நாளைய வல்லரசின் நேற்றைய சாதனை – VI

ஒரு கனவின் வரைபடம் / அத்தியாயம் 11

முந்தைய அத்தியாயங்கள்

bhopalபோனால் போகட்டும் போடா…
இந்த பூமியில் நிலையாய் வாழ்ந்தவர் யாரடா..?
போனால் போகட்டும் போடா…
வந்தது தெரியும் போவது எங்கே வாசல் நமக்கே தெரியாது.
வந்தவரெல்லாம் தங்கிவிட்டால் இந்த மண்ணில் நமக்கு இடமேது..?
வாழ்க்கை என்பது வியாபாரம்
அதில் ஜனனம் என்பது வரவாகும்
மரணம் என்பது செலவாகும்
போனால் போகட்டும் போடா..!

ஆண்டர்சன் உணர்ச்சிவசப்பட்டு இசையமைப்பாளரைக் கட்டிப் பிடித்து முத்த மழை பொழிகிறார்.

ஆண்டர்சன் : வந்தவரெல்லாம் தங்கிவிட்டால் இந்த மண்ணில் நமக்கு இடமேது..? அருமை. கவிதை கவிதை… நீங்களே எழுதினதா..? அதைவிட அந்த ராகம் இருக்கே அப்படியே உயிரை என்னமோ பண்ணுது.

இசையமைப்பாளர் : தேங்க்யு சார். கவிரயரசு கண்ணதாசன்னு எங்க ஊர்ல பெரிய கவிஞர் எழுதினது. மெல்லிசை மன்னர் எம்.எஸ்.வி சார்தான் இசை.

ஆண்டர்சன் : பின்னிட்டீங்க போங்க. போபால் சம்பவத்தை மனசுல வெச்சு எவ்வளவு பிரமாதமா எழுதியிருக்காரு.

இசையமைப்பாளர்: இல்லை சார். இது அதுக்கு முன்னாலயே எழுதினது.

ஆண்டர்சன் : என்னது முன்னாலயே எழுதினதா..? அவர் வெறும் கவிஞர் மட்டும் தான்னு நினைச்சேன். தீர்க்கதரிசியும் கூடவா..? பிரமாதம். இந்தியர்கள்ன்னா இந்தியர்கள்தான்.

பெண் : அடுத்ததா இன்னொரு காலர் லைன்ல இருக்காரு.

குரல் : ஹலோ

பெண் : சொல்லுங்க சார்… எங்க இருந்து பேசறீங்க.

குரல் : போன்ல இருந்துதான்

பெண் : அது தெரியுது. எந்த ஊர்ல இருந்து.

குரல் : சொந்த ஊர்ல இருந்து

பெண் : இது என்னடா வம்பாப் போச்சு. சொந்த ஊர்னா..?

குரல் : எங்க அப்பா அம்மாவும் நானும் பொறந்த ஊருங்க. இதுகூடத் தெரியாதா..?

பெண் : ஆஹா… இப்பவே கண்ணைக் கட்டுதே… அப்படி எந்த ஊர்லதான் பொறந்து வளர்ந்தீங்க.

குரல் : நான் பொறந்துட்டேன் மேடம். ஆனா வளரவே இல்லைங்க.

பெண் : ஏன்…

குரல் : நான் மொத்தமே மூணு அடிதான்.

பெண் : அதெல்லாம் ஒரு பெரிய குறையே இல்லை. அது சரி நீங்க என்ன சொல்லப் போறீங்க.

குரல் : நீங்க கட்டியிருக்கற புடவை ரொம்ப நல்ல இருக்கு மேடம்.

பெண் (பூரித்துப் போய்) : தேங்யூ தேங்யூ…

ஆண் அறிவிப்பாளர்: ஏன் இப்படி எமோஷனலாற. புடவைதான நல்லா இருக்கு சொன்னாரு.

பெண் (லேசாகக் கோபித்தபடியே) : பொடவை நல்லாயிருக்குன்னா பொடவை கட்டின நானும் நல்லாயிருக்கேன். நான் கட்டினதுனால இந்தப் பொடவை நல்ல இருக்கு அப்படின்னெல்லாம்தான் அர்த்தம்.

ஆண் : நீயா ஏன் வீணா கற்பனை பண்ணிக்கற. சரி சார் மேட்டருக்கு வாங்க.
குரல் : சார், போபால் சம்பவத்துக்கு முழு காரணமும் நம்ம ஆளுங்கதான் சார். நம்மளோட பெருமையை இன்னொருத்தரோட பங்கிட்டுக்கறதுல எனக்கு சம்மதமே இல்லை சார்.

ஆண் : சரியாச் சொன்னீங்க.

குரல் : அதாவது சார்… ஒரு கிராமத்துல ஒரு வீட்டுக்குள்ல ஒரு திருடன் புகுந்துடறான். அந்த வீட்டுல இருக்கற பொருட்கள் எல்லாத்தையும் கொள்ளையடிச்சிட்டு அந்த வீட்டுக்குத் தீயும் வெச்சிடறான். ஆனா, அவன் தப்பிக்கறதுக்கு முன்னால ஊர்க்காரங்க அவனைப் பிடிச்சிடறாங்க. உடனே பஞ்சாயத்து கூட்டறாங்க. பஞ்சாயத்து தலைவர் வந்து, பாவம்ப்பா… அவரு திருடன் இல்லை. நம்ம ஊருக்கு வந்த விருந்தாளி. அவரை நாம ஒண்ணும் செய்யப்டாது. அப்பறம் அவங்க ஊர்ல இருந்து இந்தமாதிரி வேற யாரும் வராம போயிடுவாங்க அப்படின்னு சொல்லி வழிச்செலவுக்கு கொஞ்சம் பணமும் கொடுத்து அனுப்பிடறாரு. வீடு எரிஞ்சு போச்சே அதுக்கு என்ன பதில்ன்னு எல்லாரும் கேட்டதும், எரிஞ்ச வீடு யாரோடது. நம்ம சகோதரனோட வீடு இல்லையா… அதனால ஒரு வீட்டுக்காரங்க செங்கல் கொண்டுவரட்டும். இன்னொரு வீட்டுக்காரங்க சிமெண்ட் கொண்டு வரட்டும். இன்னொருத்தர் மண்ணு கொண்டு வரட்டும். நாம எல்லாருமா சேர்ந்து நம்ம கைக்காசைப் போட்டு வீடுகட்டிக் கொடுத்துடுவோம் அப்படின்னு சொல்றாரு… இந்த தீர்ப்பை என்னன்னு சொல்லுவீங்க. இதுவல்லவோ நீதி… இவரல்லவோ தர்மப் பிரபுன்னு சொல்லுவோம் இல்லையா..? அப்படிப் பார்க்கும்போது இந்தியாதானங்க இந்த விஷயத்துல முதல் இடத்துல இருக்காங்க. இந்த பிரச்னைக்கான முழு பெருமையும் நம்ம ஆளுங்களுக்குத் தான கொடுக்கணும். அதை விட்டுட்டு எல்லா பெருமையையும் அமெரிக்காக்காரனுக்கே கொடுத்தா அதுல என்னங்க நியாயம் இருக்கு..?

ஆண் :  சார் உங்களோட உணர்வைப் புரிஞ்சிக்கறேன். ஆனா நீங்க சொல்றதை முழுசா ஏத்துக்க முடியலையே.

ஆண்டர்சன் (குறுக்கிட்டு) . அதாவது போபால் சம்பவம் ஒரு அழகான பூத்தையல் கோலம் மாதிரிங்க. அந்த கோலத்துக்கு எது காரணம்? ஊசியா..? நூலா..? அந்தத் துணியான்னு கேட்டா என்ன பதில் சொல்ல முடியும். ஊசி தனியா இருந்தா கோலம் வந்திருக்குமா..? நூல் தனியா இருந்தான் கோலம் வந்திருக்குமா..? ஊசியும் நூலும் சேர்ந்திருந்து துணி இல்லாம இருந்தா மட்டும் கோலம் வந்திருக்குமா..? மூணுமேதான் காரணம் இல்லையா..? அதுமாதிரிதான். இதுவும்.

ஆண் : அழகா சொல்லிட்டீங்க சார். இப்ப உங்க சந்தேகம் தீர்ந்திருக்கும் அப்படின்னு நினைக்கறேன். ஓ.கே. நாம அடுத்த கண்டெஸ்டண்டைக் கூப்பிடுவோம். அதுக்கு முன்னால சின்ன கமர்ஷியல் பிரேக்.  நாங்களே சொல்லி சொல்லி அலுத்துப் போச்சு. நீங்க சொல்லுங்க சார்…

ஆண்டர்சன் : பாருங்க

சிங்ஜி : பாருங்க…

அத்வானிஜி : பார்த்துக்கிட்டே இருங்க.

13, ஜூன், 1997…
உப்ஹார் திரையரங்கம், டில்லி…

பார்க்கிங் மையத்தில் இருந்த டிரான்ஸ்ஃபார்மர் வெடித்து சிதறுகிறது
விதிகளை மீறி அதன் அருகிலேயே கட்டப்பட்ட பார்க்கிங் ஏரியாவில் தீ பரவுகிறது
18 கார்கள் இருக்க வேண்டிய இடத்தில் அடைக்கப்பட்ட கார்களின் எண்ணிக்கை 36
தீயை எளிதில் அணைத்துவிடலாம் என்று உரிமையாளர்கள் அலட்சியம்
முடியாமல் போய் தீயணைப்பு பிரிவுக்கு அரை மணி நேரம் கழித்தே தகவல்
மாலை நேர போக்குவரத்து நெரிசலால் தீயணைப்பு வண்டிகள் வந்து சேர தாமதம்
திரையரங்கில் இருந்தவர்கள் பதற்றம்

நெரிசலில் மூச்சுத் திணறியே பலர் மரணம்.

வெளியே செல்லும் வழிக்கான அறிவிப்புப் பலகையில் மின்சாரம் இல்லாததால்
கூட்டத்தினருக்குக் குழப்பம்

எக்ஸாஸ்ட் ஃபேன் இடைவெளியில் காட்போர்ட் வைத்து அடைத்திருந்ததால் மூச்சு முட்டி பலர் இறந்தனர்.

இறந்தவர்களின் எண்ணிக்கை 59.

தலைநகரில் மேட்டுக்குடித் திரையரங்கில் மூச்சு முட்டி, தீயில் கருகி இறந்தவர்களுக்கு நஷ்ட ஈடு தலா ஒவ்வொருவருக்கும் சுமார் 20 லட்சம்.

போபாலில் ஃபேக்டரியைத் தொட்டடுத்த சேரியில் இறந்தவருக்கு நஷ்ட ஈடு சுமார் ரூ 25,000.
இறந்தாலும் மேன் மக்கள் மேன் மக்களே..!

திரையரங்க உரிமையாளருக்கு இரண்டாண்டு சிறை தண்டனை (அது பின்னர் ஒன்றாகக் குறைக்கப்பட்டது). ஆஆஆயிரம் உரூபாய்கள் அபராதம்.

திரையரங்கக் காவலாளிக்கு ஏழு ஆண்டுகள் சிறை தண்டனை. டிக்கெட் கிழித்துக் கொடுத்தவரை வலை வீசித் தேடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

பாருக்குள்ளே நல்ல நாடு… எங்கள் பாரத நாடு…! பாரதியின் பாடல் கம்பீரமாக ஒலிக்கிறது.
பிரேக் முடிந்து ஷோ ஆரம்பம்.

ஆண் : வெல் கம் டு த ஒன் அண்ட் ஒன்லி நம்பர் ஒன் துடப்பக் கட்டையின் நம்பர் ஒன் கேம் ஷோ. நம்மளோட அடுத்த கண்டெஸ்டண்ட் கொஞ்சம் வித்தியாசமானவர். அவர் ஸ்டூடியோவுக்கு வர முடியலை. ஆனா போன்லயே தான் பார்த்ததை சொல்லப் போறாரு. சம்பவம் நடந்த போது போபாலுக்கு பக்கத்து ரயில்வே ஸ்டேஷன்ல ஸ்டேஷன் மாஸ்டரா இருந்தாரு. ஓ.கே. ஓவர் டு ஸ்டேஷன் மாஸ்டர்.

பெண் : ஹலோ வணக்கம் சார்.

ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் : வணக்கம்.

பெண் : எங்க நிகழ்ச்சியில பங்கெடுக்க சம்மதிச்சதுக்கு ரொம்ப நன்றி சார்.
ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் : ப்ளெஷர் ஈஸ் மைன். என்னால நேர்ல வரமுடியலை. அதுக்கு என்னை மொதல்ல மன்னிக்கணும்.

ஆண் : பரவாயில்லை சார். அதனால என்ன..? நீங்க உங்க நேரத்தை ஒதுக்கு பேச சம்மதிச்சதே பெரிய விஷயம் இல்லையா..?

ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் :நல்லது. இதோட ஒரு வீடியோ காப்பி தருவீங்க இல்லியா..?

பெண் : நிச்சயமா. அப்பறம் நீங்க பேசறது சரியா கேட்க மாட்டேங்குது. மைக்கை வாய்க்கு பக்கத்துல வெச்சுக்கோங்க.

ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் :ஓ.கே. இப்ப சரியா கேக்குதா..?

ஆண் : ஆமா சார். நல்லா கேட்குது. ஆனா ரொம்ப பக்கத்துலயும் கொண்டு போயிடாதீங்க.

ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் :ஓ.கே. இப்ப சரியா கேக்குதா..?

ஆண் : கேக்குது. இதே பொஸிஷன்லயே வெச்சு பேசுங்க.

ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் :சரி விஷயத்துக்கு வர்றேன்.

போபாலுக்கு பக்கத்துல இடார்சின்னு ஒரு ஸ்டேஷன் அங்கதான் நான் ஸ்டேஷன் மாஸ்டரா இருந்தேன். அன்னிக்கு எனக்கு நைட் டூட்டி. நைட் டிரெய்ன் எல்லாம் போனதும் கொஞ்சம் லேசா கண்ணசந்தேன். நாலரை அஞ்சு மணிக்கு மறுபடியும் முழிச்சிட்டேன். அப்பத்தான் நிறைய டிரெயின் வரும். எல்லா நாளையும் போல்தான் அந்த நாளும் விடிஞ்சது. ரயில்களின் சார்ட்டைப் பார்த்தேன். மும்பை நோக்கிப் போக வேண்டிய தென் பகுதி ரயில்களிடமிருந்து சரியான சிக்னல்கள் வந்திட்டிருந்துச்சு. மேற்கில் சூரத்நோக்கிப் போய்க் கொண்டிருந்த ரயில்களில் இருந்து சிக்னல்கள் சரியாகக் கிடைத்தன. கிழக்கே நாக்பூர் நோக்கிப் போய்க்கொண்டிருந்த ரயில்களும் சரியாகவே போய்க் கொண்டிருந்தன. ஆனால், போபாலில் இருந்து வரும் சிக்னல் மட்டும் கிடைக்கவில்லை. பெர்மூடா முக்கோணம் போல் போபால் நோக்கிப் போன ரயில்கள் எல்லாம் மாயமாக மறைந்து கொண்டிருந்தன. அப்போது செல்போன் வசதி இருந்திருக்கவில்லை. தொலைபேசி வசதி கூட பெருமளவுக்குக் கிடையாது. மோர்ஸ் கோட் தான். கட் கடா கட்டுன்னு தந்தி அடிச்சு கேட்டேன். அவங்களுக்கும் மொதல்ல ஒண்ணுமே தெரியலை. ஊரே தூக்கத்தில் அமிழ்ந்துவிட்டதுபோல் இருந்திருக்கிறது. அதன் பிறகுதான் விஷ வாயு கசிஞ்ச விவரம் தெரிந்திருக்கிறது. எல்லாரும் மயங்கி விழுந்துட்டாங்க. உயிரோட இருந்தவங்க கூட்டம் கூட்டமா ஊரைவிட்டு ஓடிட்டிருக்காங்கன்னு செய்தி கிடைச்சது.

இவ்வளவு களேபரம் நடந்தபோதும் ரயில்வே ஆளுங்க ஓடலியா..?

அதெப்படி ஓடுவாங்க. ஒண்ணு தெரிஞ்சுக்கோங்க தம்பி. இந்த உலகத்துலயே மிகவும் சின்சியரான ஆட்கள் யாருன்னா அது இந்திய ரயில்வேக்காரங்கதான். ஒரு நகரத்தைக் காலி பண்றதுன்னா கடைசியா வெளியேறறது அவங்கதான். சீனா இந்தியா மீது படையெடுத்தப்போ அஸ்ஸாம்ல இருக்கும் தேஜ்பூர் ஊரே காலியாகிடிச்சு. எல்லாரையும் அனுப்பிட்டு கடைசி ஆளா அந்த ஊரை விட்டு வெளியேறினது யார் தெரியுமா… ஸ்டேஷன் மாஸ்டர்தான். அந்த அளவுக்குஎங்க வேலை மிகவும் முக்கியமானது.

அதனால செய்தி கேள்விப்பட்டதும்  நாங்கள் மருந்துகளையும் பிற பொருட்களையும் எடுத்துக்கிட்டு வேனில் புறப்பட்டோம். எங்களுக்கு எதிரே ஒட்டுமொத்த போபாலும் காலி செய்து காரிலும், வேனிலும், வண்டிகளிலும் நடந்தும் வெளியேறிக் கொண்டிருந்தது. போபால் ரயில்வே ஸ்டேஷனில் கண்ட காட்சியை மறக்கவே முடியாது. எங்கு பார்த்தாலும் மரண ஓலம். கண்கள் பிதுங்கி, ரத்த வாந்தி எடுத்து, அடக்க முடியாத அளவுக்கு இருமியபடி, மூச்சு விட முடியாமல் ஒவ்வொருவரும் செத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு பக்கம் மலையாளி.. இன்னொரு பக்கம் குஜராத்தி… இன்னொரு பக்கம் பெங்காளி என ஒட்டு மொத்த இந்தியாவே அங்க மரண வேதனையில துடிச்சிட்டிருந்துச்சு.

ஆண் : தேசிய ஒற்றுமை…

ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் : ரயில்வே ஊழியர்கள் தங்களுக்குத் தெரிந்த மொழிகளில் ஆறுதல் சொல்லிக் கொண்டிருந்தனர்.

டிக்கெட் கவுன்டரில் கேஷியர், டிக்கெட் கொடுப்பது போன்ற போஸிலேயே இறந்து கிடந்தார். பணப்பெட்டி அருகே திறந்து கிடந்தது. ரூபாய் நோட்டுகள் வீசிய மெல்லிய தென்றல் காற்றில் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன. சிக்னல் கிடைக்காததால் வெளியில் நிறுத்தப்பட்ட ரயிலின் டிரைவர் அனுமதிக் கைகாட்டியைப் பார்த்தபடியே இறந்து கிடந்தார். புகை மூட்டத்துக்குள் சிவப்பு விளக்கு வராதீர்கள் வராதீர்கள் என்று மவுனமாகக் கதறிக் கொண்டிருந்தது. அதையும் மீறி நிலையத்துக்குள் ஏதோ ஒரு ரயில் வந்துவிட்டது. அந்த ரயிலில் இருந்தவர்கள் அப்படியே தூக்கத்திலேயே இறந்து போயிருந்தனர். டி.டி.ஆர். அடுத்த ஷிஃப்டில் வருபவரிடம் சாவியையும் ரிஸர்வேஷன் சார்ட்டையும் ஒப்படைத்துவிட்டு, என் குடும்பத்துக்கு நஷ்ட ஈடு சீக்கிரம் கிடைக்க வழி செய்யுங்கள் என்று சொல்லியபடியே உயிரை விட்டிருந்தார்.

ஆண் : உங்களுக்கு எதுவும் ஆகலையா..?

ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் :நாங்கள் போனபோது விஷ வாயு கலைந்து போயிருந்தது. ஈசல்கள் விளக்கை மொய்ப்பதுபோல் மக்கள் மருத்துவமனையை மொய்த்தனர். ஆடைக்குள் பொதிந்தபடி கொண்டு வந்த குழந்தைகள் ஏற்கெனவே இறந்துவிட்டதை நம்ப மறுத்து மருத்துவரின் மேஜையில் கிடத்தினர். உண்மை தெரிந்திருந்தும் மருத்துவர்கள் நெஞ்சில் கை வைத்து அழுத்தி உயிர் கொடுக்க முயன்றனர். வாசல் வரை வந்துவிட்ட உண்மையை வீட்டுக்குள் வரவிடாமல் எவ்வளவு நேரத்துக்குத்தான் தள்ளிப் போட முடியும். இறந்த உடலில் இருந்து வெளியேறிய நச்சுக் காற்றைச் சுவாசித்தே சில மருத்துவர்களுக்கு மயக்கம் வந்துவிட்டது. அடுத்தடுத்த நாட்களில் நகரமே பிணக்காடாக ஆகிவிட்டது. விழுந்து கிடந்தவர்களையெல்லாம் அள்ளிக் கொண்டுபோய் ஒரு குழியில் போட்டார்கள். இந்துவா முஸ்லீமா என்றெல்லாம் கூடப் பார்க்க நேரமில்லை. குழி வெட்டி முடிந்திருந்தால் அதில் போட்டு மூடினர். இல்லையென்றால் ஒன்றாகச் சேர்த்து வைத்து எரித்தனர். உயிர் இருக்கிறதா.. இறந்துவிட்டார்களா என்று கூடப் பார்க்கவில்லை. எனக்குத் தெரிந்த ஒருவர் இப்படித்தான் மயங்கிய நிலையில் இருந்திருக்கிறார். அவரையும் புதைக்க எடுத்துச் சென்றுவிட்டார்கள். முழிப்பு வந்து எழுந்து பார்த்தால் பிணக்குவியலின் மேல் படுக்க வைத்திருக்கிறார்கள். இன்னும் கொஞ்சநேரம் மயங்கியே இருந்திருந்தால் குழியில் போட்டு மூடியிருப்பார்கள். அலறி அடுத்துக் கொண்டு எழுந்திருக்கிறார்.

ஆண் : அவரை வரச் சொல்லியிருக்கலாமே…செத்துப் பிழைத்த அனுபவம் பிரமாதமாக இருந்திருக்குமே.

ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் :சொல்லியிருக்கலாம்தான். ஆனால், அவர் தற்கொலை செய்துகொண்டுவிட்டாரே..?

பெண் : என்னது… அந்த மரணக் குழி வரை போய்  உயிர் தப்பியவர் தற்கொலை செய்துகொண்டுவிட்டாரா..?

ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் :ஆமாம். அந்த சம்பவத்துக்குப் பிறகு நடந்த விஷயங்கள் அவரை கோபப்பட வைத்தன. உரிய நிவாரணம் தராமல் அலைக்கழிக்கப்பட்டது, நம் அரசியல்வாதிகளின் மவுனம், அதிகாரிகளின் அலட்சியம் போன்றவை அவரை வருத்தப்பட வைத்தன. இதையெல்லாம் எடுத்துச் சொல்லி கோபமாக ஒரு கடிதம் எழுதிவைத்துவிட்டு தீவைத்துக்கொண்டு தற்கொலை செய்து கொண்டுவிட்டார்.

பெண் : ஓ… இது இன்னும் ட்ரமாட்டிக்காக இருக்கிறதே.

ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் :இது என்ன பிரமாதம். விதவைகள் காலனி என்ற ஒன்று உருவாக்கப்பட்டது தெரியுமா..?

பெண் : என்ன சொல்கிறீர்கள்?

இந்த விபத்தில் கொல்லப்பட்டவர்களின் மனைவிகள் வாழ்வதற்கென்றே தனியாக ஒரு கிராமமே கட்டிக் கொடுக்கப்பட்டது. அதற்கு விதவைகள் காலனி என்று பெயரும் சூட்டப்பட்டது. அந்த இரவு ஒரு கொடுங்கனவின் ஆரம்பம் மட்டும் தான். பொதுவாகக் கனவுகள் தூங்கும்போதுதான் வரும். பயங்கரமாக இருந்தால் முழித்துக்கொண்டு அதில் இருந்து தப்பிவிட முடியும். ஆனால், விழித்தபடியே காண நேர்ந்த கனவு இது. மேலும் இதில் தூங்கித் தப்பிக்கவும் முடியாது.

விபத்து நடந்த மறுநாள் நீங்கள் போபாலில் இருந்திருக்க வேண்டும். ஹிரோஷிமா நாகசாகியில் வீசப்பட்ட அணு குண்டுகளைப் போன்ற ஒரு பயங்கரம். கையெட்டும் தூரத்தில் எல்லாம் பிணங்கள். கண்ணெட்டும் தூரமெல்லாம் எரியும் சிதைகள். கோழிகள், ஆடுகள், மாடுகள், காகங்கள் என அந்தப் பிரதேசத்தில் இருந்த அனைத்து ஜீவராசிகளும் இறந்துவிட்டிருந்தன. மரங்களில் இருந்த அத்தனை இலைகளும் உதிர்ந்துவிட்டன. முன் பனிக் காலத்தின் நடுவில் உலகில் முதன் முறையாக இலையுதிர்காலம் வந்தது.  நர்மதை நதியின் கரையோரத்தில் பெரும் பள்ளங்கள் வெட்டப்பட்டன. லாரிகளில் கொண்டு செல்லப்பட்ட உடல்களை அப்படியே குழியில் கொட்டி மண்ணைப் போட்டு மூடினார்கள்.

