ஐ.நா தீர்மானத்தால் என்ன பயன்? கலையரசன் பேட்டி

இலங்கைக்கு எதிராக அமெரிக்கா கொண்டுவந்துள்ள ஐ.நா தீர்மானம் குறித்தும் அதன் பின்னணி அரசியல் குறித்தும் புலம் பெயர்ந்த இலங்கைத் தமிழரும் இடதுசாரி சிந்தனையாளருமான கலையரசனுடன் ஒரு பேட்டி.
ஐ.நா தீர்மானம் யாருக்குக் கிடைத்த வெற்றி? இலங்கைத் தமிழர்களுக்கு இதனால் ஏதேனும் பலன் உண்டா?
unhrc_geneva1இதனை வெற்றியாக பார்ப்பதை விட, யாருக்கு சாதகமானது என்று பார்ப்பதே பொருத்தமானது. அதற்கு முதலில் ஐ.நா. தீர்மானம் எந்த நோக்கத்துக்காகக் கொண்டு வரப்பட்டது என்பதையும் சுருக்கமாக பார்த்து விடுவோம். வளர்ச்சி அடையாத மூன்றாமுலக நாடுகளில், அல்லது முன்பு கொள்கை அடிப்படையில் மாறுபட்ட இரண்டாமுலக நாடுகளில் (முன்னாள் சோஷலிச நாடுகள்), மனித உரிமைகள் மீறப்படுகின்றன என்ற குற்றச்சாட்டு பரவலாக முன்னெடுக்கப்படுகின்றது. அந்த நாடுகளை “நல்வழிப் படுத்துவதற்காக”, உருவானதுதான் ஐ.நா. மனித உரிமைகள் ஆணையகம். ஒரு நாட்டில் மனித உரிமைகள் மீறப்படுவதாக குற்றம்சாட்டி, ஐ.நா. அந்த நாட்டில் தலையிட முடியும். முன்பு யூகோஸ்லேவியா, ஆப்கானிஸ்தான், ஈராக் போன்ற நாடுகளில் மேற்கத்திய நாடுகள் தலையிடுவதற்கு, ஐ.நா. மனித உரிமைகள் ஆணையத்தில் கொண்டுவரப்படும் தீர்மானம் பெரிதும் உதவியது. அதாவது, ஆனை வரும் பின்னே, மணியோசை வரும் முன்னே என்று சொல்லலாம்.
ஆனால், சம்பந்தப்பட்ட நாடு எவ்வளவு தூரம், மேற்கத்திய நலன்களுக்கு விரோதமானது என்பதைப் பொறுத்து, தீர்மானத்தின் அழுத்தம் அதிகரிக்கப்படும். இலங்கை அரசின் இராஜதந்திர நடவடிக்கை எதுவும் மேற்கத்திய நலன்களுக்கு எதிரானதல்ல. அதனால், தீர்மானம் மிகவும் மென்மையாக இருக்கிறது. அமெரிக்கத் தீர்மானம் எதற்காக கொண்டு வரப்பட்டது என்பது, அதிலேயே அழுத்தம் திருத்தமாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அதாவது, போருக்குப் பின்னரான நல்லிணக்க ஆணைக்குழுவின் பரிந்துரைகளை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும். இந்த நல்லிணக்க ஆணைக்குழு இலங்கை அரசினால்தான் உருவாக்கப்பட்டது. அதைக்கூட மதிப்பதில்லை. ஒவ்வொரு வருடமும், ஐ.நா.வில் அமெரிக்கா கொண்டு வருகின்ற பிரேரணை, நல்லிணக்க ஆணைக்குழுவின் பரிந்துரைகளுக்கு அழுத்தம் கொடுப்பதால், அந்த ஆணைக்குழுவானது ஏற்கனவே அமெரிக்கா வழங்கிய ஆலோசனையாக இருக்கலாம் என்ற சந்தேகம் எழுகின்றது.
இதனால், இலங்கைத் தமிழர்களுக்கு ஏதாவது பலன் உண்டா என்று கேட்டால், அதற்கு ஆம் என்றும், இல்லை என்றும் பதிலளிக்கலாம். ஆம் என்றால், எத்தகைய பலன்கள்? இலங்கையின் மனித உரிமைகள் மேம்படுத்தப்படலாம். சட்டத்தின் ஆட்சி உறுதிப்படுத்தப் படலாம். இதன் மூலம், தமிழர்களின் (மனித) உரிமைகள் மதிக்கப்படலாம். அமெரிக்க அழுத்தத்தை பயன்படுத்தி, சம உரிமைகளை பெற்றுக் கொள்ளலாம். சட்டத்துறை சுதந்திரமாக செயற்பட்டால், ஒரு போர்க்குற்ற விசாரணை நீதிமன்றம் உருவாகலாம். அது, சிறிலங்கா இராணுவம், புலிகள் ஆகிய இரண்டு தரப்பிலும் குற்றமிழைத்தவர்களை கண்டுபிடித்து தண்டிக்கலாம். மேற்குறிப்பிட்ட இலக்கினை அடைவது தான், அமெரிக்க தீர்மானத்தின் நோக்கமாக இருக்கின்றது. ஆனால், தமிழ் தேசியவாதிகள் எதிர்பார்ப்பது போல, இந்த நடவடிக்கைகள் தமிழீழம் என்ற தனிநாட்டை உருவாக்குவதற்கு உதவப் போவதில்லை. அதன் விளைவாக, தன்னாட்சி அதிகாரம் கொண்ட பிரதேசம் எதுவும் உருவாகப் போவதில்லை. அந்தக் கோணத்தில் இருந்து பார்த்தால், தமிழர்களுக்கு எந்தப் பலனும் இல்லை என்று கூறலாம்.

 அமெரிக்காவுக்கு திடீரென்று இலங்கைத் தமிழர்கள்மீது ஏன் இந்த அக்கறை?   

