்ரெய்ல்ஸ்.. ஆஸ் எவர்” என்று ஃபோனைப் பாக்கெட்டுக்குள் வைத்தவன் மும்பை ஏர்போர்ட் அருகே சஹார் ரோடு எக்ஸிட்டில் காரை நிறுத்தி இருந்தான்.

காருக்கு உள்ளே இருந்தவன் “என்ன சொல்றாங்க?” என்றான்.

“முடிச்சுர வேண்டியதுதான்.” என்றவன் சத்தம் போட்டுச் சிரித்தான்.

“என்னடா சிரிப்பு?”

“ஒரே வேலைக்கு ரெண்டு இடத்துல காசு! பொண்டாட்டியும் காசு கொடுத்திருக்கா, அந்தப்பக்கமும் காசு வருது.”

ரவியின் ஃபோட்டோவை மறுபடி எடுத்துப் பார்த்தான். “இந்த சொட்டையனுக்கா இவ்ளோ ஃபிகர் செட் ஆகுது?”

ஃபோன் அடித்தது.

பேசிவிட்டு வைத்தவன் “காரை ஸ்டார்ட் செஞ்சுக்க. கார் ஏறிட்டானாம். ப்ளாக் டவேரா. க்ளோஸா ஃபாலோ பண்ணு.”

மெதுவாகக் கார் ஒடத்தொடங்கியது. கறுப்புக்கலர் டவேராவை முன்னே விட்டு பொறுமையாகப் பின் தொடர்ந்தது.

”குர்லா ரோட் வரப்போவுது.. அதுக்கு முன்னால க்ராஸ் பண்ணிடு”

ஹோட்டல் லீலாவைக் கடக்கும்போது டவேராவைக் கடந்து நின்றது.

உள்ளே இருந்தவன் இறங்கியபோதுதான் தெரிந்தது, போலீஸ் உடை அணிந்திருந்தான்.

டவேராவைக் கைகாட்டி நிறுத்தும்போது இயல்பாக பானைத் துப்பினான். நிஜப் போலீஸ் தோற்றான். தொப்பை கூட இருந்தது.

ரவி இறங்கினான். பெருமூச்சு விட்டான்.

அதுதான் கடைசி.

– தொடரும்

அல்வா

அத்தியாயம் 19

ஜூலியன் குழப்பத்தின் உச்சத்தில் இருந்தான். மேஜையை ஓங்கிக் குத்தினான். தலைமுடியைக் கோதிக்கொண்டான்.

சாலிஸ் ஆராய்ச்சிக்கூடத்தின் டெரியின் அறையில்  விளக்குகள் தாமாகவே ஒளிர்ந்தன. மாலை ஆகிவிட்டது. எவ்வளவு நேரமாக அங்கே அமர்ந்திருந்தான் என்று தெரியவில்லை.

தலையை நிமிர்ந்து பார்த்தான்.  வழக்கமான தொழிலாளர்கள் எல்லாரும் கிளம்பிவிட்டு அசாதாரணமான அமைதி நிலவியது. சாலிஸ் லோகோ கம்ப்யூட்டரின் ஸ்கிரீன்சேவரில் ஆடிக்கொண்டிருந்தது. வெளிப்பக்கம் பார்த்தான். இருள்  மங்கத் தொடங்கி விட்டிருந்ததால் கண்ணாடி ஜன்னலில் அவன் முகமே தெரிந்தது.

மறுபடி ஒருமுறை தன் கையில் இருந்த பிரிண்ட் அவுட்களைப் பார்த்தான். மவுஸை நகர்த்தி கம்ப்யூட்டருக்கு உயிர்கொடுத்து சில கணக்குகளைப் போட்டான். குழப்பம் தொடர்ந்தது.

கையில் க்ளவுஸை மாட்டிக்கொண்டு வொர்க்‌ஷாப்புக்குச் சென்றான். இருபது நிமிடத்தில் திரும்பி வந்து மறுபடி சில கணக்குகள் போட்டான். தலையை ஆட்டிக்கொண்டு “இட் காண்ட் பீ” என்று சத்தமாகவே சொன்னான்.

இந்தத் தகவல்.. எவ்வளவு முக்கியமான தகவல்? அப்பாவின் கதி இந்தத் தகவலால் மாறுபடலாம்.

மீக்.. ரெனே இருவரும் இப்போது களத்துக்குச் சென்றுவிட்டார்கள். யாரிடம் சொல்வது?

அலெக்?

அலெக் ஒரு அட்மின் ஆசாமி. அவனுக்கு இந்தத் தகவலின் தீவிரம் புரியுமா?

ஆனி?

அதுதான் சரி. அவளும் ஒரு சைண்டிஸ்ட். முதலாளி வேறு. மீக்கையும் ரெனேவையும் தொடர்பு கொள்ளும் வழி கூட அவளுக்குத் தெரியாமல் இருக்காது.