இறந்தவர்களின் அடையாளமாக சிறு கன்று ஒன்றை நட்டார்கள். வேதனையின் கிளைகளை நாலா புறமும் பரப்பி அது இன்று மாபெரும் விருட்சமாக வளர்ந்துவிட்டிருக்கிறது.

கைவிடப்பட்ட பூமியில், இரவிலும் பகலிலும் நில்லாமல் வீசும் கொடுங்காற்றில், அது தன் ஆயிரமாயிரம் நாவுகளால் யாராலும் கேட்கப்படாத, யாராலும் கேட்க முடியாத ஒரு துயரக் கதையைச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறது.

கூட்டம் சிறிது நேரம் மவுனமாக இருக்கிறது. ஸ்பீக்கரில் “க்ளாப்ஸ் பிட்’ போடப்பட்டதும். அனைவரும் எழுந்து நின்று கைதட்டுகிறார்கள்.

ஆண்டர்சன் மைக்கை வாங்கி : ரொம்பவும் அழகா சொன்னீங்க. இதுமாதிரியான ஒரு வருணனைக்கு என்னோட பங்களிப்பும் ஒரு காரணமா இருந்திருக்கு அப்படிங்கறதை நினைக்கும்போது பெருமையா இருக்கு. இது போன்ற தருணங்கள்தான் நம் வாழ்க்கைக்கு ஒரு அர்த்தத்தைத் தருகின்றன. வெல்டன் ஸ்டேஷன் மாஸ்டர். கீப் இட் அப்.

மன்மோகன் சிங்ஜி (பணிவாக) : அது உங்க கையிலதான் இருக்கு. வி டேன்ஸ் டு யுவர் ட்யூன் மாஸ்டர். எங்களுடைய நடனம் அருமையாக இருக்கிறது என்றால் அதன் முழு பெருமையும் இசை அமைத்த உங்களுக்கே சேரும்.

ஆண் அறிவிப்பாளர் : தாட்ஸ் இட். நிலவின் ஒளி சூரியனிடமிருந்து பெறப்பட்டதன்றோ. அழகாகச் சொன்னீர்கள். என் வாழ்க்கையிலேயே இது போன்ற ஒரு நிகழ்ச்சியை நான் நடத்தியதில்லை. இனியும் நடத்த முடியும் என்று தோன்றவில்லை. ஓ.கே. ஒரு காலர் லைன்ல இருக்காரு. அவர் என்ன சொல்றாருன்னு கேப்போம்…

குரல் : ஹலோ நான் தென்காசியில இருந்து டக்ளஸ் பேசறேன்.

பெண் : சொல்லுங்க டக்ளஸ் சார். எப்படி இருக்கீங்க..?

குரல் : நான் நல்லா இருக்கேன் சார்..?

பெண் : ஊர்ல நல்லா மழையெல்லாம் பெய்யுதா..?

குரல் : பெய்யுதுங்க. இது டி.வி.ஸ்டேஷன் தானுங்களா..?

பெண் : ஆமா… என்ன சந்தேகம்..?

குரல் : டி.வி. வால்யூமைக் கொறைங்கன்னு சொல்லவே இல்லையே..?

பெண் : நீங்க ஏற்கெனவே குறைச்சுதான வெச்சிருக்கீங்க.

குரல் : இருந்தாலும் நீங்க அதெயெல்லாம் சும்மா சொல்லணும். அப்பத்தான டி.வி. ப்ரோக்ராம்ல இருந்து பேசறாங்கன்னு எங்களுக்குத் தெரியும்.

ஆண் : ஓஹோ. அப்படியா அது சரி. வந்த விஷயத்தை சட்டு புட்டுன்னு சொல்லிட்டு இடத்தைக் காலி பண்ணுங்க. காத்து வரட்டும்.

குரல் : அதாவதுங்க, கடவுள்தானுங்க எல்லாத்துக்கும் காரணம். மன்மோகன் சிங்ஜி ஒரு விஷயம் சொன்னாரு, மேடம் சொல்றாங்க… நான் பண்றேன் அப்படின்னு. ஆனா அது பாதி உண்மைதாங்க. நம்ம தலைவர் நெத்தியடி மாதிரி அப்பவே சொல்லிட்டாருங்க.

ஆண் : உங்க தலைவரா..?

பெண் : யாருங்க அது. முத்தமிழ் அறிஞர் டாக்டர் கலைஞர் அவர்களா..?

குரல் : சேச்சே… அவர் என்னோட தெய்வங்க.

பெண் : தெய்வமா..? பெரியாரின் பாசறையில் பிறந்த அவரை தெய்வம்னு சொல்றீங்களே..?

குரல் : ஆமா. அதுல என்ன தப்பு. அவர் தெய்வத்தைத்தான் கும்பிடக் கூடாதுன்னு சொல்லியிருக்காது. அவரைக் கும்பிடக் கூடாதுன்னு சொல்லலியே.

பெண் : பின்னிட்டீங்க போங்க.

குரல் : அவர் சொல்ல வர்றது என்னன்னா கண் முன்னால நான் நடமாடும் தெய்வமா இருக்கும்போது கல்லை ஏன் கும்பிடுகிறாய்..? பக்தா… உன் பகுத்தறிவைப் பயன்படுத்து. அப்படின்னு சொல்றாருங்க.

ஆண் : கரெக்டா சொன்னீங்க. இதுவரை எங்களுக்குப் புரியாமப் போச்சே. சரி அவரு தெய்வம். உங்களோட தலைவர் யாரு.

குரல் : அவரு ஒரு தடவை சொன்னா 100 தடவை சொன்ன மாதிரிங்க.
(கூட்டம் புரிந்து கொண்டு விசிலடித்து தன் மகிழ்ச்சியைத் தெரிவிக்கிறது)

குரல் : அவர் தெளிவா சொன்னாருங்க… ஆண்டவன் சொல்றான்… இந்த ஆண்டர்சன் பண்றான் அப்படின்னு.

பெண் : அருணாச்சலம் செய்யறான் அப்படின்னுதான தலைவர் சொன்னாரு.

குரல் : அது சரிதாங்க. அருணாச்சலம் அப்படிங்கறது இந்த உலகத்துல இருக்கற எல்லா உயிர்களையும் குறிக்கக்கூடிய சொல்லுங்க. இந்த உலகத்துல யார் எது செஞ்சாலும் அதுக்கு அந்த ஆண்டவன் தாங்க காரணம்.

ஆண் : ரொம்ப அருமையாச் சொன்னீங்க. இதெல்லாம் எப்படி..? தனியா ரூம்போட்டு யோசிப்பீங்களோ.

குரல் : எல்லாம் கடவுள் கொடுக்கறதுதாங்க.

பெண் : ரொம்ப நல்லதுங்க. தொடர்ந்து நிகழ்ச்சியைப் பாருங்க. போன் பண்ணுங்க.

ஓ.கே. வியூவர்ஸ்… எல்லா பிரச்னைக்கும் காரணம் கடவுள்தான் அப்படிங்கற ரொம்பவும் தெளிவான ஆணித்தரமான பதிலை ஒருத்தர் சொல்லியிருக்காரு. நான் நினைக்கறேன், இவருக்குத்தான்  இந்தப் பரிசு போகும்னு.

அப்போது பார்வையாளர் வரிசையில் இருந்து ஒருவர் கையை உயர்த்துகிறார். அறிவிப்பாளர் அவர் அருகில் செல்கிறார்.

பார்வையாளர் : கடவுள்தான் எல்லாத்துக்கும் காரணம்னு சொன்னாருங்க. அதை என்னால ஏத்துக்க முடியலை.

ஆண் : ஏன்?

பார்வையாளர் : இந்தக் கடவுள் அப்படிங்கறவரு இருக்காரா இல்லையான்னே மொதல்ல தெரியாது. அப்படியே இருந்தாலும் இந்த உலகத்துல நடக்கற எல்லாத்துக்குமே அவர்தான் காரணம்னு சொல்றதுனால அவரை நாம ஆட்டத்துல சேத்துக்கக் கூடாது. இந்தக் குறிப்பிட்ட சம்பவத்துக்கு யார் காரணம் அப்படிங்கறதைப் பார்க்கணும்.

பெண் : கரெக்டா சொன்னீங்க.

பார்வையாளர் : ஆண்டர்சன் ஐயா சொன்ன மாதிரி இது ஒரு டீம் எஃபர்ட்டு அப்படிங்கறது ஓரளவுக்குத்தான் சரிங்க. அது அவங்களுக்குள்ள இருக்கற ஒத்துமையையும் நட்பையும் பாசத்தையும் விசுவாசத்தையும் காட்டுதுங்க. ஆனா, எனக்கு என்ன தோணுதுன்னா… இந்த எல்லா பிரச்னைக்கும் அவங்க மூணு பேரும் ஓரளவுக்குத்தாங்க காரணம்.

பெண் : யார் முழுக் காரணம்னு நினைக்கறீங்க.

பார்வையாளர் : இவங்க மூணு பேருமே ஒருவகையில வில்லு, அம்பு, நாண் மாதிரித்தான். மூணுமே ரொம்ப முக்கியமானதுதான். எந்த ஒண்ணு இல்லாம போனாலும் எதுவும் நடந்திருக்காதுதான். ஆனா வில்லும் நாணும் அம்பும் மட்டும் இருந்தாப் போதுமாங்க..?
ஆண் : அருமையான கேள்வி. பாயிண்டைப் பிடிச்சீட்டிங்களே..?

பார்வையாளர் : அங்கதான் நிக்கறான் இந்த சந்திரன்.

பெண் : பிரமாதம். பிரமாதம்.

பார்வையாளர் : வில்லை எடுத்து நாணேற்றி அம்பை வெச்சு குறி பார்த்து அடிக்க ஒரு கை வேணும் இல்லையா..? அந்தக் கைதானுங்க எல்லாத்துக்கும் காரணம். அந்தக் கை மாதிரி முக்கியமானது யார் தெரியுமா..?

பெண் : (சஸ்பென்ஸ் தாங்க முடியாமல் ): சொல்லுங்க சொல்லுங்க. கடவுளும் இல்லைன்னு சொல்லிட்டீங்க. யார் காரணம் யார் காரணம்..?

அந்த நபர் சிறிது இடைவெளி விடுகிறார். கூட்டத்தினரை பெருமிதத்துடன் பார்க்கிறார். ஒவ்வொருவர் முகத்திலும் மகிழ்ச்சியும் ஆர்வமும் பதற்றமும் கலந்து கட்டி நிற்கிறது. ஆண்டர்சனும் மன்மோகன் சிங் ஜியும், அத்வானிஜியும் கைகளைப் பிசைந்தபடி நிற்கிறார்கள்.

ஆண்டர்சன் (மெதுவாக சிங்ஜி பக்கம் திரும்பி) : நாம காரணம் இல்லைன்னா யாரைச் சொல்லப் போறாரு. மக்கள்தான் காரணம்னு சொல்லப் போறாரா..?
மன்மோகன் சிங்ஜி : அப்படித்தான் இருக்கும். அத்வானிஜி நீங்க என்ன நினைக்கறீங்க..?

அத்வானிஜி : கரெக்டா சொன்னீங்க. மக்கள்தான் காரணம்னு சொல்லப் போறாருன்னு நினைக்கறேன்.

எல்லாரும் அந்தப் பார்வையாளரை ஆர்வத்துடன் பார்க்கிறார்கள்.

பார்வையாளர் : இந்த எல்லா சம்பவத்துக்கும் யார் காரணம் தெரியுமா..?

ஆண்டர்சன் (சஸ்பென்ஸ் தாங்க முடியாமல்) : மக்கள்தான காரணம்

பார்வையாளர் : இல்லை.

ஆண்டர்சனும் சிங்ஜியும் அத்வானிஜியும் அதிர்ச்சியில் உறைகிறார்கள்: என்ன… மக்களும் இல்லையா..?

அப்போ..? யார்தான் காரணம்..? யார்தான் காரணம் என்ற கேள்வி அரங்கம் முழுவதும் எதிரொலிக்கிறது.

அந்த நபர் அனைவரையும் சாந்தப்படுத்துகிறார் : அமைதி அமைதி… சொல்லத்தான போறேன்.

கூட்டத்தில் ஊசி விழுந்தால் கேட்கும் அளவுக்கு அமைதி நிலவுகிறது. அந்த நபர் தொண்டைய லேசாகக் கனைத்துக் கொள்கிறார். கையில் இருக்கும் பிஸ்லரி பாட்டிலில் இருந்து ஒரு மடக்கு நீர் அருந்துகிறார். அனைவரையும் பார்த்துப் புன்முறுவல் பூக்கிறார்.

பார்வையாளர் : எல்லாத்துக்கும் பூச்சிதாங்க காரணம்…

கூட்டம் ஒரு கணம் அதிர்சியில் உறைகிறது. மறுகணம் அந்த மாபெரும் கண்டுபிடிப்பைக் கேட்டதும் உற்சாகத்தில் ஆர்ப்பரிக்கிறது.

பூச்சியா..? என்று ஆனந்த அதிர்ச்சியில் ஒவ்வொருவரும் உற்சாகத்தில் பக்கத்தில் இருப்பவருடன் பேசிக் கொள்கிறார்கள்.

பார்வையாளர் : ஆமாங்க. அது வந்து பயிரை அழிச்சதுனாலதான விஞ்ஞானிங்க பூச்சிக் கொல்லி மருந்தைக் கண்டுபிடிச்சாங்க. அதனாலதான அமெரிக்க வியாபாரிங்க அதை நம்ம ஊர்ல தயாரிக்க ஆரம்பிச்சாங்க. அதனாலதான இவ்வளவும் நடந்தது. அதனால பூச்சிதாங்க எல்லாத்துக்கும் காரணம்.

பெண் : ஆஹா… என்ன ஒரு அபாரமான கண்டுபிடிப்பு.

மற்ற பார்வையாளர்கள் அவரைச் சுற்றி நின்று கைதட்டி வாழ்த்துகிறார்கள். சிலர் அவரைத் தோளில் தூக்கிக் கொள்கிறார்கள். நிலையத்தினர் அவசர அவசரமாக பூச்சி போல் ஒரு உடையைக் கொண்டு வருகிறார்கள். அதை அணிந்து கொண்டு அந்த பார்வையாளர் உற்சாகத்தில் கையை உயர்த்திக் காட்டுகிறார்.

அனைவரும் அவரைச் சுற்றி நின்று ஆடிப்பாடுகின்றனர்.

இந்தப் பூச்சி போதுமா..?

இன்னும் கொஞ்சம் வேணுமா..?

அ… இந்தா… ஆ… இந்தா…
லாங் லிவ் பூச்சி…
கடவுளைக் கண்டவனும் இல்லை…
பூச்சியை வென்றவனும் இல்லை..!

ஆண்டர்சன் ரசித்து சிரித்து கை தட்டி உற்சாகப்படுத்துகிறார். ஆண் அறிவிப்பாளர் ஆண்டர்சனை அரங்கின் மையப் பகுதிக்கு வந்து ஆடும்படிக் கேட்டுக் கொள்கிறார். ஆனால், ஆண்டர்சனுக்கு இந்திய பாரம்பரிய டப்பாங்குத்து ஆட வரவில்லை. திணறுகிறார். ஆதர்ணிய அத்வானிஜியும் மானினிய மன்மோகன் சிங்ஜியும் ஆடிக் காட்டுகிறார்கள். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஆண்டர்சனும் இந்தப் பூச்சி போதுமா… இன்னும் கொஞ்சம் வேணுமா என்று குத்தாட்டம் போடுகிறார். அரங்கம் அதிர்கிறது. ஆண்டர்சன் ஒன்ஸ் மோர் என்று கூவுகிறார். கூட்டம் போபால் என்று கத்துகிறது. மன்மோகன் சிங் ஜி, வீ வாண்ட் என்று உரக்கக் கூவுகிறர். கூட்டம் போபால்… என்று பதிலுக்குக் கூவுகிறது. கம் பேக் என்று அத்வானிஜி முழங்குகிறார். யூனியன் கார்பைடு என்று கூட்டம் ஆர்ப்பரிக்கிறது.

0

நாளைய வல்லரசின் நேற்றைய சாதனை – V

indexஒரு கனவின் வரைபடம் / அத்தியாயம் 11

பி.பி. எண்ணெய்க் கசிவு
மெக்ஸிகோ வளைகுடாவில் …
நடுக்கடலில் இருந்த பிரிட்டிஷ் பெட்ரோலிய நிறுவனத்தின் எண்ணெய் கசிவு
பெட்ரோலிய நச்சினாலும் ஆக்ஸிஜன் கிடைக்காமல் போவதாலும் கடல் வாழ் உயிரினங்களுக்கு பேராபத்து!
34,000 பறவைகள், 1200 வகை மீன்கள், 1400 மெல்லுடலிகள், 1,500 வகை நத்தைகள், 4 வகை கடல் ஆமைகள், 29 கடல் பாலூட்டி விலங்குகளின் வாழ்க்கை பரிதாபத்துக்குள்ளாகும் நிலையில் இருக்கிறது.
கடற்கரை மணல் வெளியில் சூரியக் குளியல் எடுத்தும், கடல் சறுக்கு விளையாடியும், படகுச் சவாரி செய்தும் விடுமுறையைக் கொண்டாட நினைத்த ஆயிரக்கணக்கானோர் கடலில் எண்ணெய் கசிந்ததால் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டுள்ளார்கள்.
சுற்றுலாவை நம்பியிருந்த கடலோர விடுதிகளுக்கு பெரும் இழப்பு
கடலோர வீடுகளின் விலையும் வெகுவாகச் சரிந்துவிட்டது.
மீனவர்கள் மீன் பிடிக்க கடலுக்குள் போக முடியவில்லை.
பி.பி. நிறுவனம் எல்லாரிடமும் மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொண்டுள்ளது.
பிரிட்டன் பிரதமருக்கு அமெரிக்க அதிபரின் மிரட்டல்
கேட்டதற்கு அதிகமாகவே கொடுத்து ஈடுகட்ட முழுமனதுடன் ஒப்புக் கொண்டுள்ளது.
மனித உயிர்கள் இழப்பு : 11
போபாலில் இறந்தவர்கள் : 30,000க்கும் மேல்; இன்றும் நோயால் இறந்து கொண்டிருப்பவர்கள் ஒரு லட்சத்துக்கும் மேல்
எண்ணெய் கசிவு நஷ்ட ஈடு : 20 பில்லியன்
போபால் விஷ வாயுக் கசிவு நஷ்ட ஈடு : 478 மில்லியன் டாலர். அதாவது மெக்ஸிகோ எண்ணெய் கசிவுக்குக் கொடுத்ததைவிட சுமார் 200 மடங்கு குறைவு.
அனைத்து நச்சைக் கழிவையும் தன் சொந்தச் செலவில் அகற்றுவதாக விபத்துக்குக் காரணமான பி.பி. வாக்குறுதி.
போபால் நச்சுக் கழிவை அகற்ற யூனியன் கார்பைடு திட்டவட்ட மறுப்பு
இந்தியா தானே அகற்ற ஏகமனதாக முடிவு..!
சாரே ஜஹான்சே அச்சா… இந்துஸ்தான் ஹமாரா பாடல் பின்னணியில் ஒலிக்கிறது.

பிரேக் முடிந்து நிகழ்ச்சி ஆரம்பிக்கிறது.

பெண் அறிவிப்பாளர் : லெட்ஸ் வெல்கம் அவர் நெக்ஸ்ட் எண்டர்டெய்னர்.
முக்காடு போட்ட ஒரு பெண்மணி அரங்குக்குள் நுழைகிறார்.

ஆண் (அவரைப் பார்த்து சிரிக்கிறார்) : எங்க ஊர்ல எல்லாம் மதில் எட்டிக் குதிச்சு தப்பு காரியம் செய்யப் போகும்போதுதான் இப்படி தலைல முக்காடு போட்டுப்போம்.

முக்காடு போட்ட பெண் : எங்க ஊர்ல இதுதான் வழக்கம்.

ஆண் : எது மதில் எட்டிக் குதிச்சு போய் தப்புக் காரியம் செய்யறதா..?

அனைவரும் சிரிக்கிறார்கள். முக்காடு அணிந்த பெண் தர்ம சங்கடத்தில் நெளிகிறார்.

ஆண் : ஓ.கே. நாம நிகழ்ச்சிக்குப் போவோம்.  டிசம்பர் மூணாந் தேதியன்னிக்கு எங்க இருந்தீங்க? எப்படி இருந்திங்க..? விஷ வாயு கசிஞ்ச போது என்ன செஞ்சிட்டிருந்தீங்க?

மு. பெண் : நல்லா தூங்கிட்டிருந்தேன். திடீர்னு இருமல் அதிகமாச்சுது. எழுந்திரிச்சுப் பார்த்தேன். மங்கலான விளக்கொளியில அறை பூரா புகை பரவியிருந்தது தெரிஞ்சது. ஓடு ஓடுன்னு வெளியில எல்லாரும் கத்தற சத்தம் கேட்டுச்சு. என் கண்ணெல்லாம் எரிய ஆரம்பிச்சிது. மூச்சை இழுத்து விழும்போது ஏதோ தீயை உறிஞ்சறது மாதிரி ஒரே எரிச்சல். கைக்குழந்தை எரிச்சல் தாங்க முடியாம வீல்ன்னு அழ ஆரம்பிச்சிடுச்சு. வீட்டில இருந்த எல்லாருமே இருமிட்டிருந்தாங்க.

நாம எல்லாரும் ஆஸ்பத்திரிக்குப் போயாகணும்னு என் மாமியார் சொன்னாங்க. என் கைக்குழந்தையை இடுப்புல தூக்கிக்கிட்டேன். என்னோட சின்ன பொண்ணை கையைப் பிடித்துக் கொண்டு வீட்டை விட்டுப் புறப்பட்டேன். என் நாத்தனார் அவரோட ரெண்டு குழந்தையை கையைப் பிடிச்சு கூட்டிக்கிட்டு புறப்பட்டாங்க. என் மாமனார் தன்னோட ஐந்து வயது செல்லப் பேரனை தூக்கிக்கிட்டாரு.

ஆண் : குழந்தைகள்லாம் எங்கயோ எஸ்கர்ஷனுக்குப் போறதா நினைச்சு சந்தோஷப்பட்டிருக்கும். இல்லையா..?

மு. பெண் : நாங்க எல்லாரும் இரவு உடையிலயே புறப்பட்டோம். வேற எதையுமே எடுத்துக்கலை. வெளிய ஒரே குளிரா இருந்தது. ஆனா அதைப் பற்றியெலாம் கவலைப்படற நிலைல நாங்க இல்லை. தப்பிச்சு ஓடணும். அது ஒண்ணுதான் எங்களோட நோக்கமா இருந்தது.

தெருவில பார்த்தபோது, ஏதோ கலவரம் நடந்து முடிஞ்சது மாதிரி செருப்பும், போர்வையும் பையும் பொருட்களும் தாறுமாறாக் கிடந்தது. நிறைய பேர் உயிரைக் கையில பிடிச்சிட்டு ஓடிப் போயிருக்காங்க. மேகம் மாதிரி ஒரு புகை மண்டலம் எல்லா இடத்திலயும் பரவியிருந்தது. தெருவிளக்குகள் ரொம்பவும் மங்கிப் போய் தெரிஞ்சுது. கூட்டமா ஓடினதுல நிறைய பேர் குடும்பத்துல இருந்து பிரிஞ்சு போயிருந்தாங்க. அம்மாக்கள் குழந்தைகளைத் தேடி அலைஞ்சிட்டிருந்தங்க. குழந்தைங்க அம்மாக்களைத் தேடி அழுது கொண்டிருந்தன. எங்க குடும்பமும் பிரிஞ்சு போயிடிச்சிது. நாத்தனார் எங்கயோ வேற வழியில ஓடிட்டாங்க. வழி நெடுக நிறைய பேர் வாந்தி எடுத்து மயங்கி விழுந்திருந்தாங்க.