அமெரிக்காவுக்கு தமிழர்கள் மேல் விசேட கரிசனை இருப்பதாக கருத முடியாது. கடந்த காலத்தில், இரண்டு இனங்களையும் தூண்டி விட்டு வேடிக்கை பார்க்கும் வேலையைத்தான் அந்நாடு செய்து கொண்டிருந்தது. அதாவது, ஒரு நேரம் தமிழர்களுக்கு சார்பானவர்களாக நடிப்பார்கள். இன்னொரு நேரம், சிங்களவர்களுக்கு சார்பானவர்களாக நடிப்பார்கள். உண்மையில், அமெரிக்கா யாரையும் ஆதரிக்கவில்லை. அது தனது பொருளாதார நலன்களை பற்றி மட்டுமே சிந்திக்கின்றது. கடந்த காலத்தில், இந்தியாவும் அப்படித்தான் நடந்து கொண்டது.
தெற்காசியப் பிராந்தியத்தில், கேந்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இடத்தில் இருக்கும் இலங்கையில், தனது ஆதிக்கம் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்று அமெரிக்கா விரும்புகின்றது. அரபு வளைகுடாவில் உள்ள, எண்ணெய் வள நாடுகளில் இருந்து, சீனா, ஜப்பான் போன்ற தூர கிழக்காசியாவுக்கு செல்லும் கப்பல்கள் இலங்கை வழியாகத்தான் செல்லும். சீனாவோ, அல்லது இந்தியா தன்னிலும், அந்த விநியோகப் பாதையின் குறுக்கே வருவதை அமெரிக்கா விரும்பவில்லை. இன்றைக்கும், சர்வதேச வர்த்தகம் அமெரிக்காவின் மேற்பார்வையின் கீழ் தான் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. இலங்கையில் மேற்கத்திய நலன்களுக்கு எதிரான அரசு இருப்பதையும், அமெரிக்கா விரும்பவில்லை. அதற்காக, சிலநேரம் தமிழர்கள் சார்பாக நடப்பதாக காட்டி, இலங்கை அரசின் மேல் அழுத்தத்தை பிரயோகிக்கின்றது. அமெரிக்காவில், நாடு கடந்த தமிழீழ அரசாங்கம் இயங்குவதற்கு அனுமதித்ததும் ஒரு காரணத்தோடுதான்.
இதே போன்ற அரசியலைத் தான், முன்பு ஈழ விடுதலை இயக்கங்களுக்கு ஆயுதங்களும், பயிற்சியும் அளித்த இந்திரா காந்தியின் அரசும் செய்து கொண்டிருந்தது. வல்லரசுகளின் விளையாட்டில் இருந்து தமிழ் மக்கள் தப்ப முடியாது. ஆனால், இந்த நிலைமையை எந்தளவு தூரம், எமக்கு சாதகமாக பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம் என்பதையே தமிழ் மக்கள் சிந்திக்க வேண்டியுள்ளது. “தமிழர்கள் எல்லோரும் ஒற்றுமையாக ஒரே குரலில் பேச வேண்டும்,” என்ற நடைமுறைச் சாத்தியமற்ற, சிறுபிள்ளைத் தனமான அரசியலால் எந்தப் பிரயோசனமும் ஏற்படப் போவதில்லை. சில குறைபாடுகள் இருந்தாலும், ஈழத் தமிழ் மக்களின் பிரதிநிதிகளாக, தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பினரை முன்னிறுத்துவது தவிர்க்கவியலாதது. இன்றைய நிலையில், தமிழ்க் கட்சிகளுக்கு இடையில் பொதுவான இணக்கப்பாட்டை கொண்டு வந்து, தமிழ் மக்களின் ஜனநாயகத் தலைமையை பலப்படுத்துவதும் அவசியமானது. அமெரிக்க தூதரகமும், இதனை பல தடவை வலியுறுத்திக் கூறியுள்ளது.
அமெரிக்காவே ஒரு போர்க்குற்றவாளிதான் என்ற போதும் அமெரிக்காவை விட்டால் இப்படியொரு அழுத்தத்தை இலங்கைக்கு அளிக்க வேறு யாருக்கும் திறன் இல்லை என்று சொல்லப்படுவதை எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்?  
அமெரிக்கா ஒரு போர்க்குற்றவாளி, இனப்படுகொலைக் குற்றங்களைக் கூட புரிந்துள்ளது என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆப்கானிஸ்தான், ஈராக்கில் நடந்த போர்க்குற்றங்கள் தொடர்பாக இது வரையில் எந்த விசாரணையும் இல்லை. அதனால், பிற நாடுகளை குற்றம் சாட்டும் தார்மீக கடமையை அமெரிக்கா இழந்துவிட்டதும் உண்மைதான். ஆனால், ஒரு உலகப் பேரரசு என்ற முறையில், உலகில் சமாதானத்தை நிலைநிறுத்துவதில் அமெரிக்காவின் நிலைப்பாடு என்ன என்பதையே நாம் இங்கு பார்க்கிறோம். சரித்திர காலத்தில், ரோமர்களால் Pax Romana (ரோமர்களின் சமாதான ஆட்சி) என்றும், அல்லது பிரிட்டிஷாரால் Pax Britannica (பிரிட்டிஷ் சமாதான ஆட்சி) என்றும் அழைக்கப்பட்ட, “ஒரு மேலாண்மை வல்லரசின் கீழான நீதி” பற்றியே நாம் பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம்.  நான் முன்பு சுட்டிக் காட்டியது போன்று, மனித உரிமை மீறல்கள், போர்க்குற்றங்கள், இனப்படுகொலை போன்ற குற்றச்சாட்டுகள் யாவும், இன்று வரையில் அமெரிக்காவின் எதிரிகளை குறி வைத்து தான் ஏவப்பட்டு வந்தன. சில நேரம், நட்பு நாடுகளிலும், அமெரிக்கா எதிர்பார்க்கும் ஆட்சி மாற்றத்தை கொண்டு வருவதற்கான கருவியாக பயன்படுத்தப்படுகின்றது.
இலங்கையிலும், அதிகபட்சம் ஒரு ஆட்சி மாற்றத்தைதான், அமெரிக்க தீர்மானம் இலக்காக கொண்டுள்ளது. அதை தவிர்த்துவிட்டு பார்த்தால், இலங்கையில் இனப்பாகுபாடு நிறுத்தப்படவும், தமிழ் மக்களின் சம உரிமை போன்றவற்றை பெற்றுக் கொள்ளவும், அமெரிக்க அழுத்தம் உதவலாம். ஏற்கனவே, இனப்பிரச்சினையை வளர்த்து விட்டதில் அமெரிக்காவின் பங்கு எந்தளவு உள்ளது? இலட்சக் கணக்கான மக்கள் கொல்லப்பட்ட போருக்கு, அமெரிக்காவின் ஆதரவும் ஒரு காரணம். பனிப்போரின் இறுதிக் காலத்தில் ஈழப்போர் தொடங்கியது என்பதையும், உலகில் வல்லரசுச் சமநிலையில் மாற்றம் ஏற்பட்ட காலத்தில் அந்தப் போர் தீவிரமடைந்து இருந்ததையும் மறந்து விடலாகாது.
ஒற்றைத் துருவ வல்லரசாக, அமெரிக்கா தனது மேலாண்மையை நிச்சயப்படுத்திக் கொண்ட பிறகு, மூன்றாமுலக நாடுகளில் நடந்த இனப்போர்களுக்கும் முடிவு கட்டப்பட்டது. அதற்குப் பின்னர், அமெரிக்கா தலைமையிலான உலகமயமாக்கல் கொள்கை முழு வீச்சில் அமல்படுத்தப்பட்டது. அதற்கு, இன்று “தோற்றுப்போன” ஈழத் தமிழர்கள் முகம் கொடுக்கிறார்கள். வடக்கு-கிழக்கில் இராணுவ ஆக்கிரமிப்பு, சிங்களக் குடியேற்றங்கள், புத்தர் சிலைகளை கட்டுதல் போன்ற சிங்கள பேரினவாத நடவடிக்கைகள்கூட, அமெரிக்காவின் உலகமயமாக்கல் கொள்கைக்கு உட்பட்டுதான் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. அதனை ஈடுகட்டும் வகையில்தான், தமிழரின் மனித உரிமைகள், சம உரிமைகளை பெற்றுக் கொடுப்பதற்கான ஐ.நா. தீர்மானம் அமைந்துள்ளது. சுருக்கமாகச் சொன்னால்: அமெரிக்காவின் அழுத்தமானது, அடக்கப்படும் தமிழர்களை சுதந்தரமாக நிம்மதிப் பெருமூச்சுவிட வைக்கும். ஆனால், அது ஒரு விடுதலை ஆகாது. தமிழர்கள் விடுதலை அடைய வேண்டுமானால், அமெரிக்காவின் உலகமயமாக்கலுக்கு எதிராகவும் போராட வேண்டியிருக்கும்.
அமெரிக்கத் தீர்மானத்தை ஏற்க மறுக்கும் அளவுக்கு இலங்கைக்கு உண்மையில் துணிச்சல் இருக்கிறதா? யார் கொடுத்த துணிச்சல் இது?
உண்மையில் அது ஒரு வகையில் அமெரிக்கா கொடுத்த துணிச்சல்தான்! அமெரிக்க தீர்மானம், இலங்கை மீது பெரிய அழுத்தம் எதையும் கொடுக்கவில்லை. அது முன்பு யூகோஸ்லேவியா, ஈராக், லிபியா ஆகிய நாடுகளுக்கு எதிராக கொண்டு வரப்பட்ட தீர்மானங்களைப் போன்று கடுமையாக இல்லை. அமெரிக்கா அவற்றை தனது எதிரி நாடுகளாக கருதியது. ஆனால், சிறிலங்காவை தனது நட்பு நாடாக கருதுகின்றது. ஐ.நா. தீர்மானம் ஒரு புறம் இருக்கையில், அமெரிக்கப் படைகள், சிறிலங்கா படையினருடன் கூட்டு பயிற்சியில் ஈடுபடுகின்றனர். USAID என்ற அமெரிக்க அரசின் பணத்தில் இயங்கும் தொண்டு நிறுவனம், யாழ்ப்பாணத்தில் கலாசார, களியாட்ட விழாக்களை நடத்தியுள்ளது. இது போன்ற பல உதாரணங்களை குறிப்பிடலாம். சட்ட அடிப்படையில் பார்த்தால், ஐ.நா. வில் அமெரிக்கா கொண்டு வந்த தீர்மானம் இலங்கையை எந்த விதத்திலும் கட்டாயப்படுத்தவில்லை. இந்த விடயங்கள் எல்லாம் எமக்குத் தெரியாமல் இருக்கலாம். ஆனால், இலங்கை அரசுக்கு தெரியாமல் இருக்குமா? மேலும், ஏற்கனவே இஸ்ரேல், இலங்கைக்கு ஒரு தவறான முன்னுதாரணமாக திகழ்கின்றது. அண்ணன் எவ்வழியோ, தம்பியும் அவ்வழியே செல்வது தானே உலக யதார்த்தம்?
இலங்கையின் செயலைப் போர்க்குற்றம் என்று அழைப்பதா அல்லது இனப்படுகொலை என்பதா?
kal_alesund11983 ம் ஆண்டு நடந்த இனக்கலவரம், உண்மையில் ஒரு இனப்படுகொலை என்று, ஏற்கனவே என்னைப் போன்று பலர் கூறி வந்துள்ளனர். கொழும்பு நகரில் வாழ்ந்த தமிழர்களின் வாக்காளர் பட்டியலை வைத்துக் கொண்டு, தமிழர்களை நர வேட்டையாடிய சம்பவங்களை, இனப்படுகொலை என்று அழைக்காமல் வேறெப்படி அழைப்பது? 2002ம் ஆண்டு, குஜராத்தில் முஸ்லிம்களுக்கு எதிரான கலவரம் நடந்த அதே பாணியில் தான், 1983ல் தமிழர்களுக்கு எதிரான கலவரம் நடந்தது. அன்றைக்கு நடந்த இனப்படுகொலைக்கு எதிராக, ஸ்ரீலங்கா அரசின் மீது சட்ட நடவடிக்கை எடுப்பதற்கு, இன்றைய தமிழ் தேசியவாதிகள் யாரும் முன்வரவில்லை. அன்று நடந்த இனப்படுகொலையை, குறைந்தபட்சம் தமது தொடர் அரசியல் பிரச்சாரத்துக்காகக்கூட பயன்படுத்தவில்லை. அது மட்டுமல்ல, இலங்கையில் ஏற்கனவே வேறு பல இனப்படுகொலைகளும் நடந்துள்ளன. 1971 மற்றும் 1989 – 1990 ஆகிய காலப்பகுதியில் சிங்கள மக்களை அழித்தொழித்த இனப்படுகொலை பற்றி யாரும் பேசுவதில்லை. ஏற்கனவே, இலங்கை அரசை இனப்படுகொலை குற்றத்தில் சிக்க வைப்பதற்கான பல சந்தர்ப்பங்கள் தவறவிடப் பட்டுள்ளன. இதனால், இனப்படுகொலையாளர்களின் தன்னம்பிக்கை பெருமளவு அதிகரித்திருந்ததை, நாம் புரிந்து கொள்ளத் தவறி விட்டோம்.
2009 ம் ஆண்டு, எத்தனை ஆயிரம் மக்கள் அழிந்தாலும், புலிகளை அழித்தே தீருவதென்று இலங்கை அரசு கங்கணம் கட்டிய பொழுது தான், நாம் விழித்துக் கொண்டோம். ஆனால், அந்த நேரம் காலம் கடந்து விட்டிருந்தது. சர்வதேச மட்டத்தில், “பயங்கரவாத எதிர்ப்புப் போர்” என்ற பெயரில், புலிகளுக்கு எதிராக உருவான புனிதக் கூட்டு, தமிழ் இனப்படுகொலையைக்கூட மௌனமாக அங்கீகரிக்கும் அளவுக்கு சென்றது. இறுதிப்போரில், சிறிலங்கா இராணுவமும், புலிகளும் மூர்க்கமாக மோதிக் கொண்டதால், அங்கே போர்க்குற்றங்களும் நடைபெற்றுள்ளன.
இங்கே கவனிக்கப்பட வேண்டிய விடயம், சர்வதேச சட்டத்தின்படி, போர்க்குற்றங்கள் எவை என்பதை வரையறுப்பது இலகு. ஆனால், இனப்படுகொலை நடந்தது என்பதை நிரூபிக்க வேண்டுமானால், அதற்கென்று சில அளவுகோல்களை வைத்திருக்கின்றனர். மிக முக்கியமாக, ஒரு இனத்தை அழிக்க வேண்டுமென்ற திட்டம் அங்கே இருந்திருக்க வேண்டும். உதாரணத்திற்கு, யூதர்களை முற்றாக அழிக்க வேண்டுமென்ற திட்டம் ஒன்றை, ஜெர்மன் நாஜிகள் “Endlösung”  என்ற பெயரில் தீட்டி வைத்திருந்தார்கள். அது போன்ற ஆதாரங்களை சமர்ப்பிக்க வேண்டியிருக்கும். ஒரு நாட்டில் நடந்த போரையும், அதன் இறுதியில் இலட்சக் கணக்கான மக்கள் கொல்லப்பட்டதையும் இனப்படுகொலை என்று ஒரு தடவை தீர்ப்பு கூறிவிட்டால், அது சர்வதேச அரங்கில் பெரியதொரு தாக்கத்தை உண்டாக்கும். அந்த தீர்ப்பு, வேறு பல உலக நாடுகளின் விடயத்திலும் பிரயோகிக்கப்படலாம். உதாரணத்துக்கு, இனப்படுகொலை குற்றச்சாட்டின் கீழ் இஸ்ரேலை தண்டிக்க வேண்டுமென, பாலஸ்தீன ஆர்வலர்கள் பல வருடங்களாக போராடி வருகின்றனர். அதையும் சர்வதேசம் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் தோன்றும்.
0

