லாபத்தைத் தனியார்மயமாக்குதல்

நியாயமற்ற வெளிப்படையில்லா நடைமுறையில் நிலக்கரிச் சுரங்க ஒதுக்கீட்டைத் தனியாருக்குத் தாரை வார்த்ததற்கு எதிராக நாட்டின் உச்ச நீதிமன்றம் சமீபத்தில் கொடுத்த சரித்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த தீர்ப்பின் பின்புலத்தில் இந்தத் தனியார்மயத்தைப் பார்க்கவேண்டும்.

coalமத்தியப் பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் பங்குகளை விற்பது என்ற புதிய தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அரசின் பிடிவாதமான முயற்சியினைத் தொடர்ந்து, தற்போது நாட்டிலுள்ள இயற்கை வளங்களை எவ்வாறு நியாயமான, வெளிப்படைத் தன்மையுடன் கூடிய முறையில் ஒதுக்கீடு செய்யவேண்டும் என்பதே தற்போதைய ஆழமான விவாதமாக இருந்துவருகிறது. நியாயமற்ற, வெளிப்படைத் தன்மையில்லா நடைமுறையில் நிலக்கரிச் சுரங்க ஒதுக்கீட்டைத் தனியா ருக்குத் தாரை வார்த்ததற்கு எதிராக நாட்டின் உச்ச நீதிமன்றம் கொடுத்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க தீர்ப்பின் பின்புலத்தில் இந்தத் தனியார்மய முயற்சியைப் பார்க்கவேண்டியுள்ளது.

நாட்டின் பொருளாதார விவகாரங்களுக்கான மத்தியக் குழு கடந்த செப்டெம்பர் 10ம் நாள் இந்திய நிலக்கரிக் கழகத்தின் பங்கு 10.00 சதவீதத்தையும், தேசிய நீர் மற்றும் மின்சக்திக் கழகத்தின் பங்கு 11.36 சதவீதத்தையும், எண்ணெய் மற்றும் எரிவாயுக் கழகத்தின் 5 சதவீத பங்கையும் விற்க அனுமதியளித்தது. நாட்டின் தற்போதைய வருமானப் பற்றாக்குறையில் 4.1 சதவீதத்தை எதிர்வரும் மார்ச் 31ம் தேதிக்குள் சமன் செய்ய மத்தியில் பொதுத்துறை பங்குகளை விற்பனைச் செய்வதன்மூலமே இதைச் சாதிக்கமுடியும் என்று கொள்கை முடிவை ஆட்சிக்கு வந்துள்ள தேசிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசு முன்வைத்துள்ளது.

பொருளாதாரச் சரிவை மீட்க இத்தகைய பொதுத்துறைப் பங்கு விற்பனைமூலமே சாத்தியம் என்கிறது அரசு. இது இந்தஅரசின் எரிசக்திக் கொள்கையின்மீதான தெளிவற்றத்தன்மையும், நாட்டின் எரிசக்தி சுயதேவையை உத்திரவாதம் அளித்துவரும் பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் பங்களிப்பை உறுதிசெய்யத் தவறிவிட்டதன் விளைவாக அதிக அளவில் நிலக்கரி இறக்குமதி செய்யும் நிலைக்கு நாடு தள்ளப்பட்டுள்ளது. நாட்டின் பொதுநலனுக்குப் பயனளிக்கும் மிகவும் அரிதான இயற்கை வளமான தாமிரத்தைப் பயன்படுத்த 1966ம் ஆண்டு தொடங்கப்பட்டபொதுத்துறை நிறுவனமான இந்துஸ்தான் தாமிரக் கழகத்தின் 29.5 சதவீத பங்குகளை விற்க அரசு அதிகப்படியான ஆர்வம் காட்டுவதிலிருந்தே அரசின் இந்தக் கொள்கை வெளிப்படுகிறது.

தனியார்துறையின் திறமையின்மை

1993 முதல் 2009 வரையிலான காலத்தில் நிலக்கரி உள்ளிட்ட பல இயற்கை வளங்களைக் கையாண்டதில் தனியார் துறையின் திறமையின்மை மற்றும் இயலாமை அறிந்தே அவர்களுக்குத் தன்னிச்சையாக நெறியற்ற முறையில் நிலக்கரி ஒதுக்கீடு செய்ததை வன்மையாகக் கண்டித்தது சமீபத்திய உச்ச நீதிமன்றத் தீா்ப்பு. இத்தகைய இயற்கை வளங்களை முறைப்படுத்துவதில் பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் செயல்திறமையின் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றியும் மறுபுறம் அழுத்தம் கொடுக்கவும் செய்தது. உண்மையில் இந்தத் தீர்ப்பின்மூலம் உச்ச நீதிமன்றம் 4 தனியார் நிறுவனங்களைத் தவிர்த்து முறைகேடாக ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்ட 218 தனியார் உரிமத்தை ரத்து செய்தது ஒரு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நிகழ்வாகும். ஏற்கெனவே உற்பத்தியைத் தொடங்கியுள்ள ஒதுக்கீட்டிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட 42 நிலக்கரிசுரங்கங்களிலிருந்து இந்திய நிலக்கரிக் கழகம் நிலக்கரியை விநியோகிக்கலாம் எனவும் உத்தரவிட்டது. “எதிர் தரப்பு வாதிட்டதுபோல் பொதுத்துறை திறமையற்றதும், சவால்களைச் சந்திக்கத் திராணியற்றதென்ற வாதம் ஏற்புடையதாக இல்லை”.

அறிவுசார்ந்த அரசு வழக்கறிஞர் நீதிமன்றத்தில் பதிவு செய்யப்பட்டிருப்பதுபோல், இந்திய நிலக்கரிக் கழகம் எந்தச் சவாலையும் ஏற்று தற்போது ஏற்பட்டுள்ள வெற்றிடத்தை நிரப்பும்.

தற்போது நடந்தேறியுள்ள இந்த மகா ஊழல் சூழலில், இந்திய நிலக்கரிக் கழகம், நாட்டின் எரிசக்தி தேவையைப் பூர்த்தி செய்வதில் நிச்சயமாகக் குறிப்பிட்ட பங்களிப்பு செய்யும். ஆனால், இந்த யதார்த்த நிலை, ஜனநாயக முற்போக்குக் கூட்டணி அரசின் சமீபத்திய தேசியக் கொள்கையில் பிரதிபலிக்கவில்லை.

மாறாக, நிலக்கரிக் கழகத்தின் 10 சதவீதப் பங்கை விற்க மத்திய அரசு எடுத்த முடிவு, மத்தியப் பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் நாட்டின் எரிசக்தித் தேவையின் உள்ளடக்கப் பிரச்னைகளைத் தீர்ப்பதற்கான ஆர்வமோ, முயற்சியோ இல்லை என்பதைத்தான் காட்டுகிறது.

நிலக்கரிச் சுரங்கத் தொழில் பற்றி நிபுணத்துவம் உள்ள திரு பிரபிர் புர்கயஸ்தா, பிரண்ட்லைன் பத்திரிக்கைக்குக் கீழ்வருமாறு பேட்டி அளித்தார். இந்திய நிலக்கரிக் கழகம் தன் வசமுள்ள மிகை வருமானத்தை வைத்து தனது உற்பத்தியை அதிகரித்துக்கொள்ள ஏதுவாக, கழகத்துக்குத் தன்னாட்சி அதிகாரம் வழங்கப்படவில்லை என்பதே இங்குள்ள முக்கியக் கேள்வி. இன்றும் நிலக்கரிச் சுரங்க அமைச்சகத்தின் முடிவு, கழகம் தனது மிக வருமானத்தில் பயன்படுத்தி சுரங்கங்களை விரித்துக்கொள்ளவும், உற்பத்தி அளவை கூட்டுவதற்கான முயற்சிக்கு ஆதரவாக இல்லை. மேலும், வேறு மாற்று ஏற்பாடு இல்லாமல் திட்டக் கமிஷ‌னைக் கலைத்தது, நாட்டுக்கு எவ்வளவு எரிசக்தி மின்சாரம் தேவை என்பனவற்றில் திட்டமிட எண்ணமில்லை என்றே தெரிகிறது. மாறாக, இந்தப் பங்கு விற்பனை மூலமாக வரும் நிதியை வைத்து நிலக்கரிக் கழகத்தை விரிவாக்குவதற்கு பதில், பட்ஜெட்டின் பற்றாக்குறையை நிவர்த்திக்கவே பயன்படுத்தப்படுகிறது.

இந்த பங்கு விற்பனை முடிவு என்பது 1973ம் ஆண்டு தேசியமயமாக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து அதனால் நாட்டுக்குக் கிடைத்த பலன்கைள கைவிடும் முயற்சி என்றே எடுத்துக்கொள்ளவேண்டியுள்ளது. மத்தியப் பொதுத்துறை அதிகாரிகள் கூட்டமைப்பின் தலைவர் திரு அசோக் ராவ் கூறுகிறார் :

‘நிலக்கரி சுரங்கங்களை தேசிய மயமாக்கப்பட்டதன் நோக்கமே, நாட்டின் எரிசக்தி தேவையை எள்ளளவும் கருத்தில் கொள்ளாமல் தனிப்பட்ட லாபத்தை நோக்கமாகக் கொண்ட காட்டுமிராண்டித்தனமான தனியாரிடமிருந்து சுரங்கங்களை மீட்கத்தான் இந்தத் தேசியமயத்தைத் தொடர்ந்து 1970ல் நாட்டின் எரிசக்தி கொள்கையில் திட்டவட்டமாக வரையறுக்கப்பட்டதன் விளைவான நீராவி கொதிகலன்கள் மற்றும் எரிவாயு தொழில் நுட்பங்கைள் விரிவுபடுத்தப்பட்டது.”

அவர் மேலும் கூறுகையில், நிலக்கரிக் கழகம் ஏற்கெனவே, நிகர வருமானம் ஈட்டியிருக்கும் நிலையில், இதன் பங்குகளை விற்பதற்குப் பின் எந்தவிதத் தர்க்கரீதியான நியாயமுமில்லை. நிலக்கரிக் கழகம் ஏற்கெனவே நிகர வருமானத்துடன் தேவையான கையிருப்பும் வைத்துள்ள நிலையில், நிறுவனத்தை மேலும் விரிவுபடுத்தவும் மேலும் லாபம் ஈட்டும் வகையில் திட்டமிடுவதற்குப் பதில், பங்குகளை விற்பதென்பது ஏற்புடையதாகாது. இத்தகைய அரசின் முடிவு, இந்த லாபம் ஈட்டும் பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் பங்குகளை விற்கும் முயற்சி, இந்தக் கழகங்களின வருவாய் ஈட்டும் திறனை முற்றாக பாதித்துவிடும். மேலும், இந்தக் கழகங்களின் அசையா சொத்துக்களின் மதிப்பு அதன் உண்மையான மதிப்பைப் பிரதிபலிக்கவில்லை. உதாரணமாக, இந்தக் கழகங்கள் நிறுவுவதற்காக நிலங்களை மானிய விலையிக்கு அரசிடம் பெற்றிருப்பார்கள். அந்த விலைகள் தற்போது பன்மடங்கு உயர்ந்துள்ளது என்பதுதான் யதார்த்தம்.

பொதுத்துறை கழகங்களின் செயல்பாட்டை நிரூபிக்க அவர் ஓர் உதாரணமும் காட்டுகிறார். பாரத் கனரக மின் கழகம் அதிக சாம்பல் தரும் நிலக்கரியைப் பயன்படுத்தும் சிறந்த தொழில் நுட்பத்தை உருவாக்கியுள்ளது. இந்தியாவில் கிடைக்கும் நிலக்கரி அதிக சாம்பல் தன்மை கொண்டிருப்பதால், இந்தப் புதிய தொழில்நுட்பம் அவற்றை எரிப்பதற்குப் பயன்படகிறது.

தொழிற்சங்கங்களின் எதிர்ப்பு

பல்வேறு தொழிற்சங்கங்கள் அரசின் இந்த பங்கு விற்பனைக்கு எதிராக தங்களது எதிர்ப்பை தெரிவித்து வருகின்றன. பாரதிய ஜனதா சங்கம் உள்ளிட்ட ஐந்து மத்திய தொழிற்சங்க சம்மேளனங்கள் அரசின் இந்தப் பங்கு விற்பனைக்கு தங்களது கடும் எதிர்ப்பைத் தெரிவித்து வருகின்றனர்.

இந்தியத் தொழிற்சங்க மையத்தின் தேசியச் செயலர் தோழர் ராமானந்தன், பிரண்ட்லைன் பத்திரிக்கை பேட்டியில் கூறுகையில், “அரசின் இந்தப் பங்கு விற்பனை முயற்சி படிப்படியாக நாட்டின் இயற்கை வளங்கள் யாவும் தனியார்மயத்தைச் சென்றடையும் என்பதால் அனைத்து சம்மேளனங்களும் இதை ஒரே குரலில் எதிர்த்து வருகின்றனர் என்றார். மேலும் இந்த நிலக்கரித் துறை தேசியமயமாக்கப்பட்டதால், அதில் பணிபுரியும் பல்லாயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் பெற்றுவந்த அனைத்து உரிமைகளும் சலுகைகளும் பறிபோகும். இந்தத்துறை தேசியமயமாக்கப்பட்ட பின்னர்தான் தொழிலாளர்களின் ஊதியம், பணி நிலை சலுகைகளில் குறிப்பிடத்தக்க உயர்வும், முன்னேற்றமும் ஏற்பட்டது. இந்தத் தனியார்மய முயற்சி இதையெல்லாம் சீர்குலைத்துவிடும்.”

மாறாக, அரசு ஜார்கண்ட், ஒடிசா, சட்டீஸ்கர் ஆகிய மாநிலங்களை ஒரே தளத்தில் இணைத்து நிலக்கரியைக் கொண்டு செல்ல ரயில்வே துறையையும் இணைத்து அடிப்படைக் கட்டுமானத்தை விரிவுபடுத்துவதில் முழுக் கவனம் செலுத்தவேண்டும். தற்போது நிலக்கரி சுரங்கங்களுக்கும், அதன் உப நிறுவனங்களுக்கும் இருக்கும் பிரச்னை நிலக்கரியை உற்பத்தி செய்யுமிடத்திலிருந்து, தேவையான இடங்களுக்குக் கொண்டு செல்லவேண்டிய போக்குவரத்து சீராக இல்லாததுதான்.

இதே போல் தேசிய நீர் மற்றும் மின் கழகத்தின் பங்குகள் விற்பதென்பதும், வகை தொகையற்ற தனியார்மயத்தை நோக்கியதென்பதால், நாட்டின் நீர் மின் சக்தி சம்பந்தமான விஷ‌யத்தில் அதிகமான பாதிப்பை உண்டாக்கும். பிரபிர் புர்கயஸ்தா கூறுகையில், ‘இவ்வாறு தேசிய நீர் மற்றும் மின் சக்திக் கழகத்தின் முக்கியத்துவத்தைக் குறைப்பதென்பது, ஏற்கெனவே நாட்டின் சுற்றுச்சூழலுக்கு எந்தவிதக் கரிசனமும் காட்டாத தனியார் துறை, தற்போது நாட்டின் ஆறுகளையும் அவர்களின் ஆளுமைக்குள் தள்ளி விடுவதற்குச் சமமாகும். தேசிய நீர் மற்றும் மின் சக்திக் கழகம், ஒரு பொதுத்துறை நிறுகூனம் என்பதால், நீர் மின் சக்தி உற்பத்திக்கும் சுற்றுச் சூழலுக்குமிடையேயான சமத்துவத்தைச் சீராகப் பின்பற்றி வருகிறது.

மற்றொரு அதிர்ச்சி தரும் செய்தி என்னவென்றால், முந்தைய தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அரசு, இந்துஸ்தான் தாமிரக் கழகத்தின் பங்கை விற்றதில் ஏற்பட்ட முறைகேட்டை மத்தியப் புலனாய்வுத் துறை விசாரிக்க உத்தரவிட்டுள்ள நிலையில், தற்போதைய தேசிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசும் இந்தக் கழகத்தின் 29.5 சதவீத பங்கை விற்க தீவிரம் காட்டி வருவதுதான்.

அதேபோல், நாட்டின் இரும்பு மற்றும் தாமிரத்தை உற்பத்தி செய்யும் ஒரே மத்தியப் பொதுத்துறை நிறுவனம் 1944ல் ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட இந்திய உலோகக் கழகம். இந்த தாமிரத்தின் தேவை, நாட்டின் மின்சக்தி, போக்குவரத்து, வானியல் ஆராய்ச்சி மற்றும் நீர் நிர்வாகம் போன்ற துறைகளுக்குப் பெரிதும் பயன்படும் அடிப்படை மூலக்கூறு என்பதால், 1966ல் மத்திய அரசு உலோகத்துறையை கையகப்படுத்தி பொதுத்துறை நிறுவனங்களாக்கியது. இந்தத் தேசியமயக் கொள்கையே, இந்த மிக அபூர்வமான உலோகம், நாட்டின் தேவைக்கு முற்றாக பயன்படும் என்பதால்தான்.

ஆனால், பின்னால் இத்தகைய பங்கு விற்பனை நடவடிக்கைமூலம், எந்தக் காரணத்துக்காக தேசியமயமாக்கப்பட்டதோ, அந்த நோக்கத்தை முற்றாகச் சீரழித்துவருகிறது. முந்தைய தேசிய ஜனநாயக கூட்டணி அரசு கடந்த 2000 டிசம்பரில், இந்த இந்துஸ்தான் தாமிரக் கழகத்தின் 26 சதவீத பங்கை உகந்த ஒரு நிறுவனத்துக்குப் போட்டிவிற்பனை அடிப்படையில் கொடுக்க அறிவித்தது. பின்னர், ஸ்டெர்லைட் ஆப்பர்சூனிடி மற்றும் வென்சர்ஸ் லிட் என்ற நிறுவனத்தைத் தனக்கு உகந்த நிறுவனம் என்ற அடிப்படையில், இந்தப் பங்குகளை கைமாற்ற முடிவெடுத்தது.

மேலும் 2003ல் இதே நிறுவனத்துக்கு 2002ல் நடந்த பங்குதாரர்கள் குழுமக் கூட்டத்தில் ஏற்பட்ட ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில் மேலும் 18.92 சதவீத பங்கை விற்றதன் விளைவாக தற்போது அந்த நிறுகவனத்தின் பங்கு 64.92 சதமாகி, நிறுவனமே தனியாரின் ஆதிக்கத்துக்குச் சென்றுவிட்டது.

சட்ட ரீதியான சவால்கள்

2003ம் ஆண்டு உச்ச நீதிமன்றம் இங்கு பங்கு விற்பனையை எதிர்த்த எண்ணற்ற வழக்குகளை விசாரணைக்கு ஏற்றது. 2012ம் ஆண்டு தேசிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசு மேலும் ஹிந்துஸ்தான் தாமிரக் கழகத்தின் 29.35 சதவீத பங்குகளை விற்கத் தீர்மானித்தது. 2013ம் ஆண்டு இந்த ஹிந்துஸ்தான் தாமிரக் கழகத்தின் பங்குகளை விற்றதில் ஏற்பட்ட முறைகேடுகளையும், அதில் அந்த நிறுவன அதிகாரிகளின் பங்கு பற்றியும் மத்திய உளவுத்துறை விசாரணையைத் தொடங்கியது. ஆனால் மத்திய உளவுத்துறை விசாரணை நிலுவையில் இருக்கையிலேயே தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி 2014 ஜனவரியில், ஹிந்துஸ்தான் தாமிரக் கழகத்தின் மீதமுள்ள பங்குகளான 29.35 சதவீதத்தையும் விற்க தனது விருப்பத்தை வெளியிட்டது.

அதிகாரிகளின் தேசியக் கூட்டமைப்பின் சார்பில் இந்தப் பங்கு விற்பனையை எதிர்த்து போடப்பட்ட வழக்கு உச்ச நீதிமன்றத்தில் தற்போது விசாரணையில் உள்ளது. உச்ச நீதிமன்றத்தில் இந்த வழக்கினைத் தாக்கல் செய்தவரும், ஹிந்துஸ்தான் தாமிரக் கழகத்தின் முன்னாள் நிர்வாக அதிகாரியுமான திரு சி.பி. பபேல் இவ்வாறு கூறுகிறார். மத்திய அரசின் இந்தப் பங்கு விற்பனை என்பது 1966ம் ஆண்டு இந்திய உலோகக் கழக (கையகப்படுத்துதல் சட்டம்) விதிகளுக்கும், 1976ம் ஆண்டு உலோகக் கழகம் (சூதசியமயம் மற்றும் பல்வகை விதிகள்) சட்டத்துக்கும் புறம்பானது.

முன்னாள் உலோகக் கழகத்தினை இணைத்து ஹிந்துஸ்தான் தாமிரக் கழகம் 1966ம் ஆண்டு ஒரு பொதுத்துறை நிறுவனமாக்கப்பட்டது. இந்தக் கழகம் மக்களவையில் நிறைவேற்றப்பட்ட சட்டத்தின் மூலம் உருவாக்கப்பட்டதால், இந்தப் பங்கு விற்பனையும் மக்களவை மூலமாக, விதிகள் திருத்தப்பட்ட பின்னரே மேற்கொள்ள இயலும்.