ஃபோனில் அவள் எண்ணைத் தேடி அழுத்தி, “ஆனி.. ஒரு அவசரமான விஷயம். பர்னிங் அர்ஜென்ஸி”
****
கலீல் ஒரு கலவரத்துடனேதான் மீக்கின் கையைக் குலுக்கினான்.

“அப்புறம்.. சொல்லுங்க மிஸ்டர் கலீல். ரிலாக்ஸ்டா இருங்க.. உங்க மால் மாதிரி நினைச்சுக்கங்க” சிரித்தான் மீக்.

“டோண்ட் வேஸ்ட் மை டைம். நீ யார்.. என்ன தெரியும் உனக்கு?” யூ என்பது நீயாகவும் நீங்களாகவும் இருக்கலாம். கலீலின் குரலில் நீதான் தெரிந்தது.

“ஓக்கே.. நேரத்தை வேஸ்ட் செய்ய நானும் விரும்பவில்லை. எனக்குத் தெரிந்த தகவல்கள் – விஞ்ஞானி, அவர் இருக்கும் இடம், அவரை வைத்து நீங்கள் என்ன செய்ய உத்தேசித்திருக்கிறீர்கள்.. இவ்வளவுதான்”

“நூல் விட்டுப்பார்க்கிறாய்”

“ஓக்கே. என்னைப்பற்றிய நம்பகத்தை ஏற்றிக்கொள்ள  ஒரு நொடி போதும். ஹவ் அபவுட் திஸ். ‘A tall big arab, coded Amir, and Danny holding me in an oilrig. Save me’ ”

கலீல் அதிர்ந்தான். பெயர் உள்பட எல்லா விவரங்களுமா? நிச்சயமாக நூல் விடவில்லை.

“கிழவன் புத்திசாலி. கிடைச்ச கொஞ்ச கேப்லே ப்ரெயில்லே எல்லாத்தையும் எழுதி வச்சுட்டான்.”

“அது எப்படி உனக்கு?”

”நான் உங்கள் ஆயில்ரிக்குக்கு போயிருந்தேன், ஷூட்டிங் டீமோடு”

“லாஸ்ட் மினிட் அடிஷன்? போஸ்ட் ப்ரொடக்‌ஷன் என்று சொன்னானே அந்த ரவி.. எல்லாம் பொய்யா?”

மீக் மீண்டும் கலீலை வியந்தான். முட்டாள் கிடையாது. வேகமாக யோசிக்கிறான்.

“ரவி சொன்னது அந்த ஒரு பொய் மட்டுமா?”

மீண்டும் ஒருமுறை கலீல் மீக்கை ஆச்சரியப்படுத்தினான். “லிஸா?”

மீக் அந்த விவகாரத்தை இப்போதைக்குத் தவிர்க்க விரும்பினான். “மெயின் மேட்டருக்கு வருவோம். எனக்கு முக்கால்வாசி விவரங்கள் தெரிந்துவிட்டன. தெரிய வேண்டியது ஒரே விஷயம்தான். ஒரு பாட்டரி பாமுக்கு எவ்வளவு வாங்குகிறீர்கள்?”

கலீல் சிரித்தான். “ஓக்கே. உனக்கும் நான் க்ரெடிட் கொடுக்கிறேன். ஆனால், பாட்டரி பாம் என்று எப்படிச் சொல்கிறாய்? அதை பவர் சோர்ஸாக விற்கலாம் அல்லவா?”

“முடியுமா? ஓப்பன் மார்க்கெட்டுக்குப் போய் டெரியின் பொருளை விற்றால் சாலிஸின் வக்கீல்கள் பாதாளம் வரை பாய்ந்து, அவரைக் கடத்த ஆன செலவையும் சேர்த்துக் கறந்துவிடமாட்டார்களா? கலீல், எனக்கும் க்ரெடிட் கொடுக்கிறேன் என்று சொல்கிறீர்கள். இவ்வளவு கூடத் தெரியாத ஆளா நான்?”

கலீல் பேசவில்லை. “உனக்கு எவ்வளவு வேண்டும்?”

“அதற்கும் முன்னால், சில விஷயங்கள் பேசவேண்டும். என்னைப்பற்றி நானே சொல்லிக்கொள்ளக்கூடாது. அதனால், உங்க டேப்லட் பிசிலே என் கம்பெனி பேரை கூகுள் பண்ணுங்க பாக்கலாம்”

கம்பெனி பெயரெல்லாம் சொல்கிறான். இவனென்ன ப்ளாக்மெயிலரா இல்லை மெர்ஜருக்காக வந்த ஆளா?