‘பிரபாகரன் உயிருடன் இருந்திருந்தால் எழுதியிருக்கமாட்டேன்!’

பதினெட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் ராஜிவ் கொலை வழக்கை விசாரித்த சி.பி.ஐ. சிறப்புப் புலனாய்வுப் பிரிவின் தலைமைப் புலனாய்வு அதிகாரியாகப் பணியாற்றியவர் கே. ரகோத்தமன். பிரபாகரன் மரணம் வரை ஒரு சந்தர்ப்பத்தில்கூட வாய் திறக்காதிருந்த இவர், ராஜிவ் படுகொலை வழக்கு: மர்மம் விலகும் நேரம் (வெளியீடு: கிழக்கு பதிப்பகம்) என்ற புத்தகத்தின்மூலம் பல அதிர்ச்சிகரமான செய்திகளை முதல் முறையாக வெளியிட்டிருக்கிறார்.

விடுதலைப் புலிகள் தங்களுக்குள் எழுதிக்கொண்ட பல கடிதங்களை ஆதாரங்களாக முன்வைக்கும் இந்நூல், பல தமிழக அரசியல்வாதிகள், இந்திய உளவுத்துறை அதிகாரிகள், சிறப்புப் புலனாய்வுக் குழுத் தலைவர் என்று பலர் மீது குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைக்கிறது. இது குறித்து ஆர். முத்துக்குமார் ரகோத்தமனிடம் மேற்கொண்ட உரையாடலின் ஒரு பகுதி குமுதம் ரிப்போர்ட்டரில் மூன்றாண்டுகளுக்கு முன்பு வெளிவந்தது. அவசியம் கருதி முழுவடிவம் இப்போது உங்களுக்காக.

பதினெட்டு வருடங்கள் அமைதியாக இருந்துவிட்டு இப்போது ராஜிவ் கொலை வழக்கு பற்றி எழுதவேண்டிய அவசியம் என்ன?

மொத்தம் மூன்று காரணங்களைச் சொல்லவேண்டும். நம்முடைய நாட்டில் நடந்த முக்கியப் படுகொலை இது. அதைப் பற்றிய புலன் விசாரணையைத் தொடங்கி, மூளை உழைப்பு, மனித உழைப்பு எல்லாவற்றையும் கொட்டி, ஏ டு இஸட் எல்லா விவரங்களையும் சேகரித்தோம். குற்றப்பத்திரிகை தாக்கல் செய்தோம். விடுதலைப் புலிகள்தான் செய்தார்கள் என்று திட்டவட்டமாகக் கூறியிருந்தோம். இத்தனைக்குப் பிறகும் ராஜிவ் கொலையை விடுதலைப் புலிகள் செய்யவில்லை என்ற ஒரு கருத்து தொடர்ந்து இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. சந்திராசாமி செய்யச் சொன்னார் என்கிறார்கள். சிஐஏ உளவு அமைப்பின் கைங்கர்யம் என்கிறார்கள். இந்தத் திசை திருப்பல் எனக்குப் பிடிக்கவில்லை. ஆகவே, இதற்கு ஏதேனும் செய்யவேண்டும் என்று நினைத்தேன்.

அடுத்து, படுகொலை செய்யப்பட்ட ராஜிவின் மனைவி இன்று இந்தியாவின் மிகப்பெரிய கட்சியின் முக்கியப் பொறுப்பில் இருக்கிறார். அவரது கட்சி ஆட்சிப் பொறுப்பில் இருக்கிறது. ராஜிவ் காந்தியைக் கொன்றது யார் என்பதைத் தெரிந்துகொள்வது வெகு சுலபம். அவர்களாக ஏஜென்ஸி வைத்துக்கூட விசாரித்து உண்மையைத் தெரிந்துகொண்டிருக்கலாம். ஆனால் தனது மகள் பிரியங்காவை அனுப்பி குற்றவாளி நளினியிடம், ‘என் அப்பாவைக் கொலை செய்தது யார்?’ என்று கேட்டதாக செய்தி வந்தது. எனில், ராஜிவ் குடும்பத்தினர் சிறப்பு புலனாய்வுக் குழுவையோ, அதன் குற்றப்பத்திரிகையையோ நம்பவில்லை என்றுதானே அர்த்தம். இது எனக்கு மனவருத்தத்தைக் கொடுத்தது. உண்மையில் தடா நீதிமன்றத்தில் நாங்கள் தாக்கல் செய்த பல சாட்சியங்கள், ஆவணங்கள் வெளியே வராமல் போய்விட்டன. அவை முறைப்படி எல்லோருக்கும் தெரியவந்திருந்தால் இந்த சர்ச்சைகளைத் தவிர்த்திருக்கலாம். ஆதாரங்கள் கைவசம் இருந்தும் யாருக்கும் தெரியாமல் இருக்கிறதே என்ற ஆதங்கம் எனக்குள் இருந்தது.