மனுதாரர்கள் மேலும் கூறுகையில், பங்குகளுக்கான அடிப்படை விலையை அல்லது கையிருப்பை மிகவும் குறைவாக ரூ 11,000 கோடிக்கு ஏலப் பிணையாக முடிவு செய்துள்ளனர். ஆனால் 2013 செப்டெம்பர் நிலவரப்படி ஹிந்துஸ்தான் தாமிரக் கழகத்தின் கையிருப்புப் பங்கு மதிப்பு ரூ 23,632 கோடியாகும். எதிர்வரும் 30 ஆண்டுகளுக்குக் கைவசமுள்ள கச்சாப் பொருள்கள் குத்தகைக்கு விடப்பட்ட பல்வேறு அம்சங்களைக் கருத்தில் கொள்ளாமலேயே இந்த முடிவு எடுக்கப்பட்டுள்ளது என்று குற்றம் சாட்டுகின்றனர்.

உண்மையில், 2012 பிப்ரவரி மாதம் தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின்கீழ் பெறப்பட்ட ஒரு வினாவுக்கு சுரங்கத் துறை அமைச்சகத்தின் சட்டத்துறை கொடுத்துள்ள பதிலில், ஹிந்துஸ்தான் தாமிரக் கழகத்தின் பங்குகளில் 50 சதவீதத்துக்கு மேல் விற்கப்படின் இது பொதுத்துறையிலிருந்து சாதாரண நிறுவனமாகிவிடுவதோடு, 1976ம் ஆண்டு உலோகக் கழகத்தின் (தேசியமயம் மற்றும் பிறவகை) விதிகளின் படியும், பொது நல வழக்குக்கான மையம் -எதிர்-மத்திய அரசு என்ற வழக்கில் 2003ம் ஆண்டு உச்ச நீதிமன்றம் வழங்கிய தீா்ப்பின் உத்தரவுக்கும் புறம்பானது என்பதையும் இங்கு முக்கியமாகக் குறிப்பிடவேண்டும். இந்தக் குறிப்பிட்ட வழக்கில் உச்ச நீதிமன்றம், ஹிந்துஸ்தான் பெட்ரோலிய கழகம், மற்றும் பாரத் பெட்ரோலிய கழகம் ஆகிய இரண்டு பெரிய பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் பங்கை மத்திய சட்டங்களில் உரிய திருத்தம் கொண்டு வராமல், தங்களது அதிகாரத்தை வைத்து பங்குகளை விற்கமுடியாது எனத் தெளிவான தீா்ப்பை வழங்கியது. இந்தத் தீர்ப்பு முறையாக சட்டங்களை திருத்தாமல் இந்தப் பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் பங்குகளை விற்பதற்கு எதிராக வழங்கப்பட்டது.

அரசின் இத்தகைய கொள்கை முடிவுகள்மீது புலன் விசாரணை அதிகாரிகள் முன்பும், நீதித்துறை முன்பும் விசாரணையில் இருக்கையிலேயே, இந்த ஹிந்துஸ்தான் தாமிர கழகத்தின் பங்குகளை விற்க அரசு காட்டிவரும் அதிகப்படியான வேகம் ஓர் உதாரணமாக இருக்கிறது.

நன்றி : Frontline

விற்பனை வெறி

FL31DAM_2151616g
கடன்கள் மூலம் பொதுத்துறை நிறுவனங்களுக்கான செலவினத்துக்கு நிதி திரட்டுவதற்கு பதில், மத்திய அரசு அதன் பங்குகளை விற்பதில் மிகவும் அவசரம் காட்டி வருகிறது.  இந்த அவசரத்தில் அது வழங்கிய கடன்களுக்குக் கட்டவேண்டிய வட்டியைக் காட்டிலும் அதிகமான வருமானத்தை இழக்கிறது என்பது உண்மை.  மேலும் இருக்கின்ற வளங்கள் விரைவில் தீர்ந்து போகும் நிலையில் இருப்பதால், இந்த முயற்சியும் அதிக நாட்களுக்கு நீடிக்கப்போவதில்லை.

தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அரசின் இரண்டாவது ஆட்சி காலத்தில் ஆட்சிக்கட்டிலில் அமர்ந்தவுடனே அரசு தனியார்மயத்துக்கு அதிக முனைப்பு கொடுத்து வருகிறது.  அரசின் முதல் ஆண்டு நிதி நிலை அறிக்கையில் (பட்ஜெட்) அறிவித்துவிட்டதை தொடர்ந்து, இந்தப் பங்கு விற்பனை குறித்த முதல்படிக்கான துவக்கத்துக்கு மத்திய அமைச்சரவை ஒப்புதலும் கடந்த செப்டம்பர் திங்களிலேயே கொடுத்து விரைவுபடுத்தி வருகிறது.  தற்போதைய சந்தை விலையின் மதிப்பீட்டில் சுமார் 45 ஆயிரம் கோடி ரூபாய் வரை திரட்டுவதற்காக மத்திய அரசின் லாபம் ஈட்டும் மிகப் பெரும் மூன்று பொதுத்துறை நிறுவனங்களான எண்ணெய் மற்றும் இயற்கை நில வாயு கழகம் (ஓஎன்ஜிசி), நிலக்கரி கழகம் (சிஐஎல்), தேசிய நீர் மற்றும் மின்சக்தி கழகம் (என்ஹெச்பிசி) ஆகியவற்றின் பங்குகளை விற்க முடிவெடுத்துள்ளது.  உண்மையில் இந்த மூன்று கழகங்களும் அதிக விலை மதிப்புள்ள, பாதுகாப்பான பங்கு விலை கொண்டுள்ளன என்பதோடு, வருங்காலங்களிலும் எத்தகைய பங்குச் சந்தை நிலவரத்தையும் எதிர்கொள்ளும் பலம் உடையது.

அரசின் பங்கு விற்பனைமூலம் தனியார்மயத்தை முன்னெடுத்துச் செல்வதன் நோக்கம் இந்த மூன்று பொதுத்துறை நிறுவனங்களில் இந்திய நிலக்கரிக் கழகத்தின் 10 சதமான பங்குகளையும் (இது ரூ 23,600 கோடி தேறும்) எண்ணெய் மற்றும் இயற்கை எரிவாயுக் கழகத்தின் 5 சதமான பங்கையும் (ரூ.19,000 கோடி) மற்றும் தேசிய நீர் மற்றும் மின் கழகத்தின் 13.3 சதமான பங்கையும் (ரூ. 3100 கோடி) விற்பதன்மூலம் இந்தக் கழகங்களின் பங்கு மதிப்பின் வீரியத்தைக் குறைக்கும் முயற்சியாகும்.  ஆனால் தற்போது இந்த மூன்று கழகங்களில், மத்திய அரசின் மூலதன விகிதம் முறையே இந்திய நிலக்கரி கழகத்தில் 89.65% ஆகவும், எண்ணெய் மற்றும் இயற்கை எரிவாயுக் கழகத்தில் 68.94% ஆகவும், தேசிய நீர் மின் கழகத்தில் 85.96% ஆகவும் இருக்கிறது.  இந்த விற்பனைக்குப் பின்னும், பெரும்பான்மை சதவீத பங்குகள் மத்திய அரசின் வசம் இருப்பதால், இந்த முயற்சியை ‘தனியார்மயம்’ என்பதற்கு பதில் ‘பங்கு விற்பனை’ என வரையறுத்துக் கொண்டுள்ளனர்.

மறுபுறம், இந்த விற்பனை முயற்சி முடிவில் பட்ஜெட்டில் ஒதுக்கியுள்ள நிதிக்குச் சமமாக ரூ 48,425 கோடி வரை திரட்ட முடியும்.  இத்துடன் சேர்ந்து அரசு சிறுபான்மை பங்குகளைக் கொண்டுள்ள அரசு சார்பற்ற தனியார் நிறுவன பங்குகளின் மூலமாக ரூ.15,000 கோடி திரட்டமுடியும். மொத்தமாக ரூ.63,425 கோடி வரை இந்தப் பங்கு விற்பனை மூலம் 2014-15ம் ஆண்டுக்குத் திரட்ட முடிவெடுக்கப்பட்டுள்ளது. தாராளப் பொருளாதார கொள்கை அமல்படுத்தப்பட்ட காலங்களிலிருந்து கடந்த 2012-13 ஆண்டு காலத்தில் திரட்டப்பட்ட நிதியைக் காட்டிலும் இந்தப் பங்கு விற்பனைமூலம் வந்த ரூ.25,890 கோடி என்ற தொகை மிக அதிகமானதாகும்.  ஆனால், பங்குச்சந்தையில் காளையின் வேகத்தோடு, இந்த மிகச் சிறந்த பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் பங்குகளை விற்க முன்வருவதன்மூலம் நிதிப்பெருக்கம் என்பது பெரிய அளவில் வரைகோட்டை மீறுவதாக அமையும்.

தவறான கணிப்பு

தற்போது கவனிக்க வேண்டியதெல்லாம் அரசின் இந்த முயற்சி சாத்தியமா என்பதற்குப் பதில் சரியான முடிவா என்பதுதான். அரசின் கணக்கின்படி, கடன் பெறுவதன்மூலம் ஏறிக்கொண்டே வரும் கடன் சுமையிலிருந்து காத்துக்கொள்ளமுடியும்.  ஆனால் பட்ஜெட் பற்றாக்குறையை நிவர்த்திக்க, (இது எப்போதும் வருமானத்தைக் காட்டிலும் செலவினம் அதிகமாவதால் உண்டாவது) லாபம் ஈட்டும் பொதுத் துறை நிறுவனப் பங்குகளை விற்பது, வரவு-செலவு கண்ணோட்டத்தில் வைத்துப் பார்க்கையில் சரியானதாக தெரியவில்லை.  பொதுத்துறைப் பங்குகளை வாங்கும் தனியார் தாங்கள் வாங்கும் பங்குகளுக்கு லாபகரமான வரவைத்தான் எதிர் பார்க்கிறார்களேயொழிய, பொதுக் கடன் பற்றிய கவலை அவர்களுக்கு இருக்காது.  ஏனென்றால் அரசின் கடன் பத்திரங்கள் அல்லது பொதுக்கடன் திரட்ட அரசு கொடுக்கும் உறுதிப் பத்திரங்களுக்கு, அரசின் முழு உத்திரவாதம் இருப்பதால், எந்தவித நஷ்டத்துக்கும் இட்டுச் செல்லாது என்பதுதான் இதற்குக் காரணமாகும்.  இதன் அர்த்தம் என்னவென்றால், அரசின் பாதுகாப்பான கடன் பத்திரங்கள், உறுதி பத்திரங்கள் மூலமாக வரும் வட்டியைக் காட்டிலும், இந்தப் பொதுத்துறை பங்குகளை வாங்குவதில் அதிக லாபம் ஈட்ட முடியும் என்ற தனியாரின் கணிப்பேயாகும்.  எனவேதான், இந்தப் பங்கு விற்பனை ஏற்புடையதாகும் என்றால், கடன் பெறுவதற்குப் பதில் இந்தப் பங்கு விற்பனையே, பற்றாக்குறை பட்ஜெட்டைச் சமன் செய்யும் என்றிருந்தாலும், அரசு கடனுக்கான வட்டி விகிதத்தைக் காட்டிலும், வேறு வகை வருமானத்தை அரசு விட்டுக் கொடுக்கிறது என்பதுதான் யதார்த்தம்.

நிலைமை இப்படியிருக்க ஏன் அடுத்தடுத்து வரும் தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அரசு மற்றும் தற்போதைய தேசிய முற்போக்கு அணி அரசு வரை இந்தப் பங்கு விற்பனையை அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்து நடைமுறைப் படுத்தி வருகின்றன? இந்தப் போக்குக்கு இரண்டு காரணிகள் உள்ளன.  முதல் காரணம், அரசின் செலவினங்களுக்கான நிதியை வரிகள் மூலம் திரட்ட முடியாதது.  அரசு தனது செலவினத்தை குறைத்து, நிதிப் பற்றாக்குறையைக் கட்டுப்படுத்த சமூகநலத் திட்டங்களுக்கான நிதி ஒதுக்கீட்டையும், மூலதன செலவினத்துக்கான நிதி ஒதுக்கீட்டையும் குறைத்துவரும் இந்தச் சூழலில் இந்த அரசின் திட்ட நோக்கத்தைப் பார்க்கவேண்டும்.  இது எதை உணர்த்துகிறது என்றால், கடந்த முப்பது ஆண்டுகளாக நாட்டின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி சிறப்பாக இருந்தாலும், அரசு குறைக்கப்பட்ட பொதுச் செலவினத்தை சார்ந்திருப்பதற்கான நிதி கூட இன்றி தவிக்கிறது.  ஏனென்றால் வரிமூலம் வரும் வருமானம், மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியைக் காட்டிலும் குறைவாக இருப்பதோடு, சமயத்தில் பின்னடைந்தும் விடுவதே.
இந்தப் போக்கை வேறு வார்த்தையில் சொன்னால், தற்போதைய ‘தாராளமயம்’ அல்லது

‘பொருளாதார சீர்திருத்தம்’ என்பதன் உள்ளடக்க நியதியின் அடிப்படையில் பார்த்தால், தனியார் மூலதனத்தை ஊக்குவிக்கவும், விரிவாக்கத்துக்கான இந்த முயற்சியில் ‘வரி விதிப்பில்’ சகிப்புத்தன்மை காட்டவேண்டும்.  இதை நடைமுறைப்படுத்த, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சில துறைகளில் குறைந்த வரி விகிதங்கள், விதிவிலக்குகள், வகைகள் மற்றும் ‘வரி விதிப்புகள்’ அளிக்க வெண்டுமென்பதோடு, மறைமுக வரிவிதிப்பபையும் முறைப்படுத்தி வரிச் சுமையைக் குறைக்கவேண்டிய வகையில் கொள்கை முடிவு எடுப்பதன்மூலம் முதலீடுகளை ஊக்கப்படுத்தமுடியும்.  இதன் விளைவாக, சர்வதேச தரத்தில் ஒப்பிடுகையில் நாட்டின் மொத்த உற்பத்தி விகிதத்திற்கும் குறைவாக வரிவிதிப்பு உள்ள நாடாக இருப்பதால், அரசின் செலவினங்கள் குறைந்தாலும், நிதிப்பற்றாக்குறை குறிப்பிட்ட அளவிற்கு உள்ள ஒரு நாடு என கணிக்கப்பட்டுள்ளது.

நிதிநிலையைப் பலப்படுத்த கோட்பாடு

நிதிநிலையை பலப்படுத்த வேண்டுமென்பதே, தனியார்மயத்தை அவசியமானதாக ஆக்காது.  இரண்டாவது காரணி, உலகின் பல நாடுகளின் மொத்தப் பொதுக்கடன் மொத்த உற்பத்தி விகிதாச்சாரத்திற்கு அதிகமாக இருந்தாலும், நிதி விவேகம், நிலத்திறன் மேம்பாட்டிற்கு பொதுக் கடன் அளவிற்கு வரம்பு வைக்க வேண்டும்.  நீடித்திருக்கும் நிதி பற்றாக்குறையை தீட;வு செய்ய கடன் மூலமான வருமானத்தைக் காட்டிலும், மூலதனத்திற்கான பிறவகை வருமானங்கள் உயர்த்தப்படவேண்டும்.  இங்குதான் தனியார்மயம் நோக்கி அரசு திரும்பியுள்ளது. இதில் ஆச்சரியம் என்னவென்றால், யாரெல்லாம் தனியார்மயத்தை வலியுறுத்துகிறார்களோ, அவர்கள் நிதி நிலை திறம்படுத்த அல்லது அரசுக் கடன் வகை வருவாயைக் குறைக்க குரல் கொடுப்பார்கள்.  எதிர்பார்த்தபடியே, இத்தகைய உத்தி எதுவென்றால், குறைந்தகால அல்லது நீண்ட கால முதலீட்டில் அதிக லாபம் கிடைக்கும் பொதுச் சொத்துகளை வாங்குவதில் ஆர்வம் காட்டும் தனியார் முதலாளிகள்தான்.
இதில் கவனிக்கப்படவேண்டியது ஒன்று, இந்தப் பொதுத் துறை சொத்து, மூலதன தாக்கம் உள்ள பகுதிகளில் முதலீடு செய்யப்பட்டவையாகும்.  இந்தப் பகுதிகளும் வெளி உதவி மற்றும் அந்தப் பிரிவின் வேறு கூறுகளிலிருந்து ஏற்றம் கொடுக்கும் வகையிலான உதவியுடன் சிறப்பாக செயல்படும் துறைகளாகும்.  மேலும், இத்தகைய துறைகளின் செயல்பாட்டை அதிகப்படுத்தும் முகமாக உற்பத்திச் செலவைக் குறைத்து வளர்ச்சியை உறுதிப்படுத்த, நன்கு திட்டமிட்டு நிர்வகிக்கப்பட்ட விலை நிர்ணய முறை கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது.  இதன் முடிவாகவே, மிகவும் லாபகரமான துறையில் முதலீடு செய்வதை தவிர்த்ததால், பொது முதலீடு அவசியமானது.  எனவேதான், இந்தத் தனியார் முதலாளிகள் தற்போது இந்தப் பொதுத்துறை பங்குகளை வாங்க ஆர்வம் காட்டி வருவது அல்லது பொதுத்துறை சொத்துக்கள்மீது ஆதிக்கம் செலுத்தத் துடிப்பது புதிராக உள்ளது.

தனியார் துறைகளுக்கு அப்படியென்ன ஆர்வம்?

இந்தியாவிலுள்ள தனியார் துறை சுதந்திரத்திற்கு பிந்தைய இந்தக் காலத்தில் மிகப் பெரிய அளவிலான மூலதனத்தை முதலீடு செய்யவும், அதை நிர்வகிக்கவுமான அளவிற்கு வளர்ந்துள்ளது என்பது இதற்கு எனது பதிலாக இருக்கும்.  முன்பெல்லாம் தீண்டத்தகாதவையாக இருந்த பகுதிகள் முழுவதும் தற்போது மிகப்பெரிய அளவிலான முதலீட்டுக்கான பகுதியாக மாறிவிட்டது.  போதாததற்கு, தாராளமயம், கட்டுப்பாட்டை தளர்த்தியதுடன், விலைவாசியையும் கட்டுப்பாடற்றதாக்கியதுடன், எந்தெந்த தனியார் துறையில் விலைவாசி நிலைநிறுத்தப்பட்டுள்ளதோ, அங்கெல்லாம் அரசு நிதி உதவி செய்யவேண்டிய நிர்ப்பந்தம் உள்ளது.  விலைவாசி நிர்ணயிப்பதும், நெகிழ்ந்து கொடுப்பதும் இருப்பதால், இந்தத் துறைகளை முன்பு வெறுத்த அல்லது ஒதுக்கிய தனியார் தற்போது அதிக லாபம் ஈட்டும் சாத்தியங்கள் இருப்பதை கண்டறிந்துள்ளனர்.  முன்பெல்லாம் பொதுத்துறை நிறுவனங் களுக்கு மட்டும் ஒதுக்கப்பட்ட பங்கு விற்பனையை வாங்க தற்போது தனியார்களும் ஆர்வம் காட்டுகின்றனர். சிறிய அளவில் பங்குகளை வாங்கி அதைப் பிற ஆர்வமுள்ள தனியார் துறையினருக்கு விற்று லாபம் பார்க்கின்றனர்.  எனவே, எங்கெல்லாம் லாபம் ஈட்ட முடியுமோ அங்கெல்லாம் பங்கு விற்பனை வெற்றிகரமானதாகவே இருக்கிறது.
இந்தச் சந்தர்பத்தில்தான், கடன் பெற்று பற்றாக்குறை பட்ஜெட்டை சமன் செய்வதைக் காட்டிலும், இந்த வகை பங்கு விற்பனை மூலம் சரி செய்ய முடியும் என்ற வாதங்கள் முன் வைக்கப்படுகின்றன.  இத்தகைய அரசு கடன் வாங்கும் திட்டத்தை குறைத்துக் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் குறித்து முன் வைக்கும் ஒரு மோசமான விவாதம், இந்தக் கடன் பெறுதல் என்பது பொது சேமிப்பின் பெரும் பகுதியை கையகப்படுத்துவதன்மூலம் தனியார் முதலீட்டை மூட்டை கட்டி அனுப்பிவிடும் என்றும் அல்லது வட்டி விகிதத்தை உயர்த்துவதுடன், மூலதன செலவையும் அதிகரித்துவிடும் என்பதே.  ஆகவே, தனியார் துறைதான் மாற்று என்றால் அதைத் தொடரட்டும்.  சில தனியார் துறை ஆதரவாளர்களுக்கு இந்த நளினத்திற்கான நேரம் கூட கிடைப்பதில்லை.  அவர்கள் சொல்வதெல்லாம், பொதுத் துறை அதிகாரிகளுக்கு லாபம் ஈட்ட நிர்வாகத் திறமையில்லை என்பதும், அல்லது ஊழல் நிறைந்தவர்களாகவும் உள்ளனர் என்பதோடு, அரசு இத்தகைய தொழிலில் தலையிடக் கூடாது என்பதுதான்.