கொஞ்ச தூரம் ஓடியிருப்போம். அப்போ தூரத்துல ஒரு டிரக் போறது தெரிஞ்சுது. எங்க மாமனார் எங்க எல்லாரையும் ஏறச் சொன்னாரு. எங்களால ஏற முடியலை. ரொம்ப உயரமா இருந்தது. எங்க மாமியார்  இதய நோயாளி வேற. அவரால நடக்கவே முடியலை. ஆஸ்பத்திரியோ ரொம்ப தூரத்துல இருந்துச்சு. என் கைக்குழந்தை மயங்கி போயிருந்தது. கன்னத்துல தட்டி தட்டி உசிர் இருக்கான்னு பார்த்தபடியே ஓடினேன். சின்ன பொண்ணு வாந்தி எடுத்துட்டே இருந்துச்சு. எப்படியும் ஆஸ்பத்திரிக்குப் போயிடணும் அந்த ஒரே ஒரு எண்ணம் மட்டும்தான் இருந்தது. இன்னும் கொஞ்சம் தூரம் ஓடினதும் எல்லாரும் கீழ விழ ஆரம்பிச்சிட்டோம். நான் நாலு மாச கர்ப்பமா இருந்தேன். விழுந்ததும் அந்த இடத்துலயே நடுத் தெருவிலயே கரு கலைஞ்சு ரத்தம் கொட்ட ஆரம்பிச்சது. இனி ஒரு அடி கூட எடுத்து வைக்க முடியாதுங்கற மாதிரி ஆகிடிச்சு. என் ரத்தத்துலலே விழுந்து புரண்டேன். வாந்தியும் பேதியும் ஆரம்பிச்சிடுச்சு. எல்லாம் ரத்தத்துல கலந்துச்சு.

கண்ணு மங்க ஆரம்பிச்சது. என்ன நடந்துச்சுன்னே எங்களுக்குப் புரியலை. அங்க இருந்து தப்பிச்சுப் போகலைன்னா செத்துருவோம் அப்படிங்கறது மட்டும் நல்லா புரிஞ்சது. ஏன்னா தரையில மயங்கி விழுந்ததா நாங்க நினைச்சவங்க உண்மையிலயே செத்துப் போனவங்கங்கறது மெதுவாத்தான் தெரிஞ்சது. அந்தப் பக்கமா போன வண்டிகள்ல ஆட்கள் ஏராளமா தொத்திட்டுப் போறது தெரிஞ்சது. நாம செத்தாலும் பரவாயில்ல குழந்தையை எப்படியும் காப்பாத்திடணும்னு பலத்தையெல்லாம் திரட்டி அந்த வண்டியை நோக்கி ஓடினேன். ஏத்தமா இருந்ததுனால வண்டி மெதுவா போயிட்டிருந்துச்சு. யாரோ கை கொடுத்து தூக்கி விட்டாங்க. எப்படியோ ஏறி அந்தக் கூட்டத்துக்குள்ள விழுந்தேன். ஆனா கூட்டம் அதிகமானதுனால வண்டி குடை சாய்ஞ்சிடுச்சு. வேற வழியில்லாம எல்லாரும் உயிரைக் கையில பிடிச்சிட்டு ஓட ஆரம்பிச்சோம். வழி நெடுக பிணங்களா இருந்துச்சு. வேற வழியில்லாம மிதிச்சு தள்ளிட்டு ஓடினோம்.

அப்படியே ஒரு குழில விழுந்தோம். கண் முழிச்சுப் பார்த்தபோது பொழுது விடிஞ்சிருந்தது. விஷ வாயுக் கசிவை தடுத்து நிறுத்தியாச்சு. நிலைமை கட்டுக்குள் வந்துவிட்டது. எல்லாரும் அவங்க அவங்க வீட்டுக்குத் திரும்பலாம்னு ஸ்பீக்கர்ல அறிவிக்கறதைக் கேட்டோம். நாலைஞ்சு பேர் குழில கிடந்த எங்களைத் தூக்கி பாதுகாப்பான இடத்துக்கு கூட்டிட்டுப் போனாங்க. தண்ணி கொடுத்தாங்க. உடம்பைக் கழுவிக்கிட்டோம். புது டிரஸ் கொடுத்தாங்க அதை போட்டுக்கிட்டோம். டீ போட்டுக் கொடுத்தாங்க. ஆனா குடிக்க முடியலை. அப்பயும் எங்க தொண்டை எரிஞ்சிட்டுத்தான் இருந்தது. கழுத்தைப் பிடிச்சி யாரோ நெரிக்கற மாதிரி மூச்சு முட்டிக்கிட்டுத்தான் இருந்தது.

வீட்டுக்குத் திரும்பினோம். வீட்டுல இருந்த எல்லா பொருள்லயும் நீலம் பாரிச்சிருந்தது. எதையும் சாப்பிடலை. கொடுங் கனவு போல இருந்த இரவு முடிஞ்சிடுச்சு. ஆனா, அதைத் தொடர்ந்து புறக்கணிப்பின் விடியல் ஆரம்பிச்சிருந்தது. வேதனையின் சூரியன் எங்கள் வாழ்வில் அஸ்தமிக்கவே இல்லை. அனலாய்த் தகிக்கிறது எங்கள் பூமி… கானல் கடல் எங்கள் முன் அலையடித்துக் கொண்டிருக்கிறது. நாங்கள் இந்தியராகப் பிறந்திருக்கவே கூடாது.

அரங்கில் பெரும் மவுனம் நிலவுகிறது. முக்காடு போட்ட பெண் கண்களைத் துடைத்துக் கொள்கிறார்.

ஆண் : ஓ.கே. நல்லா சொன்னீங்க உங்க கதையை. டியர் வியூவர்ஸ் மறுபடியும் சொல்றோம். இந்த நிகழ்ச்சியோட உண்மையான ஜட்ஜஸ் நீங்கதான். போபால் சம்பவத்துக்கு யார் காரணம் ஆப்ஷன் ஏ : யூனியன் கார்பைடு. ஆப்ஷன் பி இந்திய ஆளுங்கட்சி. ஆப்ஷன் சி இந்திய எதிர்கட்சி. ஆப்ஷன் டி : இந்திய மக்கள். உங்க பதிலை எங்களுக்கு எஸ்.எம்.எஸ். அனுப்புங்க. பரிசு உங்கள் வீடு தேடி வரும். ஓ.கே. நாம இப்ப சின்ன பிரேக் எடுத்துப்போம். நிவாரணங்கள் தொடர்பான நிறைய விஷயங்கள் அடுத்த செக்மண்ட்ல இருக்கு. அதனால எங்கயும் போயிடாதீங்க.

ஆண் : பாருங்க …
பெண் : பாருங்க…
ஆணும் பெண்ணும் சேர்ந்து : பார்த்துக்கிட்டே இருங்க.

0

இடம் : ஹின்க்லி, கலிஃபோர்னியா
வருடம் : 1996
நிறுவனம் : பசிஃபிக் கேஸ் அண்ட் எலக்ட்ரிக்கல் நிறுவனம்
வழக்கு : நிலத்தடி நீரில் ஹெக்ஸாவேலண்ட் க்ரோமிய நச்சு கலந்ததாக குற்றச்சாட்டு
குற்றம் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ஆண்டு : 1993
தீர்ப்பு வழங்கப்பட்ட ஆண்டு : 1996
தீவிர பாதிப்பு : சுமார் 40-50 பேர் கருக்கலைப்பு, புற்றுநோய்
மிதமான பாதிப்பு : சுமார் 400-500 பேர் மருத்துவ செலவுகள் அதிகரிப்பு
நிறுவனத்தின் பலம் : கோடிக்கணக்கான டாலர்
செட்டில்மெண்ட் : 1952-1966 வரையில் நிலத்தடி நீரை மாசுபடுத்தியதற்கு சுமார் 333 மில்லியன் டாலர் நஷ்ட ஈடு
பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு சராசரியாக ஐம்பது லட்சம் ரூபாய் + அதுவரை செய்த ஒட்டு மொத்த மருத்துவச் செலவு.
எதிர்த்துப் போராடியவர் : ஒரே ஒரு பெண்… வக்கீல் அலுவலக கிளார்க் ஆன எரின் ப்ரோகோவிச்!

அமெரிக்க நீதி மன்ற வரலாற்றிலேயே மிக அதிக நஷ்ட ஈடு கொடுக்கப்பட்ட வழக்கு
ப்ரோகோவிச்சின் சுய சரிதம் : வாழ்க்கை ஒரு போராட்டம்தான்… ஆனால், நீங்கள் அதில் நிச்சயம் வெல்ல முடியும்
போபால் மக்களின் சுய சரிதம்..?

பிரேக் முடிந்து ஷோ ஆரம்பிக்கிறது.

ஆண் : இந்தியத் தலைவர்களோட பங்களிப்பு இல்லைன்னா இந்த சாதனையைச் செஞ்சிருக்க முடியாதுன்னு ஆரம்பத்துல சொன்னீங்களே அதைக் கொஞ்சம் விரிவாச் சொல்ல முடியுமா?

ஆண்டர்சன் : ஓ ஷ்யுர். உண்மையில ஒரு நதியோட போக்கைத் தீர்மானிப்பது கரைகள்தான்னு சொல்வாங்க. அதுமாதிரி எங்களோட செயல்பாடுகளைத் தீர்மானிக்கறது எங்களை விமர்சனபூர்வமா கண்காணிக்கறவங்கதான். அந்தவகையில அமெரிக்காவுல எங்களோட நடவடிக்கைகளை அங்க இருக்கற அதிகாரவர்க்கத்தினர், எதிர்கட்சிகள், பத்திரிகைகள் அப்படின்னு நிறைய பேர் கட்டுப்படுத்துவாங்க. இந்தியால ஆளுங்கட்சியும் எதிர்கட்சியும் எங்களுக்கு ரொம்ப ஆதரவா தோளோடு தோள் கொடுத்து நின்னாங்க. அதனாலதான் எங்களால நாங்க விரும்பின மாதிரி இருக்க முடிஞ்சது. இதுல அவங்களோட முக்கியமான பங்குன்னு பார்த்தா அந்த சம்பவத்துக்குப் பிறகு அவங்க நடந்துக்கிட்ட விதம் இருக்கே அதுதான் ரொம்பப் பிரமாதம். அதுக்கு முன்னால கம்யூனிஸ்ட் கட்சிங்க என்னவோ கூட்டம் போடுவானுங்க. உண்டியல் பிரிப்பானுங்க. பட்டினியாக் கெடக்கறவங்களைக் கூப்பிட்டு உண்ணாவிரதம் நடத்துவானுங்க. அவங்க சொல்றதை யாருமே காதுல போட்டுக்கவே மாட்டாங்க. விஷயம் என்னன்னா நிறைய பேருக்கு இந்த ஃபேக்டரி எவ்வளவு சக்தி வாய்ந்தது… அது வெடிச்சா என்ன ஆகும்னு எதுவும் தெரியாது. அதனால, எங்களை எதிர்த்து அப்போ நடந்த விஷயங்களுக்கு எந்த வலுவும் கிடையாது. நாங்க அதையெல்லாம் ரொம்ப ஈஸியா சமாளிச்சிட்டோம். ஆனா, இந்த சம்பவம் நடந்ததுக்குப் பிறகு இந்த அரசுகள் செய்த உதவி இருக்கே அதுதாங்க கிரேட்.

பெண் : என்னவெல்லாம் பண்ணினாங்க… வரிசையா சொல்லுங்களேன்.

ஆண்டர்சன் : இந்த நம்பவம் நடந்தபோது நான் என் வீட்டுல இருந்த பார்ல திராட்சை மது குடிச்சிட்டிருந்தேன். போபால்ல கேஸ் லீக் ஆயிடிச்சுன்னு சொன்னாங்க. சோ வாட். அது அடிக்கடி நடக்கற விஷயம்தான அப்படின்னு கேட்டேன். இல்லை. இது ரொம்பப் பெரிய அளவுல லீக் ஆகிடிச்சு. ஆயிரக்கணக்குல செத்துட்டாங்க. நீங்க உடனே புறப்பட்டு வாங்க. அப்படின்னு சொன்னாங்க. சரின்னு கிளாஸ்ல ஊத்தினதை அப்படியே ஒரு முழுங்கு முழுங்கிட்டு ஃபிளைட் பிடிச்சு இந்தியா வந்து சேர்ந்தேன். உடனே இந்திய அரசு என்னை கைது பண்ணிடிச்சு.

ஆண் : உங்களைக் கைது பண்ணிச்சா..?

மன்மோகன் சிங்ஜி : அப்படி எங்க மனசு நோகறமாதிரி எதுவும் பேசாதீங்க. நாங்க உங்களுக்கு வெறும் பாதுகாப்பு கொடுத்தோம். அவ்வளவுதான். ஹவ் டேர் வி அரெஸ்ட் யு சார்..?

ஆண்டர்சன் : ஓ.கே. ஒருவகையில அதை பந்தோபஸ்துன்னும் சொல்லலாம். ஆனா என்னைக் கைது பண்ணனும்னுதான் எல்லாரும் சொன்னாங்க. அந்த நேரத்துலதான் எஜமான விசுவாசம்னா என்ன அப்படிங்கறதை நான் பார்க்க முடிஞ்சது. அப்போதைய முதலமைச்சர், உள்துறை அமைச்சர், பிரதமர், ஜனாதிபதி அப்படின்னு ஒவ்வொருத்தர் கிட்ட இருந்தும் உத்தரவுகள் பறக்குது. எனக்கு எந்த அசம்பாவிதமும் நடந்துடக்கூடாது அப்படின்னு. நான் போபால் ஃபேக்டரி இருக்கற இடத்துக்குப் போறேன்னு சொன்னேன். வேண்டாம்னு ஜனாதிபதி என்னை தன்னோட மாளிகைக்கு அழைச்சுட்டிப் போயி தலைவாழை இலை போட்டு வடை பாயாசத்தோட ஒரு விருந்து கொடுத்தாரு. இந்தியர்கள் விருந்தோம்பலில் சிறந்தவர்கள் அப்படின்னு சொல்றது சும்மா ஒண்ணுமில்லை. சாப்பிட்டு முடிச்சு பீடாவெல்லாம் போட்டுட்டு வந்தேன். வெளிய ஒரு பத்திரிகையாளர் சந்திப்புக்கும் ஏற்பாடு பன்ணியிருந்தாங்க. இந்திய அரசு எப்ப விசாரணைக்குக் கூப்பிட்டாலும் நான் வந்து பதில் சொல்லத் தயார்ன்னு சொன்னேன். புஷ்பக விமானம் மாதிரி ஒரு சொகுசு விமானம் இந்திய ஏற்பாடு பண்ணிக் கொடுத்துச்சு. ஜம்னு ஏறி உட்கார்ந்தேன். அது ஜிவ்வுன்னு மேல ஏறும்போது என் காலுக்குக் கீழ இருந்த இந்தியாவை கடைசியா ஒரு தடவை பார்த்தேன். வழியனுப்ப வந்த அதிகாரிகள் கண்ணுல அப்படியே ஆனந்தக் கண்ணீர். என்ன பத்திரமா அனுப்பி வெச்ச அந்தக் காட்சியை என்னால வாழ்நாள்ல மறக்கவே முடியாது.

அத்வானிஜி : யு டிசர்வ் இட் சார்.

ஆண்டர்சன் : அந்த விசுவாசம் இன்னிக்கு வரைக்கும் தொடருது. இதோ கடைசியா ஒரு தீர்ப்பு கொடுத்திருக்காங்க. அதுல என் பேரே குற்றவாளிங்க பட்டியல்ல இல்லை பாருங்க. இதுக்கு முன்னால 1996-ல் ஒரு தீர்ப்பு வந்துச்சு. அதுலயும் இப்படித்தான். டிரைவர் தாறுமாறா வண்டியை ஓட்டி பலரைக் கொன்னா அதுக்காக வண்டியோட உரிமையாளரைக் கைது பண்ண முடியுமான்னு லாஜிக்கா ஒரு கேள்வியைக் கேட்டாரு பாருங்க.

ஆண் : அது நியாயமான கேள்விதான..? அதுல உங்களுக்கு எந்த ஃபேவரும் செஞ்சதாத் தெரியலையே..?

ஆண்டர்சன் : என்ன தம்பி… நீங்களும் இப்படிக் கேக்கறீங்களே… பிரேக் இல்லாத வண்டியைக் கொடுத்து ஓட்டச் சொன்னா யார் மேல குத்தம். அதுவும் போக வேகமோ தாறுமாறா  போறமாதிரி ஏத்தி வெச்சிருந்தோம். அப்போ, உரிமையாளர் மேலதான குத்தம்.

ஆண்: அது சரிதான்.

ஆண்டர்சன் : தம்பி நீ இன்னும் வளரணும் தம்பி. உங்க அரசாங்கம்தான் அந்தமாதிரி கேள்வியெல்லாம் வராம பார்த்துக்கிட்டது. இதுக்கெல்லாம் நான் எப்படி கைம்மாறு செய்யப் போறேனோ. எனக்கு மறு பிறவியில நம்பிக்கை கிடையாது. இருந்தா அது சம்பந்தமா ஏதாவது சொல்லலாம்.

அத்வானிஜி : இந்த ஜென்மத்துலயே நீங்க எங்களுக்கு எவ்வளவோ செஞ்சிருக்கீங்க. அதுக்கு நாங்கதான் உங்களுக்கு நன்றிகடன் பட்டிருக்கோம்.

ஆண்டர்சன் : நிச்சயமா சொல்றேன். இந்தமாதிரியான விசுவாசம்தான் என்னை எப்பவுமே திகைக்க வைக்குது. போபால் சம்பவம் நடந்ததுமே இன்னொரு முக்கியமான நிகழ்ச்சி நடந்தது. நிறைய பேர் சாக ஆரம்பிச்சிடாங்கன்னதும் மருத்துவர்கள் எங்களுக்கு ஃபோன் போட்டு அந்த பூச்சிக் கொல்லியோட வேதியல் மூலக்கூறுகளைப் பத்திக் கேட்டாங்க.

ஆண் : எதுக்கு..?

ஆண்டர்சன் : அப்பத்தான அது உடம்புல என்ன பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் அதை எப்படி தடுக்கறதுன்னு தெரிஞ்சிக்க முடியும். ஆனா நாங்க என்ன பண்ணினோம். அதைச் சொல்ல முடியாது. வர்த்தக ரகசியம் அப்படின்னு சொல்லிட்டோம்.

பெண் : ஏன் சார்..?

ஆண்டர்சன் : ஆமா. பின்ன அந்த விஷயம் தெரிஞ்சா போட்டி கம்பெனிங்க அதே மாதிரி தயாரிச்சு எங்களை வியாபாரத்துல தோற்கடிச்சிடுவாங்களே… நமக்கு ஒரு நல்லதுன்னா நாலு பேர் சாகறதுல தப்பே கிடையாது இல்லியா..?

ஆண் : சரியாச் சொன்னீங்க. ஒருவேளை அந்த பூச்சிக் கொல்லியோட மூலக்கூறை தெளிவா சொல்லியிருந்தா நிறைய பேரைக் காப்பாத்தியிருக்க முடியும் இல்லையா..?

ஆண்டர்சன் : ஆமா நிச்சயமா…  ஆனா, அதை உங்க மருத்துவர்கள் நாங்க சொல்லாமலேயே கண்டுபிடிக்கவும் செஞ்சிட்டாங்க..?

பெண் : என்னது… மாற்று மருந்தை கண்டுபிடிச்சிட்டாங்களா..?

ஆண்டர்சன் : ஆமா… செத்தவங்களோட உடம்பை போஸ்ட்மார்டம் பண்ணி, என்ன கொடுத்தா விஷத்தை முறிக்க முடியும்னு அருமையா கண்டுபிடிச்சிட்டாங்க. ஆனா இங்கதான் உங்க அரசாங்கம் எங்களுக்கு ஒரு பெரிய உதவி செஞ்சாங்க. அதை வாழ்நாள்ல ஒருபோதும் மறக்க முடியாது. மருத்துவர்கள் கண்டுபிடிச்ச அந்த தயோசல்பேட்டை பாதிக்கப்பட்டவங்களுக்குக் கொடுக்கக்கூடாதுன்னு ஒரு உத்தரவு போட்டாங்க பாருங்க. அதை இப்ப நினைச்சாலும் புல்லரிக்குது.

ஆண் : விஷ முறிவு மருந்து கொடுத்துக் காப்பாத்தக் கூடாதுன்னு சொன்னாங்களா..? ஏன்..?
ஆண்டர்சன் : ஏனா? எங்களைக் காப்பாத்தறதுக்குத்தான். அந்த மருந்தைக் கொடுத்திருந்தா பூச்சிக் கொல்லி மருந்துல சயனைட் இருந்தது உறுதியாகிடும். நாங்கதான் எங்க பூச்சிக் கொல்லி ரொம்பவும் சாதுவானது. எந்த பெரிய பாதிப்பும் வராதுன்னு சொல்லிட்டிருக்கோமே. அதுல விஷம் இருந்தது உறுதியாயிடிச்சின்னா எங்களுக்கு எக்கச்சக்கம் நஷ்டைஈடு கொடுக்க வேண்டிவந்திருக்குமே. அதனாலதான் அந்த மருந்தைக் கொடுக்கக்கூடாதுன்னு மருத்துவர்களை விட்டே சொல்ல வெச்சாங்க உங்க அரசியல்வாதிங்க.

பெண் : ரியலி நைஸ். நான் நீங்க ஏதோ பெருந்தன்மையிலதான் இது ஒரு டீம் எஃபர்ட்ன்னு சொல்றீங்கன்னு நினைச்சேன். இப்பத்தான்  புரியுது. நீங்க ஒரு எளிய உண்மையைத்தான் சொல்லியிருக்கீங்க.

ஆண்டர்சன் : நிச்சயமா..? அவங்களோட சாதனை உண்மையிலயே மகத்தானதுதான். இன்னொரு விஷயம் சொல்றேன் கேளுங்க. விஷ வாயு படலம் நடந்து முடிஞ்சதும் நஷ்ட ஈடு கேட்கும் படலம் ஆரம்பிச்சது. இந்திய அரசு 3.2 பில்லியன் நஷ்ட ஈடு கேட்டுச்சு. ரொம்பவும் நியாயமான ஒண்ணுதான். இப்ப மெக்ஸிகோல எண்ணெய் கசிவு நடந்தபோது நாங்க கேட்டோமே 20 பில்லியன்… அது மாதிரி அன்னிக்கு ரேட்ல அது நியாயமான ஒரு தொகைதான். இன்னும் சொல்லப் போனா அது கொஞ்சம் குறைச்சல்ன்னு கூடச் சொல்லலாம். ஆனா, நாங்க 478 மில்லியன் தர்றேன்னு சொன்னோம். இந்திய அரசியல்வாதிங்க ரொம்ப சந்தோஷம்னு அதை வாங்கி பாக்கெட்ல போட்டுக்கிட்டாங்க. ஐ மீன் பாதிக்கப்பட்டவங்களுக்கு கொடுக்க வாங்கி வெச்சுக்கிட்டாங்க.

பெண் : 3.2 கேட்டதுக்கு 478 கொடுத்தீங்களா… ரொம்பப் பெருந்தன்மையோடதான் நடந்துக்கிட்டிருக்கீங்க.

ஆண்டர்சன் : இல்லை தம்பி. அவங்க கேட்டது பில்லியன். நாங்க கொடுத்தது மில்லியன்.

பெண் : எனக்கு இந்த மில்லியன் பில்லியன் கணக்கே புரியாது கொஞ்சம் தெளிவா சொல்லுங்களேன்.

ஆண்டர்சன் : தாராளமா… இந்திய அரசு 3000 ரூபா கேட்டுச்சு. நாங்க 3 ரூபா கொடுத்து, தோள்ல தட்டிக் கொடுத்து போயிட்டு வாங்கன்னு சொன்னோம். அவங்களும் அதை வாங்கிட்டு ஒரு சலாம் வேற வெச்சிட்டுப் போனாங்க.

ஆண் : பிரமாதம். இப்ப நீங்க சொல்றதையெல்லாம் பார்த்தா இந்திய அரசோட பங்குதான் அதிகமா இருக்கும் போலயிருக்கே.

ஆண்டர்சன் : நிச்சயமா. இப்ப கூட பாருங்க. எல்லா நச்சுக் கழிவை நாங்களே அகற்றிக்கறோம்னு சொல்லிட்டாங்க. நஷ்ட ஈடு இன்னும் அதிகமா தர்றோம்னு சொல்லியிருக்காங்க. மன்மோகன் சிங்ஜி என்ன தன் பாக்கெட்ல இருந்தா கொடுக்கப் போறாரு. காஷ்மீரில் இருந்து கன்யாகுமரி வரையிருக்கும் பாரதத் தாயின் தவப்புதல்வர்கள் அல்லவா போபால் மைந்தர்களுக்குக் கொடுக்கப் போறாங்க.

ஆண் (மன்மோகன் சிங் ஜியைப் பார்த்து) : சார் உங்களை என்னமோ நினைச்சேன். பெரிய ஆள் சார் நீங்க. அமைதியா பொம்மை மாதிரி இருந்துட்டு என்னவெல்லாம் அடிச்சு தூள் கிளப்பறீங்க.

மன்மோகன் சிங் ஜி : என் கைல என்னங்க இருக்கு. மேடம் சொல்றாங்க. நான் பண்ணறேன்.

ஆண் : என்னே ஒரு பணிவு… என்னே ஒருபணிவு… ஓ.கே. ஒரு காலர் லைன்ல இருக்காரு… சொல்லுங்க சார்.