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, ராஜிவ் கொலை வழக்கைப் பொருத்தவரை நான் தலைமைப் புலனாய்வு அதிகாரி. வழக்கின் பிரதம குற்றவாளியான பிரபாகரனும், அடுத்த நிலைக் குற்றவாளியான பொட்டு அம்மானும் தேடப்படும் குற்றவாளிகளாக இந்திய அரசால் அறிவிக்கப்பட்டிருந்த நிலையில், புலனாய்வு அதிகாரியான நான் – ஓய்வு பெற்றுவிட்டாலும் – அது குறித்துப் பேசக்கூடாது. அது சட்ட விரோதம். அதனால்தான் ராஜிவ் கொலை வழக்கு விசாரணை தொடர்பாக நான் அறிந்த உண்மைகளை இதுநாள் வரை வெளியில் பேசாமல் இருந்துவந்தேன்.

ஆனால் சமீபத்தில் இலங்கையின் முன்னாள் அமைச்சர் லக்ஷ்மண் கதிர்காமர் கொலை வழக்கு விசாரணையில், பிரதான குற்றவாளிகளாக அறிவிக்கப்பட்டிருந்த பிரபாகரனும் பொட்டு அம்மானும் இறந்து விட்டதாக இலங்கை அரசே அறிவித்து, அந்த வழக்கை மூடிவிட்டார்கள்.

இனி இந்தியாவிலும் ராஜிவ் கொலைவழக்கில் தேடப்படும் குற்றவாளிகளாக நிச்சயம் பிரபாகரனும் பொட்டு அம்மானும் இருக்கப்போவதில்லை. இதுதான் என்னை புத்தகம் எழுதத் தூண்டியது. எழுதிவிட்டேன். ஒருவேளை பிரபாகரன் உயிருடன் இருந்திருந்தால் புத்தகமே எழுதியிருக்கமாட்டேன்.

பிரபாகரன் இறந்துவிட்டார் என்பதை நீங்கள் நம்புகிறீர்களா?

பரிபூரணமாக. இலங்கை அரசு நீதிமன்றத்திலே அதைப் பதிவுசெய்த பிறகு ஏன் நம்பாமல் இருக்கவேண்டும். இந்த விஷயத்தில் எந்த நாடும் பொய் சொல்லவேண்டிய அவசியம் இல்லை. சொல்லவும் மாட்டார்கள். விடுதலைப் புலிகளை ஒழிக்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்டார்கள். அதில் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார்கள். இறந்து போனவர் பிரபாகரன் என்று கருணாவே அடையாளம் காட்டியிருக்கிறார். ஆகவே, பிரபாகரன் உயிரோடு இருக்க வாய்ப்பே இல்லை.

சிறப்புப் புலனாய்வுப் பிரிவுத் தலைவர் கார்த்திகேயன் மீது நீங்கள் முன்வைக்கும் குற்றச்சாட்டுகளை இதற்கு முன்னால் எந்த அதிகாரியும் வைத்ததில்லை. புலனாய்வின்போது நிறைய இடையூறுகள் ஏற்பட்டதாகவும் புத்தகத்தில் சொல்லியிருக்கிறீர்கள். ஓரிரு உதாரணங்களைச் சொல்லமுடியுமா?

கார்த்திகேயன் மீது குற்றச்சாட்டு எதையும் முன்வைக்கவில்லை. ஆனால் சில குறைபாடுகள் இருந்தன என்பதுதான் என்னுடைய வாதம். புலனாய்வு தொடங்கிய புதிதில் இதில் சம்பந்தப்பட்ட ஒருவரைக்கூட விட்டுவிடக்கூடாது. எல்லோரையும் கண்டுபிடிக்கவேண்டும் என்று எல்லோருமே சொன்னார்கள். அவர் எவ்வளவு பெரிய அரசியல்வாதியாக இருந்தாலும் சரி என்றார்கள். விசாரணை தொடங்கி, அரசியல்வாதிகளின் தலையீடு இருக்கிறது என்று தெரிந்தால் யாராக இருந்தாலும் கொஞ்சம் பின்வாங்குவார்கள். இதுதான் ராஜிவ் கொலை வழக்கு விசாரணையிலும் நடந்தது.

ஒரு புலனாய்வு நடக்கிறது என்றால் அதில் ஈடுபட்டிருக்கும் அதிகாரிகளுக்கு எல்லா கோணங்களிலும் விசாரிக்க சுதந்தரம் கொடுக்கப்படவேண்டும். ஆனால் இவரைப் போய் விசாரிக்காதே… அவரைப் போய் எதுவும் கேட்காதே என்று சொல்வது தவறு.

ராஜிவ் படுகொலைக்கு முன்பு அந்தப் பகுதியில் நடக்க இருந்த கருணாநிதியின் பொதுக்கூட்டம் ஒத்திவைக்கப்படுகிறது என்றால் அது ஏன் என்பது குறித்து விசாரிக்கவேண்டும். நான் கருணாநிதியை விசாரிக்கவேண்டும் என்று கார்த்திகேயனிடம் கேட்டேன். ஆனால் கார்த்திகேயன் என்ன சொன்னார் தெரியுமா? ‘இனிமே இந்தமாதிரி வேலையெல்லாம் செய்யாதீங்க’ இதற்கு என்ன அர்த்தம்? கருணாநிதியை விசாரிப்பதில் கார்த்திகேயனுக்கு விருப்பமில்லை என்றுதானே!

புலன் விசாரனையின்போது பல வீடியோ கேசட்டுகள் கிடைத்தன. அதில் ஒன்று, புலிகளின் குகையில் என்ற தலைப்பிடப்பட்ட வீடியோ. வைகோ இலங்கைக்கு சென்று பிரபாகரனைச் சந்தித்தது, அவருடன் பேசியது போன்ற காட்சிகள் எல்லாம் அதில் இருக்கும். ஆகவே, புலிகளுடன் நெருக்கமான தொடர்பு கொண்ட அவரிடம் விசாரணை செய்யவேண்டும் என்று நினைத்தேன். பிறகு சின்ன சாந்தனிடம் விசாரணை செய்தோம். அப்போது அவர், ‘கொடுங்கையூரில் சிவராசனை வெள்ளை உடையில் வந்த ஒருவர் சந்தித்து, ‘இந்தக் காரியத்தை நல்லபடியாக முடியுங்கள். அடுத்த இலக்கு வைகோவை சி.எம் ஆக்குவதுதான் என்றார்’ என்று சின்ன சாந்தன் கூறினார். இது என்னுடைய சந்தேகத்தைக் கிளறியது.

பாளையங்கோட்டையில் ஒரு பொதுக்கூட்டத்தில் பேசிய வைகோ, ‘பிரபாகரனுக்குத் தற்கொலை செய்துகொள்ளும் எண்ணம் உள்ளது’ என்று விவரித்துப் பேசினார். அதைப் பற்றி அவரிடம் கேட்டபோது, ‘அந்த உருவம் என்னுடையது. ஆனால் குரல் என்னுடையது அல்ல’ என்று பொய் சொன்னார். அது பத்திரிகையில் வெளியான செய்திதான். ஆனால் அதைச் சொல்வதற்கே தயங்கி, பொய் சொன்னார். இது என்னுடைய சந்தேகத்தை ஊர்ஜிதப்படுத்தியது. அவரை விசாரிக்கவேண்டும் என்று சொன்னேன். அனுமதி கொடுத்தார் கார்த்திகேயன். ஆனால் சந்தேகத்துக்குரியவராக அல்ல; முக்கியமான சாட்சியமாக மட்டுமே விசாரிக்கவேண்டும் என்று சொன்னார். விசாரணையை சரியான பாதையில் செல்வதற்கு அனுமதி மறுக்கிறார்கள் என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன். இது எனக்கு மன உளைச்சலைக் கொடுத்தது.

புலனாய்வு நடந்துகொண்டிருந்தபோது கார்த்திகேயனுக்கும் உங்களுக்கும் உறவு எப்படி இருந்தது?

ஒருமுறை என் மீது கடுமையான குற்றச்சாட்டுகளை வைத்தார். சிவராசனின் செயற்கைக் கண், துப்பாக்கி மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த புத்தகம் போன்ற தடயங்களைப் பத்திரிகைகளுக்குக் கொடுத்துவிட்டேன் என்று சொன்னார். உண்மையில் அந்த தடயங்களைக் கொடுத்து பெரிய பெரிய அதிகாரிகள்தான். ஆனால் என்னைக் குற்றம்சாட்டியபோது அதை நான் ஆதாரத்துடன் மறுத்தேன். உங்களுக்கு என் மீது சந்தேகம் இருந்தால் இந்த விசாரணையில் இருந்து விலகிக் கொள்கிறேன் என்று சொல்லிவிட்டேன். பிறகு என்னைப் புரிந்துகொண்டார். தொடர்ந்து பணியாற்றக் கேட்டுக்கொண்டார்.