நீடிக்காத கொள்கை

இத்தகைய விவாதங்கள் இந்தக் கொள்கைகள் நீடித்த செயலாக்கம் இல்லாதது என்ற அடிப்படையை மறந்து பேசுவதாகும்.  அரசு இத்தகைய வரி சகிப்புத்தன்மை கொள்கையை கடைப்பிடிக்கும் வரை, தற்போதைய பற்றாக்குறை பட்ஜெட்டே தொடரும் என்பது, அரசின் நிதி உதவி பெறும் தனியார் நிறுவனங்கள் ஏற்காது என்பதிலிருந்து தெளிவாகிறது.  பொதுக் கடன் பெறுவது கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்ற கொள்கை விடாப்பிடியாக இருக்கும்வரை, பொதுத் துறை பங்கு விறபனை தவிர்க்க முடியாததுதான்.  ஆனால் அதிலும் முரண்பாடுள்ளது. இந்தப் பங்கு விற்பனை வரவு என்பது, வரி வருமானம் போலன்றி ஒரு முறை வருமானமே. ஒரு முறை விற்பனை செய்த சொத்தை மறுபடியும் பெற்று மற்றொருவருக்கு விற்க முடியாது.  எந்த ஒரு முயற்சியிலும், வருமானத்திற்கான வழிகள் குறைந்து செலவினம் கூடுகிறதோ, அந்தத் தொழில் முயற்சி நீடிக்காது.

பல்வேறு காரணங்களுக்காக, இத்தகைய முயற்சிகளுக்கு மிக விரைவில் ஒரு வரையறை அல்லது எல்லை வந்துவிடும்.  ஒரு துவக்கமாகச் சொன்னால் லாபகரமான அல்லது லாபகரமாக விற்க இயலும் பங்குகளை விற்பதன்மூலமே இந்தப் பங்கு விற்பனை என்ற முயற்சி பலனளிக்கும்.  அதுபோல சில நிறுவனங்கள் உள்ளன.  எனவேதான் அவற்றின் பங்கு மட்டும் விற்பனைக்கு அடிக்கடி சந்தைக்கு கொண்டு வரப்படுகிறது.  இது பங்கு விற்பனைக்கும், தனியார்மயமாக்குதலுக்கும் இடையே உள்ள வித்தியாசத்தை காட்டுவதை நாளடைவில், அரசின் பங்குகள் விகிதம் சிறுபான்மையாகி முடிவில் எந்தச் சொத்துகள் தற்போதைய அரசின் செலவினங்களைச் சந்திக்க பயன்பட்டதோ அந்தச் சொத்துக்கள் கரைந்துவிடும்.

இது எதிர்பார்ப்புக்குப் புறம்பாக மிக விரைவில் நடந்துவிடும். இந்தப் பங்கு விற்பனை சந்தை மூலமாக விற்கப்படுமானால், அந்தப் பங்குகளின் மதிப்பு அதன் ‘உண்மையான’ மதிப்பில் நிர்ணயிக்கப்படாமல், சந்தையில் உள்ள வெவ்வேறு சக்திகளின் தாக்கத்தின் அடிப்படையில் மதிப்பு நிர்ணயிக்கப்படும்.  என்னதான் பங்குச் சந்தை (காளை) ஏற்றம் இருந்தாலும், பங்குச் சந்தையின் அடிப்படை காரணிகள், மேலோங்கி, பங்குகளின் சரிவைப் பதிவு செய்யும்.  விளைவு, ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு சொத்துக்களை பெற, அதிக அளவிலான பங்குகளை விற்கவேண்டும் என்பதுடன், முடிவில் லாபகரமான பங்குகள் முற்றாக தீர்ந்து போகும் நிலை ஏற்படும்.

மேலும், பங்குச்சந்தை பலவீனமாகும்போது, அரசுப் பங்குகளை விற்க வேறு வகையில் முயற்சிக்க வேண்டி வரும்.  ஓர் உதாரணம் சொல்லப்போனால், அரசு ஒரு வணிக தந்திரமாக தனியாரை அதிகப்படியான (26 சதவீதம்) பங்கை வாங்க வைக்க அதிகப்படியான நிர்வாக மேலாண்மை பொறுப்பையும் கொடுக்கிறார்கள்.  பங்கை வாங்குபவர், அரசு நிர்ணயித்த விலைக்கே விற்க திறந்த அழைப்பு விடுக்க வேண்டுமென்ற நிலையே அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தாலும், அப்படியும் அந்தப் பங்குகளின் மதிப்பு தேவையான நிர்வாகக் கட்டுப்பாட்டை பெறும் அளவிற்கு இருக்காது. மேலும், இத்தகைய பங்கு விற்பனையில் வாங்குபவர்கள் கட்டுப்படுத்த வேண்டுமென்றால், அந்தப் பங்குகளை விற்பதற்கு பங்குகளின் விலையை குறைத்து மதிப்பிடவேண்டும்.  இந்தப் பங்கு விற்பனை தனியார் மயம் மூலமாகத்தான் நிர்ணயிக்கப்பட்ட பட்ஜெட் செலவினத்தைச் சந்திக்க வழி என்றால், இந்தப் பங்கு விற்பனையை விரைவுபடுத்த வேண்டும்.

சுருங்கச்  சொன்னால், தற்போதைய புதிய தாராளமயக் கொள்கையை கடைப்பிடிப்பதில் தேசிய முற்போக்கு கூட்டணி அரசு அவசரம் காட்டுமேயானால், அந்த நடைமுறை அரசுப் பணத்தில் பெருமுதலாளிகளை மேலும் செல்வந்தர்களாக்கும் ஒரு நீடித்திரா நேர்மையற்ற நிதிக் கொள்கையாக மட்டுமே இருக்கும்.  இது மறுபுறம், இந்தப் பொதுத்துறை உறுதிசெய்து வரும் அதன் பல்லாயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்களுக்கு அவர்கள் போராடிப் பெற்ற நியாயமான வேலைநிலை மற்றும் ஊதியம், சலுகைகள்மீது எதிர் விளைவை உண்டாக்கும்.

நன்றி: Frontline

இஸ்லாமியத் தீவிரவாதிகளிடமிருந்து அல்லாவே இந்தியாவைக் காப்பாற்றுங்கள்… இந்து அடிப்படைவாதத்தை நாங்கள் பார்த்துக்கொள்கிறோம்.

taj-attack

  1. 1993 பாம்பே குண்டு வெடிப்பு – 13 தொடர் குண்டுகள் – இந்திய வரலாற்றிலேயே மிக மோசமான தீவிரவாத தாக்குதல். – 350 பேர் படுகொலை. 1200 பேர் காயம். செய்தவன் – தாவூத் இப்ராஹிம்.

 

  1. 1998 கோவை குண்டு வெடிப்பு – 58 பேர் படுகொலை – 200 பேர் காயம். அத்வானியைக் குறிவைத்து  12 குண்டுகள் 11 இடங்களில் வைக்கப்பட்டன. குண்டு வைத்தது – அல் உம்மா.

 

  1. ஜம்மு காஷ்மீர் சட்டசபை மீது தாக்குதல் – 338 பேர் படுகொலை. கொன்றது – ஜஸ் ஏ மொஹம்மது என்ற இயக்கம்.

 

  1. டில்லி செங்கோட்டை மீதான 2000 தாக்குதல். செய்தது – லஷ்கர் இ தொய்பா. – பாகிஸ்தானுடனான அமைதிப் பேச்சுவார்த்தையை முறியடிக்க.

 

  1. மும்பை வெடி குண்டுத் தாக்குதல் – 54 பேர் படுகொலை  – 244 பேர் காயம். – செய்தது. லஷ்கர் இ தொய்பா அஷ்ரஃப் அன்சாரி, ஹனீஃப் சையது, ஃபமீதா கைது

 

  1. 2005 டில்லி வெடி குண்டு தாக்குதல். – 62 பேர் படுகொலை. 210 பேர் காயம். தாக்குதலில் ஈடுபட்டது – லஷ்கர் இ தொய்பா

 

  1. வாரணாசி வெடி குண்டு தாக்குதல். – 28 பேர் படுகொலை. 101 பேர் படுகாயம். தாக்குதலில் ஈடுபட்டது  லஷ்கர் இ தொய்பா

 

  1. 2006 மும்பை ரயில் வெடிகுண்டு வெடிப்பு – 209 பேர் படுகொலை – 700 பேர் காயம். தாக்குதலில் ஈடுபட்டது லஷ்கர் இ தொய்பா.

 

  1. 2008 – ஜெய்ப்பூர் வெடி குண்டு தாக்குதல். 63 பேர் படுகொலை. – 216 பேர் காயம். தாக்குதலில் ஈடுபட்டது- இந்தியன் முஜாகிதீன் அல்லது பங்களா தேச ஹர்கத் உல் ஜிஷாத் அல் இஸ்லாமி.

 

  1. 2008 பெங்களூர் – தொடர் குண்டு வெடிப்பு – 2 பேர் படுகொலை, 20 காயம். தாக்குதலில் ஈடுபட்டது- இஸ்லாமிக் ஸ்டூடன்ஸ் மூவ்மெண்ட் ஆஃப் இந்தியா.

 

  1. 2008 அகமதாபாத் வெடி குண்டு தாக்குதல் – 21 வெடி குண்டுகள் – 56 படுகொலை – 200 பேர் காயம். தாக்கியது ஹர்கத் உல் ஜிஹாத் அல் இஸ்லாமி என்ற இயக்கம்.

 

  1. 2008 டில்லி வெடி குண்டு தாக்குதல் – 30 படுகொலை – 100 படு காயம்.

 

  1. 2008 மும்பை தாக்குதல். 164 பேர் படுகொலை. சுமார் 300 பேர் காயம். தாக்கியது  லஷ்கர் இ தொய்பா – அஜ்மல் க்சாப்.

 

  1. 2010 புனே தாக்குதல். 17 பேர் படுகொலை. சுமார் 60 பேர் காயம். தாக்குதலில் ஈடுபட்டது லஷ்கர் இ தொய்பா – , இந்தியன் முஜாகிதீன், பாகிஸ்தான்  அமெரிக்கர் டேவிட் ஹெட்லி.

 

  1. 2010 வாரணாசி தாக்குதல். கோயிலில் தாயின் மடியில் அமர்ந்து கொண்டிருந்த 2 வயதுகுழந்தை படுகொலை. அந்தத் தாய் உட்பட 38 பேர் படு காயம். தாக்குதலில் ஈடுபட்டது  இந்தியன் முஜாஹிதீன்.

 

  1. 2011 மும்பை தாக்குதல். 26 பேர் படுகொலை. 130  பேர் படு காயம். தாக்குதலில் ஈடுபட்டது  தாக்குதலில் ஈடுபட்டது  இந்தியன் முஜாஹிதீன்.

 

  1. 2011 டில்லி தாக்குதல். 17 பேர் படுகொலை. 76 38 பேர் படு காயம். தாக்குதலில் ஈடுபட்டது  ஹர்கத் அல் ஜிஹாத் அல் இஸ்லாமி.

 

  1. 2013 ஹைதராபாத் தாக்குதல். 17 பேர் படுகொலை. 119 பேர் படு காயம். தாக்குதலில் ஈடுபட்டது  இந்தியன் முஜாஹிதீன்.

 

  1. 2013 பாட்னா தாக்குதல். மோடியைக் குறிவைத்து வெடிகுண்டு தாக்குதல். 6 பேர் படுகொலை. 85 பேர் படு காயம். தாக்குதலில் ஈடுபட்டது  இந்தியன் முஜாஹிதீன்.

அற்புதம் அம்மாவே… உங்களை ஆதரிக்க முடியும்; உங்களை வைத்து நடக்கும் அரசியலை எப்படி ஆதரிக்க முடியும்?

imagesமரண தண்டனை ரத்து செய்யப்படவேண்டும் என்பதில் எந்த மாற்றுக் கருத்தும் இல்லை. அரசியல்/கொள்கை சம்பந்தப்பட்ட கைதிகளுக்கானாலும் சரி… சாதாரண கைதிகளுக்கானாலும் சரி… ஏனென்றால், அரசியல் விஷயத்தில் எந்தத் தரப்பின் பக்கமும் முழு நியாயம் இருப்பதில்லை.  சாதாரண கைதிகளோ ஒரு உணர்ச்சி வேகத்தில் தவறு செய்துவிட்டிருப்பார்கள். அவர்களுக்குத் திருந்த ஒரு வாய்ப்பு தரவேண்டும். இந்தக் காரணங்களினால் மரண தண்டனை என்பது தார்மிக ரீதியிலும் தவறு. சட்டரீதியிலும் சரியாக இருக்க வாய்ப்பு குறைவு. அதிலும் ஓர் அரசு என்பது பல்வேறு ஊழல்கள் மலிந்த அமைப்பு. எனவே அதன் கையில் ஓர் உயிரைப் பறிக்கும் அதிகாரத்தை ஒருபோதும் தரவே கூடாது.

இது பொதுவான ஒரு கருத்து. ஆனால், குற்றங்கள் ஒவ்வொன்றுமே ஒவ்வொரு வகைப்பட்டவை என்பதால் அதற்கான தீர்ப்பும் பொத்தாம் பொதுவாக இருக்கவும் முடியாது.

ராஜீவ் காந்தி கொல்லப்பட்ட வழக்கில் சிக்கியவர்கள் சிலர். தப்பித்தவர்கள் பலர். சிக்கியவர்களில் அந்தப் படுகொலையில் சொற்ப பங்களித்தவர்களில் ஆரம்பித்து கொஞ்சம் கூடுதலாகப் பங்களித்தவர்கள்வரை பல அடுக்குக் குற்றவாளிகள் உண்டு. இவர்களில் யாரும் நிச்சயமாக இந்தக் குற்றத்தைப் பொறுத்தவரையிலும் மரண தண்டனை தரவேண்டிய அளவுக்குக் குற்றவாளிகள் அல்ல. இத்தனை வருடங்கள் சிறையில் அடைக்கப்படும் அளவுக்கான குற்றம் செய்தவர்களும் அல்ல. எனினும் பிடிபட்டவர்கள் அந்த முக்கிய குற்றவாளிகளைக் காட்டிக்கொடுக்காமல் இருந்து வந்திருக்கும் நிலையில் அவர்களுக்கு மரண தண்டனை விதிப்பதாகச் சொல்லி பயமுறுத்தி வந்ததில் ஒருவித நியாயம் இருக்கவே செய்கிறது.

இந்த வழக்கில் இன்னொரு விந்தையான விஷயம் என்னவென்றால், காவலர்களின் பிடியில் இத்தனை ஆண்டுகள் இருந்த பிறகும் எந்தவொரு குற்றவாளியும் கிடைத்த ஆதாரங்களுக்குக் கூடுதலாக ஒற்றை வார்த்தைகூட வழக்கு தொடர்பாக கக்கியிருக்க இல்லை. பிரதான குற்றவாளிகளை அடையாளம் காட்டியிருக்கவும் இல்லை. இவர்களைப் பகடைக்காயாகப் பயன்படுத்தியவர்கள் அந்த அளவுக்கு சாமர்த்தியசாலிகள் என்பது மட்டுமே இதற்கான காரணமாக இருக்கமுடியாது. விசாரணை நடந்தவிதத்திலும் பல குழறுபடிகள் இருக்கின்றன. பிரதான குற்றவாளிகளை நோக்கி ஒருபோதும் விசாரணை போய்விடக்கூடாது என்பதில் மிகுந்த கவனம் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது.

உச்ச நீதிமன்றம் தேர்தல் நெருங்கும் இந்தப் பொன்னான நேரத்தில் காங்கிரஸ் அரசுக்கு தமிழகத்தில் இழந்த செல்வாக்கை மீட்டெடுத்துக் கொள்ள ஒரு வாய்ப்பைத் தரும் வகையில் தூக்கு தண்டனையை ஆயுள் தண்டனையாகக் குறைத்ததோடு மத்திய அரசு விரும்பினால் இவர்களை விடுதலைகூடச் செய்து கொள்ளலாம் என்று தீர்ப்பு வழங்கியது. கருணை மனு தொடர்பாக முடிவெடுப்பதில் தாமதம் செய்யப்பட்டால், அதற்குக் காரணமானவர்கள் மீது நடவடிக்கை எடுக்கவேண்டும். கருணை மனு தொடர்பாக இத்தனை நாட்களுக்குள் முடிவெடுத்தாகவேண்டும். மவுனம் சாதித்தால், தண்டனைக்கு ஒப்புக்கொள்வதாகவே அர்த்தம் என்று கடைசியாக ஒரு கெடுவை நிதிமன்றம் விதித்திருக்கவேண்டும். ஆனால், அது தொடர்பாக எந்த அழுத்தமான தீர்மானமும் எடுக்காமல், பாதிக்கப்பட்டவர்களின் தண்டனையை மட்டும் குறைத்திருக்கிறது உச்ச நீதிமன்றம்.

இந்தத் தீர்ப்போடு நாடகம் நிறைவுற்றிருந்தால் காங்கிரஸ் கட்சிக்கு தமிழகத்தில் தி.மு.க., தே.மு.தி.க. கட்சிகளுடன் கூட்டணி அமைப்பது எளிதாகியிருக்கும். ஆனால், அப்படியான ஒரு சாதகமான சூழல் எதிரணிக்குப் போவதைத் தடுக்கும் நோக்கில் ஜெயலலிதா ஏழு பேரையும் விடுதலை செய்வதாக பதறிக்கொண்டு அறிவித்தார். அது உண்மையிலேயே ஈழ அரசியல் அன்கோவின் மாஸ்டர் ஸ்ட்ரோக்தான். ஏனென்றால் ஈழப் போராலிகள் தொடர்பாக ஜெயலலிதா இதுவரை எடுத்துவந்திருக்கும் நிலைப்பாட்டுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால் அவருக்கு அது மிகப் பெரிய பின்னடைவே. எனவே அவரை அந்த முடிவை எடுக்கவைத்தவர்களின் சாமர்த்தியம் என்றுதான் அதைச் சொல்லவேண்டும்.

ஏனென்றால், தூக்கு தண்டனையை ஆயுள் தண்டனையாகக் குறைத்ததன் மூலம் காங்கிரஸ் தலைமையில் தேமுதிக, திமுக கூட்டணி உருவாகியிருக்கும் என்பது உண்மைதான். ஆனால், அதன் மூலமாக மக்கள் மத்தியில் அந்தக் கூட்டணிக்கு செல்வாக்கு அதிகரித்துவிடும் என்று ஜெயலலிதா நம்பியது ஒருவகையில் மிகப் பெரிய தவறு. அவர்கள் தனித்தனியாக இருந்தால் அதிமுகவுக்கு எவ்வளவு சாதகமோ அதைவிட அதிக பலன் அவர்கள் கூட்டாகச் சேர்வதில் உண்டு. ஏற்கெனவே மத்தியில் ஆட்சியில் இருந்த காங்கிரஸ் மீது மக்களுக்கு அதிருப்தி இருக்கிறது. இலங்கைத் தமிழர் பிரச்னையில் அதுநடந்துகொண்டவிதம் தொடர்பாக கோபம் இருக்கிறது. போதாத குறையாக ஊழல் தொடர்பாக பெரும் வெறுப்பும் அந்தக் கட்சி மீது இருக்கிறது. இந்தநிலையில் காங்கிரஸுடன் யார் சேர்ந்தாலும் அவர்களுக்கு அது பின்னடைவையே தரும். எனவே ஜெயலலிதா அந்தக் கூட்டணியைக் கண்டு இந்த அளவுக்குப் பயந்து தன் நிலைப்பாட்டை மாற்றிக்கொண்டிருக்கவேண்டிய அவசியமே இல்லை. எனினும் அவர் திரைப்படங்களில் வாழ்க்கையில் துடுக்குத்தனம் மிகுந்த பெண்ணாக நடித்துப் பெற்ற வெற்றியை மனத்தில் கொண்டு அரசியல் வாழ்க்கையில் அதிரடிப் பெண்மணியாக ஒரு பிம்பத்தை வளர்த்தெடுக்க விரும்பியிருக்கிறார். சந்தர்ப்ப சூழல் அதற்குத் தோதாக அமைந்திருக்கவே அவரும் அந்த வேடத்தை இதுநாள் வரை வெற்றிகரமாக நடிக்கவும் முடிந்திருக்கிறது. இன்றைய சூழலில் அவருடைய இலக்கு இந்திய இறையாண்மைக்கு எதிராகக் காய் நகர்த்தும் அதிரடியாக மாறியிருக்கிறது (அவருடைய பிரதமர் கனவு நிறைவேறினால் இந்தியாவுக்கு ஏற்படும் இழப்பைவிட அவர் ஆகாவிட்டால் கூடுதலாக நடக்கும் என்பதே இப்போதைய யதார்த்தம்).

ராஜீவ் கொலை என்ற வழக்கில் பேரறிவாளர் என்ற அப்பாவியும் அற்புதம்மாள் என்ற போராளியும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக முன்னிலைப்படுத்தப்பட்டு வந்திருப்பதைக் கூர்ந்து கவனித்தால் புரிந்துகொள்ளமுடியும். இது மிகவும் தந்திரமான வலை.