குரல் : நான் நாமக்கல்லுல இருந்து கூமுட்டை பேசறேன்…

ஆண் : என்னது கூமுட்டையா..?

குரல் : ஆமாங்க.

ஆண் : ரொம்ப வித்தியாசமான பேரா இருக்கே..?

குரல் : ரொம்பப் பொருத்தமான பேருன்னும் நிறைய பேரு சொல்லுவாங்க.

ஆண் : அப்படிங்களா… ரொம்ப சந்தோஷம். என்ன கேட்கப் போறீங்க..?

குரல் : எனக்கு கில்லி படத்துல இருந்து இலைய தலபதியோட அப்படிப் போடு… போடு…ங்கற பாட்டு போடுங்களேன்.

ஆண் (லேசாக அதிர்ந்து) : அப்படிப் போடு சாங்கா..? சார்… நீங்க வேற ஷோவுக்கு போட வேண்டிய நம்பரை போட்டுடீங்கன்னு நினைக்கறேன். இது பாட்டுப் போடற ஷோ இல்லை. போபால்ல நடந்த சம்பவம் பற்றியும் அதுல கஷ்டப்பட்டவங்க பத்தியுமான நிகழ்ச்சி.

குரல் : அதனால என்னங்க. சும்மா போட்டு விடுங்க. அங்க கஷ்டப்படறவங்க இலைய தலபதியோட இந்தப் பாட்டைப் பார்த்ததும் உற்சாகமா எந்திரிச்சு ஆட ஆரம்பிச்சிடுவாங்க.

ஆண் : ரொம்ப நல்ல யோசனைதான். நானும் கூட இந்த ஷோவுக்கு நடுவுல ரெண்டு குத்துப் பாட்டைப் போடலாம்னுதான் பார்க்கறேன். விடமாட்டேங்கறாங்க. சரி நாம் இனிமே வாசகர்களோட இந்த கோரிக்கைகளை மனசுல வெச்சு அடுத்து இது மாதிரி நடத்தற ஷோவை கொஞ்சம் அதிரடியா நடத்தறோம். உங்களோட ஆலோசனைக்கு ரொம்ப நன்றி.

அத்வானிஜி : இந்த காலரோட யோசனை நல்லாத்தான் இருக்கு. நீங்க இந்த சிச்சுவேஷனுக்கு பொருத்தமா ஏதாவது பாட்டு போடலாம்.

பின்னணி இசையமைப்பாளர், போனால் போகட்டும் போடா பாடலைப் போடுகிறார்.
கூட்டம் ஸ்தம்பித்துப் போய் கேட்கிறது. ஆண்டர்சனும், அத்வானிஜியும், மன்மோகன் சிங்ஜியும் மெய் மறந்து ரசிக்கிறார்கள்.

0

நாளைய வல்லரசின் நேற்றைய சாதனை – IV

5factory_smokeஒரு கனவின் வரைபடம் / அத்தியாயம் 11

ஆண்டர்சன் :  Wise men learn by other men’s mistakesfools by their own ன்னு சும்மாவா சொன்னாங்க. அதில பாருங்க… bloody fools don’t even learn by their own too-ன்னும் கூடவே ஒண்ணு சேர்த்துக்கலாம்.

ஆண்:  க்ரேட்… க்ரேட். போபால்ல ஆரம்பத்துல நடந்த சின்னச் சின்ன விபத்துகளைப் பார்த்து இந்திய அரசு எதுவும் செய்யலியா..? பத்திரிகையில கூட அபாயம்னு செய்தி வந்ததா சொல்லியிருந்தீங்களே…

ஆண்டர்சன் :  நான் மொதல்லியே இது ஒரு டீம் எஃபர்ட்ன்னு சொன்னேனே. அது வெறும் பேச்சுக்காகச் சொன்னது இல்லை. ஃபேக்டரி அபாய நிலைல இருக்கு. மக்களோட உயிர் எல்லாம் அபாயத்துல இருக்குன்னு செய்தி வந்ததும் ஒரு அமைச்சர் அழகா சொன்னாரு… இது என்ன செங்கல்லா… கருங்கல்லா… தூக்கி இங்க இருந்து அங்க வைக்க அப்படின்னாரு. அதுவும்போக இந்திய அரசும் ஒரு கமிஷனை அனுப்பி தொழிற்சாலையை சோதிக்க ஏற்பாடு பண்ணிச்சிது. அவங்க வந்து பார்த்துட்டு, வாங்க வேண்டியதை வாங்கிட்டு, பேஷ் பேஷ் ரொம்ப நன்னருக்கு அப்படின்னு சர்டிஃபிகேட் கொடுத்துட்டாங்க. இது எல்லாத்துக்கும் மேல ஃபேக்டரியைச் சுத்தி குடிசை போட்டுட்டு வசிச்சவங்களுக்கு அந்த இடத்துக்கு பட்டா போட்டுக் கொடுத்தாரு பாருங்க, அது தாங்க மாஸ்டர் ஸ்ட்ரோக். உண்மையிலயே அந்த விபத்துல அத்தனை பேர் சாக ஒரு அழகான வாய்ப்பை அதுதாங்க ஏற்படுத்திக் கொடுத்துச்சு.

ஆண்:  பட்டா போட்டுக் கொடுத்தாங்களா..?

ஆண்டர்சன் :  ஆமாம். தேர்தல்ல ஜெயிக்க வோட்டு வேணுமே. அன்னாடங் காய்ச்சிங்களுக்கு இப்படி ஏதாவது செஞ்சு கொடுத்தா, தலைமுறை தலைமுறையா நமக்கு விசுவாசமா இருப்பாங்களே.

பெண் :  அபாயகரமான ஃபேக்டரிக்கு பக்கத்துல எப்படி பட்டா போட்டுக் கொடுத்தாங்க?

மன்மோகன் சிங்ஜி :  அங்க இருக்கறவங்க செத்தா நமக்கு என்ன கவலைங்க? அவங்க என்ன என்னிக்குமே சாகாமலேயே இருந்திடப் போறாங்களா என்ன..? இல்லைன்னா உயிரோட இருந்தபோது இந்தியாவுக்கு ஒலிம்பிக்ல தங்கப்பதக்கமும் விஞ்ஞானத்துல நோபல் பரிசுமா வாங்கிக் கொடுத்துடப் போறாங்க. மூக்கு முட்ட மூணு வேளை தின்னுட்டு, காடு கரைய நாசப்படுத்தி போய்ச் சேர்ந்திருக்கப் போறவங்க தான. என்ன இப்ப கொஞ்சம் முன்னாலயே போயிட்டாங்க. பொதுவா நீங்க எந்தப் பிரச்னையையும் பாஸிட்டிவ் ஆங்கிள்ல பாக்கணும். ஒருத்தருக்கு ஒரு கை போச்சுன்னா… ஒரு கை போயிடிச்சுன்னு சொல்லக் கூடாது. இன்னொரு கை இருக்கே அப்படின்னு சொல்லணும்.

பெண் :  அதுவும் போயிடிச்சின்னா..?

மன்மோகன் ஜி :  ரெண்டு கால் இருக்கேன்னு சொல்லணும்’

ஆண் :  அதுவும் போயிடிச்சின்னா..?

மன்மோகன் ஜி : என்ன கேள்வி இது..? அதான்  உயிர் இருக்கேன்னு சொல்லணும்.

பெண் :  அதுவும் போயிடிச்சின்னா..?

மன்மோகன் ஜி : ஆஹா. விடமாட்டீங்க போல இருக்கே. இந்த உலக பந்தங்கள்ல இருந்தும் துன்பங்கள்ல இருந்தும் விடுதலை அடைஞ்சிட்டாருன்னு பிளேட்டை அப்படியே ஆன்மிகமாக்கிடணும்.

ஆண் : அப்படிக் குத்துங்க… இதுவல்லவோ தத்துவக் குத்து… யப்பா… எங்கயோ போறீங்க (மன்மோகனின் கையைப் பிடித்து முத்தமிடுகிறார்).

மன்மோகம் ஜி :  ஒண்ணும் இல்லை. இங்கயேதான் இருக்கேன். மேடம் சொல்றவரை இங்கயேதான் இருப்பேன். கவலையே படாதீங்க.

ஆண் : ஆண்டர்சன் சார் நீங்க இது பற்றி என்ன நினைக்கறீங்க?

ஆண்டர்சன் :  நான் என்ன சொல்ல… இப்படியான ஒரு அருமையான பதிலை ஈஸ்டர்ன் ஃபிலாசஃபி ரத்தத்துல ஊறின ஒருத்தராலதான் சொல்ல முடியும். ஐ கேன் ஜஸ்ட் வொண்டர். ஹேட்ஸ் ஆஃப் மிஸ்டர் மன்மோகன் ஹேட்ஸ் ஆஃப். ஆனா, நாங்க இந்த பிரச்னையை வேற கோணத்துல பார்த்தோம். இப்ப இந்திய மக்கள் தொகையையே எடுத்துக்கோங்க. மொத்தம் 100 கோடிக்கும் மேல இருக்கும். அதுல முப்பதாயிரம் பேர் செத்ததா அன் அஃபிஷியலா சொல்றாங்க. அது உண்மைன்னே வெச்சுக்கிட்டாலும் 100 கோடில 30 ஆயிரம்ங்கறது .00003 சதவிகிதம் தான். அதாவது ஒரு மனுஷனோட கால்ல, ஒரு முள்ளுச் செடியோட இளம் முள்ளு லேசா வருடிக் கொடுத்துட்டுப் போற மாதிரிதான் அது. யாருக்கும் எந்த பாதிப்பும் கிடையாது. பட்டா போட்டுக் கொடுத்தது அந்த ஃபேக்டரி அபாயகரமானது இல்லைன்னு சொல்லவைக்க நாங்க எடுத்த முயற்சிகளோட ஓர் அங்கம்தான். எங்க விளம்பரத்துல கூட ஒரு விஞ்ஞானி சாக்லேட்டை சப்பிச் சாப்பிடற மாதிரி இந்த உரத்தை எடுத்து நாக்குல வெச்சு காட்டறமாதிரி விளம்பரம் செஞ்சிருந்தோம். அதைப் பார்த்துட்டு நிறைய பேர் எடுத்து சாப்பிட்டாங்க என்னவோ தெரியாது. ஆனா இந்த ஃபேக்டரினால எந்த பிரச்னையும் கிடையாதுன்னு இந்திய அரசு கற்பூரம் ஏத்தி அணைச்சு சத்தியம் பண்ணிச்சிது. அதுதான் எங்களுக்கு ரொம்பப் பெரிய பலமா இருந்துச்சு.
மானினிய மன்மோகன் சிங்ஜி : நீங்க எங்களை ரொம்பவே புகழறீங்க. நாங்க எங்க கடமையைத்தான் செஞ்சோம்.

ஆண்டர்சன் : அது சரிதான். ஆனா இந்தக் காலத்துல யார் அப்படி விசுவாசமா அர்ப்பண உணர்வோட செயல்படறாங்க சொல்லுங்க?

மன்மோகன்  சிங்ஜி : நீங்க கூட எவ்வளவோ அருமையான விஷயங்களைச் செஞ்சிருக்கீங்களே. குறிப்பிட்ட அளவுக்கு மேல விக்காதுன்னு தெரிஞ்சும் எக்கச்சக்கமா தயாரிச்சு சேமிச்சு வெச்சீங்களே. அமெரிக்கா, ஐரோப்பாலல்லாம் 2 டன்னுக்கு மேல சேமிச்சு வைக்கக்கூடாது சொல்ற ஒரு பொருளை 90 டன்னுக்கு மேல தயாரிச்சு ஜம்னு அடுக்கி வெச்சீங்களே அதை யாரால பீட் பண்ண முடியும் சொல்லுங்க? அதுவும்போக அபாயமான வேதிப் பொருட்களை ஒரே பெரிய டேங்க்ல வெச்சிருக்கக்கூடாது. சின்ன சின்ன கண்டெய்னர்லதான் வெச்சிருக்கணும்னு சொன்னதை அழகா மீறியிருந்தீங்களே.
ஆண்டர்சன் : யெஸ் யூ ஆர் ரைட். அதுக்கான முழு கிரிடிட்டும் எங்களுக்குத்தான் கிடைக்கணும்.

மன்மோகன் சிங்ஜி : அது மட்டுமா, செலவைக் குறைக்கறேன் பேர்வழின்னு பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளை மொத்தமா முடக்கி வெச்சீங்களே…

ஆண் : பாதுகாப்பு ஏற்பாடுங்களைக் குறைச்சாங்களா..? சொல்லவே இல்லியே?

மன்மோகன் சிங்ஜி: அங்கதாங்க அமெரிக்கர்களோட எக்சலன்ஸி இருக்கு. அவங்களோட இன்ஜினியர்கள் வந்து சோதிச்சுப் பார்த்துட்டு ஒரு அறிக்கை கொடுத்தாங்க இல்லையா. அதைப் பார்த்ததும் ரெண்டு முக்கியமான வேலைங்களைச் செஞ்சாங்க. மொதலாவதா அமெரிக்க ஃபேக்டரில பாதுகாப்பு ஏற்பாடை பலப்படுத்தினாங்க. அதே கையோட இந்திய ஃபேக்டரில பாதுகாப்பு ஏற்பாட்டைக் குறைச்சாங்க.

ஆண் : அப்படியா..? அது ஏன்..?

சிங்ஜி : செலவு அதிகம் இல்லையா..? அவங்க என்ன தர்ம சத்திரமா நடத்தறாங்க. செலவு அதிகம்னு சொல்லி நிறைய பேரை வேலையைவிட்டுத் தூக்கினாங்க. பாதுகாப்புக் கருவிகள் எல்லாத்தையும் முடக்கிப் போட்டாங்க. எல்லாம் சரியா இருக்கான்னு ஒரு மணி நேரத்துக்கு ஒருதடவை செய்ய வேண்டிய சோதனைகளை ரெண்டு மணி நேரத்துக்கு ஒன்ணா ஆக்கினாங்க. ஏற்கெனவே நிறைய தயாரிச்சு வெச்சிட்டதுனால கொஞ்ச நாளாவே தயாரிப்பை நிறுத்தி வெச்சிருந்தாங்க. டைனசர்தான் தூங்கிட்டு இருக்கே. வேலில எதுக்கு மின்சாரம் அப்படின்னு ரெஃப்ரிஜிரேஷனை நிறுத்தி வெச்சாங்க. இதுல ஒரு சுவாரசியமான விஷயம் என்னன்னா, 610 அப்படிங்கற டேங்க்ல இருந்துதான் வாயு கசிஞ்சு இந்த விபத்து ஏற்பட்டுச்சு. அதை குளிர்ச்சியா வெச்சுக்க தேவைப்பட்ட குளிர்பதன வாயுவோட செலவு என்ன தெரியுமா..? ஒரு நாளைக்கு வெறும் சுமார் 1700 ரூபாய்தான்.
ஆண்:  அதைக்கூடச் செய்ய முடியலையா… அந்த கம்பெனிக்கு கோடிக்கணக்குல லாபம் கிடைச்சிருக்குமே?

மன்மோகன் சிங்ஜி :  ஆமாம். லாபத்தை இங்கதான் செலவழிக்கணும்… மறு முதலீடு செய்யணும்னு எந்த நிபந்தனையும் கிடையாதே..?

ஆண்:  இப்ப இந்த சம்பவத்தையெல்லாம் கேள்விப்படுற அமெரிக்க மக்கள் அங்க மட்டும் நேர்மையா நடந்துகறீங்க. வேற நாடுகள்ல  இப்படி நடந்துக்கறீங்களேன்னு கேள்வி கேட்க மாட்டாங்களா..?

ஆண்டர்சன் :  அது எப்படி அவங்க கேள்வி கேட்பாங்க? பொறுப்பையெல்லாம் இந்திய அதிகாரிகள்கிட்ட விட்டாச்சே?

ஆண்: ஆனா, அதுல இருந்து வர்ற லாபத்தை அமெரிக்காவுக்குத்தான  எடுத்துட்டுப் போயிருக்கீங்க..?

ஆண்டர்சன் : இது என்ன கேள்வி? உலகம் பூரா இதுதான நடக்குது. விவசாயி உழுது, நீர் பாய்ச்சி, காவல் காத்து பயிரை வளர்ப்பான். அறுவடை ஆனதும் அந்த தானிய மூட்டையெல்லாம்  பண்ணையார் வீட்டுக்குத்தான போய்ச் சேரும். பட்டினி உனக்கு… பால் பாயாசம் எனக்கு… இதுதான உலக நியதி.

ஆண் : அது இல்லைங்க… கணவன் ஸ்ட்ரிக்டா இருந்தா நான் பத்தினியா இருப்பேன். கொஞ்சம் அசடா இருந்தா ஊர் மேய்வேன்னு சொன்னா அந்த பொண்ணுக்கு வேற பேருதான வைப்பாங்க. சட்டம் எங்க ஸ்ட்ரிக்டா இருக்கோ அங்க மட்டும் பணிஞ்சு நடந்துப்போம். இல்லாத இடத்துல லஞ்சம் கொடுப்போம். பாதுகாப்பு ஏற்பாடை கவனிக்க மாட்டோம்னு சொன்னா திட்டமாட்டாங்களா..? சிங்கம் எல்லா இடத்துலயுமே சிங்கமாத்தான இருக்கணும். குகையை விட்டு வெளிய வந்தா பீயைத் தின்னுவேன்னு சொன்னா அது அசிங்கம் இல்லையா..? கார்ப்பரேட் எத்திக்ஸ்ன்னு ஒன்ணு கிடையாதான்னு கேட்க மாட்டாங்களா..?

மன்மோகன் சிங்ஜி :  அப்படியெல்லாம் அவங்க எதுக்கு உணர்ச்சிவசப்படப் போறாங்க?

ஆண்டர்சன் :  இல்லை இந்தத் தம்பி கேட்கற கேள்வி சரிதான். அவங்களை நாங்க எப்படி சமாளிப்போம்னா இந்திய மக்கள் ரொம்பவும் அலட்சியமானவங்க. வெவரம் பத்தாது. என்ன சொன்னாலும் கேட்கமாட்டாங்க. குழந்தைகள் படிக்கற ஸ்கூலுக்கு ஓலைக் குடிசையைப் போடுவாங்க. தீப்பிடிச்சி எரிஞ்சிடுமேன்னு பயப்படமாட்டாங்க. பைக் ஓட்டறதுன்னா ஹெல்மெட் போட்டுக்க மாட்டாங்க. கார் ஓட்டறதுன்னா ஏர் பேக் வெச்சுக்க மாட்டாங்க. எதை எடுத்தாலும் ரொம்ப அலட்சியமாத்தான் இருப்பாங்க. அது அவங்களுக்கு பெரிய பிரச்னையையும் கொண்டு வந்ததில்லை.

போபால் ஃபேக்டரியையே எடுத்துக்கோங்களேன். அங்க வேலை பார்க்கறவங்களே முகத்துக்கு முகமூடி போட்டுக்கச் சொன்னாக் கேட்க மாட்டாங்க. கைக்கு கிளவுஸ் போட்டுக்கச் சொன்னா கேட்க மாட்டாங்க. அவங்களுக்கே விஷயத்தைச் சொல்லிப் புரியவைக்க முடியாது அப்படிங்கறபோது மக்களுக்கு என்னத்தைச் சொல்லிப் புரிய வைக்கறது. உலகத்துல மூணு வழிகள் இருக்கு. சரியான வழி… தப்பான வழி… மூணாவதா இந்தியர்களின் வழி அப்படின்னு ஒண்ணு இருக்கு… அமெரிக்க மதிப்பீடுகள், சட்ட திட்டங்கள், வழி முறைகள் எதுவுமே அங்க செல்லுபடியாகாது… சிங்கத்தோட வாழ்க்கை முறை வேற… பன்னியோட வாழ்க்கை முறை வேற இல்லியா… அப்படின்னு சொல்லி சமாளிச்சிடுவோம். இப்ப கூட அமெரிக்கால போய் யார் கிட்டயாவது போபால் பற்றிக் கேளுங்க… நாம என்ன பன்ண முடியும். நல்லது பண்ணத்தான் போனோம். இப்படி ஆகிடிச்சேன்னுதான் சொல்லுவாங்க.

ஆண்:  அங்கதான் நிக்கிறீங்க ஆண்டர்சன் சார்.

அத்வானிஜி : அதுவும்போக அமெரிக்காக்காரங்க மேல இதுல எந்தத் தப்பும் கிடையாது. ஒருவேளை டிசம்பர் ஒண்ணாந்தேதி பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளை நிறுத்தியிருந்து, டிசம்பர்  2ம் தேதி இந்த விபத்து நடந்திருந்தா பாதுகாப்பு ஏற்பாட்டை நிறுத்தினதுனாலதான் பிரச்னை வந்துச்சு. அதுக்குக் காரணமான அமெரிக்கக்காரங்கதான் பதில் சொல்லியாகணும்னு நாம் சொல்ல முடியும். ஆனால், பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் அந்த ஃபேக்டரி ஆரம்பிச்ச அன்னிலேருந்தே இப்படித்தான் இருக்கு. குழாயெல்லாம் துருப்பிடிச்சா மாத்த மாட்டாங்க. அலாரம் வேலை செய்யாது. மீட்டர் ரீடிங் சரியா தெரியாது. பிரமாண்ட கொள்கலத்துலதான் எல்லாத்தையும் வெச்சிருந்தாங்க. அப்பப்போ வாயு கசியும். யாராவது ஒண்ணு ரெண்டு பேர் சாவாங்க. சிலருக்கு கண்ணு போகும். இதெல்லாம் நாலைஞ்சு வருஷமா வழக்கமா நடந்துட்டுத்தான இருந்தது. அதனால, அப்படியே வண்டி ஓடிடும்னு அவங்க நினைச்சிட்டாங்க. இப்படி நடக்கும்னு யாருக்குத் தெரியும் சொல்லுங்க.
மன்மோகன் சிங்ஜி : சரியாச் சொன்னீங்க. அதுவும்போக நம்ம நாட்டுக்கு இது மாதிரியான டெக்னாலஜிகள் கட்டாயம் தேவைதான். இப்போ நம்ம நாட்டோட வளர்ச்சி விகிதம் 6.1 ஆ இருக்குது. விவசாயத்துறையில வளர்ச்சி 4.2 ஆ இருக்குது. உரம், பூச்சி கொல்லியெல்லாம் வர்றதுக்கு முன்னால நம்மளோட உற்பத்தி 4 கோடியே 12 லட்சத்து, 111 டன்தான். அதெல்லாம் வந்ததுக்குப் பிறகு, 34 கோடியே 45 லட்சத்து 27 ஆயிரத்து 678 டன் உற்பத்தி செஞ்சிருக்கோம். அதெல்லாம் எப்படி சாத்தியமாச்சுது. இது போன்ற உரத்தையும் பூச்சிக் கொல்லியையும் பயன்படுத்தினதுனாலதான.

பெண் : ஆனா நிறைய விவசாயிங்க தற்கொலை செய்யறாங்க. விலைவாசியெல்லாம் ஏறிக்கிட்டே போகுது. இந்தியால நிறைய பேர் பட்டினியாகவே இருக்காங்க. உற்பத்தி அதிகரிச்ச பிறகும் இதெல்லாம் ஏன் நடக்குது..?

மன்மோகன் சிங்ஜி : சுய நலத்தோட யோசிக்கக் கூடாது தம்பி. நாம நமக்கா உற்பத்தி செய்யறோம். எல்லாம் ஏற்றுமதிக்காகத்தான செய்யறோம். டாலர் டாலரா நமக்குக் கிடைக்கும். அந்நியச் செலாவணி பெருகும். பண வீக்கம் குறையும். அமெரிக்காக்காரங்க மாதிரி நாலு பேர் நல்லா இருக்கறதுக்காக நாம கஷ்டப்படறதுல தப்பே இல்லை. அதனால, போபால் மாதிரியான சம்பவங்கள் நடக்கத்தான் செய்யும். நாம வளர்ச்சிப் பாதையில கம்பீரமா திரும்பிப் பார்க்காம ஓடிக்கிட்டே இருக்கணும்.
ஆண் : எல்லா சந்தேகத்துக்கும் நல்லா தெளிவா பதில் சொல்லிட்டீங்க. ஓ.கே. ஒரு காலர் லைன்ல இருக்காரு. அவர் கிட்டப் பேசுவோம்.

ஹலோ… சொல்லுங்க சார், எங்க இருந்து பேசறீங்க.

நேயர் : மதுரைல இருந்து பால் பாண்டி பேசறேன்.

ஆண் : சொல்லுங்க பால் பாண்டி…

பால் பாண்டி : போபால் பிரச்னைக்கு யார் காரணம் அப்படிங்கற அருமையான தலைப்புல நிகழ்ச்சி நடத்தறதுக்கு மொதல்ல வாழ்த்துக்கள் சார்.