ராஜிவ் கொலைச் சம்பவம் அது நடப்பதற்கு முன்பே வைகோவுக்குத் தெரியும் என்று எழுதியுள்ளீர்கள். இந்த முடிவுக்கு நீங்கள் வர எது ஆதாரமாக இருந்தது?

இரும்பொறை என்பவருக்கு திருச்சி சாந்தன் எழுதிய கடிதம். ராஜிவ் கொலை வழக்கு பற்றி எனக்குத் தெரியும் என்று யாரிடமும் பேசாதே. ரவிச்சந்திரனின் வீட்டில் விடுதலைப் புலிகளை அழைத்துச் சென்று பாதுகாப்பாக வைத்தார்கள். ஆக, என்ன நடக்கப்போகிறது என்பது நிச்சயம் வைகோவுக்குத் தெரிந்திருக்கும். அதேபோல, இந்தமுறை ராஜிவ் வந்தால் உயிருடன் திரும்ப முடியாது’ என்று பேசியதாக செய்திகள் வெளியாகின. உடனே வைகோ, ‘மண்டல் கமிஷனை எதிர்த்தால் தமிழ்நாட்டில் இருந்து வெளியே போக முடியாது என்றுதான் சொன்னேன் என்று மாற்றி விளக்கம் கொடுத்தார். அவர் என்ன பேசினார், என்ன வார்த்தைகள் பயன்படுத்தினார் என்பதை இன்னும் கொஞ்சம் கூர்மையாக விசாரித்திருக்கவேண்டும்.

ராஜிவ் கொலைவழக்கு விசாரணையிலும் கொலைக்கு முந்தைய புலனாய்வு சேகரிப்பு நடவடிக்கைகளிலும் உளவு அமைப்புகளின் ஒத்துழைப்பு எப்படி இருந்தது?

தொடக்கத்தில் இருந்தே கொலையைச் செய்தவர்கள் விடுதலைப்புலிகள் அல்ல என்று ’ரா’ அமைப்பின் இயக்குனர் பாஜ்பாய் தொடர்ந்து சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். அதிலும் பொலிட்டிகல் அஃபயர்ஸ் கமிட்டி என்ற உயர்மட்டக்குழு கூட்டத்தில் பிரதமரிடம் சொல்லியிருக்கிறார். அந்தக் கூட்டத்தில் அமைச்சர் சுப்ரமணியன் சுவாமியும் இருந்துள்ளார். ‘புலிகள் இல்லை என்று உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?’ என்று பிரதமர் சந்திரசேகர் கேட்டதற்கு, ‘என்னுடைய உளவாளி கிட்டு சொன்னார்’ என்று சொல்லியிருக்கிறார். இதைவிட அபத்தம் வேறு என்ன இருக்கமுடியும்?

புலிகள் செய்யவில்லை என்று கிட்டு சொன்னதை ராவின் தலைவரும் திரும்பத் திரும்பச் சொன்னால் இவருக்கும் அவருக்கும் என்னதான் வித்தியாசம்? குற்றவாளிகளை திரைபோட்டு மறைக்கப்பார்த்த பாஜ்பாய்தான் முதல் குற்றவாளியாக விசாரிக்கப்பட வேண்டியவர் என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.

ராஜிவ் கொலை தொடர்பாக ஒரு முக்கிய வீடியோ ஆதாரம் இண்டலிஜென்ஸ் பியூரோவுக்குக் கிடைத்தது. வர்மா கமிஷன் சார்பாக அந்த வீடியோ கேசட்டைக் கேட்டபோது இறுதிவரை இண்டலிஜென்ஸ் பியூரோ தரவேவில்லை. அப்போது ஐ.பியின் இயக்குனராக இருந்தவர்
எம்.கே. நாராயணன். பாஜ்பாய் முழுப்பூசணிக்காயை மறைக்கிறார். எம்.கே. நாராயணன் கேசட்டைக் கொடுக்கத் தயங்கினார். இந்த அளவில்தான் ரா மற்றும் ஐ.பி என்ற இரண்டு உளவு அமைப்புகளின் ஒத்துழைப்பு இருந்தது.

சுப்ரமணியன் சுவாமியின் எந்தக் கருத்தையும் தமிழக மக்கள் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்வதில்லை என்னும் நிலையில் ராஜிவ் கொலையை அடுத்து நடைபெற்ற அதிமுக்கியமான உயர்மட்ட அதிகாரிகள் கூட்டத்தில் நடந்தவை பற்றி சுப்ரமணியன் சுவாமி எழுதியதை நீங்கள் ஒரு முக்கிய ஆதாரமாகக் கொடுத்திருக்கிறீர்கள். உளவுத்துறை மீதான சுவாமியின் விமரிசனங்களையும் ராஜிவ் கொலை தொடர்பாக அவர் எழுப்பிய கேள்விகளையும் சந்தேகங்களையும் நீங்கள் நம்புகிறீர்களா?

பொலிட்டிகல் அஃபயர் கமிட்டி கூட்டத்தில் பேசியதாக சுப்ரமணியன் சுவாமி சொன்னதை நான் நம்புகிறேன். அங்கே பேசப்படும் விஷயங்களுக்குப் பதிவுகள் இருக்கும். ஆகவே அந்த விஷயத்தில் பொய் சொல்வதற்கு வாய்ப்பில்லை. ஒருவேளை என்னை அனுமதித்திருந்தால் அந்தப் பதிவையும் எடுத்துவந்திருப்பேன். திரும்பவும் சொல்கிறேன். சுப்ரமணியன் சுவாமி எழுதிய புத்தகத்தில் இருக்கும் மற்ற விஷயங்களில் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை.

புலனாய்வின்போது ஏற்பட்ட ஏராளமான சயனைடு மரணங்கள் சிபிஐயின் அலட்சியத்தால்தான் நடந்தன என்பதற்கு உங்கள் பதில் என்ன?

சயனைடு என்பது விடுதலைப்புலிகளின் முக்கிய ஆயுதம். விடுதலைப்புலி ஒருவர் போலீஸாரால் பிடிபடுவதற்கான சூழல் ஏற்பட்டால் உடனடியாக குப்பி கடித்து சாக்வேண்டும் என்பது அவர்கள் இயக்கத்தின் ஆணை. சிவராசனை கர்நாடகாவில் சுற்றிவளைத்தபோது தேசிய பாதுகாப்பு படையை அனுப்பி அதிரடியாகப் பிடித்திருக்கவேண்டும். அதைவிடுத்து, டெல்லியில் இருந்து சிறப்புப் படைகள் வந்துகொண்டிருக்கின்றன என்று சொல்லி ஒருநாளுக்கு மேல் தாமதம் செய்ததுதான் சிவராசன் தற்கொலை செய்துகொள்ள வாய்ப்பு கொடுத்தது. அதைவிடக் கொடுமை, அவர் வசம் இருந்த ஆவணங்களை எல்லாம் அழிப்பதற்குத் தேவையான கால அவகாசம் கொடுக்கப்பட்டதுதான். அதிரடியாகச் செயல்பட்டிருந்தால் சிவராசனை உயிரோடு பிடிக்க முடியவில்லை என்றாலும் ஆதாரங்களைக் கைப்பற்றியிருக்கலாம்.

ஜெயின் கமிஷன் விசாரணையின்போது சிபிஐ ஒத்துழைப்பு தரவில்லை என்று எதன் அடிப்படையில் சொல்கிறீர்கள்?

ஜெயின் கமிஷனை நியமித்த உடனே அவர் விசாரணையைத் தொடங்கவில்லை. சிறப்புப் புலனாய்வுப் பிரிவின் விசாரணை முடியட்டும். அதைப் பற்றிய தகவல்களை எனக்குக் கொடுங்கள். அதன்பிறகு நான் விசாரணையைத் தொடங்குகிறேன் என்றார் ஜெயின். விசாரணைகள் எல்லாம் முடிந்ததும் திரட்டப்பட்ட ஆதாரங்கள் பற்றிய அறிக்கையின் பிரதி ஒன்றை ஜெயின் கமிஷனுக்குக் கொடுத்திருக்க வேண்டும். ஆனால் சிறப்புப் புலனாய்வுப் பிரிவின் தலைவர் கார்த்திகேயன் அப்படிச் செய்யவில்லை. தடா நீதிமன்றத்தில் பெட்டிஷன் ஒன்று சிபிஐ பப்ளிக் பிராசிகியூட்டரால் போடப்பட்டு, வழக்கு விவரங்களை அதிகாரப்பூர்வமற்ற நபர்களுக்குக் கொடுக்ககூடாது என்று ஆர்டர் வாங்கப்பட்டது.