இலங்கைத் தமிழர் பிரச்னையின் பிற அனைத்து விஷயங்களும் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டு ஒரு அப்பாவியைத் தூக்கிலிடலாமா என்ற தார்மிகக் கேள்வியில் வந்து நிற்கிறது. இதனூடாக இந்தியாவின் அற உணர்வு இன்று கேள்விக்குபடுத்தப்பட்டிருக்கிறது.

பேட்டரி செல் வாங்கிக் கொடுத்தார் என்ற பூஞ்சையான குற்றச்சாட்டுடன் ஒருவரை நளினி, முருகன், சாந்தன் போன்ற ஒரிஜினல் குற்றவாளிகளுடன் கோர்த்துவிட்டதில் இருக்கிறது கிரிமினல் சாணக்கியத்தனம். ராஜீவ் கொலையாளிகள் அனைவரும் அந்த அப்பாவியின் பின்னால் ஒளிந்துகொண்டு எளிதாக வெளியே வந்துவிட ஒரு வழி அன்றே ஏற்படுத்திவைக்கப்பட்டிருக்கிறது. ராஜீவ் கொலையை நியாயப்படுத்துபவர்கள் அதை வெளிப்படையாகச் செய்வது சிரமம் என்பதால் அவர்களுக்கு ஒரு துருப்புச் சீட்டு பேரறிவாளர் உருவில் அழகாக உருவாக்கித் தரப்பட்டிருக்கிறது.

அவர் சொல்லாததைச் சொன்னதாக வாக்குமூலம் பதிவு செய்தேன் என்று காவலர் இன்று சொல்லியிருக்கிறார். அன்று அவருக்கு (மே)லி(டம்) இட்ட உத்தரவின்படி பொய் வாக்குமூலத்தைப் பதிவு செய்திருக்கிறார். உண்மைக் குற்றவாளிகளைத் தப்புவிக்க உள் நுழைக்கப்பட்ட பலியாடுதானே பேரறிவாளர். அல்லது தெரிந்தே இந்த தியாகத்தை அவர் செய்ய முன்வந்திருக்கலாம். நிச்சயம் இந்தக் கொலை வழக்கில் தூக்குதண்டனை வழங்கப்படமாட்டாது என்ற உத்தரவாதம் நம்பத் தகுந்தவட்டாரங்களில் இருந்து வந்திருக்கும். எனவே இந்தப் பிரச்னையை போராளித் தாய் – அப்பாவி மகன் ஆகியோரின் பாசப் போராட்டம் என வெறும் உணர்ச்சிமயத்தோடுமட்டுமே ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தால் உண்மை நிலையைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறிவிடுவோம்.

ஏழு பேரை விடுவிக்க வேண்டும் என்று சொல்பவர்கள் சொல்லாமல் விடும் பல விஷயங்கள் இருக்கின்றன. அவையே இந்தப் பிரச்னையின் முக்கிய கூறுகள். மரண தண்டனை தரலாமா கூடாதா என்பதெல்லாம் உண்மையான பிரச்னையே அல்ல.

உண்மையில் ஏழு பேருக்கு விடுதலை தரவேண்டும் என்பவர்களின் மனத்தில் இருக்கும் முக்கியமான ஒரு விஷயம் ராஜீவ் காந்தி கொல்லப்பட்டதில் எந்தத் தவறும் இல்லை; அமைதிப்படையை அனுப்பி இலங்கைத் தமிழர்களை அவர் கொன்றொழித்தார். எனவே, அவருக்கு தக்க தண்டனை தரப்பட்டது என்பதுதான்.

இதுதான் பேரறிவாளரின் விடுதலையை விரும்புபவர்களில் பெரும்பாலானவர்களின் மனத்தில் இருக்கும் விஷயம். ஆனால், அநது தொடர்பான கேள்வி அவர்களிடம் கேட்கப்படுவதில்லை. பேட்டரி வாங்கிக் கொடுத்தவருக்குத் தூக்கா என்ற வசனத்தை அவர்கள் தர்ம ஆவேசத்துடன் கேட்க மற்றவர்கள் வாய் மூடி பார்த்துக்கொண்டிருக்க வேண்டியிருக்கிறது.

ஒரு கோட்டை அழிக்காமலேயே அதைச் சிறியதாக ஆக்கவேண்டும்னெறால், பக்கத்தில் இன்னொரு பெரிய கோட்டை வரை என்றுசொல்வார்களே அதுபோல் ஒரு கொலைகாரனை கொலைப் பழியில் இருந்து தப்புவிக்கவேண்டுமென்றால், ஒரு அப்பாவியை அவனோடு கோர்த்துவிடு. அப்பாவியின் வெகுளித்தனத்தை மட்டுமே பேசிப் பேசி கொலைகாரனையும் எளிதில் வெளியில் கொண்டுவந்துவிடலாம். இந்த தந்திரமே இங்கு கடைப்பிடிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இந்த உண்மை புரியவேண்டுமென்றால், அப்பாவி பேரறிவாளரை விடுதலை செய்துவிடுகிறோம். எஞ்சியவர்களைத் தூக்கில் இடுகிறோம் உங்களுக்கு இது சம்மதமா என்று கேட்டுப்பாருங்கள். அமைதிப்படைப் படையின் படுகொலைகளில் போய் அந்த பதில் முட்டிக்கொண்டு நிற்கும்.

இந்த இடத்தில் இந்த அடிப்படை விஷயம் தொடர்பான தெளிவு பிறந்தாக வேண்டியிருக்கிறது.

உண்மையில் அமைதிப்படையினர் தமிழ் பெண்களைக் கற்பழித்தல், ஈழத் தமிழ் போராளிகளையும் அப்பாவிகளையும் கொன்றழித்தல் என அத்துமீறினார்களா? இந்தக் குற்றச்சாட்டில் எந்த அளவுக்கு உண்மை இருக்கிறது? சிங்கள அண்ணனும் தமிழ் தம்பியும் சேர்ந்துகொண்டு இந்திய அமைதிப் படையை இலங்கை மண்ணில் இருந்து விரட்டியடிக்க நடத்திய நாடகத்தின் ஓர் அங்கமா இந்திய அமைதிபடையின் மீதான அவதூறுகள்? அப்படியே அமைதிப்படையினர் அத்துமீறி நடந்திருந்தாலும் அதற்காக ராஜீவைக் கொன்றது எந்தவகையில் நியாயம்? தமிழர்களை நிர்மூலமாக்கு என்று சொல்லியா அவர் அமைதிப்படையை அனுப்பினார். மத்தியில் கூட்டாட்சி… மாநிலத்தில் சுயாட்சி என்ற இந்திய கோட்பாட்டின்படி இலங்கையின் ஒரு மாநிலமாக ஈழம் இருக்கட்டும் என்பதுதானே அவருடைய அமைதிப் பேச்சுவார்த்தையின் சாராம்சம். பங்களாதேஷைப் போல் தனி நாடாகப் பிரிக்கப்பட முடிந்த நாடு அல்லவே இலங்கை. இந்த அமைதி முயற்சியை வெற்றி பெற வைக்கத்தானே ராஜீவின் அரசு அமைதிப்படையை அனுப்பியது. யாழ்பாணம் சிங்களப் படைகளால் முற்றுகையிடப்பட்டபோது பூமாலை ஆப்பரேஷன் நடத்தியதுகூட தமிழர்களின் நலனுக்காகத்தானே. அமைதிப்படை செய்த அல்லது செய்ததாகச் சொல்லப்படும் அத்துமீறல்களுக்கு ராஜீவை எப்படிப் பொறுப்பாக்க முடியும்? எப்படி அவரைப் படுகொலை செய்ய முடியும்? இந்தக் கேள்விகள் எதற்குமே விடை கிடையாது.

உண்மையில் இரண்டாம் முறை ராஜீவ் ஆட்சிக்கு வந்தால் மீண்டும் அமைதிப்படையை அனுப்பும் வாய்ப்பு மிகவும் குறைவே. ஆனால், அவர் இந்தியப் பிரதமரானால், தனி நாடு கிடைக்கும் வாய்ப்பு முற்றிலும் இல்லாமல் ஆகிவிடும் என்ற அச்சமே அவரைக் கொல்லக் காரணமாக இருந்திருக்கிறது. அமைதிப்படையின் அட்டூழியங்கள் என்பவை அதற்கான நியாயப்படுத்தலாகக் கண்டடையப்பட்டிருக்கிறது. எனவே, ராஜீவைக் கொன்றவர்களுக்கு மன்னிப்பு என்பது எந்தவகையிலும் நீதியின்பாற்பட்டதாக இருக்க முடியாது.

அப்படியே அமைதிப் படை செய்த தவறுகளுக்கு ராஜீவைக் கொன்றது சரி என்றால், 18 அப்பாவி காவலர்களையும் பொதுமக்களையும் கொன்றதற்கு இவர்களுக்கு மரண தண்டனை வழங்கியதில் என்ன தவறு இருக்கிறது?

ஈழப் போராட்டத்தில் சக போராளிக் குழுக்களைக் கொன்றது, முஸ்லீம்களை அகதிகளாக வீட்டை விட்டுத் துரத்தியது, அவர்களைப் படுகொலை செய்தது, போரை விரும்பாத மக்களையும் மிரட்டி பண வசூலில் ஆரம்பித்து படையில் சேர்த்துப் பலி கொடுத்ததுவரை எத்தனையோ அநீதிகளை பிரபாகரன் தரப்பும் செய்திருக்கிறது. அதற்கு யார், என்ன தண்டனை தருவது? இந்தியாவில் இனி யாரும் பிரபாகரன் பெயரை உச்சரிக்கவோ, படத்தைப் பயன்படுத்துவதோ கூடாதுஎன்ற குறைந்தபட்ச தண்டனையாவது அவர்களுக்கு விதிக்க முடியுமா? அல்லது அவர்களாகவே பொறுப்புணர்ச்சியுடன் அந்த முடிவை எடுப்பார்களா? நிச்சயமாக மாட்டார்கள். ஏனென்றால் அவர்களைப் பொறுத்தவரையில் நீதி, தார்மிகம் எல்லாம் அவர்களுக்குத் தரப்படும் தண்டனைகளில் மட்டுமே கடைப்பிடிக்கப்படவேண்டும். அவர்களுடைய செயல்களில் அந்த நற்பண்புகளை யாரும் தேடக்கூடாது. ஏனென்றால் அவர்கள் ஒரு மாபெரும் விடுதலைப் போராட்டத்தில் இருக்கிறார்கள். எனவே, அவர்கள் செய்வது எல்லாமே சரி. அல்லது சூழ்நிலை அவர்களை அப்படிச் செய்ய வைக்கிறது. ஆனால், மற்றவர்கள் யோக்கியர்களாக இருந்தாகவேண்டும். ஒரு நாட்டின் தலைவரை அவர்களுடைய நாட்டில் வைத்துக் கொன்றாலும் அவர்கள் மட்டும் நீதியின்படி நடந்துகொண்டாகவேண்டும்.

உண்மையில் ஈழப் பிரச்னை என்பது இன்று தமிழர்களை/தமிழகத்தை இந்திய அரசுக்கு / ஒட்டுமொத்த இந்தியாவுக்கு எதிரானதாக ஆக்கும் நோக்குடனே முன்னெடுக்கப்படுகின்றன. ஒட்டு மொத்த இந்தியா ராஜீவைக் கொன்ற பயங்கரவாத இயக்கமாக புலிகள் இயக்கத்தைப் பார்க்கிறது. அவர்களுக்கு ஆதரவாகப் பேசும் தமிழர்களை பிரிவினைவாதிகளாகப் பார்க்கிறது. தமிழ் போராளிகள் தரப்போ ஈழம் கிடைக்காமல் போனதற்கு இந்தியாதான் காரணம் என்று சொல்லிக்கொண்டு ஒட்டு மொத்த இந்தியாவைத் தன்னுடைய எதிரியாகப் பார்க்கிறது. இப்படியாக எதிரும் புதிருமான இரண்டு சக்திகள் உருட்டி விளையாடும் பகடைக் காய்களே இந்த ஏழு உயிர்கள். எனவே இந்த ஏழு உயிர்களின் அம்மா அப்பாக்கள், மகன் மகள்கள், மாமன் மச்சான்கள், தம்பி தங்கைகள் கோணத்தில் இருந்து பிரசனையைப் பார்ப்பது எந்தவகையிலும் சரியாக இருக்காது.

சுய முனைப்பு இல்லாமல் தோற்பது அல்லது சாதகமாக இருந்த அநீதியான சூழல் மாற்றி அமைக்கப்படும்போது ஏற்படும் இழப்புகளை அராஜகமாகச் சித்திரிப்பது, வெறுப்பை அடிப்படையாக வைத்து பிரிவினை நெருப்பை மூட்டிக் குளிர் காய நினைப்பது போன்ற வழிகளைப் பின்பற்றுபவர்களைவிட கூடுதல் பொறுப்பு உணர்வும் அற நெறியும் நிச்சயம் ஒரு தேசத்துக்கு இருந்தாகவேண்டும். அந்த வகையில் அது ஏழு பேரை நிச்சயம் விடுதலை செய்தாகவேண்டும். ஆனால், அந்த தேசம் வேறு சில உத்தரவாதங்களையும் பெற்றுக்கொண்டாக வேண்டும்.

உங்களை விடுவிக்கிறேன். பதிலுக்கு நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள்.? உங்கள் பிரிவினைவாத கோஷங்களைக் கைவிடுவீர்களா? ராஜீவின் நினைவிடத்தில் மலர் வளையம் வைத்து விழுந்து வணங்குவீர்களா? 18 அப்பாவித் தமிழர்களின் உருவப்படங்கள் அங்கு வைக்கப்பட்டிருக்கும். ஈழத் தமிழர்களின் விடுதலைக்காகப் போராடி புலிகளால் கொல்லப்பட்ட சக குழுக்களின் தலைவர்களின் படங்களும் அங்கு வைக்கப்பட்டிருக்கும். மசூதிகளில் தொழுகை நடத்தியபோது கொல்லப்பட்ட இஸ்லாமியத் தமிழர்களின் திருவுருவப்படங்களும் அங்கு இருக்கும். வலுக்கட்டாயாமாக துப்பாக்கி திணிக்கப்பட்டு போர்க்களத்துக்கு அனுப்பப்பட்டு கொல்லப்பட்ட சிறுவர்களின் புகைப்படங்களும் அங்கு இருக்கும். அந்த நினைவு மண்டபத்தில் ஒரு மிதியடியும் போடப்பட்டிருக்கும். அதில் பிரபாகரனின் உருவப்படம் பதித்திருக்கும். அதை மிதித்தபடி சென்று நீங்கள் அத்தனை படங்களுக்கும் அஞ்சலி செலுத்தவேண்டும் செய்வீர்களா போராளி அற்புதம் அம்மாவே… அப்பாவி பேரறிவாளரே… உங்களைப் போலவே அப்பாவிகள்தானே கொல்லப்பட்ட அத்தனை பேர்களும். அவர்களைக் கொன்ற இயக்கத்தின் சார்பில்தானே இன்றும் நீங்கள் இயங்கிவருகிறீர்கள். உங்களை ஆதரிக்க முடியும். ஆனால், உங்களை முன்வைத்து நடத்தப்படும் அரசியலை எப்படி ஆதரிக்க முடியும்?

அற்புதம் அம்மா… உங்கள் மகன் இன்னமும் உயிருடன் இருக்கிறான். நீதி கேட்டு மன்றாட ஓர் இடம் இந்த இந்தியாவில் இன்றும் இருக்கிறது. பிரபாகரனின் ஈழத்தில் அப்படியான ஒரு இடம் ஒருபோதும் இருந்ததே இல்லையே. திராவிட இயக்கப் பின்புலம் இருந்த பிறகும் சுய சிந்தனை கொண்டவராக நீங்கள் இருக்கக்கூடும். உங்கள் நிஜமான கண்ணீர்த்துளிகளைக் கொஞ்சம் இவர்களுக்காகவும் சிந்துங்களேன். ஒட்டு மொத்த இந்திய மனசாட்சியை நோக்கி அல்லவா உங்கள் மன்றாடல்களை முன்வைக்கிறீர்கள். நீங்களும் அதன் பெருங்கருணைக்குக் கொஞ்சம் உங்களைத் தகுதிப்படுத்திக் கொள்ளுங்களேன். ஏனென்றால் உங்கள் மகன் வெறும் உங்கள் மகன் மட்டுமே அல்ல. துரோக நாடகத்தின் துருப்புச் சீட்டு. பிரிவினை விளையாட்டின் பிரதான அம்பு.

***

மூன்று பக்கம் கடல்… நான்கு பக்கம் சதி

terrorism-india-7919307மெக்காலே இந்தியாவில் கிறிஸ்துவின் சாம்ராஜ்ஜியத்தை மலரச் செய்யும் நோக்கில் பிரிட்டிஷ் கல்வியை அறிமுகப்படுத்தியபோது ஒரு விஷயத்தைச் சூளுரைத்தான்: ஒவ்வொரு இந்துவையும் இந்து என்று சொல்வதற்குத் தலைகுனிய வைப்பேன்.

ஒருவகையில் இதில் அவனது கூட்டம் வெற்றியை அடைந்துவிட்டது என்றுதான் சொல்லவேண்டும். ஏனென்றால், பல்வேறு பழங்குடிகளை அடியோடு அழித்து ஒற்றைத்தன்மை கொண்ட பூதாகரமான அமைப்பாக வளர்ந்த கிறிஸ்தவ மதத்தைவிட பழங்குடி அம்சத்தைக் கைவிடாமல் பரஸ்பரப் புரிதலுடன் வாழ்ந்து வந்த பன்முக, மையம் அழிந்த இந்து சாதிய அமைப்பு மிகவும் இழிவானது என்ற எண்ணமானது இந்துக்கள் குறிப்பாக அறிவு சார் வர்க்கத்தின் மத்தியிலேயே வெகு அழுத்தமாக வேரூன்றிவிட்டிருக்கிறது.

ஆனால், இன்னொருவகையில் பார்த்தால் மெக்காலே அன்கோவுக்கு இதில் பாதி வெற்றிதான் கிடைத்திருக்கிறது என்று சொல்லவேண்டும். ஏனென்றால், எந்த ஆங்கிலேய கிறிஸ்தவ சக்திகள் இந்து சாதிகளை ஒழிக்க நினைத்தனவோ அவையே அந்த சாதிகளுக்கு இந்தியா என்ற நவீன ஜனநாயக அமைப்பைத் தந்துவிட்டுப் போயிருக்கின்றன. வேறு வார்த்தைகளில் சொல்வதானால், இந்து என்பதற்கு வெட்கப்படும் சாதி சார்ந்த மக்கள் இந்தியர்கள் என்ற அரசியல் அடையாளத்தின் கீழ் ஒன்று சேர்ந்து வாழ ஆரம்பித்துவிட்டனர். இது சதித்திட்டம் தீட்டியவர்களே எதிர்பார்க்காத ஒரு திருப்புமுனை. டைனசர்கள் அழிந்துபட அவற்றிடமிருந்து உயிர் தப்ப ஓடிய உயிரினங்களின் முன்னங்கால்கள் சிறகுகளாகி பறவைகளாகச் சுதந்தர வானில் இன்னும் பறந்து கொண்டிருப்பதுபோல் அடிமைப்படுத்தப்பட்ட பாரதம் அஹிம்சையின் சம்மட்டியால் சங்கிலிகளை உடைத்தபடி புதிய அவதாரம் எடுத்திருக்கிறது.

ஆனால், உலகம் சதியாலானது. சதி வலைகள் தொடர்ந்து பின்னப்பட்டுக்கொண்டேயிருக்கின்றன.

சுதந்தரம் கிடைத்த காலகட்டத்தில், இந்தியா வெகு சீக்கிரமே துண்டு துண்டாக உடைந்துவிடும் என்பதுதான் ஒட்டுமொத்த உலகின் எண்ணமாகவே இருந்திருக்கிறது. அது நடக்கவில்லை. அதனால், நேற்றைய உலகைக் கட்டியாண்ட பிரிட்டிஷ் (ஐரோப்பிய) கிறிஸ்தவ சக்திகளுக்குப் பதிலாக இன்றைய அமெரிக்க-ஐரோப்பிய கிறிஸ்தவ சக்திகள் இந்தியா மீது இரண்டாம் கட்டத் தாக்குதலை ஆரம்பித்திருக்கின்றன. காலனியத்துக்கு மாற்றாக ’உலகமயமாக்கம்’. கடந்த முறை மெக்காலே. இந்த முறை சோனியா காந்தி. இன்றைய லட்சியம்: ஒவ்வொரு இந்தியனும் தன்னை இந்தியன் என்று சொல்லிக்கொள்ள வெட்கப்படும்படிச் செய்வேன் என்பதுதான்.

இந்த சதியானது இன்று நான்கு மாபெரும் சக்திகளின் மூலமாக அரங்கேற்றப்பட்டுவருகிறது. முதலாவதாக ஆட்சியில் இருக்கும் காங்கிரஸ் கட்சி. இன்னொன்று எதிர்கட்சியான இந்துத்துவ பி.ஜே.பி. மூன்றாவதாக கம்யூனிஸ-மாவோயிஸக் கட்சிகள். நான்காவதாக பிராந்தியக் கட்சிகள்.