பெண் : நன்றி. உங்களை மாதிரி ஆட்களோட வாழ்த்துகள் இருக்கறதுனாலதா எங்க வண்டி நல்ல ஓடுது. அப்படியே ப்ரொட்யூசருக்குப் போன் போட்டு நம்மளைப் பத்தி நாலு வார்த்தை சொல்லி வையுங்க.

பால் பாண்டி : என்னங்க இது அந்த தவில்காரர் காதுல விழற மாதிரி சொல்லுன்னு சொல்ற மாதிரி சொல்றீங்களே… ஓ.கே. சொல்லி வைக்கறேன். சரி விஷயத்துக்கு வர்றேன். இந்த பிரச்னைக்கு முக்கிய காரணம் யாருன்னு பார்த்தா, அந்த தொழிற்சாலைல வேலை பார்த்ததுல அதிருப்தியுற்ற ஒரு தொழிலாளிதான் அந்த சதியைப் பண்ணியிருக்காரு.

ஆண் : அதெப்படி அவ்வளவு கரெக்டா சொல்றீங்க..?

பால் பாண்டி : ஆண்டர்சன் சாரோட ஆளுங்க அப்படித்தான சொல்லியிருக்காங்க. அவங்க சொன்னா அது சரியாத்தான் இருக்கும்.

ஆண் : ஆனா அவங்களால அதை நிரூபிக்க முடியலியே..?

பால் பாண்டி : அது பெரிய மேட்டரே இல்லை. இப்ப இந்த கதையில ஒரு ட்விஸ்ட் வருதா இல்லையா..? அதுதாங்க முக்கியம். இவனைக் கேட்டா அவனைக் காரணம்னு சொல்லணும். அவனைக் கேட்டா அடுத்தவனைக் காரணம்னு சொல்லணும். இப்படியே மாறி மாறி வட்டமா நின்னு சொல்லிக்கிட்டே இருக்கணும்.

பெண் : நீங்க சொல்றதுலயும் ஒரு பாயிண்ட் இருக்கத்தான் செய்யுது. மனசுல குறிச்சு வெச்சுக்கறேன். நிகழ்ச்சில பங்கெடுத்ததுக்கு ரொம்ப நன்றி.

ஆண் (ஆண்டர்சனைத் திரும்பிப் பார்த்து): சார்… இது ரொம்ப வித்தியாசமான கதையா இருக்கே. இதைக் கொஞ்சம் விளக்குங்களேன்.
ஆண்டர்சன் : அதாவது டிசம்பர் 2 அன்னிக்கு வழக்கம் போல க்ளீனிங் வேலை நடந்திருக்குது. ரெஃப்ரிஜெரேஷனுக்கு செலவு அதிகம் ஆகும் அப்படிங்கறதுனால டேங்குகளைக் குளிர்ச்சியா வைக்க பக்கத்துல ஓடற பைப்புல நிறைய தண்ணிய பாய்ச்சிட்டிருந்தாங்க.

ஆண் : அது ரொம்பத் தப்பு இல்லையா..?

ஆண்டர்சன் : சிக்கனம் தம்பி. சிக்கனம். இந்தியன் லோக்கல் டெக்னாலஜி அது. இந்த விஷயத்துல எல்லாம் நாங்க கலாசார, பண்பாட்டு அம்சங்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்போம். அதன்படி தண்ணியப் பைப்ல ஊத்தி விட்டபோது தப்பித் தவறி வேதிப் பொருள் இருந்த டேங்குக்குள்ள தண்ணி போயிடிச்சு. உடனே வேதிவினை ஆரம்பிச்சு நச்சுப் புகை வெளியேற ஆரம்பிச்சிச்சு.

பெண் : ஆனா, யாரோ ஒருத்தர் வேணும்னே தண்ணியை டேங்குக்க்குள்ள ஊத்தினதா சொன்னீங்களே.

ஆண்டர்சன் : ஆமாம். அது நாங்க தப்பிக்க சொன்ன கதைதான். வேணும்னே சதி செய்யாம தண்ணி அந்தப் பக்கம் போக வாய்ப்பே கிடையாதுன்னு நாங்க அடிச்சி சொன்னோம். இந்திய அரசும் எங்களுக்கு அதுல உதவி பண்ணினாங்க. எங்க இன் ஜினியர்களை விட்டு நடுநிலையாளர்கள், பத்திரிகைகாரர்கள், மக்கள் மத்தியில் சோதனை நடத்துவோம். சுத்தி உள்ள பைப்ல தண்ணி பாய்ச்சினா அது டேங்குக்குள்ள போகாதுன்னு செஞ்சு காட்டறோம் அப்படின்னு சொன்னோம். இந்திய அதிகாரிகள் அதுக்கு அனுமதி தரமாட்டேன்னு சொல்லிட்டாங்க.

ஆண் : மாட்டேன்னு சொன்னாங்களா..? ஏன்..?

ஆண்டர்சன் : ஏன்னா அப்படி செஞ்சிருந்தா எங்க மேலதான் தப்புங்கறது தெரிஞ்சிருக்குமே. யாரோ ஒருத்தன் வேணும்னே தண்ணியை திறந்துவிட்டுட்டான்னு நாங்க சொல்றது பொய்னு ஆயிடுமே. அதனால, நாங்க உங்க வீட்டுக்குள்ள வந்து சோதனை செஞ்சு காட்டறோம்னு வீராப்பா சவால் விட்டோம். தப்பே செய்யாத அவங்க எங்களைக் காப்பாத்தறதுக்காக ஏதோ அவங்க பேர்ல தப்பு இருக்கற மாதிரி முடியாதுன்னு சொன்னாங்க. இப்ப உலகத்துக்கு எங்க மேல தப்பு இல்லைங்கறது உறுதியாகிடிச்சு. இது மாதிரி அவங்க செஞ்சு கொடுத்ததையெல்லாம் நினைச்சா உடம்பெல்லாம் ஃபுல்லா புல்லரிக்குது தம்பி.

பெண் : ஓ.கே. சார். உங்க கிட்ட இன்னும் நிறைய கிடைக்கும்னு தெரியுது. அடுத்ததா நாம ஒரு போட்டியாளரை அழைப்போம். அதுக்கு முன்னால சின்ன கமர்ஷியல் பிரேக்…

(பிரேக்)

நாளைய வல்லரசின் நேற்றைய சாதனை – III

lab_rat_by_liorness-1ஒரு கனவின் வரைபடம் / அத்தியாயம் 11

முந்தைய பகுதிகள்

ஆண் : இந்த சம்பவத்துக்கு யார் காரணம்னு நீங்க நினைக்கறீங்க.

அப்துல்லா : எல்லாம் தக்தீர்தான்.

ஆண் : கரெக்டா சொன்னீங்க அப்துல்.

ஆண்டர்சன் அத்வானிஜியிடம் குனிந்து ‘தக்தீர்’ என்றால் என்ன என்று கேட்கிறார். விதி என்று அவர் சொல்கிறார். அப்படியா..?

மன்மோகன் சிங்ஜி : எங்கள் முன்னோர்கள் எங்களுக்கு செஞ்சு தந்திருக்கற பாதுகாப்பு இது. நாம் எல்லாத்தையும் செஞ்சிட்டு, நம்ம கைல என்ன இருக்கு. எல்லாம் விதின்னு வானத்தைப் பார்த்து கையைக் காட்டிட்டா போதும்.

ஆண்டர்சன், சிங்ஜியின் தோளில் தட்டிக் கொடுக்கிறார்.

ஆண்டர்சன் : ஆனா, இந்த நவீன விஞ்ஞான யுகத்திலயும் அதை நம்பறாங்களா..?

அத்வானிஜி : பழகிய தடத்திலன்றோ பாயும் பழையாறு.

மன்மோகன் ஜி : கரெக்டா சொன்னீங்க.

ஆண் அறிவிப்பாளர் (அப்துல்லாவைப் பார்த்து) : ஓ.கே. உங்க கதையை நல்லா  சொல்லிட்டீங்க. ஐ திங் இட் ஈஸ் நைஸ். ஜட்ஜஸ் கிட்ட கேப்போம். சார் இவரோட பெர்ஃபாமன்ஸ் எப்படி இருக்கு?

ஆண்டர்சன் : இட்ஸ் குட். பட், அஸ் யு நோ, இட் ஈஸ் நாட் தி பெஸ்ட். இவங்க கிட்ட இருந்து நான் இன்னும் நிறைய எதிர்பார்க்கறேன்.
ஆண் : எவ்வளவு மார்க் கொடுப்பீங்க..?

ஆண்டர்சன் : ஐ திங் 6 வில் டூ.

பெண் : மன்மோகன் சிங்ஜி நீங்க எவ்வளவு மார்க் கொடுப்பீங்க..?

மன்மோகன் ஜி : 8.5

ஆண்டர்சன் மெதுவாக சிங் பக்கம் குனிந்து முஸ்லீம் ஃபேக்டர்..? என்று கேட்கிறார். மன்மோகன் சிங்ஜி, சீ போங்க… என்பதுபோல் செல்லம் கொஞ்சுகிறார்.

பெண் : ஆதர்ணிய அத்வானிஜி… நீங்க எவ்வளவு மார்க் கொடுப்பீங்க..?

அத்வானி ஜி : இந்தக் கதையில என்ன சோகமும் இருக்கறதா எனக்குத் தெரியலை. இவர் இன்னும் உயிரோடத்தான் இருக்கார். மனைவி கூட உயிர் பிழைச்சு ரொம்ப வருஷங்கள் உயிர் வாழ்ந்திருக்கங்க. மகள் நல்லாதான் இருக்கா. அவருக்கு கல்யாணம் ஆகி பேரன் பேத்திகள் எல்லாம் இருக்காங்க. இந்தியால இருக்கற மத்தவங்க மாதிரிதான் இவரோட குடும்பமும் இருக்கு. அதனால எனக்கு 3.5க்கு மேல மார்க் கொடுக்க முடியலை.
ஆண்டர்சன் மறுபடியும் குனிந்து, தி சேம் முஸ்லிம் ஃபேக்டர் என்கிறார். சிங்ஜி இப்போது வாய்விட்டுச் சிரிக்கிறார்.

ஆண் : ஓ.கே. நீங்க போகலாம்.

சக்கர நாற்காலியைத் தள்ளியபடியே உள்ளே கொண்டு செல்கிறார்கள்.

பெண் : அடுத்த எண்டர்டெய்னரைப்  பார்க்கறதுக்கு முன்னால ஒரு சின்ன கமர்ஷியல் பிரேக்.

மெத்தில் ஐஸோ சயனைட் சோதனை
முதலில் எலியின் மீது…
அடுத்ததாக முயலின் மீது…
இறுதியாக இந்திய மக்களின் மீது.
கண்டறியப்பட்ட உண்மைகள் :
1. சோதனைக்கு உட்படுத்தப்பட்டபோது எலி, முயல் போலவே மனிதர்களும் இறந்தார்கள்.
2. எலி, முயல் மீது செய்த சோதனைக்கு யாரிடமும் நாம் பதில் சொல்லக் கடமைப்பட்டிருக்கவில்லை. அது போலவே இந்திய மனித சாம்பிள்கள் மீது செய்யும் பரிசோதனைக்கும் யாரிடமும் பதில் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

பிரேக் முடிந்து ஷோ ஆரம்பிக்கிறது.

ஆண் (ஆண்டர்சனை நோக்கி) : எப்படி இதெல்லாம் உங்களால முடிஞ்சது? ஏதாவது ரூம் போட்டு யோசிப்பீங்களா..?

ஆண்டர்சன் :  சேச்சே… அதெல்லாம் இல்லை. எல்லாம் தானா வர்றதுதான்.

ஆண் :  எல்லாமே நீங்க எதிர்பார்த்தமாதிரியே நடந்துச்சா..? இல்லைன்னா கூடுதலாவோ குறைவாவோ இருந்துச்சா…?

ஆண்டர்சன் : ஆக்சுவல்லி நாங்க விரும்பினதைவிட கொஞ்சம் கம்மின்னுதான் சொல்லணும். நீங்களே பாருங்களேன். நடந்த சம்பவங்களைச் சொல்ல நிறைய பேர் உயிரோட இருக்காங்க. அது உண்மையிலயே நாங்க எதிர்பார்க்காததுதான். அங்க பூச்சிக் கொல்லி தயாரிக்கப் பயன்படுத்தின பொருள் ஒருவகையான சயனைட்தான். அதை சுவாசிச்சும் இத்தனை பேர் உயிரோட இருக்காங்கன்னா அது பெரிய ஆச்சரியம்தான்.

ஆண் :  ஓ… கூண்டோட கைலாசத்தைத்தான் எதிர்பார்த்திருந்தீங்க இல்லையா..?

ஆண்டர்சன் : ஆமாம். ஆமாம். கரெக்டா சொன்னீங்க. கூண்டோட கைலாசம்.

ஆண் : அடுத்த தடவை இந்தத் தப்பு இல்லாம பார்த்துப்பீங்க இல்லையா..?

ஆண்டர்சன் : நிச்சயமா. இதுல இன்னொரு விஷயமும் இருக்கு. இந்த ஃபேக்டரியை போபால்ல ஆரம்பிச்சது தப்பா போச்சு. இதையே தமிழ் நாட்டுல ஆரம்பிச்சு இப்ப நடத்தின கூத்தையெல்லாம் செஞ்சிருந்தா, திராவிட இன மானப் போராளிகள் ரொம்பவும் உற்சாகமா வட இந்திய சதி, ஆரிய சதி அப்படிச் சொல்லி இதை பெரிய லெவல்ல கொண்டுபோயிருப்பாங்க. தப்புப் பண்ணிட்டோம்.

சிங்ஜி :  நல்ல யோசனையாத்தான் இருக்கு. இப்பயும் ஒண்ணும் கெட்டுப் போயிடலையே. நம்மால்  முடியும். எனக்கு அந்த நம்பிக்கை நிறையவே இருக்கு. கூடங்குளம்னு ஒண்ணு ரெடி பண்ணி வெச்சிருக்கோம்.

ஆண் : சரி… இந்த சாதனையை எப்படி செஞ்சீங்க. நேயர்களுக்கு விரிவாச் சொன்னீங்கன்னா ரொம்பவும் பயனுள்ளதா இருக்கும். நாலு இடங்கள்ல அவங்களும் செஞ்சு பார்க்க வசதியா இருக்கும்.

ஆண்டர்சன் : உண்மையிலயே இந்த மாதிரியான விஷயங்களையெல்லாம் லீவ் இட் டு தி எக்ஸ்பர்ட்ஸ் அப்படிங்கறதுதான் சரியா இருக்கும். அவங்களாலதான் இது மாதிரி பெரிய அளவுல ப்ரொஃபஷனலா செய்ய முடியும். சின்னச் சின்ன அளவுல செய்ய ஆரம்பிச்சா செய்யறவங்களே அதுல மாட்டிக்க வேண்டி வந்துடும். அது நல்லதல்ல. அதனால இதையெல்லாம் நாங்க எப்படிச் செஞ்சோம்னு தெரிஞ்சிக்கோங்க. நீங்களா செஞ்சு பார்க்காதீங்க. அப்படியே ஏதாவது செஞ்சுதான் ஆகணும்னா எங்களுக்கு ஒரு மெயில் தட்டிவிடுங்க. நாங்களே எல்லாத்தையும் அருமையா செஞ்சு கொடுக்கறோம். சரி நான் எப்படி செஞ்சோம்ங்கறதை சொல்றேன்.

மொதல்ல நாம என்ன செய்யப் போறோம் அப்படிங்கறதை நாசூக்கா, கவுரவமா சொல்லணும். அதாவது நமக்கு கொள்ளை லாபம் சம்பாதிக்கணும்னு ஆசை இருந்தா அதை நேரடியா சொல்லக் கூடாது. உலகத்துல மக்கள் பசியால வாடறாங்க. உணவுத் தட்டுப்பாடு அதிகமா இருக்கு. அதை நாங்க போக்கப் போறோம் அப்படின்னு பாலிஷா சொல்லணும்.

ஆண் : ஆரம்பமே பிரமாதமா இருக்கே.

ஆண்டர்சன் : இதுக்கே ஆச்சரியப்பட்டா எப்படி. இன்னும் போகப்போக எவ்வளவோ இருக்கு. உணவு உற்பத்தியை அதிகரிக்கறதுதான் நம்ம இலக்குன்னு சொல்லிட்டோம் இல்லையா. அதை எப்படி நடத்தறது?

பெண் :  பெரிய ஏரிகள், குளங்களை வெட்டி அல்லது தரிசு நிலத்துல நீர்ப்பாசன வசதியைச் செஞ்சு அது மூலமா செய்யலாம் இல்லையா..?

ஆண்டர்சன் : அது ஓல்ட் ஃபேஷன். அதுவும்போக, அதுக்கெல்லாம் நிறைய மேன் பவர் தேவைப்படும். நமக்கு நிறைய மனிதர்கள் இந்த உலகத்துல இருக்கவேண்டிய அவசியமே கிடையது. நமக்கு எடுபிடி வேலை செய்ய நாலு பேர் இருந்தாப் போதும். அதோடு நாம எதையும் விஞ்ஞானபூர்வமா புதுமையா செய்யணும். உணவு உற்பத்தியையே எடுத்துக்கிட்டா விளையற பயிர்ல பாதிக்கு மேல பூச்சிகள் சாப்பிட்டு அழிச்சிடுது. இங்க நான் பயன்படுத்தற வார்த்தைகளை கவனமா பார்க்கணும். உண்மையிலயே பூச்சிகள் எல்லாம் இலை செடிகளைத் தின்னு வாழக்கூடியவை. அதனோட சர்வைவல் சார்ந்த ஒரு சாதாரண விஷயம்தான். ஆனா அதை அப்படி எளிமையா சொல்லக்கூடாது. பூச்சிகள் நம்மளோட எதிரி அப்படின்னு சொல்லணும். மனுஷன் நட்டு வளக்கற பயிர்களை அது சாப்பிட்டு அழிச்சிடுது. மனுஷனுக்குக் கிடைக்காம போயிடுது. அதைத் தடுக்க என்ன பண்ணனும்?
ஆண் : வேப்ப இலைக் கரசல் இல்லைன்னா சாணி, சாம்பல் கரைசலைத் தெளிக்கணும்… பூச்சிகள்லாம் பயந்து அலறி அடிச்சு ஓடிப் போயிடும்.

ஆண்டர்சன் : அங்கதான் நீங்க தப்பு பண்ணறீங்க. பூச்சியை விரட்டினா போதாது. அது மறுபடியும் கொஞ்ச நாள் கழிச்சு வந்துடும். அதனால ஒரேயடியா அழிச்சிடணும். அதுக்கு என்ன தேவை? சக்தி வாய்ந்த பூச்சிக்கொல்லி தேவை. அதைத்தான் நாங்க தயாரிக்கப் போறோம்னு களத்துல குதிச்சோம். சக்தி வாய்ந்த பூச்சிக் கொல்லியைக் கண்டுபிடிச்சோம்.
ஆண் : நீங்களே இதையெல்லாம் செஞ்சீங்களா..?

ஆண்டர்சன் : அதுக்கு அவசியமே இல்லை. இந்த உலகத்துல காசு இருந்தா போதும் எது வேணும்னாலும் கிடைக்கும். நாலு விஞ்ஞானிகளுக்கு கொஞ்சம் தவிடும் புண்ணாக்கும் வெச்சாப் போதும்… மள மளன்னு குடிச்சிட்டு நமக்கு பாலா கொடுத்துடுவாங்க. நாங்க அதைத்தான் செஞ்சோம். நாலு விஞ்ஞானிகளைக் கூப்பிட்டு கொறைஞ்ச விலையில பூச்சிக்கொல்லி தயாரிப்பது எப்படின்னு கேட்டோம். மணி மணியா யோசனை சொன்னாங்க. அதன்படி மெத்தில் ஐஸோ சயனைட்ன்னு ஒரு விஷம். அதை வெச்சு பூச்சிக்கொல்லி தயாரிச்சா கொள்ளை லாபம் கிடைக்கும் அப்படின்னு சொன்னாங்க. வேற முறையிலயும் அந்த பூச்சி மருந்தைத் தயாரிக்க முடியும். ஆனா அதுக்கெல்லாம் காசு ரொம்ப செலவாகும். அதனால மெத்தில் ஐஸோ சயனைட் வெச்சே தயாரிக்கறதுன்னு முடிவு பண்ணினோம்.
ஆண் : ரொம்பவும் அழகாச் சொன்னீங்க. ஆனா, அந்த பூச்சிக் கொல்லி நிறுவனத்தை எங்க நாட்டுல ஆரம்பிக்கணும்னு எப்படி தோணிச்சிது. எங்க மக்களோட கடின உழைப்பா… வியாபாரத்துக்கு இங்க இருந்த அழகான சூழலா..? எங்க தேசம் மேல அக்கறையா..? எது காரணமா இருந்தது.

(நடுவர்கள் மூவரும் விழுந்து விழுந்து சிரிக்கிறார்கள். கேள்வி கேட்டவருக்கு தான் ஏதாவது தவறாகச் சொல்லிவிட்டோமோ என்று குழப்பம் ஏற்படுகிறது. அதன் பிறகு தன் ஆடை எங்காவது கிழிந்துவிட்டதா என்று சுற்று முற்றும் பார்க்கிறார். ஒன்றும் இல்லை என்றதும் ஆண்டர்சனையே குழப்பத்துடன் உற்றுப் பார்க்கிறார்)

ஆண்டர்சன் (சிரிப்பை அடக்க முடியாமல்) : இந்தியர்களுக்கு நிறைய நகைச்சுவை உணர்ச்சி உண்டுன்னு சொன்னாங்க. ஆனா இந்த அளவுக்கு இருக்கும்னு நினைச்சே பார்க்கலை. குனிஞ்சு கொடுக்கறவன் முதுகுல தான தம்பி ஏற முடியும். சரி, விஷயத்துக்கு வர்றேன். விஞ்ஞானிங்க சக்தி வாய்ந்த பூச்சிக்கொல்லியைக் கண்டுபிடிச்சிட்டாங்க. அதோட தயாரிப்பு செலவும் ரொம்பக் கம்மி. ஆனா அதுல ஒரு பெரிய பிரச்னை இருந்தது. அந்த தொழிற்சாலைல இருந்து கேஸ் லீக் ஆயிடிச்சின்னா மனுஷங்க எல்லாம் பூச்சி மாதிரியே சொத் சொத்னு செத்து விழுந்திடுவாங்க. போபால்ல கூட நீங்க பார்த்திருப்பீங்களே. நீங்க காட்டின ஷார்ட் ஃபிலிம்ல கூட பார்த்தோமே… தெருல, ரயில்வே ஸ்டேஷன்ல, மைதானத்துல கொத்துக் கொத்தா செத்துக் கிடந்தாங்களே… என்ன அற்புதமான காட்சி. தாந்தேயோட இன்ஃப்ர்னோல வர்ற மாதிரி ஹைலி ஆர்ட்டிஸ்டிக்… என்சாண்டிங் விஷுவல்ஸ்.

ஆண்: அப்போ அது அவ்வளவு மோசமானதுன்னு உங்களுக்கு மொதல்லயே தெரியுமா..?

ஆண்டர்சன் : அஃப்கோர்ஸ்… அதுல என்ன சந்தேகம்? அதனாலதான் இந்தியாவுல அதை ஆரம்பிக்கணும்னு முடிவு செஞ்சோம்.

ஆண் : இல்லை உங்க நிறுவனத்தோட மருத்துவர்களெல்லாம் வாயுக்கசிவு ஏற்பட்டு எல்லாரும் வாந்தி எடுத்து மயங்கி விழ ஆரம்பிச்சப்ப, அந்த வாயு ரொம்பவும் பாவம். ஒண்ணுமே செய்யாது. கொஞ்ச நேரம் எரிச்சல் இருக்கும் அம்புட்டுத்தான் அப்படின்னு சொன்னாங்களே.

ஆண்டர்சன் :பின்ன எல்லாரும் செத்துத்தான் போவாங்கன்னு ஓப்பனா சொல்ல முடியுமா என்ன? அதுவும் போக நாங்க இன்னொன்னு நினைச்சிருந்தோம். நச்சு வாயுவினால மக்கள் இறக்கலை. இந்தியர்கள் சரியா சாப்பிடறதில்லை. சுத்தமா இருக்கறதில்லை. குளிக்கறதில்லை. நிறைய சாராயம் குடிக்கறாங்க. அதனாலதான் வாயு உள்ல போனதும் தாங்க முடியலை. செத்துட்டாங்க. அப்படின்னு ஏதாவது சொல்லலாமான்னு தான் நினைச்சோம்.

மானினிய மன்மோகன் சிங் ஜி : மே பி. அதுகூடக் காரணமா இருந்திருக்கலாம்.
ஆண்டர்சன் (சிரித்தபடியே) : ஆனா இறந்தவங்களோட எண்ணிக்கை ரொம்பவும் அதிகமா இருந்ததுனால அப்படிச் சொல்ல முடியாம போச்சு.