”எவ்வளவுதான் நான் சொன்னாலும், என் திறமைகளை டெஸ்டிமோனியல் விடியோவில் பார்ப்பது போல் ஆகுமா?”

வரிசையாகக் கொட்டிய கஸ்டமர் லிஸ்ட் கலீலை ஆச்சரியப்படுத்தியது. “சி கே எம்? மஸ்கட்டில் இருக்கும் கம்பெனியா?”

“ஆமாம். கன்ஸ்ட்ரக்‌ஷன் ஜயண்ட்ஸ்தானே? அந்தக் கம்பெனியில் ஒரு மேனேஜர் எல்லா ரகசியத்தையும் வெளியே கொட்டிக்கொண்டிருந்தான்.”

“சி கே எம் என்னோட நண்பன்..”

“தாராளமாப் பேசுங்க.”

ஐந்து நிமிடம் கழித்து கலீல் மீக்கைப்பார்த்து “உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்” என்றான். இப்போது உங்களுக்கு ஆகிவிட்டிருந்தது.

”உங்கள் வருமானத்தில் ஒரு பர்சண்ட் போதும். ஆனால்..”

ஒரு பர்சண்டா? பிச்சைக்காசுக்கா இவ்வளவு துப்பறியும் வேலை?

“ஆனால் என்ன?”

“ஆனால், உங்கள் நூறு பர்சண்டையும் என்னை மேனேஜ் செய்ய விட்டால், என் ஒரு பர்சண்டும் அதிகமாகும், உங்கள் தொண்ணூற்று ஒன்பதும்”

“அது முடியாது மீக். என் கஸ்டமர்கள் என்னைத் தவிர வேறு யாரிடமும் பேசமாட்டார்கள்.”

“நேரடியாக வேண்டாம். எனக்கும் தெரியும், இந்த டீலிங் எவ்வளவு கஷ்டமான விவகாரம் என்று. ஊர்பேர் தெரியாத என்னைப்போன்ற ஆளோடு பேச ஆளனுப்பினால், தீவிரவாதிகள் என்று சொல்லிக்கொள்ளவே தகுதி இருக்காது” சிரித்தான்.

“புரிகிறதில்லையா?”

“யெஸ். ஆனால் என் அட்வைஸைக் கேட்டுச் செயல்படுங்கள். உங்கள் அறிவைக் குறைத்து மதிப்பிடவில்லை. ஆனால் இப்படிப்பட்ட விஷயங்களில் எனக்கு அனுபவம் அதிகம்.”

கலீல் யோசித்தான். “நான் யோசிக்க வேண்டும்”

“டேக் யுவர் டைம். நாம்தான் அறிமுகமாகி விட்டோமே. என் மொபைல் எண் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். எப்போது முடிவெடுக்கிறீர்களோ அப்போது கூப்பிடுங்கள்”

கலீல் மாலை விட்டு வெளியேறுவதற்குள் முடிவெடுத்துவிட்டான். “மீக், நான் கார் பார்க்கில்தான் நிற்கிறேன். வந்துவிடுங்கள். ஆஃபீஸ் போய்ப் பேசலாம்.”
****

“நோ.. நான் நிச்சயமாக செய்யமாட்டேன்.” டெரியின் குரல் உயர்ந்தது,

டேனி முறைத்தான். “குரல்.. குரல் உயர்த்தாதே கிழவா. இதுவரை மரியாதையாகத்தானே நடத்துகிறோம்? எங்களை ஏன் ராட்சசர்கள் ஆக்குகிறாய்?”

“உனக்கு தெரியுமா என்ன செய்யச் சொல்கிறான் உன் முதலாளி என்று?”

“தெரியாது. தெரியத் தேவையும் கிடையாது. செய்யச் சொன்னதைச் செய்யாவிட்டால் உயிர் தங்காது, அவ்வளவு தெரிந்தால் எனக்குப் போதும்.”

“அதைச் செய்தால், மாக்கானே, உன் உயிரும் தங்காது.. “

டேனிக்குக் குழம்பியது. கிழவன் என்ன சொல்கிறான்? அமீருக்கு விவரம் தெரிந்திருக்கும்.  “நான் என் பாஸைக் கேட்கிறேன். அதற்குள் எல்லாம் தயாராகட்டும்” வெளியே கிளம்பியதும் ரெனே குறைந்த குரலில் “குட் ஷோ டெரி” என்றான்.

அமீர் இரண்டு நிமிடத்தில் கீழே வந்துவிட்டான்.

“மிஸ்டர் டெரி.. எனக்கு நீங்கள் என்ன செய்கிறீர்கள், நாங்கள் என்ன செய்யச் சொல்கிறோம்.. எல்லாம் தெரியும். சொன்னதைச் செய்யுங்கள். இல்லையென்றால் விளைவு விபரீதமாகத்தான் இருக்கும்.”