காங்கிரஸ் கட்சியானது இன்று ஐரோப்பிய கிறிஸ்தவ தலைமைப்பீடமான இத்தாலியின் பிரதிநிதியால் ஆளப்படுகிறது. சஞ்சய் காந்தியின் கொலை, இந்திரா காந்தியின் கொலை, ராஜீவ் காந்தியின் கொலை என மூன்று கொடூர மரணங்களின் மூலம் இந்திய ஆட்சியானது சோனியாவின் கைகளுக்குச் சென்று சேர்ந்திருக்கிறது. ஒரு குற்றம் நடந்ததென்றால், அதனால் அதிக பலன் யாருக்குக் கிடைத்திருக்கிறதோ அவர்களே அதைச் செய்திருக்க வாய்ப்பு அதிகம் என்பது குற்றவியலின் பாலபாடம்.

இந்திராவின் மரணம், ராஜீவின் மரணம் எல்லாம் அவர்களுடைய அரசியல் செயல்பாடுகளினால் நிகழ்ந்தது என்ற வெளிப்படையான காரணம் ஒன்று அனைவரும் நம்பும் வகையில் பொதுவெளியில் வலுவாக முன்வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதற்கு மாற்றாகச் சொல்லப்படும் எதுவுமே பொய்யான குற்றச்சாட்டாகவே பார்க்கப்படும். யாராவது அது பற்றிய சந்தேகத்தை எழுப்பினால் கோமாளியாகவோ, அடிப்படைவாதியாகவோ முத்திரை குத்தி ஒட்டுமொத்த சமூகமும் எளிதில் புறந்தள்ளிவிடும். இந்த உண்மைகளுக்கு விக்கிலீக்ஸ் போல் ஏதாவது உள்வட்ட ஆதாரம் கிடைத்தால்கூட ஊடகங்களோ மக்களோ அதை நம்பவே மாட்டார்கள் என்னும் அளவுக்கு அந்தச் சதித்திட்டம் துல்லியமாகத் தீட்டப்பட்டிருக்கிறது. அப்படியாக மேற்கத்திய ஏஜெண்ட் சோனியாவின் கைகளுக்கு அரசியல் அதிகாரம் எளிதில் கிடைத்துவிட்டிருக்கிறது.

ஏஜெண்ட் என்பது தவறான வார்த்தைதான். உண்மையில் மேற்கத்திய உளவாளி என்பதுதான் சரியான வார்த்தையாக இருக்கும் (கோஸ்ட் ரைட்டர் என்றொரு படம். அதில் பிரிட்டிஷ் பிரதமர் ஒரு அமெரிக்க உளவாளி என்பதுபோல் கதை செல்லும். ஆனால், உண்மையில் அந்த பிரதமரின் மனைவிதான் அமெரிக்க உளவாளியாக இருந்திருப்பார். இந்தியச் சூழலை அடிப்படையாகக் கொண்ட உண்மை நிகழ்வு அது. ஒவ்வொரு நாட்டு உளவுப் பிரிவில் இருப்பவர்களுடன் கலந்து பேசி உண்மை அடையாளங்களை மாற்றி அமைத்து நாவல்களாக,  திரைப்படங்களாக எடுப்பதுண்டு. இந்தியாவில் பின்னப்படும் சதி வலைகளை மாற்றியமைத்து எடுக்கப்பட்ட இன்னொரு திரைப்படம் சால்ட். அதில் அமெரிக்காவை அழிக்க ரஷ்யாவால் அனுப்பப்பட்ட உளவாளியான நாயகி கடைசியில் அமெரிக்காவைக் காப்பாற்றுபவராக மாறுவார். வில்லன்கள் திருந்துவதும் தண்டிக்கப்படுவதும் திரைப்படங்களில் மட்டும்தானே சாத்தியம்).

சோனியா அன்கோவின் ஹிடன் அஜெண்டா வெகு தெளிவானது. இந்தியாவை அழி.

123 அணு சக்தி ஒப்பந்தம், கனிம வளங்களைச் சூறையாட பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு அனுமதி, ஊழல் மூலம் அரசு இயந்திரத்தை முடக்குதல், அரசுக்குச் சேரவேண்டிய வருவாயை தனியாருக்குத் தாரைவார்த்துக்கொடுப்பது, விவசாயத்தை நசித்தல், இந்து, இந்திய அடையாளத்தை அழித்தல் என வெகு தெளிவாக நாசகாரச் செயலை வெகு நளினமாகச் செய்துவருகிறார். காஷ்மீர், வட கிழக்கு போன்ற பகுதிகளில் அதிருப்தி குழுக்களை வளரவிடுதல் கூடவே அவற்றை ராணுவம்கொண்டு அடக்குதல் என சதுரங்கத்தின் இருபக்கத்திலும் மேற்கத்திய உலகமே அமர்ந்துகொண்டு காய்களை உருட்டி விளையாடிவருகிறது. ஆட்டக்களமாக இந்தியாவும் வெட்டப்படும் உயிர்களாக இந்தியர்களுமாக இருக்கும் வன்முறைச் சதுரங்கம்.

சோனியாவுக்கு அடுத்ததாக, அவருடைய மகள் பிரியங்கா ராபர்ட் முழு அளவில் மூளைச் சலவை செய்யப்பட்டுத் தயாராக இருக்கிறார். இளவரசர் ராகுல்காந்திதான் அரியணைக்குத் தயார்படுத்தப்படுகிறார் என்றாலும், எப்படி அரசியலே வேண்டாம் என்று ஒதுங்கிய லேடி சாணக்கியாவின் கைகளுக்கு தானாகவே அதிகாரம் போய்ச்சேர்ந்ததோ அதுபோலவே திருமதி ராபர்ட் வசமும் அதிகாரம் போய்ச்சேரும். அல்லது ராகுல்ஜிக்கு ஒரு இந்திய எதிர்ப்பு மனைவி வந்து சேருவார். எப்படியானாலும் இந்திய எதிர்ப்புச் செயல்பாடுகள் இன்னும் இருபது முப்பது வருடங்களுக்கு எந்தவிதத் தடையுமின்றி நடக்கவே செய்யும்.

அரசியலுக்கு அடுத்ததாக, இந்திய பொருளாதாரக் கட்டுப்பாடும் மேற்கத்திய, குறிப்பாக அமெரிக்க கைகளில் தஞ்சம் புகும் நாட்கள் வெகு தொலைவில் இல்லை. ஊடகங்களில் ஆரம்பித்து உள்ளூர் மளிகைக்கடைவரை அவர்களின் பிரதிநிதிகளே இனி ஆளப்போகிறார்கள். மெள்ள மெள்ள மேற்கத்திய மதிப்பீடுகள் அனைத்து மட்டங்களிலும் திணிக்கப்படும். வென்ச்சர் கேபிடல் என்பது சமீபகாலமாக அனைத்துத் தளங்களிலும் அதிகரிக்கத் தொடங்கியிருக்கிறது. இதை உண்மையில் அட்வென்ச்சர் கேப்பிடல் என்பதற்கு பதிலாக ரகசியத் திட்ட முதலீடு என்றுதான் சொல்லவேண்டும். சோழியன் குடுமி சும்மா ஆடுமா என்ன?

விளம்பரம் கொடுக்கும் நிறுவனங்களால் தொலைகாட்சியில் என்ன தொடர் வரவேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்க முடியும். வென்ச்சர் கேப்பிடலிஸ்ட்களால் பத்திரிகைகளிலும் திரைப்படங்களிலும் என்னவிதமான கருத்துகள் இடம்பெற வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்க முடியும். இப்போதே சுட்டி டிவி போன்றவற்றில் இடம்பெறும் தொடர்களில் மேற்கத்திய கதாபாத்திரங்களே இடம்பெற்றுவருகின்றன. அந்தத் தலைமுறை இளைஞர்களாக ஆகும்போது திரைப்படங்கள், தொலைகாட்சித் தொடர்களில் மேற்கத்திய கலாசாரம் புகுத்தப்படும். இப்போதே பெரு நிறுவனங்களின் விளம்பரங்களில் மேற்கத்திய கிறிஸ்தவ சார்வு கணிசமான அளவில் இடம்பெற்றுவருவதை ஒருவர் பார்க்க முடியும். திரைப்படங்களில் கிறிஸ்தவ அடையாளங்கள்/கதாபாத்திரங்களின் அதிகரிப்பு, கிறிஸ்மஸ் கொண்டாட்டங்களின் பெருக்கம் என கர்த்தரின் சாம்ராஜ்ஜியத்துக்கான களப்பணிகள் வெகு நுட்பமாக, வெகு அழுத்தமாக முன்னெடுக்கப்பட்டுவருகின்றன. பொருளாதார நிறுவனங்கள் முழுவதுமாக மேற்கத்தியர்களின் கைகளுக்குப் போகும்போது இந்தியா முழுவதுமாக ரட்சிக்கப்பட்டுவிடும்.

அரசியல் மற்றும் பொருளாதார அதிகாரம் கைக்கு வருவதற்கு ஏதுவாக மதரீதியான முன் தயாரிப்புப் பணிகள் இரண்டு நூற்றாண்டுகளாகவே நடந்துவந்திருக்கின்றன. இந்து மதத்தின் சாதி அம்சத்தை மிகைப்படுத்தி கருத்தியல் தளத்தில் வெறுப்பை ஏற்கெனவே ஆழமாக ஊன்றியாகிவிட்டது. இந்திய அரசியல் அதிகாரமும் பொருளாதாரக் கட்டுப்பாடும் மேற்கத்திய நிறுவனங்களின் கைக்குள் வந்ததும் தேவனின் மகிமையும் விஷம்போல சரசரவென ஏற ஆரம்பிக்கும்.

இந்த இடத்தில் ஒருவிஷயத்தைத் தெளிவுபடுத்துவது நல்லது. கிறிஸ்தவத்தில் இரண்டு வகைகள் உண்டு. ஒன்று இயேசுவின் கிறிஸ்தவம். இன்னொன்று சர்ச்சின் கிறிஸ்தவம். அதாவது சாத்தானின் கிறிஸ்தவம். ஒருவகையில் இயேசுவே சர்ச் கிறிஸ்தவத்தை எதிர்த்தவர்தான். ஆனால், சர்ச்சுகள் வெகு அழகாக அவரை உள்வாங்கிக்கொண்டுவிட்டன. சாத்தான், தெய்வத்தின் முகமூடியை அணிந்துகொண்டுவிட்டது. கிறிஸ்தவத்தின் பரவல் என்பது இந்து இந்திய அம்சங்களை அழித்து மேற்கத்தியமயமாக்குதல் என்ற அளவில் மட்டுமே இங்கு நடைபெறுகிறது. உண்மையான கிறிஸ்தவம் என்பது வந்துசேர்வதே இல்லை.

0

இது ஒருபக்கம் என்றால், இந்த மேற்கத்திய போலி கிறிஸ்தவத்தின் சதியை எதிர்கொள்ளவேண்டிய பி.ஜே.பி. ஆர்.எஸ்.எஸ். போன்ற உள்நாட்டு அரசியல்-மத அமைப்புகள், சோனியாவின் காங்கிரஸைவிடப் படுமோசமாக இந்தியாவை அழிவுப்பாதையில் தள்ளிவிடுபவையாக இருக்கின்றன. சுதேசி மற்றும் இந்து-இந்திய மேம்பாடுதான் அவற்றின் கோஷங்கள். ஆனால், சுதேசித் தொழில்கள், சுதேசித் தொழில்நுட்பம், சுதேசி மதிப்பீடுகளைப் பாதுகாத்து காலத்துக்கு ஏற்ப வளர்த்தெடுப்பதற்கு பதிலாக பி.ஜே.பி. அந்நிய அடிமைகளாக ஆகிவிட்டிருக்கிறது. ஒருவகையில் சோனியா காந்தி மூலம் காங்கிரஸுக்குள் தன் பிடியை பலப்படுத்துவதற்கு முன் மேற்கத்திய சக்திகள் பி.ஜே.பி.யில் தங்கள் கரத்தை வலுப்படுத்தியிருக்கின்றன என்றுதான் தோன்றுகிறது. கொக்ககோலாவை ஆதரித்து முதலில் பேசியது பி.ஜே.பி.யின் சுஷ்மா ஸ்வராஜ் என்ற ஒன்றே அந்தக் கட்சியின் சார்புநிலையைப் புரிந்துகொள்ளப் போதுமானது. புத்தரை இரண்டாவது தடவை சிரிக்க வைத்ததில் ஆரம்பித்து அணு உலைகளுக்கு ஆதரவு தருதல், பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் கையில் இந்திய வளங்களை ஒப்படைத்தல், விவசாயத்தைப் புறக்கணித்தல், சுதேசி இயக்கத்தை முடக்குதல் என பி.ஜே.பி. கட்சியானது காங்கிரஸின் நகல் போலவே இருக்கிறது. இவை எல்லாவற்றையும்விட பி.ஜே.பி.யால் ஏற்படவிருக்கும் அபாயம் வேறொன்று இருக்கிறது.

அதுதான் அதன் பிற மத வெறுப்பு. குஜராத்தில் நடந்த படுகொலை, ஒரிஸ்ஸா தாக்குதல் போன்றவை பி.ஜே.பி.யின் பிழையான முன்னெடுப்புக்கான மிகச் சிறந்த உதாரணங்கள். இந்து மதத்தைக் காப்பது என்றால் இஸ்லாமியரையும் கிறிஸ்தவர்களையும் கொல்வது என்ற அதன் புரிதல் படு கொடூரமானது. உண்மையில் அதன்மூலம் அவர்கள் இந்தியர்களைத்தான் கொல்கிறார்கள், போப்பாண்டவரின் கைக்கூலியாகத்தான் நடந்துகொள்கிறார்கள் என்ற அரசியல் புரிதல்கூட அவர்களுக்கு இல்லை. அனைவரையும் அணைத்துச் செல்லும் இந்துவை முன்னுதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ளாமல், வெறுப்பை உமிழும் இந்துவை முன்னிறுத்துகிறார்கள். இதன் மூலம் அவர்கள் இந்தியாவுக்கு மட்டுமல்லாமல், இந்துக்களுக்குமே பெரும் நாசத்தையே தேடித்தருகிறார்கள்.

செப்-11 தாக்குதலுக்குப் பிறகு அமெரிக்க சக்திகள் தீட்டிய சதியின் ஓர் அங்கமே இந்தியாவில் வலதுசாரி இந்துத்துவ சக்திகளின் அடிப்படைவாத வளர்ச்சிகள் எல்லாம். அரபு நாடுகளிலும் ஆஃப்கானிஸ்தானிலும் பாகிஸ்தானிலும் இருக்கும் இஸ்லாமிய அடிப்படைவாத சக்திகள் அமெரிக்கா வரை போய் தாக்குதல் நடத்துவதைத் தவிர்க்க அவர்கள் வகுத்த சதித் திட்டங்களின் ஓர் அங்கமே இந்தியாவை (அடிப்படைவாத) இந்து இந்தியாவாக ஆக்குவது. அதன் மூலம் இஸ்லாமிய அடிப்படைவாத சக்திகளின் முதல் இலக்காக இந்தியாவை ஆக்குவது.

மோடியின் மேல் நோக்கிய அதி வேக வளர்ச்சியானது அவருடைய நிர்வாக, அரசியல் சாதுரியத்தினால் மட்டுமே நடந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஈழ விஷயத்தில் காங்கிரஸின் நிலைப்பாட்டுக்கும் பி.ஜே.பி.யின் நிலைப்பாட்டுக்கும் எந்தவிதப் பெரிய வித்தியாசமும் இல்லாத நிலையிலும் வைகோ போன்ற இந்திய விரோத சக்திகள் மோடியை ஆதரிப்பதன் மறைமுக நோக்கம் இந்திய அழிவுக்கு அது வழிவகுக்கும் என்பதுதான். மோடி நிச்சயம் இந்தியாவை வலிமையான தேசமாக ஆக்கும் நல்லெண்ணத்தைக் கொண்டவராகவே இருக்கக்கூடும். ஆனால், அவரைச் சொல்லிச் சொல்லியே இந்திய இந்து விரோத சக்திகளை முடுக்கிவிடுவது எளிது. ஒருகட்டத்தில் மோடியும் வேறு வழியின்றி இந்து ராஷ்டிரமாகவாவது இந்தியா ஆகட்டும் என்ற முடிவை எடுக்கவேண்டிய நிலை வரலாம். அப்படியாக இலங்கையின் சரித்திரம் இந்தியாவிலும் எழுதப்படும் என்றால் அதுபோல் அழிவு வேறெதுவும் இருக்க முடியாது.

காங்கிரஸ், பி.ஜே.பி என்ற இந்த இரு அதிகாரமையங்களுக்கு மாற்றாக இருக்க வேண்டிய சக்திகளாக கம்யூனிஸ்ட்களையும் பிராந்திய கட்சிகளையும் சொல்லலாம்.

அதிலும் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் இந்தியாவைப் பொறுத்தவரையில் மிகப் பெரிய ஆக்கபூர்வமான சக்தியாக இருக்க முடியும். ஆனால், ஜனநாயகப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்த பிரிவுகள் அரசு, அதிகார அலுவலகங்களின் முன் கோஷங்கள் போடுவதிலும், ஊடகங்களில் தமது முதலாளிகள் அனுமதிக்கும் அளவுக்கான புரட்சி முழக்கங்களை முழங்குவதிலும், பொது இடங்களில் உண்டியல் குலுக்குவதிலுமே முற்போக்கு ஆர்கஸத்தை அடைபவர்களாக இருக்கிறார்கள். வன்முறைப் பாதையில் போகும் நக்சல்,மாவோயிஸ பிரிவினரோ மன்மோகன்சிங்கையோ, சோனியாவையோ, சிதம்பரத்தையோ, மோடியையோ கடத்திச் சென்று பேரம் பேசுவதற்குப் பதிலாக பொட்டு வெடி துப்பாக்கிகளைவிட சற்றே மேம்பட்ட துப்பாகிகளைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு அடுத்த பஞ்சப்படி பயணப்படி உயர்வை எதிர்பார்த்து ஏங்கி நிற்கும் சிரிப்பு போலீஸ்களைக் கடத்திச் சென்றும் சுட்டுக்கொன்றும் வீரத்தைக் காட்டிவருகிறார்கள். இந்த வன்முறை இயக்கங்களின் நோக்கம் உள் நாட்டில் கலகங்களை உருவாக்கி இந்திய ஒற்றுமையைக் குலைப்பதுதான். அவர்கள் சொல்லிக் கொள்வதுபோல் பாட்டாளி வர்க்க விடுதலையெல்லாம் இல்லை. ஒருவகையில் தங்கள் நாடுகளில் இவர்களை எதிரிகளாக ஒடுக்கும் மேற்கத்திய உலகம் இந்தியாவைக் குலைக்க உதவும் என்ற வகையில் இவற்றுக்கு மறைமுக உதவிகளைத் தந்துவருகின்றன. இந்திய சீன மோதலை உருவாக்குவதன் மூலம் இரண்டையும் கட்டுக்குள் வைக்கும் பணியையும் இதனூடே ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள்.

உண்மையில் முதலாளித்துவ – கிறிஸ்தவ சக்திகளை எதிர்க்கும் போரில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளும் பி.ஜே.பியும் ஓரணியில் திரண்டிருக்க வேண்டும். ஆனால், இந்தியாவில் இந்த இரண்டு சித்தாந்தங்களும் அரசியல் கட்சியாக  ஆரம்பித்த காலத்தில் இருந்தே எதிரிகளாகவே உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். உலக அளவில் கம்யூனிஸ அரசுகள் செய்த தவறுகளை எல்லாம் சொல்லிச் சொல்லி இந்துத்துவ வலதுசாரி சக்திகள் இந்திய கம்யூனிஸ்ட்களை வெறுத்து ஒதுக்குகின்றன. அதைப்போலவே, ஆர்.எஸ்.எஸ். பூச்சாண்டி காட்டுவதையே லட்சியமாகக் கொண்ட கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் சமீபத்திய புரட்சிச் செயல்பாடாக மோடி அரசு செய்த தவறுகளை மிகைப்படுத்தி இந்துத்துவ சக்திகளை அறவே வெறுக்கும் செயலைச் செய்து வருகிறார்கள். ஆனால், இப்படிச் செயல்படுவதன் மூலம் இந்த இரண்டு சக்திகளின் பொது எதிரியான கிறிஸ்தவ – முதலாளித்துவ சக்திகளின் கைப்பாவையாகவே இருவரும் தமக்குள் சண்டையிட்டு மடிந்துவருகிறார்கள். பி.ஜே.பியும் கம்யூனிஸ்ட்களும் சுதேசியையும் நாட்டார் இந்துப் பண்பாட்டையும் தங்கள் கொள்கைகளாக இணைந்து முன்னெடுப்பது ஒன்றுதான் கிறிஸ்தவ – முதலாளித்துவ சக்திகளை வீழ்த்த ஒரே வழி. ஆனால், அந்த இரண்டு பொம்மைகளையும் ஆட்டுவிக்கும் சூட்சுமக் கயிறு இத்தாலியில் இருந்தும் அமெரிக்காவில் இருந்தும் அல்லவா நீளுகின்றன.