ஆண் : ஆனா அமெரிக்காவில ஹூஸ்டனிலயும் இதே தொழிற்சாலையை கட்டியிருந்தீங்களே. அங்க எந்த பிரச்னையும் வரலியே..?

ஆண்டர்சன் : எப்படி வரும்? அங்கதான் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் முழு அளவுல இருந்ததே. மொதல்ல அந்த எம்.ஐ.சி. 4.5 டிகிரியிலதான் இருந்தாகணும் அதனால அதைச் சுத்தி குளிர் பதன ஏற்பாடு செய்திருந்தோம். சின்னச் சின்ன கொள்கலன்ல வெச்சிருந்தோம். அதையும் தாண்டி வாயு கசிஞ்சா அதுல உள்ள நச்சுப் பொருள் எல்லாம் எரிஞ்சு போகற மாதிரி சிம்னி ஏற்பாடு செய்திருந்தோம். அப்பறம் காஸ்டிக் சோடான்னு ஒண்ணு இருக்கு. அதைத் தூவினா இந்த வாயுல இருக்கற நச்சு எல்லாம் கரைஞ்சு போயிடும். இப்படி நிறைய அடுக்கு பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் அழகா செஞ்சு வெச்சிருக்கோம். அதுமட்டுமில்லாமல் இந்த ஃபேக்டரிக்கு பக்கத்துல குறிப்பிட்ட மைல் தொலைவுக்கு குடிமக்கள் வசிக்கக் கூடாதுன்னு சொல்லியிருந்தோம். எல்லாமே பக்காவா இருந்தது.

பெண் :  இந்த ஏற்பாடெல்லாம் போபால்ல செய்யலியா..?

ஆண்டர்சன் : செஞ்சிருந்தோம். ஆனா உலுல்லாகாட்டிக்காக செஞ்சிருந்தோம்.

ஆண் :அப்படின்னா..?

ஆண்டர்சன் : பாக்கறதுக்கு என்னமோ பெரிய பந்தோபஸ்து மாதிரி தெரியும். ஆனா உள்ள எல்லாம் பொக்கா இருக்கும். இப்போ உங்களுக்கு ஒரு உண்மையைச் சொல்றேன். பாதுகாப்புக் கருவிகள் சரியா இயங்கலை அதனாலதான் இவ்வளவு பேர் செத்துட்டாங்கன்னு சொல்றாங்க இல்லையா. உண்மை என்னன்னா அந்தப் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் ஒழுங்கா இருந்திருந்தாலும் இந்த அழிவைத் தடுத்திருக்க முடியாது. ஏன்னா நாங்க ஆரம்பத்துலயே அப்படித்தான் டிஸைன் பண்ணியிருந்தோம்.

ஆண்: அது எப்படி முடிஞ்சது?

ஆண்டர்சன் : அது ரொம்ப ஈஸி. மொதல் வேலையா இந்த நிறுவனத்தோட அதிகக் கட்டுப்பாடு எங்க கிட்டத்தான் இருக்கணும்னு முடிவு பண்ணினோம்.

பெண் : அந்நிய நாட்டு நிறுவனங்கள் இந்தியாவில ஆரம்பிக்கும்போது 49 சதவிகிதத்துக்கு மேல வெச்சிருக்கக்கூடாதுன்னு சட்டம் இருக்கே.

ஆண்டர்சன் : ஆமாம் இருக்கு. அதுக்கு என்ன இப்போ.

ஆண்: அப்ப உங்கிட்ட அதிக அதிகாரம் எப்படி வரும்.

ஆண்டர்சன் : ஏன் வராது. 51 சதவிகிதப் பங்குகளை இந்தியர்கள் வாங்கினாலும் அவங்களும் எங்க ஆளாத்தான் இருப்பாங்க. அதுமட்டுமில்லாம இந்த போபால் விஷயத்துல நாங்க இன்னொன்னு செஞ்சோம். இந்த டெக்னாலஜி ரொம்பவும் ஒசந்தது. அது இந்தியர்களுக்குத் தெரியாது. அதனால எங்க கை ஓங்கி இருந்தாத்தான் சரியா செய்ய முடியும்னு சொல்லி 50.9 சதவித அதிகாரத்தை நாங்க எடுத்துட்டோம்.

ஆண் : இந்திய அதிகாரிகள், அரசியல்வாதிகள் கேள்வி கேட்கலியா..? அவங்களை எப்படி சமாளிச்சீங்க.

ஆண்டர்சன் : சில பேர் கேஷாவே கொடுத்துடுங்கன்னு கேட்டாங்க. சிலபேர் மது மாது வேணும்னு கேட்டாங்க. அவங்க கேட்டதைக் கொடுத்தோம்.

ஆண்: அப்போ, டபுள் எம்.ஏ. வேலை பார்த்து வேலையை கச்சிதமா முடிச்சிட்டீங்க.

ஆண்டர்சன் : அப்படிச் சொல்ல முடியாது. நாய்க்கு எலும்புத் துண்டு போடற மாதிரின்னு தான் அதைச் சொல்லணும். நாம எந்த அளவுக்கு எலும்புத் துண்டு போடறோமோ அந்த அளவுக்கு விசுவாசமா இருக்கும். அதுவும் போக, இந்தியர்கள் மேல பழியைப் போடறது ரொம்ப ஈஸி. ஃபேக்டரியைச் சுத்தி வீடுகள் இருந்தது. அதனாலதான் நிறைய பேர் செத்துட்டாங்கன்னு சொல்லி ஈஸியா நாங்க தப்பிச்சிட முடியும்னு எங்களுக்கு ஆரம்பத்துலயே தெரியும். ஆனா ஒண்ணு மட்டும் இங்க கட்டாயம் சொல்லியாகணும். உங்க அரசியல் தலைவர்கள் மட்டும் இல்லைன்னா இதை எங்களால இவ்வளவு அழகா செஞ்சிருக்கவே முடியாது.

ஆண் : அவங்க என்ன பண்ணினாங்க.

ஆண்டர்சன் : போபால் ஃபேக்டரில கொஞ்ச நாளாவே பிரச்னை பெரிசாகிட்டு வர ஆரம்பிச்சது. சின்னச் சின்னதா நிறைய கேஸ் லீக் விபத்துகள் நடந்துச்சு. ஒண்ணு ரெண்டு பேர் செத்துட்டாங்க. நிறைய பேருக்கு உடம்புல நிறைய காயங்கள் ஏற்பட்டுச்சு. உங்க ஊர் பத்திரிகைக்காரர் கூட அழகா ஒரு விஷயம் சொன்னார்… போபால் ஒரு எரிமலையின் மேலே இருக்கிறது அப்படின்னு.

பெண் : யாரும் அதைப் பார்த்து பயப்படலியா.? எந்த நடவடிகையும் எடுக்கலியா..?

ஆண்டர்சன் : இல்லை நடவடிக்கை எடுத்தோமே. போபால்ல கேஸ் லீக் ஆகற விஷயமும் அதனால வர்ற பாதிப்புகளும் தெரிய வந்ததும் எங்களோட இன் ஜினியர்கள் டீம் ஒண்ணை அனுப்பி எல்லாத்தையும் நல்லா சோதிக்கச் சொன்னோம்.

ஆண்: உங்க ஊர்ல இருந்தே வரச் சொல்லியிருந்தீங்களா..?

ஆண்டர்சன் : ஆமா அமெரிக்கால இருந்தே வரவைச்சிருந்தோம்.

ஆண்: அவங்க பார்த்துட்டு என்ன சொன்னாங்க.

ஆண்டர்சன் : ஆமா, வாஸ்தவம்தான்.  ஃபேக்டரி மிகவும் மோசமான நிலையிலதான் இருக்கு. இந்த இந்த ஏற்பாடுகளை பலப்படுத்தணும்னு சொன்னாங்க. அவங்க கொடுத்த ரிப்போர்ட் படி அப்படியே பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளைப் பல மடங்கு அதிகரிச்சிட்டோம்.
ஆண்: பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளை அதிகரிச்சீங்களா..? அப்பறம் எப்படி இந்த அளவுக்கு மக்கள் செத்தாங்க.

ஆண்டர்சன் : நான் ஏற்பாடுகளை அதிகரிச்சேன்னுதான் சொன்னேன். எங்கேன்ன்னு சொல்லலியே… போபால்ல கிடைச்ச ஆய்வு முடிவுகளை வெச்சு ஹூஸ்டன்ல ஃபேக்டரில பாதுகாப்பை பலப்படுத்தினோம்.

பெண் : எக்சலண்ட். இதை இதை இதைத்தான் உங்க கிட்ட எதிர்பார்த்தேன்.

(தொடரும்)

நாளைய வல்லரசின் நேற்றைய சாதனை – II

bhopal gasஒரு கனவின் வரைபடம் / அத்தியாயம் 11

ஆண் : ஓ.கே. நாம ஷோவுக்குப் போவோம். ஆக்சுவலா நம்ம சிறப்பு விருந்தினர்கள் மூவரையும் தொடர்பு கொண்டு போபால் சம்பவத்துக்கு யார் காரணம் அப்படின்னு ஒரு நிகழ்ச்சி நடத்தப் போறதா சொன்னபோது மூன்று பேருமே ஒரே குரல்ல சொன்னது இதுதான் : இது ஒரு டீம் எஃபர்ட். எங்களைப் பிரிச்சிப் பேசாதீங்க. நாங்க மூணு பேருமே ஒண்ணாத்தான் எல்லாத்தையும் செஞ்சோம். அதனால எதுவானாலும் நாங்க மூணு பேரும் ஒண்ணாத்தான் கூடிக் கலந்து பேசி சொல்லுவோம். அப்படின்னு சொல்லிட்டாங்க.

பொதுவா நிகழ்ச்சிங்கள்ல ரெண்டு கட்சிங்க எதிரும் புதிருமா நின்னு வாதாடுவாங்க. தங்கள் தரப்புத்தான் உசந்தது. அவங்க செய்ததுதான் சரின்னு சொல்லுவாங்க. அல்லது அவங்க மேல தப்பு இல்லை. அடுத்தவங்க மேலதான் தப்பு அப்படின்னு சொல்லுவாங்க. பட்டிமன்றம் வழக்காடு மன்றங்கள்ல எல்லாம் அப்படித்தான் நடக்கும். ஆனா இந்த நிகழ்ச்சியை அப்படி நடத்த வேண்டாம்னு சொல்லிட்டாங்க. ஏன்னா, பட்டிமன்றம் போன்ற நிகழ்ச்சியில யார் சிறப்பா வாதாடறாங்களோ அவங்க கட்சி ஜெயிச்சிட வாய்ப்பு இருக்கு. அங்க உண்மை இருக்கா இல்லையா அப்படிங்கறது பெரிய விஷயமே இல்லை. வாதம் ஜெயிச்சிடும். அதனால, இவங்க மூணு பேருமே என்ன சொன்னாங்கன்னா, நாங்க உண்மையை மக்கள் மத்தியில எடுத்து வைக்கறோம். அவங்களே யார் காரணம் அப்படிங்கறதைத் தீர்மானிக்கட்டும் அப்படின்னு சொல்லிட்டாங்க. அதனால பார்வையாளர்களே… நிகழ்ச்சியை முழுசா பாருங்க. இங்க சொல்லப்படும் சம்பவங்களை நீங்களே அலசிப் பாருங்க. போபால் சம்பவத்துக்கு யார் காரணம் அப்படிங்கறதை 57576 என்ற எண்ணுக்கு  எஸ்.எம்.எஸ். பண்ணுங்க. உங்களுக்காக ஒரு அற்புதமான பரிசு காத்துக்கிட்டிருக்கு.

அப்பறம் இந்த மூன்று சிறப்பு விருந்தினர்கள் மட்டுமே பேசிட்டிருந்தா பத்தாது அப்படிங்கறதுனால உங்களை சந்தோஷப்படுத்த போபால் கேஸ் விபத்துல பாதிக்கப்பட்டவங்க நம்ம முன்னால வந்து தங்களோட கண்ணீர் கதையைச் சொல்லப் போறாங்க. யார் சொல்றது ரொம்பவும் விறுவிறுப்பா, உணர்ச்சிபூர்வமா, சுவாரசியமா இருக்கு… யார் சொன்னதைக் கேட்டதும் நமக்கு கண்ணுல தண்ணி வருது… ஐ மீன் கண்ணீர் வருதுன்னு பாருங்க. நான்காவது தரப்பா அவங்களும் ஆட்டத்துல உண்டு. சிறப்பு விருந்தினர்கள் யாருமே காரணமில்லை… மக்கள்தான் காரணம்னு நினைச்சா அதையும் உங்க பதிலா அனுப்பலாம். மறுபடியும் சொல்றேன். போபால்… ஸ்பேஸ் உங்க பேரு… ஸ்பேஸ் யார் காரணம்னு நீங்க நினைக்கறீங்களோ அவங்களோட எண்… அதை டைப் பண்ணி 57576 என்ற எண்ணுக்கு உடனே எஸ்.எம்.எஸ். அனுப்புங்க. ஜெயிக்கறவங்களுக்கு முதல் பரிசா என்ன தரலாம் ரதி… (பெண்ணைப் பார்த்துக் கேட்கிறார்).

ரதி : அந்த ஃபேக்டரி இருக்கற இடத்துக்கு ஒரு இன்பச் சுற்றுலா கூட்டிட்டுப் போகலாமா..? இரண்டு இரவுகள் மூன்று பகல்கள்… தங்குமிடம், சாப்பாடு எல்லாம் ஃப்ரீ. இல்லைன்னா அந்த ஃபேக்டரில தயாரிச்ச கேஸை ஒரு பாட்டில அடைச்சு உறிஞ்சு பார்க்கச் சொல்லிக் கொடுக்கலாமா..?

விருந்தினர்கள் விழுந்து விழுந்து சிரிக்கிறார்கள்.

ஆண் : அருமையான ஐடியா..! நிச்சயமா உனக்கு இந்த பரிசு கிடைக்கட்டும்னு ஆண்டவனை நான் வேண்டிக்கறேன். ஓ.கே. லெட் அஸ் வெல்கம் அவர் ஃபர்ஸ்ட் எண்டர்டெய்னர்.
திரை மறைவில் இருந்து ஒரு சக்கர நாற்காலியை ஒருவர் தள்ளிக் கொண்டு வருகிறார். அதில் அமர்ந்திருப்பவர் எலும்பும் தோலுமாகக் காட்சியளிக்கிறார். நொடிக்கொரு தடவை இருமியபடியே இருக்கிறார். அரங்கின் மையப் பகுதிக்கு வந்ததும் விளக்குகளின் வெளிச்சம் தாங்க முடியாமல் கண்கள் கூசுகிறது. லேசாக கண்களில் கண்ணீர் முட்டிக் கொண்டு வருகிறது.

ஆண் : மீட் மிஸ்டர் அப்துல்லா (அவர் பக்கம் திரும்பிப் பார்த்து லேசாகத் திடுக்கிடுகிறார்). மிஸ்டர் அப்துல்லா… என்னது இது சின்னப்புள்ளைத்தனமா இருக்கு. நீங்க அழப்படாது. நீங்க சொல்றதைக் கேட்டு நாங்கதான் அழணும். நீங்களே அழுதுட்டு பிரைஸை வாங்கிட்டுப் போகலாம்னு பார்க்கறீங்களா..? அது ரொம்ப ரொம்பத் தப்பு. (லேசாக சக்கர நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருப்பவரின் தோளில் தட்டிக் கொடுக்கிறார்) சரியா… ஆரம்பியுங்க… உங்க கதையை…

சக்கர நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருப்பவர் எச்சிலோடு சேர்த்து சோகத்தையும் முழுங்கிக் கொள்கிறார் : அவரது கண்கள் சிறிது நேரம் சூன்யத்தையே வெறித்துப் பார்க்கின்றன. இருமல் பொத்துக் கொண்டு வருகிறது. அடக்கிக்கொள்கிறார் : அன்னிக்கு செத்தவங்க எல்லாம் புண்ணியம் செஞ்சவங்க. ஒரே நாள்ல உசிரு போயிடிச்சு. தப்பிப் பொழைச்சவங்க ஒவ்வொரு நாளும் செத்துக்கிட்டிருக்கோம்.

ஆண் : சம்பவம் நடந்த அன்னிக்கு நீங்க எங்க இருந்தீங்க..? உங்களுக்கு ஊரே போபால்தானா..? பொழைப்புக்காக அங்க போயிருந்தீங்களா..?

அப்துல் : நான் பொறந்தது வளர்ந்தது எல்லாமே போபால்லதான். நாசமாப் போன ஃபேக்டரிக்கு பக்கத்துலதான் குடிசை போட்டு வசித்துவந்தேன்.

ஆண் : என்ன வேலை பார்த்தீங்க. ஃபேக்டரியிலயே வேலை பார்த்தீங்களா..? இல்லைன்னா வேற வேலையா..?

அப்துல் : நாம் சமோசா, கச்சோரி, தஹி பரா (தயிர் வடை) வியாபாரம் பண்ணினேன்.
பெண் அறிவிப்பாளர் நாக்கைச் சப்புக் கொட்டுகிறார்.

அப்துல் :  ஃபேக்டரி வாசல்லதான் காலைலயும் சாயந்திரமும் விப்பேன். அன்னிக்கும் அப்படித்தான் வித்துட்டு வீட்டுக்குத் திரும்பியிருந்தேன்.

ஆண் : வீட்ல யாரெல்லாம் இருந்தாங்க?

அப்துல் : நான், என் மனைவி, மகன் கலந்தர், மக முன்னி நாலுபேர் மட்டும் இருந்தோம்.

ஆண் : கேஸ் லீக் ஆனது அப்துல்லாவுக்கு எப்ப தெரிஞ்சது..? அப்ப அவரோட அனுபவம் எப்படி இருந்தது இதெல்லாம் தெரிஞ்சுக்கறதுக்கு முன்னால ஒரு சின்ன பி…. ரே… க்.

பெண் : எங்கயும் போயிடாதீங்க. பாருங்க பாருங்க பார்த்துக்கிட்டே இருங்க.
அணு ஒப்பந்தத்தை வெற்றிகரமாக  கையெழுத்திட்ட பாரதப் பிரதமர் அவர்களை வாழ்த்தியும் அவர் அணு மின்சார உற்பத்தி நிலையத்துக்கு அடிக்கல் நாட்ட வரப்போவதை வரவேற்றும் ஒரு விளம்பரம் ஓடுகிறது. சினிமா நட்சத்திரங்கள் தோன்றி அணு சக்தி நம் நாட்டுக்கு, ரொம்பவே தேவை என்று சொல்கிறார்கள். சூரியனை மறைத்தபடி பிரமாண்ட அணு உலை எழும்பி நிற்கிறது. இருண்ட குடிசைகள் ஒளி பெறுகின்றன. மோட்டார் பம்புகளில் இருந்து நீர் பொங்கிப் பாய்கிறது. பெரிய பெரிய தொழிற்சாலைகள் மடமடவென பெருகுகின்றன. அணு உலையில் ஒரு ஓரத்தில் மூலையில் சின்னதாக டேஞ்சர் என்ற விளம்பர பலகை தொங்குகிறது. வீசும் காற்றில் அது லேசாக நடுங்குவதுபோல் ஆடுகிறது.
விளம்பரம் முடிகிறது.

ஆண் : வெல்கம் பேக் டு தி ஒன் அண்ட் ஒன்லி… நம்பர் ஒன் துடப்பக் கட்டையின் நம்பர் ஒன் ஷோ!

பெண் : லெட் அஸ் கண்டினியூ அவர் ஷோ. சமோசா, கச்சோரி வித்தேன்னு சொன்னீங்களே அந்த வாழ்க்கை எப்படி போயிட்டிருந்தது?

அப்துல்லா : அல்லாவோட கருணையினால எல்லாம் ரொம்ப நல்ல நடந்துட்டிருந்துச்சு. அங்க இருந்தவங்க எப்பவுமே பசியோடதான் இருப்பாங்க. நல்லா வியாபாரம் ஆகும். தஹி பாரான்னு ஒண்ணு செஞ்சு விப்பேன்.

பெண் : தஹி பராவா..?

அப்துல்லா : ஆமா. உங்க ஊர்ல தயிர் வடைன்னு சொல்வீங்களே… மேல கொத்தமல்லியும் கார பூந்தியும் தூவி கொடுப்பேன் பாருங்க. எங்கிட்ட வாங்கிச் சாப்பிடறதுக்காகவே பக்கத்து ஊர்ல இருந்து பஸ் பிடிச்செல்லாம் வந்துட்டுப் போவங்க. அவ்வளவு அருமையா இருக்கும்.
பெண் : தயிர் வடையா… எங்களுக்கு ஸ்பெஷலா செஞ்சு எடுத்துட்டு வந்திருக்கீங்களா..? நாக்குல எச்சி ஊறுது.

ஆண் : கொஞ்சம் டீசண்ட்டா நடந்துக்கோயேன். எப்பப் பாரு தீனி தீனி. இதே நினைப்புதானா..? இந்த பிரேக்ல கூட நாலு வடை, ரெண்டு மசால் தோசை, ஒரு லிட்டர் காபி குடிச்சியே… பத்தாதா?

பெண் : ஏன் நான் சாப்பிட்டா உனக்கு என்ன..? வளர்ற புள்ள சாப்பிடறதை கண்ணு வைக்காத.

ஆண் : எது நீ வளர்ற புள்ள… இதப் பார்றா..? கல்யாணம் பண்ணி வெச்சிருந்தா இடுப்புல  ரெண்டு, தலைல ரெண்டு, வயித்துல ரெண்டுன்னு பெத்துத் தள்ளியிருப்ப. நீ வளர்ற புள்ளையா..?

பெண் : சரி. நம்ம டீலிங்கை அப்பறம் வெச்சுப்போம். இப்ப சார் சொல்லறதை முழுசா ஒழுங்கா கேட்கவிடு. தாத்தா நீங்க சொல்லுங்க. விஷ வாயு கசிஞ்ச போது நீங்க எங்க இருந்தீங்க..? எப்படி தப்பிச்சீங்க..?

அப்துல்லா : யா அல்லா… விஷ வாயு கசிஞ்ச அன்னிக்கு ராத்திரியை இப்ப நினைச்சாலும் உடம்பெல்லாம் நடுங்குதும்மா. அன்னிக்கு தலை சாய்ச்சது என்னமோ இந்த பூமியிலதான். ஆனா, கண் முழிச்சது நரகத்துலம்மா… வீட்டுல நாங்க நாலுபேரும் சாப்பிட்டுட்டு, தொழுதுட்டு படுத்திருந்தோம். வாசல்ல ஏதோ கூச்சல் குழப்பம். பக்கத்து வீட்டு சாவித்ரி அம்மா எங்க வீட்டுக் கதவைப் படபடன்னு தட்டினாங்க. கதவைத் திறந்து என்னன்னு கேட்டேன். ஓடுங்க ஓடுங்க. இங்க இருந்தா செத்துப் போயிடுவீங்கன்னு சொல்லிட்டே அந்த அம்மா ஓடினாங்க. எனக்கு மொதல்ல என்னன்னே புரியலை. வாசல்ல ஒரே புகை மூட்டமா இருந்தது. என் பொண்ணையும் பையனையும் அவங்க கூட ஓடிப் போகச் சொல்லிட்டு வீட்டுக்குள்ள புகுந்து கதவை மூடிக்கிட்டேன்.

ஆண் : ஏன் நீங்க அவங்க கூட போகலியா..?

அப்துல்லா : இல்லை. ஏன்னா புழுதிப்  புயலோ மண் புயலோ அடிச்சா அப்படியே ஒரு  இடத்துல முடங்கி உட்கார்ந்துடனும் அப்படின்னு எப்ப வாப்பா, உப்பாப்பா எல்லாம் சொல்லியிருக்காங்க. அதுமாதிரியே நானும் என் பொண்டாட்டியும் செஞ்சோம். கொஞ்ச நேரத்துல புகை வாசக் கதவு இடுக்கு, ஜன்னல் இடுக்கு வழியா உள்ள கசிஞ்சு வந்தது.
ஆண் (பெண் பக்கம் திரும்பி) : மணிரத்னம் சார் படத்துல கதவைத் திறந்தா பனிப் புகை வருமே அதுமாதிரி அருமையா இருந்திருக்கும் இல்லை.

அப்துல்லா : இது வேற புகை தம்பி. கொஞ்ச நேரத்துலயே அந்த வாயு தன் வேலையைக் காட்ட ஆரம்பிச்சிடிச்சு. கண்ல இருந்து தண்ணி கொட்ட ஆரம்பிச்சது. தொண்டை எரிய ஆரம்பிச்சது. இருமல், வாந்தின்னு எடுத்தோம். என்ன பண்றதுன்னே தெரியலை. அப்படியே அரை மயக்கத்துல வீட்டுலயே விழுந்திட்டோம்.