அதன்மூலம் ஜெயின் கமிஷனுக்கு எந்த விவரங்களையும் கார்த்திகேயன் தரவில்லை. இதன் பின்னணியில் ஜெயின் சொன்ன ஒரு கருத்து இருக்கிறது. ‘சிறப்புப் புலனாய்வு குழு விசாரிக்காத நபர்களை எல்லாம் நான் விசாரிப்பேன்’ என்றுச் சொல்லியிருந்தார்.

தனக்குத் தகவல் கொடுக்காத ஆதங்கத்தில்தான் எல்லோருடைய அஃபிடவிட்டுகளையும் வாங்கி, விசாரித்து, இடைக்கால அறிக்கை ஒன்றை வெளியிட்டார். அதன் விளைவாகவே குஜ்ரால் அரசு கவிழ்ந்தது. பிறகு விசாரணை செய்வதற்காக கார்த்தியேகயனை அழைத்தார். அப்போது தலைமைப் புலனாய்வு அதிகாரி என்ற முறையில் நானும் சென்றிருந்தேன்.

‘என்னிடம் எந்த ஆதார நகலையும் தரவில்லை. எனக்கு ஒத்துழைப்பும் தரவில்லை. உங்களைப் போன்ற போலீஸ் அதிகாரியை நான் பார்த்ததே இல்லை’ என்றார் ஜெயின்.

உளவுத்துறைத் தலைவர் முதல் கலைஞர் வரை, மரகதம் சந்திரசேகர் முதல் வைகோ வரை இந்நூலில் ஏராளமானவர்கள் மீது நீங்கள் கடுமையாகக் குற்றம்சாட்டுகிறீர்கள். இதன் எதிர்வினைகள் எப்படி இருக்கும்?

அரசியல்வாதிகளோ, மற்றவர்களோ எப்படி பார்க்கிறார்கள் என்பது பற்றி எனக்குக் கவலை இல்லை. யாரையும் குற்றம் சாட்டவேண்டும், நடவடிக்கை எடுக்கச் செய்யவேண்டும் என்ற எண்ணம் எல்லாம் இல்லை. சாட்சி இருந்தால் எவரையும் விடக்கூடாது. இல்லையென்றால் ஒருவரையும் தண்டிக்கக்கூடாது. இதுதான் என்னுடைய எண்ணம்.

0

‘எல்லா சாதியிலும் பிராமணர்கள் இருக்கிறார்கள்!’

அம்பேத்கர் சிந்தனைகள், தலித் அரசியல், சாதியம், வர்க்கப் போராட்டம், உலகமயமாக்கல் என்று அடித்தட்டு மக்களோடு தொடர்புடைய பல்வேறு விஷயங்கள் குறித்து எண்பதுகள் தொடங்கி விரிவாக எழுதியும் பேசியும் வருபவர் டாக்டர் ஆனந்த் டெல்டும்டே. தமிழர்களுக்கு நன்கு அறிமுகமான மகாராஷ்டிர எழுத்தாளர், அரசியல் ஆய்வாளர், செயற்பாட்டாளர். அம்பேத்கரின் பேரனும் ஆவார். தற்சமயம் ஐஐடி கோரக்பூரில் பேராசிரியராகப் பணியாற்றிவருகிறார். அவுட்லுக் உள்ளிட்ட பத்திரிகைகளில் கட்டுரைகள் எழுதிவருகிறார். இவருடைய சமீபத்திய புத்தகம், The Persistence of Caste. ஆனந்த் டெல்டும்டேயுடன் மருதன் மேற்கொண்ட நேர்காணலின் தமிழ்வடிவம் இது.  ஆழம் அக்டோபர் இதழில் இடம்பெற்ற இந்தப் பேட்டி தமிழ்பேப்பர் வாசகர்களுக்காக இங்கும் வெளியிடப்படுகிறது.

சாதிகள் எப்படித் தோன்றின?

தற்போதைய கங்கை சமவெளியில் (ஆரியவர்தா), குடியரசுகள் மறைந்து முடியாட்சிகள் உருவான காலத்தில் சாதி முறை தோன்றியிருக்கலாம். கிட்டத்தட்ட புத்தர் பிறந்த காலகட்டம் அது. அதற்கு முன்புவரை, வர்ணப் பிரிவினைதான் ஆதிக்கம் செலுத்தி வந்தது. வர்ணம் இருந்தபோது சாதிகள் ஏன் தோன்றின என்னும் கேள்வி இயல்பாகவே எழுகிறது. முடியாட்சியின் தேவைக்காக என்று பதிலளிக்கலாம். நிதி நிர்வாகம், ராணுவம், கைவினைத் தொழில், உற்பத்தி, உழைப்பு என்று துறை வாரியாக புதிய பிரிவுகளை உருவாக்கி மக்களை அவற்றில் ஈடுபடுத்த சாதிகள் உதவியிருக்கலாம்.

முடியாட்சி காலத்தில், புதிய நிலங்களைத் தொடர்ந்து கைப்பற்றியும், காடுகளைத் திருத்தியும் செல்வம் சேர்க்கப்பட்டது. அவ்வாறு செய்யும்போது, நிலங்களை இழந்த மக்களுக்கு தூய்மையற்ற பணிகள் ஒதுக்கப்பட்டன. அவர்கள் தீண்டத்தகாதவர்களாக ஒதுக்கப்பட்டனர்.

தற்போதுள்ள நிலைக்கு சாதிமுறை வளர்வதற்கு சில நூற்றாண்டுகள் தேவைப்பட்டன. கிமு 2 தொடங்கி கிபி 3ம் நூற்றாண்டு வரையிலான காலகட்டத்தில், மௌரிய, சுங்கப் பேரரசுகள் சிதறியபோது, சமூக நிலையின்மை ஏற்பட்டது. நிலைமையைக் கட்டுக்குள் கொண்டுவர மனுஸ்மிருதி உருவானது. சாதியப் படிநிலைகள் நிலைபெற்றன. மீறுபவர்கள் தண்டிக்கப்பட்டார்கள்.

ஆக, வர்ணங்கள் நிலைபெற்ற சமூகத்தில் இருந்தே சாதிகளும் தோன்றின. ஆனால் புதிது புதிதாக தோன்றிய சாதிகளைச் சரியான படி வரிசையில் நிறுத்துவது இயலாமல் போனது. மேலாதிக்கத்துக்காக போட்டியிடும் சாதிகள்கூட தங்களுக்குள்தான் சண்டையிட்டுக்கொள்கின்றவே தவிர அடிப்படை சாதியக் கட்டமைப்பை ஒருபோதும் எதிர்த்ததில்லை. அந்த வகையில், உட்புறச் சண்டைகள் காரணமாகச் சில சாதிகள் மறைந்துபோயின; சில உடைந்து போயின; புதிதாக வேறு சில சாதிகள் தோன்றின. ஆனால், அடித்தளம் அப்படியே இருக்கிறது. இத்தகைய செயல்பாடுகள் மூலம், தன்னைத் தானே நிர்வகித்துக்கொள்ளும், தன்னைத் தானே ஒழுங்குபடுத்திக்கொள்ளும் ஒருவகை நெகிழ்ச்சித் தன்மை சாதிக்கு ஏற்பட்டது.

சாம்ராஜ்ஜியங்கள் மாறின. அந்நிய ஆட்சிகள் ஏற்பட்டன. அரசியல் மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன. பௌத்தம், ஜைனம் போன்ற கருத்தாக்கங்கள் வளர்ந்தன. போர் மற்றும் படையெடுப்புகள் மூலம் புதிய நிலப்பரப்புகள் இணைத்துக்கொள்ளப்பட்டன. புதிய மனிதர்களின் அறிமுகம் கிடைத்தது. வர்த்தகம், மூலதனம் ஆகியவை அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன. இவை அனைத்தையும் கடந்து, சாதி முறை நிலைத்து நின்றது.

ஒவ்வொரு சாதியும் அடுக்குகளில் மேலே ஏறுவதற்காகப் போராட வேண்டியிருந்தது. தொடர்ச்சியாக இப்படிப்பட்ட போராட்டங்கள் மேலாதிக்கத்துக்காக நடைபெற்றன. இந்தப் பண்புகளே சாதிக்குத் தேவைப்படும் பலத்தை அளிக்கின்றன என்று நினைக்கிறேன். இத்தனை காலம் சாதி நீடித்து நிற்பதற்கும் இனியும் நீடித்து நிற்பதற்கும் இந்தப் பண்புகளே காரணம். நிலைமையை மாற்ற ஒரே வழி, சாதிகளை முற்றிலுமாக அழித்தொழிப்பதுதான்.