இந்தியாவைச் சூழ்ந்திருக்கும் நான்காவது சதி பிராந்தியக் கட்சிகளை மொழிவாரி தேசியத்தை நோக்கி விரட்டுவது. ஆந்திராவில் தெலுங்கானா மோதலாக அது ஊதிப் பெருக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஏற்கெனவே, காஷ்மீரிலும், வட இந்திய மாநிலங்களிலும் இந்தத் தீ கொழுந்துவிட்டு எரிந்து வருகிறது. தமிழகத்தைப் பற்றிக் கேட்கவே வேண்டாம். கருத்தியல் ரீதியில் இந்து – இந்தியா மீது மிகப் பெரிய வெறுப்பு ஆறு வற்றாமல் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. இந்த குறுந் தேசிய சக்திகள் எல்லாம் பத்திருபது ஆண்டுகளாக மேலும் வலுப்பெற ஆரம்பித்துள்ளன. அதிலும் தமிழகத்தில் இந்த மாற்று சக்திகள் இந்திய வெறுப்பை கண்மூடித்தனமாக முன்வைப்பவையாக ஆகிவருகின்றன. ஈழப் பிரச்னையில் சிங்கள அரசையும் விடுதலைப்புலிகளையும் விட்டுவிட்டு இந்தியாவே எல்லாவற்றுக்கும் காரணம் என வெறுப்பை உமிழ்ந்துவருகின்றன. சோனியா காந்தி என்ற ஒற்றை உளவாளியின் துரோகச் செயல்களுக்காக ஒட்டு மொத்த இந்தியாவையும் வெறுத்து அறம்பாடும் பார்ட்டைம் பத்தினிகளும் இந்தியாவை 2047க்குள் உடைத்து சின்னாபின்னமாக்குவேன் என்று முழங்கும் வெறி நாய்களும் உலவும் பூமியாகத் தமிழகம் மாறிவிட்டிருக்கிறது.

தமிழகத்தில் இவர்களுடைய நடவடிக்கைகளுக்கு இதுவரையும் எந்த முக்கியத்துவமும் இல்லாமல்தான் இருந்துவருகிறது. ஆனால், காவிரி, முல்லைப்பெரியாறு, கூடங்குளம்போன்ற பல கண்ணி வெடிகள் என்று வேண்டுமானாலும் வெடிக்கலாம் என்பதுபோல் புதைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இவற்றில் ஏதாவது ஒன்று சட்டம் ஒழுங்கு பிரச்னையாகப் பெரிதாக்கப்பட்டால் இறையாண்மையைக் காக்கும் நோக்கில் அரசு கடுமையான நடவடிக்கைகளை எடுக்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்படும். அன்று இந்திய வெறுப்பை உமிழும் டான்குயிக்சாட்கள் மாவீரர்களாக ஆகிவிடுவார்கள். ஏற்கெனவே, பாலசந்திரன் படுகொலையை முன்வைத்து மாணவ சமுதாயத்தின் மூலம் நாடி பார்த்துவிட்டிருக்கிறார்கள். மெள்ள  ஒட்டுமொத்த தமிழகமும் அவர்கள் பின்னால் அணி திரள வைக்கப்படும். வடகிழக்கு மாநிலங்களில் அதிருப்திக் குழுக்களை இரும்புக் கரம் கொண்டு அடக்க முயற்சி செய்வது எப்படி தீவிரவாதத்தை மேலும் பலப்படுத்திவருகிறதோ அதேபோலவே இங்கும் நிகழும்.

அதோடு சமீபகாலமாக புதியதொரு ஆபத்து உருவெடுத்திருக்கிறது. ஜெயலலிதா பிரதமராக ஆசைப்படத் தொடங்கியிருக்கிறார். கடந்த ஆட்சி காலத்தில் எதிர்கட்சியாக உருப்படியாக ஒரு துரும்பைக்கூடக் கிள்ளிப் போட்டிராத ஜெயலலிதாவுக்கு சட்டமன்றத் தேர்தலில் கிடைத்திருக்கும் வெற்றி என்பது மக்களின் வாக்கினால் கிடைத்த ஒன்றாக நம்புவது மிகவும் சிரமமே. மிகப் பெரிய சதித்திட்டத்தின் ஓர் அங்கமாக அவர் முன்னுக்குக் கொண்டுவரப்படுகிறார். 30-35 இடங்கள் இந்த நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் அவருக்குக் இடைத்துவிட்டால், காங்கிரஸ், கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் ஆதரவில் அவருடைய ஆசை நிறைவேறக்கூடச் செய்யலாம். என்ன, பிராயச்சித்தமாக, பி.ஜே.பியின் பெரிய தலை ஒன்றைப் பொய் வழக்கு போட்டு ஜெயிலில் அடைக்க வேண்டியிருக்கும். எவ்வளவோ செய்த அவர் இதைகூட செய்யமாட்டாரா என்ன? அதைவிட அவருடைய திமிரானது ஏற்கெனவே சீர் கெட்டுக் கிடக்கும் அண்டை நாடுகளுடனான உறவுகளை மேலும் மோசமாக்கும். பிராந்தியக் கட்சிகள் மூலமான அழிவு என்பது அப்படியானதாக அரங்கேறும்.

இந்தியாவில் இப்போது துடிப்புடன் இருக்கும் நான்கு அரசியல் மையங்களும் இந்திய விரோத சக்திகளால் ஆட்டுவிக்கப்படுபவையாக இருக்கின்றன. சோனியாவின் காங்கிரஸ் மறைமுகமாகவும் பிஜேபி தன்னையறியாமலும் கம்யூனிஸ, மாவோயிஸ, பிராந்திய அதிருப்திக் குழுக்கள் வெளிப்படையாகவும் இயங்கிவருகின்றன.

இந்தியா மூன்று பக்கம் கடலாலும் ஒரு பக்கம் மலையாலும் சூழப்பட்டிருக்கிறது என்று பாடப்புத்தகங்களில் படித்துவருகிறோம். உண்மையில் இந்தியா நான்கு பக்கமும் சதியால் சூழப்பட்டிருக்கிறது என்ற உண்மையை நாம் புரிந்துகொண்டு செயல்பட்டாக வேண்டும்.

forum-b-23-9-20119/11 தாக்குதல் தொடர்பாக ஒரு டாக்குமெண்டரி எடுக்கப்பட்டது பலருக்கும் தெரிந்திருக்கும். உண்மையில் விமானங்கள் மோதி வெடித்ததால் அந்த கட்டடங்கள் இடிந்துவிழவில்லை; அந்த பிரமாண்ட கட்டடத்தின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் சிறு வெடிகுண்டுகளைப் பொருத்தி ஒரே நேரத்தில் வெடிக்கச் செய்து தரைமட்டமாக்கியிருக்கிறார்கள் என்று அதில் சொல்லியிருந்தார்கள். அந்த விபத்து நடப்பதற்கு சில வாரங்கள் முன்பாக நடந்த மின்சார மராமத்து வேலைகளையும் அந்த ஆவணப்படம் சந்தேகக் கண்கொண்டு பார்த்திருந்தது. இந்தியாவின் ஒவ்வொரு மாநிலங்களிலும் அதுபோன்ற சிறிய கண்ணிவெடிகள் பொருத்தப்படுவருகின்றன. நாம் சுதாரித்துக்கொள்ளவில்லையென்றால் இன்னொரு 9/11 இந்தியாவுக்கும் நடந்துவிடும். அது இந்தியாவுக்கும் நல்லதல்ல. இந்திய மாநிலங்களுக்கும் நல்லதல்ல.

சுதந்தரப் போராட்ட கால காங்கிரஸின் சிறுபான்மை நலன் சார்ந்த அணுகுமுறை, பி.ஜே.பி. ஆர்.எஸ்.எஸின் சுதேசி நலன் சார்ந்த அணுகுமுறை, கம்யூனிஸ மாவோயிஸ்ட்களின் பாட்டாளை வர்க்க நலன் சார்ந்த அணுகுமுறை, பிராந்திய கட்சிகளின் தேசிய-பிராந்திய நலன் சார்ந்த அணுகுமுறை இவையே இன்றைய தேவை. இந்த அம்சங்கள் எல்லாம் ஒருங்கே கொண்ட ஒரு தத்துவம் இதே மண்ணில் இதற்கு முன்பாக ஒருவரால் முன்னெடுக்கவும் பட்டிருந்தது. 1948 –ல் இதே நாளில்தான் அவர் கொல்லப்பட்டார். அவருடைய இரண்டாம் வருகை மிகவும் அவசியமானதாகிவிட்டிருக்கிறது. அவர் மரித்த சொற்ப காலத்துக்குள்ளாகவே இப்படியான ஒரு நிலை ஏற்பட்டது துரதிஷ்டமே. என்ன செய்ய… இருந்த ஒற்றை அகல் விளக்கையும் அணைத்துவிட்டவர்கள் இருளில்தானே இருந்தாக வேண்டியிருக்கும். ஆனால், அந்த அஹிம்சையின் திரியில் சிறு நெருப்பைப் படர விட்டால் போதும். அது பேரொளியுடன் துலங்க ஆரம்பித்துவிடும். ஏனெனில், இந்திய அகலில் எண்ணெய் இன்றும் வற்றவில்லை.

0

நரேந்திர மோடியா, ராகுல் காந்தியா?

21rahul1அமெரிக்க அதிபர் தேர்தலைப் போல் ‘அவரா, இவரா?’, ‘அந்தக் கட்சியா, இந்தக் கட்சியா?’ என்று எதிர்வரும் பொதுத் தேர்தலை மீடியா அலசுவதைப் பார்க்கும்போது நிஜமாகவே விவாதத்தின் மையத்தை விட்டு நாம் நகர்ந்துகொண்டிருக்கும் என்னும் உணர்வே ஏற்படுகிறது.

ஜனநாயகம் என்பது பன்முகத்தன்மை கொண்டது என்னும் காரணத்தை முன்வைத்து இந்தக் குறுகியப் பார்வையைச் சிலர் எதிர்க்கின்றனர். ‘காங்கிரஸ், பாரதிய ஜனதா கட்சி இந்த இரண்டையும் விட்டால் இந்தியாவை ஆளும் வாய்ப்பு வேறு யாருக்கும் இல்லையா என்ன?’ மூன்றாவது அணி ஆட்சி அமைக்கக்கூடிய சாத்தியத்தை மறுப்பது இவர்களைப் பொறுத்தவரை தவறு.

இனி தனிப் பெரும் பலம் எந்தவொரு கட்சிக்கும் சாத்தியமில்லை என்னும் நிலையில், கூட்டணிக் கட்சிகளைப் புறக்கணித்துவிட்டு இரு பெரும் கட்சிகளை மட்டும் முன்னிறுத்துவது தவறு என்கிறார்கள் இவர்கள். ஒவ்வொரு தேர்தலின்போதும் மாநிலக் கட்சிகளின் பலம் உயர்ந்து வருவதை இவர்கள் சுட்டிக்காட்டுகிறார்கள்.

ஆனால் மீடியா மட்டுமல்ல இந்த இரு பெரும் தேசியக் கட்சிகளுமேகூட இரண்டில் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுக்கும் வாய்ப்பை மட்டுமே மக்களுக்கு அளிக்க விரும்புகின்றன. மாநிலக் கட்சிகளின் வளர்ச்சியையும் எழுச்சியையும் இவர்கள் ஓர் அச்சுறுத்தலாக மட்டுமே பார்க்கிறார்கள்.

காங்கிரஸ் தலைமையிலான ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணியின் தவறுகளையும் சறுக்கல்களையும் பட்டியலிட்டு, பாஜகவை ஒரு வலிமையான மாற்றாக முன்வைக்கிறார் நரேந்திர மோடி. காங்கிரஸின் ‘போலி மதச்சார்பின்மையை’ மோடி கடுமையான விமரிசனங்களுக்கு உள்ளாக்கி நிராகரிக்கிறார். காங்கிரஸ் தன் பங்குக்கு வகுப்புவாதத்தை முன்னிறுத்தி பாஜகவை நிராகரிக்கிறது.

பால் பிராஸ் (Paul R Brass) தனது The Politics of India Since Independence நூலில் ஓரிடத்தில் இந்தப் பிரச்னையைச் சுருக்கமாக அலசுகிறார்.  சுதந்தரத்துக்கு முன்பும், பிறகும் இந்தியாவில் மூன்று பிரதான சிந்தனைகள் ஆதிக்கம் செலுத்திக்கொண்டிருந்தன. முதலாவது, போர்க்குணம் கொண்ட இந்து தேசியவாதம். இரண்டாவது, பிரிவினைவாதச் சிந்தனைகள் கொண்ட இஸ்லாமியவாதம். மூன்றாவது, மதச்சார்பின்மை.

இந்து மதத்தையும் இந்து மதத்தைப் பின்பற்றுவோரையும் மையப்படுத்தி ஓர் அரசையும் நாட்டையும் உருவாக்க விரும்பியது இந்து தேசியவாதம். இந்துக்களோடு ஒன்றிணைந்து வாழ்வது சாத்தியமில்லை; இஸ்லாமியர்களுக்கென்று ஒரு தனி நாடு வேண்டும் என்னும் லட்சியத்தோடும் செயல்பட்டது இஸ்லாமியவாதம். மதம், மொழி, கலாசாரம் போன்றவை பிரிவினையை மட்டுமே ஏற்படுத்தும், நமக்குத் தேவை மதச்சார்பற்ற ஓர் அரசு என்றது மூன்றாவது சிந்தனையோட்டம்.

ஜவாஹர்லால் நேரு மதச்சார்பின்மையை அடித்தளமாக முன்வைத்து சுதந்தர இந்திய அரசியலைத் தொடங்கிவைத்தார். இன்றுவரை காங்கிரஸின் பலமாகப் பலரும் கருதுவது இதைத்தான். 1947க்குப் பிறகு இஸ்லாமியப் பிரிவினைவாதத்துக்கான தேவை இங்கே இல்லாமல் போய்விட்டது. போர்க்குணமிக்க இந்து தேசியவாதத்துக்கும் மதச்சார்பின்மைக்கும் இடையில் இஸ்லாமியர்கள் சிக்கிக்கொண்டனர்.

இந்தியாவும்தான். காங்கிரஸ், மதச்சார்பின்மையையும் பாஜக இந்து தேசியவாதத்தையும் முன்வைக்கின்றன. பாஜகவின் இந்து தேசியவாதத்தில் பாசிசத்தின் கூறுகள் இருப்பது எந்த அளவுக்கு உண்மையோ, அந்த அளவுக்கு உண்மை காங்கிரஸின் மதச்சார்பின்மையில் கோளாறுகள் இருக்கின்றன என்பதும்.

இஸ்லாமியர்கள் இந்த இரு சிந்தனையோட்டத்தையும் நிராகரிப்பதைச் சுட்டிக் காட்டுகிறார் பால் பிராஸ். அயோத்தியும் 2002 குஜராத்தும் இந்துத்துவ அரசியலின் அபாயங்களை நேரடியாகச் சுட்டிக் காட்டுகின்றன.  இந்த இரு பயங்கரங்களும் அரங்கேறியதைத் தடுக்கத் தவறியபோது மதச்சார்பின்மையின் தோல்வி வெளிப்பட்டது.

இந்தப் பின்னணியில் நரேந்திர மோடியா ராகுல் காந்தியா என்னும் கேள்வியை நாம் இப்படியும் புரிந்துகொள்ளலாம். போர்க்குணம் கொண்ட இந்து தேசியமா அல்லது தோல்வியடைந்த மதச்சார்பின்மையா?

இந்து தேசியம், போலி மதச்சார்பின்மை இரண்டையும் நிராகரிக்கும் சிந்தனையாளர்கள் ஜனநாயகத்தின் சாத்தியங்கள் மீது நம்பிக்கையுடன் இருக்கிறார்கள். தோல்வியடைந்த இந்த இரு பெரும் கருத்தாக்கங்களுக்கு மாற்றே இல்லையா என்று இவர்கள் வெளிப்படையாக ஏங்குகிறார்கள். போர்க்குணம் தொலைத்த இந்து தேசியமும் போலித்தனம் இல்லாத மதச்சார்பின்மையும் இருந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்கிறார் ராமச்சந்திர குஹா.

அவரா, இவரா என்னும் ஆபத்தான எளிமைக்குள் சிக்கிக்கொள்ளாமல் சற்றே அகலமாக நாம் சிந்திக்கவேண்டிய தருணம் இது. மேலே நாம் கண்ட இரு பெரும் கருத்தாக்கங்களும் தோல்வியடைந்துவிட்டன என்பதை நீங்கள் ஏற்கிறீர்களா? எனில், இந்த இரண்டுக்கும் மாற்றாகத் திகழக்கூடிய இன்னொரு கருத்தாக்கம் என்னவாக இருக்கும்? அல்லது, இரண்டில் அபாயம் குறைந்த ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுப்பது மட்டுமே நமக்குள்ள ஒரே வாய்ப்பா? ஆம் எனில், ஜனநாயகம் என்பதன் பொருள்தான் என்ன?

0

காமன்வெல்த் மாநாடும் இலங்கைத் தமிழர் நலமும்

Commonwealth Manadum Ilankai Thamizhar Nalamum-5இலங்கையில் நடக்கப்போகும் காமன்வெல்த் நாடுகள் கூட்டமைப்பு மாநாட்டில் இந்தியா கலந்துகொள்ளலாமா கூடாதா என்பது தமிழகத்திலும் தில்லியிலும் விவாதிக்கப்பட்டு, இறுதியில் தமிழக அரசியல் கட்சிகளால் கொடுக்கப்பட்ட அழுத்தத்தின் காரணமாக பாரதப் பிரதமர் இலங்கை செல்லும் திட்டத்தைக் கைவிட்டு வெளியுறவுத்துறை அமைச்சர் சல்மான் குர்ஷித் தலைமையில் ஒரு குழுவை காமன்வெல்த் மாநாட்டில் கலந்துகொள்ள அனுப்பியுள்ளார். தன்னால் வர இயலாததற்கு வருத்தம் தெரிவித்து இலங்கை அதிபருக்கு ஒரு கடிதத்தையும் அனுப்பியுள்ளார்.

காமன்வெல்த் மாநாடுகள் கூட்டமைப்பு என்பது முன்னாள் ஆங்கிலேய ஆட்சியின் கீழ் கட்டுப்பட்ட நாடுகளை இணைத்து இங்கிலாந்து அரசியைத் தலைவராகக் கொண்டு 1949-ல் தொடங்கப்பட்ட அமைப்பு ஆகும். தற்போது இதில் 53 நாடுகள் உறுப்பினராக இருக்கின்றன. இந்நாடுகள் இரண்டாண்டுகளுக்கு ஒரு முறை சந்தித்து (Commonwealth Heads of Government Meeting  – CHOGM ) தமக்குள் பொதுவான ஈடுபாடு உள்ள அம்சங்களை விவாதித்து தேவையான முடிவுகளை எடுப்பர். மேலும் காமன்வெல்த் நாடுகளுக்கிடையேயான காமன்வெல்த் தடகள மற்றும் விளையாட்டுப் போட்டிகளும் நடத்தப்பட்டு வருகின்றன.

உலக அமைதி, பிரதினிதித்துவ ஜனநாயகம், தனிமனித சுதந்திரம், மனித உரிமை, மற்றும் ஏழ்மை, அறியாமை, நோய்கள், இனவாதம் போன்றவற்றிற்கு எதிரான போராட்டங்கள் என்றெல்லாம் பல நோக்கங்களைக் கொண்டிருந்தாலும், செயல்பாட்டில் பெரிதாக எதையும் இவ்வமைப்பு சாதித்ததில்லை. இவ்வமைப்பின் உறுப்பினர் நாடுகளுக்கிடையே எந்தவிதமான சட்டக் கட்டுப்பாடுகளும் கிடையாது. நாளடைவில் இது ஒரு சம்பிரதாய அமைப்பாக மாறிவிட்டது. எனவே,

காமன்வெல்த் நாடுகள் கூட்டமைப்பின் உறுப்பினர் பதவி என்பது நாம் தேவையில்லாமல் தலைமேல் வைத்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு காலனிய பாரம் என்று சொன்னால் அது மிகையாகாது.

ஆனால் அவ்வமைப்பின் மாநாட்டை வைத்துக்கொண்டு, பல பக்கங்களில் பலவிதமான அரசியல் விளையாட்டுகள் அரங்கேறி வருகின்றன. இவ்வரசியலின் பின்னால் இருக்கும் நோக்கம் என்னவென்றால், இலங்கை-இந்திய உறவைக் கெடுக்கவேண்டும் என்பதும் இலங்கையைப் பிளவு படுத்தி தனி ஈழம் அமைக்கவேண்டும் என்பதும்தான். அவ்வாறு இலங்கை பிளவு படுவது, தமிழகத்திலும் பிரிவினையைத் தூண்டிவிட்டு இந்தியாவின் இறையாண்மைக்கும் பேராபத்து விளைவிக்கும். இந்த விளையாட்டை விளையாடுபவர்கள் யார், அவர்களைப் பின்னிருந்து ஊக்குவிப்பவர் யார் என்பது சற்று ஆராய்ந்து பார்த்தால் உண்மைகள் பளிச்சென்று நம் முகத்தில் அறையும்.