ஆண்டர்சன் : அதுதான் சரியான விஷயம். இந்த விபத்துல நிறைய பேர் செத்ததுக்கு முக்கியமான காரணம் உண்மையில நாங்க யாருமே கிடையாது. அந்த மக்கள்தான். அவங்க மட்டும் வீட்டுக்குள்ளேயே கதவை அடைச்சிட்டு, வாயு உள்ள வராம இண்டு இடுக்குகளை அடைச்சிட்டு இருந்திருந்தாங்கன்னா வாந்தி மயக்கத்தோட போயிருக்கும். எல்லாரும் பயந்து அலறி அடிச்சு வெளிய வந்ததுனால அந்த நச்சு வாயுவை சுவாசிச்சு மூச்சு முட்டி செத்துட்டாங்க. மரணத்துல இருந்து தப்பிக்கறேன் பேர்வழின்னு மரணத்தை நோக்கியே ஓடியிருக்காங்க. இன்ஃபேக்ட் இந்த சின்ன தற்காப்பு விஷயத்தை அவங்களுக்கு எடுத்துச் சொல்லியிருந்தாக்கூட நிறைய பேர் பிழைச்சிருப்பாங்க. ஆனா, தேங்க காட் அந்த மாதிரி எதுவும் நடக்கலை.

சிங்ஜி : உண்மைதான். அப்படி நடந்திருந்தா விஷயம் சப்புன்னு முடிஞ்சிருக்கும். இப்படி வண்ணமயமான காட்சிகள் நமக்கு பார்க்கக் கிடைக்காம போயிருக்கும். நிறைய பேர் அன்னிக்கு இறந்ததுனாலதான் அவங்களுக்கு சரித்திரத்தில இடம் கிடைச்சது. பத்திரிகைகள், காட்சி ஊடகங்களுக்கு நல்ல தீனி கிடைச்சது. இன்ஃபேக்ட் அந்த இடத்துல நிறைய என்.ஜி.ஓ.ஸ் சேவை பண்றதுக்கு நல்ல வாய்ப்பு கிடைச்சது. இட் இஸ் தி ஸ்டார்டிங் பாயிண்ட். பிணங்களை எடுத்துப் போடறதுல ஆரம்பிச்சு நிறைய பேருக்கு தொடர்ந்து வேலை வாய்ப்பு கிடைச்சது. எல்லாவகையிலயும் அது ஒரு நல்ல ஆரம்பம்னுதான் சொல்லணும்.

ஆண் : சரியாச் சொன்னீங்க சார். சரி அப்பறம் என்ன நடந்தது?

அப்துல்லா : அடுத்த நாள் ரொம்பவும் மோசமான நாளா இருந்தது. வீட்டு வாசக்கதவைத் திறந்து பார்த்தேன். நண்பர்கள், உறவினர்கள், தெரிந்தவர்கள் தெரியாதவர்கள் ஆடு மாடுகள், கோழிகள் என ஊரே இறந்து கிடந்தது. உயிர் தப்பியவர்கள் இறந்தவர்களை சோகமாகப் பார்த்தபடி உட்கார்ந்திருந்தார்கள்.

ஆண்டர்சன் : அருமையான  காட்சி. தெரு முழுக்க இறந்து கிடக்கும் சடலங்கள் மீது அதிகாலை சூரியனின் செந்நிற கதிர் ஒளி பட்டுத் தெறிக்கும் காட்சி என் மனக்கண்ணில் விரிகிறது. நீங்கள் பாக்கியவான். நேராக அதைப் பார்த்திருக்கிறீர்கள். தப்பிச்சு ஓடினாங்களே உங்க குழந்தைங்க என்ன ஆனாங்க..?

அப்துல்லா : பையன் இறந்துட்டான். வேகமா ஓட முயலைன்னு பொண்ணு ஒரு வீட்டுக்குள்ள போய் மயங்கி விழுந்திடுச்சு.

ஆண்டர்சன் : நான் சொல்லலை. வீட்டுக்குள்ள அடைஞ்சு கிடந்திருந்தா பிரச்னையே இருந்திருக்காது. அதுவும் போக அந்த வாயு ரொம்பவும் கனமானது. அது தரையோட தரையாவே பரவிச்சு. அதனாலதான் குழந்தைகளும் சிறுவர்களும் நிறைய அளவில செத்தாங்க. பெரியவங்களுக்கு அவ்வளவு பிரச்னையில்லை. வேகமா ஓடினவங்க வேகமா மூச்சை இழுத்துவிட்டதால இறந்துட்டாங்க. அவங்க அப்படி செஞ்சிருக்கக்கூடாது. ஆனா விதியை என்ன பண்ண முடியும்..? சரி… நீங்க அதுக்கப்பறம் என்ன பண்ணினீங்க.

அப்துல்லா : காலைல எழுந்திரிச்சதும் தெருவுல இறங்கி நடக்க ஆரம்பிச்சோம். செத்து விழுந்த ஒவ்வொருத்தருடைய உடம்பையும் திருப்பிப் பார்த்தோம். யாருக்காவது கொஞ்சமாவது உசிர் இருக்கான்னு மூக்குல கை வெச்சுப் பார்த்தோம். உடம்பெல்லாம் விறைச்சு குளிர்ந்து கிடந்தது. ரொம்ப நேரம் பைத்தியம் பிடிச்ச மாதிரி அலைஞ்சோம். பயங்கரமா பசி எடுத்துச்சு. வீட்டுல இருந்த சமோசா, கச்சோரிய எடுத்து சாப்பிட்டோம். அதுதான் நாங்க பண்ணின பெரிய தப்பு. அந்த விஷ வாயு வீட்டுல இருந்த எல்லா பொருளையும் விஷமா மாத்தியிருந்துச்சு. அது தெரியாததுனால அதைச் சாப்பிட்ட எங்களோட வயிறு ஒரேயடியா புண்ணாயிடிச்சு. தொண்டை வீங்கிடிச்சு. அன்னிக்கு ஆரம்பிச்ச வலியும் வேதனையும் 25 வருஷம் ஆகியும் இன்னமும் தொடர்ந்துட்டு இருக்குது. அந்த விபத்துக்கு அப்பறம் என்னால வேலைக்குப் போக முடியலை. வீட்டுல சம்பாதிச்சிட்டிருந்த ஒரே ஆள் நான்தான். இப்ப என்னால எழுந்திரிச்சு நடக்கக்கூட முடியலை. பெட்லயேதான் எல்லாம். என் பொண்ணுதான் எல்லாத்தையும் பார்த்துக்கறா… ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு… சாவு எப்ப வரும்னு காத்துக்கிட்டிருக்கேன் தம்பி.

ஆண் : சுதந்திரத்துக்காக காத்திருக்கறதைப்  பார்த்திருக்கேன். வெற்றிக்காகக் காத்திருப்பதைப் பார்த்திருக்கேன். பிடிக்காதவங்களோட வீழ்ச்சிக்காகக் கூட காத்திருக்கறதைப் பார்த்திருக்கேன். ஆனா மரணத்துக்காக காத்திருக்கற ஆளை மொதல் தடவையா பார்க்கறேன். கிவ் ஹிம் அ பிக் ஹேண்ட்…

பார்வையாளர்கள் கை தட்டுகிறார்கள்.

(தொடரும்)

நாளைய வல்லரசின் நேற்றைய சாதனை – I

ஒரு கனவின் வரைபடம் / அத்தியாயம் 11


(விழாவில் திரையிடப்பட்ட ஒரு டெலி ஃபிலிமின் திரைக்கதை வடிவம்).


போபாலில், எது நடந்ததோ அது நன்றாகவே நடந்தது. இந்தியாவில் எது நடக்கிறதோ அது நன்றாகவே நடக்கிறது. உலகில் எது நடக்குமோ அது நன்றாகவே நடக்கும்.

– புதிய கீதையில் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர்.

அல்லாஹ் கருணையே வடிவானவர். பசித்தவர்களுக்கு உணவு போன்றவர். தாகித்தவர்களுக்குத் தண்ணீர் போன்றவர். நோயுற்றவர்களுக்கு மருந்து போன்றவர்.

– முகம்மது நபி சல்

கர்த்தரே உமக்கு ஸ்தோத்திரம்…
இந்தப் பேரழிவை எமக்குத் தந்ததற்கு உமக்கு நன்றி ஐயா…
பிதா… சுதன்… பரிசுத்த ஆவிக்கு ஜெயம்…
கஷ்டப்பட்டு பாரம் சுமந்தவர்களுக்கு
மரணத்தை சம்பளமாகத் தந்த உங்களுக்கு ஸ்தோத்திரம்.
ஹல்லேலூயா… ஹல்லேலூயா… ஹல்லேலூயா!

– சங்கீதம் 11 அத்- 27 வது வரி

போபால் போன்ற சம்பவங்கள் நடக்கத்தான் செய்யும். நாம் அதையெல்லாம் பொருட்படுத்தக்கூடாது. முன்னேற்றப் பாதையில் முன்னேறிக் கொண்டே இருக்கவேண்டும்.

– மானினிய ஸ்ரீமான் மன்மோகன் சிங் ஜி

இந்தியா ஒளிர்கிறது.

-ஆதர்ணிய அத்வானிஜி

அமெரிக்காகாராள்லாம் ரொம்ப நல்லவா… அவா மேல ஒரு தப்பும் இல்லை. வாங்கோ… நாமளே எல்லாத்தையும் சரி பண்ணிடுவோம்.

– உள்துறை அமைச்சர்

வண்டியை தாறுமாறா ஓட்டிட்டுப் போய் பல பேரை ஒருத்தர் கொன்னுட்டா ஓட்டினவர் மேலதான தப்பு. வண்டியோட உரிமையாளர் மேல ஒரு தப்பும் கிடையாதே.

– இந்திய உயர் நீதிமன்ற நீதிபதியும்  யூனியன் கார்பைடின் அறக்கட்டளையின் தலைவருமான அஹமது.

0

abstract-209aதாரை தப்பட்டைகளும் டிரம்ஸ் டிரெம்பெட்களும் முழங்க நிகழ்ச்சி ஆரம்பிக்கிறது. வண்ணச் சுழல் விளக்குகள் அலங்கரிக்கும் மேடையில் பள பள உடையுடன் ஒரு பெண் ஒய்யாரமாக நடந்து வருகிறார். அவருக்குப் பின்னாலேயே கோட் சூட் போட்ட ஒருவர் துள்ளிக் குதித்து வருகிறார். இருவரும் அரங்கின் மையப் பகுதிக்கு வந்து அரங்கத்தினரை வணங்குகிறார்கள்.

பெண் அறிவிப்பாளர் : வெல்கம் டு தி ஒன் அண்ட் ஒன்லி… நம்பர் ஒன் துடப்பக் கட்டையின்… நம்பர் ஒன்  கேம் ஷோ..!

ஆண் அறிவிப்பாளர் : வந்தனமய்யா வந்தனம். வந்த சனமெல்லாம் குந்தணும்.
கிண்ணத்தில இருக்கு சந்தனம்… பூசிக்கிட்டு குந்தணும்…

(பின்னணி இசையில் உறுமி மேளம் வெளுத்து வாங்குகிறது).

ஆண் (இசையை சட்டென்று நிறுத்தச் சொல்லி) : போதும் இதுக்கு மேல அடிச்சா நம்ம அக்கா, கரகத்தை எடுத்து வெச்சு ஆட ஆரம்பிச்சிடுவாங்க. அதனால நாம ஷோவுக்குப் போவோம்…

பெண் (புடவையை இடுப்பில் செருகியபடி சண்டைக்கு போகும் பாணியில்) : என்னது நான் உனக்கு அக்காவா..? பொக்கை வாயை பல் செட் வெச்சி மறைச்சிருக்க. தலைக்கு வெச்சிருக்கற விக்குக்கே நரைச்சுப் போச்சின்னு டை அடிச்சிட்டு வந்திருக்க. இன்னிக்கோ நாளைக்கோன்னு இழுத்துட்டு இருக்கற உனக்கு நான் அக்காவா..?

ஆண் : ஐய்யோ… கேமரா ஓடிட்டிருக்கு. எல்லாரும் பாக்கறாங்க. ஷோவை ஆரம்பிப்போம்.

பெண் : ஷோ கெடக்கட்டும். இதுக்கு நீ பதில் சொல்லு. நான் உனக்கு அக்காவா..?

ஆண் : அப்ப உன்னை கரகாட்டக்காரின்னு சொன்னதுல கோபம் இல்லையா… நல்லதாப் போச்சு.

பெண் : அது அடுத்த எபிசோட். என்னை அக்கான்னு நீ எப்படிச் சொல்லலாம்? அதுக்கு மொதல்ல பதில் சொல்லு.

ஆண் : ஐய்யோ சரி விடு… அக்கான்னு சொன்னது தப்புத்தான். இனிமே ஆயான்னே கூப்பிடறேன். என்னை மன்னிச்சிடு.

பெண், செல்லக் கோபத்துடன் அடிக்க விரைகிறார். ஆண் பொய்யாகப் பயந்தபடியே ஓடுகிறார். சிறிது நேர கொஞ்சலுக்குப் பிறகு இருவரும் கட்டிப் பிடித்துக் கொள்கிறார்கள். சரி, நம்ம பஞ்சாயத்தை அப்பறம் வெச்சுப்போம். நாம நேரா நிகழ்ச்சிக்குப் போவோம். மொதல்ல லெட் அஸ் வெல்கம் அவர் சீஃப் கெஸ்ட்ஸ்.

பின்னால் இருக்கும் படுதாவின் மீது ஒளி பாய்ச்சப்படுகிறது. இசைக்கருவிகள் உச்சத்தில் முழங்குகின்றன. மெள்ள திரை விலகுகிறது. கோட் சூட் அணிந்தவர் கம்பீரமாக நடந்து வருகிறார். அவருக்குப் பின்னால் இருவர் வருகிறார்கள். அந்த இருவர் வரும்விதத்தைப் பார்த்தால் கோட் சூட் அணிந்தவரின் அடப்பக்காரர்கள் போல் நடை உடையில் அவ்வளவு பணிவு… பவ்யம்.

அறிவிப்பாளர்கள், சிறப்பு விருந்தினர்களுக்கு ‘பொக்கே’ கொடுக்கிறார்கள்.
ஆண் (மூவரில் ஒருவரை முன்னால் வரச் சொல்கிறார்) : நம் இன்றைய சிறப்பு விருந்தினர்களில் முதலில் யூனியன் கார்பைடு நிறுவனத்தின் சேர்மனை அறிமுகம் செய்வதில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைகிறோம் (இசைக்கருவிகள் காது அதிரும் அளவுக்கு முழங்குகின்றன).

யூனியன் கார்பைடு சேர்மனை உங்களுக்கெல்லாம் நல்லாத் தெரிஞ்சிருக்கும். ஆயிரக்கணக்கானவர்களைச் சர்வ சாதாரணமாகக் கொன்னவர்.

லட்சக்கணக்கானவங்களை கண்ணு தெரியாதவங்களாகவும், சுவாசிக்க முடியாதவங்களாகவும் பைத்தியமாகவும் ஆக்கியவர். தி கிரேட் வாரென் ஆண்டர்சன்.

(ஆண்டர்சன் தேர்தலில் வெற்றி பெற்ற தலைவர் மக்கள் கூட்டத்தின் முன் கைகளை உற்சாகமாக அசைத்து வாழ்த்துத் தெரிவிப்பதுபோல் பார்வையாளர்களைப் பார்த்து கைகளை அசைக்கிறார். கூட்டம் கை தட்டி வரவேற்கிறது).

அடுத்தது நம் புண்ணிய பூமியாம் பாரத தேசத்தின் தவப்புதல்வர்… சீக்கிய சிங்கம்… மானினிய ஸ்ரீமான் மன்மோகன் சிங்ஜி…

(பின்னணியில் பல்லே பல்லே… என்று சீக்கிய பாங்ரா இசை ஒலிக்கிறது. மன்மோகன் சிங்ஜி தலை குனிந்து வரவேற்பை ஏற்றுக் கொள்கிறார்)

அடுத்தது நம் இந்து சாம்ராஜ்ஜியத்தின் நவீன சிவாஜி… ரத யாத்திரை மன்னன்… ஆதர்ணிய அத்வானிஜி…

(பின்னணியில் ஓம் என்ற முழக்கம்… சங்கு ஒன்று உரத்து ஒலிக்கிறது. அத்வானிஜி கூட்டத்தினரைப் பார்த்து வணக்கம் சொல்கிறார்)

ஆண் : ஓ.கே. சார். இந்த நிகழ்ச்சிக்கு வந்து எங்களை கவுரவிச்சதுல ரொம்பவும் சந்தோஷம்.

அத்வானிஜி : உண்மையிலயே  இந்த மாதிரி மக்களுக்கு மிகவும் அவசியமான நிகழ்ச்சியை நடத்தற உங்க தொலைக்காட்சி நிலையத்துக்கு நாங்கதான் நன்றி சொல்லணும்.

ஆண் : தேங்யூ சார்… தேங்யூ. சரி… ப்ளீஸ் டேக் யுவர் சீட்.

அவர்களை அழைத்துக் கொண்டு சென்று இருக்கையில் அமரவைக்கிறார்.

ஆண் (சக அறிவிப்பாளரைப் பார்த்து) : அக்கா… சீ… ஆயா… தப்பு தப்பு… ஏ பொண்ணே… இப்பச் சரியா..? (பெண் அவரை முறைக்கிறார்). உனக்கு போபால் தெரியுமா..?

பெண் : போபாலா அப்படின்னா..? எனக்கு கோபாலைத் தான் தெரியும்.

ஆண் : எது இந்த கோபால் பல்பொடியா..? அதெல்லாம் பல் தேய்க்கறவங்களுக்குத் தான தெரியும். ஓ… நீ விளம்பரங்கள்ல பார்த்திருப்ப இல்லை.

பெண் (அடிக்கக் கையை ஓங்கியபடியே) : அந்த கோபால் இல்லை… (சரோஜா தேவி ஸ்டைலில்) கோபால்… நீங்க இல்லைன்னா என்னால உயிர் வாழ முடியாது! அந்த கோபால்.

ஆண் : ஓ அந்த கோபாலா..? சரி. ஆனா நாம் இன்னிக்கு பாக்கறப்போறது போபால். அது பல்பொடியும் இல்லை… ஆளும் இல்லை… ஒரு இடம்.

பெண் : இடம்னா..?

ஆண் : இடம்னா… இடம்தான்.

பெண் : அது தெரியும் டுபுக்கு… நாடா… மாநிலமா..? மாவட்டமா..?

ஆண் : குறுக்குக் கேள்வியெல்லாம் கேட்கக்கூடாது. டைரக்டர் சொல்லித் தர்றதை நான் சொல்றேன். பேசாம அதை கேட்கணும். சரியா..? கையைக் கட்டு (பெண், முன்னால் வந்து ஆணின் கையைக் கட்டுகிறார்) என் கையை இல்லை. உன் கையை. (பெண் தன் கையைக் கட்டிக் கொள்கிறார்). வாயில விரலை வை (விரல் சூப்பிக் கொள்வதுபோல் வைக்கிறார்) ஐய்யோ… ஐய்யோ… அப்படி இல்லம்மா (கையைக் கட்டிக் கொண்டு, ஆட்காட்டிவிரலை மட்டும் உதட்டில் வைத்து செய்து காட்டுகிறார். பெண்ணும் அப்படியே செய்கிறார்).

ஆண் : ஷோ முடியறவரை இப்படியே இருக்கணும். அசைஞ்சா கொன்னுப்புடுவேன். (பார்வையாளர் பக்கம் திரும்பி) : போபால்ல ஆயிரக்கணக்கானவங்க செத்துப் போயி இன்னிக்கோட 29 வருஷங்கள் ஆயிடிச்சு. அந்த சில்வர் ஜூப்ளி கொண்டாட்டத்துக்காக நாம நடத்தப்போறதுதான் இந்த ஷோ. எல்லாரும் ஜோரா கை தட்டுங்க (அரங்குக்கு அழைத்து வரப்பட்ட பார்வையாளர்கள் தங்கள் மீது கேமரா திரும்பியதும் வாயெல்லாம் பல்லாக ஜோராகக் கை தட்டுகிறார்கள்) போபால் சம்பவம் பல பேருக்குத் தெரிஞ்சிருக்கும். அந்த நிகழ்வுக்கு யார் காரணம் அப்படிங்கறது தான் இன்னிக்கு நம்ம நிகழ்ச்சியோட  தீம். அதுக்கு முன்னால நாம போபால்ல நடந்த சம்பவங்கள் சிலவற்றைப் பார்ப்போம் (திரையில் கிளிப்பிங்குகள் ஓடுகின்றன).

பயிர்களை நாசப்படுத்தும் பூச்சிகள். வேதனை தோய்ந்த விவசாயிகளின் முகங்கள்… விஞ்ஞானிகளின் ஆராய்ச்சி… புதிய வீரிய பூச்சிக் கொல்லி கண்டுபிடிப்பு… பூச்சிக் கொல்லியால் சாகும் பூச்சிகள். பச்சைப் பசேல் என்று காற்றில் தலை அசைக்கும் பயிர்கள். வாயெல்லாம் பல்லாக விவசாயிகள். ஆண்டர்சன் கையை உயர்த்தி வெற்றி என்று காட்டுகிறார்.

பிரமாண்ட தொழிற்சாலை… அதன் அடிக்கல் நாட்டு விழா… சந்தோஷமான பணியாளர்களின் குரூப் ஃபோட்டோ… ஃபேக்டரி காம்பவுன்ட் சுவரைத் தொட்டடுத்த இடத்தில் சேரிகள்…

1984, டிசம்பர், 2-3… இரையைப் பிடிக்க பதுங்கிப் போகும் நாகம் போல் நச்சுப் புகை பரவுகிறது. தூக்க்கத்தில் இருந்த மக்கள் கண் எரிச்சல் தாங்காமல் எழுந்திருக்கிறார்கள். இருமல் ஆரம்பிக்கிறது. அடக்க முடியாமல் தொடர்கிறது. மயங்கி விழுகிறார்கள். அலறியடித்து ஓட ஆரம்பிக்கிறார்கள். வழியெங்கும் பிணக்குவியல். தாயின் மார்பில் விழுந்து கிடக்கும் குழந்தை. வீட்டு வாசலில் விழுந்து கிடக்கும் முதியவர்கள்… வயிறு வீங்கி இறந்து கிடக்கும் ஆடு மாடுகள்… நிற்காமல் தொடரும் இருமல்கள்… முடிவற்று எரியும் சிதைகள்… குப்பை போல் லாரியில் அள்ளப்பட்டு வந்த பிணக்குவியலை ஒரே குழியில் போட்டுப் புதைக்கிறார்கள் … இறந்து போனவர்களின் பாஸ்போர்ட் சைஸ் புகைப்படங்களின் அணிவகுப்பு… இறந்தவர்களின் எண்ணிக்கை… 3,287 (அரசு தரப்பு தகவலின்படி) என்று சப் டைட்டில் காட்டப்படுகிறது. ஆண்டர்சன் இரண்டு கைகைளையும் உயர்த்தி ‘டபுள் வெற்றி’ என்று காட்டுகிறார்.
பூச்சிக் கொல்லியைச் சுவாசிப்பதால் துடிக்கும் பூச்சிகள்… நச்சு வாயுவை சுவாசித்ததால் திணறும் மனிதர்கள். நூற்றுக்கணக்கான பூச்சிகள் செத்து விழுந்து கிடக்கும் காட்சி. நூற்றுக்கணக்கில் மனிதர்கள் இறந்து கிடக்கும் காட்சி…என காட்சிகள் மாறி மாறிக் காட்டப்படுகின்றன.

பொயட்டிக் ஜஸ்டிஸ்..? – என்ற கேள்வியுடன் அந்தக் குறும்படம் முடிகிறது.

ஆண்டர்சன் (எழுந்து நின்று கைகளைத் தட்டியபடியே) : அருமையான ப்ரசண்டேஷன்.
சிங்ஜி : சிந்தனையைத் தூண்டும்  படம். மனுஷங்க நல்லா இருக்கறதுக்காக, அதைவிடக் கீழான  பூச்சிகளைக் கொல்றதுல எந்தத் தப்புமே இல்லை. அதுமாதிரி மேலான மனிதர்களான அமெரிக்கர்களின் நலனுக்காக மத்தவங்களைக் கொல்றதுல தப்பே கிடையாது அப்படிங்கறதை அழகா காட்டியிருக்கீங்க.

ஆண்டர்சன் : சரியாச் சொன்னீங்க. ஆனா, சின்ன ஒரு மிஸ்டேக். இறந்தது சுமார் 3000 பேர் அப்படிங்கற டேட்டா தப்புன்னு நினைக்கறேன். எண்ணிக்கை ரொம்ப அதிகமாத்தான் இருக்கும். ஏன்னா ஒரு குடும்பத்துல ஒருத்தர் இறந்திருந்து மத்தவங்க தப்பிச்சிருந்தா அவங்க வந்து இன்னார் செத்துப் போயிட்டாருன்னு சொல்லுவாங்க. கணக்கு வெச்சுக்க முடியும். அம்மா இறந்துடாங்கன்னா அப்பா வந்து சொல்ல முடியும். குழந்தைகள் மட்டும் இறந்திருந்தா அப்பா அம்மா சேர்ந்து வந்து சொல்லியிருக்க முடியும். ஒரு குடும்பமே செத்திருந்தா யார் வந்து சொல்ல முடியும்.