பிராமண ஆதிக்கம் என்னும் கருத்தாக்கமே தவறு என்கிறார்கள் சிலர். அப்படியொன்று இருந்ததேயில்லை என்றும் வாதிடுகிறார்கள். வேறு சிலரோ 2000 வருடங்களாக பிராமண ஆதிக்கம் நிலவிவந்ததாகச் சொல்கிறார்கள். நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

வர்ண அமைப்புமுறை தொடங்கிய காலம் முதலே பிராமணர்கள் உயரிய பீடத்தில்தான் இருந்தார்கள். அறிவின் வலிமையை அவர்கள் ஏகபோகமாக்கிக்கொண்டார்கள். கடவுளின் பிரதிநிதிகள் என்றும் தங்களை அழைத்துக்கொண்டார்கள். எப்போது மழை பெய்யும், எப்போது அறுவடை செய்யலாம் போன்ற கேள்விகளுக்கு விடை காண பிராமணர்களையே நம்பியிருந்தார்கள் விவசாய மக்கள். அவர்களிடம் ஏதோ விசேஷ சக்தி இருப்பதாக அவர்கள் நினைத்தார்கள். பிராமணர்களின் ஆதிக்கம் இந்த நம்பிக்கைகள் காரணமாக மேலும் அதிகரித்தது.

அதற்காக பிராமணர்களின் ஆதிக்கத்தை யாருமே கேள்வி கேட்கவில்லை என்று சொல்லமுடியாது. பரசுராமனின் புராணம் மூலம் சத்திரியர்களுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் இடையில் போட்டி நிலவியதை அறியமுடிகிறது. அதே போல், சமுதாயாத்தில் ஏற்பட்ட சில முக்கிய மாற்றங்கள் (ஆங்கிலம், நிர்வாகம் ஆகியவை) பிராமணர்களின் அதிகாரத்தை ஆட்டம் காண வைத்தன. ஆனால், அவர்கள் புதிய சூழலக்கு ஏற்ப தங்களையும் மாற்றிக்கொண்டார்கள். மேலாதிக்கம் செலுத்துவதற்கு தோதான தகுதிகளை வளர்த்துக்கொண்டார்கள்.

ஜோதிர்பா புலே காலம் தொடங்கி அடித்தட்டு மக்கள் மேற்கொண்ட போராட்டம் பிராமணர்களின் செல்வாக்கை அசைத்தது. இன்று, பிராமணர்கள் ஓரளவுக்கு தங்கள் இடத்தைத் தக்கவைத்துக்கொண்டுள்ளனர் என்றாலும் பழைய காலத்தின் நிழல்போல் அவர்கள் அதிகாரம் சுருங்கிவிட்டது.

அம்பேத்கர் குறிப்பாக பிராமணர்களை விமரிசித்தாரா அல்லது மேலாதிக்கம் புரிந்த அனைவரையுமா?

அம்பேத்கர் பிராமணியத்துக்கு எதிரானவர், பிராமணர்களுக்கு அல்ல. சாதியை வைத்து மக்களை அவர் அடையாளப்படுத்தியதில்லை. எந்தவொரு சாதியிலும் பிராமணர்கள் இருக்கமுடியும் என்பதை அவர் தெளிவாகச் சொல்லியிருக்கிறார். ஏன், தலித்துகளின் மத்தியிலும்கூட பிராமணீயம் இருக்கமுடியும். இப்போது இதனை நாம் கண்முன்னால் காண்கிறோம். அம்பேத்கரை ஆதரித்த பலருள் பிராமணர்களும் உயர் சாதியினரும் அடங்குவர் என்பதையும் அவரை எதிர்த்தவர்களில் சில தலித்துகளும் இருந்தனர் என்பதையும் நாம் இங்கே நினைவுபடுத்திக்கொள்ளவேண்டும்.

சாதி முறையைக் களைந்துவிட்டு இந்து மதம் தழைத்திருப்பது சாத்தியமில்லையா?

இந்து மதத்தால் சாதிகளைக் களையமுடியாது என்பதைக் கண்டறிந்தபிறகே அம்பேத்கர் அதனைத் துறந்துவிட்டு பௌத்தத்தைத் தழுவிக்கொண்டார். இந்து மத மறை நூல்களைச் சார்ந்து சாதிகள் இன்று தழைக்கவில்லை. தேர்தல்கள், அரசியல் சாசனத்தின் ப்ரொவிஷன்ஸ் போன்ற நவீன அமைப்புகள் சாதிக்குத் தீனி போடுகின்றன. மதமாற்றத்தால் சாதியை ஒழிக்கமுடியவில்லை. இந்தியாவில் உள்ள அனைத்து மதங்களிலும் சாதி பரவியுள்ளது. சாதியின் இயல்புகள் விநோதமானவை. சாதிகளை முற்றாக அகற்றும்வரை அவை வளர்ந்துகொண்டுதான் இருக்கும்.

தென் மாவட்டங்களில், தலித் என்னும் அடையாளத்தை மக்களால் சரிவரப் புரிந்துகொள்ளமுடியவில்லை. செப்டெம்பர் 2011 பரமக்குடி கலவரத்தைத் தொடர்ந்து அங்கும் பிற பகுதிகளிலும் உள்ள மக்களிடம் நான் உரையாடியபோது அவர்கள் சொன்ன ஒரு விஷயம் இது. எதற்காக எங்கள்மீது ஒரு புதிய பெயரைத் திணிக்கிறீர்கள்? எந்த வகையில் இந்தப் பெயர் எங்களுக்கு உதவும்? இதுபோன்ற கேள்விகளை எப்படி எதிர்கொள்வது?

சாதிய அமைப்பில் தலித் என்றொரு பிரிவு இல்லை. தீண்டத்தகாதவர்கள் தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்ட பெயர் இது. ஒடுக்கப்பட்ட வகுப்பினர், ஹரிஜன் (காந்தி கொடுத்த பெயர் இது) போன்ற அடையாளங்கள் போட்டியிட்டுக்கொண்டிருந்தபோது அடித்தட்டு மக்கள் தலித் என்னும் பெயரைத் தங்களுக்கானதாக தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்டார்கள். பகுதியளவில் தலித் என்பது வர்க்கப் பெயரும்கூட. பாபாசாகேப் அம்பேத்கரின் தலைமையின் கீழ் திரளும் அனைத்து தீண்டப்படாதவர்களையும் குறிக்கும் பெயரும்கூட.

பரமக்குடியில் சில தலித் பிரிவினர் தங்களை தலித் என்று அழைத்துக்கொள்ள விரும்பவில்லை என்பதை நான் அறிவேன். ஏன் இவ்வாறு அவர்கள் நினைக்கிறார்கள்? நான் தலித் அல்ல என்று சொல்வதன்மூலம் பிற தலித் சாதியனரைவிட நான் மேலானவன் என்னும் மேன்மை நிலையை அடைய விரும்புகிறார்கள். இந்த மனநிலை சாதீய ரீதியிலானது. நல்லவேளையாக எல்லோரும் எப்படி நினைக்கவில்லை என்பது ஆறுதலளிக்கும் சங்கதி.

பரமக்குடியில் நடத்தப்பட்ட தலித் படுகொலைகளுக்கு எதிரான போராட்டத்தில் நானும் பங்குபெற்றுள்ளேன். பெரும் மக்கள் கூட்டத்தில் உரையாடும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்தது. அவர்களுடன் பல விஷயங்களை விவாதிக்கமுடிந்தது. நீங்கள் எழுப்பிய கேள்வியும் அதில் இடம்பெற்றிருந்தது. அவர்களுக்கு நான் அளித்த விளக்கம் இதுதான். ‘ஒரு தலித்தாக தன்னை உணர்வதன்மூலம் பல்வேறு பிரிவினர் ஒருகுடையின் கீழ் ஒன்றிணையலாம் என்று அம்பேத்கர் சொல்லியிருக்கிறார்.’ அம்பேத்கர்மீது அவர்களுக்கு மதிப்பு இருந்ததால், இந்த வாதத்தை அவர்கள் ஏற்றுக்கொண்டார்கள். ஏற்காதவர்களிடம் நாம்தான் மனம்விட்டு உரையாடவேண்டும். ஆரோக்கியமான விவாதங்கள் மூலம் அவர்களுக்கு உண்மையைப் புரியவைக்கமுடியும் என்று நம்புகிறேன்.

சாதிகள், கிளைச் சாதிகள் என்று பலவாறாகப் பிரிந்திருக்கும் அடித்தட்டு மக்களை தலித் என்னும் ஒற்றை அடையாளம் ஒன்றுபடுத்திவிடும் என்று நினைக்கிறீர்களா?

வர்க்கத்தின் அடிப்படையில் அடித்தட்டு மக்கள் ஒன்றுதிரள்வதற்கு, வர்க்கத்தின் அடிப்படையில் தங்கள் அரசியலை அவர்கள் உருவாக்கிக்கொள்வதற்கு தலித் என்னும் அடையாளம் முதல் படியாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். ஆனால், அப்படி நடைபெறகூடாது என்று பல சக்திகள் முயற்சி செய்து வருகின்றன. இட ஒதுக்கீடும் அப்படியான ஒன்றாக ஆகிவிட்டது. வசதி படைத்தவர்களுக்குத்தான் இந்த ஏற்பாடு மேற்கொண்டு உதவுகிறது. தலித் சாதியினரிடையே இட ஒதுக்கீடு பகைமையை ஏற்படுத்தியுள்ளது. முதல் மோதல், ஆந்திராவில் மள்ளர்களுக்கும் மடிகர்களுக்கும் இடையில் நடைபெற்றது. இப்போது கிட்டத்தட்ட அனைத்து பகுதிகளிலும் மோதல்கள் பரவிவிட்டன.