பழமையும் பெருமையும் கொண்ட உறவு

இந்தியாவுக்கும் இலங்கைக்குமான தொடர்பு இதிகாச (ராமாயண) காலத்திலிருந்தே ஆரம்பிக்கின்றது. பல நூற்றண்டுகளுக்கு முன்பே, இந்தியாவின் ஒடிஷா பகுதியிலிருந்து புலம் பெயர்ந்து இலங்கையில் குடியேறியவர்களும், தமிழகத்திலிருந்து சென்று குடியமர்ந்தவர்களும் இருக்கிறார்கள்.

தமிழ்-சிங்கள உறவைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டுச் சொல்லவேண்டுமென்றால்கூட பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முந்தைய சங்கம் மருவிய காலத்தைக் கூறலாம். அதற்கு ஆதாரமாக பௌத்த துறவியான சீத்தலைச் சாத்தனார் பைந்தமிழாம் செந்தமிழில் எழுதிய காவியமான மணிமேகலையைக் காட்டலாம். பின்னர் ஏற்பட்ட சோழர் படையெடுப்பையும், பாண்டிய-இலங்கை மன்னர்களுக்கு இடையே இருந்த நட்புறவையும் கூறலாம்.  பண்டைய தமிழ் மன்னர்கள் தமிழகத்தில் புத்தமதம் வளர்வதற்கும் ஆதரவு அளித்தார்கள் என்பதையும் மறுக்க முடியாது. ஆனால் பின்னாட்களில் சைவமும் வைணவமும் பெரிதும் வளர்ச்சி கண்ட போது பௌத்தம் தென்னகத்திலிருந்து முற்றிலும் மறைந்து போனது. வடக்குப் பகுதிகளில் இஸ்லாமியப் படையெடுப்புகளால் முற்றிலுமாக அழிந்து போனது. வீரம் கொண்ட ஹிந்து மன்னர்களாலும், அறிவு மிகுந்த ஹிந்து பண்டிதர்களாலும் புத்த கயா இஸ்லாமிய வெறியர்களிடமிருந்து காப்பாற்றப்பட்டது.

கிறுஸ்தவ ஆக்கிரமிப்பு தொடங்குவதற்கு முன்புவரை இலங்கையில் ஹிந்துக்களும் பௌத்தர்களும் ஒற்றுமையுடன் வாழ்ந்து வந்துள்ளனர். இலங்கையின் முன்னேற்றத்திற்குத் தமிழ் ஹிந்துக்கள் அனைத்து தளங்களிலும் பெரிதும் பங்களித்து வந்துள்ளனர்.

அன்னிய சக்திகள் உருவாக்கிய பிரிவினை

இரு சமூகங்களுக்கு இடையே பிரிவினையை முதன் முதலில் ஏற்படுத்தியது அன்னியர் தான். இந்தியாவில் எப்படி கிறுஸ்தவப் பாதிரிமார்களின் உதவியுடன் ஆரியப்படையெடுப்பு என்கிற பொய்யான கோட்பாட்டின் மூலம் ஆரிய-திராவிட இனவேறுபாட்டை உருவாக்கினார்களோ, அதே போல இலங்கையிலும் சிங்கள-தமிழ் இன வேறுபாட்டை உருவாக்கினார்கள். அவர்கள் வித்திட்ட அந்த விஷம் அவர்கள் இலங்கையை விட்டுச் சென்ற பிறகும் தொடர்ந்து, இன்றுவரை மக்களிடையே ஒற்றுமையை அழித்து பிரிவினையை வளர்த்து வருகின்றது.

ஆங்கிலேயரிடமிருந்து பெற்ற சுதந்திரம், இலங்கைத் தீவில் தங்களுடைய அதிகாரத்தை நிலைநிறுத்த, பெரும்பான்மையினராக உள்ள சிங்களவருக்குத் தைரியம் அளித்தது. சுதந்திர இலங்கையில் முதன் முதலில் சிங்களவருக்கும் தமிழருக்கும் பிரச்சனை ஏற்பட்டது 1958-ல் தான். 25% சதவிகிதம் தமிழர்கள் இருக்கும் நிலையில், சிங்களத்தை ஆட்சி மொழியாகப் பிரகடனப்படுத்த முயன்றது முதல் தொடர்ந்து தமிழர்களை நிராகரிக்கும் விதமாக நடந்துகொண்டது இலங்கை அரசு. அதற்குக்காரணம் புத்தமத குருமார்களின் சிங்கள பேரினவாதம் என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆயினும் அதைப் பயன்படுத்தி பிரிவினையை மேலும் வளர்த்ததில் கிறிஸ்தவ நிறுவனத்திற்குப் பெரும்பங்கு உளது. இலங்கை அரசிடம் கொண்டிருந்த செல்வாக்கை கிறிஸ்தவ நிறுவனம் பெரிதும் பயன்படுத்திக்கொண்டது. இலங்கை அரசின் அதிபர்களாக இருந்தவர்களின் பட்டியலைப் பார்த்தாலே அது விளங்கும். கிறிஸ்தவர்களாகவோ அல்லது அரசியலுக்காக பௌத்த மதத்திற்கு மாறியவர்களாகவோ அல்லது கிறிஸ்தவரை மணந்துகொண்டவராகவோ தான் இருப்பார்கள். மேலும் அவர்கள் அனைவரும் கிறிஸ்தவ கல்வி நிலையங்களில் படித்தவர்களாகவே இருப்பார்கள்.

இலங்கை அரசின் இந்தப் போக்கினால் அடிக்கடி 60-களிலும் 70-களிலும் வன்முறை வெடித்த்து. இலங்கைத் தமிழருக்கும் சரியான தலைமை வாய்க்கவில்லை. இதன் காரணமாக தமிழ் தீவிரவாதம் பெருமளவில் வளர்ந்து 1976-ல் பிரபாகரன் விடுதலைப் புலிகள்  அமைப்பைத் துவக்கினார். அதே சமயத்தில் மேலும் சில அமைப்புகளும் தோன்றின. தமிழ்-சிங்கள மக்களிடையே வேற்றுமை ஏற்பட்டதற்கும், இலங்கை தன் அமைதியை இழந்ததற்கும், தமிழ் பிரிவினைவாதம் பிறந்து தீவிரவாதமாக வளர்ந்ததற்கும், ஆங்கிலேயர் விதைத்த இனப்பிரிவினைவாதம் ஒரு காரணம் என்றால் சிங்களவர்கள் தங்கள் ஆதிக்கத்தை தமிழர்கள் மீது அதிகாரத்துடன் செலுத்த முயன்றதும் ஒரு காரணம்.

எப்படி இலங்கை அரசின் தலைவர்களிடம் கிறிஸ்தவ நிறுவனம் செல்வாக்கு மிகுந்து இருந்ததோ, அதே போல் இலங்கைத் தமிழர்களின் தலைமையும் கிறிஸ்தவர்களிடம் இருந்ததால் கிறிஸ்தவ நிறுவனம் அவர்களிடமும் தன் செல்வாக்கைச் செலுத்தியது. பொன்னம்பலம் ராமநாதன், பொன்னம்பலம் அருணாசலம், ஆனந்த குமாரசாமி, வைத்தியலிங்கம் துரைசாமி போன்ற ஹிந்து தலைவர்கள் இல்லாத நிலையில் சாமுவேல் ஜேம்ஸ் வேலுபிள்ளை செல்வநாயகம் தமிழர்களின் தலைவராக கிறிஸ்தவ நிறுவனத்தால் முன்னிறுத்தப்பட்டார். கிறிஸ்தவ நிறுவனத்தின் விருப்பப்படி பிரிவினைவாதத்தை முதலில் ஆரம்பித்தவர் அவர்தான். அதாவது பாக் ஜலசந்தியின் இருபுறமும் “திராவிட தேசம்” நிறுவப்பட வேண்டும் என்றார் அவர். அவரைப்போலவே, இ.எம்.வி.நாகநாதன், சாமுவேல் சந்திரஹாசன் என்று தமிழர் தலைவர்கள் கிறிஸ்தவர்களாகவே தொடர்ந்தனர்.

ஆகவே, சரியான நேரத்தை எதிர்நோக்கிக் காத்திருந்த கிறிஸ்தவ நிறுவனம், விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தை நெருங்கி அதற்கு மேலும் பிரிவினை தூபம் போட்டு வளரச்செய்தது. அதற்கு நிதியுதவியும் ஆயுத உதவியும் ஏற்பாடுகள் செய்து கொடுத்து அதனுடன் மிகவும் நெருக்கம் கொண்டது. மற்ற தமிழ் தீவிரவாத குழுக்களையும் அதன் தலைவர்களையும் மட்டுமல்லாமல் அமிர்தலிங்கம் போன்ற மிதவாத தமிழ் அரசியல் தலைவர்களையும் விடுதலைப் புலிகள் கொன்றனர். முப்பது ஆண்டு காலமாக அவ்வியக்கத்தின் பின் நின்று அதை ஆட்டுவித்து இலங்கையில் பெரும் அழிவை ஏற்படுத்தி வந்தது கிறிஸ்தவ நிறுவனம். அதன் நெடுநாள் குறிக்கோள் என்னவென்றால் இலங்கையின் வடக்கு மற்றும் கிழக்கு பகுதிகளையும் தமிழகத்தையும் இணைத்து ஒரு தமிழ் கிறிஸ்தவ தேசம் அமைக்க வேண்டும் என்பதுதான்.

Commonwealth Manadum Ilankai Thamizhar Nalamum-6 கடைசிப் போருக்குப் பிறகு

கடைசியாக நடந்த ஈழப்போரில் விடுதலைப்புலிகள் முழுவதுமாக நசுக்கப்பட்ட பிறகு, “போர் குற்றங்கள்” “மனித உரிமை மீறல்கள்” என்கிற பெயரில் ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் மூலம் இலங்கைக்கு அழுத்தம் கொடுத்து அவ்வழியிலாவது ஈழத்தைத் தனியாகப் பிரிக்கும் நோக்கில் செயல்பட்டு வருகின்றன அன்னிய சக்திகள். அதற்காகத்தான் தொடர்ந்து வெளிநாடுவாழ் இலங்கைத் தமிழர்களையும் தமிழக அரசியல் கட்சிகளையும் பயன்படுத்தி வருகின்றன. கிறிஸ்தவ நிறுவனமான சானல்-4 அதற்கேற்றார்போல ஈழப் போர் குறித்த தன்னுடைய ஒளிநாடாக்களை இலங்கை சம்பந்தப்பட்ட ஒவ்வொரு சர்வதேச கூட்டத்திற்கு முன்னரும் ஒவ்வொன்றாக வெளியிட்டு தமிழ் மக்களின் உணர்ச்சியைத் தூண்டிவிட்டு தமிழக அரசியல் கட்சிகள் மூலம் இந்திய அரசுக்கு அழுத்தம் கொடுத்து வருகிறது.

போர்குற்றம் என்றால் இலங்கை ராணுவம் செய்ததை விட விடுதலைப் புலிகள் அதிகம் செய்திருக்கின்றனர். இலங்கை ராணுவமாவது தன்னுடைய எதிரிகளான விடுதலைப் புலிகள் மீதுதான் தாக்குதல்கள் புரிந்தனர். ஆனால் விடுதலைப் புலிகளோ தங்களுடைய சகோதரர்களான தமிழர்கள் மீதே தாக்குதல் நடத்தி அவர்களை அழித்தனர். 10-12 வயது சிறார்களை போர்க்களத்தில் ஈடுபடுத்தி ஆயிரக்கணக்கான சிறார்களின் சாவுக்குக் காரணமானவர்கள் விடுதலைப்புலிகள். கடந்த 30 ஆண்டுகளில் விடுதலைப் புலிகள் ஏற்படுத்தியுள்ள அழிப்பும் இழப்பும் பயங்கரமானது.

இலங்கை தமிழர்களின் முதுகில் குத்திய திராவிடக் கட்சிகள்

தமிழகத்தில் வாய்ப்பந்தல் இட்டு வசைபாடுவதில் மட்டுமே தங்கள் வீரத்தைக் காட்டும் திராவிட இனவெறியாளர்கள் மற்றும் தமிழ் பிரிவினைவாதிகள் இலங்கைவாழ் தமிழர்களுக்கு ஒரு உதவியும் செய்யவில்லை. மாறாகத் தங்கள் சுயநலத்திற்காக அவர்களின் பிரச்சனைகளை வைத்து தமிழகத்தில் தொடர்ந்து அரசியல் செய்து வருகின்றனர். இவர்கள் மக்களைவிடத் தங்கள் அரசியல் லாபத்தை மட்டுமே பெரிதாக நினைப்பதால்தான் தங்கள் கூட்டணிகளையும் அவ்வப்போது மாற்றிக்கொண்டும், தொடர்ந்து விடுதலைப் புலிகளுக்கு மட்டும் ஆதரவு தந்துகொண்டும், அன்னிய சக்திகளின் விருப்பத்திற்கு இணங்க அரசியல் செய்துகொண்டும் இருக்கின்றனர்.

கடந்த 30 ஆண்டுகளில் பல விஷயங்கள் நடந்துவிட்டன. இலங்கையின் உள்நாட்டு விவகாரத்தில் அன்னிய சக்திகள் புகுந்து, பிரிவினைவாதத்தை தூபம் போட்டு வளர்த்து, அதன் மூலம் தமிழகத்திலும் பிரிவினை எண்ணங்களை ஏற்படுத்தி, தமிழ் தீவிரவாத இயக்கங்களை தோற்றுவித்து, இந்தியாவின் இறையாண்மைக்கு பங்கம் ஏற்படும் விதத்தில் பல நிகழ்வுகள் நடக்கக் காரணமாக இருந்துள்ளன; அந்த அன்னிய சக்திகள் மேலும் மேலும் வலிமை பெற்றுக்கொண்டிருக்கின்றன என்பதற்கு தற்போது தமிழகத்தில் நடந்து வரும் போராட்டங்களே சாட்சி.

இந்திய இறையாண்மைக்கு எதிரான போராட்டங்கள்

திராவிடக் கட்சிகளும், தமிழ் தீவிரவாத இயக்கங்களும், பிரிவினைவாத அமைப்புகளும் இலங்கைத் தமிழருக்கு ஆதரவான போராட்டங்கள் என்கிற பெயரில் தமிழகத்தில் சட்ட விரோத நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டு வருகின்றன. அதற்கு கிறிஸ்தவ நிறுவனங்கள் பின்னிருந்து ஊக்கம் அளிக்கின்றன. கூடங்குளம் அணுமின் நிலையத்திற்கு எதிராக இயங்கி வரும் அமைப்பு கிறிஸ்தவ நிறுவனத்தால் ஊக்குவிக்கப்படுவது அனைவரும் அறிந்ததே. அவ்வமைப்பின் தலைவரான எஸ்.பி.உதயகுமார் என்கிற கிறிஸ்தவர்தான் சென்னை லயோலா கல்லூரி வளாகத்தில் இலங்கை அரசுக்கு எதிரான மாணவர் இயக்கத்தைத் தொடங்கி வைத்தார்.

இம்மாணவர் இயக்கத்தின் போராட்டங்களுக்கு திராவிடக் கட்சிகளும், திராவிடர் கழகம், பெரியார் திராவிடர் விடுதலைக்கழகம், நாம் தமிழர் கட்சி, மே-17 இயக்கம், தமிழ் தேசிய இயக்கம் போன்ற பிரிவினைவாத இயக்கங்களும் ஆதரவு கொடுப்பதோடு மட்டுமல்லாமல் மேலும் அவர்களைத் தூண்டி விடுகின்றன. நாம் தமிழர் கட்சி தலைவர் சீமான் காஷ்மீர் தீவிரவாத இயக்கத் தலைவரான யாசின் மாலிக்கை அழைத்து வந்து தனி ஈழத்திற்காகப் பிரச்சாரம் செய்தார்.

இவ்வியக்கங்கள் மத்திய அரசு அலுவலகங்கள், இலங்கை தூதரகம், இலங்கை வங்கி ஆகியவற்றின் மீது அவ்வப்போது தாக்குதலில் ஈடுபடுகின்றன. மேலும் இலங்கையிலிருந்து வரும் சுற்றுலா பயணிகள் மீதும் வன்முறையை ஏவிவிடுகின்றன.

இப்போராட்டங்கள் எல்லாமே இலங்கைத் தமிழர் பிரச்சனையை மையமாக வைத்து நடந்தாலும் ஈழப் பிரிவினையையே நோக்கமாகக் கொண்டவை. அதன் ஒரு அங்கமாகத்தான் இந்தியா காமன்வெல்த் நாடுகள் மாநாட்டில் கலந்து கொள்ளக்கூடாது என்கிற போராட்டமும் நடத்தப்படுகின்றது.

 தமிழக சட்டசபை தீர்மானங்கள்

போராட்டங்கள் போதாது என்று தமிழக சட்டசபையில் தீர்மானங்களும் நிறைவேற்றப்பட்டன. முன்னாள் பிரதமர் ராஜிவ் காந்தியைக் கொன்றவர்களுக்கு தூக்கு தண்டனை கொடுக்கக்கூடாது, இலங்கை அரசுக்கு எதிராகப் பொருளாதாரத் தடை விதிக்க வேண்டும், இலங்கையில் நடக்கும் காமன்வெல்த் மாநாட்டில் இந்தியா கலந்துகொள்ளக்கூடாது, காமன்வெல்த் கூட்டமைப்பிலிருந்து இலங்கையை வெளியேற்ற வேண்டும், தனி ஈழத்திற்கான பொது வாக்கெடுப்பு நட்த்தப்பட வேண்டும் என்பன போன்ற தீர்மானங்கள் சட்டசபையில் நிறைவேற்றப்பட்டன. ஆளும் கட்சியும் சரி, எதிர்கட்சிகளும் சரி, இலங்கைத் தமிழர்களுக்காகப் போராடுபவர்கள் தாங்கள்தான் என்று போட்டி அரசியலில் ஈடுபட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்களே தவிர, உருப்படியான ஆலோசனைகளோ திட்டங்களோ முன்வைப்பதில்லை. இவர்கள் இந்திய இறையாண்மையைப் பற்றிச் சிறிதும் கவலைப்படுவதாகவும் தெரியவில்லை.

இதில் கவனிக்க வேண்டிய ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், தமிழக சட்டமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்படும் இலங்கைக்கு எதிரான தீர்மானங்கள் மத்திய அரசைக் கட்டுப்படுத்தாது; மத்திய அரசின் வெளியுறவுக்கொள்கையிலும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தாது. அதைப்போல காமன்வெல்த் மாநாட்டை இலங்கையரசு நடத்துவதாலோ அல்லது காமன்வெல்த் மாநாட்டில் இந்தியா பங்கேற்காமல் இருந்தாலோ சர்வதேச அளவில் எந்தத்தாக்கமும் பெரிதாக ஏற்படப்போவதில்லை. ஆனால் இவ்விஷயத்தில் மிகவும் கவனிக்கப்படவேண்டிய விஷயம் இதைச் சுற்றி நடக்கும் அரசியல் விளையாட்டுகள் அல்ல. இலங்கைவாழ் தமிழரின் நலம் மட்டுமே, அதாவது “இலங்கையில் வாழும்” தமிழர் நலன் மட்டுமே.

இலங்கைவாழ் தமிழர் எண்ணங்கள்

இலங்கைவாழ் தமிழர்களைப் பொறுத்தவரை தனி ஈழத்தை அவர்கள் விரும்பவில்லை; ஒன்றுபட்ட இலங்கையில் தனி மாநில அந்தஸ்துடன் கௌரவமாக அமைதியான வாழ்க்கையை வாழ விரும்புகிறார்கள். தற்போது தேர்தலில் பங்கேற்ற தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பே இதைத் தெளிவு படுத்தியுள்ளது. தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பினர் இந்தியா வந்து பிரதமரைச் சந்தித்தபோதும் இதையே உறுதிபடுத்திச் சென்றுள்ளனர். இலங்கைவாழ் தமிழர்கள், தனி ஈழத்திற்கான போராட்டங்களில் ஈடுபடும் வெளிநாடுவாழ் இலங்கைத் தமிழர்கள் மீது கடும் கோபத்திலும், தமிழ்நாட்டு அரசியல் கட்சிகளின் மீது பெரும் அதிருப்தியிலும் இருக்கிறார்கள். வடக்குப் பிராந்திய முதல்வர் திரு விக்னேஸ்வரன் அவர்களே இதைத் தெளிவாகக் கூறியுள்ளார். தமிழக அரசியல் கட்சிகள் வாயை மூடிக்கொண்டிருந்தாலே போதும் என்று வெளிப்படையாகப் பேட்டியும் கொடுத்துள்ளார்.