ஆண் : அக்கம் பக்கத்து வீட்டுக்காரங்க வந்து சொல்லியிருக்கலாமே..?

ஆண்டர்சன் : அவங்களும்தான் செத்திருப்பாங்களே.

ஆண் : அப்போ செத்தவங்களோட எண்ணிக்கையை கண்டுபிடிக்கறது ரொம்பக் கஷ்டமாத்தான் இருந்திருக்கும். இல்லையா..? இப்படி நீங்களே நிறைய இருக்கும்னு சொன்னா நஷ்டஈடு அதிகம் கொடுக்க வேண்டியிருக்குமே.

ஆண்டர்சன் : அதெல்லாம் தேவையே இருக்காது. நிறைய பேர் செத்திருப்பாங்கன்னு சொல்றது சும்மா ஒரு ஆக்யுரஸி ஆஃப் டேட்டாவுக்காகத்தான். வளரும் நாடுகள்ல… அஃப்கோர்ஸ் எனக்கு இந்த வார்த்தையில அவ்வளவா உடன்பாடு கிடையாது. இந்த உலகத்துல வளர்ந்த நாடுகள்… வளரக் கூடாத நாடுகள் அப்படின்னு ரெண்டு பிரிவுதான் உண்டு. அந்த நாடுகள்ல இறக்கும்போது அதை நாம கண்டுக்க வேண்டியதே இல்லை.
சிங்ஜி : யெஸ்… ஹி  இஸ் ரைட். உதாரணத்துக்கு ‘டவ்’ கம்பெனியையே எடுத்துக்கோங்களேன்.  யூனியன் கார்பைடை அவங்க வாங்கிக்கிட்டாங்க. அப்போ கார்ப்பரேட் விதிகளின்படி எந்த நிறுவனத்தை வாங்கறோமோ அந்த நிறுவனத்தோட கடன்களையெல்லாம் நாமதான் அடைச்சாகணும். அதன்படி யூனியன் கார்பைடோட ஆஸ்பெஸ்டாஸ் கம்பெனி தொடர்பான வழக்குகளுக்கு கோடிக்கணக்குல நஷ்டஈட்டைக் கொடுத்திருக்காங்க. இத்தனைக்கும் அங்க யாருமே சாகலை. போபால்ல ஆயிரக்கணக்கானவங்க செத்திருக்காங்க. ஆனா நஷ்ட ஈடு கேட்டபோது ‘டவ்’ கம்பெனிக்காரங்க அழகா, அது போன மாசம்… இது இந்த மாசம்… அப்படின்னு சொல்லிட்டாங்க. யாரை எங்க வைக்கணும்னு அவங்களுக்கு நல்லாவே தெரியும்.

ஆண்டர்சன் : அதுவும் போக நிவாரணத்தை நாங்க கொடுக்கப் போறதில்லையே. இந்திய அரசுதான கொடுக்கப் போறாங்க. அவங்க கிட்ட நிச்சயமா அதைச் சமாளிக்க நல்ல வழி இருக்கும், இல்லையா மிஸ்டர் மன்மோகன் ஜி.

சிங்ஜி :  ஆமாம். இருக்கு இருக்கு. நிவாரணம் கேட்டு விண்ணப்பம் கொடுக்கறவங்க கிட்ட நீங்க சம்பவம் நடந்தபோது அங்கதான் இருந்தீங்கங்கறது என்ன ஆதாரம்னு ஒரு சிம்பிள் கேள்வி கேட்டாப் போதும். ப்ராப்ளம் சால்வ்ட். அவங்களால எப்படி நிரூபிக்க முடியும் சொல்லுங்க. புகைமூட்டத்துக்கு முன்னால நின்னு எடுத்த போட்டாவா அவங்க கிட்ட இருக்கும்?

ஆண் : அப்போ இந்திய அரசு நிவாரணம் தருவேன்னு அறிவிச்சிருக்கே. அதை எப்படிக் கொடுப்பாங்க.

மானினிய மன்மோகன் சிங்ஜி : அதையெல்லாம் கட்சிக்காரங்க பார்த்துப்பாங்க. எதுலயும் ஒரு நியாயம் தர்மம்னு இருக்கு இல்லையா..? தலைவர்கள் மட்டுமே கொள்ளை அடிச்சா போதுமா..? அடிமட்டத் தொண்டர்களுக்கும் ஒரு வாய்ப்பு வேணும் இல்லையா..?

ஆண் : ஆனா அவங்க பத்து லட்சம் பேர் நிவாரணம் கேட்டு விண்ணப்பிச்சதுல ஐஞ்சு லட்ச மனுவை நிராகரிச்சிட்டாங்களே… அது ஏன்?

ஆண்டர்சன் : ஆனாலும் உங்க ஊர்ல இந்த விஷயத்துல ரொம்பவே ஓவர்தாம்ப்பா.  இலவச வேட்டி சேலைக்கு க்யூல நிக்கற மாதிரி எல்லாரும் நிவாரண முகாம்ல லைன் கட்டி நிக்க ஆரம்பிச்சிட்டாங்க. இன்னும் சிலரு, செத்துப் போன ஒருத்தரோட உருவத்தை நாலு ஆங்கிள்ல போட்டோ எடுத்து நாலு பேருக்கான நிவாரணத்தை வாங்கிட்டிப் போயிட்டாருன்னு கேள்விப்பட்டேன். இதைவிட இன்னொரு வேடிக்கை என்னன்னா விபத்து நடந்த மறு நாளே ஊரே செத்துக் கிடக்குது… எங்க பார்த்தாலும் வாந்தி பேதி மயக்கம்னு கிடக்குது. திருடங்க நமக்கு நல்ல சான்ஸ் கிடைச்சதுன்னு வாசல்ல இறந்து கிடந்தவங்களை ஓரமா தள்ளி வெச்சுட்டு வீட்டுக்குள்ள புகுந்து இருந்ததையெல்லாம் திருடிட்டுப் போயிருக்காங்க.

ஆண் : இதெல்லாம் உண்மையிலயே நடந்ததா..?

ஆண்டர்சன் : யாருக்குத் தெரியும். சும்மா கொளுத்திப் போடவேண்டியதுதான். அப்பாவிங்களை இப்படி கொன்னுட்டீங்களேன்னு நாளைக்கு உலகத்துல எந்த மூலைல இருந்து யாராவது நாக்கைப் பிடுங்கற மாதிரி கேள்வி கேட்டுடக்கூடாது இல்லையா..? இந்த மாதிரி அப்பாவிங்களைப் பற்றி அப்பப்ப அவிழ்த்து விட்டுக் கொண்டே இருக்கணும்.

ஆண் : ஆனா யாரோ ஒருத்தர் கூடக் கேட்டாரே… பாதிக்கப்பட்டது உண்மையிலயே 1.5 லட்சம் பேருதான். ஆனா, ஐந்து லட்சம் பேருக்கு நிவாரணம் கொடுக்க முடிவு பண்ணியிருக்கு. இதனால உண்மையிலயே பாதிக்கப்பட்டவங்களுக்கு ரொம்பவும் குறைச்சலாத்தான் நஷ்டஈடு கிடைக்கும் அப்படின்னு சொல்றாரே.

மன்மோகன்சிங்ஜி : அவருக்கு அரசியல் தெரியாதுங்க. அப்படித்தான் பேசுவாரு. எங்கள் அரசு உண்மையிலயே பாதிக்கப்பட்ட பழைய காலனி முஸ்லிம் மக்களுக்கு மட்டுமில்லாமல் புதிய காலனியில இருக்கற இந்துக்களுக்கும் நஷ்ட ஈடு கொடுக்கறதைத் தாங்க முடியாம பொறாமையில அப்படிச் சொல்றாரு.

ஆண் (ஆண்டர்சனைப் பார்த்து) : அது எப்படி சார் உங்களால இவ்வளவு பெரிய சாதனையைச் செய்ய முடிஞ்சது.

ஆண்டர்சன் (கொஞ்சம் வெட்கப்பட்டபடியே) : ஓ நோ… நீங்க என்னை ரொம்பவே புகழறீங்க. அவ்வளவு பேர் செத்ததுக்கு நாங்க முக்கிய காரணம்னாலும் அது என் ஒருத்தனால மட்டுமே நடந்த காரியமில்லை. அது ஒரு டீம் எஃபர்ட். (மற்ற இரண்டு விருந்தினர்களை அழைத்து அவர்கள் தோளில் கையைப் போட்டு) உங்க நாட்டோட பிரதமரும், எதிர்கட்சித் தலைவரும் மட்டும் இல்லைன்னா இது நடந்திருக்கவே முடியாது. அதனால எனக்கு தர்ற பாராட்டுல பாதியை இவங்களுக்குக் கொடுக்கறதுதான் முறை (அவர்கள் இருவரும் மிகவும் பூரித்துப் போய் அந்த பாராட்டை தலை வணங்கி ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள்).

ஆண் அறிவிப்பாளர் : தாட்ஸ் தி ஸ்பிரிட். உங்களோட பெருந்தன்மையை நாங்க ரொம்பவும் பாராட்டறோம். அமெரிக்கா ஏன் உலகத்துல ஒரே வல்லரசா நிலைச்சு இருக்கு அப்படிங்கறதுக்கு இதைவிட வேற உதாரணமே தேவையில்லை. மேலும் மேலும் நீங்க இது மாதிரி நிறைய சாதனைகள் செய்ய எங்கள் நிலையத்தின் சார்பாகவும் தேசத்தின் சார்பாகவும் வாழ்த்துகிறோம்.

ஆண் அறிவிப்பாளர் திரும்பவும் மேடையின் மையப்பகுதிக்கு வருகிறார். பெண் பொம்மைபோல் கையைக் கட்டி வாயைப் பொத்திக் கொண்டு நிற்கிறார். (ஆண் சிரித்தபடியே பரிதாபப்பட்டு) இனிமே ஒழுங்க இருப்பியா..? (பெண் தலையை ஆட்டுகிறார்) கோக்கு மாக்கா கேள்வி கேக்க மாட்டேன்னு சத்தியம் செய்.

பெண் : உன் மேல் சத்தியமா இனிமே உன்னை மாதிரி கேள்வி கேட்கமாட்டேன்.

ஆண் : ஆங்… அது..! (சட்டென்று திடுக்கிட்டு) என்ன சொன்ன..? என்ன மாதிரி கேள்வி கேட்கமாட்டியா..? அப்ப நான் கோக்கு மாக்காவா கேள்வி கேட்கறேன்?

பெண் : அதை நான் என் வாயால வேற சொல்லணுமா..? ஊருக்கே தெரியுமே அந்த சிதம்பர ரகசியம்.

(தொடரும்)

‘காணி நிலம்’ இயக்குநருடன் ஒரு நேர்காணல் – II

முதல் பகுதி :

modernartசரி திரைப்படத்தின் மேக்கிங் பற்றி பார்ப்போம். லோ பட்ஜெட் அப்படிங்கறது உங்களுக்கு எந்த அளவுக்கு தடையா இருந்தது?

லோ பட்ஜெட்ன்னு சொல்றதைவிட இதை நான் ஆக்சுவல் பட்ஜெட்டுன்னுதான் சொல்ல விரும்பறேன். உண்மையில நிறைய பணம் இதுல இன்வால்வ் ஆகலைங்கறதுனாலதான் எந்த சமரசமும் இல்லாமல் எடுக்கவும் முடிஞ்சிருக்கு. அதுஒரு விபரீதமான வளையம் தெரியுமா? பெரிய நடிகர்கள் இன்வால்வ் ஆறதுனால பட்ஜெட் கன்னா பின்னான்னு ஏறுது. அதை ஈடுகட்ட பாட்டு, எக்ஸாட்டிக் லொகேஷன்னு போறாங்க. அது இன்னும் பட்ஜெட்டை எகிற வைக்குது. பெரிய ஸ்டார் பின்னால நீங்க போகலைன்னா பட்ஜெட் ஏற வாய்ப்பே இல்லை. எந்த சமரசத்துக்கும் அவசியமும் இல்லை.

ஆனா, பெரிய ஸ்டார் இல்லைன்னா படம் பெட்டியை விட்டே வெளிய வரமுடியாதே.

விநியோகஸ்தர்கள் மாதிரியே பேசறீங்களே. தமிழ்ல வெள்ளி விழா, வெற்றி விழா கொண்டாடின படங்களோட பட்டியலை எடுத்துப் பார்த்தா, புதுமுகங்கள் நடிச்சு புது இயக்குநர்கள் எடுத்த படங்களோட வசூலை வேற எந்தப் படமும் கொடுத்தது இல்லை. ஒருவர் ஸ்டார் ஆகி ரசிகர்கள் ஆதரவும், பிற வசதி வாய்ப்புகளும் வந்த பிறகு அடைகிற வெற்றிகளைவிட புதுமுகமா இருந்தபோது அடையும் வெற்றி மிகப் பெரியதாதான் இருக்கு. அதனால, கொஞ்சம் சென்ஸிபிளா இருந்தாலே போதும் எந்தக் குதிரை ஜெயிக்கும்னு எளிதில் தீர்மானிச்சுட முடியும். அதுவும்போக திரையுலகத்துல ஆயிரம் போட்டு பத்தாயிரம் சம்பாதிக்க யாரும் தயாரா இல்லை. லட்சங்களைக் கொட்டி கோடியை பிடிக்கத்தான் ஆசைப்படறாங்க. லட்சங்கள் போடறதுனால நஷ்டம் வந்துடக்கூடாதுன்னு நிறைய பயப்பட வேண்டியிருக்கு. நாங்க இந்த விஷயங்களை எங்க தயாரிப்பாளார் கிட்ட தெளிவா சொன்னோம். அவர் அதைப் புரிஞ்சுகிட்டு முழு ஒத்துழைப்பும் கொடுத்தார்.

நீங்க திரைப்படத்தொழிற்சங்கத்தினர் யாரையுமே பயன்படுத்தாததுனால நிறைய சிரமங்கள் எதிர்கொள்ள வேண்டிவந்ததா பேசப்பட்டதே

நாங்க எந்த தொழிற்சங்கத்துக்கும் எதிரி கிடையாது. ஆனால், சினிமாவை வெறும் தொழிலா பாக்கறவங்களை வெச்சு எங்களால வேலை செய்ய முடியாது. இத்தனை மணிநேரத்துக்கு இவ்வளவு ரூபா, அதை விட கூடினா டபுள் பேட்டா அப்படிங்கற கான்செப்ட் எங்க யூனிட்டுக்கு ஒத்துவராது. எங்க யூனிட்ல வேலை செய்யறவங்களுக்கு சம்பளம் கிடையாது. படத்தோட பங்குதாரர்கள்ல அவங்களும் ஒருத்தர். வர்ற லாபத்துல எல்லாருக்கும் ஒரு பங்கு. இதுதான் எங்க கான்செப்ட். அதனாலதான், தமிழ் திரையுலகில் பணியாற்றிய யாரையுமே எங்கள் இயக்கத்தில் சேர்ப்பதில்லை என்பதை ஒரு கொள்கையாகவே வைத்திருக்கிறோம்.

தமிழ் திரையுலக செயல்பாடுகள் கலையுணர்வுக்கு எதிரானதாகவே இருப்பதாக நினைக்கிறோம். தமிழில் இருக்கும் சிறந்த திரை மொழி வாய்க்கப்பெற்றவர்களுக்கு சமூக அக்கறை அறவே கிடையாது. சமூக அக்கறை கொண்டவர்களுக்கோ  திரைப்படம் எட்டாத கலையாகவே இருக்கிறது. டெக்னிக்கல் திறமை உள்ள ஒருவருக்கு சமூக அக்கறையை உருவாக்குவதைவிட சமூக அக்கறை கொண்டவர்களுக்கு திரை மொழியோடு பரிச்சயம் ஏற்படுத்துவதே சரி என்று எங்களுக்குத் தோன்றுகிறது. அதனால்தான் எங்கள் யூனிட்டில் சேர அதை அடிப்படையாக வைத்திருக்கிறோம்.

ஒரு கிராமத்துக்கு ஷூட்டிங்குக்குப் போவதாக இருந்தால் எங்கள் யூனிட் மாட்டு வண்டியில் அல்லது டிராக்டரில் போய் இறங்கும். எங்கள் யூனிட்டில் இருக்கும் ஒவ்வொருவரும் கிராமத்தினருடன் நெருங்கிப் பழகி அவர்கள் வீட்டிலேயே தங்கிக் கொள்வார்கள். ஒவ்வொருவரும் ஒரு கதையை நுட்பமான வாழ்க்கை சம்பவங்களை சேகரித்துக் கொண்டு வருவார்கள். ஆரம்பத்தில் கதையின் ஒரு ஸ்கெலிடன் மட்டும்தான்  எங்களிடம் இருக்கும். ஒரு மாதம் அந்த மக்களுடன் வாழ்ந்து சேகரிக்கும் தகவல்கள்தான் படத்தின் நம்பகத்தன்மையை தீவிரத்தை அதிகப்படுத்தும்.

அப்பறம் ஒரு நடிகரை திருநெல்வேலி தமிழில் பேசும்படி சொல்லி விஷப்பரிட்சையெல்லாம் செய்ய மாட்டோம். திருநெல்வேலிக்காரர் ஒருவரையே அந்தக் கதாபாத்திரத்தில் நடிக்க வைத்துவிடுவோம். அவர்களுக்கு கேமராவைப் பார்த்தால் நடிக்க வராது என்பதால், அதை மறைத்துவைத்தே படத்தி எடுத்து முடித்துவிடுவோம். உங்களுக்கே தெரிந்திருக்கும் இந்தப் படத்தில் நாட்டுப்புறப் பாடல்களை மட்டுமே படத்தில் பயன்படுத்தியிருந்தோம். அதுவும் அதைப் பாடுபவர்களை வைத்தே பின்னணிக் கருவிகள் எதுவும் இல்லாமல் கிராமப்புறத்தில் ஏற்றம் இறைக்கும் போது ஒருவர் பாடும் பாட்டு அந்தப் பின்னணியில் இருக்கும் சத்தங்களை மட்டுமே வைத்து படம் பிடிக்கப்பட்டிருந்தது. நாட்டுப்புறப் பாடல்களை ஸ்பேஸ் ஃபில்லராக நாங்கள் பயன்படுத்தவில்லை. சர்வதேசத்தரம் என்பது பிராந்தியத்தன்மை முழு அளவில் வெளிப்படுவதே என்றே நாங்கள் நம்புகிறோம்.

டைரக்டரான நான் யாரையும் திட்டமாட்டேன்; கதை டிஸ்கஷன்னு சொல்லி அடுத்தவங்க அறிவை சுரண்டமாட்டேன்; திரைக்கதைக்கு யாரையாவது பயன்படுத்திக் கிட்டா கோடிகளை நான் சம்பாதிச்சிட்டு அவருக்கு பிச்சைக்காசைத் தூக்கி எறியமாட்டேன். நடிகருக்கும் தயாரிப்பாளருக்கும் மாமா வேலை பார்க்க மாட்டேன். இப்படி திரைக்கு பின்னால் நாங்க கடைப்பிடிக்கும் நல்ல அம்சங்களை ஒரு தகவல் அப்படிங்கற அளவுலதான் உங்க கிட்ட சொல்றேன். ஒரு படத்தை நீங்க அதனோட தரத்தின் அடிப்படைல மட்டுமே பார்த்து உங்க கருத்தைச் சொன்னா போதும். நாங்க ரொம்ப நல்லவங்கன்னு சொல்லி எந்த சலுகையும் எதிர்பார்க்கலை.

சினிமாங்கறது ஒரு வகையில காட்சிபூர்வமான ஊடகம்தானே. ஆனால், நீங்கள் அந்த விஷயத்தில் மிகவும் பின் தங்கி இருப்பதுபோல் தெரிகிறதே.

பொதுவான கமர்ஷியல் படங்களைப் பார்த்துப் பழகின கண்களுக்கு இந்த படம் இப்படியான உணர்வைத்தான் தரும். லைட்டிங், கேமரா மூவ்மெண்ட் போன்ற விஷயங்கள்ல எங்களுக்கு சில எல்லைகள் இருந்தன. அது படத்தின் கலையம்சத்தை எந்த வகையிலயும் குறைக்கலை. எங்களோட ஃப்ரேம் கம்பொசிஷனுக்கு ஒரே ஒரு இலக்கணம்தான்: ஒளியும் இருளும். இந்த இரண்டுமே எல்லா ஃப்ரேம்லயும் இருந்தே ஆகணும். வெறும் ஒளி மட்டும் அல்லது வெறும் நிழல் மட்டுமே எந்த ஃப்ரேம்லயும் இருக்காது. பிம்பங்கள் தட்டையாக இடம்பெறக்கூடாது. தூர இடைவெளிகள், ஆழங்கள் நன்கு தெளிவாக ஃப்ரேமில் இடம்பெறும் அளவுக்கு ஒளியைப் பயன்படுத்துவது என்பதுதான் எங்களுடைய குறைந்தபட்ச இலக்கு. அப்பறம் க்ளோஸப் ஷாட்களுக்கெல்லாம் உலகின் புகழ் பெற்ற போர்ட்ரெய்ட் புகைப்படங்கள், ஓவியங்களை அடிப்படையா வெச்சு தான் பண்ணியிருந்தோம். உலகின் மிகச் சிறந்த ஓவியங்களும் புகைப்படங்களும்தான் எங்களோட படத்தின் ஒவ்வொரு ஃப்ரேமின் லைட்டிங், கலர் காம்பினெஷனை தீர்மானிச்சன. ஒரு வகையில அதுல ஒரிஜினாலிட்டி இல்லைன்னு நீங்க குற்றச்சாட்டு வெச்சா அதை நிச்சயம் நாங்க ஒத்துக்கறோம். ஆனால், அதையும் கூட வெறும் ஃப்ரேம் அழகுக்குன்னு வைக்காம சம்பந்தப்பட்ட காட்சியோட உணர்ச்சியை மையமா வெச்சேதான் எடுத்திருக்கறோம்.

நீங்க நடத்தற திரைப்பட பயிற்சி பள்ளி பற்றிச் சொல்லுங்க.

ஒரு வருடத்துக்கு சுமார்  15-20 பேரை தேர்ந்தெடுக்கறோம். வாரத்துக்கு இரண்டு திரைப்படங்கள் வீதம் சுமார் 200 படங்கள் அவர்களுக்கு இரண்டு வருடத்தில் திரையிட்டுக் காட்டுகிறோம். உலகத் திரைப்படங்கள் 100; இந்தியத் திரைப்படங்கள் 100. அவங்களோட கல்வித் தகுதி மற்றும் விருப்பத்துக்கு ஏற்ப ஒரு வேலைக்கு ஏற்பாடு செய்து தருகிறோம். ஒரு ஆறு மாதம் நகர்ப்புறம் ஒன்றில் மாதம் சராசரியாக 10000 வீதம் 60,000 சம்பாதிக்கிறார்கள். செலவுகள் போக எப்படியும் 15-20 ஆயிரம் கையில் நிற்கும். உணவு விடுதிகளில் தங்கி வேலை செய்பவர்களால் அதைவிடக் கூடுதலாகவே சேமிக்க முடியும். அதை அடுத்த ஆறு மாத கிராமப்புற பயணத்துக்குப் பயன்படுத்திக் கொள்வார்கள். இப்படியாக திரைப்படப் பயிற்சியோடு, கிராமப்புற மற்றும் நகர்ப்புற தமிழ் வாழ்க்கையோடும் அவர்களுக்கு நேரடி அனுபவம் கிடைக்கும். உலக இலக்கியங்களில் ஆரம்பித்து தமிழ், இந்திய இலக்கியங்களுடனும் இசை, நடனம், ஓவியம் போன்ற கலைகளுடனும் அவர்களுக்கு நல்ல பயிற்சி தரப்படுகிறது. கணினி யுகத்தில் இவையெல்லாம் சர்வ சாதாரணமாக நடந்தேறிவிடுகின்றன. இந்த அடித்தளத்துக்குப் பிறகுதான் எங்கள் திரைப்படப் பள்ளியில் கேமராவையே ஒருவர் தொட அனுமதிக்கப்படுவார்.

எத்தனை பேர் இதுவரை பயிற்சி எடுத்து முடித்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் ஏதேனும் படங்கள் எடுத்திருக்கிறார்களா?

கொஞ்சம் பொறுத்திருங்கள். எங்கள் பையன்கள் தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பீடங்களில் இருக்கும் சிலைகளை நீங்களாகவே அகற்றிவிட்டால் உங்களுக்கும் நல்லது. அந்தச் சிலைகளுக்கும் நல்லது. இல்லையென்றால், உடைத்தெறியப்படும்.

0