அரசாங்கமும் தன் பங்குக்கு இந்தப் பிரிவினையை வளர்த்துவிடுகிறது. ஒவ்வொரு கிளை சாதியிலும் ஒரு தலைவரைத் தேர்ந்தெடுத்து வளர்த்துவிடுவதன்மூலம் சாதியும் உடன் சேர்ந்து வளர்கிறது. தலித் மக்கள் இதனை எதிர்த்திருக்கவேண்டும், ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக அவர்கள் இதனை விரும்பத் தொடங்கிவிட்டார்கள்.

தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கு தலித் அரசியல் என்ன செய்திருக்கிறது?

பல விஷயங்களைச் சாதித்துக்கொடுத்திருக்கிறது. சுயமதிப்பு, தன்னம்பிக்கை ஆகியவற்றை அளித்தது. சுயமரியாதை உணர்வை ஊட்டியது. இடஒதுக்கீட்டையும் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் சிறப்பு இடத்தையும் பெற்றுத் தந்தது. அரசின் கவனத்தை அவர்கள்மீது திருப்பியது. ஒடுக்கப்பட்டோரின் வாழ்வில் பெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.

ஆனால் இன்று தலித் அரசியலின் ஆற்றல் குறைந்துவிட்டது என்பதுதான் உண்மை. நான் முன்பே சொன்னபடி, இடஒதுக்கீட்டின் பலன்களை ஏற்கெனவே வசதியாக இருப்பவர்கள்தான் அனுபவிக்கிறார்கள். உலகமயமாக்கல் அடித்தட்டு மக்களை பெரிதும் பாதித்துள்ளது. தனியார்மயமாக்கலின் விளைவாக பொதுத்துறைகளில் ஆள்குறைப்பு ஏற்பட்டுள்ளதால் இடஒதுக்கீடு கிட்டத்தட்ட முடிவுக்கு வந்திருக்கிறது. தரமான கல்வி மறுக்கப்படுவதால் இளைய சமுதாயத்தினர் முறைசாரா தொழில்களில் ஈடுபடுகிறார்கள். ஊதிய பாதுகாப்பு இல்லை. குறைவான ஊதியமே கிடைக்கிறது.

தலித் மக்களுக்காகக் குரல் கொடுக்க இன்று அவர்களுடைய தலைவர்கள் தயாராக இல்லை. காரணம் அவர்கள் தரகர்களாக மாறிவிட்டார்கள். தங்கள் நலனை மட்டுமே கருத்தில் கொண்டு இயங்குகிறார்கள்.

நிலைமை மாறவேண்டுமானால், மக்கள் தங்கள் அனுபவங்களில் இருந்து கற்றுக்கொண்ட படிப்பினைகளை வைத்து மீண்டும் இயக்கத்தைக் கட்டியெழுப்பவேண்டும். வர்க்கத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஒரு போராட்டம் தொடங்கப்படவேண்டும்.

0

மருதன்

மதன் கார்க்கியுடன் ஒரு மினி பேட்டி

ஆழம் ‍செப்டெம்பர் 2012 இதழில் சமூகவலைதளங்களில் பிரபலங்கள் குறித்த எனது கட்டுரை வெளியாகி உள்ளது. அந்தக் கட்டுரைக்காக‌ ட்விட்டரில் தீவிரமாக இயங்கும் பிரபலம் என்ற வகையில் பாடலாசிரியர் மதன் கார்க்கியை தொலைபேசி வழி ஒரு மினி பேட்டி எடுத்தேன். பேட்டி சற்றே நீண்டு விட்டதால், தேவையானதை மட்டும் கட்டுரையில் பயன்படுத்திக் கொண்டோம். முழுப்பேட்டி இங்கே:

சமூக வலைதளங்களில் இருப்பதனால் ப்ளஸ்கள் என்னென்ன?

நான் ட்விட்டரில் மட்டும் இருக்கிறேன்; ஃபேஸ்புக்கில் இல்லை. ஆரம்பத்தில் சமூக வலைதளங்கள் எனக்கு அர்த்தமற்றவையாகவே தோன்றின. ‘என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறீர்கள்?’ என்ற கேள்விக்கு பதிலளிக்கும் ஸ்டேட்டஸ் அப்டேட்கள் தாம் இதன் அடிப்படை. பிறகு தான் இவற்றின் முக்கியத்துவம் மெல்லப் புரிந்தது.

படிப்பு முடித்து ஆஸ்திரேலியாவிலிருந்து இந்தியா திரும்பிய பின் எனது ஆராய்ச்சியின் போது தான் சமூக வலைதளங்களின் நிஜமான பலத்தை உணர்ந்தேன். ஒரு சந்தேகம் கேட்டு ட்வீட் போட்டால் உடனடியாக நூறு பேர் பதில் சொன்னார்கள். பின்னர் தமிழ் பாட்டுகளை வகை (genre) பிரிக்கும் ஒரு வேலையை செய்தோம். அப்போதும் ட்விட்டரில் சுமார் 800 பேர் பங்களித்து உதவினார்கள். பத்து மணிநேரம் செய்ய வேண்டிய வேலை பத்து நிமிடத்தில் முடிந்தது. இன்று எனது ஒரு பாடல் வெளியாகிறதென்றால் உடனடியாக 2500 – 3000 பேர் அது குறித்து கருத்துகள் பகிர்ந்து எதிர்வினை ஆற்றி விடுகிறார்கள். அது அடுத்தடுத்த வேலைகளில் நம்மை சரி செய்து கொள்ள உதவுகிறது.

இப்போது பட நிறுவனங்கள் பாடல் எழுத ஒப்பந்தம் செய்யும் போதே சமூக வலைதளங்களில் படத்தை ப்ரமோட் செய்ய வேண்டும் என்று சொல்கின்றனர்.

சமூகவலைதளங்களில் இருப்பதால் மைனஸ்கள் என்னென்ன?

சமூக வலைதளங்களில் பகிரப்படும் விமர்சனங்களின் வெளிப்படைத்தன்மை காரணமாக எதிர்மறைக் கருத்துகள் வருவது சகஜம் வரும். அவற்றை ஏற்றுக் கொள்ளும் மனப்பக்குவம் ஒரு சிலருக்கு இருப்பதில்லை என்பதால் சங்கடங்கள் உருவாகின்றன. இதை சமூக வலைதளங்களின் சிறிய மைனஸாகச் சொல்லலாம்.

ட்விட்டரில் நடந்த மறக்க முடியாத‌ சம்பவம் / அனுபவம் என்ன‌?

அப்பாவை ட்விட்டருக்கு அழைத்து வந்தது தான். முதலில் ஆர்வம் இல்லாது இருந்தவரை வாரம் ஒரு தடவை என்ன செய்கிறீர்கள் என்பது பற்றி மட்டும் ஒன்றிரண்டு விஷயம் சொன்னால் போதுமானது என்று சொல்லித் தான் வர சம்மதிக்க வைத்தோம். இப்போது அப்பாவுக்கே இது பிடித்துப் போய் விட்டது. ரெகுலராக பயன்படுத்துகிறார். முக்கிய சம்பவம்னா இதைத்தான் சொல்லனும்.

சமூக வலைதளங்கள் குறித்து வேறு ஏதேனும் குறிப்பிடத்தகுந்த விஷயம்?

சமீபத்தில் நடந்த விஷயம். மாற்றான் படத்தில் ஒரு சிச்சுவேஷனுக்கு இரண்டு பல்லவிகள் எழுதினேன். அவற்றில் ஒன்று தமிழில் தொடங்குவது; இன்னொன்றுஆங்கிலத்தில் தொடங்குவது. ஹாரிஸ் ஜெயராஜ், கே.வி.ஆனந்த் இருவருக்குமே இரண்டுமே பிடித்திருந்தது. என்ன செய்வதென்று யோசித்து கடைசியில் பாட்டை ரசிக்கப் போவது மக்கள் தான், அதனால் அவர்களுக்கு என்ன வேண்டும் என்று அவர்களையே கேட்டு விடுவோம் என முடிவு செய்து ட்விட்டரில் கருத்துக் கேட்டோம். நிறையப் பேர் தமிழ் பாட்டு ஏன் ஆங்கிலத்தில் தொடங்க வேண்டும் என்று சொல்லி தமிழ் பல்லவிக்கே ஓட்டளித்தனர். அப்படித் தேர்வானது தான் மாற்றான் படத்தில் வரும் “கை கால் முளைத்த காற்றே” பாடலின் பல்லவி.

0