இந்தியா இலங்கை அரசுடனும் தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்புடனும் பேச்சு வார்த்தை நடத்தி வடக்கு மாகாணத்திற்குத் தேர்தல் நடக்கும்படி செய்தது. வரலாறு காணாத அளவில் இலங்கைவாழ் தமிழர்கள் தேர்தலில் பங்குகொண்டு நீதியரசர் விக்னேஸ்வரனைத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள். வடக்குப் பிராந்தியத் தேர்தல் நடந்ததற்கு இந்தியாவின் உழைப்பு முக்கிய காரணம் என்பதால் பிராந்தியத்தின் முதல்வர் விக்னேஸ்வரனும் தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பின் தலைவர் சம்பந்தன் அவர்களும் இலங்கைவாழ் தமிழ் மக்களும் இந்தியாவிற்கு நன்றி தெரிவித்துள்ளனர். யாழ்ப்பாணம் வருமாறு பாரதப் பிரதமரை அழைத்துள்ளனர்.  இந்த நிகழ்வுகள் எல்லாம் கிறிஸ்தவ சர்ச்சின் எதிர்பார்ப்புகளைக் குலைந்துபோகச் செய்துள்ளன.

தொடரும் பிரிவினை முயற்சிகள்

வடக்குப் பிராந்திய தேர்தலில் போட்டியிட்டு பெரும் வெற்றி பெற்றுள்ள தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பில், தமிழர் ஐக்கிய விடுதலை முன்னணி (TULF), அகில இலங்கை தமிழ் காங்கிரஸ் (ACTC), ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி (EPRLF), தமிழீழ விடுதலை இயக்கம் (TELO), இலங்கை தமிழரசு கட்சி (ITAK), தமிழீழ மக்கள் விடுதலைக் கழகம் (PLOTE) ஆகிய கட்சிகள் உள்ளன.இலங்கை தமிழரசு கட்சியின் தலைவர் சம்பந்தன் தலைமையில் முன்னாள் உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதி திரு.விக்னேஸ்வரனை முதல்வர் வேட்பாளராகக்கொண்டு ஒற்றுமையுடன் செயல்பட்டு பெரும் வெற்றி பெற்ற தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பில் தற்போது வேற்றுமை நிழல் படர்ந்துள்ளது. முதல்வர் விக்னேஸ்வரன் அதிபர் ராஜபக்சே முன்னிலையில் பதவிப் பிரமாணம் எடுத்துக்கொண்டார். ஆனால் அவருடன் அமைச்சரவையில் இருக்க வேண்டிய 4 அமைச்சர்களும் (மற்ற நான்கு கட்சிகளைச் சேர்ந்தவர்கள்) வெவ்வேறு இடங்களில் பதவிப் பிரமாணம் எடுத்துக்கொண்டுள்ளனர். மூவர் வவுனியாவிலும் ஒருவர் முதல்வர் முன்னிலையிலும் பதவிப் பிரமாணம் எடுத்துக்கொண்டுள்ளனர்.

ஒற்றுமையாகப் போட்டியிட்ட கூட்டமைப்பினரிடையே திடீரென்று வேறுபாடுகள் தோன்றியதற்கு அன்னிய சக்திகள்தான் காரணம் என்று நம்பத்தகுந்த வட்டாரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. அதாவது முதல்வர் விக்னேஸ்வரன் ஹிந்துவாகத் தன்னை அடையாளப்படுத்திக்கொள்பவர் என்பது மட்டுமல்லாமல் ஹிந்து மத ஆன்மீக கலாச்சாரப் பாரம்பரியத்தின் மீதும் மிகுந்த ஈடுபாடு உள்ளவர் என்பதால் அன்னிய சக்திகளுக்கும், தமிழக திராவிடக் கட்சிகளுக்கும் அவரைப் பிடிக்கவில்லை. ஆகவே தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பிற்குள்ளேயே அவருக்கு எதிர்ப்புகள் உண்டாக்கப்படுவதாகத் தெரிகிறது.

இலங்கையில்தான் இவ்வாறு பிரிவினை முயற்சிகள் நடக்கிறதென்றால் தமிழகத்திலும் தொடர்ந்து போராட்டங்கள் வலுவடைந்து வருகின்றன. தமிழகத்தின் அனைத்துக்கட்சிகளும் சேர்ந்து காமன்வெல்த் மாநாட்டில் பிரதமர் கலந்துகொள்ளக் கூடாது என்று மிகவும் அழுத்தம் கொடுத்து வந்தன. தீவிரவாதமும் பிரிவினைவாதமும் பேசும் இயக்கங்கள் ஒன்றாகச் சேர்ந்து “உலகத்தமிழர் பேரமைப்பு” என்கிற அமைப்பைத் தோற்றுவித்து அதற்குத் தலைவராக

தமிழ் தேசிய இயக்கத்தின் நிறுவனர் பழ நெடுமாறனைக் கொண்டு அவர் கீழ் அணிதிரண்டுள்ளன. அந்த உலகத் தமிழர் பேரமைப்பின் சார்பாக தஞ்சை அருகே உள்ள விளார் என்னுமிடத்தில் 2009-ல் நடந்த நான்காம் ஈழப்போர் நினைவாக “முள்ளிவாய்க்கால் நினைவு முற்றம்” என்கிற நினைவுச்சின்னத்தை அமைத்துள்ளனர். இம்முற்றத்தை ஒவ்வொரு ஆண்டும் புதுப்பித்துக்கொள்ளலாம் என்கிற அடிப்படையில் 2011-ம் ஆண்டு அனுமதி பெறப்பட்டுள்ளது. இம்முற்றத்தில் “தமிழன்னை” சிலை ஒன்றை நடுநாயகமாக அமைத்து சுற்றியும் நான்காம் ஈழப்போர் காட்சிகளை சிற்பமாக வடிவமைத்துள்ளனர். காவல்துறை திறப்பு விழாவுக்கு அனுமதி தராத நிலையில் உயர் நீதிமன்றத்தை அணுகி அனுமதி பெற்றனர்.

இந்த நினைவு முற்றம் இந்தியாவிலும் மற்றும் பலநாடுகளிலும் தடை செய்யப்பட்டுள்ள விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தைப் போற்றும்விதமாக அமைந்திருக்கிறது. எதிர்காலத்தில் இம்முற்றத்தில் பிரபாகரன் சிலைய்ம் வைக்கப்படலாம் என்றும், இது தமிழகப் பிரிவினையைத் தூண்டிவிட்டு இந்திய இறையாண்மைக்கும் ஒருமைப்பாட்டுக்கும் குந்தகம் விளைவிக்கும் விதமாகவும் பயன்படுத்தப்படலாம் என்றும் ஒரு சாரார் கருதுகின்றனர். இலங்கைத் தமிழர் நலனுக்காகப் பாடுபட்டு தியாகம் புரிந்தவர்கள் நினைவாகத்தான் இந்த முற்றம் கட்டப்பட்டுள்ளது என்று உலகத் தமிழர் பேரமைப்பு கூறும் பக்ஷத்தில், தமிழர் ஐக்கிய விடுதலை முன்னணி (TULF), ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி (EPRLF), தமிழீழ விடுதலை இயக்கம் (TELO), தமிழீழ மக்கள் விடுதலைக் கழகம் (PLOTE) ஆகியவற்றின் தலைவர்களின் நினைவுகளும் போற்றப்படுமா? விடுதலைப்புலிகளால் கொல்லப்பட்ட அமிர்தலிங்கம், யோகேஸ்வரன், சபாரத்தினம், பத்மநாபா, சுபத்திரன் தம்பிராஜா போன்றவர்கள் இலங்கைத் தமிழர்களுக்காகப் போராடவில்லையா? பிரபாகரனின் மைந்தர்கள் உருவங்களை சிற்பத்தில் வடிப்பவர்கள், பிரபாகரனின் சிலையை வடிப்பவர்கள், தமிழர்களுக்காகப் போராடிய மற்ற இயக்கத்தலைவர்களின் உருவங்களையும் முற்றத்தில் வடித்து வைப்பார்களா? அவர்களைப் பற்றியெல்லாம் உலகத் தமிழர் பேரமைப்பினர் ஏன் பேசுவதில்லை? என்று சரமாரியாக கேள்விகளை அவர்கள் எழுப்புகின்றனர்.  

தமிழக அரசின் இரட்டை வேடம்.

பலவாறாக இலங்கை அரசுக்கு எதிரான தீர்மானங்களை சட்டமன்றத்தில் நிறைவேற்ற ஏற்பாடு செய்த தமிழக அரசு, அவ்வாறு செய்ததன் மூலம் ஈழப்பிரிவினையைத் தூண்டிவிட்டுள்ளது என்று சொன்னால் அது மிகையாகாது. கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் தமிழக அரசு வாக்கு வங்கி அரசியலை மனத்தில் கொண்டு சில தவறுகளை வேண்டுமென்றே செய்துளது. கூடங்குளம் அணுமின்நிலையத்திற்கு எதிராகப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்ட தேச விரோத சக்திகளை கடுமையான நடவடிக்கைகள் மூலம் அடக்காமல், மென்மையாகக் கையாண்டது; சட்டமன்றத்தில் இலங்கைக்கு எதிரான தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றியது; தடை செய்யப்பட்ட இயக்கமான விடுதலைப் புலிகளுக்கு ஆதரவாகவும் இந்திய அரசுக்கு எதிராகவும் போராட்டத்தில் ஈடுபட்ட மாணவர் இயக்கத்தை முளையிலேயே கிள்ளியெறியாமல் மென்மையாக நடந்துகொண்டது; நம் தமிழர் கட்சியினர் காஷ்மீர் தீவிரவாதி யாசின் மாலிக்கை தமிழகத்திற்கு அழைத்துக்கொண்டு வந்தபோது முறையான நடவடிக்கைகள் எடுக்காமல் ஏனோதானோவென்று மேம்போக்கான நடவடிக்கை எடுத்தது; அதே போல தஞ்சை முள்ளி வாய்க்கால் முற்றம் விஷயத்திலும் ஆரம்பத்திலேயே தடுக்காமல், அனுமதியும் அளித்து, திறப்பு விழா முடிந்தபின்னர் அதன் பெரும்பகுதியை நெடுஞ்சாலைத் துறையின் மூலம் இடித்தது; போன்ற செயல்பாடுகளின் மூலம் தமிழக அரசின் வாக்கு வங்கி அரசியலும் இரட்டை வேடமும் தெளிவாகத் தெரிகின்றன.

இந்திய தேசியக் கட்சிகளின் பலவீனம்   

இலங்கைத் தமிழர் நலன் காக்கப்பட வேண்டுமென்றால் இந்தியா இலங்கை அரசுடன் நல்லுறவு பேணுவது மிகவும் முக்கியம். அவ்வாறு நல்லுறவு பேணவேண்டுமென்றால் காமன்வெல்த் மாநாட்டில் இந்தியா கலந்துகொள்வது அவசியம் என்றும், மாநாட்டில் அனைத்து உறுப்பினர் நாடுகளின் முன்னிலையில் இலங்கை அரசு இலங்கைத்தமிழர் நலனில் அக்கறை கொள்ளாமல் நடந்து வருவதை எடுத்துச்சொல்லி அந்நாடுகள் மூலம் இலங்கை அரசுக்கு அழுத்தம் கொடுத்து தமிழர்களுக்குச் சாதகமாக தீர்மானங்கள் நிறைவேற்ற முடியும் என்றும் ஒரு சாரார் கருதுகின்றனர். ஆனால் அம்மாநாட்டில் கலந்துகொள்ளக்கூடாது என்று ஈழப்பிரிவினையை விரும்புபவர்களும் அப்பிரிவினைக்குத் தூபம் போடுபவர்களும் கூறுகின்றனர். பிரிவினையை பின்னின்று ஊக்குவிக்கும் கிறிஸ்தவ சர்ச்சின் நிலைப்பாட்டை உறுதி செய்யும் விதமாக மன்னார் பேராயர் ராயப்பு ஜோஸஃப் பாரதப் பிரதமர் மாநாட்டில் கலந்து கொள்ளக்கூடாது என்று அறிக்கை விட்டுள்ளார். இவருடைய இடையூறு காரணமாகத்தான் தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பில் தேர்தலின் போது காணப்பட்ட ஒற்றுமை குறைந்து வேற்றுமை உருவாகியுள்ளது என்று கருதப்படுகிறது. இருப்பினும் தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தலைவர்களுள் ஒருவரான டி.சித்தாதன் பாரதப் பிரதமர் மாநாட்டில் கலந்து கொண்டு வடக்குப் பிராந்திய முதல்வர் விக்னேஸ்வரன் அழைப்பையும் ஏற்று யாழ்ப்பாணத்திற்கும் வரவேண்டும் என்று கூறியுள்ளார். பெரும்பான்மையான இலங்கைத்தமிழரின் எண்ணமும் பாரதப் பிரதமர் இலங்கை வரவேண்டும் என்பதாகவே இருந்திருக்கின்றது.

இவ்விஷயத்தில் காங்கிரஸ் கட்சி குழம்பிப்போய் தவிக்கிறது. தமிழக காங்கிரஸ் தலைவர்களில் ஒரு சாரார் (அமைச்சர்கள் ஜி.கே.வாசன், ஜெயந்தி நடராஜன் போன்றோர்) பிரதமர் இலங்கைக்குச் செல்லக்கூடாது என்று கூறிவந்தனர். மற்றொரு சாரார் (அமைச்சர் சுதர்சன நாச்சியப்பன், தமிழக காங்கிரஸ் தலைவர் ஞானதேசிகன் போன்றோர்) போகவேண்டும் என்று சொல்லிவந்தனர். வெளியுறவுத்துறை அமைச்சர் சல்மான் குர்ஷித் தன்னுடைய அமைச்சகத்தின் மூலம், பிரதமர் மாநாட்டில் கலந்துகொள்ள வேண்டும் என்று பிரதமர் அலுவலகத்திற்குப் பரிந்துரை செய்திருந்தார்.

காங்கிரஸ் நிலைமைதான் இப்படியென்றால் மற்றொரு தேசிய கட்சியான பாஜகவின் நிலையும் குழப்பமாகத்தான் இருக்கிறது. தமிழக பாஜக பிரதமர் மாநாட்டில் கலந்துகொள்ள இலங்கை செல்லக்கூடாது என்று சொல்லியது. ஆனால் மத்திய பாஜக, பிரதமர் செல்ல வேண்டும் என்றதோடு மட்டுமல்லாமல் மன்மோகன் தன்னுடைய நிலைப்பாட்டை தெளிவாக எடுத்துரைக்க வேண்டும் என்றும் கூறியது. அதே மத்திய பாஜக தலைவர்கள் தமிழகம் வந்தால் இப்படியும் இல்லாமல் அப்படியும் போகாமல் ஏனோ தானோ என்று பேசினார்கள். இலங்கைத் தமிழர் விஷயத்தில் தமிழக பாஜக சற்று தைரியத்துடன் நடந்துகொள்ள வேண்டும். இங்கே பிரிவினைவாதம் பேசும் திராவிடக் கட்சிகளின் நிலையை அது ஏற்கவேண்டிய அவசியம் இல்லை. தமிழகத்தில் பெரும்பான்மையான மக்கள் இந்திய ஒருமைப்பாட்டை விரும்பும் தேச பக்தர்கள் என்பதில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை.

இலங்கைவாழ் தமிழ் மக்களுக்கு ஆதரவு கொடுக்க வேண்டும் என்பதில் மாற்றுக்கருத்தே இருக்க முடியாது. அதே சமயத்தில் விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தை மீண்டும் உயிர்பிக்க நினைக்கும் அன்னிய சக்திகளின் பொறியில் நாம் விழுந்துவிடக்கூடாது. அதாவது ஈழத் தீவிரவாதிகளுக்கும் இலங்கை வாழ் தமிழ் மக்களுக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை நாம் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

பிரிவினைவாதம் என்பது வேறு; ஒன்றிணைந்த ஆட்சி முறைக்கும் உரிமைகளுக்கும் அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தில் உத்தரவாதம் பெறுவது என்பது வேறு. இரண்டுக்கும் உள்ள வித்தியாசத்தைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டு, அதற்கு ஏற்றார்போல் இலங்கை வாழ் சகோதரர்களின் நலனுக்கு நாம் போராட வேண்டும்.

வெளியுறவுக்கொள்கை என்பது வேறு; தேர்தல் பிரச்சனை என்பது வேறு. தேச விரோத கும்பல்கள் கிளப்பிவிடும் இறையாண்மைக்கு எதிரான ஒரு கோட்பாடை தேர்தல் பிரச்சனையாக ஆக்கி நமது நாட்டின் வெளியுறவுக்கொள்கையில் தேவையில்லாத மாற்றங்களைக் கொண்டுவர முயற்சிப்பது நம் தலையில் நாமே மண்ணை அள்ளிப் போட்டுக் கொள்வது போலத்தான்.

நல்லுறவின் மூலமே நன்மை கிடைக்கும்

இந்தியா இலங்கை இடையேயான நல்லுறவின் மூலமே இலங்கைவாழ் தமிழர்கள் நலன் பாதுகாக்கப்படும் என்பது நிதர்சனமான உண்மை. இதைத் தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பினரும் நன்றாகவே உணர்ந்துள்ளனர். இந்தியாவை விரோதித்துக்கொண்டு தன்னால் எதுவும் செய்ய முடியாது என்பது இலங்கைக்கும் நன்றாகத் தெரியும். ஆகவே, இந்தியா-இலங்கை நல்லுறவு என்பது இருநாட்டுத் தலைவர்களும் அடிக்கடி சந்தித்துப் பேசி, தங்கள் பரிமாற்றங்களை பல தளங்களில் மேம்படுத்தி, இரு நாட்டு மக்களும் பயனடையுமாறு செய்வதன் மூலமே சாத்தியம்.

பாரதப் பிரதமர் கமன்வெல்த் மாநாட்டில் கலந்துகொண்டிருந்தால் இலங்கைத் தமிழருக்கு நன்மை விளைந்திருக்கும். அம்மாநாடு முடிந்த பிறகு வடக்குப் பிராந்திய முதல்வர் திரு.விக்னேஸ்வரன் அழைப்பிற்கிணங்க யாழ்ப்பாணத்திற்கும் சென்று தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்புடன் ஆலோசனை செய்து, பின்னர் கொழும்புவிற்கும் சென்று இலங்கை அதிபருடன் பேசி இலங்கைவாழ் தமிழ் மக்கள் பயனடையுமாறு செய்திருக்கலாம்.

ஆனால், இலங்கை அரசைப் பகைத்துக்கொண்டால் அன்னிய சக்திகளின் நோக்கம் நிறைவேறுமே தவிர இலங்கைவாழ் தமிழ் மக்களின் நலன் பாதுகாக்கப்படாது. அன்னிய சக்திகளின் நோக்கம் நிறைவேறுவது, இந்தியாவில் தமிழகப் பிரிவினைக்கும் தூபம் போடுவது போலாகும். காஷ்மீர் பிரச்சனையிலும் இந்தியா பெரும் சவால்களை சந்திக்க வேண்டி வரும். ஏன், காஷ்மீரை இழக்கும் நிலை கூட ஏற்படலாம். அதோடு மட்டுமல்லாமல், இந்திய-இலங்கை உறவு க்ஷீணம் அடைந்தால், இலங்கை-சீன உறவும் இலங்கை-பாகிஸ்தான் உறவும் மேலும் நெருக்கமாகும். இது தெற்கு ஆசியப் பிராந்தியத்தில் இந்தியாவைப் பலவீனப்படுத்தும். இந்து மகாசமுத்திரம் பகுதியிலும் இந்தியாவின் நிலை பலவீனமடையும்.

நமது இந்தியத் திருநாட்டின் நலன் விரும்புபவர்கள், தேசப்பற்று மிக்கவர்கள் யாரும் இலங்கையைப் பகைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று கூறமாட்டார்கள். அன்னியத் தலைமைகொண்ட தற்போதைய காங்கிரஸ் கட்சியின் மாபெரும் ஊழல்கள் செய்து தேச முன்னேற்றத்தை முழுவதுமாக நிறுத்தி வைத்துள்ளது. அதற்குத் தேசநலன் பற்றிய அக்கறையே இல்லை என்பதை கடந்த பத்தாண்டுகளில் அதன் ஆட்சிமுறையே தெளிவு படுத்திவிட்டது. அதனால்தான் வாஜ்பாய் காலத்தில் இருந்த சுமுகமான இந்திய-இலங்கை உறவும் தற்போது இல்லை; நேபாளம் போன்ற நட்பு நாடுகளையும் இழந்துள்ளோம்; மற்ற வெளியுறவுக் கொள்கைகளிலும் முன்னேற்றமில்லை; சர்வதேச அளவிலும் நம்முடைய மதிப்பையும் கௌரவத்தையும் பெரிதும் இழந்துள்ளோம்.

எனவே இலங்கைவாழ் தமிழ் மக்களுக்கு விரைவில் நன்மை கிடைக்கவேண்டுமென்றால் இந்தியாவில் ஒரு தேசப்பற்று மிகுந்த பலமான அரசு அமைய வேண்டும். இந்திய நலனையும் தெற்கு ஆசியா பாதுகாப்பையும் மனதில் கொண்டு செயல்பட கூடிய  மத்திய அரசு அமைய வேண்டும். அதற்கு முதற்படியாக தற்போதைய காங்கிரஸ் தலைமையிலான ஐ.மு.கூ அரசு தேர்தலில் தோற்கடிக்கப்படவேண்டும். இந்த மாபெரும் பொறுப்பு மக்களுக்கு இருக்கிறது.