“மேபி உனக்கு முழு விளைவுகள் தெரியாமல் இருக்கலாம். இந்த ஏஏ பேட்டரி, ஆண்டி ஆக்சிடண்ட் இருந்தால் இதன் சக்தி ஐந்து மெகாவாட். இந்த ரிக்கில் ஓடுகிறதே ஜெனரேட்டர் எஞ்சின், அதுபோல ஐந்துமடங்கு சக்தி”

டேனி ஆச்சரியமாகப் பார்த்தான். அதுதான் விஷயமா? சும்மாவா ஒரு பாட்டரிக்காக இவ்வளவு கஷ்டப்படுவார்கள்..

“அதே ஆண்டி ஆக்ஸிடண்ட் இல்லாவிட்டால், இதன் சக்தியை மெகாவாட்டில் சொல்லமாட்டார்கள்..”

“பிறகு?”

“வெடிமருந்தின் சக்திக்கு கிலோடன்தான் அளவு. இந்த பேட்டரியின் சக்தி 50 கிலோடன்.  3 ஹிரோஷிமாவை விட அதிகம்”

டேனி வாயைப் பிளந்தான்.

“அதுவும் தெரியும், அதற்கு மேலும் தெரியும் மிஸ்டர் டெரி. ஆனால் அந்த சக்தி வெளிப்பட சர்க்யூட்டும் ஆரம்ப லோடும் தேவை என்பதும் தெரியும். சர்க்யூட்டில் இணைக்கும் வரை அது சாது என்பதும் தெரியும்.” பதட்டமே இல்லாமல் பேசினான் அமீர். “அதைச் செய்யத்தான் நீங்கள் இங்கே வந்திருக்கிறீர்கள். எனவே, கெட் ஆன் வித் யுவர் ஜாப்.”

“நோ.. நான் செய்ய மாட்டேன்”

அமீர் ரெனேவைப்பார்த்தான். ரெனே இந்த பேச்சில் சம்மந்தம் இல்லாதவன் போல பவுடரை எலக்ட்ரானிக் தராசில் அளவெடுத்துக்கொண்டிருந்தான்.

“உனக்குத் தெரியுமா, எப்படிச் செய்வது என?”

“செய்வேன். ஆனால் எனக்கு இன்ஷ்யூரன்ஸ் வேண்டும்”

“என்ன விதமான இன்ஷ்யூரன்ஸ்?”

“உயிர் மற்றும் பணம்.”

அமீர் உள்ளுக்குள் சிரித்துக்கொண்டான். உயிர்? வாய்ப்பே இல்லை. அளவுக்கு அதிகமாக விஷயம் தெரிந்திருக்கிறது. பணம்? செத்தபிறகு பணத்தை வைத்துக்கொண்டு என்ன செய்யப்போகிறார்கள்?

“நிச்சயம். உயிருக்கு உத்தரவாதம் உண்டு. பணம்? அது என்னால் கமிட் செய்ய முடியாது. எவ்வளவு என்று சொல்லுங்கள், கேட்டுச் சொல்கிறேன்”

“நானும் என்பக்கம் இன்ஷ்யூரன்ஸ் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். என்ன செய்யப்போகிறேன், எல்லா பேட்டரிகளையும் தயார் செய்துவிடுகிறேன். சர்க்யூட்களையும். சர்க்யூட்டில் ஒரு சிறு ப்ரோகிராம் செய்யவேண்டும். அதை மட்டும்..”

“அதை மட்டும்?”

“அந்த ப்ரோகிராமுக்கு வேண்டியது சில முக்கியமான வேல்யூஸ்தான். வேல்யூஸ் கிடைத்தால் யார் வேண்டுமானாலும் செய்யலாம். என்னை அதே அலெக்ஸாண்டிரியா ஹோட்டலில் கொண்டு விட்டுவிடுங்கள், நீங்கள் விலகிய அடுத்த கணம், அந்த ப்ரோகிராம் வேல்யூஸை அனுப்பிவிடுகிறேன், நீங்கள் செய்துகொள்ளலாம்.”

“நீ அங்கே போனதும் அனுப்பாமல் ஏமாற்றினால்?”

“இப்போது என்ன டெரியும் நானும் விரும்பியா வந்திருக்கிறோம் இங்கு? மறுபடி கடத்த எவ்வளவு நேரம் ஆகும் உங்களுக்கு?”

அமீர் யோசித்தான். அதை அப்புறம் பார்த்துக்கொள்ளலாம். ஆனால் இந்தப் பையன் புத்திசாலியாகத்தான் இருக்கிறான். கவனம் தேவை.

“பர்ஃபெக்ட். வேலை செய்ய ஆரம்பி”

-தொடரும்